Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η ύπαρξη πολλών και διαφορετικής αξίας νομισμάτων. Το κάθε κράτος χρησιμοποιεί το δικό του νόμισμα κι αυτό είναι λογικό, επειδή η κάθε οικονομία βρίσκεται σε διαφορετικό επίπεδο. Στο κάθε εθνικό νόμισμα είναι αποτυπωμένη η οικονομία του κάθε κράτους. Στο αμερικανικό δολάριο είναι αποτυπωμένη η αξία της δουλειάς γενιών ανθρώπων, η αξία των υποδομών του κράτους και η αξία των πολέμων του συστήματος. Κατά συνέπεια μέσα στο νόμισμα υπάρχουν οι αυτοκινητόδρομοι, τα εργοστάσια, αλλά και οι νίκες ή οι ήττες των πολέμων στους οποίους το κράτος συμμετείχε. Από τη στιγμή που τα κράτη δεν έχουν κοινά χαρακτηριστικά σ όλους αυτούς τους τομείς, είναι αδύνατο να μιλάμε για παγκόσμιο νόμισμα. Το σιτάρι που παράγει ο Αμερικανός έχει αξία σε δολάριο, γιατί παράγεται από Αμερικανό στην Αμερική και όχι γιατί η αξία του είναι διατιμημένη σε δολάριο. Αν υπάρξει παγκόσμιο νόμισμα, απλά ο Αμερικανός θα πάψει να παράγει σιτάρι και θ αγοράζει την παραγωγή των άλλων, αξιολογώντας τη με διαφορετικά κριτήρια. Απ  όλα αυτά προκύπτει ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν επεμβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο με τη λογική της Γερμανίας-μελέτης. Το πρόβλημα δεν είναι η ομοιογένεια του πληθυσμού ούτε η αποδοχή από μέρους των ανθρώπων της κατάργησης των πνευματικών δικαιωμάτων.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι στη Γερμανία-μελέτης υπήρχε μία Γερμανία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ενώ στον παγκόσμιο χώρο αυτό δεν υπάρχει. Η Γερμανία είχε κοινό νόμισμα, ανεπτυγμένες όλες τις μορφές παραγωγής κι επιπλέον μία ομοιογένεια τον τομέα της υποδομής, στο σύνολο του χώρου που εδράζεται. Οι Γερμανοί έπρεπε απλά να μετακινήσουν τις δραστηριότητές τους και όχι να κατασκευάσουν δρόμους, τηλεπικοινωνίες κλπ. Πώς είναι δυνατό να ακολουθηθεί η ίδια πορεία σε παγκόσμιο επίπεδο, τη στιγμή που υπάρχουν κράτη με μηδενική υποδομή; Πώς είναι δυνατό να χτιστεί ένα εργοστάσιο στην Αφρική, τη στιγμή που δεν υπάρχουν δρόμοι, ενέργεια κι ό,τι άλλο είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του; Είναι δυνατό να υποχρεωθεί ένας βιομήχανος της Δύσης ν αναλάβει το σύνολο των εξόδων που απαιτεί η υποδομή; Είναι δυνατόν ένας Γερμανός βιομήχανος να αναλάβει να κατασκευάσει δρόμους, γέφυρες κι εργοστάσια παραγωγής ενέργειας στο χώρο στον οποίο κατοικούν Αιγύπτιοι; Ο κάθε λαός συνεπώς, είναι υποχρεωμένος να χρεωθεί το κόστος που απαιτεί η ανάπτυξη υποδομής κι από εκείνο το σημείο και πέρα, μπορούμε να μιλάμε για μεταφορά δραστηριοτήτων. Είναι δίκαιο να υπάρχουν δρόμοι στην Αλγερία, που είναι προϊόν του κόπου πολλών γενιών Βρετανών, που φορολογήθηκαν σκληρά; Αν πληρωθεί λοιπόν ο Αλγερινός εργάτης με λίρα Αγγλίας, είναι σαν να κλέβει τον ιδρώτα των Βρετανών που μόχθησαν και θυσιάστηκαν γι αυτό που αποτυπώνει το νόμισμα τους.

Όλα αυτά τ αρνητικά δεδομένα που περιγράφουμε, φαίνονται αξεπέραστα, αλλά δεν είναι. Πολλοί θεωρητικοί της αναρχίας και διάφοροι ειρηνιστές προβάλλουν κατά καιρούς τις απόψεις τους περί κατάργησης των συνόρων μεταξύ των κρατών-εθνών. Αυτό βέβαια θεωρητικά προωθεί την ιδέα της ειρήνης και της αδελφότητας μεταξύ των εθνών, αλλά πρακτικά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να λειτουργήσει. Τα κράτη είναι χωρισμένα μεταξύ τους με σύνορα, επειδή αυτό ακριβώς επιθυμεί το σύστημα και όχι μόνον αυτό, αλλά κι ο Θεός. Ο Θεός βέβαια έχει την ίδια  επιθυμία, αλλά για τελείως διαφορετικούς  λόγους. Το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τα συγκεκριμένα όρια από τα οποία περιορίζεται το κάθε υποσύστημα. Η εκμετάλλευση των ελευθέρων ανθρώπων από τους δούλους, καθώς και η θυσία των τελευταίων, απαιτούν συγκεκριμένο χώρο. Τα σύνορα περιορίζουν το χώρο κι αυτό έχει ως συνέπεια να περιορίζονται οι επιλογές των ανθρώπων μέσω της μετακίνησης.

