Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Ο Θεός δε θέλει το παιδί να χρησιμοποιεί τη φαντασία του, για να μπορέσει ν αντιληφθεί το ανθρώπινο σώμα. Η μόνη φαντασία που έχει σχέση με το σώμα, ήταν αυτή του Δημιουργού. Ο Δημιουργός το φαντάστηκε όπως το ήθελε κι οι άνθρωποι απλά βλέπουν τη Δημιουργία. Τα ενδύματα καλύπτουν τη Δημιουργία και το κάθε παιδί έχει εσφαλμένη άποψη γι αυτήν, που προέρχεται από ελλιπή δεδομένα. Από τυχαίες αποκαλύψεις προσπαθεί  να συνθέσει ένα μωσαϊκό, το αποτέλεσμα του οποίου είναι τερατώδες. Το παιδί της Δημιουργίας έβλεπε απλά γύρω του τι συμβαίνει κι από τη στιγμή που έπαιρνε τη γνώση, συνέχιζε το παιχνίδι του. Το παιδί της αμαρτίας για να ικανοποιήσει την έμφυτη περιέργεια του, αναζητά εναγωνίως στοιχεία. Αυτό το παιδί κοιτά κάτω από τις φούστες των γυναικών. Αυτό το παιδί σκαρφαλώνει μαντρότοιχους για να δει μία εικόνα που στερείται.

Σ αυτό το σημείο θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει. Τι πρέπει να κάνουμε; Να κυκλοφορούμε στους δρόμους σαν τους πρωτόπλαστους; Όχι βέβαια. Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να γυρίσει πίσω. Ο άνθρωπος πηγαίνει πάντα προς τα εμπρός. Απλά θα πρέπει οι άνθρωποι να κατανοούν ότι η ανηθικότητα και η προστυχιά δε βρίσκεται στο γυμνό σώμα, αλλά στη μοιχεία και την πορνεία. Πρέπει το ανθρώπινο σώμα ν απομυθοποιηθεί και να πάρει τη σημασία που πραγματικά έχει. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αισθάνονται γυμνοί χωρίς τα ρούχα τους. Σε μία οικογένεια στην οποία αναπτύσσεται ο μικρός Θεός, όταν ένας γονιός είναι γυμνός κι αντιληφθεί ότι το παιδί τον παρατηρεί με περιέργεια, πρέπει να δράσει προπάντων χωρίς πανικό. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δείξει αιφνιδιασμένος και να δώσει την εντύπωση στο παιδί ότι έκανε κάτι άσχημο ή κάτι απαγορευμένο. Το παιδί μόλις ικανοποιήσει την περιέργεια του, θα συνεχίσει το παιχνίδι και την επόμενη φορά που αυτό θα ξανασυμβεί θα του είναι τελείως αδιάφορο, αφού θα έχει πάρει γνώση μέσω της εικόνας.

Όπως αυτό συμβαίνει μέσα στο σπίτι και υπάρχει πλήρης αντίληψη του παιδιού για την εικόνα των γονιών του, το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει και στο επίπεδο του κοινωνικού περίγυρου. Πρέπει το παιδί να γνωρίζει ότι το σώμα του πατέρα του είναι απόλυτα όμοιο με το σώμα του πατέρα ενός άλλου παιδιού. Στις πισίνες ή στις παραλίες δεν είναι ανήθικο να περιφέρονται οι άνθρωποι γυμνοί, γιατί μ αυτόν τον τρόπο παίρνουν γνώση τα παιδιά για τη φύση τους. Το παιδί πρέπει να έχει δει το σώμα ενός άλλου παιδιού, ενός ενήλικα, αλλά κι ενός γέροντα. Όταν λοιπόν το παιδί βρεθεί σ ένα περιβάλλον, όπου του δίνεται αυτή η γνώση, την πρώτη φορά και για λίγη ώρα θα παρατηρεί ό,τι δεν έχει ξαναδεί ή θα συγκρίνει μ  αυτά που έχει δει και θ απορροφά εικόνες. Γρήγορα θ αντιληφθεί ότι η μητέρα του είναι απόλυτα όμοια με τους μισούς ανθρώπους, όπως και ο πατέρας του με τους άλλους μισούς. Θα πάρει γνώση της Δημιουργίας. Θα πάρει αυτό που επιθυμεί ο Θεός κι είναι δύο εικόνες για δύο σώματα και τίποτε άλλο, που έχει να κάνει με την ανθρώπινη φαντασία. Όταν το παιδί ξαναρχίσει να παίζει με την άμμο και τη θάλασσα, οι γονείς του μπορούν να είναι βέβαιοι ότι το παιδί τους πήρε τα θεμέλια για τη Θέωση και θα δούμε παρακάτω γιατί.

Τα ενδύματα στην ιδανική κοινωνία είναι άκρως απαραίτητα κι αυτό εξαιτίας της ευχαρίστησης που δίνουν. Ο Θεός αφήνει τον άνθρωπο να χαρεί κι αυτό σημαίνει ότι, αφού τα ενδύματα μπορούν να δώσουν χαρά, είναι επιθυμητά. Η φιλαρέσκεια του ανθρώπου που είναι το χαρακτηριστικό, που τον ωθεί προς την ομορφιά, ικανοποιείται μέσω των ενδυμάτων. Όπως ο άνθρωπος θέλει να κατοικεί σ ένα όμορφο σπίτι, όπως το αντιλαμβάνεται αυτός, έτσι θέλει και να ντύνεται. Με τα ενδύματα επίσης του δίνεται η δυνατότητα να καλύπτει και τις όποιες φυσικές ατέλειες του σώματος του είτε πραγματικές είτε φανταστικές. Εκεί όμως που τα ενδύματα είναι άκρως απαραίτητα είναι ο έρωτας. Το κύριο χαρακτηριστικό των ενδυμάτων, όπως αναφέραμε, είναι η δυνατότητά τους να δημιουργούν διαφορετικές εικόνες. Το γυμνό σώμα δεν είναι τόσο ερωτικό όσο το ντυμένο ή το μισόγυμνο. Ο έρωτας χρειάζεται μυστήριο κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τα ενδύματα. Βοηθά στον έρωτα, οι άνθρωποι της “σάρκας μίας” πάνω στη βάση του ανθρώπινου σώματος, να συνθέτουν άπειρες διαφορετικές εικόνες, που ικανοποιούν το σύντροφο τους. Είναι ανιαρό και πληκτικό να βλέπει ο άνθρωπος το σύντροφό του πάντα ίδιο. Είναι πλήξη να γνωρίζεις τι ακριβώς θα δεις την επόμενη μέρα. Ο Θεός δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα με τέτοιον τρόπο, ώστε οι άνθρωποι να είναι όμοιοι μεταξύ τους ως σάρκα, μ αποτέλεσμα τα κριτήρια επιλογής του συντρόφου να περιστρέφονται γύρω από το πνεύμα, που είναι αιώνιο και άφθαρτο, ώστε να μπορούν να ζήσουν μέχρι το τέλος της ζωής τους ερωτευμένοι.

