Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Ο Χριστός ήταν μεγαλωμένος σύμφωνα με τον τρόπο, που αρμόζει στον πραγματικό Υιό του Θεού. Η μόνη εξουσία που δέχτηκε ποτέ πάνω Του, ήταν αυτή της μητέρας Του, ενώ η γνώση που Τον έκανε Θεό, ήταν αυτή, που Του δόθηκε από τον πατέρα Του. Η απαίτηση της μητέρας Του στο γάμο της Κανά ήταν, ό,τι απόμεινε από την εξουσία, που Τον μεγάλωσε.. ενώ η σχέση με τον πατέρα αποκαλύπτεται στο (Ματθαίον 11.26): "Πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου. και ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ει μη ο πατήρ, ουδέ τον πατέρα τις επιγινώσκει ει μη ο υιός και ώ εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι." (Όλα μού παρεδόθησαν από τόν Πατέρα μου καί κανείς δέν γνωρίζει καλά τόν Υιόν, παρά ο Πατέρας, ούτε τόν Πατέρα γνωρίζει καλά κανείς, παρά ο Υιός καί εκείνος εις τόν οποίον θέλει ο Υιός νά τόν αποκαλύψη.), ή στο (Ιωάν. 5.19-5.20): "αμήν αμήν λέγω υμίν, ου δύναται ο υιός ποιείν αφ' εαυτού ουδέν, εάν μη τι βλέπη τον πατέρα ποιούντα. α γαρ αν εκείνος ποιή, ταύτα και ο υιός ομοίως ποιεί. ο γαρ πατήρ φιλεί τον υιόν και πάντα δείκνυσιν αυτώ α αυτός ποιεί, και μείζονα τούτων δείξει αυτώ έργα, ίνα υμείς θαυμάζητε." (Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, δέν μπορεί ο Υιός νά κάνη από τόν εαυτό του τίποτε, παρά μόνον ό,τι βλέπει τόν Πατέρα νά κάνη, διότι εκείνα πού κάνει εκείνος, αυτά ομοίως κάνει καί ο Υιός. Διότι ο Πατέρας αγαπά τόν Υιόν καί τού δείχνει όλα όσα αυτός κάνει καί θά τού δείξη μεγαλύτερα έργα από αυτά διά νά θαυμάζετε.). Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης πόσο πρόστυχη είναι η κοινωνία στην οποία ζούμε, πρέπει να σκεφτεί ότι, σύμφωνα με τα μέτρα της, ο Χριστός είναι παιδί εκτός θείας ευλογίας, που δήθεν δίνεται μέσω του γάμου. Αντίθετα, η μητέρα Του, η μητέρα του Θεού, σ όλο το διάστημα της μητρικής αυτής ιδιότητας είναι  για το Θεό μοιχαλίδα, ενώ το ίδιο δεν ισχύει από την πλευρά της κοινωνίας. Θεωρείται και είναι μοιχαλίδα κι αυτό αποδεικνύεται μέσα από τις Γραφές. Αν ήταν “σάρκα μία” με τον Ιωσήφ, ο άντρας της θα θυσιαζόταν γι αυτήν και θα γνώριζε τα πάντα όσα την  αφορούν. Αυτό όχι απλά δε συμβαίνει, αλλά έπρεπε να σταλεί άγγελος για να μην την εκδιώξει. Η Μαρία, η μητέρα του Θεού, αναγκάστηκε από την κοινωνία να παντρευτεί έναν άντρα, που σε καμία περίπτωση δεν ήταν “σάρκα μία” μαζί του. Σ άλλο σημείο της θεωρίας θα δούμε καλύτερα, γιατί συνέβη αυτό και ποιο σκοπό υπηρετεί.

Σημασία έχει ότι ο έρωτας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού, επειδή μόνον αυτός είναι δυνατό να διατηρήσει τις λεπτές ισορροπίες που απαιτούνται. Οι άνθρωποι όσον αφορά τις σχέσεις τους είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν. Μπορούν να συζήσουν απλά και μόνον επειδή τους αρέσει, αλλά όταν αποφασίσουν να κάνουν παιδί, πρέπει να είναι απόλυτα σίγουροι για τα αισθήματα τους. Την κύρια κι αποκλειστική ευθύνη του λάθους στην εκτίμηση την έχει πάντα η γυναίκα.. αυτό, γιατί το παιδί τής παραδίδεται απόλυτα. Δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα η γυναίκα να φέρει ένα παιδί στον κόσμο, όταν δεν είναι βέβαιη απόλυτα ότι του προσφέρει πλήρη οικογένεια. Όμως ακόμα κι όταν συμβεί το λάθος που η ανθρώπινη φύση είναι αδύνατο ν αποφύγει, πάντα είναι υποχρεωμένοι οι γονείς, έστω κι αν ζουν χώρια, να μιλούν ο ένας για τον άλλο με τα καλύτερα λόγια. Είναι άδικο κι εγκληματικό να προσπαθούν οι άνθρωποι να δηλητηριάσουν μία παιδική ψυχή εξαιτίας των λαθών τους. Το παιδί δεν έχει καμία απολύτως υποχρέωση να δέχεται μέσα του αθλιότητες και ψέματα. Εφόσον και οι δύο γονείς τ αγαπάνε κι αυτό τους έχει ανάγκη και τους αγαπά, είναι υποχρεωμένοι να διατηρούν τέλεια ο ένας την εικόνα του άλλου, ανεξάρτητα από τα όσα έχουν προηγηθεί στην προσωπική τους ζωή κι αφορούν μόνον αυτούς. Εννοείται πάντα ότι το παιδί εκτός από ακραίες καταστάσεις το κρατά πάντα η γυναίκα, ενώ ο άντρας έχει το δικαίωμα να το βλέπει όπου κι όποτε θέλει. Ακόμα όμως κι αν τηρηθούν όλες αυτές οι ισορροπίες, αργά ή γρήγορα θα προκύψουν προβλήματα, που ναι μεν δεν έχουν να κάνουν με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού ως χαρακτήρα, αλλά παρ όλ αυτά είναι ικανά να του δημιουργήσουν τραύματα, που οι συνέπειες τους θα τ ακολουθούν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το κύριο πρόβλημα είναι αυτό της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Ο άνθρωπος από πολύ νωρίς έχει σεξουαλικές ορμές κι αυτές οι ορμές δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μένουν θαμμένες στο υποσυνείδητο του και να τον επηρεάζουν αρνητικά σ όλη του τη ζωή. Ο άνθρωπος ως δημιούργημα γνώρισε πρώτα τη Θέωση και τον Παράδεισο και μετά τη μοιχεία και την Κόλαση. Προηγήθηκε δηλαδή η ιδανική κατάσταση του προπατορικού  αμαρτήματος. Αν προσέξει κάποιος στις Γραφές, θα δει πως ο Θεός υποτίθεται ότι κατάλαβε και λέμε υποτίθεται, γιατί γνώριζε εκ των προτέρων τι είχε συμβεί, την αμαρτία των πρωτοπλάστων από τη συνειδητοποίηση της γύμνιας τους. Οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της περιόδου που απολάμβαναν τη Θέωση ήταν γυμνοί κι από την πραγματοποίηση της αμαρτίας απέκτησαν άποψη για τη γύμνια τους. Ο Θεός τους δημιούργησε γυμνούς κι αυτό δεν ήταν εμπόδιο για τη Θέωση, οι άνθρωποι ήταν αυτοί, που παρανόησαν τη γύμνια. Το πρόβλημα προκύπτει από την αλλαγή στη στάση του ανθρώπου απέναντι στην πραγματική του φύση. Ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός, επειδή έτσι το θέλησε ο Δημιουργός κι άρα κάτι άλλο μεσολάβησε, ώστε ν αλλάξει αυτή η στάση. Ρωτά θυμωμένος ο Δημιουργός: “Ποιος σας είπε ότι είσαστε γυμνοί;”. Ποιος αλήθεια είπε στους ανθρώπους ότι είναι γυμνοί και ποιοι έχουν συμφέρον να το πουν; Ο άνθρωπος σ αντίθεση με τ άλλα ζώα δεν έχει το τρίχωμα, που του εξασφαλίζει ζεστασιά, όταν οι συνθήκες είναι αντίξοες. Από τα δεδομένα είναι αναγκασμένος να προστατεύει τον εαυτό του με ό,τι μπορεί.

