Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το απαραίτητο της ύπαρξης ενός πανίσχυρου τραπεζικού συστήματος.  Η Δύση μαζί και η Ιαπωνία έχουν συσσωρεύσει έναν τεράστιο πλούτο, που αν δε διοχετευτεί στον τομέα των επενδύσεων, απειλεί πρώτα-πρώτα τις ίδιες τους τις οικονομίες και είδαμε γιατί. Αυτό το τραπεζικό σύστημα καλείται να λειτουργήσει, όπως το κυκλοφοριακό σύστημα στο σώμα του ανθρώπου. Από τη μία πλευρά θα συγκεντρώνει τον πλούτο των ανεπτυγμένων χωρών, όπως συμβαίνει σήμερα, κι από την άλλη θα τον δανειοδοτεί στο σύνολο των χωρών, που τον έχουν ανάγκη. Τα κράτη, που στερούνται υποδομής, είναι απαραίτητο να δανειοδοτηθούν, για να μπορέσουν να ξεκινήσουν τη δόμηση της οικονομίας τους. Το τραπεζικό σύστημα απλά θα έχει το ρόλο του συντονιστή, ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα στο βέλτιστο χρόνο. Η παγκόσμια δανειοδότηση δεν είναι δυνατό να συμβεί μέσα στον ίδιο χρόνο και για το σύνολο των κρατών. Θα πρέπει να υπάρξει μία ακριβής ανάλυση των δεδομένων, που θα οδηγήσει στον καθορισμό προτεραιοτήτων ανάμεσα στα κράτη, που είναι αναγκαία για τον περιορισμό του απαιτούμενου χρόνου. Το παγκόσμιο κεφάλαιο, ακόμα κι αν χρησιμοποιηθεί στο σύνολο του, είναι αδύνατο να καλύψει το σύνολο των αναγκών του συνόλου των κρατών. Αυτό το κεφάλαιο ανήκει και στους βιομηχάνους. Αυτό σημαίνει ότι, αν δανειοδοτηθεί στο σύνολό του, ακόμα και στην περίπτωση που θα ήταν επαρκές για τη δημιουργία της παγκόσμιας υποδομής, θα δημιουργούσε σ αυτούς πρόβλημα ρευστότητας και συνεπώς αδυναμία  επενδύσεων.

Σ έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει υποδομή, αλλά δεν υπάρχει πλούτος σε χρήμα, είναι αδύνατο να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη, εφόσον δεν υπάρχει παραγωγή. Η παραγωγή βγάζει το κέρδος και συντηρεί το κεφάλαιο, που είναι απαραίτητο. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα. Έστω ότι η Ρωσία και η Ινδία είναι υποψήφιες δανειοδότησης. Αν υπάρχει ένα κεφάλαιο Χ, που δεν είναι αρκετό και για τις δύο, ποιος θα το πάρει; Είναι δυνατό να μοιραστεί κατά το ήμισυ, χωρίς να εξυπηρετήσει κανέναν; Άρα βλέπουμε ότι πρέπει να καθοριστεί μία σειρά προτεραιότητας. Η Ρωσία έχει όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία, που ελαχιστοποιούν και το χρησιμοποιούμενο κεφάλαιο και το χρόνο χρήσης του. Έχει μία τεράστια υλική υποδομή, υπερτερεί και στον τομέα της γνώσης. Συνεπώς μέσα σε ελάχιστο χρόνο μπορεί ν αναπτύξει την οικονομία της, να επιστρέψει το κεφάλαιο, αλλά να γίνει και η ίδια χώρα παραγωγής κεφαλαίου. Η Ρωσία έχει δρόμους, συστήματα επικοινωνίας, βιομηχανικούς εργάτες, τεχνικούς επιστήμονες. Για να υπάρξουν όλα αυτά στην Ινδία, απαιτείται πρόσθετο κεφάλαιο. Βλέπουμε ότι, όπως και στην περίπτωση των ιδιωτικών επενδύσεων, έτσι και στην περίπτωση των διεθνών δανειοδοτήσεων, υπάρχει συγκεκριμένη σειρά.

