Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Είπαμε ότι η κομμουνιστική Ρωσία είναι άχρηστη για το σύστημα κι αυτό εξηγείται από τα χαρακτηριστικά της. Ο πλούτος της την κάνει αυτόνομη κι αυτό είναι, που κάποτε ήταν η δύναμη του συστήματος και τώρα η αδυναμία του. Ο πλούτος που υπάρχει σε συνδυασμό με την κρίση την ωθεί προς την κατάρρευση. Ενώ το σύστημα στην περίπτωση της Γερμανίας απέτρεπε την κατάρρευση μέσω του μποϊκοτάζ, που έδινε επιχειρήματα στο γερμανικό σύστημα  ν αναπτύξει εθνικισμό, στην περίπτωση της Ρωσίας δεν μπορεί να προστατεύσει το σύστημα της παριστάνοντας τον εχθρό. Για τους Ρώσους υπεύθυνοι είναι οι Ρώσοι και κανένας άλλος. Όταν η Ρωσία και το σύστημα της δεν έχουν τα επιθυμητά για το σύστημα χαρακτηριστικά, σε περίοδο κρίσης δεν υπάρχει περίπτωση επανάληψης των πρακτικών, που οδηγούν στον επιθυμητό πόλεμο. Ενώ η Γερμανία αργά ή γρήγορα θα εκδηλώσει πολεμικές τάσεις, που εκφράζονται μέσω της έντονης εξωτερικής πολιτικής, η Ρωσία θα καταρρεύσει και θα δημιουργήσει προβλήματα στο  σύστημα, εφόσον πρέπει να την υποστηρίξει  οικονομικά.

Δεν είναι δυνατό να γίνει πόλεμος χωρίς ισχυρά εθνικά συστήματα. Μία Ρωσία με έντονα κοινωνικά προβλήματα κι ένα σύστημα ανύπαρκτο απειλεί το παγκόσμιο σύστημα, γιατί εκδημοκρατισμός με ταυτόχρονο κατακερματισμό της τεράστιας χώρας οδηγεί σε μία ανώτερη κοινωνία, που μπορεί ν
αποτελέσει την κοινωνία-οδηγό για τους υπόλοιπους. Μία Ρωσία με άπειρα και δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα, αν μεταλλαχθεί σε μία συνομοσπονδία πολλών μικρών κρατών με  λιγότερα προβλήματα, ίσως προβληματίσει τους Γάλλους ή τους Γερμανούς για τη συντήρηση των υπερμεγεθών και πολυέξοδων κρατών τους. Αυτό πάντως που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο της Δύσης επένδυσε για την επιβίωσή του σ ένα εχθρό, που εκ των προτέρων θα μπορούσε να υπολογιστεί ότι οδηγείται στην αυτοκατάρρευση. Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση που το σύστημα δείχνει, αλλά κι είναι αδύναμο, είναι αποτέλεσμα τρομερών λαθών των δούλων του. Ενώ το βήμα τέσσερα είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενο, άνθρωποι που βρέθηκαν με εξουσία στα χέρια τους κατά το παρελθόν, είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω υπερβολικής αλαζονείας, δεν αντιλήφθηκαν τις πραγματικές σταθερές, που πρέπει να μένουν αναλλοίωτες. Το τρισάθλιο σύστημα έκανε λάθη που αυτήν τη στιγμή δε μπορεί να διορθώσει με τίποτε. Αν προσπαθήσει κάποιος να βρει ποιοι έκαναν αυτά τα λάθη και σε ποιο σημείο, εύκολα θ ανακαλύψει τους Αμερικανούς, που είναι οι κυρίαρχοι του συστήματος μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Πριν μπούμε στην ουσία του θέματος, θα βοηθούσε να δούμε τους Αμερικανούς ως λαό και τις Η.Π.Α. ως χώρα. Οι Αμερικανοί σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους του Δυτικού συστήματος παρουσιάζουν ορισμένες διαφορές, που τους ξεχωρίζουν κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η κοινωνία στην οποία γεννιούνται κι αναπτύσσονται είναι διαφορετική. Οι Η.Π.Α. ως χώρα της χριστιανικής Δύσης κι ως σύστημα, γεννήθηκε κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες κι αυτό είναι αποτυπωμένο  στην ψυχοσύνθεση των Αμερικανών. Για το μέσο Ευρωπαίο οι Αμερικανοί παραείναι απλοί, για να θεωρηθούν ισότιμοι κοινωνοί του συνόλου της Δυτικής κουλτούρας. Το λεπτό σημείο είναι στο πώς γεννιέται αυτή η απλότητα και τι ακριβώς σημαίνει. Αν ξεφυλλίσει κάποιος της ιστορία της Αμερικής, θα διακρίνει εύκολα τα αίτια αυτής της διαφοράς. Η θεωρία υποστηρίζει ότι ένας άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό, είτε όταν δεν έχει καμία γνώση γι
αυτόν κι απλά τον διαισθάνεται ως δημιούργημα Του  είτε όταν σε κοινές συνθήκες γνώσης βρίσκεται σε καλή οικονομική κατάσταση. Η εύκολη επιβίωση, ωθεί τον άνθρωπο σε πιο υγιείς κι ελεύθερες αποφάσεις. Ένας άνθρωπος που δεν πεινά, δε γίνεται εύκολα μοιχός για να χορτάσει.