Αν βέβαια το σύστημα επιθυμεί τα σύνορα μεταξύ των κρατών γι αυτόν το λόγο, γιατί ταυτίζεται η επιθυμία του μ αυτήν του Θεού; Τι επιδιώκει ο Θεός μέσω της ύπαρξης κρατών με συγκεκριμένα σύνορα; Γιατί πρέπει η Ελλάδα ή το Περού να προσδιορίζονται με συγκεκριμένα όρια; Ο Θεός επιθυμεί ο Περουβιανός ή ο Έλληνας να θυσιάζονται, όποτε επιθυμούν τα κτήνη για μία αστεία υπόθεση, όπως τα σύνορα ή μήπως για τίποτε άλλο; Ο Θεός δημιούργησε το σύστημα κι ο Θεός επίσης δημιούργησε τα όρια μεταξύ των κρατών. Αυτό όμως που πρέπει να γνωρίζουμε, είναι το γιατί. Ο Θεός βέβαια δεν ενδιαφέρεται για το μεγαλείο της Ιταλίας, ούτε γι αυτό της Γερμανίας και των συστημάτων τους. Ο Θεός ενδιαφέρεται για τις γνώσεις των συστημάτων. Το ζητούμενο, όπως και σε κάθε περίπτωση, είναι η γνώση. Το σύστημα έχει γνώσεις, που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή του θεϊκού Σχεδίου. Έπρεπε όλος ο πλανήτης να χωριστεί σε κράτη με συγκεκριμένα όρια, ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Οι γνώσεις του συστήματος σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμες. Υπάρχει αυτήν τη στιγμή γνώση των αναγκών, που υπάρχουν σε κάθε σημείο του πλανήτη. Το Αιγυπτιακό σύστημα γνωρίζει πόσοι ακριβώς Αιγύπτιοι υπάρχουν σ ένα συγκεκριμένο χώρο, ποιες οι ανάγκες τους, ποιο το οικονομικό και μορφωτικό τους επίπεδο και ποια είναι ακριβώς η στάθμη των τεχνικών υποδομών στο συγκεκριμένο χώρο. Το παγκόσμιο σύστημα είναι μία τεράστια τράπεζα  δεδομένων. Δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο στον πλανήτη, που να μην έχει ελεγχθεί και να μην υπάρχει διαθέσιμη γνώση γι αυτό.

Πώς μπορούσε η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου να οδηγήσει τους υπηκόους της στην ιδανική κατάσταση, τη στιγμή που δεν είχε γνώση; Υπήρχε ένα συγκεκριμένο μέρος του πλανήτη σχετικά ελεγχόμενο, ενώ το μεγαλύτερο ήταν ανεξέλεγκτο. Χιλιάδες άνθρωποι εισέρχονταν και εξέρχονταν απ αυτά τα όρια χωρίς έλεγχο. Νομαδικές φυλές με τη δύναμη των όπλων λεηλατούσαν και κατέστρεφαν τα πάντα στο πέρασμα τους. Από τη στιγμή που είναι πιο εύκολο να κλέψει κάποιος από το να δημιουργήσει, εννοείται ότι σ ένα χώρο όπου υπάρχει οργάνωση και υποδομή για δημιουργία, η όποια μετάλλαξη προς την κατεύθυνση της θείας κοινωνίας είναι επικίνδυνη. Ο άνθρωπος κινδυνεύει, όταν δημιουργεί και ζει σε μία κοινωνία στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει οργανωμένη άμυνα εναντίον εξωτερικών εχθρών. Κάποιοι συνειδητά εκείνη την εποχή θα επέλεγαν να είναι έξω από τα όρια ελέγχου και αρκετά κοντά, ώστε να κλέβουν τον κόπο των ανθρώπων. Ήταν αναγκαία η χρονοβόρα διαδικασία με την οποία το σύστημα θα εδραιωνόταν παγκοσμίως. Έπρεπε ταυτόχρονα με τον πολλαπλασιασμό της γνώσης των ανθρώπων, να υπάρξει πλήρης έλεγχος του πλανήτη. Ακόμα κι αν η Ευρώπη της αρχαίας Ρώμης βρισκόταν στο σημερινό τεχνολογικό επίπεδο, καμία πρόοδος προς τον τομέα της Θέωσης δε θα είχε δρομολογηθεί. Δεν αρκεί μόνον η πυρηνική τεχνολογία, ούτε οι αποστολές στο διάστημα. Πρέπει ο Λίβυος ή ο Νοτιοαφρικανός να γνωρίζει τι θα πει σύστημα, τι θα πει έλεγχος και πληροφορία, για να μπορέσει η πανανθρώπινη γνώση να μοιραστεί ομοιόμορφα στο σύνολο του πλανήτη. Αυτό που επιδιώκεται κι είναι αναγκαίο, είναι η ομοιόμορφη διασπορά και όχι η δημιουργία εκ νέου τεραστίων κέντρων κι ακόμα πιο τεράστιας επαρχίας. Αν οι Ευρωπαίοι έχουν τη γνώση, δεν πρέπει η υπόθεση της διασποράς της ν αφεθεί στην καλή τους διάθεση. Γιατί είναι υποχρεωμένος ο Γάλλος να εκτελέσει αποστολικό έργο, αφήνοντας την αγαπημένη του Γαλλία; Πρέπει ο κόσμος, που δεν έχει γνώση, να διαθέτει το σύστημα, που θα του δώσει τη δυνατότητα να τη ζητήσει και να την πάρει. Πρέπει ο Αιθίοπας να γνωρίζει ότι οι Ιάπωνες ευημερούν μέσω της γνώσης τους, αλλά η Αιθιοπία πρέπει να έχει τη δυνατότητα μέσω της γνώσης του συστήματος να ζητήσει και να πάρει ό,τι της είναι απαραίτητο.

Ο άλλος λόγος που είναι αναγκαία η ύπαρξη συνόρων, είναι η δίκαιη κατανομή του κόστους που θ αναλάβει ο κάθε λαός να πληρώσει. Την υποδομή που απαιτεί η διασπορά γνώσης και παραγωγής, πρέπει να την πληρώσει ο καθένας μόνος του. Δεν μπορούν κι ούτε είναι δίκαιο να πληρώνουν οι Τούρκοι για την αναγκαία υποδομή, που απαιτείται στη Βουλγαρία. Ό,τι έχει σχέση με τις ανάγκες του κάθε χώρου, θα πρέπει να χρεωθεί σ αυτούς, που τον κατοικούν. Σ  αυτό το σημείο βρίσκεται η άκρως αναγκαία ύπαρξη των εθνικών συστημάτων. Η Ρώμη ή η Νέα Υόρκη δε γνωρίζει σε τι κατάσταση βρίσκεται το οδικό δίκτυο της Τουρκίας, ενώ αυτήν τη γνώση την έχει τέλεια το τουρκικό σύστημα. Οι άνθρωποι δε θ απευθύνονται σ έναν κεντρικό φορέα εξουσίας χωρίς γνώση, συνεπώς άδικο φορέα, αλλά σε περιφερειακούς φορείς με πλήρη γνώση. Κατ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί μία νέα κατάσταση, που είναι απαραίτητο να υπάρξει. Το κάθε κράτος με βάση τα επιθυμητά πρότυπα θ αναλύσει σε βάθος  τις ανάγκες του και θ απαριθμήσει τα προβλήματα και τις ανεπάρκειες του. Η τεράστια Κίνα θα πρέπει ως σύστημα να περιγράψει τις ανάγκες της και να τις ταξινομήσει. Υπάρχουν ανάγκες, που μπορούν να καλυφτούν μέσω του τοπικού συστήματος και ανάγκες που δεν μπορούν να καλυφτούν. Αν το οδικό της δίκτυο είναι ανεπαρκές, οι ίδιοι οι Κινέζοι θα πρέπει μέσω φορολογίας να συνεισφέρουν στην ανάπτυξή του. Αν όμως πρόκειται για την ανάπτυξη του δευτερογενούς τομέα, το μόνο που πρέπει να γίνει, είναι καταγραφή των αναγκών και εισήγηση προς αυτούς που ελέγχουν το κεφάλαιο-χρήμα..  αυτοί είναι το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα κι οι βιομήχανοι.