Πρώτα δανειοδοτείται η Ελλάδα, ώστε σε ελάχιστο χρόνο να παράγει κεφάλαιο μέσω του κέρδους των βιομηχάνων και μετά η Αίγυπτος στο παράδειγμα που χρησιμοποιήσαμε για τις ιδιωτικές επενδύσεις. Από το ίδιο τραπεζικό σύστημα δανειοδοτούνται και τα  κράτη, αλλά και οι ιδιώτες..  αυτό σημαίνει ότι η ισχύς του, που είναι απαραίτητη, διατηρείται μόνο σεβόμενη την παραπάνω πορεία. Πάντα πρέπει να υπάρχουν δύο υποχώροι στην οικονομία..  ο ένας να παράγει κι ο άλλος να καταναλώνει. Αυτό θα συμβαίνει μέχρι να εξαλειφθεί ο χώρος που καταναλώνει. Σε πρώτη φάση αυτοί οι χώροι βρίσκονται σε διαφορετικά γεωγραφικά σημεία. Όταν ευθυγραμμιστούν οι οικονομίες σε παγκόσμιο επίπεδο, θα υπάρχουν και πάλι τα ίδια δεδομένα στους ίδιους όμως χώρους. Τα εργοστάσια δεν χτίζονται για πάντα. Καταναλώνουν χρήματα για να χτιστούν, αλλά καταναλώνουν και για να συντηρηθούν. Αν η δανειοδότηση γίνει χωρίς προγραμματισμό, αυτό, που θ ακολουθήσει, θα είναι η επαναφορά στη σημερινή άθλια κατάσταση.. θα υπάρχουν χώρες ανεπτυγμένες κι αυτάρκεις κι όλες οι υπόλοιπες θα είναι βυθισμένες στα χρέη. Επειδή ακριβώς τα χρέη, λόγω έλλειψης κεφαλαίου, που οδηγεί στην παραγωγή δεν μπορούν να ξεχρεωθούν, τα καταναλωτικά αγαθά που δεν έχουν τη δυνατότητα να παράγουν, θα τα εισάγουν. Αν εισάγουν, αυτό σημαίνει ότι οι βιομηχανικές χώρες θα παράγουν αρχικά εκτός λογικής σχεδιασμού που σημαίνει περισσότερα από τις ανάγκες τους ενώ  η τεράστια ζήτηση, που θα ενταθεί λόγω της ύπαρξης υποδομής, θα οδηγήσει σε κατάσταση κατά την οποία η υπεραξία θα εμφανιστεί εκ νέου.

Οι λαοί έχουν συμφέρον να ακολουθηθεί η συγκεκριμένη πορεία, αν θέλουν να ελπίζουν. Θα πρέπει οι άνθρωποι να κατανοήσουν το πρόβλημα και να σταθμίσουν τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση με την πολλά υποσχόμενη μελλοντική, που απαιτεί λίγη υπομονή. Μιλώντας για το τραπεζικό σύστημα και τις επιλογές του, που είναι υπεράνω όλων, εύκολα θα νομίσει κάποιος ότι οι άνθρωποι, που θα παίρνουν τις όποιες αποφάσεις, θα δικαιούνται κάποια μορφή υπεραξίας λόγω της μοναδικότητάς τους. Αυτό είναι λάθος για το λόγο ότι η μοναδικότητα χαρακτηρίζει το σύστημα και όχι τον υπάλληλο. Οι όποιες αποφάσεις, όσο σημαντικές κι αν είναι, θα είναι αποτέλεσμα των δεδομένων και όχι της ανθρώπινης κρίσης. Με τη λογική ότι το τρία είναι πάντα μικρότερο του πέντε, ο υπάλληλος δεν αποφασίζει, παρά είναι ο ανθρώπινος παράγοντας, που είναι αναγκαίος για τη λειτουργία του συστήματος. Είναι απαραίτητο να γνωρίζει ο υπάλληλος την επιθυμητή λογική κι οι αποφάσεις είναι αυτόματες. Το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζει κάθε φορά είναι, αν επιλέγουμε το μικρότερο αριθμό ή το μεγαλύτερο. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει πνευματικό έργο κι ούτε απαιτείται μοναδική κρίση, είναι απόλυτα κατανοητό ότι δεν υπάρχει περίπτωση είσπραξης υπεραξίας.