Αυτό σημαίνει ότι το ένδυμα έχει δύο σημασίες, η πρώτη για προστασία και η δεύτερη για να καλυφτεί η γύμνια. Οι άνθρωποι του Παραδείσου μπορεί να κάλυπταν το σώμα τους, όταν οι συνθήκες το επέβαλαν, αλλά μόνο μετά την αμαρτία επικαλέστηκαν τη γύμνια τους. Ο Θεός τους έβλεπε να καλύπτονται, επειδή η ανάγκη επιβίωσης σε συνδυασμό με την ευφυΐα τους το επέβαλε, αλλά τους έβλεπε επίσης με την αλλαγή των συνθηκών ν αποκαλύπτονται το ίδιο εύκολα. Είναι δυνατόν οι άνθρωποι του Παραδείσου τους οποίους δημιούργησε ο Θεός να ήταν ανήθικοι; Αν ήταν ανήθικοι, γιατί τους δόθηκε ο Παράδεισος; Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι ο Θεός θύμωσε με τη συμπεριφορά τους απέναντι στο έργο Του, που είναι το γυμνό ανθρώπινο σώμα; Αν δεν κυριεύονταν από αισθήματα ντροπής για τη γύμνια τους, θα περνούσαν απαρατήρητοι; Γιατί ο Χριστός όταν ερωτάται για το διαζύγιο ταξιδεύει στο χρόνο κι αγγίζει την εποχή της Δημιουργίας; Ο άνθρωπος είναι μείγμα δύο διαφορετικών φύσεων. Έχει μέσα του θεϊκή ύλη, που είναι η ψυχή του, αλλά έχει επίσης και ζωική ύλη, που είναι το σώμα. Η ζωική αυτή ύλη ακολουθεί τους ίδιους κανόνες που ακολουθούν όλα τα δημιουργήματα του ζωικού βασιλείου. Όπως ένα ελάφι έχει ανάγκη από τροφή και νερό, έτσι και το ανθρώπινο σώμα έχει αυτήν την ανάγκη. Η ψυχή του ανθρώπου που τον διαφοροποιεί από τα άλλα ζώα, συντηρείται από κάθε Λόγο, που προέρχεται από το στόμα του Θεού.

Βλέπουμε ότι η ψυχή και το σώμα συνυπάρχουν στον άνθρωπο, αλλά το καθένα απ αυτά λειτουργεί ανεξάρτητα από τ άλλο. Δεν υπάρχει κανένας, που να συντηρεί την ψυχή του με τροφή, όπως δεν υπάρχει κανένας, που να συντηρεί το σώμα του με το Λόγο του Θεού. Η ψυχή που έχει σχέση με το Θεό είναι άφθαρτη κι αιώνια, ενώ το σώμα ακολουθεί τους νόμους της φύσης, της γέννησης και του θανάτου. Ο άνθρωπος που συνδυάζει τα δύο αυτά διαφορετικά πράγματα, είναι ο άνθρωπος ο “κατ εικόνα και καθ  ομοίωσιν” του Θεού. Αυτός ο συνδυασμός που είναι τέλειος δόθηκε στον άνθρωπο ως δώρο από το Δημιουργό. Αν δεν υπήρχε αυτός ο συνδυασμός, ο Θεός θ αδικούσε τον άνθρωπο. Ψυχές χωρίς σώματα μόνο με λόγο δε θ απολάμβαναν τίποτε απολύτως απ αυτά που μπορεί ν απολαύσει ο άνθρωπος. Σώματα χωρίς ψυχή θα μετέτρεπαν τον άνθρωπο σε ζώο και καμία λειτουργία δε θα ξέφευγε από τη λογική της επιβίωσης και της αναπαραγωγής. Ο άνθρωπος με σώμα και ψυχή είναι ο υιός του Θεού. Όχι αυτός που τρώει ό,τι βρεθεί μπροστά του, για να γεμίσει την κοιλιά του, αλλά αυτός που απολαμβάνει τη γεύση της τροφής του. Αυτός που δεν αναπαράγεται όταν έρθει η εποχή της αναπαραγωγής, αλλά αυτός που αντλεί τη μέγιστη ευχαρίστηση από τον έρωτα.