Μέσα απ αυτήν την πορεία, καταλήξαμε στα άκρως απαραίτητα δεδομένα  που παραμένουν αμετάβλητα. Τα σύνορα πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνουν όπως έχουν, ανεξάρτητα από τους πόθους των λαών για τους αλύτρωτους αδερφούς. Ακόμα και τα σύνορα, που δεν καλύπτουν ή υπερβαίνουν τα όρια του κάθε έθνους, είναι απαραίτητο να παραμείνουν κι αυτό, γιατί ο ρόλος τους είναι τελείως διαφορετικός. Είναι κατ αρχήν άδικο να σκοτωθεί έστω κι ένας άνθρωπος γι αυτήν την ασήμαντη υπόθεση. Τα σύνορα σ αυτήν τη φάση δεν έχουν καμία σχέση με την ακτίνα άσκησης της εξουσίας, παρά μ αυτήν της γνώσης. Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου έχουν συμφέρον να παραμείνουν μέσα στα αλβανικά σύνορα κι αυτό γιατί η γνώση που είναι άκρως απαραίτητη, βρίσκεται στα χέρια του αλβανικού συστήματος. Αυθαίρετη ένταξη στο χώρο του ελληνικού συστήματος θα κάνει την υπόθεση χρονοβόρα, που είναι εις βάρος τους.

Άλλο απαραίτητο στοιχείο, που παραμένει σταθερό, είναι τα εθνικά νομίσματα. Πρέπει κατά την εκκίνηση αυτής της φάσης, ανεξάρτητα απ οποιονδήποτε λόγο, που δεν έχει σχέση με τον πλούτο, αλλά είναι καθαρά πολιτική επιλογή, να υπολογιστούν οι απόλυτες ισοτιμίες μεταξύ των εθνικών νομισμάτων. Η λίρα Αγγλίας πρέπει να έχει αξία, που να αποτυπώνει απόλυτα την οικονομία της και τη συνολική κατάσταση της χώρας. Αυτό είναι απαραίτητο για τους παρακάτω λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι, για να μπορέσει το κάθε κράτος χωριστά να λειτουργήσει σύμφωνα με τα όσα αναφέραμε περί Γερμανίαςμελέτης. Το κάθε κράτος θα πρέπει να έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θεωρήσαμε απαραίτητα.. κοινό νόμισμα, κοινή υποδομή, κοινή γνώση κλπ. Ο δεύτερος λόγος κι εξίσου σημαντικός, είναι ότι μ αυτόν τον τρόπο δεν αλληλοεπηρεάζονται οι οικονομίες με τρόπο ανεπιθύμητο. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να εξηγηθεί. Όταν τα εργοστάσια, που παράγουν αυτοκίνητα στη Γαλλία αγοράζονται χωρίς υπεραξία από  τους Γάλλους, ο βιομήχανος αδικείται κι αυτό γιατί είναι υποχρεωμένος να τα παραδώσει στην τοπική αγορά, τη στιγμή που μπορεί να εισπράξει υπεραξία, άρα και κέρδος μεγαλύτερο, σε αλλοδαπές χώρες με μεγαλύτερη ζήτηση.

Τα πάντα είναι θέμα δυναμικής και μέσα στη δυναμική υπάρχει και δικαιοσύνη. Σ αυτήν την περίπτωση λοιπόν, η δυναμική είναι αυτή που θα κατευθύνει τη ροή των πραγμάτων. Έτσι λοιπόν ό,τι στερείται σ αυτήν τη φάση από την υπεραξία ο Γάλλος βιομήχανος, θα το παίρνει και μάλιστα πολλαπλάσιο από την αξία του εθνικού του νομίσματος. Μ αυτόν τον τρόπο θα κατασκευάζει αυτοκίνητα πληρώνοντας το κόστος τους σε γαλλικά φράγκα, αλλά θα παίρνει επίσης το κέρδος του σ αυτό το νόμισμα. Όσον αφορά την εξαγωγή, που θα του επέτρεπε μεγαλύτερο κέρδος, αυτό είναι κέρδος ασήμαντο σε σχέση μ αυτό που θα πάρει. Το κέρδος που θα του απέφερε η είσοδος στην αγορά της Τουρκίας είναι ασήμαντο, μπροστά στη μετατροπή του κέρδους από γαλλικά φράγκα σε τουρκικές λίρες, που θα πρέπει να πληρώσει για την ανέγερση εργοστασίου στην Τουρκία. Ο βιομήχανος μέσα σε κλίμα απόλυτης ασφάλειας, θα μπορεί να επενδύσει, όπου αυτός θέλει. Το εργοστάσιο συνεπώς δε θα παράγει ένα κέρδος που εξανεμίζεται από την ύφεση και τις διεθνείς συγκυρίες, αλλά ένα άλλο εργοστάσιο. Για το Γάλλο, που εισπράττει φαινομενικά χαμηλό κέρδος λόγω  κατάργησης της υπεραξίας, υπάρχει πολλαπλάσιο κέρδος από τη δυνατότητα να επενδύει, χωρίς να κινδυνεύει, και να πολλαπλασιάζει μ αυτόν τον τρόπο την περιουσία του. Σ έναν κόσμο χωρίς υπεραξία, είναι εξαιρετικά εύκολη υπόθεση να χτίσει ένας πλούσιος της Δύσης ένα εργοστάσιο πληρώνοντας μόνον το εργατικό κόστος ανέγερσης του. Μέσα απ αυτήν τη διαδικασία, που θα έχει ως αποτέλεσμα τις επενδύσεις στον παγκόσμιο χώρο, το κάθε κράτος θ αναπτύξει εκείνο το οικονομικό επίπεδο, που είναι απαραίτητο για τη Θέωση των υπηκόων του.

