Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Ο στόχος της “καταιγίδας” ήταν άλλος κι απλά δεν επιτεύχθηκε. Το σύστημα υπολόγισε με ακρίβεια τα πάντα, όσον αφορά το χώρο και το χρόνο, η δε αποτυχία του οφείλεται στα σφάλματα του παρελθόντος. Αυτό γέννησε και μεγάλωσε το δικτάτορα, που έκανε την εισβολή κι αυτό αποδεικνύεται από τα όσα έγιναν κι εξακολουθούν να γίνονται. Ο χρόνος που επιλέχθηκε ήταν ο σωστός, γιατί η οικονομική κρίση στη Δύση είχε αρχίσει να επεκτείνεται και άρα ήταν εκμεταλλεύσιμη, αλλά όχι οριακή, γιατί στην τελευταία περίπτωση έπρεπε το μένος των ανθρώπων να στρέφεται αλλού και όχι εναντίον των τεχνητών εχθρών. Έπρεπε να υπάρχει χρόνος, ώστε να εμφανιστεί ο αντίπαλος, που στην οριακή κατάσταση θα ήταν ο θανάσιμος εχθρός. Ο χώρος που επιλέχθηκε ήταν ο σωστός, γιατί το πρόβλημα που δημιουργούσε ένας δικτάτορας, που επηρεάζει τη ροή του πετρελαίου, αφορά αυτούς, που εξαρτώνται άμεσα απ αυτό. Η Δύση δηλαδή δημιούργησε πρόβλημα σ ένα χώρο  ζωτικής σημασίας για ένα βιομηχανικό γίγαντα, όπως η Ιαπωνία. Ένα πρόβλημα στη ροή του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής δε θίγει σε καμία περίπτωση τα συμφέροντα, ούτε της Αμερικής ούτε της Ρωσίας, που έχουν δική τους παραγωγή, για ν αντέξουν και οι ίδιες κι επομένως και οι σύμμαχοι σε συνθήκες πίεσης. Το ευαίσθητο σημείο της Ιαπωνίας, όπως ήταν και της προπολεμικής Γερμανίας, είναι οι πρώτες ύλες και πιο πολύ το πετρέλαιο. Η μεγάλη διαφορά που υπάρχει μεταξύ αυτών των δύο όμως χωρών, όσον αφορά τη χρησιμότητα τους για το σύστημα, είναι αποτέλεσμα της κακής πολιτικής.

Όταν μελετούσαμε το κεφάλαιο, αναφέραμε ότι ο στραγγαλισμός μίας οικονομίας προετοιμάζει την κοινωνία για πόλεμο και ότι τα όρια είναι αυτά, που προσδιορίζουν την ταυτότητα αυτού που θα εκδηλωθεί. Δεν εκδηλώθηκαν οι Γερμανοί, επειδή είναι πιο βάρβαροι από τους υπόλοιπους, αλλά επειδή έφτασαν πιο νωρίς στα άκρα. Το πρόβλημα όμως με την Ιαπωνία είναι ότι έχει ανυπολόγιστες οικονομικές δυνατότητες κι ενώ θεωρητικά βρίσκεται στη δυσμενέστερη θέση, πρακτικά έχει πολύ υψηλά όρια. Αυτά τα όρια που οφείλονται στον πλούτο της, είναι το προϊόν της λανθασμένης τακτικής του συστήματος απέναντι στην Ιαπωνία. Η Ιαπωνία που δημιούργησε την τεράστια βιομηχανία της, χωρίς να πληρώσει τα πανάκριβα πνευματικά δικαιώματα πάνω  στην τεχνολογία, έχει συγκεντρώσει κολοσσιαίο πλούτο, που αποκλείει το ενδεχόμενο μέσα από μία κρίση να δημιουργηθούν κοινωνικά προβλήματα. Ο Ιάπωνας βιομήχανος έχει αποσβέσει τις επενδύσεις του κι έχει περιθώριο κέρδους και σε καμία περίπτωση δεν είναι σαν το Γερμανό συνάδελφο του την εποχή του μεσοπολέμου. Δεν κινδυνεύει με χρεοκοπία, λόγω των όσων αναλύσαμε σε άλλο σημείο. Από τη στιγμή που η χρεοκοπία, άρα και το κλείσιμο των εργοστασίων δεν έρχεται, ο Ιάπωνας εργάτης δεν μπαίνει σε φάση εκμετάλλευσης, ρατσισμού κι εθνικισμού.


Η ιαπωνική κοινωνία είναι αρκετά πλούσια,  ώστε να μπορεί ν
αμύνεται. Το πανάκριβο σκηνικό του κόλπου στήθηκε για έναν και μόνο λόγο. Η Δύση έκανε μία επέμβαση με την οποία υπογράμμιζε σε κάθε περίπτωση τα οφέλη για τους Ιάπωνες κι αυτό της έδινε το δικαίωμα να ζητήσει απ αυτούς βοήθεια. Οι Ιάπωνες ως κοινωνία δεν έπεσαν στην παγίδα κι αυτήν τη βοήθεια την έδωσαν, αλλά όχι στην επιθυμητή μορφή. Δεν αρνήθηκαν τα χρήματα, αλλά αρνήθηκαν το σπουδαιότερο. Η παγκόσμια ειρήνη σήμερα είναι πιο σίγουρη από ποτέ κι αυτό χάρη στην Ιαπωνία. Οι άνθρωποι αυτού το πλανήτη θα πρέπει να ευγνωμονούν τους Ιάπωνες, επειδή άντεξαν στις πιέσεις του άθλιου συστήματος. Η Ιαπωνία δεν άλλαξε το σύνταγμα της και δε δέχτηκε να στείλει ούτε έναν Ιάπωνα στρατιώτη έξω από την Ιαπωνία, όπως έκανε η χριστιανική Γερμανία, πετώντας μ αυτόν τον τρόπο στον κάλαθο των αχρήστων τα μεγαλεπήβολα σχέδια του συστήματος. Εδώ θ  αναρωτηθεί κάποιος και θα πει: “Γιατί άραγε τόση αγωνία για στρατιωτική βοήθεια; Δεν έφτανε η οικονομική;”. Η Δύση δε χρειαζόταν χρήματα, γιατί αυτά τα διέθετε, στην πραγματικότητα η Δύση προσπαθούσε να παρασύρει  την Ιαπωνία στον ιμπεριαλισμό που θα εκμεταλλευόταν στο άμεσο μέλλον. Η Δύση είχε ως στόχο να παρασύρει την Ιαπωνία σε ιμπεριαλιστικές πρακτικές. Επειδή γνωρίζει τις ανάγκες της, θα την ενθάρρυνε να χτίσει στρατιωτικές βάσεις για τη διασφάλιση των συμφερόντων της. Επειδή όμως όπου υπάρχουν στρατοί υπάρχουν κι εγκλήματα, θα την προκαλούσε συστηματικά, συγκεντρώνοντας υλικό προπαγάνδας. Όταν πλέον θα ερχόταν ο κατάλληλος χρόνος και η κρίση της Δύσης οριακή, η παγκόσμια στρατιωτική παρουσία της Ιαπωνίας σε συνδυασμό με τον πλούτο της θα προβαλλόταν ως το κύριο αίτιο της κρίσης κι ο πόλεμος θα ήταν η μόνη λύση.