Αν τα σώματα ήταν διαφορετικά μεταξύ τους, θα υπήρχε αδικία, γιατί ένας συγκεκριμένος τύπος θα ήταν δημοφιλέστερος από κάποιον άλλο. Ο Θεός δίνει μία βάση πάνω στην οποία ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα ν αυτοσχεδιάζει με τα ενδύματα. Το ίδιο σώμα μπορεί να προσφέρει διαφορετική εικόνα, που δείχνει το πνεύμα, κι αυτό έλκει, και όχι αυτό καθαυτό το σώμα. Στα ενδύματα των ανθρώπων της ιδανικής κοινωνίας δεν αποτυπώνεται η ισχύς κι ο πλούτος, αλλά οι ευαισθησίες, οι ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά του κάθε ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει σαν δεδομένο μέσα στο μυαλό του ότι τα σώματα όλα είναι ίδια κι αυτό που πρέπει ν αναζητήσει είναι το άτομο, που τον ικανοποιεί ψυχικά. Τα ενδύματα βοηθούν σ αυτόν τον τομέα λόγω του ότι η εικόνα που προσφέρουν είναι ένα μήνυμα κωδικοποιημένο γι αυτόν, που μπορεί και θέλει να το αποκωδικοποιήσει.

Σ αυτό το σημείο προκύπτει ένα άλλο πρόβλημα. Το γυμνό σώμα μέσα σ ένα σπίτι είναι γνώση για ένα παιδί όταν είναι ουδέτερο, ενώ είναι ερωτική πρόκληση για το σύντροφο, όταν δεν είναι. Τι σημαίνει αυτό; Στο ίδιο σπίτι στεγάζονται περισσότερες της μίας σχέσεως κι ανάγκης. Οι γονείς δεν πρέπει να αισθάνονται γυμνοί, αλλά αυτό έχει ορισμένα όρια. Είναι δυνατόν οι γονείς να ερωτοτροπούν και ν απολαμβάνουν το σαρκικό έρωτα μπροστά στο  παιδί τους; Αυτό είναι έγκλημα και κάνει το παιδί δυστυχισμένο. Αυτή η δυστυχία προέρχεται κυρίως από την αίσθηση αδυναμίας που έχει το παιδί ν απολαύσει κάτι, που προκαλεί ευχαρίστηση. Είναι θέμα απλής λογικής. Ποτέ δεν τρως μπροστά σ  έναν άνθρωπο που αγαπάς λαχταριστούς ξηρούς καρπούς, τη στιγμή που γνωρίζεις ότι δεν έχει δόντια. Ο σαρκικός έρωτας είναι πάντα κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρα και ποτέ δε βγαίνει στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού. Η συντροφικότητα και η αγάπη είναι αυτό που πρέπει να γνωρίζει το παιδί κι αυτό αρκεί.

Ένα άλλο επίσης βασικό σημείο είναι η αντιμετώπιση του παιδιού γενικά. Το παιδί, όπως αναφέραμε, αντιλαμβάνεται τα πάντα κι αυτό αν δεν προσεχθεί το κάνει δυστυχισμένο. Υπονοούμενα του τύπου: “Ας κοιμηθεί το παιδί και θα δεις τι μπάλα θα παίξω”, είναι  κουβέντες ηλιθίου που ξεγελούν ηλίθιο και το παιδί δεν είναι τέτοιο. Μέσα στο σπίτι των ανθρώπων πρέπει να υπάρχει πάντα σεβασμός, γέννημα του οποίου είναι η αιώνια φιλία των γονιών με το παιδί, όταν αυτό εντελώς φυσιολογικά θ αποκολληθεί απ αυτούς για να γίνει “σάρκα μία” με τη σύντροφο του. Το παιδί έχει γνώση της αδυναμίας του και ποτέ δεν πρέπει να αισθάνεται παρείσακτο ή περιττό βάρος. Οι γονείς πρέπει πάντα να του δείχνουν ότι είναι πολύτιμο και ότι δεν είναι κόπος αυτά που του προσφέρουν. Όταν το παιδί αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς με υπονοούμενα και συνθηματικά βιάζονται να το στείλουν για ύπνο, νιώθει βάρος, γιατί καταλαβαίνει ότι, αν δεν υπήρχε, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα γι  αυτούς. Στην άθλια κοινωνία που ζούμε τα πάντα λειτουργούν λανθασμένα κι έχουν ως αποτέλεσμα τη διαιώνιση αυτής της αθλιότητας. Ο άνθρωπος που ως παιδί δεν παίρνει καμία απολύτως γνώση, φτάνει στην εφηβεία και στη νεότητα του μ έναν ψυχικό κόσμο άρρωστο και διεστραμμένο. Αυτή η αρρώστια έχει ως αποτέλεσμα μία απόλυτα λανθασμένη στάση απέναντι στον έρωτα και στα κριτήρια επιλογής του συντρόφου. Το παιδί αυτό δε γνωρίζει το σώμα του ανθρώπου στην πραγματικότητα κι έχει μέσα στο μυαλό του μία εικόνα φανταστική. Από μικρός παρατηρούσε  τον κόσμο γύρω του κι έβλεπε χιλιάδες διαφορετικά πράγματα. Η χοντρή φίλη της μαμάς ήταν διαφορετική από τη λεπτή γειτόνισσα κι οι δύο αυτές ήταν εντελώς διαφορετικές από την πλούσια και κομψή μητέρα ενός φίλου. Αν το παιδί γνώριζε πώς είναι το γυναικείο σώμα, θα είχε μία εικόνα στο μυαλό του όσον αφορά το σώμα και τρεις διαφορετικές εικόνες όσον αφορά την εξωτερική εμφάνιση. Επειδή όμως δε γνωρίζει το σώμα, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παίρνει τελείως διαφορετικά δεδομένα. Αγνοεί ότι η γυναίκα ως ον έχει ορισμένα χαρακτηριστικά και μέσα στο μυαλό του οι γυναίκες είναι όντα μεταξύ τους τόσο διαφορετικά, όσο η εξωτερική εικόνα που παρουσιάζουν. Δε γνωρίζει το σώμα της γυναίκας, παρά φαντάζεται με βάση την εξωτερική εμφάνιση των ενδυμάτων το σώμα της κάθε μίας διαφορετικό από της άλλης. Σ αυτήν τη λογική στηρίζεται, αλλά κι αυτή στηρίζει η πορνογραφία. Δείχνει στον έφηβο μία γυναίκα ντυμένη και μετά τη δείχνει γυμνή. Αυτό σημαίνει ότι όσες είναι οι γυναίκες τόσες είναι κι αυτές οι περιπτώσεις. Αν ο έφηβος είναι υγιής, αυτό δεν έχει νόημα. Γνωρίζει το σώμα της γυναίκας κι επιθυμεί να δει αυτοσχεδιασμούς στο ένδυμα, που καλύπτουν  την άποψή του για το γούστο και όχι το γυμνό σώμα. Το παιχνίδι του γυμνού και ντυμένου σώματος είναι προϊόν ψυχικής αρρώστιας.