Ο έρωτας είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, που έχουν να κάνουν με τη διπλή φύση του ανθρώπου. Ο έρωτας της ψυχής κι ο σαρκικός έρωτας. Ο τέλειος άνθρωπος ερωτεύεται με την ψυχή του κι αυτό είναι το ανώτερο δυνατό συναίσθημα. Ζει κι αναπνέει για να ρουφήξει το σύνολο της ευτυχίας που μπορεί να δώσει η εκρηκτική φύση του έρωτα. Αυτός είναι ο έρωτας της ψυχής κι είναι τέλειος, όταν είναι πραγματικός. Ο άνθρωπος όμως έχει διπλή φύση. Η σάρκα έχει κι αυτή ανάγκες και μόνον όταν η κάλυψη τους επιτυγχάνεται, τότε και μόνο μπορούμε να μιλάμε για “σάρκα μία”. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα αυτά κι αυτό, γιατί αυτός τα έδωσε σαν χαρακτηριστικά στον άνθρωπο, για να είναι η χαρά του τέλεια. Από τη στιγμή όμως που η θεϊκή ύλη είναι η ψυχή και η ζωική το σώμα, αυτό που προέχει είναι η κάλυψη κατ αρχήν της ανάγκης της ψυχής.

Ο άνθρωπος πρώτα ερωτεύεται με την ψυχή, ενώ η σαρκική απόλαυση ακολουθεί. Δεν εννοείται σε καμία περίπτωση το αντίστροφο.  Δεν είναι δυνατό δύο άνθρωποι ν  απολαμβάνουν το σαρκικό έρωτα και να περιμένουν ν ακολουθήσει ο ψυχικός. Ο Δημιουργός ενεργώντας τέλεια κι αποφεύγοντας τους νόμους, που καταστρέφουν τη δυναμική, έδωσε στον άνθρωπο τ απαραίτητα χαρακτηριστικά. Δεν έφτιαξε κανένα νόμο-περιορισμό, που να λέει ότι είναι απαραίτητο ο σαρκικός έρωτας ν ακολουθεί τον ψυχικό, ενώ απαγορεύεται το αντίθετο. Ο Θεός ποτέ δεν περιορίζει τον άνθρωπο με απαγορεύσεις, που του στερούν την απόλυτη ελευθερία. Ο Θεός δίνει χαρακτηριστικά, που από μόνα τους δείχνουν την κατεύθυνση. Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Έδωσε στον άνθρωπο κρίση και στο σαρκικό έρωτα την απόλυτη ηδονή. Ότι ο άνθρωπος με την κρίση αντιλαμβάνεται την ηδονή του έρωτα, αλλά και την αλληλοϊκανοποίηση, χωρίς καμία δεύτερη σκέψη θέλει αυτήν την ικανοποίηση να την πάρει, αλλά και να τη δώσει στον άνθρωπο που αγαπά. Γιατί ο άντρας να έχει σεξουαλικές σχέσεις και να ικανοποιεί μία γυναίκα που δεν τον ενδιαφέρει, τη στιγμή που μπορεί να έχει αυτήν που αγαπά; Εδώ θ  απαντήσει κάποιος και θα πει ότι είναι αδύνατον ο καθένας από εμάς να έχει όποια αυτός επιθυμεί. Εδώ ακριβώς είναι και το λεπτό σημείο. Οι άνθρωποι επιθυμούν, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με τον έρωτα. Μία γυναίκα ερωτευμένη με κάποιον άλλο είναι ένα απόρθητο φρούριο κι αυτό σημαίνει ότι είναι άδικος ο χρόνος, που σπαταλιέται για την κατάκτηση της.

Ο Θεός, για ν αποφύγει ο θνητός άνθρωπος αυτήν τη φθορά, έφτιαξε τον άνθρωπο με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην παγιδεύεται εξαιτίας της επιθυμίας. Η επιθυμία είναι αρκετά δυνατή, ώστε να προσανατολίσει τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο που τον ενδιαφέρει, αλλά τρομερά αδύναμη, ώστε να τον παγιδεύσει στερώντας του μία άλλη σχέση, που κρύβει τον έρωτα μέσα της. Με την επιθυμία ο άντρας αγνοεί όλες τις γυναίκες, που του προσφέρουν τον έρωτα τους κι αγωνίζεται γι αυτήν που αυτός θέλει. Αυτή η επιθυμία όμως, όταν δεν υπάρχουν ελπίδες, δεν είναι ικανή να τον τυφλώσει. Το πάθος και η αυτοθυσία υπάρχουν μόνο μέσα στον έρωτα. Ο άνθρωπος θα πρέπει να γνωρίσει τον άνθρωπο, να τον αγαπήσει, αλλά απαραίτητα ν αγαπηθεί, ώστε να υπάρχει πάθος. Η επιθυμία κάποιου για έναν άνθρωπο, που συστηματικά τον αγνοεί ή τον υποτιμά, γίνεται σ  ελάχιστο χρόνο μία μάλλον γελοία ανάμνηση. Ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του κι αυτός ο δρόμος, όταν δεν υπάρχουν εξωτερικές επεμβάσεις, είναι όμορφος όσο η ίδια η ζωή.