Αυτός ο πόλεμος ήταν εύκολο να προκληθεί, εφόσον υπάρχουν τα δεδομένα. Μία πανίσχυρη στρατιωτικά και οικονομικά Ιαπωνία δε θ
ανεχόταν την παράνομη κατοχή των νησιών Κουρίλες από τον πιο ασθενή Δυτικό αντίπαλο. Η επέμβαση της που θα ενθαρρυνόταν από το παγκόσμιο σύστημα, θα οδηγούσε σ έναν πόλεμο που έχει ξαναεπαναληφθεί. Ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος θα έδινε στο άθλιο σύστημα της Δύσης τη δυνατότητα να κάνει ένα θρησκευτικό πόλεμο, μ αποτέλεσμα την ισοπέδωση της Ιαπωνίας για δεύτερη φορά και τη δημιουργία των συνθηκών που χρειάζεται. Το δίπολο που μπορεί να λειτουργήσει σήμερα είναι μεταξύ του συνόλου της Δύσης και της Ιαπωνίας. Όμως οι επενδύσεις των Αμερικανών στην Ιαπωνία κι ο φόβος των Ιαπώνων, που έχουν γευθεί τον πυρηνικό όλεθρο, καθιστούν αυτήν την κατάσταση σχεδόν αδύνατη.

Ο πόλεμος του κόλπου καθόρισε και το τέλος των ορίων της γνώσης που συνεχώς επαναλαμβάνει το σύστημα. Ενώ μέχρι τώρα το σύστημα είχε έτοιμη γνώση που τη χρησιμοποιούσε σε κάθε περίπτωση ανάλογα με το συμφέρον του, από εδώ και πέρα τα δεδομένα αλλάζουν και τα λάθη το φθείρουν ανεπανόρθωτα. Όταν ο πρόεδρος της Αμερικής μιλούσε για “νέα τάξη πραγμάτων”, ήξερε ακριβώς τι έλεγε και δεν ακροβατούσε ανάμεσα σε λέξεις κι έννοιες. Η “καταιγίδα της ερήμου” ήταν απόλυτα όμοια με την εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία κι αυτή ήταν η απόλυτη κι οριακή γνώση του συστήματος σε θέματα πολέμων. Η γιουγκοσλαβική κρίση αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο ότι το σύστημα δεν έχει πλέον εκείνες τις γνώσεις, που θα το βοηθήσουν. Οι δούλοι που το υπηρετούν, αποδεικνύονται ανίκανοι και βλάκες να το βοηθήσουν, εφόσον είναι φανερό ότι το γιουγκοσλαβικό πρόβλημα δεν  υπηρετεί καμία γενικότερη στρατηγική, που να δίνει το δικαίωμα στο σύστημα να ελπίζει. Το μόνο που καταφέρνει η Δύση με όλα τα εγκλήματα που αφήνει και διαπράττονται στη Γιουγκοσλαβία, είναι να φθείρει το σύστημά της και μ
αυτόν τον τρόπο να βαδίζει στην άγνωστη γι αυτήν “νέα τάξη πραγμάτων”. Η γιουγκοσλαβική κρίση αποδεικνύει κατά τον καλύτερο τρόπο την τελειότητα που είχε δημιουργήσει το σύστημα πριν τον αμερικανικό τυφώνα.

Αν αυτήν τη στιγμή εχθρός ήταν η Γερμανία, το σύστημα θα είχε τη δυνατότητα να κάνει τον απαραίτητο πόλεμο. Ήδη η χριστιανική Γερμανία έχει αρχίσει κι εκδηλώνει την επιθυμητή για το σύστημα συμπεριφορά κι αυτή είναι η τραγική ειρωνεία για τους ανθρώπους του συστήματος, που προσπάθησαν να σχεδιάσουν ένα ανώτερο λειτουργικώς σύνολο από  το προηγούμενο. Οι εκκλησίες αποκάλυψαν τις βρωμερές προθέσεις, αλλά και πρακτικές του κι απέδειξαν ότι μία ανάσα πριν το 2000 μπορούν και μετατρέπουν τους ανθρώπους σε ζώα, που σκοτώνει ο ένας τον άλλο, χωρίς να γνωρίζει γιατί. Η γιουγκοσλαβική κρίση είναι απαραίτητη για τους ανθρώπους, που πρέπει ν
αντιληφθούν πώς πραγματικά λειτουργεί το ανθρωποκτόνο σύστημα. Πρέπει να παρακολουθήσει κάποιος το σύνολο της συμπεριφοράς της εκκλησίας, για ν αντιληφθεί πώς και πότε εμφανίζεται και πότε απέχει.