Σ αυτό το σημείο χρήσιμο είναι να δούμε πώς η κοινωνία της μοιχείας δημιουργεί τα δεδομένα, που ενισχύουν αυτήν την αρρώστια. Ο Θεός, όπως γνωρίζουμε, έπλασε δύο σώματα, αλλά αυτό που βλέπουμε είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η κοινωνία της μοιχείας και της φτώχειας εκτός της ψυχής του ανθρώπου κατορθώνει και παραμορφώνει  και το σώμα του. Έτσι αντικειμενικά τ ανθρώπινα σώματα παρουσιάζουν τεράστιες ανομοιομορφίες. Ένα υγιές λιοντάρι  στη φύση είναι απόλυτα όμοιο μ  ένα άλλο υγιές λιοντάρι. Ένας άνθρωπος είναι απόλυτα όμοιος μ έναν άλλο; Ένας νέος με υγιές και γυμνασμένο σώμα είναι όμοιος μ ένα χοντρό νέο; Ένας χοντρός είναι όμοιος μ ένα λεπτό; Βλέπουμε ότι, ενώ στη φύση τα είδη έχουν κάποια συγκεκριμένα κι όμοια χαρακτηριστικά, το ανθρώπινο είδος ακολουθεί άλλους κανόνες.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν”, αλλά σήμερα βλέπουμε πολλές εικόνες τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Ποια είναι η εικόνα που επιθυμεί ο Θεός; Ο άνθρωπος λόγω της φτώχειας και των όσων συνεπάγεται αυτή, αλλοιώνει τα σωματικά χαρακτηριστικά  του. Αν ο άνθρωπος δεν έχει τη σωστή διατροφή, σίγουρα δεν έχει σωστό σώμα. Η συνεχής καταπόνηση στην πολύωρη εργασία είναι ένας άλλος σημαντικός λόγος. Ο φτωχός που δεν έχει σωστή διατροφή και δε γυμνάζεται, έχει σώμα ανάλογο με την αντοχή του στην καταπόνηση κι αυτό σημαίνει ότι παρουσιάζει όλων των ειδών τις παραμορφώσεις. Αυτά οφείλονται στη φτώχεια.

Ένας άλλος μεγάλος και σημαντικός λόγος είναι η μοιχεία. Ο άνθρωπος που είναι άρρωστος ψυχικά μεταφέρει την αρρώστια αυτή και στο σώμα του. Η μοιχεία και το άγχος της  παραμορφώνουν το σώμα. Όταν ο άνθρωπος παύει ν αναζητά τον έρωτα ή ν αγωνίζεται να τον κρατήσει, αδιαφορεί παντελώς για το σώμα του. Δεν ενδιαφέρεται για το πώς δείχνει, τη στιγμή που οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί, τον εντάσσουν σε άθραυστα πλαίσια. Η παντρεμένη γυναίκα που δεν έχει καμία ερωτική διάθεση απέναντι στον άντρα της σε συνδυασμό με το πλαίσιο του γάμου, είναι αδύνατο να μην εγκαταλείψει το σώμα της. Είναι αδύνατον η ψυχική της αρρώστια να μην αποτυπωθεί στο σώμα της μετατρέποντας τη σε μία χοντρή, άσχημη κι απωθητική γυναίκα. Τα κορίτσια του κόσμου αιώνες τώρα παντρεύονται όμορφες σαν Θεές κι αυτό που αντικρίζει κάποιος μετά από ελάχιστα χρόνια είναι ασχήμια και μιζέρια. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους άντρες, αφού από τη στιγμή που παντρεύονται η σιγουριά του γάμου τους κάνει ν αφήνονται σ όλων των ειδών τις καταχρήσεις.

Ο νέος λοιπόν όχι μόνον εξαιτίας της φαντασίας του, αλλά κι εξαιτίας αντικειμενικών διαφορών σχηματίζει μία εντελώς λανθασμένη άποψη για τον άνθρωπο και το σώμα του. Αυτό ευνοεί απόλυτα τη μοιχεία και την πορνεία. Ενώ ο υγιής νέος θ αναζητά σύντροφο όχι με κριτήρια, που αφορούν το σώμα, αλλά το πνεύμα, ο άρρωστος θα φέρεται ως ζώο. Ο άρρωστος με την άποψη περί διαφορετικότητας θ αρχίσει να καταβροχθίζει ό,τι βρίσκεται μπροστά του, αγνοώντας τα ψυχικά χαρακτηριστικά που αναζητά. Η φιλοσοφία του είναι ότι όσο πιο πολλές παρασύρει στο κρεβάτι του, τόσο πιο πολύ απολαμβάνει τη ζωή. Λεπτές, χοντρές, ψηλές, κοντές, όλες διαφορετικές περιπτώσεις, που ταΐζουν  τη βρώμικη ψυχή του. Δεν αντιλαμβάνεται ότι ο σαρκικός έρωτας αφορά το σώμα, που είναι πάντα ίδιο και ότι το ζητούμενο είναι η μέθη της ψυχής με το κρασί του έρωτα. Αρπάζει ό,τι βρίσκει μπροστά του, αδιαφορώντας αν πληγώνει ανθρώπους, που δεν του φταίνε σε τίποτε. Αυτό το ζώο θα παντρευτεί την πιο πλούσια για να έχει τον πλούτο που χρειάζεται, ώστε να συνεχίσει και στο μέλλον να μολύνει την κοινωνία. Αυτούς χρειάζεται η κοινωνία της πορνείας για να επιβιώσει. Άνθρωποι που στο πέρασμα τους βρωμίζουν και καταστρέφουν. Άνθρωποι που θα τρομάξουν ένα ευαίσθητο κορίτσι και θα τ αναγκάσουν  να κλειστεί στον εαυτό του για να προστατευθεί. Αυτά τα κτήνη διαλέγουν αντί για σύντροφο τα καλύτερα πόδια ή το καλύτερο στήθος, που βρέθηκαν μπροστά τους. Επειδή όμως τα πόδια ή το στήθος κάποτε χαλούν σ  αντίθεση με την ψυχή, τα ίδια κτήνη θα συνεχίσουν τις πρακτικές τους και στο μέλλον.