Όλα αυτά τα αναφέρουμε, για να ξεκινήσουμε μία ανάλυση, που απαιτεί ορισμένα γενικώς αποδεκτά δεδομένα. Ποιος μπορεί ν αμφισβητήσει ότι ο έρωτας ο ψυχικός σε συνδυασμό με το σαρκικό είναι η τέλεια κατάσταση; Ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι ο σαρκικός έρωτας με μία πόρνη προσφέρει μεγαλύτερη ηδονή από τον αντίστοιχο με μία γυναίκα, που προκαλεί και τον ψυχικό έρωτα; Μ αυτά λοιπόν ως δεδομένα μπαίνουμε στη λογική του Χριστού περί “σάρκας μίας”. Ο άντρας προσκολλάται στη γυναίκα που αγαπά και παύει να είναι ξεχωριστός άνθρωπος, αλλά “σάρκα μία”. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των γυναικών που είναι γύρω του, παύουν να τον ενδιαφέρουν κι είναι απλά το περιβάλλον του.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, θ  αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Ο κάθε άνθρωπος είναι καλεσμένος από το Θεό σ  ένα τραπέζι. Πάνω σ αυτό το τραπέζι υπάρχουν άπειρα αγαθά κι όλα αυτά παραδίδονται στον άνθρωπο για να τ  απολαύσει. Το τραπέζι όμως περιέχει τεράστιες ποσότητες αγαθών, που είναι αδύνατο να καταναλωθούν από το θνητό άνθρωπο. Η κρίση που δόθηκε στον άνθρωπο από το Θεό τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι προτιμότερο  να διαλέξει απ αυτό το τραπέζι  ό,τι επιθυμεί κι ό,τι θεωρεί καλύτερο γι αυτόν, παρά να ξεκινήσει να καταβροχθίζει ό,τι βρίσκεται μπροστά του. Όταν κάποιος καταβροχθίζει, ότι βρίσκεται μπροστά  του, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί πλέον να γευθεί κάτι το εξαιρετικό, γιατί απλά έχει μπουκώσει ή γιατί έχει περάσει ο χρόνος, που είναι και ο εχθρός του ανθρώπου. Με τη λογική του ότι βλέπει κάποιος ένα τεράστιο σύνολο αγαθών και διαλέγει ό,τι θέλει, αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει. Επιπλέον, επειδή διαλέγει ακριβώς ό,τι επιθυμεί, παύει ν ασχολείται μ  αυτά, που απομένουν στο τραπέζι, εφόσον τα έχει ελέγξει και τα έχει απορρίψει. Παίρνει τις επιλογές του και δεν τον απασχολεί ποιος παίρνει τι, γιατί ο Θεός τους έχει καλεσμένους όλους τους ανθρώπους. Αν η επιλογή γίνει με σωστά κριτήρια και όχι με εξωτερικές παρεμβάσεις, μένει ικανοποιημένος και ο άνθρωπος κι ο Θεός. Ο άνθρωπος, γιατί παίρνει αυτό που θέλει κι ο Θεός, γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν ενοχλεί τους υπόλοιπους.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον έρωτα. Ένας τεράστιος κόσμος με άντρες και γυναίκες, που παραδίδεται στους ανθρώπους,  για να βρουν τον έρωτα τους. Αν ο άνθρωπος είναι υγιής, πολύ σύντομα και με τη βοήθεια του Θεού, που ενώνει τους ανθρώπους θα βρει τον έρωτα του και θα παραδοθεί σ αυτόν. Θα πάρει αυτό που επέλεξε, χωρίς κανένας να τον αδικήσει και θ αποσυρθεί για ν απολαύσει την επιλογή του. Όμως ο άθλιος κι άρρωστος άνθρωπος δεν μπορεί να εκτιμήσει τη δωρεά του Θεού και Τον ερεθίζει, επειδή ενοχλεί τους υπόλοιπους. Ο άθλιος στο μεγάλο τραπέζι του Θεού θ αρχίσει να φέρεται σαν ηλίθιος και θα καταβροχθίσει ό,τι βρίσκεται μπροστά του. Επειδή ο άθλιος που έχει πρόθεση να καταβροχθίσει και να ρημάξει, δε γνωρίζει τι ακριβώς περιέχει το τραπέζι, μπορεί στην πρώτη μπουκιά να πετύχει το ιδανικό, αλλά να το εγκαταλείψει ακολουθώντας τη βουλιμία του. Όταν θα δει ότι καταβροχθίζοντας δεν ανακαλύπτει τίποτε σπουδαίο, θα προσπαθήσει να γυρίσει πίσω, αλλά τότε είναι αργά. Το αγαθό εκείνο έγινε στόχος άλλων και το βέβαιο είναι ότι θα προσπαθήσει να τους εμποδίσει να το απολαύσουν. Θ αρχίσει να λέει ψέματα κι ασχήμιες προσπαθώντας ν αποτρέψει τους άλλους είτε δείχνοντας κάτι άλλο προβάλλοντας το ψεύτικα είτε μειώνοντας την αξία τού υπό διεκδίκηση αγαθού. Ο Θεός αυτό το αντιλαμβάνεται και πάντα στέλνει στον τάφο τον άθλιο. Δίνει τα πάντα, αλλά την αθλιότητα την πολεμά.

Στην περίπτωση του έρωτα υπάρχει αυτή η περίπτωση και πάλι η τιμωρία είναι ίδια. Ένας άντρας που απολαμβάνει το σαρκικό έρωτα χωρίς κανένα κριτήριο ψυχικό, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η γυναίκα των ονείρων του, η γυναίκα που θα τον έκανε ευτυχισμένο, έχει παραδοθεί στον έρωτα κάποιου άλλου. Ενώ υπήρχε κάποια στιγμή που θα μπορούσε να την κατακτήσει αιώνια, αυτός φέρθηκε σαν αχόρταγο ζώο κι αγνόησε τον έρωτα της. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, αν προσπαθήσει να χωρίσει αυτό που ένωσε ο Θεός, πολεμά τον Ίδιο το Θεό κι αυτό σημαίνει θάνατο. Ο θάνατος αυτός δεν είναι βιολογικός, αλλά ψυχικός. Αγωνίζεται ο άνθρωπος εναντίον του πανίσχυρου έρωτα και δεν υπάρχει ελπίδα νίκης παρά μόνο χάσιμο χρόνου. Όσο πιο πολύ πολεμά, τόσο πιο πολύ βυθίζεται στο σκοτάδι. Δε βρίσκει απόλαυση σε καμία σχέση και το πάθος του είναι ικανό να του στερήσει έναν άλλο έρωτα. Ένας άντρας που χώρισε τη γυναίκα του επειδή αυτός ήταν αχόρταγο ζώο, όταν αυτή βρει άλλο έρωτα, είναι σε θέση να τυραννιέται για όλη του τη ζωή. Με γνώση των παραπάνω ο άνθρωπος πρέπει να είναι προσεκτικός και να εκτιμά τα όσα συμβαίνουν γύρω του. Τον πραγματικό έρωτα μπορεί να τον βρει κατευθείαν, αλλά μπορεί και όχι. Σημασία έχει ότι θα πρέπει ν αγωνιστεί για να τον κρατήσει, όταν αυτό συμβεί.