Καθώς ο αναγνώστης παρακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα, έχει τη δυνατότητα να δει ότι το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η επανάληψη. Από τις απλές καταστάσεις που έχουν στο σύνολο τους ερμηνευθεί από τους φιλοσόφους κι έχουν γίνει κατανοητές από τους απλούς ανθρώπους μέσω της επανάληψης, η ανθρωπότητα περνά διαδοχικές φάσεις, που γίνονται όλο και πιο σύνθετες. Τα σημερινά αδιέξοδα που βιώνει ο άνθρωπος, έχουν τόσο σύνθετη όψη, που φαίνονται σχεδόν ανίκητα. Όταν ξεκινήσαμε τη θεωρία αναφέραμε
κι αυτό το αντιλαμβάνεται ο καθένας με βάση τα όσα ακούει και τα όσα βλέπει  ότι οι άνθρωποι στην εποχή μας υποτιμούν το θείο Λόγο κι αναζητούν λύσεις, που είναι προϊόντα ανθρώπινης σκέψης. Ο Λόγος του Χριστού φαίνεται απλοϊκός και φαινομενικά εκφράζει ανησυχίες μίας άλλης εποχής, που έχει ξεπεραστεί. Για να εκτιμήσει κάποιος το Λόγο του Χριστού, θα πρέπει να βρει τις λύσεις στα σύνθετα προβλήματα του κι αυτό φαινομενικά είναι αδύνατο. Ο Χριστός δε μιλά για ιμπεριαλισμό, για οικονομία ή το τελευταίο που προέκυψε, για οικολογία. Για ν  αντιληφθεί κάποιος το Λόγο Του, θα πρέπει κατ αρχήν να μπορεί να φιλοσοφήσει πάνω στο σύνολο των προβλημάτων και μ αυτόν τον τρόπο να ξεχωρίσει τα προβλήματα, που γεννούν προβλήματα, ώστε να μπορέσει έτσι να βρει τις πραγματικές σταθερές. Ο Χριστός δεν είναι δυνατό να προτείνει λύση των οικολογικών προβλημάτων, γιατί αυτό το πρόβλημα είναι δευτερεύον και άρα για να λυθεί πρέπει να λυθούν τα προβλήματα, που το γεννούν. Ο αναγνώστης πρέπει ν αντιληφθεί ότι το σύνολο των σύγχρονων προβλημάτων λύνεται με δύο τρόπους: ή με τη σύνθεση ή με την αφαίρεση. Αν προσπαθεί να λύσει κάποιος τον τεράστιο όγκο τους, θα πρέπει να προχωρήσει στην αφαίρεση κι αν κάποιος ξεκινήσει από την εποχή της Δημιουργίας, θα πρέπει να προχωρήσει στη σύνθεση. Είναι αδύνατο να προτείνει κάποιος σωστές λύσεις οικολογίας μελετώντας την οικολογία ως ξεχωριστό πρόβλημα και όχι ως γέννημα κάποιου άλλου. Μ αυτήν τη λογική αν προσπαθήσει κάποιος, είτε να συνθέσει είτε να αφαιρέσει, θα φτάσει σε μερικά προβλήματα, που μένουν σταθερά κι αμετάβλητα κι είναι αυτά, που γεννούν τα υπόλοιπα. Αυτά τα σταθερά και αμετάβλητα προβλήματα είναι, αυτά που αποτελούν την “αχίλλειο πτέρνα” του συστήματος και που αποκαλύπτονται από την επανάληψη των φαινομένων. Ενώ τα φαινόμενα γίνονται όλο και πιο σύνθετα, η προσοχή του μελετητή θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αιτία που δίνει στο σύστημα τη δυνατότητα να επαναλαμβάνει χωρίς φθορά τις  ίδιες πρακτικές. Αυτή η δυνατότητα προκύπτει από το γεγονός ότι τα σημαντικά προβλήματα μένουν πάντα ανέγκιχτα. Το σύστημα προβάλλει διαρκώς καινούργια προβλήματα, παρασέρνοντας τον άνθρωπο και περιπλέκοντας την κατάσταση.

Ο τέλειος Χριστός δε βρίσκεται στα διάφορα υποπροβλήματα, αλλά στη ρίζα των πραγματικών προβλημάτων. Τα προβλήματα των οποίων η λύση δίνει αυτόματα τη δυνατότητα λύσης στα υπόλοιπα, θα πρέπει ν
αναζητηθούν στο Λόγο του Χριστού και να επιβεβαιωθούν από την ιστορική πραγματικότητα. Ο Χριστός μέσω του Λόγου Του όχι μόνον προτείνει λύσεις, αλλά και προσδιορίζει τα πραγματικά προβλήματα μέσα από ένα σύνολο άσχετων. Ένας φιλόσοφος ακόμα κι όταν δράσει εκ του πονηρού, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει τα όσα προτείνει ο Χριστός, μπορεί ν  ανιχνεύσει τα διαχρονικά προβλήματα. Ο Χριστός μιλά για εξουσία, για μοιχεία και για ένα σύνολο άλλων προβλημάτων και βλέπουμε ότι από την εποχή της Βαβυλώνας ως τις μέρες μας αυτά υπάρχουν, ενώ κάποια άλλα δήθεν σπουδαία δεν υπάρχουν. Όμως πώς είναι δυνατό ο Χριστός να δίνει λύσεις στα καυτά σημερινά προβλήματα; Τι προτείνει ο Χριστός για ένα εργοστάσιο, που προκαλεί μόλυνση του περιβάλλοντος; Ένας οικολόγος θα μιλήσει για τεχνολογία, που το κάνει ακίνδυνο κι αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, θα προτείνει το κλείσιμο του. Ο Χριστός όμως τι προτείνει; Γιατί ένα εργοστάσιο δε χρησιμοποιεί την τεχνολογία, ώστε γίνει ακίνδυνο για το περιβάλλον; Γιατί το εργοστάσιο κλείνει αδυνατώντας να καλύψει τις οικολογικές προδιαγραφές; Η υπερσύγχρονη τεχνολογία έχει  λύσεις για το οικολογικό πρόβλημα. Όμως το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η τεχνολογία αυτή είναι πολύ ακριβή στην εφαρμογή της. Αυτό το κόστος έχει σχέση με τα πνευματικά δικαιώματα αυτών που την προσφέρουν. Άρα το πρόβλημα είναι αυτά τα δικαιώματα και όχι τα όσα απασχολούν τον ευαίσθητο οικολόγο. Σ αυτά τα ερωτήματα πρέπει ο Χριστός να δίνει απαντήσεις και όχι σ αυτά, που προκύπτουν ως αποτέλεσμα.