Ο υγιής νέος βαδίζει πάντα σωστά. Δε λέει ψέματα, γιατί δεν έχει ανάγκη να παρασύρει στο κρεβάτι του όποια βρίσκει μπροστά του. Δεν έχει ανάγκη το ακριβό αυτοκίνητο, που είναι σε θέση να εξασφαλίσει απλά μία ερωτική βραδιά. Όταν ο άνθρωπος αρχίσει και μιλά, καμία Ferrari σ αυτόν τον κόσμο δεν είναι σε θέση να μετατρέψει τις βλακείες σε σοφία. Το ζώο όμως δεν ενδιαφέρεται, γιατί μέχρι ν αντιληφθεί μία γυναίκα πόσο ζώο είναι, τη θέση της την έχει πάρει άλλη. Γι αυτό φροντίζει η κοινωνία. Στην ιδανική κοινωνία ένας δεσμός χαλά μόνον από ένα ανώτερο αίσθημα, που είναι πιο κοντά στον έρωτα κι από κανέναν άλλο λόγο. Σήμερα η κοινωνία εμποδίζει άμεσα ή έμμεσα τους δεσμούς και δημιουργεί συνθήκες αγοράς. Ένα τεράστιο δυναμικό γυναικών χωρίς άντρες κι ένα επίσης τεράστιο δυναμικό αντρών χωρίς γυναίκες. Όπως στην αγορά ψωνίζει καλύτερα αυτός, που έχει τα περισσότερα, έτσι και στην κοινωνία οι πλούσιοι προηγούνται των φτωχών. Είναι φυσικό η γυναίκα που φτάνει σε μία οριακή ηλικία χωρίς εμπειρία και με γνώση της φτώχειας να πέφτει εύκολα στα χέρια των ζώων. Ένας βλάκας που λέει ψέματα κι οδηγεί ακριβό αυτοκίνητο μπορεί  να καταστρέφει και να βρωμίζει όσο θέλει. Το τεράστιο αυτό δυναμικό μένει πάντα τεράστιο κι ανανεώνεται.

Στην ιδανική κοινωνία αυτό δε συμβαίνει. Οι έφηβοι παίζουν με τον έρωτα, τον απολαμβάνουν, αλλά δε βρωμίζουν και δεν καταστρέφουν. Αυτό το παιχνίδι των δεσμών μέχρι την επιλογή του συντρόφου δεν είναι βρωμιά. Ο άπειρος νέος μπορεί προς στιγμήν να νομίσει ότι βρήκε τον έρωτα, αλλά αυτό να μην ισχύει. Με ειλικρίνεια, σεβασμό και φιλική διάθεση προς τον άνθρωπο μπορεί να χωρίσει και να συνεχίσει τη ζωή του. Το κτήνος όμως λέει συνειδητά ψέματα, για να εκμεταλλευτεί τις περιστάσεις. Έχει τόσα πρόσωπα όσα και τα ιδανικά των γυναικών του περίγυρου του. Βλέπει λοιπόν ο αναγνώστης ότι τα πάντα ξεκινούν από την έλλειψη γνώσης στην παιδική ηλικία, που έχει ως αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μην ακολουθεί τη Δημιουργία ως άντρας ή γυναίκα, αλλά μία παράλογη κατάσταση ανομοιομορφίας κι ατομικής διαφοροποίησης.

Συνοψίζοντας τα μέχρι τώρα δεδομένα βλέπουμε ότι στην ιδανική κοινωνία ο άνθρωπος είτε εργάτης είτε κύριος πλούτου, απολαμβάνει το σύνολο των καταναλωτικών αγαθών. Αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει αντικειμενικά κέρδος από τη μοιχεία, που προσφέρει πλούτο, δημιουργεί μία οικογένεια, που είναι τέλεια. Ο σύντροφος του είναι ο άνθρωπος, που καλύπτει τις ψυχικές του απαιτήσεις και η ζωή στο σύνολο της είναι μία απόλαυση. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι θνητός, αλλά αθάνατος. Η ψυχή του περνά στις επόμενες γενιές σαν μία γλυκιά ανάμνηση, ενώ το σώμα του απλά ακολουθεί τη φύση. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει με τον ίδιο φυσικό τρόπο. Είναι αρρώστια να θέλει κάποιος να παραμείνει για πάντα βρέφος, όπως είναι αρρώστια να μη θέλει κάποιος να πεθάνει το σώμα του. Ο άνθρωπος στην τέλεια μορφή του είναι πάντα όμορφος και νέος. Από τη στιγμή που στη νεότητα του απολαμβάνει τον έρωτα, αυτό σημαίνει ότι αν τον διατηρήσει μέχρι το τέλος της ζωής του, δε διαφέρει από το νέο. Το σώμα του ανθρώπου ακολουθεί απλά τις απαιτήσεις της άφθαρτης ψυχής κι έρχεται η στιγμή κατά την οποία όταν γευθεί ο άνθρωπος τα πάντα, ο θάνατος είναι η αιώνια ανάπαυση.