Στον έρωτα δεν υπάρχει τίποτε σίγουρο. Δεν μπορεί κάποιος να θεωρεί σίγουρη κάποια, δίνοντας πίστωση χρόνου στον εαυτό του να παίζει παιχνίδια. Μία στιγμή είναι ένας αιώνας κι ένας αιώνας μία στιγμή. Όλα γίνονται κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει ο άνθρωπος να είναι εκεί που πρέπει τη στιγμή που πρέπει. Ένα λεπτό πριν ή ένα λεπτό αργότερα απέχει αιώνες από την κατάλληλη στιγμή. Ο τέλειος άνθρωπος αυτά τα γνωρίζει και τα εκτιμά. Ο άνθρωπος του Παραδείσου ήταν άνθρωπος και γι αυτό ήταν αγνός. Αυτή η αγνότητα ήταν προϊόν της πληρότητας του στον έρωτα κι αυτή η πληρότητα ήταν αυτή που δεν επέτρεπε σ αυτόν ν  αντιλαμβάνεται τη γύμνια του ως ανηθικότητα. Ο ερωτευμένος άνθρωπος αγνοεί, αν οι άνθρωποι γύρω του είναι γυμνοί ή ντυμένοι. Είναι αδύνατον ο άνθρωπος, που απολαμβάνει το σύνολο των όσων προσφέρει ο έρωτας, να κοιτά και να επιθυμεί ανθρώπους που δεν τον ενδιαφέρουν. Ο Χριστός αυτό εννοεί, όταν λέει ότι και μόνο να επιθυμήσει κάποιος μία γυναίκα, ήδη διαπράττει μοιχεία. Η επιθυμία είναι μοιχεία, από τη στιγμή που η γυναίκα με την οποία ζει ο άντρας δεν είναι ο έρωτας του. Αυτή η περίπτωση όμως δεν υπήρχε στον Παράδεισο, γιατί δεν υπήρχε κανένας λόγος και κανένα πλαίσιο που να υποχρεώνει τον άνθρωπο να συζεί με μία γυναίκα που τον μετέτρεπε σε μοιχό.

Το πρόβλημα ξεκίνησε από τη στιγμή που γεννήθηκε η μοιχεία κι οι μηχανισμοί, που τη στηρίζουν. Όταν οι άνθρωποι άρχισαν να προσβάλλουν τον έρωτα και το Θεό, άρχισαν να αισθάνονται γυμνοί. Αυτό συνέβη με τον παρακάτω τρόπο: όταν ένας άντρας γνωρίζει ότι η γυναίκα της οποίας το σαρκικό έρωτα απολαμβάνει δεν του ανήκει ψυχικά, γνωρίζει ότι είναι επιθυμητή, αλλά κι επιθυμεί κάποιον άλλο. Όταν υπάρχει ψυχική έλξη μεταξύ των ανθρώπων, το σώμα είναι προκλητικό κι ειδικά το γυμνό σώμα. Ένας άθλιος πρεσβύτερος που για τον οποιονδήποτε λόγο συζεί με μία γυναίκα όμοια με την Αφροδίτη, γνωρίζει ότι το κορμί της είναι προκλητικό, γιατί η ψυχική της διάθεση το κάνει αυτό. Η ίδια γυναίκα όταν είναι ερωτευμένη δεν προκαλεί, γιατί έχει βρει αυτό που ζητά. Η γνώση αυτή όμως αναγκάζει τον άθλιο να προστατεύσει τη γυναίκα-περιουσία του. Αυτό γίνεται με τα ενδύματα. Καλύπτει με κάθε τρόπο αυτό, που προκαλεί και θέτει σε κίνδυνο τα κεκτημένα. Η κάλυψη του όμορφου σώματος της γυναίκας-περιουσίας από τους οφθαλμούς όλων των πιθανών διεκδικητών, είναι ένας σημαντικός λόγος. Αν όμως ήταν αυτός ο μόνος λόγος, δεν μπορεί να εξηγηθεί το αίτιο για το οποίο καλύπτουν τα σώματά τους κι οι άντρες.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό θα πρέπει να δει κάποιος την κοινωνία με βάση τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων της, που έχουν κέρδος από τη μοιχεία. Ποιοι είναι αυτοί και ποιο το κέρδος τους; Το κέρδος είναι κατ αρχήν η πορνεία. Η γυναίκα ως άνθρωπος έχει κι αυτή την άφθαρτη θεϊκή ύλη την ψυχή, αλλά το κορμί της ακολουθεί τους κανόνες της φύσης. Γεννιέται βρέφος, ωριμάζει και γίνεται Θεά κι αυτό, που ακολουθεί είναι το φυσιολογικό γήρας. Το κορμί του ανθρώπου γενικά έχει κάποια συγκεκριμένα στάδια και η καλύτερη στιγμή του βρίσκεται στην ώριμη νεότητα του. Οι μοιχοί στοχεύουν ακριβώς σ αυτό το στάδιο της ωρίμανσης της γυναικείας ομορφιάς, που είναι και το στάδιο της τελειότητας. Αυτοί οι άνθρωποι όμως είναι θνητοί, που σημαίνει ότι και το δικό τους το σώμα ακολουθεί τους ίδιους κανόνες. Όταν λοιπόν έχει κάποιος γνώση της λειτουργίας της πατριαρχικής κοινωνίας, καταλαβαίνει ταυτόχρονα ποιοι από τους άντρες  ωφελούνται με τη χρήση των ενδυμάτων. Η πατριαρχική κοινωνία έχει την τάση λόγω μορφής να δίνει την ισχύ, τον πλούτο και τη δόξα σ ανθρώπους, που βρίσκονται προς το τέλος της ζωής τους. Όταν ο πλούτος εξαργυρώνεται αιώνες τώρα σε πορνεία, εννοείται ότι αυτοί, που τον κατέχουν, αυτοί ευνοούνται από την πορνεία. Τα σώματα όμως των ανθρώπων, όταν είναι γυμνά, αποκαλύπτουν πάνω απ όλα την αλήθεια. Το όμορφο και γεμάτο ζωή σώμα της γυναίκας αποκαλύπτει την πορνεία, όταν βρίσκεται δίπλα στο κουρασμένο και παραμορφωμένο σώμα του πρεσβύτερου. Αυτή ακριβώς η αντίθεση εικόνων είναι, που πρέπει να εξαφανιστεί.