Όταν για το σύνολο των κακών, που μαστίζουν τον άνθρωπο, ευθύνεται το σύστημα, τότε σ
αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να προσανατολιστούμε. Το σύστημα που είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου, υπάρχει και λειτουργεί εξαιτίας ορισμένων συνθηκών κι  ασκεί εξουσία. Ο Χριστός αυτά τα γνωρίζει και μέσα από το Λόγο Του πρέπει να προκύπτουν οι απαντήσεις που περιμένει ο άνθρωπος. Το σύστημα λειτουργεί ελέω Θεού και στηρίζεται στα πνευματικά δικαιώματα. Από τη στιγμή που υπάρχουν αυτά, αυτόματα έχουμε και το φαινόμενο της λογοκρισίας..  μέσω αυτής είναι δυνατή η προστασία αυτών των δικαιωμάτων. Από τα πνευματικά δικαιώματα προκύπτουν επίσης όλα τ αρνητικά φαινόμενα, που έχουν σχέση με την οικονομία και μ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται δεσμός μεταξύ οικονομίας κι εξουσίας. Κάποιος έχει πνευματικά δικαιώματα και εξαιτίας αυτών εισπράττει υπεραξία αυθαίρετα. Επειδή γίνεται αυτή η κλοπή, ο άνθρωπος τείνει προς την αμφισβήτηση και άρα γεννιέται η ανάγκη άσκησης εξουσίας.

Ο Χριστός αμφισβητεί στο σύνολο τους τα πνευματικά δικαιώματα κι αυτό το αποκαλύπτει στο Λόγο Του: (Ματθ. 7.7-7.8) "Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμιν." (Ζητάτε καί θά σάς δοθή, ερευνάτε καί θά βρήτε,κτυπάτε καί θά σάς ανοιχθή η πόρτα.), ή και στο (Ματθ. 10.27-10.28) "ο λέγω υμίν εν τη σκοτία, είπατε εν τω φωτί, και ο εις το ους ακούετε, κηρύξατε επί των δωμάτων." (Εκείνο πού σάς λέγω κρυφά, διαλαλήσατέ το φανερά, καί εκείνο πού τό ακούτε κρυθά εις τό αυτί, κηρύξατέ το από τίς ταράτσες.) . Ο Χριστός απευθυνόμενος στο σύνολο των ανθρώπων και χωρίς να κάνει την παραμικρή εξαίρεση, προτρέπει να ερευνούν το Λόγο Του χωρίς κανέναν ενδοιασμό και φόβο. Η εκκλησία αντίθετα που στηρίζει την ύπαρξή της στα δικαιώματα των Αποστόλων, δεν ακολουθεί το Λόγο του Θεού παρά του Πέτρου, που λέει: (Πέτρ. Β' 1.20) "τούτο πρώτον γινώσκοντες, ότι πάσα προφητεία γραφής ιδίας επιλύσεως ου γίνεται." (Νά έχετε πρώτα υπ' όψιν σας, ότι κανένας δέν μπορεί νά ερμηνεύση προφητείαν γραφής μόνος του.). Όταν η εκκλησία κρατά για τον εαυτό της τη δυνατότητα ερμηνείας, δίνει αυθαίρετα τη δυνατότητα στον κάθε δούλο της να παριστάνει τον εκλεκτό “κατ
εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Παύλου, που λέει: (Κορινθ. Α' 7.7) "θέλω γαρ πάντας ανθρώπους είναι ως και εμαυτόν." (Θά ήθελα όλοι οι άνθρωποι νά είναι όπως είμαι εγώ,). Το σύνολο αυτό των εκλεκτών έχουν την τάση να κλέβουν. Ποτέ δεν έλειψε το ψωμί από το τραπέζι κανενός επισκόπου και ποτέ αυτό το ψωμί δεν το χόρτασε ο απλός άνθρωπος.

Η μεταφορά των δικαιωμάτων από τους Αποστόλους προς τους δούλους γίνεται με τον τρόπο που εφαρμόζει ο Παύλος. (Κορινθ. Α' 1.1) "Παύλος, κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού, και Σωσθένης ο αδελφός" (Ο Παύλος καλεσμένος μέ τό θέλημα τού Θεού νά είναι απόστολος τού Ιησού Χριστού, καί ο Σωσθένης ο αδελφός,). Μέσω αυτής της διαδικασίας από τον καιρό των Αποστόλων ως σήμερα, οι δούλοι της εκκλησίας εισπράττουν υπεραξία, που είναι καθαρή κλοπή και θα δούμε γιατί. Μέσω του όρκου που αμφισβητεί παντελώς ο Χριστός, δημιουργούνται τα επιμέρους συστήματα, που κι αυτά κλέβουν υπεραξία. Το σύνολο αυτής της υπεραξίας που είναι τεράστια, είναι και η αιτία των οικονομικών προβλημάτων, που υπάρχουν. Οι άνθρωποι που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι φτωχοί,  δουλεύουν μέρα και νύχτα, για να καρπώνονται τον κόπο τους οι κλέφτες.


Πριν δούμε αυτές καθ
αυτές τις  οικονομικές απόψεις του Χριστού, θα πρέπει να βρούμε πρώτα την άποψη Του για τη λογοκρισία. Όταν τα πνευματικά δικαιώματα είναι αυτά, που στηρίζουν τους δούλους, ο Χριστός θα πρέπει να έχει άποψη για την άμυνα τους, που είναι η λογοκρισία. Όμως τι είναι λογοκρισία; Ποιος έχει την ανάγκη της; Είναι δυνατό ο Θεός να την έχει ανάγκη; Ο Θεός είναι τέλειος κι αυτήν την τελειότητα τη μεταδίδει στον Υιό Του, το Χριστό. Ποιος μπορεί να κρίνει και να βρει λάθος στο Λόγο Του; Μπορεί ο άνθρωπος να πει ότι το “ου μοιχεύσεις” είναι λάθος; Αν αυτό είναι λάθος, τότε ποιο είναι το σωστό; Δεν υπάρχει κι ούτε υπήρξε άνθρωπος, που να μπορεί ν αμφισβητήσει το Δημιουργό, γιατί ο Δημιουργός προσφέρει πάντα αυτά ακριβώς που χρειάζεται το δημιούργημα του, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο Δημιουργός έκανε τον άνθρωπο “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν” κι αυτό σημαίνει πρώτα απ όλα ότι του έδωσε κρίση. Ο άνθρωπος σαν όμοιος με το Θεό έχει κρίση κι αυτή η κρίση είναι, που του δίνει το πλεονέκτημα να παίρνει απ  Αυτόν. Με κοινό χαρακτηριστικό την κρίση έχουμε ένα δίπολο. Ο Θεός δίνει κι ο άνθρωπος παίρνει. Όμως επειδή ο Θεός γνωρίζει τι δίνει κι επειδή υπάρχει η κοινή κρίση δεν έχει ανάγκη τη λογοκρισία.