Οι Η.Π.Α. ήταν κι είναι μία εξαιρετικά πλούσια χώρα. Το ψωμί για τους ανθρώπους της έβγαινε πάντα πιο άνετα απ
ό,τι για τους υπόλοιπους. Το περίφημο “αμερικανικό όνειρο” αποδείχθηκε πραγματικότητα για τους ανθρώπους της ως τις μέρες μας. Αυτό το όνειρο είναι και το στοιχείο που αναζητούμε. Η Ευρώπη έζησε κατά τη διάρκεια της ιστορίας της το σύνολο των φάσεων του θεϊκού Σχεδίου κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία πολύπλοκη ψυχοσύνθεση στους κατοίκους της. Έτσι ο άνθρωπος της Ευρώπης για πολλούς αιώνες ζούσε σ ένα χώρο  στον οποίο είχε εδραιωθεί ένα πανίσχυρο σύστημα, που σκόρπιζε δηλητηριασμένη γνώση.  Ο χώρος της Ευρώπης είναι περιορισμένος κι ελεγχόμενος. Ο Ιταλός που είχε ευαισθησίες όσον αφορά τα δικαιώματα του, δεν μπορούσε να πάρει την οικογένεια του και να ξεφύγει από την καταπίεση. Αντί να είναι καταπιεσμένος στην Ιταλία, θα είναι καταπιεσμένος στη Γαλλία. Ο ελεγχόμενος χώρος καταδικάζει τον άνθρωπο να παραμείνει στο χώρο, όπου γεννήθηκε, ακόμα και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Αυτήν την έλλειψη επιλογών εκμεταλλεύεται αιώνες τώρα το σύστημα και  λιώνει τους ανθρώπους. Η Αμερική δεν υπέστη την ίδια ζύμωση, όσον αφορά και το χρόνο και την ένταση. Ο Αμερικανός είχε τη δυνατότητα να υπάρξει ως πνεύμα ελεύθερο. Μπορούσε να μετακινηθεί, να επιβιώσει και ν  απολαύσει τη ζωή του.

Ένας άνθρωπος που έχει επιλογές, δεν εξουσιάζεται εύκολα και πολύ περισσότερο δεν καταπιέζεται. Αυτός ο άνθρωπος είναι που περιγράφει ο Χριστός όταν λέει ότι: (Ματθ. 5.37) “έστω δε ο λόγος ημών ναι ναι, ου ου.” . Ο άνθρωπος που έχει επιλογές, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη ν
αναπτύξει  διπλωματία και να πει το κάτι παραπάνω που προέρχεται από το πονηρόν. Αυτή η απλότητα γεννήθηκε από τις δυνατότητες που είχαν οι άνθρωποι της Αμερικής. Σε μία Ευρώπη της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης αυτή η απλότητα δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί ακόμα και η επιβίωση είναι δύσκολη. Όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει και δεν υπάρχει άλλος τρόπος, το βέβαιο είναι ότι θα κλέψει. Όμως πώς μπορεί ο κλέφτης να είναι απλός; Αν πει ναι θα πάει φυλακή, ενώ, αν πει όχι, θα τον αποκαλύψουν. Συνεπώς το εκ του πονηρού που περιγράφει ο Χριστός, έρχεται από το “..ναι μεν αλλά...”. Η άπειρη Αμερική ποτέ δε μοιράστηκε σε φεουδάρχες κι ο Αμερικανός ποτέ στην ιστορία του δε βρέθηκε στο δίλημμα να επιλέξει κυρίους με κριτήριο τη μικρότερη καταπίεση. Η ατομική ιδιοκτησία, που ήταν το όνειρο εκατομμυρίων Ευρωπαίων και, που κόστισε άπειρες ζωές, για τον Αμερικανό ήταν η πιο απλή υπόθεση. Έβρισκε ένα μέρος, που του άρεσε και το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να το  δηλώσει.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας διαφοροποίησης του Ευρωπαίου ήταν και οι μεικτές κοινωνίες μέσα στις οποίες έζησε. Η μεικτή κοινωνία έχει απόλυτη σχέση με την υποκρισία. Αγωνίζεται ο άνθρωπος για τα δικαιώματα του κι αγνοεί τους άλλους, που έχουν κι αυτοί τα ίδια δικαιώματα. Έτσι ο Άγγλος εργάτης ήταν θύτης και θύμα. Θύτης ήταν γιατί αγνοούσε τα προβλήματα του Ινδού εργάτη, ενώ θύμα, γιατί τον εκμεταλλευόταν ο βιομήχανος. Το σύστημα καλλιέργησε ένα τύπο παιδείας, που συντηρούσε αυτήν τη διπλή ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη και αποτέλεσμα της είναι η πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του Ευρωπαίου. Έπρεπε ένας Ευρωπαίος εργάτης να πεισθεί και να πείσει ότι ναι μεν ήταν θύμα του συστήματος, αλλά ανώτερο θύμα, γιατί υπήρχαν και κατώτερα θύματα. Σ
αυτήν την περίπτωση είναι ευδιάκριτη η διαφορά με τον Αμερικανό. Αν ζητήσει κάποιος από ένα Αμερικανό να περιγράψει την εικόνα του, θα το κάνει, χωρίς να επηρεάζεται απ αυτόν, που είναι απέναντι του. Αν είναι εργάτης θα το πει αδιαφορώντας, αν κι ο άλλος είναι εργάτης, έστω κι αν δεν υπάρχει σύγκριση στην αμοιβή με την οποία αξιολογείται η εργασία τους. Αυτή η συμπεριφορά έχει ως αποτέλεσμα την ταύτιση. Ταυτίζεται ο εργάτης με τον εργάτη, άσχετα αν αυτός είναι Ινδός ή Πακιστανός.

Αντίθετα ο Ευρωπαίος λόγω της Παιδείας που έχει πάρει και του εθνικισμού, παγιδεύεται. Γνωρίζει ότι είναι εργάτης, αλλά αρνείται να ταυτιστεί με τον απέναντι του, όταν αυτός προέρχεται από μία χώρα που για τον οποιονδήποτε λόγο υποτιμά. Η ταύτιση υπάρχει μόνο μεταξύ πολιτών των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών. Ο Άγγλος εργάτης ταυτίζει τον εαυτό του μ
έναν άλλο Άγγλο ή Γερμανό ή Γάλλο. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις υποκρίνεται, εφόσον αφήνει διφορούμενα και υπονοεί διάφορα. Άγγλος εργάτης, αλλά μίας Αγγλίας που κυβερνά τα κύματα. Το σύστημα τον τυφλώνει με ψευδαισθήσεις. Τον εκμεταλλεύεται λιγότερο από κάποιον άλλο και τον παγιδεύει. Δε βλέπει ότι είναι θύμα, αλλά συγκρίνει τον εαυτό του μ άλλα θύματα. Αυτή ακριβώς η ανάγκη να καλυφτούν ορισμένα πράγματα, τους κάνει σύνθετους και στην έκφραση και στη συμπεριφορά. Πρέπει ο Άγγλος ν αναπτύξει τρόπους, που  είναι όμοιοι με των κυρίων του και διαφορετικοί από των Ινδών.