Αυτός ο άνθρωπος μόνο μπορεί να γεννήσει άνθρωπο Θεό κι έτσι ν αντλήσει την τέλεια χαρά. Αυτός ο άνθρωπος θα διδάξει το παιδί του την τέλεια Σοφία του Θεού και του Υιού Του τού Χριστού κι αυτός ο άνθρωπος θα έχει φιλικές σχέσεις με τα παιδιά του μέχρι το τέλος της ζωής του. Τα παιδιά του κι αυτός θα θυσιάζονται ο ένας για τον άλλο, επειδή η συγγενική σχέση στην ωρίμανση της έγινε η τέλεια φιλία. Ποτέ αυτός ο άνθρωπος δε θα αισθανθεί μόνος και παραμελημένος. Θα έχει ένα σύντροφο, που τον αγαπά, όπως την πρώτη μέρα που τον αντίκρισε και θα έχει παιδιά, που θα εκτιμούν και θα σέβονται για πάντα το δώρο της ζωής που τους έδωσε. Ο άνθρωπος αυτός είναι ένας πραγματικός Θεός “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” του πραγματικού Θεού.

Όλα αυτά που περιγράψαμε συμβαίνουν σε μία κοινωνία όπου το χαρακτηριστικό της είναι η ομοιογένεια στην καταγωγή, αλλά και η ύπαρξη όλων των μορφών παραγωγής. Μόνον όταν υπάρχουν αυτές οι συνθήκες, μπορεί να γίνει αυτή η μετάλλαξη και ποτέ όταν αυτό δε συμβαίνει. Στη Γερμανία λοιπόν της μελέτης, θεωρήσαμε τον κόσμο στο σύνολο του γερμανικό και με την ίδια θρησκευτική πίστη. Αυτό όμως δε συμβαίνει στην πραγματικότητα και οποιαδήποτε απόπειρα μετάλλαξης θέτει σε κίνδυνο τους ίδιους τους Γερμανούς. Οι άνθρωποι της ιδανικής κοινωνίας είναι αγνοί άνθρωποι κι όταν ο περίγυρος τους δεν είναι της αυτής στάθμης, κινδυνεύουν. Αργά ή γρήγορα άθλιοι θα προσπαθήσουν να γκρεμίσουν και να ρημάξουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους, αναγκάζοντας τους ανθρώπους, που γνωρίζουν την ιδανική κατάσταση, να την εγκαταλείψουν για να προστατευθούν. Αυτό σημαίνει ότι σ έναν κόσμο, όπως αυτός στον οποίο ζούμε σήμερα των πολλών κρατών και φυλών, θα πρέπει ν αναπτυχθούν συνθήκες κοινές με τη Γερμανία-μελέτης. Η Πολωνία, η Γαλλία, μέσα στο χώρο που καταλαμβάνουν η κάθε μία ξεχωριστά, πρέπει να δημιουργήσουν εκείνα τα δεδομένα, που θα οδηγούν στην ιδανική κοινωνία. Η μαζική μετανάστευση από κράτος σε κράτος, που προκαλεί και το φόβο, θα πρέπει ν αντιμετωπιστεί όχι με απαγορεύσεις, αλλά με μία νέα δυναμική. Οι Πολωνοί πρέπει να μείνουν στην Πολωνία με τους ομοεθνείς τους κι αυτό, γιατί εκεί θα μπορούν ν απολαύσουν τα πάντα. Πρέπει να εξαλειφθούν όλοι οι λόγοι, που προκαλούν τη μετανάστευση, που από τα δεδομένα δεν είναι αρεστή και στους ίδιους τους μετανάστες.

Ο άνθρωπος πρέπει να κατοικεί ανάμεσα σ ανθρώπους που γνωρίζει και  τον γνωρίζουν, που αγαπάει και τον αγαπάνε. Για να συμβεί αυτό, απαιτεί ευθυγράμμιση των δεδομένων μεταξύ του συνόλου των κρατών όλου του κόσμου. Αυτή η ευθυγράμμιση είναι πολύ απλή υπόθεση και όχι τόσο χρονοβόρα όσο φαινομενικά δείχνει. Στηρίζεται στη λογική του διαχωρισμού του κεφαλαίουγνώση απ αυτό του κεφαλαίου-χρήμα. Όπως ήταν απαραίτητο να μοιραστεί η γερμανική γνώση στους Γερμανούς, έτσι είναι απαραίτητο να μοιραστεί η πανανθρώπινη γνώση  στους ανθρώπους.. ό,τι γνώση έχει η ανθρωπότητα σήμερα, είναι απαραίτητο να περιέλθει στα χέρια του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, έθνος, ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει το ελεύθερο να χρησιμοποιεί, για οποιονδήποτε λόγο αυτός θέλει, τη γνώση των ανθρώπων. Από το Βόρειο Πόλο ως το Νότιο κι από την Άπω Ανατολή ως τη Δύση, οι  άνθρωποι θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στην  ίδια γνώση, που σημαίνει το σύνολο της υπάρχουσας.

Εδώ ένας κάτοικος μίας ανεπτυγμένης χώρας μπορεί να παραπονεθεί και να πει: “Μπορεί ένα ρωσικό εργοστάσιο ν αρχίσει να κατασκευάζει Mercedes;”. Βεβαίως και μπορεί κι αυτό είναι προς δόξα των Γερμανών. Όσον αφορά τους Γερμανούς εργάτες, δεν έχουν να χάσουν τίποτε απολύτως, αφού είδαμε πώς λειτουργεί η αγορά, όταν δεν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα. Όσον αφορά τους Γερμανούς ή Βρετανούς ή τους οποιουσδήποτε επιχειρηματίες αυτοί όχι μόνο δεν έχουν να χάσουν, αλλά κερδίζουν ολόκληρο τον κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τον πλούτο ανεξάρτητα από την εθνική τους ταυτότητα, αντί να συγκρούονται μεταξύ τους, για ν  απολαμβάνουν οι δούλοι πορνεία, μπορούν να πολλαπλασιάσουν το πλούτο τους, τη δόξα και τη φήμη τους. Πριν αρχίσουμε ν  αναζητούμε τη λύση και πώς προκύπτει, πρέπει ν ακολουθήσουμε τη σωστή πορεία, που μας αναγκάζει να εξετάσουμε τα υπάρχοντα δεδομένα.