Μ
αυτά τα δεδομένα λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος, που με εντολές όπως: “να μοιχεύσεις”, “να κλέψεις” κλπ. να πάρει τη θέση Του στην ψυχή των ανθρώπων. Ανάγκη λογοκρισίας έχουν μόνον, όσοι κατορθώνουν για διάφορους λόγους να μπουν ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό. Ποιοι είναι αυτοί; Η ιστορία δείχνει την αληθινή κατάσταση κι αυτή με τη σειρά της τούς φωτογραφίζει. Οι χειρότεροι άνθρωποι που έχουν μπει ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο, είναι οι άνθρωποι της εκκλησίας. Από την εποχή των ωμών εγκλημάτων τις Ιεράς Εξέτασης ως και τις μέρες μας, λογοκρίνουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους. Κάποιος σ αυτό το σημείο ίσως αναρωτηθεί και πει: “Γιατί; Δεν είναι άνθρωποι, που  αγωνίζονται για τη διάδοση του Λόγου του Θεού; Δε θυσιάζονται για να μην αλλοιωθούν τα λεγόμενα Του;”. Φαινομενικά αυτό κάνουν, αλλά στην πραγματικότητα αγωνίζονται υπέρ των εξουσιών τους, της κλοπής τους και της μοιχείας τους. Αυτοί έχουν ανάγκη τη λογοκρισία, γιατί έτσι μόνον προστατεύουν τα παραπάνω. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει και να αλλοιώσει το “αγαπάτε αλλήλους”, ενώ ο καθένας μπορεί να αμφισβητήσει το αλάθητο του Πάπα, το μισθό του επισκόπου ή την ύποπτη υποχρεωτική αγαμία του κλήρου .. ν αμφισβητήσει όλα αυτά που είναι ανθρώπινες εντολές και όχι θείες.

Ο Χριστός όλα αυτά τα γνωρίζει και δίνει την άποψη Του, αλλά κλειδωμένη λόγω αποστολής. Λέει λοιπόν: (Μάρκ. 7.6-7.8) "μάτην δε σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων." (τού κακού μάλιστα μέ σέβονται, διότι διδάσκουν διδασκαλίας, πού είναι ανθρώπιναι εντολαί.). Σ
αυτό το σημείο διαχωρίζει αυτά που αναφέραμε παραπάνω. Αμέσως παρακάτω δίνει και τη γνώση του: (Μάρκ. 7.14-7.17) "ακούετέ με πάντες και συνίετε. ουδέν εστίν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον εις αυτόν ό δύναται αυτόν κοινώσαι, αλλά τα εκπορευόμενα απ' αυτού, εκείνα έστι τα κοινούντα τον άνθρωπον. ει τις έχει ώτα ακούειν, ακουέτω." (Ακούστε με όλοι καί καταλάβετε. Κανένα πράγμα, πού μπαίνει εις τόν άνθρωπον απ' έξω, δέν είναι δυνατόν νά τόν κάνη ακάθαρτον. Αλλ' εκείνα πού βγαίνουν, αυτά κάνουν τόν άνθρωπον ακάθαρτον. Εκείνος πού έχει αυτιά διά νά άκουη, άς ακούη.). Είναι αφέλεια να νομίζει κάποιος ότι ο Χριστός μιλά για τροφή και για την υγιεινή. Εδώ ο Χριστός με τρομερή για την αποστολή Του σαφήνεια, δείχνει την άποψη του. Ο άνθρωπος έχει κρίση από το Θεό κι αυτή η κρίση τον προστατεύει. Ό,τι κι αν ακούσει, ό,τι κι αν του πουν, είναι αδύνατο να τον μολύνουν. Είναι αδύνατο να βλασφημεί κάποιος το Θεό και να παρασυρθεί στη βλασφημία αυτός που τον ακούει. Αυτό που μολύνει τον άνθρωπο, είναι εκείνο που βγαίνει από το στόμα του κι αυτό συμβαίνει γιατί σ έναν κόσμο στον οποίο οι βρωμεροί δούλοι ελέγχουν τα πάντα και θέλουν να προστατεύσουν τις βρωμιές τους, λένε συνειδητά ψέματα και μολύνονται οι ίδιοι απ αυτά τα ψέματα.

Ένας ιερέας που καλεί τον κόσμο σε θυσίες και σταυροφορίες, είναι βρώμικος, γιατί, ενώ γνωρίζει το θείο: “αγαπάτε αλλήλους”, από το στόμα του βγαίνει ψεύδος. Έτσι επιβεβαιώνεται ο Χριστός παρακάτω, όταν λέει ότι: (Μάρκ. 7.20-7.23) "έλεγε δε ότι το εκ του ανθρώπου εκπορευόμενον, εκείνο κοινοί τον άνθρωπον. έσωθεν γαρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύονται, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλασφημία, υπερηφανία, αφροσύνη. πάντα ταύτα τα πονηρά έσωθεν εκπορεύεται και κοινοί τον άνθρωπον." (έλεγε δέ, "Εκείνο πού βγαίνει από τόν άνθρωπον, αυτό κάνει τόν άνθρωπον ακάθαρτον. Διότι από μέσα από τήν καρδιά τών ανθρώπων βγαίνουν αι σκέψεις αι κακαί, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλασφημία, υπερηφάνεια, μωρία. Όλα αυτά τά κακά βγαίνουν από μέσα καί κάνουν τόν άνθρωπον ακάθαρτον".). Ο άνθρωπος ό,τι κι αν ακούσει,  έχει δυνατότητα να παραμείνει καθαρός. Όταν αντίθετα μιλά, ξεχωρίζει ο καλός από τον κακό. Οποιοσδήποτε άνθρωπος που μιλά και μεταφέρει τους προβληματισμούς του στους ανθρώπους, χωρίς να θέλει να τους εκμεταλλευτεί ή να τους παρασύρει, είναι καλός κι αγαπητός στο Θεό.