Όμως το πρόβλημα που προκύπτει μέσω των συνεχών επενδύσεων και κάνει τις οικονομίες ν αλληλοεπηρεάζονται, είναι το γεγονός ότι υπάρχει για κάθε χώρα ένα όριο κι αυτό απαιτεί γνώση για να προσδιοριστεί. Δεν είναι δυνατό στη Μάλτα να χτιστούν δεκάδες βιομηχανικές μονάδες, γιατί αυτό σημαίνει ότι ο προσανατολισμός της παραγωγής είναι προς τον εξαγωγικό τομέα. Το όλο πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι το κάθε κράτος πρέπει να τείνει προς το μοντέλο της Γερμανίας-μελέτης. Επομένως ο δευτερογενής τομέας στο όριο του, θα πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες του κράτους, ενώ η επιπλέον παραγωγή να θεωρείται ζημιογόνος, γιατί μακροπρόθεσμα θα είναι σίγουρα. Ένα κράτος, που παράγει περισσότερα αγαθά απ όσα καταναλώνει με την παράλληλη ανάπτυξη όλων των εθνικών οικονομιών, σε κάποιο χρόνο η παραγωγή του θα κάνει την κατάσταση προβληματική, γιατί θα πρέπει κάποια εργοστάσια να κλείσουν, εφόσον δε θα υπάρχουν αγορές για τα προϊόντα τους.

Το κάθε κράτος ως σύστημα θα πρέπει να γνωρίζει απόλυτα τις ανάγκες των ανθρώπων του, ώστε απ αυτήν τη γνώση να παρέχεται ασφάλεια. Η Βουλγαρία θα πρέπει να γνωρίζει ότι έχει ανάγκη δέκα εργοστάσια και ότι το ενδέκατο είναι επικίνδυνο. Πρέπει σύμφωνα με τη γνώση του συστήματος να σχεδιαστεί ένας παγκόσμιος χάρτης, όπου θα περιγράφονται οι ανάγκες παραγωγής που πρέπει να καλυφτούν, σεβόμενοι δύο απόλυτες σταθερές: πρώτον, το αναφαίρετο δικαίωμα των βιομηχάνων να έχουν δυνατότητα κέρδους και δεύτερον, το επίσης αναφαίρετο δικαίωμα των καταναλωτών να μην είναι θύματα αισχροκέρδειας. Είναι άδικο να υπάρξει τέτοιος σχεδιασμός, ώστε η παραγωγή να βρίσκεται σε τέτοια επίπεδα, που να μην υπάρχει δυνατότητα κέρδους κι είναι επίσης άδικο να μην καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων, δημιουργώντας συνθήκες μαύρης αγοράς. Όταν εξασφαλιστούν αυτές οι συνθήκες, τότε και μόνο μπορούν να λειτουργήσουν τα κράτη κάτω από συνθήκες αυτονομίας, που είναι απαραίτητες.

Όμως η δικαιοσύνη της ισοτιμίας δε σταματά μόνο στην προστασία και την αύξηση του πλούτου του Δυτικού βιομηχάνου, αλλά και του Δυτικού εργάτη. Ο εργάτης της Δύσης μπορεί να είναι θύμα εκμετάλλευσης σήμερα, αλλά δεν παύει να είναι μέλος μίας πλούσιας χώρας κι επομένως συμμέτοχος αυτού του πλούτου. Με την πληρωμή του στο εθνικό του νόμισμα σ αυτήν τη φάση σημαίνει ότι έχει πολλαπλάσιες δυνατότητες απ αυτές ενός άλλου εργάτη μίας φτωχής χώρας. Ο εργάτης της Γερμανίας, θα μπορεί να απολαύσει ως τουρίστας με μεγάλη ευχέρεια λόγω νομίσματος τον κόσμο. Θα μπορεί να ταξιδέψει και να ζήσει το χρόνο των διακοπών του σ ένα επίπεδο άνεσης ανώτερο του τοπικού εργάτη. Επίσης άμεσα ωφελημένοι θα είναι κι οι άπειροι Δυτικοί της μέσης τάξης οι οποίοι διαθέτουν κεφάλαιο, που σήμερα είναι αδύνατο να επενδυθεί στον παραγωγικό τομέα, ενώ κάτω από τις νέες συνθήκες είναι δυνατόν. Μέσω όλων αυτών των συνθηκών δρομολογείται μία κατάσταση, που βρίσκει τους ανθρώπους κερδισμένους στο σύνολο τους.. από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο βιομήχανος στη Γαλλία θα πληρώνει και θα πληρώνεται σε γαλλικά φράγκα, ενώ το ίδιο πρόσωπο στην Ελλάδα θα πληρώνει και θα πληρώνεται σε δραχμές. Οι επενδύσεις κατ αυτόν τον τρόπο ακολουθούν  μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, που είναι αναγκαία.

Από τα πιο ισχυρά και ανεπτυγμένα κράτη, προχωρούμε συνεχώς προς τα ανίσχυρα κι υπανάπτυκτα. Οι ανάγκες καλύπτονται με συγκεκριμένη σειρά. Αν η Γερμανία σ  ελάχιστο χρόνο αγγίζει την τελειότητα, αυτό σημαίνει ότι οι βιομήχανοι της θα κατευθυνθούν προς την Ελλάδα και όχι προς την Αίγυπτο. Θα καλυφτούν πρώτα οι ανάγκες της Ελλάδας, αφού το κέρδος των δραχμών είναι ισχυρότερο από το κέρδος του αιγυπτιακού νομίσματος. Είναι αφελές να ξεκινά κάποιος από την πιο φτωχή χώρα και με το κέρδος εκείνο που το εξανεμίζει η νομισματική διαφορά, να προσπαθεί να χτίσει εργοστάσιο σε μία πιο πλούσια χώρα. Ακολουθώντας αυτήν τη φορά και όταν η κάθε οικονομία βαδίζει προς το τέλειο επίπεδο, εννοείται ότι οι σχετικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των νομισμάτων εξαλείφονται κι αυτό σημαίνει ότι το σύνολο αυτών των χωρών μπορούν να έχουν κοινό νόμισμα. Αν στην εποχή μας υπάρχουν μερικές χώρες, που βρίσκονται σ αυτό το επίπεδο και άρα μπορούν να έχουν κοινό νόμισμα, με την πάροδο του χρόνου όλο και περισσότερες χώρες θα έχουν αυτές τις δυνατότητες και στην ιδανική κατάσταση θα έχουμε το παγκόσμιο νόμισμα και τον παγκόσμιο μισθό. Σ αυτήν την κατάσταση οι βιομήχανοι θα έχουν και τη μεγιστοποίηση της περιουσίας τους, αφού το σύνολο των εργοστασίων τους θα βγάζει ισοδύναμο κέρδος. Ενώ στην αρχή το βρετανικό εργοστάσιο έβγαζε βρετανικές λίρες και το τουρκικό τουρκικές λίρες, στο τέλος τα εργοστάσια θα βγάζουν κέρδος στο παγκόσμιο νόμισμα. Κατ αυτόν τον τρόπο ένα εργοστάσιο στην ανεπτυγμένη Βρετανία γίνεται εκατό εργοστάσια στον ανεπτυγμένο πλέον κόσμο.