Ο Αμερικανός, επειδή είναι απλός, αυτά δεν τα καταλαβαίνει και γελά. Γι
αυτόν ο εργάτης είναι εργάτης κι ο βιομήχανος βιομήχανος. Αυτή η απλότητα εκνευρίζει τους Ευρωπαίους, γιατί γκρεμίζει τις αυταπάτες τους. Ο Αμερικανός δεν καταλαβαίνει γιατί οι άνθρωποι έζησαν τόσα χρόνια στην καταπίεση και δεν επαναστάτησαν όπως αυτός.  Οι Ευρωπαίοι δικαιολογούν αυτήν την καταπίεση με επιχειρήματα που έχουν σχέση με την παγκόσμια εξουσία κι επικράτηση. Ένας Γάλλος άνεργος δε βλέπει μπροστά του τα αδιέξοδα, αλλά κοιτά πίσω και παγιδεύεται. Μπορεί να πιστεύει ότι επί αποικιοκρατίας θα βρισκόταν σε καλύτερη θέση, άσχετα αν οι πρόγονοι του ήταν κι αυτοί εργάτες και ζούσαν σ άσχημες συνθήκες. Αν ο άνθρωπος δεν κοιτά πίσω, δεν μπορεί να παγιδευτεί μέσω του εθνικισμού. Δεν μπορεί να ζηλεύει άλλες καταστάσεις και να θέλει ν  αγωνιστεί για την επαναφορά τους.

Αντίθετα οι Αμερικάνοι κοιτούν μπροστά. Η  τραγική ειρωνεία στην περίπτωση τους είναι ότι αυτοί βλέπουν τον κόσμο ανάποδα κι εκεί παγιδεύονται. Ενώ οι Ευρωπαίοι άποικοι της Αμερικής βρήκαν τη χαρά του ονείρου μακριά από τα σχέδια του συστήματος που ήταν προσκολλημένο στο παρελθόν, ο Αμερικανός δεν κοιτά πίσω να βρει αυτήν τη χαρά, παρά κοιτά μπροστά μία νέα κατάσταση που δεν έχει βιώσει κι είναι στο σύνολο της το ένοχο παρελθόν της Ευρώπης. Οι Αμερικανοί σήμερα βιώνουν τη μέθη της κοσμοκρατορίας, που τους κάνει ανεκτικούς στην κλοπή του συστήματος. Ο Αμερικανός ως ελεύθερο πνεύμα αναγκάζεται να δικαιολογεί πλέον τα όσα στερείται στο όνομα της δύναμης και του μεγαλείου της Αμερικής. Σήμερα ο Αμερικανός είναι φτωχότερος από ποτέ κι αναγκάζεται κι αυτός πλέον να υποκρίνεται ως θύτης και θύμα. Στις μέρες μας ο Αμερικανός
κι αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία του  μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του φτωχό, αλλά ανώτερο από κάποιον άλλο εξίσου φτωχό. Οι έννοιες γι αυτόν στην εποχή μας δεν είναι το ίδιο σαφείς όσο ήταν στο παρελθόν. Αν ο εργάτης είναι Αμερικανός, έχει γι αυτόν άλλη αξία από τον εργάτη μίας άλλης εθνικότητας. Σήμερα το αμερικανικό όνειρο δεν υπάρχει και η δυστυχία απλώνεται στην πιο φωτεινή και χαρούμενη χώρα που γέννησε ο Δυτικός κόσμος.

Οι Η.Π.Α. μέχρι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν η χώρα, που βρέθηκε πιο κοντά στην αληθινή δημοκρατία μετά τη μοναδική Αθήνα, που βίωσε τη δημοκρατία με άλλα όμως δεδομένα. Η τραγωδία της Αμερικής ξεκινά την αμέσως επόμενη μέρα από το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Τα σφάλματα στους χειρισμούς του συστήματος διαπράχθηκαν από Αμερικανούς κι αυτά οδηγούν το σύστημα σε αδιέξοδο κι αποτελούν επίσης τα αίτια της αμερικανικής κρίσης. Τα πάντα ξεκινούν από το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. βρέθηκαν νικητές ενός πολέμου του οποίου δε γνώριζαν τους σκοπούς που υπηρετούσε κι επιπλέον αυτός ο πόλεμος από πλευράς καταστροφών δεν τους άγγιξε. Υπήρξαν νικητές των νικητών σ
έναν πόλεμο, που στηρίζεται αποκλειστικά στη γενική καταστροφή. Τα σφάλματα τους που σήμερα είναι ευεργετικά για την ανθρωπότητα, έχουν τη βάση τους στην αμερικανική λογική της απλοποίησης και στην έλλειψη της απαραίτητης γνώσης. Το πρώτο σφάλμα τους ήταν ότι επιδίωξαν να στηρίξουν την κοσμοκρατορία τους παίζοντας το ρόλο του προστάτη των δημοκρατικών αξιών απέναντι σ έναν αντίπαλο που δεν είχαν μελετήσει προσεκτικά. Κοσμοκρατορία που να στηρίζεται στο διπολισμό, απαιτεί αντιπάλους που δεν τους φθείρει ο χρόνος κι αυτό δεν ισχύει για την κομμουνιστική Ρωσία.

Το δεύτερο σφάλμα τους ήταν η άσκοπη επίδειξη δύναμης με τη ρίψη της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία. Στο πρώτο σφάλμα οδηγήθηκαν από την αλαζονεία τους κι από την έλλειψη γνώσης. Το σύστημα της παγκόσμιας εξουσίας αιώνες προετοίμαζε μία κατάσταση, που θα μπορούσε να διατηρεί τη δυναμική της μ
ελάχιστη επέμβαση. Το διπολισμό στην παγκόσμια εξουσία τον είχε δοκιμάσει κι απέτυχε. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν τέτοιο δίπολο, που με ανθρώπους πολίτες σχεδόν χωρίς καθόλου γνώση δεν άντεξε στο χρόνο. Μέσα από τεράστιες προσπάθειες του συστήματος προέκυψαν εθνικά υποσυστήματα, που στο σύνολο τους παρουσίαζαν τα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Η γέννηση της Γερμανίας δεν έγινε από τύχη κι αυτό ήταν το μυστικό της λειτουργίας του. Συστηματικά την εμπόδιζαν ν αποκτήσει τον έλεγχο μέσω των αποικιών πλουσίων εδαφών σε πρώτες ύλες, ενώ αντίθετα την ευνοούσαν εξίσου με τις άλλες δυνάμεις στη διαμόρφωση των εσωτερικών συνθηκών της κοινωνίας.