Αντίθετα οποιοσδήποτε άνθρωπος που όταν μιλά, αμύνεται υπέρ των κλοπών της μοιχείας και της εξουσίας του, είναι ακάθαρτος και κακός και κατά συνέπεια μισητός στο Θεό. Όταν οι άνθρωποι της εκκλησίας υπεραμύνονται των εξουσιών τους και των προνομίων τους, είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος πού τους τοποθετεί ο Χριστός. Σ
αυτούς απευθύνεται ο Χριστός όταν λέει: (Ματθ.  12.34-12.37) "γεννήματα εχιδνών, πώς δύνασθε αγαθά λαλείν πονηροί όντες; εκ γαρ του περισσεύματος της καρδιάς το στόμα λαλεί. ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά. λέγω δε θμίν ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως. εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση." (Γενεά εχιδνών, πώς είναι δυνατόν νά μιλήτε γιά καλά πράγματα, αφού είσθε πονηροί; Διότι τό στόμα μιλεί εκείνο από τό οποίον είναι γεμάτη ή καρδιά. Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει από τό αγαθόν τό αποταμιευμένον μέσα του, καί ο κακός άνθρωπος από τό κακόν πού έχει μέσα του βγάζει κακόν. Σάς λέγω, ότι διά κάθε λόγον ανωφελή, πού θά πούν οί άνθρωποι, θά δώσουν λόγον δι' αυτόν κατά τήν ημέρα τής κρίσεως, διότι από τούς λόγους σου θά δικαιωθείς καί από τούς λόγους σου θά κατακριθείς.). Ενώ λίγο πιο πάνω λέει ότι τα πάντα θα συγχωρεθούν εκτός της βλασφημίας κατά του Πνεύματος. Όπου: Εξουσία = Βλασφημία = 37, ενώ το Σαπρόν δένδρον = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη = Πνευματικά δικαιώματα = 70.

Με γνώση των Λόγων του Χριστού φυσικό είναι να περιμένουμε απ
Αυτόν το ύψιστο παράδειγμα, που Τον διαχωρίζει από τους δούλους. Έτσι σε απόλυτη συνέπεια με το Λόγο Του, μας αποδεικνύει τη θεία ταυτότητα Του: (Ιωάν. 15.13-15.14) "μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. υμείς φίλοι μου έστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. υμάς δε είρηκα φίλους, ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν." (Δέν έχει κανείς μεγαλύτερην αγάπη από αυτήν, από τό νά θυσιάση τήν ζωήν του διά τούς φίλους του. Σείς είσθε φίλοι μου, εάν κάνετε όσα εγώ σάς παραγγέλω. Δέν σάς ονομάζω πλέον δούλους, διότι ό δούλος δέν ξέρει τί κάνει ό κύριός του,αλλά σάς ωνόμασα φίλους, δίοτι όλα όσα άκουσα από τόν Πατέρα μου, σάς τά εγνώρισα.). Ο Χριστός γνωστοποίησε τα πάντα σ ανθρώπους φτωχούς και αγράμματους κι αρνήθηκε αυτήν τη γνώση να τη μετατρέψει σ εξουσία, ονομάζοντας  τους φίλους. Ο Ίδιος ο Υιός του Θεού δεν αναζητά την εξουσία σε βάρος ανθρώπων, που για μία βάρκα που δήθεν παράτησαν, ζητούν τα πάντα. Ο Ίδιος ο Υιός του Θεού κάνει φίλους τους ανθρώπους κι ένας άθλιος ιερέας με μόνο προσόν τη βρωμιά της υποχρεωτικής αγαμίας παίρνει εξουσία κι ονομάζει τους ανθρώπους δούλους. Ποιος είναι φίλος με τον Πατριάρχη ή τον Πάπα, ώστε να γνωρίζει τι κάνει ή τι πρόκειται να κάνει; Ποιοι είναι όλοι αυτοί, που όχι μόνο δε θυσιάζονται για τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα δε χορταίνουν να βλέπουν τον αίμα τους να τρέχει; Από τη στιγμή που ο  Υιός του Θεού ονομάζει τους ανθρώπους φίλους, σημαίνει ότι δε φοβάται τον έλεγχο, ενώ αντίθετα οι υπόλοιποι μισούν αυτόν τον έλεγχο και τον αποφεύγουν, γιατί τα έργα τους είναι σκοτεινά σαν την ψυχή τους.

Οι άνθρωποι που είναι φίλοι του Χριστού, όλοι ανεξαιρέτως έχουν το δικαίωμα ως παιδιά του Θεού να κρίνουν, οτιδήποτε πέσει στην αντίληψη τους. Η λογοκρισία προστατεύει όλους αυτούς, που έχουν να κρύψουν άνομους στόχους και σκοπούς. Ένας άνθρωπος που εκτελεί τα όσα λέει ο Χριστός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε κι αν υποθέσουμε ότι η κοινωνία είναι αυτό, που ονομάζει ο Χριστός αυλή των προβάτων, τότε αυτός ο άνθρωπος υπηρετεί το σύνολο. Όλοι οι άλλοι που μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων μπαίνουν από άλλες πόρτες  στην κοινωνία, μπαίνουν με σκοπό να σφάξουν και να κλέψουν. Ο Χριστός είναι ο “ποιμήν ο καλός” που θυσιάζεται για τους ανθρώπους κι όσοι μπαίνουν στην κοινωνία με γνώση του Λόγου Του είναι οι αγαπητοί του Θεού.


Για τους ανθρώπους της εκκλησίας ισχύει η  παραβολή του έμπιστου και του κακού δούλου. Πολλαπλασίασαν τα δικαιώματά τους και τις εξουσίες τους, άρχισαν να τρώνε και να πίνουν με μέθυσους και να κτυπούν τους συνδούλους τους. Όλοι αυτοί που αγνοούν συστηματικά το Λόγο Του
.. αυτοί που εμποδίζουν τους απλούς ανθρώπους να ποτίσουν τους συνανθρώπους τους μ ένα ποτήρι νερό και να πάρουν κι αυτοί την αμοιβή τους.. όλοι αυτοί θα δουν τιμωρία τη στιγμή της εμφάνισης του Υιού του Ανθρώπου. (Μάρκ. 9.41) "ος γαρ αν ποτίση υμάς ποτήριον ύδατος εν τω ονόματι μου, ότι Χριστού εστέ, αμην λέγω υμίν, ου μη απωλέση τον μισθόν αυτού." (Καί όποιος σάς ποτίσει ένα ποτήρι νερό εις τό όνομά μου, δίοτι είσθε τού Χριστού, αλήθεια σάς λέγω, ότι δέν θά χάσει τήν ανταμοιβήν του.). Η επιβεβαίωση όλων αυτών βρίσκεται στο Λόγο του Χριστού, όταν μιλά για την επανεμφάνιση Του.