Από την ανασφάλεια των σημερινών συνθηκών εξαιτίας των οποίων τίποτε δεν είναι σίγουρο και το κέρδος θύμα των συγκυριών, περνάμε στην απόλυτη ασφάλεια, κατά την οποία το κέρδος είναι πραγματικό και τεράστιο. Όσο διαρκεί αυτή η φάση, είναι οφθαλμοφανές πλέον ότι πρέπει να λειτουργούν τα σύνορα με τη σημερινή τους μορφή. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενθαρρύνεται η μετανάστευση και μάλιστα ν απαγορεύεται, εφόσον ο μόνος δίκαιος λόγος αυτής είναι η περίπτωση των πολιτικών διωγμών, που απαλείφεται οριστικά μέσω της μετάλλαξης  της κάθε κοινωνίας. Στην κάθε εθνική κοινωνία, που λειτουργεί με τον επιθυμητό τρόπο, δεν υπάρχουν διώξεις πολιτών και βασανισμοί λόγω αυθαιρεσίας της εξουσίας. Έτσι, οι μετανάστες είναι μόνον οικονομικής φύσης κι αυτού του είδους η μετανάστευση είναι αδύνατο να επιτραπεί. Ο Έλληνας, που μεταναστεύει στη Γερμανία της πιο ισχυρής οικονομίας για να εισπράξει μισθό ανώτερης οικονομίας, είναι επικίνδυνος για τους Γερμανούς και για τους Έλληνες, επειδή ο μισθός της Γερμανίας είναι πλούτος για την Ελλάδα. Για τους μεν Γερμανούς είναι επικίνδυνος, γιατί αλλοιώνει τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται ο γενικός σχεδιασμός, ενώ για τους Έλληνες γιατί τους παρασέρνει στη δουλεία  και στην αναζήτηση του πλούτου και της θυσίας. Σ έναν κόσμο, όπου όλοι απολαμβάνουν τα πάντα κι ο εργάτης είναι ελεύθερος και χαρούμενος, τέτοια πρότυπα προβληματίζουν και προκαλούν άγχος στους ανθρώπους.

Από τη στιγμή που είναι θέμα χρόνου η βελτίωση του επιπέδου ζωής, είναι αδύνατο να επιτραπεί η τάση ορισμένων ανθρώπων προς το κέρδος, που απειλεί το σύνολο της μετάλλαξης της παγκόσμιας κοινωνίας. Από τη στιγμή που θεωρούμε εχθρό τη μετανάστευση και μάλιστα ως τον επικινδυνότερο, θα πρέπει να την εμποδίσουμε. Είπαμε παραπάνω ότι πρέπει να απαγορευτεί και να μην ενθαρρύνεται. Πώς όμως θα γίνει αυτό; Με νόμους; Με στρατιώτες; Θα βάλουμε ανθρώπους να σκοτώνουν ανθρώπους εξαιτίας των επιλογών τους, επειδή σ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει συμφωνία; Το πρόβλημα και πάλι είναι η εύρεση της δυναμικής που δίνει τις λύσεις.

Σ αυτήν την περίπτωση το πρόβλημα λύνεται ακολούθως. Οποιοσδήποτε  εργάτης θα μπορεί να πάει σ όποια χώρα της Γης θέλει. Ο Ινδός αν θέλει θα μπορεί να πάει στη Γερμανία και να εργαστεί. Το πρόβλημα που θα έχει ν αντιμετωπίσει θα είναι ότι στη Γερμανία θα επιβιώσει μόνον αν είναι μάγος και τέτοιοι δεν υπάρχουν. Αυτό είναι κατορθωτό γιατί ο κάθε μετανάστης σ όποιο χώρο κι αν κινείται, θα πληρώνεται το μισθό που θα έπαιρνε στη χώρα του. Είναι αδύνατο να επιβιώσει κάποιος στη Γερμανία με μισθό Ινδίας. Από τη στιγμή που είναι αδύνατον, αποτρέπεται η μετανάστευση, γιατί ο μετανάστης δεν έχει παραπάνω δικαιώματα. Ο Γερμανός εργάτης θα καταγγέλλει το Γερμανό επιχειρηματία, αν αυτός ακολουθεί διαφορετική πρακτική και  θ απομονώνεται. Ο επιχειρηματίας προσλαμβάνει τον εργάτη για να τον εκμεταλλευτεί κι είναι εχθρός και του εργάτη και των επιχειρηματιών. Από την άλλη πλευρά, ο Ινδός εργάτης δεν έχει λόγο να θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο, αφού δουλεύει και πληρώνεται. Είναι Ινδός και πληρώνεται ως Ινδός. Επειδή ήταν πονηρός, έφυγε από την Ινδία και οι πονηροί είναι επικίνδυνο να προκαλούν. Σ αυτήν την περίπτωση η μισητή καταγγελία γίνεται όπλο άμυνας του σχεδιασμού. Στηριζόμαστε όχι μόνο στις καλές προθέσεις αυτών, που θέλουν να εφαρμοστεί η αλλαγή, αλλά εκμεταλλευόμαστε και τις κακές, που σ αυτήν την περίπτωση είναι χρήσιμες. Η μετανάστευση προς την αντίθετη φορά είναι θέμα καθαρά διαπραγμάτευσης. Ο Γάλλος, που θα μετακινηθεί με τις γνώσεις του σε φτωχότερο μέρος για να βοηθήσει στον τομέα του, θα πρέπει να πληρωθεί οριακά ως Γάλλος. Αυτή η μετανάστευση είναι επιθυμητή για κάποιο χρονικό διάστημα, εφόσον θα υπάρχει ανάγκη εξειδικευμένου δυναμικού. Το κέρδος αυτού του μετανάστη θα είναι η διαφορά μεταξύ γαλλικού μισθού και κόστους ζωής στη φτωχότερη χώρα. Όταν επιστρέψει στη χώρα του, αυτό θα είναι ένα σημαντικό ή ασήμαντο κεφάλαιο ανάλογο του χρόνου της μετανάστευσης.