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, που προκύπτει είναι ότι με την τεράστια οικονομική διαφορά, που χωρίζει τα κράτη μεταξύ τους, αλλά και με την ύπαρξη του τεραστίου κεφαλαίου, θέτονται κατ αρχήν σε κίνδυνο θεμελιώδη δικαιώματα των κρατών και των λαών τους. Οι άνθρωποι από τότε που εκτίμησαν την αξία της γης και της παραγωγής της, δε σταμάτησαν να πολεμούν γι αυτήν. Γενιές ολόκληρες κατά τη διάρκεια ατελείωτων αιώνων γεύτηκαν την ορφάνια, γι αυτό που σήμερα ονομάζουμε εθνική κυριαρχία. Οι λαοί και τα έθνη σήμερα φιλοξενούνται σε χώρους πάνω στον πλανήτη που δεν τους δόθηκαν δωρεάν, αλλά πολέμησαν σκληρά για την απόκτηση τους. Όμως σ  έναν κόσμο, που αυτήν τη στιγμή είναι φτωχός, αλλά η πορεία του θα είναι οπωσδήποτε προς τον πλούτο, είναι βέβαιο ότι οι πονηροί θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν. Το τεράστιο κεφάλαιο σε συνδυασμό με τη φτώχεια ορισμένων κρατών είναι σε θέση να δημιουργήσει πρόβλημα. Είναι αδύνατο να επιτραπεί στον οποιονδήποτε ν αποκτήσει με χρήμα, ό,τι απαίτησε τεράστιες θυσίες σε αίμα. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατο ν  αγοραστεί γη από το κεφάλαιο, με χρήμα που προέρχεται εκτός κράτους. Οι μεγάλες τράπεζες ή οι μεγάλοι βιομήχανοι μπορούν να επενδύσουν μόνο στον τομέα της παραγωγής και να δανειοδοτήσουν μόνο στον τομέα αυτόν. Είναι αδύνατο να επιτραπεί σε μία μεγάλη ιαπωνική τράπεζα ν αγοράσει γη εντός αλλοδαπού κράτους. Οι τραπεζίτες χρήμα μόνο δίνουν και χρήμα μόνο μπορούν να πάρουν. Οι βιομήχανοι επενδύουν στον τομέα παραγωγής κι αυτό σημαίνει ότι είναι απόλυτοι κύριοι, μόνον όσον αφορά τα εργοστάσια τους.

Η γη την οποία κατοικεί το κάθε έθνος, ανήκει αποκλειστικά σ αυτό. Ακόμα κι αν βρεθεί παράνομος κι ύποπτος τρόπος, ώστε να γίνει η εξαγορά, κανένα συμβόλαιο δεν πρέπει να έχει νομική ισχύ. Αυτό σημαίνει ότι αυτός, που μετέχει στην παράνομη δοσοληψία, αν δίνει λεφτά γι αγορά, τα χάνει, ενώ αυτός που πουλά, κερδίζει τα λεφτά, αλλά χάνει τη γη. Πώς θα γίνει αυτό; Απλά στην κοινωνία που οι άνθρωποι γνωρίζονται  μεταξύ τους, εύκολα διαπιστώνει κάποιος μία αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος της γης. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι κάτοικοι του χώρου έχουν δικαίωμα να οικειοποιηθούν τη γη, χωρίς να υπολογίσουν κανέναν. Όταν βέβαια μιλάμε για την υπόθεση γη, εννοούμε μεγάλες εκτάσεις και όχι ένα μικρό οικόπεδο στο οποίο ένας βιομήχανος ή αλλοδαπός πολίτης  θα θελήσει να χτίσει ένα σπίτι. Μιλάμε για εκτάσεις, που έχουν τεράστια αξία για ένα έθνος και που στην οριακή κατάσταση η απώλεια τους θα είναι μεγάλο πλήγμα. Αυτή η κατάσταση βέβαια αρχικά φαίνεται δύσκολο να ελεγχθεί και θα υπάρξουν ορισμένοι βάσιμοι φόβοι των λαών. Λέμε αρχικά, γιατί απλούστατα αυτή η κατάσταση δε θ απαιτεί μία επ άπειρον επαγρύπνηση, αλλά κάποιο συγκεκριμένο χρόνο. Ο χρόνος αυτός είναι ο κρίσιμος χρόνος, μέχρι να αρχίσει η κάθε οικονομία ν ανορθώνεται. Η γη έχει αξία, όταν αποδίδει ως επένδυση κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχει την απειροελάχιστη τιμή αγοράς. Αν τα κράτη αρχίσουν και λειτουργούν προς την κατεύθυνση της ανάκαμψης και η παγκόσμια κοινωνία είναι ενήμερη του προβλήματος, η γη είναι πολύ άσχημη επένδυση. Το κεφάλαιο δε θ  αγοράζει γη με την ίδια λογική με την οποία δεν το κάνει σήμερα στις ανεπτυγμένες χώρες. Βλέπουμε κατά συνέπεια ότι το αμυντικό όπλο των λαών για ένα μικρό χρονικό διάστημα είναι αποκλειστικά και μόνον η γνώση του θέματος.