Σ έναν κόσμο που στηρίζεται στην πορνεία, δεν μπορεί αυτή να μην προστατεύεται. Τα ρούχα λοιπόν ως μέσο κάλυψης έχουν ως πρώτο στόχο να προστατεύσουν τα κορμιά των πρεσβυτέρων από την κρίση των νεοτέρων. Δεν μπορείς να κρίνεις κάτι, το οποίο δε βλέπεις. Η υπόθεση σ όποια στοιχεία κι αν στηρίζεται, παραμένει πάντα υπόθεση. Αν η κάλυψη είναι ο πρώτος στόχος των ενδυμάτων, ο δεύτερος είναι η επίδειξη. Οι πρεσβύτεροι με τα ρούχα κατορθώνουν και κρύβουν ό,τι δεν τους συμφέρει, αλλά ταυτόχρονα επιδεικνύουν όλα τα στοιχεία, που τους συμφέρουν. Αν όλοι οι άνθρωποι φορούσαν τα ίδια ακριβώς ρούχα, εννοείται ότι και σ αυτήν την περίπτωση οι νέοι θα ευνοούνταν για λόγους προφανείς. Τι θα έκαναν οι πρεσβύτεροι; Θα κουβαλούσαν χρυσό στα χέρια τους, για να προσελκύσουν τις γυναίκες; Αυτό είναι γελοίο κι αποτελεί επίσης πρόκληση. Αυτό που έκαναν και το βλέπουμε ακόμα και σήμερα, είναι η αποτύπωση του πλούτου και της ισχύος στα ενδύματα. Ο πρεσβύτερος κατορθώνει σε πρώτη φάση να καλύπτει το άσχημο λόγω γήρατος σώμα του, ενώ σε δεύτερη φάση με τα ενδύματα του προβάλλει τον πλούτο του. Ένα καλά σχεδιασμένο ένδυμα είναι ικανό να εξαλείψει φαινομενικά το σύνολο σχεδόν των ατελειών ενός άσχημου σώματος. Ακόμα όμως και σ αυτήν την περίπτωση, τ όμορφο νεανικό σώμα είναι ικανό να νικήσει τον παραπάνω συνδυασμό. Οι πρεσβύτεροι γνωρίζοντας αυτήν την υπεροχή των νέων, επέβαλαν με την ισχύ τους τη γενική χρήση των ενδυμάτων, που κάλυπτε το σύνολο των ανθρώπινων σωμάτων. Έτσι το θεϊκό κορμί του Άδωνι καλύφτηκε με κουρέλια, για να μπορεί ο άθλιος πρεσβύτερος ν  αναπνέει σ έναν κόσμο, όπου η ομορφιά των ανθρώπων θα τον έστελνε στο θάνατο.

Λέει ο Χριστός: (Αποκ. Ιωάν. 3.18) "συμβουλεύω σοι αγοράσαι παρ' εμού χρυσίον πεπυρωμένον εκ πυρός ίνα πλουτήσης, και ιμάτια λευκά ίνα περιβάλη και μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου" (Σέ συμβουλεύω νά αγοράσης από εμέ χρυσάφι δοκιμασμένο από τήν φωτιά διά νά πλουτίσης.. καί ενδύματα λευκά, διά νά τά φορέσης καί νά μή φαίνεται η αισχύνη τής γυμνότητός σου ..). Για ποια αισχύνη μπορεί να μιλά ο Χριστός; Είναι δυνατό να έρχεται σ αντίθεση με τον Πατέρα Του; Είναι δυνατό να προσβάλλει το έργο Του; Ο Θεός δεν ήταν Αυτός που έδωσε τον Παράδεισο σε γυμνούς ανθρώπους; Ο Θεός δεν ήταν Αυτός που ρώτησε με θυμό, ποιος είπε στον άνθρωπο ότι είναι γυμνός; Η απάντηση είναι πλέον προφανής. Οι άθλιοι, οι άσχημοι μοιχοί πρεσβύτεροι ήταν αυτοί που το είπαν. Αυτοί είναι, που κινδυνεύουν ν αποκαλυφθεί η ασχήμια της γυμνότητας τους. Είναι δυνατόν ένας νέος Άδωνις να κινδυνεύει, αν κάποιος του στερήσει τα κουρέλια; Είναι δυνατόν η αποκάλυψη του έργου του Θεού, που είναι το λαμπρό ανθρώπινο σώμα, να δείχνει ασχήμια;

Όλα αυτά περί ενδυμάτων τ  αναφέρουμε σ αυτό το σημείο και όχι όταν μιλούσαμε για τις σχέσεις των δύο φύλων.. αυτό γίνεται βέβαια όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα. Η αναφορά αυτή γίνεται, γιατί μιλάμε για τον άνθρωπο-παιδί και την πορεία του μέχρι την ένταξή του στην κοινωνία. Ο άνθρωπος-παιδί μας ενδιαφέρει κι αυτό γιατί έρχεται στον κόσμο τέλειος κι αυτό που αντιμετωπίζει είναι μία περίπλοκη κατάσταση, που είναι δημιούργημα της ανθρώπινης αθλιότητας. Ο τέλειος άνθρωπος-παιδί δεν ντρέπεται για τη γυμνότητα του, γιατί απλούστατα ο Θεός δεν του έδωσε αυτό το χαρακτηριστικό. Ο άνθρωπος-παιδί μαθαίνει να ντρέπεται, επειδή του το λένε αυτοί που ερεθίζουν το Θεό. Άπειροι άνθρωποι τέλειοι γεννήθηκαν μέσα στους αιώνες κι είναι γενικά παραδεκτό ότι βρέθηκαν αντιμέτωποι  με πολλές και διαφορετικές καταστάσεις. Υπήρξαν άνθρωποι που γεννήθηκαν σε πολύ σκληρές κοινωνίες και υπήρξαν όμοιοι τους, που μπορεί να μη γεύτηκαν την τέλεια κοινωνία, παρ όλ αυτά όμως είχαν περιθώρια μίας φυσιολογικής ανάπτυξης. Αν παρατηρήσει κάποιος τη συμπεριφορά του συστήματος απέναντι στο ανθρώπινο σώμα, θα δει μία αναλογία, που είναι απόλυτη. Όσο πιο σκληρή είναι η κοινωνία, τόσο πιο σκληρή είναι η ηθικοπλαστική της θεωρία, που έχει πάντα σχέση με το γυμνό ανθρώπινο σώμα και τον έρωτα. Υπήρχαν εποχές κατά την διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι θεωρούσαν το ανθρώπινο σώμα αποτρόπαιο θέαμα και την αποκάλυψη του αμαρτία ικανή να στείλει τον άνθρωπο κατευθείαν στην Κόλαση. Οι γυναίκες κάλυπταν το σύνολο της επιφάνειας του σώματος κι αυτό θεωρούνταν αρετή. Στην πραγματικότητα κι αφού ο άνθρωπος που γεννιέται είναι πάντα ο ίδιος, αυτό που συνέβαινε πραγματικά ήταν μία κατάσταση άπειρης πορνείας και μοιχείας. Οι βιαστές βιάζανε, οι πόρνες εκτελούσαν πορνεία κι οι μοιχοί απολάμβαναν τους κόπους τους. Η κοινωνία λειτουργούσε περίφημα κι οι αυτοκρατορίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Όλη αυτή η λειτουργία δε στηρίζεται μόνο στη συμπεριφορά των ενηλίκων, αλλά και στη διαιώνιση των χαρακτηριστικών τους. Μία άθλια κοινωνία δεν είναι αυτής της μορφής μόνον εξαιτίας των ανθρώπων, που λειτουργούν μέσα σ αυτήν, αλλά κι εξαιτίας της δυνατότητας παραγωγής αθλίων. Αυτή η παραγωγή είναι το πρόβλημα και όχι οι ετοιμοθάνατοι, που εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις.