Η εκκλησία Τον έχει κάνει βασιλιά κι αγνοεί ότι ο βασιλιάς αυτός είναι το είδωλο. Αγνοεί ότι ο Υιός του Ανθρώπου θα έρθει πάλι και θα πεινάει, θα διψάει, θα είναι άρρωστος και θα υποφέρει. Αγνοεί ότι ο Υιός του Ανθρώπου υποφέρει, όπως υποφέρει ο κάθε φτωχός άνθρωπος σ
αυτόν τον πλανήτη. Ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει χρώμα, ούτε ανήκει σε φυλή. Για κάθε παιδί που πεθαίνει οπουδήποτε στον κόσμο από πείνα κι αρρώστιες, όλοι οι άθλιοι θα δώσουν λογαριασμό κι αυτό που τους περιμένει είναι η καταδίκη. Τους βασιλιάδες ο Χριστός τους σιχαίνεται και τους χλευάζει. Δε φοράει μαλακά φορέματα, όπως ο Πάπας ή ο Πατριάρχης. Ο Υιός του Ανθρώπου θα πάρει τη βασιλεία του Πατέρα Του για να μοιράσει και όχι σαν τους δούλους, που κλέβουν με πρόφαση την προστασία της. Σ αυτούς θα πει: (Ματθ. 25.41-25.46) "πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω...... και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον." (Φύγετε απ' εμέ, καταραμένοι, στήν αιωνία φωτία, πού έχει ετοιμασθή διά τόν διάβολον...... Καί αυτοί θά μεταβούν εις κόλασιν αιώνιον, οι δέ δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.). Είναι αυτοί οι άνθρωποι της εκκλησίας που επέλεξαν τη δουλεία και όχι τη φιλία, γιατί μόνον η δουλεία δίνει τη δυνατότητα ιεραρχίας και μαζί μ αυτή δυνατότητα εξουσίας, κλοπής κι αδικίας. Οι δούλοι θα κριθούν κι οι ανώτεροι δούλοι είναι οι δούλοι του Θεού. Όλοι αυτοί που επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων και δεν έχουν λύπηση για τον πόνο τους, τη φτώχεια τους και τις πληγές τους.

Αν συμβούν όλα όσα ο Χριστός προτείνει για τα πνευματικά δικαιώματα, τότε εξαλείφεται αυτόματα το χειρότερο και ισχυρότερο των υποσυστημάτων. Με την κατάρρευση του οδηγούμαστε σε μία αλυσιδωτή αντίδραση, που έχει σχέση με τα υπόλοιπα υποσυστήματα, που στηρίζουν τα δικαιώματα τους στους όρκους που φυλάγει το σύστημα της εκκλησίας. Έτσι, όταν καταρρεύσει η εξουσία του Πάπα ή του Πατριάρχη, είναι αδύνατο να ασκηθεί εξουσία από τους πολιτικούς ή τους στρατιωτικούς. Πώς μπορεί ένας πολιτικός να οδηγήσει τους ανθρώπους σε θυσία τη στιγμή που η αμφισβήτηση μπορεί να σκορπιστεί ανάμεσα τους; Από τη στιγμή που θα συμβούν όλα αυτά, το αμέσως επόμενο που ακολουθεί είναι η κατάργηση της εισπραττόμενης υπεραξίας. Όταν ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να πάρει υπεραξία σε βάρος του εργάτη, τότε οδηγείται σ
επιλογές, που ευνοούν τον τελευταίο, εφόσον υπάρχει εξίσωση με τον πρώτο. Ο πολιτικός ξέρει να αδικεί, αλλά ξέρει πολύ περισσότερο να προστατεύει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι με τις γνώσεις που έχει, θ αντιληφθεί ότι για την επιβίωση του σ έναν κόσμο, που δε δίνει υπεραξία σε δούλους, είναι αναγκαία η κατάργηση του συνόλου της υπεραξίας.

Με τα νέα δεδομένα έχουμε έναν κόσμο χωρίς τα υπερσυστήματα, που φέρουν τις εξουσίες και που για τη διατήρηση τους χωρίζεται ο κόσμος σε κράτη. Αν υποθέσουμε δηλαδή, ότι καταρρέουν όλες οι δομές, λύθηκαν τα προβλήματα του κόσμου; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί στο Γερμανό ότι αν πάψει να υπάρχει το σύστημα της Γερμανίας, δε θα ξεκινήσουν σμήνη φτωχών ανθρώπων από τον τρίτο κόσμο, για να εγκατασταθούν στην πλούσια και καλά οργανωμένη Γερμανία; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί στον Έλληνα αγρότη, που διατηρεί γη κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, ότι δε θα τον πειράξουν οι φτωχοί Τούρκοι; Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αδύνατο να τα απαντήσει κάποιος, αν δεν μπορεί να βρει τη διάδοχη κατάσταση. Τα πάντα είναι θέμα δυναμικής. Η δυναμική ήταν αυτή, που χώρισε τους ανθρώπους σε κράτη κι έκανε τον κόσμο να λειτουργήσει και η αντικατάσταση της μπορεί να γίνει μόνο με την εμφάνιση μίας νέας δυναμικής. Εφόσον υπάρχει τεράστια διαφορά δυναμικού, όσον αφορά τον πλούτο και την υποδομή, κατάργηση των τειχών που χωρίζουν τον κόσμο, σημαίνει φόβο κι ανασφάλεια. Μία πλούσια Αμερική είναι αδύνατο να μη γίνει στόχος εκατομμυρίων ανθρώπων, που θέλουν μία καλύτερη ζωή.