Οι Αμερικανοί όλα αυτά τ
αγνοούσαν. Οι τότε ισορροπίες τους έδιναν την εντύπωση ότι ήταν προϊόν αδυναμίας των νικητών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Αγνοούσαν ότι κι οι νικητές Άγγλοι, Γάλλοι, μπορούσαν να χωρίσουν τη Γερμανία στα δύο, αλλά δεν το έκαναν. Λειτούργησαν ως ταύροι μέσα σε υαλοπωλείο, κατάστρεψαν τη δομή του Δυτικού κόσμου κι επιχείρησαν το χτίσιμο μίας νέας, που τους έδινε το δικαίωμα της κοσμοκρατορίας. Υποτίμησαν την πιο απλή παραδοχή, ότι ως σύστημα κι ως εξουσία πρώτος στόχος είναι η διαιώνιση και μετά ακολουθούν οι συσχετισμοί. Ποτέ δεν καταλύεται μία δυναμική, που αποδεδειγμένα λειτουργεί, για να δημιουργηθεί μία νέα που δεν παρέχει τη δυνατότητα να ελεγχθεί για την αποτελεσματικότητά της. Οι κυρίαρχοι του κόσμου τότε Αμερικανοί δεν ήταν σε θέση ν αξιολογήσουν σωστά τις δυνατότητες της Ρωσίας,  αλλά και του κομμουνισμού γενικότερα. Ο κομμουνισμός ήταν σύστημα εξουσίας κι αυτό  ακριβώς τον έκανε φιλικό προς το παγκόσμιο σύστημα και όχι εχθρό του. Δεν έχει καμία σημασία για το σύστημα, αν τον κόσμο ελέγχει ένας κομμουνιστής αξιωματούχος ή ένας ορθόδοξος ιερέας. Η εξουσία μεταβιβάστηκε απλά από ένα σύστημα σ ένα άλλο απόλυτα όμοιο κι αυτό δεν είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο είναι να μη μπορεί να εκτιμήσει κάποιος την αξία γνώσης μέσω της οποίας δημιουργείται η εξουσία.

Ο Αμερικανός δεν μπορούσε ν
αντιληφθεί τότε ότι ήταν θέμα χρόνου μία κοινωνία της οποίας η γνώση νικούσε την κοινωνία τύπου Βαβυλώνας να καταρρεύσει μέσα σε μία νύχτα. Όλες οι κοινωνίες έχουν μία σταθερή κατεύθυνση προς τα εμπρός και σε κάποια φάση τείνουν προς την αναρχία, εφόσον η εξουσία και η εκμετάλλευση σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι οφθαλμοφανείς. Ο κομμουνισμός έχει ως μέσο πάλης την επανάσταση κι αυτή έχει νόημα, μόνον όταν υπάρχει σύστημα και μάλιστα ισχυρό. Η επανάσταση δεν έχει καμία απολύτως ισχύ σε καταστάσεις σύνθετες, όπως αυτές των Δυτικών κοινωνιών. Επανάσταση εναντίον ποιών; Οι Αμερικανοί αυτά δεν τα υπολόγισαν κι έκαναν τρομερά σφάλματα. Μοίρασαν τον κόσμο σ Ανατολή και Δύση μ έναν αντίπαλο, που σ εκείνη τη φάση ήταν σε τόσο δυσμενή οικονομική θέση, που όχι μόνο δεν προέβαλε αξιώσεις επικυριαρχίας, αλλά θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένος με την εξασφάλιση όλων εκείνων των εγγυήσεων, που καλύπτουν ένα ιδιόμορφο σύστημα.

Αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι λανθασμένες επιλογές, το κομμουνιστικό καθεστώς θα είχε αρχίσει να καταρρέει από τη δεκαετία του
60. Από τότε και μέχρι πριν λίγο καιρό, ο Γίγαντας Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν κλινικά νεκρός κι αυτό που τον συντηρούσε νεκροζώντανο ήταν η εμμονή της Δύσης, που κάποτε έκανε το σφάλμα να την αναγνωρίσει ως ισχυρότερο εχθρό. Η συντήρηση αυτή γινόταν μέσω της δυνατότητας που παρείχε το δίπολο στο κομμουνιστικό κόμμα να επιδεικνύει σκληρότητα κι έλεγχο της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων μέσα σ ένα κόσμο στον οποίο η επικοινωνία είχε ήδη καταργήσει τα σύνορα. Αν η Ε.Σ.Σ.Δ. διατηρούσε τα χαρακτηριστικά τα οποία πραγματικά είναι απαραίτητα στην παγκόσμια κοινωνία, πολύ σύντομα κι εντελώς ανώδυνα θα περνούσε στον τύπο της Δυτικής κοινωνίας, όπου η εκκλησία έχει κυρίαρχο ρόλο. Οι Ρώσοι μέσω του κομμουνισμού είχαν αποκτήσει ήδη ένα ιδιόρρυθμο εθνικισμό, που έλειπε από τη Ρωσία των Τσάρων και από το σημείο αυτό μπορούσε η εκκλησία της να λειτουργήσει προς τη μετάλλαξη, που είναι απαραίτητη για τη διεξαγωγή πολέμου.

Ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα που δημιουργεί ο διπολισμός είναι η οφθαλμοφανής πλέον ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, που ερεθίζει τον κόσμο, τον κάνει πολυέξοδο και χαλά το σύνολο των επιμέρους σχέσεων και συμμαχιών,  που είναι απαραίτητα στοιχεία για ένα πόλεμο. Έτσι πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι κυβερνήσεις των μικρών χωρών, που είναι εξ αντικειμένου στόχοι του ιμπεριαλισμού,  είχαν σαφείς τάσεις. Γαλλόφιλοι, βρετανόφιλοι, γερμανόφιλοι. Όταν υπάρχει αυτή η πολυφωνία, υποβαθμίζεται και γίνεται δυσδιάκριτος ο ιμπεριαλισμός. Όμως στο δίπολο δε συμβαίνει αυτό. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο στην οποία να μην έχει γίνει αντιαμερικανική διαδήλωση. Όταν όλος ο κόσμος θεωρεί ιμπεριαλιστές τους Αμερικανούς σε περίπτωση κατάρρευσης της δυναμικής που στηρίζει το δίπολο, αυτό που μένει είναι ο σκληρός ιμπεριαλισμός, που σ
αυτήν την περίπτωση δεν είναι σε θέση να βοηθήσει το σύστημα. Δεν μπορεί σε μία χώρα που μαστίζεται από οικονομική κρίση, να υπάρχουν άνθρωποι, που αγωνίζονται και μ αυτόν τον τρόπο να παγιδεύονται υπέρ διαφορετικών επιλογών, που είναι γεννήματα του ιμπεριαλισμού. Έτσι σε μία τέτοια κρίση θα υπήρχαν γαλλόφιλοι Έλληνες, που θα πίστευαν ακράδαντα ότι για το σύνολο των κακών ευθύνεται η γερμανόφιλη κυβέρνηση και άρα ενδεχόμενη πτώση της και στη συνέχεια η πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα της Γαλλίας, θα σήμαινε ελπίδα. Όμως όλες αυτές οι αλλαγές είναι χρονοβόρες και μέχρι να αντιληφθεί ο κόσμος ότι ο ιμπεριαλισμός είναι πάντα ο ίδιος, το σύστημα θα είχε αναπτύξει και τον εθνικισμό και το ρατσισμό και μ αυτόν τον τρόπο θα είχε προετοιμάσει την κοινωνία για το λυτρωτικό για τα συμφέροντα του συστήματος πόλεμο.

Ο ιμπεριαλισμός σ
αυτό το επίπεδο είναι ακριβή υπόθεση κι αυτό εξηγείται γιατί, όταν ο πόλεμος γίνεται για να μετατραπεί το κεφάλαιο-γνώση σε κερδοφόρο ο ιμπεριαλισμός που προηγείται έχει ως στόχο αυτό το κέρδος. Επιδιώκεται έλεγχος κρατών, που μετά απ αυτό θα γίνουν ελεγχόμενες αγορές. Οι Η.Π.Α. από τη στιγμή που αναλαμβάνουν επικεφαλείς του Δυτικού κόσμου,  αναλαμβάνουν το σύνολο του ιμπεριαλισμού, που χωρίζει τα κράτη με τη λογική του διπόλου. Αναλαμβάνουν τα έξοδα του παγκοσμίου ιμπεριαλισμού, χωρίς όμως να καρπώνονται το σύνολο του κέρδους. Έτσι, ενώ αναλαμβάνουν το σύνολο των εξόδων μίας επέμβασης εναντίον του κομμουνισμού, είναι αναγκασμένοι να μοιραστούν την αγορά με όχι ευκαταφρόνητους αντιπάλους και να χρεώνονται και το μίσος των λαών, που έχει ως συνέπεια την άρνηση των προϊόντων τους. Έτσι, ενώ οι Αμερικάνοι είναι αυτοί που ξοδεύουν συντηρώντας  πολυέξοδους στρατούς και μεγάλα επιτελεία, στον τομέα των κερδών μοιράζονται επί ίσοις όροις αγορές με τους συμμάχους τους Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, που σημειωτέο φαίνονται και πιο συμπαθείς στον καταναλωτή. Ένας καταναλωτής μ ευαισθησία θα προτιμήσει ν αγοράσει ένα  γερμανικό αυτοκίνητο και όχι ένα αμερικάνικο, επειδή πιστεύει ότι μ αυτόν τον τρόπο πολεμά τον ιμπεριαλισμό μειώνοντας τα έσοδα του. Είναι θέμα χρόνου, όταν παρατηρείται αυτή η δυσαναλογία μεταξύ εξόδων και κερδών, ν ακολουθήσει μία μεγάλη οικονομική κρίση στο κράτος-σύστημα, όπου παρουσιάζει αυτό το φαινόμενο. Με λίγα λόγια ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει ως μεγαλύτερο θύμα του τον Αμερικανό εργάτη και όχι κάποιον άλλο από τους πολλούς ορατούς πολέμιους του.

Όμως τα σημερινά αδιέξοδα του συστήματος  οφείλονται και σε ένα πολύ μεγάλο σφάλμα των Αμερικανών πέραν την επιλογής της Ρωσίας. Το σφάλμα αυτό έχει σχέση με την επένδυση του αμερικανικού κεφαλαίου στον άλλο μεγάλο ηττημένο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, που είναι η Ιαπωνία. Θεωρητικά και όπως θα δούμε όχι πρακτικά, η Ιαπωνία είναι ένα κράτος γίγας, που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τη Γερμανία. Όπως η Γερμανία έτσι και η Ιαπωνία έχει μία τεράστια βιομηχανία την οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να στηρίζει στον τομέα των πρώτων υλών. Όσο ευαίσθητη είναι η Γερμανία σ
εξωτερικές επεμβάσεις, άλλο τόσο είναι και η Ιαπωνία. Το αμερικανικό κεφάλαιο διέκρινε αυτές τις ομοιότητες και μέσα στη νέα τότε διαμορφούμενη τάξη πραγμάτων ενήργησε απέναντι στην ηττημένη Ιαπωνία με τρόπο απόλυτα όμοιο των νικητών απέναντι στη Γερμανία.

Όμως το κύριο σφάλμα βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Ιάπωνες δεν είναι χριστιανοί. Αγνόησαν το πιο βασικό στοιχείο της πρακτικής της εξουσίας μέσα στους αιώνες: προηγείται σε κάθε περίπτωση ο εκχριστιανισμός και κατόπιν εφαρμόζονται οι γνωστές πρακτικές. Με τον εκχριστιανισμό εντάσσεται η κοινωνία αρχικά στο βήμα της Βαβυλώνας με τη δημιουργία των δύο κύριων υποσυστημάτων και  κατόπιν λόγω εξέλιξης ακολουθεί η περαιτέρω σύνθεση των υπολοίπων. Ο πόλεμος απαιτεί ένα σύστημα-φορέα, που να βρίσκεται σ
αυτό το βήμα και όχι στο βήμα τέσσερα της αμφισβήτησης. Έτσι θεωρήσαμε ακίνδυνη την επένδυση στη Γερμανία, γιατί, όταν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή, θα υπήρχε δυνατότητα μετάλλαξης. Η Ιαπωνία αντίθετα, λόγω διαφορετικής θρησκείας και άρα κουλτούρας, είναι άκρως επικίνδυνη για το Δυτικό σύστημα, που στηρίζει τη δύναμη του στα πνευματικά δικαιώματα.