Ο κόσμος σήμερα είναι ένα τεράστιο μωσαϊκό κρατών και το κύριο χαρακτηριστικό  του είναι η ανομοιογένεια σ όλους τους τομείς. Υπάρχουν πλούσια κράτη και φτωχά κράτη κατ αναλογία με τους πλούσιους ανθρώπους και τους φτωχούς. Υπάρχουν κράτη όπου οι πολίτες τους απολαμβάνουν μία άνετη ζωή και κράτη όπου η ζωή των ανθρώπων αγγίζει την αθλιότητα. Αυτήν την ανομοιογένεια στην οικονομική στάθμη των κρατών παρατηρούμε και σ άλλους πολλούς τομείς, που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων. Ένας τομέας εξίσου βασικός είναι η θρησκεία. Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά το σύγχρονο κόσμο, αλλά και την ιστορία του, θα δει ότι η θρησκεία και η οικονομική δραστηριότητα, όπως και το τεχνολογικό επίπεδο που έχουν κατακτήσει οι πιστοί των θρησκειών, ακολουθεί κάποιους κανόνες. Οι χριστιανοί είναι αυτοί που έφεραν την τεχνολογία σ αυτά τα απίστευτα ύψη που γνωρίζουμε σήμερα. Οι μωαμεθανοί, αν και φυλετικά συγγενείς των χριστιανών, ποτέ δεν μπόρεσαν ν απειλήσουν αυτήν την τεχνολογική παντοκρατορία του χριστιανισμού. Είναι οι μωαμεθανοί κατώτεροι από τους χριστιανούς; Αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση απ όποια πλευρά κι  αν εξεταστεί. Επομένως κάτι άλλο συμβαίνει, που δεν έχει σχέση με τη φύση του ανθρώπου,  αλλά μ αυτήν της κοινωνίας.

Η Αθήνα βίωσε πεντακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού τη δημοκρατία, που θεωρείται αξεπέραστη ακόμα και σήμερα,  αλλά οι ίδιοι άνθρωποι, που γέννησαν αυτό το πνεύμα, ξεπεράστηκαν στο επίπεδο της τεχνολογίας. Ένας Αθηναίος φιλόσοφος είναι κατώτερος από ένα σύγχρονο μηχανολόγο, που δημιουργεί τεχνολογία; Γιατί η μεγάλη Αθήνα που μέσα της συνυπήρξαν μερικοί από τους μεγαλύτερους άντρες της ιστορίας, δεν ανακάλυψε την πυρηνική ενέργεια; Γιατί οι Αθηναίοι είχαν σχεδόν μηδενική προσφορά στην τεχνολογία; Ήταν κατώτερος ο Πλάτωνας του Ράδερφορντ; Απ αυτήν τη σύγκριση δύο μεγάλων πνευμάτων γενικά αποδεκτών, διαπιστώνει ο αναγνώστης ότι η τεχνολογία απαιτεί διαφορετικά δεδομένα για την ανάπτυξη της απ αυτά που απαιτεί η φιλοσοφία. Εφόσον το σύνολο των δεδομένων δίνονται από την κοινωνία, αυτό σημαίνει ότι συγκεκριμένες κοινωνίες δημιουργούν συγκεκριμένο έργο.

Μ αυτήν τη λογική κι επειδή οι κοινωνίες είναι άμεσα επηρεαζόμενες  από τις θρησκείες, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι συγκεκριμένη θρησκεία δημιουργεί συγκεκριμένο έργο. Ο μωαμεθανός ή ο βουδιστής δεν είναι κατώτερος, αλλά ενταγμένος σε μία κοινωνία, που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι χριστιανοί δεν ανακάλυψαν την πυρηνική ενέργεια, επειδή είναι πιο έξυπνοι ή ανώτεροι, αλλά γιατί η κοινωνία τους προσανατολίζει τα κορυφαία μυαλά προς την κατεύθυνση της τεχνολογίας. Αν ο Αϊνστάιν ήταν μωαμεθανός, είχε πιο πολλές πιθανότητες να γίνει ένας διάσημος έμπορος παρά ένας διάσημος επιστήμονας και το πιο πιθανό να χανόταν μέσα στην ανυπαρξία. Οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη φυλή, το χρώμα ή το έθνος έχουν τα χαρακτηριστικά του Δημιουργού, που είναι απόλυτα όμοια. Αυτό που μας ενδιαφέρει σ αυτό το σημείο είναι ότι όλοι οι άνθρωποι, που συνθέτουν αυτό το μωσαϊκό, πιστεύουν στο Θεό. Δεν έχει σημασία πώς τον ονομάζουν και ποια χαρακτηριστικά του προσδίδουν. Σημασία έχει η πίστη προς την έννοια “Θεός”.

Σ άλλο σημείο θα εξετάσουμε την αιτία της δημιουργίας των διαφόρων θρησκειών. Βλέπουμε ότι το ανομοιογενές εκ πρώτης όψεως σύνολο των ανθρώπων, δεν είναι τόσο ανομοιογενές όσο φαίνεται. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό. Αυτή η κοινή πίστη είναι το κλειδί, που απαιτείται, για να ξεπεραστούν όλες οι υπόλοιπες διαφορές, που υπάρχουν ανάμεσα στους ανθρώπους και δεν αφορούν τον πλούτο, αλλά τη φιλοσοφία, που διέπει τη ζωή των διαφόρων λαών. Όταν υπάρχει η θρησκεία, που καθορίζει ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό της κοινωνίας, εννοείται ότι προϊόν αυτού του προσανατολισμού είναι η προσωπική φιλοσοφία του κάθε μέλους της κάθε κοινωνίας. Αν αποδειχθεί ότι ο Θεός είναι Ένας, η φιλοσοφία στη ζωή των ανθρώπων είναι κι αυτή μοναδική, εφόσον ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που ευνοούνται από τη φιλοσοφία Του. Όταν ο Ίδιος ο Θεός είναι Πατέρας και του χριστιανού και του μωαμεθανού, εννοείται ότι επιθυμεί τα ίδια πράγματα από τα παιδιά Του.

Όλα αυτά τα περιγράφουμε, γιατί η ανάλυση καταλήγει σε κάθε περίπτωση στην οικονομική διαφορά, που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι κατανοούν κι αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα, αλλά το σημείο, που φαίνεται πραγματικά αξεπέραστο, είναι η οικονομική άνεση, που απαιτείται για τη Θέωση. Ο πλούσιος άνθρωπος γίνεται συνεχώς πλουσιότερος κι ο φτωχός φτωχότερος. Τα πλούσια κράτη γίνονται πλουσιότερα και τα  φτωχά φτωχότερα. Ο άνθρωπος και η ζωή του σήμερα έχει αξία ανάλογη του κράτους του οποίου είναι μέλος και όχι την απόλυτη και πραγματική αξία του υιού του Θεού. Πρέπει να πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι από την πείνα στην Αφρική, για να ευαισθητοποιηθεί ο καλομαθημένος και καλοζωισμένος Ευρωπαίος. Βασανίζονται και σκοτώνονται χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο σ όλο τον κόσμο αγωνιζόμενοι για την αξία της ανθρώπινης ζωής και της ελευθερίας και κανένας δεν ενδιαφέρεται. Πρέπει να σκοτωθεί ένας Έλληνας, για να ευαισθητοποιηθούν οι Έλληνες ή ένας Γάλλος, για να ευαισθητοποιηθούν οι Γάλλοι. Λαοί, που ζούνε κάτω από τις χειρότερες συνθήκες χωρίς καμία πρόσβαση στη γνώση, χωρίς καν τροφή, με μόνο όπλο το ένστικτο του υιού του Θεού, αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο και οι υποκριτές της Δύσης τους θεωρούν τριτοκοσμικούς, καθυστερημένους και δίνουν όποιον άθλιο χαρακτηρισμό μπορούν να σκεφτούν.