Η ιδανική κοινωνία δεν είναι η κοινωνία, που σε μία νύχτα θ αλλάξει το σύνολο των ανθρώπων της, αλλά μία κοινωνία που θα πάψει να παράγει άθλιους. Αν σταματήσει αυτή η παραγωγή, μέσα σ ελάχιστο χρόνο η κοινωνία θ αποτελείται από ανθρώπους, που δεν έχασαν την τελειότητα τους μέσα στην πορεία τους προς την ωρίμανση. Ο Χριστός στο Λόγο Του είναι απόλυτα σαφής. Στον καιρό της δημιουργίας, όταν οι άνθρωποι ήταν γυμνοί, αλλά αγνοί, αφού το προπατορικό αμάρτημα ακολούθησε, είχαν πατέρα και μητέρα. Όταν ο πατέρας και η μητέρα είναι γυμνοί, χωρίς να αισθάνονται ανήθικοι, εννοείται ότι και το παιδί γυμνό συνυπάρχει με την ίδια άποψη. Μ αυτό το δεδομένο φτάνουμε στο ευαίσθητο σημείο  της παραγωγής ανθρώπων με όμοια χαρακτηριστικά με τους γονείς. Υπάρχει δηλαδή μία οικογένεια πλήρης πριν το αμάρτημα και μία οικογένεια πλήρης μετά. Η πρώτη οικογένεια είτε χρησιμοποιεί ενδύματα είτε όχι, δεν έχει συναίσθηση της γύμνιας, ενώ η δεύτερη σύμφωνα με το Λόγο του Θεού έχει. Αγνοώντας τη συμπεριφορά των ενηλίκων και τους λόγους αυτής απέναντι στο γυμνό σώμα, εστιάζουμε το πρόβλημα στα παιδιά. Το παιδί της πρώτης οικογένειας βλέπει γυμνά ανθρώπινα σώματα κι αναπτύσσεται σύμφωνα με το Θεό και τον Υιό Του φυσιολογικά, ενώ το παιδί της δεύτερης οικογένειας όχι, γιατί αν συνέβαινε αυτό, το αμάρτημα δε θα διαιωνιζόταν και θα σταματούσε στη γενιά των ενηλίκων, που το πραγματοποίησαν. Αυτή η μη φυσιολογική ανάπτυξη συμβαίνει, όχι γιατί το παιδί μαθαίνει να ντρέπεται ή όχι για τη γύμνια του, αλλά γιατί ξεφεύγει από τη φιλοσοφία της Δημιουργίας εξαιτίας της έλλειψης των απαραίτητων εφοδίων. Το παιδί ό,τι κι αν ακούσει με τη  μορφή συμβουλών, ελάχιστα επηρεάζεται σε  σχέση με την επιρροή που δέχεται μέσω της προσωπικής του εμπειρίας από το άμεσο περιβάλλον. Ποιος μπορεί να πείσει το παιδί να μη μπει μέσα στη θάλασσα, όταν όλοι γύρω του κάνουν αυτό που το ίδιο επιθυμεί; Αυτό σημαίνει ότι όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος να πείσει το παιδί μέσω του λόγου ότι είναι ντροπή να περιφέρεται γυμνό, είναι μάταιος κόπος, όταν το περιβάλλον του συμπεριφέρεται ανάλογα με τις επιθυμίες του. Μετά το προπατορικό αμάρτημα και για να διαιωνιστεί αυτό, έπρεπε η αλλαγή να είναι γενική. Ήταν απαραίτητο το περιβάλλον του ανθρώπου ν αλλάξει στο σύνολό του για να εμφανιστούν τ αποτελέσματα αυτού του αμαρτήματος. Δεν αρκούσε οι γονείς σε μία μόνον οικογένεια ν αλλάξουν συμπεριφορά, ώστε ν αρχίσουν να παράγονται ατελείς άνθρωποι. Όταν λοιπόν οι ενήλικοι συνειδητά άλλαζαν στάση και συμπεριφορά στο σύνολο τους, τότε και μόνον τότε λειτουργούσε η κοινωνία με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Ο άνθρωπος γεννιόταν γυμνός και χωρίς ντροπή σ ένα περιβάλλον όπου τα χαρακτηριστικά του Δημιουργού δεν μπορούσαν να νικήσουν. Οι συμβουλές των γονιών και η εμπειρία του τον εισήγαγαν σε μία νέα λογική.

Είπαμε παραπάνω ότι εξαιτίας όλων αυτών των συμβάντων ξεφεύγει από τη φιλοσοφία της Δημιουργίας κι αυτό λόγω της έλλειψης εφοδίων. Ποια όμως είναι τα εφόδια που του λείπουν και ποια η φιλοσοφία της Δημιουργίας; Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν”, αλλά το σύνολο των χαρακτηριστικών Του το μετέφερε στο διπλό άνθρωπο της “σάρκας μίας”. Ενώ ο άνθρωπος είναι ένα ξεχωριστό ον μέσα στη φύση, παρ όλ αυτά  ακολουθεί κανόνες, που δεν είναι το ίδιο ξεχωριστοί μέσα στη φύση. Το τέλειο δημιούργημα έχει κι αυτό την αρσενική και τη θηλυκή του μορφή. Ο Θεός έπλασε τον άντρα και τη γυναίκα δίνοντας στον καθένα την ιδιότητα του ανθρώπου ξεχωριστά, αλλά και την ίδια ιδιότητα μέσω της “σάρκας μίας”. Ο άνθρωπος είναι είτε άντρας είτε γυναίκα όσον αφορά τη ζωική του φύση, ενώ είναι απλά άνθρωπος όσον αφορά την αντίστοιχη θεϊκή. Το παιδί που γεννιέται ως ον με κρίση, μπαίνει στην κοινωνία των ανθρώπων, χωρίς να έχει γνώση των όσων συμβαίνουν σ αυτή. Ένα αρσενικό παιδί που δεν έχει δει θηλυκό άνθρωπο, μπορεί να ζήσει σε μία κοινωνία αντρών χωρίς ποτέ να υποπτευθεί ότι κάτι λείπει. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να υπάρχει πλήρης απομόνωση από τη φύση μέσω της οποίας ο άνθρωπος διδάσκεται.