Τελευταίους αφήσαμε τους συνταξιούχους της Δύσης, που γνωρίζουν τη μιζέρια και την ανία που προκαλεί η έξοδος από την παραγωγή. Όλοι αυτοί, που αισθάνονται ακμαίοι και ικανοί, θα πάρουν μία δεύτερη ευκαιρία, αν το επιθυμούν. Ο μισθός τους θα είναι προϊόν διαπραγμάτευσης, ανάλογα με τις ιδιαίτερες ικανότητες του καθενός. Το κέρδος γι αυτούς θα είναι περισσότερο ηθικό, χωρίς όμως και ν αδικούνται. Έχουν γνώσεις, αν όχι να παράγουν, τουλάχιστον να διδάξουν αυτούς, που μπορούν να παράγουν. Όλη η Γη στη διάθεσή τους. Ο αναγνώστης βλέπει ότι για να υπάρξει αυτή η μετάλλαξη, θα πρέπει να υπάρξει κατ αρχήν έλεγχος της παραγωγής σε κάθε εθνικό υποσύστημα.

Σ αυτό το σημείο προκύπτει κι ένα άλλο πρόβλημα. Οι τομείς παραγωγής δεν μπορούν να ελεγχθούν στο σύνολο τους. Η βιομηχανική παραγωγή μπορεί να ελεγχθεί  με την ίδια ευκολία που δημιουργείται .. όμως η βιομηχανία για τη λειτουργία της απαιτεί πρώτες ύλες. Αν το κάθε κράτος έχει δυνατότητα να δημιουργήσει βιομηχανική υποδομή, πώς είναι δυνατό να τη στηρίξει; Μπορεί ένα κράτος που στερείται το σιδηρομετάλλευμα το οποίο είναι απαραίτητο,  να δημιουργήσει; Αυτό είναι ένα λεπτό σημείο και απαιτεί ξεχωριστή διερεύνηση. Όλες οι χώρες στο σύνολο τους δεν έχουν τον ίδιο πλούτο, όσον αφορά τις πρώτες ύλες. Αυτό σημαίνει ότι στον παγκόσμιο σχεδιασμό είναι  απαραίτητο ν ακολουθηθεί η πορεία που περιγράψαμε παραπάνω μόνο στο δευτερογενή τομέα παραγωγής. Μόνον αυτός ο τομέας ελέγχεται κι είναι επιθυμητό να ελέγχεται. Ο πρωτογενής τομέας, που περιλαμβάνει τα γεωργικά προϊόντα και τις πρώτες ύλες, ακολουθεί τους νόμους του εμπορίου. Ό,τι αφορά τα προϊόντα αυτού του τομέα αφήνεται στη δυναμική του εμπορίου. Σ αυτό το σημείο ένας βιομήχανος θα θεωρήσει τον εαυτό του αδικημένο, αφού ο έμπορος θα μπορεί φαινομενικά να βγάζει μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους στο ίδιο κεφάλαιο απ  αυτόν. Οι βιομήχανοι, που παράγουν, βρίσκονται σε μειονεκτική διαπραγματευτική θέση έναντι των εμπόρων που ελέγχουν τις πρώτες ύλες. Εδώ θα διαμαρτυρηθούν επίσης κι οι γεωργοί των ανεπτυγμένων χωρών, βλέποντας  τα φθηνά γεωργικά προϊόντα να κατακλύζουν τις αγορές τους. Είναι αδύνατο ένας Γάλλος γεωργός, που υπολογίζει το εισόδημα του σε γαλλικά φράγκα, ν αντιμετωπίζει τον Τούρκο γεωργό του οποίου το κόστος παραγωγής του υπολογίζεται σε λίρες Τουρκίας.

Όλα αυτά θεωρητικά θεωρούνται ανυπέρβλητα εμπόδια όμως δεν είναι. Όσον αφορά τις πρώτες ύλες οποιοσδήποτε έλεγχος είναι αδύνατος. Η σημερινή κατάσταση οφείλεται στην ύπαρξη τραστ, που ελέγχουν συγκεκριμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές εμποδίζοντας την ανάπτυξη άλλων, διατηρώντας κατ αυτόν τον τρόπο τη μέγιστη αξία της πρώτης ύλης. Ο πλανήτης Γη έχει τρομερό πλούτο, που είναι αδύνατο μέσα σ έναν κόσμο διαφάνειας να ελεγχθεί. Οι έμποροι μέσω της δυναμικής του εμπορίου απλά θα έχουν το ρόλο του ενδιαμέσου, που θα πληρώνεται μόνο για την εργασία της μεταφοράς. Δε θα είναι οι γνωστοί σημερινοί έμποροι στους οποίους οι πολιτικές κι άλλες γνωριμίες διασφαλίζουν τ απαραίτητα στεγανά. Ο βιομήχανος θα μπορεί να έρχεται σ επαφή με οποιονδήποτε παραγωγό πρώτης ύλης στον κόσμο και δε θα έχει ανάγκη τις διασυνδέσεις του εμπόρου, που του εξασφαλίζουν την υπεραξία. Ο έμπορος απλά θ αναλαμβάνει να μεταφέρει την πρώτη ύλη στο εργοστάσιο.