Η Ιαπωνία από το 1640 περίπου απομονώθηκε, έχασε παντελώς την επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο και την επανέκτησε στα μέσα του 19 ου  αιώνα. Αυτή η απομόνωση είναι η αιτία του συνόλου της συμπεριφοράς που αναπτύσσει το ιαπωνικό κράτος κι αυτή η συμπεριφορά είναι, που απειλεί το σύστημα. Αυτή η απομόνωση, αν διερευνηθεί ελάχιστα, αποκαλύπτει τα αίτια  αυτού που ονομάζεται “ιαπωνικό θαύμα”. Όπως το σύνολο των ανθρωπίνων οργανωμένων κοινωνιών, έτσι και η ιαπωνική κοινωνία ξεκίνησε από το βήμα τύπου Βαβυλώνας. Αυτό σημαίνει ότι είχε αναπτύξει δύο κύρια υποσυστήματα. Όπως συνέβαινε στη Δύση, το σύστημά της αντλούσε τη δύναμή του από το Θεό και στη συγκεκριμένη περίπτωση στην κορυφή του  βρισκόταν ένας αυτοκράτορας θεϊκής καταγωγής. Ο σημαντικός ρόλος της απομόνωσης οφείλεται στο γεγονός ότι ένα καθυστερημένο κοινωνικά σύστημα έρχεται σε επαφή με ανώτερα, χωρίς να έχουν προηγηθεί όλες εκείνες οι ζυμώσεις, που δίνουν σ
ένα σύστημα τα επιθυμητά χαρακτηριστικά.

Μία φεουδαρχική κοινωνία επιτρέπει σε ανθρώπους της την επαφή με τη γνώση, που είχε αρχίσει να διασκορπάται μετά από τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες των ανθρώπων της Δύσης. Είχε προηγηθεί η Γαλλική Επανάσταση και η Αμερικανική. Το Δυτικό σύστημα παρακολουθώντας όλη αυτήν τη διαδικασία ενήργησε με τέτοιον τρόπο, ώστε να διασφαλιστεί η δυναμική, που προϋπήρχε, με άμεση συνέπεια τον έλεγχο του συνόλου των πιθανών εξελίξεων. Έτσι, μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων και του εθνικισμού δημιούργησε τις επιθυμητές συνθήκες, ώστε να μην υπάρχει διατάραξη των συσχετισμών του προηγούμενου βήματος.


Η φεουδαρχική Ιαπωνία που δε συμμετείχε σ
όλες αυτές τις διαδικασίες κι επιπλέον δεν είχε εκείνο τον τύπο της θρησκείας της οποίας όλη η αγωνία και ισχύς βρίσκεται στα πνευματικά δικαιώματα, αδυνατεί πραγματικά να μπει στη χριστιανική λογική. Με το επιπλέον μειονέκτημα της μεγάλης απόστασης από τις μεγάλες αγορές του κόσμου, υποτιμήθηκε από τη Δύση και δεν ελέγχθηκε. Είπαμε ότι το βήμα τέσσερα της τεχνολογίας, σε περίπτωση εξισώσεως του κεφαλαίου-γνώση μεταξύ των βιομηχανικών χωρών, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει συνθήκες πολέμου, τ αποτελέσματα του οποίου ευνοούν σε κάθε περίπτωση το κεφάλαιο. Ο Γερμανός βιομήχανος θα μπει στην αγορά που τη σέβεται, γιατί τον προστατεύει με κατώτερη γνώση μέχρι την επανάληψη των συνθηκών πολέμου. Όμως ο Γερμανός αυτό το κατανοεί, ενώ αντίθετα ο Ιάπωνας όχι. Η ιαπωνική βιομηχανία ακολουθεί πάντα εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης κι αυτοί οι ρυθμοί απειλούν το κεφάλαιο-γνώση, που στηρίζει το κέρδος του στη διαφορά δυναμικού. Κάποιος πρέπει να έχει το καλύτερο προϊόν και κάποιος άλλος το φθηνότερο, ώστε η αγορά να χωρίζεται κατά τρόπο φυσικό, που δεν οδηγεί στη σύγκρουση και άρα στη μείωση του κέρδους.

Πολλοί οικονομολόγοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το σύγχρονο “ιαπωνικό θαύμα” κι εντελώς λανθασμένα ασχολούνται με τις εργασιακές σχέσεις, που επικρατούν στην Ιαπωνία ή με τη μεγάλη εργατικότητα και αφοσίωση του Ιάπωνα στην εταιρεία, όπου εργάζεται. Αυτό είναι εντελώς λάθος, γιατί ο εργάτης είναι άνθρωπος και για όλους τους ανθρώπους η ημέρα έχει 24 ώρες. Αυτό σημαίνει ότι το “ιαπωνικό θαύμα” της υψηλότατης τεχνολογίας δεν έχει την παραμικρή σχέση με της λίγες ώρες παραπάνω που δουλεύει ο Ιάπωνας εργάτης. Το “ιαπωνικό θαύμα” έχει σχέση καθαρά με την αξία, που πληρώνεται στο κεφάλαιο-γνώση κι αυτό με απλά λόγια σημαίνει, στην χωρίς ενδοιασμό αντιγραφή. Ο Ιάπωνας δεν πληρώνει, όπως απαιτεί το σύστημα, τη γνώση που χρησιμοποιεί κι αυτό σημαίνει μεγαλύτερο κέρδος, εφόσον δεν επιβαρύνεται το προϊόν μ
αυτό το κόστος, άρα κι επενδύσεις.