Το ζητούμενο είναι μία κατάσταση, που θα κάνει τους πληθυσμούς στατικούς. Όχι μόνο δεν πρέπει να υπάρχουν μετακινήσεις, για παράδειγμα, από την Ελλάδα προς τη Γερμανία, αλλά στην ιδανική κατάσταση να επιστρέψουν  οι Έλληνες στην Ελλάδα πάντα με ελεύθερα κριτήρια κατ
αυτήν τη φορά. Είναι αναγκαίο να προστατευτούν με κάθε τρόπο κοινωνίες, που μόχθησαν για την υποδομή τους, από ενέργειες απελπισμένων που άθελα τους θα δημιουργήσουν σύγχυση. Δεν μπορεί ν ανοίξει τις πόρτες της η Γαλλία και να συρρεύσουν φτωχοί απ όλη την Αφρική προκαλώντας το φόβο. Ο φόβος δεν προκαλείται από φαινόμενα αρνητικά μόνον, αλλά κι από την υπόθεση ακόμα. Αν ο Γάλλος βλέπει έξω από το σπίτι του χιλιάδες φτωχούς ανθρώπους να περιφέρονται, πώς μπορεί να είναι ήσυχος; Όλοι αυτοί οι φτωχοί δεν είναι εγκληματίες, αλλά ένας απ αυτούς αρκεί για να προκαλέσει ρατσισμό με συνέπεια την εκ νέου εμφάνιση της εξουσίας. Ακόμα κι αν πρόκειται για προβοκάτσια, οι Γάλλοι θ απαιτήσουν ένα σύστημα, που να διαφυλάγει τα δικαιώματα τους. Άρα το γκρέμισμα των τειχών δεν είναι κάτι, που μπορεί να γίνει με ασφάλεια, όταν δε δημιουργούνται όλες εκείνες οι προϋποθέσεις, που απαιτούνται. Είναι πιο εύκολο να οδηγηθούμε στο χάος παρά στην ευημερία. Η λύση μπορεί να δοθεί μόνον από τον Υιό του Θεού και στο Λόγο Του πρέπει να την αναζητήσουμε. Όμως λύση χωρίς κατανόηση του προβλήματος είναι αδύνατο ν αναζητηθεί. Πρέπει  να κατανοήσουμε τα δεδομένα του προβλήματος, ώστε να γνωρίζουμε τι ακριβώς ζητούμε.

Στην εποχή μας ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο μέρη: υπάρχει ένα μέρος στο οποίο οι άνθρωποι ζουν σε γενικά παραδεκτές συνθήκες κι ένα μέρος σε απαράδεκτες. Υπάρχουν κοινωνίες, όπου ένας άνθρωπος με μόνο εφόδιο την εργασία του μπορεί ν
απολαμβάνει ένα καλό βιοτικό επίπεδο (σπίτι, αυτοκίνητο, σύγχρονες ανέσεις) και κοινωνίες, όπου η ανθρώπινη εργασία είναι πολλές φορές στο θέμα της αμοιβής κατώτερη κι απ  αυτή του ζώου. Αυτή η διαφορά που είναι τεράστια κι έχει σχέση με την αξιολόγηση της ανθρώπινης εργασίας, είναι, που δημιουργεί τις μεταναστευτικές τάσεις στον πλανήτη. Αν στη Γερμανία όλοι οι Γερμανοί ήταν μεγιστάνες και όλες οι εργασίες γίνονταν με ρομπότ, δε θα δημιουργούνταν μεταναστευτικό  ρεύμα προς αυτήν. Επειδή όμως στη Γερμανία υπάρχουν εργοστάσια, που απαιτούν εργατικά χέρια και πληρώνουν ικανοποιητικά, εφόσον οι μισθοί προβλέπονται για Γερμανούς,  υπάρχουν φτωχοί, που από ανάγκη θέλουν να μετακινηθούν προς αυτήν. Η μετακίνηση γίνεται πάντα από φτωχούς, που με μόνο εφόδιο την ικανότητα τους για εργασία, αναζητούν την καλύτερη δυνατή αμοιβή. Ο άνθρωπος που είναι πλούσιος και κατοικεί στη φτωχή ζώνη, ποτέ δε μετακινείται. Αυτό είναι απόλυτο, γιατί όλες αυτές οι χώρες στηρίζονται στο ρατσισμό, που γεννά εθνικισμό κι αυτό τον ενοχλεί. Ένας πλούσιος Τούρκος δε θέλει ποτέ να κατοικήσει στη Γερμανία, γιατί στην Τουρκία απολαμβάνει τα πάντα, ενώ στη Γερμανία ακόμα κι ένας φτωχός Γερμανός θα τον θεωρεί κατώτερο.

Μέχρι στιγμής έχουμε: έναν κόσμο χωρισμένο σε δύο τμήματα και μία διαφορά στην αξιολόγηση της ανθρώπινης εργασίας, που δημιουργεί το φαινόμενο της μετανάστευσης. Ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες μας απασχόλησε η υπεραξία που εισπράττουν οι δούλοι, σ
αυτό το σημείο προκύπτει διαφορά στην αξιολόγηση της εργασίας του ανθρώπου. Ενώ ο Γερμανός εργάτης πέφτει θύμα του Γερμανού βιομηχάνου κι αποτελεί τη βάση της γερμανικής κοινωνίας στο θέμα της αμοιβής, τώρα προκύπτει ότι αυτή η βάση είναι δέλεαρ για κάποιους άλλους. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι πρωτόγνωρο και το έχουμε ξανασυναντήσει μέσα στα ίδια τα κράτη.. αφορά τη διαφορά μεταξύ κέντρου κι επαρχίας και επιβεβαιώνει αυτό, που αναφέραμε για παγκόσμια επαρχία. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η αναλογία στο πρόβλημα, η λύση θα τηρεί κι αυτή με τη σειρά της αυτήν την αναλογία. Αν βρούμε μία λύση σε μία κοινωνία τύπου Γερμανίας, η λύση αυτή θα είναι όμοια και για την παγκόσμια κοινωνία. Αν απομονώσουμε μία τέτοια κοινωνία από το σύνολο του κόσμου, εξαλείψουμε το σύνολο των αναγκών για ασφάλεια και θεωρήσουμε το σύνολο του κόσμου ένα έθνος, τότε μόνο μπορούμε να προσεγγίσουμε τη λύση. Το πρόβλημα είναι να μην αδικεί άνθρωπος άνθρωπο και όχι Γερμανός Γερμανό αδιαφορώντας για τους άλλους. Όταν πάψει ο άνθρωπος ν αδικεί τον άνθρωπο, τότε μόνον ο Γερμανός δε θ αδικεί Γερμανό και οι Γερμανοί άλλα έθνη.

Back to content | Back to main menu