Όσον αφορά τους αγρότες, και σ  αυτό το σημείο τα πράγματα είναι απλά. Το κάθε κράτος παράγει ορισμένα γεωργικά προϊόντα, αλλά έχει κι ανάγκες. Αυτό που γίνεται σήμερα, είναι δημιούργημα της ανισότητας των οικονομιών και της απέραντης φτώχειας.  Μεγάλα γεωργικά κράτη όχι του Δυτικού κόσμου κατακλύζουν τις αγορές της Δύσης με φτηνά γεωργικά προϊόντα απειλώντας τους γεωργούς της. Αυτό συμβαίνει, γιατί αναζητώντας το πολύτιμο συνάλλαγμα στρέφουν το εμπόριο τους προς τις εξωτερικές αγορές. Επειδή ακριβώς υπάρχει φτώχεια, δε διαθέτουν την παραγωγή στην εσωτερική αγορά και δημιουργούν στέρηση αγαθών σ αυτή. Η τεράστια διαφορά υπάρχει επίσης εξαιτίας του χαμηλότατου κόστους παραγωγής, που οφείλεται στην τρομερή εκμετάλλευση των φτωχών. Όμως στη νέα μορφή ανάπτυξης της οικονομίας αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, γιατί το κάθε κράτος, αναπτύσσοντας το δευτερογενή του τομέα, ισχυροποιεί τη θέση του εργάτη και τον κάνει καταναλωτή. Ο εργάτης, που ζει στη νέα αυτή κατάσταση, απαιτεί κι αυτός αγαθά του γεωργικού τομέα. Μία χώρα κατά συνέπεια που παράγει μπανάνες, στερεί σήμερα αυτό το προϊόν από τους κατοίκους της, εφόσον η εξαγωγή είναι πιο προσοδοφόρα. Στη νέα κατάσταση και με δεδομένο ότι τα ίδια γεωργικά προϊόντα δεν μπορούν να παραχθούν σ όλες τις χώρες, αυτό που θα συμβεί είναι ότι ο Έλληνας, που παράγει ακριβά μήλα σε σχέση με τις μπανάνες μίας φτωχής χώρας, να βρίσκεται θεωρητικά σε μειονεκτική θέση.  Λέμε θεωρητικά, γιατί αυτό, που θα συμβεί, θα εξαλείφει το σύνολο των διαφορών. Ξεκινάμε με δεδομένο ότι οι κάτοικοι μίας φτωχής χώρας βελτιώνουν συνεχώς το επίπεδο τους. Αυτό σημαίνει ότι θέλουν κι αυτοί να απολαμβάνουν γεωργικά προϊόντα άλλων χωρών, που είναι πολύ ακριβά σε σχέση με το μισθό τους. Η κάθε εθνική αγορά θα έχει τις ίδιες απαιτήσεις.

Αυτή η νέα κατάσταση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα γεωργικά προϊόντα θ ακολουθούν τους νόμους του εμπορίου, αλλά μόνο θεωρητικά. Ο έμπορος δε θα εκβιάζει τον αγρότη με χαμηλές προσφορές μειώνοντας το κέρδος του, παρά θ αναλαμβάνει κι αυτός το ρόλο του ενδιάμεσου στη μεταφορά. Έτσι, ένα κράτος όπως η Ελλάδα θα εξάγει σε μία αγορά ποσότητα πιο ακριβού προϊόντος ανάλογη με την ποσότητα που θα εισάγει. Οι μπανάνες θα έχουν στην αγορά την αξία που θα είχαν, αν παράγονταν στην Ελλάδα, ενώ τα μήλα, που θα πάνε στη φτωχή χώρα, θα έχουν κι αυτά τη χαμηλή τιμή που θα είχαν αν ήταν δικά της γεωργικά προϊόντα. Κατά συνέπεια ο Έλληνας παραγωγός, που θα εξάγει την παραγωγή του, θα πληρώνεται ακριβώς τα ίδια χρήματα από την ελληνική αγορά, που απορροφά το εισαγόμενο. Ό,τι προϊόν μπαίνει στην ελληνική αγορά, θα υπολογίζεται με τέτοιον τρόπο, ώστε η τιμή του να είναι τιμή ανάλογη του κόστους και της εργασίας που έχει ως προϊόν για το γεωργό. Αν ένα προϊόν απαιτεί πολύ δουλειά κι έχει χαμηλή απόδοση ανά στρέμμα στον ιδανικό τόπο παραγωγής του, αυτό θα υπολογίζεται. Είναι αδύνατο ένα κιλό σιτάρι ν ανταλλάσσεται με ένα κιλό καπνό. Ο Έλληνας γεωργός θα στέλνει στο εξωτερικό εκείνη την ποσότητα παραγωγής, που, αν τη διέθετε στο εσωτερικό, θα του απέφερε τα ίδια χρήματα με τον καπνό που εισάχθηκε, αν δουλευόταν από Έλληνες. Έτσι προστατεύονται οι γεωργοί στον κόσμο σ αυτήν τη φάση, αλλά κι οι καταναλωτές. Όταν πια στην ιδανική κατάσταση θα υπάρχει παγκόσμια ισορροπία, όλα αυτά θα λειτουργούν αυτόματα και χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο.

Όλα αυτά δείχνουν πόσο απαραίτητο είναι το σύστημα και οι γνώσεις του μέσα στα όρια του κάθε κράτους. Μόνον το σύστημα μπορεί να γνωρίζει ποιες οι ανάγκες της αγοράς και μόνον αυτό μπορεί να ελέγχει την εισαγωγή και την εξαγωγή των αγαθών. Το μεγαλύτερο κέρδος απ αυτόν τον έλεγχο τον έχουν οι αγρότες, που θα ξεφύγουν από οποιαδήποτε μορφή άγχους. Σήμερα ο αγρότης εκτός από τις γνώσεις που απαιτεί η δουλειά του, χρειάζεται και μία συμπληρωματική γνώση της αγοράς. Πρέπει να ρισκάρει πάνω στο είδος που θα καλλιεργήσει, για να υπάρχει πιθανότητα κέρδους. Πρέπει να δει τι έλλειψη υπάρχει στην αγορά και μ ανάλογο τρόπο να πράξει. Επειδή όμως τα δεδομένα είναι κοινά κι οι συνήθεις γνώσεις των γεωργών περιορισμένες, αυτό που βλέπουμε είναι συνήθως η υπερπαραγωγή κάποιου είδους,  που τους φέρνει σε μειονεκτική θέση. Στη νέα μορφή της οικονομίας ο γεωργός είναι παντελώς απαλλαγμένος από το άγχος. Ακόμα κι αν μία χώρα στο σύνολό της παράγει ένα προϊόν, οι αγρότες δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Η υπερπαραγωγή απλά θα εξάγεται και θ  ακολουθείται η πορεία που γνωρίζουμε. Επίσης θετικό από αυτήν την κατάσταση είναι το γεγονός ότι μ αυτόν τον τρόπο θα έχουμε μεγιστοποίηση της παγκόσμιας παραγωγής, εφόσον κάθε προϊόν θα καλλιεργείται στις ιδανικές γι αυτό συνθήκες. Δεν υπάρχει λόγος να καλλιεργείται στην Ελλάδα ένα προϊόν, που αποδίδει ελάχιστη παραγωγή σε σχέση με την ιδανική. Σήμερα αυτό συμβαίνει σ όλα τα κράτη, επειδή η προβληματική παραγωγή γίνεται με  τη βοήθεια των νόμων κερδοφόρα. Το κάθε κράτος προστατεύει την αγορά του κι αυτή η προστασία έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη αγαθών, που κάνουν τα προϊόντα της προβληματικής παραγωγής πανάκριβα, με άμεση συνέπεια τη στέρηση του φτωχού.