Έτσι όταν το 1866 η Αγγλία έστελνε μηχανήματα για τη νηματοποίηση του βάμβακος, έδινε την ευκαιρία στους Ιάπωνες μ
ασήμαντο κόστος ν αντιγράψουν τα μηχανήματα και μ αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσουν εκείνη την υποδομή, που θα τους έκανε ανταγωνιστές της Αγγλίας στο χώρο της υφαντουργικής βιομηχανίας. Οι Άγγλοι όχι μόνον κέρδισαν ελάχιστα από τα μηχανήματα των οποίων είχαν ήδη πληρώσει ακριβά την τεχνογνωσία, όχι μόνον έχασαν την κάλυψη των ιαπωνικών αναγκών της υποδομής,  αλλά δημιούργησαν προβλήματα και σ άλλο κλάδο, που κι αυτός με τη σειρά του είχε πληρώσει τα πνευματικά δικαιώματα,  που του επέτρεπαν να λειτουργεί. Το ότι η αντιγραφή είναι προϊόν μία άλλης λογικής και κουλτούρας, φαίνεται από το γεγονός ότι η κομμουνιστική Ρωσία, που είχε χριστιανικό παρελθόν, ουδέποτε ακόμα και κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης της δεν αντέγραψε. Ποτέ οι Ρώσοι δεν απείλησαν τα πνευματικά δικαιώματα, που στήριζαν το κομμουνιστικό κόμμα και σήμερα δίνουν τη δυνατότητα στο ρωσικό σύστημα να επιστρέψει στο Δυτικό χριστιανικό σύστημα. Βιομηχανική κατασκοπία γινόταν πάντα, άλλα αυτή είχε ως στόχο την κλοπή γνώσης, που δεν είχε μπει στο παγκόσμιο σύστημα αξιών. Ποτέ όμως η ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία, όσο κι αν ήταν θέμα επιβίωσης της, δεν πήρε ένα Mercedes να το αντιγράψει. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι υποτίμησαν αυτήν τη συνήθεια των Ιαπώνων κι έφτασαν μάλιστα να γελούν όταν έβλεπαν τα φλας των μηχανών ν αστράφτουν γύρω από τα προϊόντα τους.

Όμως πέρα από την επιλογή της Ρωσίας ως εχθρού φόβητρου και της Ιαπωνίας ως ελεγχόμενου γίγαντα, το δεύτερο μεγάλο σφάλμα της αμερικάνικης πολιτικής ήταν η χρήση της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία και η περαιτέρω εξέλιξη της πολεμικής πυρηνικής τεχνολογίας. Δεν υπάρχει ανθρώπινη εφεύρεση, που να ωθεί τους ανθρώπους προς την ειρήνη, όσο η ατομική βόμβα. Η ατομική βόμβα αποκαλύπτει αυτό, που η υποκρισία του συστήματος αποκρύπτει. Ενώ το σύστημα ελέγχει τον πόλεμο κι επωφελείται απ
αυτόν στηριζόμενο στη ματαιοδοξία και ματαιοπονία του  ανθρώπου, η ατομική βόμβα προκαλεί φόβο, που νικά αυτά τα χαρακτηριστικά του. Ο άνθρωπος στην ιστορία του έχει πολεμήσει άπειρες φορές κι αυτοί οι πόλεμοι είχαν ως χαρακτηριστικό τους την αγωνία του ν  αλλάξει τα δεδομένα για τα οποία νόμιζε ότι ήταν τα αίτια της κακοδαιμονίας του. Όλοι οι πόλεμοι ξεκινούν θεωρητικά σαν μία οργανωμένη πάλη των λαών, τής οποίας στόχος είναι η αλλαγή της κυρίαρχης κατάστασης. Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, επειδή δεν μπορούσαν ν αντιληφθούν ότι ο Χίτλερ ήταν ένας άνθρωπος του συστήματος και σε καμία περίπτωση δεν απειλούσε τη δομή του.

Η ατομική βόμβα με την τεράστια ισχύ της, που βρίσκεται στα χέρια των κυρίαρχων του κόσμου, έχει ως αποτέλεσμα να καταρρίπτει τη λογική της πάλης για αλλαγή. Ο Γερμανός στρατιώτης που παρασυρόμενος από την αθλιότητα του φασισμού, έβγαινε από τα σύνορα της Γερμανίας, ήξερε ότι θα πολεμήσει μ
 ανθρώπους κι αυτό ήταν ενθαρρυντικό. Με ποια ψυχολογία μπορεί να ξεκινήσει κάποιος  πόλεμο, τη στιγμή που γνωρίζει ότι κάποιος άλλος, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του πολέμου με συμβατικά όπλα, μπορεί πατώντας ένα κουμπί να μετατρέψει το Βερολίνο σε μία άμορφη μάζα ερειπίων; Οι λαοί αρνούνται στην εποχή μας να πολεμήσουν κι αυτό όχι επειδή διδάχθηκαν από το παρελθόν, αλλά γιατί ο πόλεμος έχασε το πιο βασικό στοιχείο του, που τον έκανε ελκυστικό ως μορφή πάλης, που είναι το αβέβαιο. Η αβεβαιότητα της έκβασης του είναι αυτή, που παγιδεύει τους ανθρώπους. Το σύστημα κατάφερε κι αυτό το αβέβαιο το εξάλειψε, χωρίς οι άνθρωποι να το καταλαβαίνουν.

Η χρήση της ατομικής βόμβας είχε ως αποτέλεσμα να διαπιστώσει κι ο απλός άνθρωπος αυτό που γνώρισε κι απέκρυπτε το σύστημα. Οι Έλληνες δε χρειάζεται πλέον να εμπλακούν σε πόλεμο με τη Βουλγαρία, γιατί υπάρχουν δυνάμεις, που προστατεύον το “status quo” ανεξάρτητα από νίκες και κατακτήσεις. Έτσι το μόνο που μένει είναι το κόστος και μ
αυτήν τη λογική ο πολίτης δεν πολεμά παρά υπακούει.. αυτό σημαίνει ότι το κλίμα ειρήνης είναι η πιο συμφέρουσα επιλογή. Η ατομική βόμβα δεν έφερε από μόνη της την πολυπόθητη ειρήνη, αλλά η δύναμη της την έκανε επιλογή και μάλιστα συμφέρουσα. Το σύνολο αυτών των σφαλμάτων του συστήματος,  το οδηγεί σ αδιέξοδο, που είναι  προς όφελος των ανθρώπων και οδηγεί στην τελική Θέωση τους.

Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δείχνει τη βαθύτατη αγωνία του συστήματος για επιβίωση, δείχνει τα σφάλματα του και τέλος δείχνει την τελειότητα του βήματος τέσσερα πριν τη δημιουργία του διπόλου Ανατολής και Δύσης. Η αγωνία του συστήματος φαίνεται από την έντονη διάθεση του για πόλεμο, εφόσον σήμερα οι συνθήκες δείχνουν ότι το κεφάλαιο-γνώση δεν επιτρέπει το επιθυμητό κέρδος. Οι συνθήκες είναι απόλυτα όμοιες με αυτές, που υπήρχαν τις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων. Όμως οι διαφορές που κάνουν αδύνατη της διεξαγωγή του “τρίτου”, οφείλονται στα παραπάνω λάθη. Η κομμουνιστική Ανατολή έχει καταρρεύσει κι είναι αδύνατο ένα σύστημα εξουσίας, που στηρίζεται στο διπολισμό, να μην κλυδωνιστεί. Η κατάρρευση αυτή αποκλείει παντελώς το ενδεχόμενο πολεμικής δραστηριότητας μεταξύ δύο μελών του διπόλου. Ακόμα πιο τραγική για το Δυτικό σύστημα γίνεται η κατάσταση, αφού η κατάρρευση αυτή καθ
αυτή το απειλεί και άρα πρέπει ν αποφευχθεί .. αυτό σημαίνει οικονομική βοήθεια. Ο Δυτικός ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν είχε κέρδος από τον κομμουνισμό, αλλά αντίθετα αναγκάζεται να πληρώσει το σύνολο σχεδόν του κόστους της μετάλλαξης.

Αμέσως επόμενο βήμα του ήταν η νεκρανάσταση ενός αντιπάλου, που αιώνες τώρα δεν απειλεί τη Δύση. Από τη στιγμή που η Δύση στο σύνολο της είναι χριστιανική και το σύστημα της επιβιώνει και θα δούμε γιατί μόνον υπό τη μορφή διπόλου, ο μόνος εχθρός που μπορεί να συντηρήσει αυτό το καθεστώς είναι το Ισλάμ. Θεωρητικά το Ισλάμ καλύπτει τις προδιαγραφές θανάσιμου εχθρού για τη χριστιανική  Δύση, αλλά πρακτικά δε χρησιμεύει σε καμία περίπτωση. Η διαφορά αυτή μεταξύ του θεωρητικού και πρακτικού έγκειται στο γεγονός  ότι, ενώ υπάρχει δυνατότητα παγίδευσης του κόσμου στη λογική του πολέμου, παρ
 όλ αυτά τα οφέλη αυτού του πολέμου είναι μηδαμινά. Ενώ δηλαδή το σύστημα μπορεί να βάλει τους Έλληνες και τους Τούρκους ν αλληλοσκοτώνονται, δεν έχει τη δυνατότητα κέρδους. Κέρδος για το σύστημα από τον πόλεμο είναι η μετατροπή του κεφαλαίου-γνώση σε κέρδος. Δεν το ενδιαφέρει αν γι αυτόν το λόγο σκοτωθούν λίγοι ή πολλοί, Έλληνες ή Τούρκοι, ούτε το ενδιαφέρει αν το Ισλάμ επεκταθεί στα Βαλκάνια ή όχι. Το Ισλάμ δεν αποτελεί αντίπαλο, γιατί δεν έχει εργοστάσια, που θα γκρεμιστούν αφήνοντας μ αυτόν τον τρόπο ως λεία τις αγορές, που χάνονται γι  αυτό και κέρδος από την πώληση χαμηλότερης στάθμης γνώσης για την επαναλειτουργία  τους. Το Ισλάμ όχι μόνο δε βοηθά το σύστημα, αλλά αντίθετα το ζημιώνει. Όλα αυτά τα γνωρίζει το σύστημα, άρα το ζητούμενο είναι να βρούμε γιατί επιμένει σ αυτήν τη  ζημιογόνα γι αυτό κατάσταση.

Το σύστημα χρειάζεται με κάθε θυσία έναν αντίπαλο εναντίον του οποίου ένας πόλεμος,  θ
αλλάξει την παγκόσμια αγορά.  Ο αντίπαλος αυτός στους δύο προηγούμενους πολέμους ήταν η Γερμανία. Όμως τα σημερινά δεδομένα που είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας αλλαγής στην οικονομία λόγω του διπόλου, φέρνουν τη Γερμανία από την πλευρά, που έχει την κοσμοκρατορία. Ο πραγματικός αντίπαλος σήμερα που ικανοποιεί πλήρως τις απαιτήσεις του συστήματος είναι η Ιαπωνία.  Η Ιαπωνία έχει κατακλύσει τις αγορές με προϊόντα και η Ιαπωνία είναι αυτή, που μπορεί να θιγεί από την αυθαιρεσία του παγκοσμίου συστήματος. Ενδεχόμενη καταστροφή της ιαπωνικής βιομηχανίας θα φέρει ανάκαμψη στην οικονομία της κοσμοκράτειρας, εφόσον θα κατακτηθούν χαμένες αγορές. Το πρόβλημα για το σύστημα δεν είναι ο εντοπισμός του αντιπάλου, αλλά η εμπλοκή του σε πολεμικές περιπέτειες. Ξέρει η Δύση ότι η Ιαπωνία της δίνει το σύνολο των επιθυμητών λύσεων, αλλά το πρόβλημα που την οδηγεί σε αδιέξοδο είναι η άρνηση της δεύτερης να εμπλακεί σε πόλεμο.

Πριν διερευνήσουμε πώς διατηρεί το δικαίωμα της άρνησης η Ιαπωνία, πρέπει να δούμε πως το σύστημα προσπαθεί να την εμπλέξει σε περιπέτειες. Η περίφημη “καταιγίδα της ερήμου”, ήταν πραγματικά το τελευταίο χαρτί, που παίχθηκε για την επιβίωση του συστήματος. Οι άνθρωποι γνωρίζουν την αναισθησία του συστήματος απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και σε καμία περίπτωση και κανένας δεν πίστεψε ότι η επέμβαση έγινε με στόχο την απελευθέρωση του Κουβέιτ. Η Δύση εμπλέχθηκε σε μία πολυέξοδη επιχείρηση, για να κερδίσει την επιβίωση του συστήματος και όχι για να πουλήσει μερικά όπλα, που δε βγάζουν από το αδιέξοδο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που πιστεύουν ότι σκοπός της Δύσης ήταν η πώληση όπλων στους εμπλεκόμενους και τίποτε άλλο. Αυτό είναι λάθος, γιατί το σύστημα προστατεύει τον πόλεμο ως πρακτική και για ένα μικρό κέρδος δε φέρνει μπροστά στα μάτια του ανθρώπου τη φρίκη του.

Back to content | Back to main menu