Ο άνθρωπος με τη γέννηση του μπαίνει μέσα στη Δημιουργία κι από εκείνο το σημείο και πέρα συνεχώς απορροφά πληροφορίες. Το παιδί πριν από το αμάρτημα όμως έμπαινε σ έναν κόσμο διαφορετικό απ  αυτόν στον οποίο μπαίνει ένα παιδί μετά απ αυτό. Το παιδί στην πρώτη περίπτωση έμπαινε στη Δημιουργία του Θεού. Έβλεπε τη φύση στο σύνολο της και τον εαυτό του μέσα σ αυτή ως μέλος της. Ο άνθρωπος είναι μέλος της φύσης όσον αφορά το σώμα του, τη ζωική του ύλη. Το πνεύμα του ανθρώπου που έχει σχέση με το Θεό, δεν ανήκει στη φύση, παρά είναι ο σύνδεσμος αυτής με το Δημιουργό. Ο Θεός έπλασε τη φύση και μαζί μ  αυτήν τον άνθρωπο ως σώμα, ενώ έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να γίνει Θεός, ώστε να καταλάβει τη Δημιουργία και να λειτουργεί  ως όμοιος μ Αυτόν, να δημιουργεί και ο ίδιος.

Το παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι τέλειο, άρα σε πρώτη φάση αντλεί εικόνες της δημιουργίας και μαθαίνει, ενώ σε δεύτερη φάση δημιουργεί μέσα από το παιχνίδι του. Όταν το παιδί παίζει, ενεργεί όπως επιθυμεί ο Θεός, εφόσον προσπαθεί να δημιουργήσει. Το παιδί μετά το αμάρτημα εξακολουθεί να γεννιέται τέλειο, αλλά δεν μπαίνει στη Δημιουργία του Θεού. Βλέπει τη φύση, αλλά αδυνατεί να αισθανθεί μέλος της, γιατί οι άθλιοι έχουν απομονώσει τους ανθρώπους απ  αυτήν. Προσπαθεί να παίξει, αλλά δεν μπορεί, γιατί οι ίδιοι φροντίζουν να το εντάσσουν σε μηχανισμούς σύμφωνα με τους οποίους η συμπεριφορά του ανθρώπου καθορίζεται από  νόμους κι απαγορεύσεις, που ευνοούν το σύστημα. Ο άνθρωπος σήμερα είναι απομονωμένος από τη φύση, γιατί αγνοεί το Θεό κι ακολουθεί ανθρώπινα εφευρήματα που είναι λανθασμένα. Η απομόνωση αυτή οφείλεται αποκλειστικά στην ψευδοηθική των ενδυμάτων. Τα ενδύματα και η λανθασμένη άποψη των ανθρώπων περί γύμνιας τους έχουν απομονώσει από τη φύση και τους έχουν αποβάλλει από τον Παράδεισο. Πώς γίνεται αυτό ή μάλλον πώς είναι δυνατόν; Τα ενδύματα έχουν βασικό χαρακτηριστικό να καλύπτουν το σώμα κι αυτό, που εξωτερικά φαίνεται να είναι ανάλογο όχι του σώματος, αλλά του ενδύματος. Ένα γυμνό σώμα είναι μία εικόνα, ενώ ένα σώμα και χίλια ενδύματα είναι χίλιες μία εικόνες.

Αυτό σημαίνει ότι όταν ο μικρός Θεός γεννιέται κι αντλεί πληροφορίες, αγνοεί την ίδια τη φύση του, ενώ η φύση τού αποκαλύπτεται στο σύνολό της. Βλέπει μία φωτογραφία λεόντων κι αν του εξηγήσουν ποιο είναι το αρσενικό και ποιο το θηλυκό τα ξεχωρίζει χωρίς κόπο. Με μία φωτογραφία που είναι μία εικόνα, αποκτά γνώση. Γνωρίζει ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αρσενικού λιονταριού και ποια του θηλυκού. Δεν πρέπει να δει χιλιάδες εικόνες για ν αντιληφθεί παρά μία. Αυτό συμβαίνει στη φύση κι αυτή είναι η αποκάλυψη της. Τον εαυτό του όμως ως μέλος της φύσης δεν τον γνωρίζει. Δε γνωρίζει πώς είναι το σώμα του πατέρα του κι όλων των πατέρων του κόσμου. Δε γνωρίζει πώς είναι το σώμα της μητέρας του κι όλων των μητέρων. Ο μικρός άνθρωπος δεν έχει σαφή εικόνα των ανθρώπων. Βλέπει χιλιάδες διαφορετικές εικόνες και μέσα απ αυτό το κομφούζιο δεδομένων προσπαθεί σύμφωνα με τις δυνατότητες του να κάνει μία ταξινόμηση. Έναν άντρα με μακριά μαλλιά δεν μπορεί να τον ξεχωρίσει από μία γυναίκα. Στο ίδιο πρόσωπο φέρεται διαφορετικά ανάλογα με το ντύσιμο του, γιατί δε γνωρίζει τι συμβαίνει στο σώμα του. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να μυθοποιηθεί το ανθρώπινο σώμα, να καλυφτεί από μυστήριο κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.

Ο Θεός δημιούργησε δύο διαφορετικά σώματα, δύο διαφορετικές εικόνες. Όπως ο λέοντας έχει ορισμένα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τη λέαινα, έτσι κι ο άντρας έχει χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τη γυναίκα. Αυτός είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε ο Θεός κι είναι μέλος της φύσης. Το παιδί δεν μπαίνει στη φύση, παρά στην κοινωνία των αθλίων. Μαθαίνει να ξεχωρίζει τον άνθρωπο με το κοστούμι από τον άνθρωπο με την πανοπλία και δε γνωρίζει το δημιούργημα του Θεού. Αιφνιδιάζεται κάθε φορά που το κάθε ξεχωριστό ένδυμα του προσφέρει διαφορετική εικόνα. Επειδή ακριβώς δεν έχει σαφή εικόνα, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του κι απ εκεί ξεκινά η διαστροφή.

Back to content | Back to main menu