Το τρίτο και τελευταίο άκρως απαραίτητο στοιχείο, που πρέπει να μείνει αμετάβλητο και πανίσχυρο σ αυτήν τη φάση, είναι το τραπεζικό σύστημα. Το σύστημα αυτό υπεράνω κρατών και βιομηχάνων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία του συνόλου των επεμβάσεων. Είπαμε ότι για λόγους δικαιοσύνης το κάθε κράτος και άρα οι άνθρωποι που είναι υπήκοοι του, θα πρέπει ν αναλάβουν το σύνολο του κόστους, που απαιτείται για τη διασπορά της γνώσης και της παραγωγής. Για να μιλάμε όμως για δίκαιη κατανομή των βαρών, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε για τι ακριβώς βάρη πρόκειται. Όταν λέμε για υποδομή, ο αναγνώστης που δεν έχει ειδική γνώση, θα πρέπει ν  αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι και γιατί κοστίζει. Μπορεί κάποιος να χαρίσει μία τηλεόραση σ έναν ιθαγενή που κατοικεί στη ζούγκλα; Πώς είναι δυνατό να εκτιμηθεί ένα δώρο του οποίου η αξία βρίσκεται στη λειτουργία του, τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις αυτής της λειτουργίας;  Τι μπορεί να την κάνει ο ιθαγενής την τηλεόραση; Ακόμα κι αν έχει σπίτι, αυτό το σπίτι θα πρέπει να έχει μία πρίζα. Όμως τι είναι η πρίζα; Για να φτάσει η ενέργεια σε κάθε σπίτι, πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα. Η πρίζα που βλέπουμε κρύβει έναν τεράστιο οργανισμό, που παράγει ενέργεια κι έναν επίσης τεράστιο οργανισμό, που διανέμει αυτήν την ενέργεια. Από το κεντρικό εργοστάσιο το οποίο είναι έργο που απαιτεί τον κόπο όλων των ανθρώπων, φτάνουμε στην υπηρεσία, που αφορά τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Η υπηρεσία βρίσκεται στην ύπαρξη αυτής της επαφής με το ενεργειακό δίκτυο.

Απ αυτό το σημείο και πέρα μόνο μπορούμε να μιλάμε για καταναλωτικά αγαθά, που βελτιώνουν το επίπεδο της ζωής και η λειτουργία του στηρίζεται αποκλειστικά στην ενέργεια. Όμως σύμφωνα μ  αυτό το παράδειγμα βλέπει ο αναγνώστης ότι ένα εργοστάσιο δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία ηλεκτρική συσκευή, που χωρίς την ύπαρξη αυτής της πρίζας είναι άχρηστο. Πρέπει οι άνθρωποι να δουλέψουν και να μεταμορφώσουν τα κράτη τους σε σπίτια με την τόσο απαραίτητη πρίζα. Από την πραγματοποίηση αυτού του έργου και μετά, μπορούν οι βιομήχανοι να επενδύσουν στον τομέα της παραγωγής. Ένα κράτος, που δεν έχει σταθμούς παραγωγής ενέργειας, δρόμους, δίκτυο επικοινωνιών, είναι αδύνατο να έχει απαιτήσεις στον τομέα των επενδύσεων. Οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι είναι άκρως απαραίτητο ένα  μέρος του κόπου τους να διατεθεί για την ανάπτυξη της υποδομής.

Εδώ ακριβώς είναι και το λεπτό σημείο. Οι άνθρωποι πρέπει να δουλέψουν όχι σαν σκλάβοι, αλλά ως ελεύθεροι άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληρωθούν γι αυτήν την εργασία κι απ αυτήν την πληρωμή να προέλθει  ο φόρος. Ο άνθρωπος στο Ζαΐρ, που στερείται υποδομής σε σχέση με τη Γερμανία, είναι υποχρεωμένος να δουλέψει περισσότερο από ένα  Γερμανό. Όμως πώς να δουλέψει, όταν δεν υπάρχει ο πλούτος σε χρήμα, που πληρώνει αυτήν την εργασία; Φόρος σημαίνει ότι ο εργάτης εργάζεται παραπάνω απ όσο πληρώνεται, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εργάζεται δωρεάν. Κανένας δεν μπορεί να έχει απαίτηση από θνητούς ανθρώπους να εργαστούν σαν δούλοι, θυσιάζοντας χρόνο από την πολύτιμη ζωή τους, για τις επόμενες γενιές. Φόρος σημαίνει ότι ο εργάτης εργάζεται οκτώ ώρες και πληρώνεται για επτά, εξασφαλίζει όμως μ αυτές τις αποδοχές το καλύτερο δυνατό βιοτικό επίπεδο. Κανείς δε θα θυσιαστεί για τη Θέωση άλλων. Απλά στο στάδιο αυτό μερικοί θα εργαστούν λίγο παραπάνω από μερικούς άλλους. Οι κάτοικοι των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης θα επιβαρυνθούν λιγότερο από τους υπόλοιπους κι αυτό γιατί έχουν ήδη αναπτύξει την υποδομή τους. Ένας Αμερικανός, για παράδειγμα, θα πληρώνει ελάχιστους φόρους, που είναι απαραίτητοι για τη συντήρηση αυτής της υποδομής και άρα θα εργάζεται στον οριακό χρόνο που απαιτεί η ιδιότητα του εργάτη. Μία Αμερική χωρίς τα έξοδα εξοπλισμών και χωρίς το σύνολο των κονδυλίων που απαιτεί η πολυέξοδη εξωτερική της πολιτική, μπορεί μέσα σε μισή ώρα ν  απαλλάξει τους υπηκόους της από τους βαρείς φόρους και να θεωρεί ως απαιτούμενο χρόνο εργασίας για τους εργάτες τις πέντε ώρες. Όμως αυτό δεν μπορεί να συμβεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο σε μία χώρα όπως η Ινδία. Για να συμβούν όλα αυτά, θα πρέπει να υπάρξουν ορισμένα δεδομένα. Η Ινδία στερείται υποδομής, αλλά δεν έχει και τις δυνατότητες να πληρώσει τη δημιουργία της. Ο Ινδός δέχεται να πληρώνεται έξι ώρες έναντι οκτώ εργάσιμων, αλλά η Ινδία δεν έχει ούτε αυτήν τη δυνατότητα.

Back to content | Back to main menu