Σκέφτηκε ποτέ ο Έλληνας ή ο Γερμανός, που γνώρισαν τον Πλάτωνα, το Σωκράτη, πόσο δύσκολο είναι να είναι κάποιος Αφρικανός επαναστάτης, χωρίς να γνωρίζει ούτε καν πού στηρίζεται; Δε γνωρίζει την ασφάλεια της έτοιμης γνώσης που δίνει δύναμη. Δε γνωρίζει και πρέπει να εφεύρει. Πρέπει να σκεφτεί όμοια μ ένα φιλόσοφο και να έχει τη δύναμη ενός επαναστάτη. Ο Λένιν, για παράδειγμα, είχε ψυχικό σθένος, αλλά το πνεύμα το δανείστηκε από το Μαρξ. Όλοι αυτοί προσφέρουν στην ανθρωπότητα πιο πολύ από ορισμένους, που θεωρούνται μεγάλοι άντρες και πήραν την αμοιβή τους σε δόξα και σε πλούτο. Το μειονέκτημα τους ήταν ότι γεννήθηκαν φτωχοί σε φτωχές χώρες, μέσα σ έναν κόσμο όπου ο πλούτος μετράει πιο πολύ από τις αξίες και η φιλοσοφία του εθνικισμού προβάλλει πρόσωπα, που ευνοούν τις πρακτικές του. Γιατί να γνωρίζει ο Έλληνας το φτωχό Ινδό που θυσιάστηκε για τους συνανθρώπους του; Γνωρίζει έναν Έλληνα που του προβάλλει το ελληνικό σύστημα σαν ήρωα, για να τον παγιδεύσει όποτε χρειάζεται. Οι ήρωες για τους Έλληνες είναι πάντα Έλληνες, όπως για τους Γερμανούς οι Γερμανοί. Στην καλύτερη περίπτωση είναι απλά χριστιανοί. Ένας Τούρκος, που σκοτώνεται στις φυλακές για τους ανθρώπους, δεν είναι καλό πρότυπο, γιατί κινδυνεύουν οι Έλληνες να αγαπήσουν Τούρκους και χάνουν οι άθλιοι τα προνόμια τους.

Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού και μάνες χάνουν τα βλαστάρια τους, επειδή δεν έχουν ούτε αυτό ακόμα το μητρικό γάλα να τους δώσουν. Μαύρα παιδιά του Θεού κοιτούν τον κόσμο, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν γιατί χάνουν τα αδέρφια τους και τους γονείς τους. Δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί τα σκουπίδια των λευκών είναι γι αυτά πλούτος. Αν ο άνθρωπος καταλάβει ότι ο πραγματικός αγώνας και η πραγματική γενναιότητα δε βρίσκεται, ούτε στους πολέμους ούτε στην πολιτική σκηνή, τότε μόνο θα εκτιμήσει τους πραγματικά γενναίους. Θα εκτιμήσει το μαύρο εργάτη που αντιστέκεται στην εκμετάλλευση σε μία φυτεία στην Αφρική, όπου οι κύριοι του έχουν δικαιώματα ζωής και θανάτου επάνω του. Θα εκτιμήσει το Βραζιλιάνο επαναστάτη εργάτη, που στην καλύτερη περίπτωση θα πεθάνει από την πείνα, αν όχι σε κάποιο σκοτεινό κελί. Γενναίος είναι αυτός, που κάτω από ήρεμες συνθήκες σκέφτεται και αντιδρά ενάντια στην εκμετάλλευση και τη στέρηση της ελευθερίας. Είναι αυτός, που διακινδυνεύει τα πάντα σ  έναν κόσμο, που δεν αλλάζει. Ο ήρωας του πολέμου δεν είναι γενναίος παρά θύμα. Ο άνθρωπος κάτω από τους ήχους εμβατηρίων και συνθηκών παροξυσμού, μπορεί να κάνει οτιδήποτε.

Το σύστημα γνωρίζει πώς να χειρίζεται την ψυχολογία των ανθρώπων κι αυτό του επιτρέπει να παράγει “ήρωες”. Προβάλλει πάντα αυτούς που θέλει, όταν τους θέλει. Σήμερα μπορεί κάποιος να είναι προδότης και δολοφόνος κι αύριο, επειδή αλλάζει η στρατηγική του συστήματος, γίνεται ήρωας. Όπως ο Γερμανός θεωρείται άξιος να πάρει το σύνολο της γερμανικής γνώσης, επειδή γονείς του ήταν αυτοί που την εμπλούτισαν και παιδιά του αυτοί που θα την εμπλουτίσουν στο μέλλον, έτσι κι οι άνθρωποι δικαιούνται το σύνολο της πανανθρώπινης γνώσης. Η ζωή ενός Αιθίοπα μέσα στη φτώχεια και η υπομονή του ήταν οι συνθήκες που επέτρεψαν την ανάπτυξη της τεχνολογίας.. ενώ φαινομενικά ο ίδιος δεν έχει συνεισφέρει στην εξέλιξή της. Οι λαοί, που σήμερα ζουν μέσα στη φτώχεια δικαιούνται τη γνώση, γιατί παρέμειναν λαοί ανθρώπων και δεν επιδίωξαν το χάος. Ο εργάτης, που είναι θύμα εκμετάλλευσης στη Δύση, απολαμβάνει πολλά περισσότερα από έναν άλλο στην Ινδία, αλλά πρέπει ν  αναγνωρίσει ότι οι Ινδοί ή οι Κινέζοι φτωχοί άνθρωποι δεν τον απείλησαν ποτέ. Όλοι αγωνίζονται με βάση το σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και μόνον το σύστημα κι οι άθλιοι δούλοι του δεν υπολογίζουν τίποτε.

Τα μέχρι στιγμής δεδομένα μάς δείχνουν ότι πάνω σ αυτόν τον πλανήτη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό και το συνολικό κεφάλαιο-γνώση είναι αποτέλεσμα μεγάλων θυσιών, που αφορούσαν το σύνολο τους. Το εξαιρετικά ανομοιογενές περιβάλλον γίνεται πέρα από κάθε αμφισβήτηση  ομοιογενές. Αυτή η ομοιογένεια ξεκινά από  την καταγωγή και φτάνει στην κοινή προσπάθεια. Όλοι οι άνθρωποι, εφόσον είναι δημιουργήματα του Θεού-Πατέρα, είναι μεταξύ τους αδέρφια περισσότερο απ όσο προσδιορίζει η εθνική καταγωγή. Ένας Έλληνας κι ένας Τούρκος είναι αδέρφια, αφού ο Πατέρας είναι Ίδιος κι αυτή η σχέση είναι ανώτερη από τη συγγενική σχέση του έθνους των Ελλήνων. Ένας Έλληνας μπορεί να είναι παιδί ενός Έλληνα, που ήταν μισητός σε κάποιους ομοεθνείς του. Τα κατώτερα αισθήματα, όπως το μίσος και η εμπάθεια, αναπτύσσονται μεταξύ μελών της ίδιας κοινωνίας, που δε λειτουργεί σωστά. Πατέρας του ανθρώπου μπορεί να είναι ο Θεός, αλλά ο πατέρας του γείτονα είναι πρόσωπο, που μπορεί να είναι μισητό. Η υπόθεση της αγάπης μεταξύ των λαών είναι αποτέλεσμα μίας φιλοσοφικής θεώρησης της σχέσης  μεταξύ Θεού κι ανθρώπου, ενώ η υπόθεση της αγάπης μεταξύ των ανθρώπων είναι αποκλειστικά θέμα λειτουργίας της κοινωνίας. Ένας Έλληνας πρέπει ν αγαπά με πάθος  ένα Βούλγαρο, έναν Τούρκο ή έναν Κινέζο κι αυτό επειδή πιστεύει στο Θεό και δεν τους γνωρίζει προσωπικά.

Όμως ο Έλληνας, για ν αγαπήσει Έλληνα, που είναι και το πραγματικά δύσκολο αφού συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα, πρέπει ν αγωνιστεί. Πρέπει μέσα στην κάθε εθνική κοινωνία να υπάρξει ένας αγώνας καλής θέλησης και διάθεσης για προσφορά χωρίς προηγούμενο. Τα μίση μεταξύ των λαών είναι τεχνητά και δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τεχνητός προσανατολισμός του μίσους, που υπάρχει μέσα στην κάθε κοινωνία. Μισεί ο Γάλλος το Γάλλο, επειδή τον εκμεταλλεύεται και κάτω από ελεγχόμενες καταστάσεις το μίσος αυτό κατευθύνεται εναντίον κάποιου άλλου λαού. Επομένως το πρόβλημα δεν είναι να ξεπεράσουν τα έθνη τα μίση μεταξύ τους, αλλά να πάψουν όλες οι συνθήκες, που προκαλούν το μίσος μεταξύ των ανθρώπων στην κάθε κοινωνία. Η αγωνία των λαών είναι μία συνισταμένη που δημιουργείται από άπειρες μικρές συνιστώσες.. η κάθε μία απ αυτές είναι η προσωπική αγωνία του ανθρώπου-μέλους του λαού για την επιβίωση και στη συνέχεια για τη Θέωση. Πρέπει να πάψουν ν αγωνιούν οι άνθρωποι κι αν αυτό επιτευχθεί, όλα τα υπόλοιπα είναι εύκολη υπόθεση.

Ο δρόμος όμως προς τη γενική ευημερία είναι ένας δρόμος, που απαιτεί προσοχή. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας-μελέτης πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες ασφαλείς. Αν στη Γερμανία-μελέτης η κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων χωρίς καμία άλλη επέμβαση οδηγούσε στη μαζική μετακίνηση προς τ αστικά κέντρα, έτσι, και στον παγκόσμιο χώρο η μετακίνηση προς τ ανεπτυγμένα κράτη θα είναι σίγουρη. Για να γίνει ο μισθός ενιαίος, πρέπει να υπάρξουν αρχικά ορισμένες επεμβάσεις, που θα οδηγήσουν σε μία σειρά φάσεων, που είναι άκρως απαραίτητες να δρομολογηθούν. Είναι δυνατό να μιλάμε για παγκόσμιο μισθό τη στιγμή που ο Βρετανός εργάτης σήμερα κατασκευάζει με εργασία μερικών ημερών προϊόν που, για ν αγοράσει ένας Ινδός ή ένας Βραζιλιάνος, πρέπει να δουλεύει χρόνια; Ένα βρετανικό αυτοκίνητο μπορεί να υπολογιστεί σε αξία ίσο με κάποιες μέρες εργασίας ενός Βρετανού..  πώς όμως είναι δυνατό να εξισωθεί αυτή η εργασία με την εργασία ενός αγρότη στο Περού, που μπορεί να δουλεύει σκληρά έναν ολόκληρο χρόνο για μία μικρή ποσότητα γεωργικού προϊόντος; Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι αν καταργήσουμε τα πνευματικά δικαιώματα, δημιουργείται ένα πλήθος προβλημάτων, που είναι αδύνατο να ελεγχθεί. Αν ο Βρετανός εργάτης αγοράζει ένα προϊόν, χωρίς να πληρώνει πνευματικά δικαιώματα, ποιος θα τον σταματήσει, αν θελήσει να εκμεταλλευτεί αυτό το δικαίωμα σε βάρος του βιομηχάνου; Αν διά νόμου υποχρεωθεί ο βιομήχανος να πουλά την παραγωγή του με το ανάλογο κέρδος χωρίς καμία υπεραξία, μπορεί οι εργάτες να επωφελούνται σε βάρος του.. ν  αγοράζουν την παραγωγή του και να επιδίδονται στη μαύρη αγορά. Ποιος μπορεί να σταματήσει ένα Βρετανό εργάτη, που θ  αγοράζει συνεχώς αυτοκίνητα, πουλώντας τα με υπεραξία σε χώρες, όπου η ζήτηση είναι μεγάλη;

Back to content | Back to main menu