Ο αναγνώστης με τα όσα περιγράψαμε πιο πάνω, εύκολα αντιλαμβάνεται γιατί είναι απόλυτα απαραίτητα τα σύνορα στον τομέα της οικονομίας. Το σύστημα έχει γνώση, που είναι ίσως η βασικότερη προϋπόθεση για την παγκόσμια ανάκαμψη. Όσον αφορά το σχεδιασμό της κάθε οικονομίας, ένας απόλυτα επιθυμητός παράγοντας είναι η φιλοσοφία, που αφορά τις προτεραιότητες οι οποίες θα δοθούν μέσα στο κάθε εθνικό σύστημα. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να σκεφτούμε δύο άκρως αναγκαία στοιχεία. Πρώτον ότι ο πλανήτης Γη κατοικείται από ανθρώπους, που έχουν τεράστιες ανάγκες διατροφής και δεύτερον ότι ο δευτερογενής τομέας στηρίζεται στην παραγωγή των πρώτων υλών. Αυτά τα δύο στοιχεία από μόνα τους αποκαλύπτουν και τις προτεραιότητες. Κάθε κράτος, είτε παράγει γεωργικά προϊόντα είτε έχει στην κατοχή του πλούτο πρώτων υλών, αυτές οι ιδιαιτερότητες του θα έχουν την προτεραιότητα στο σχεδιασμό του. Το κάθε κράτος θα έχει υπόψη του ένα ιδεατό μοντέλο κοινό κι απ  αυτό το μοντέλο θα ξεκινά το σχεδιασμό του. Έτσι, για παράδειγμα, ένα κράτος με μεγάλη γεωργική παραγωγή, ανεξάρτητα από το ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης, θα γνωρίζει με βάση την ιδιαιτερότητα της παραγωγής, πόσοι κατά προσέγγιση πολίτες του μπορούν να εξασφαλίσουν δουλειά με τις επιθυμητές συνθήκες και από κει και πέρα θα ξεκινά το σχεδιασμό στο δευτερογενή τομέα. Το ίδιο θα συμβαίνει και στα κράτη που υπάρχει πλούτος πρώτων υλών, με τη διαφορά ότι αυτός ο πλούτος είναι πεπερασμένος και άρα θα πρέπει να λαμβάνεται κι αυτό υπόψη, σ ότι αφορά τους ρυθμούς εξαγωγής του.

Με βάση όλη αυτήν την πληθώρα δεδομένων, θα ξεκινήσει η φάση των διεθνών επενδύσεων και μόνον όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν, αλλά και τα συμφέροντα των βιομηχάνων, θα υπάρξουν αλληλεπιδράσεις μεταξύ των οικονομιών. Όταν ένα κράτος έχει μπει στη φάση της ανάκαμψης και τα εργατικά χέρια δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τη ζήτηση αγαθών του δευτερογενή τομέα, τότε ο σχεδιασμός μπορεί να ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα και να καλύπτονται οι ανάγκες των ανθρώπων. Αυτό βέβαια θα συμβεί, όταν η υποδομή, που κρίνεται απαραίτητη, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και οι πορείες των κρατών θα έχουν γίνει ανάλογες. Στη φάση εκκίνησης, όταν τα περισσότερα φτωχά έθνη δεν έχουν κανένα απ  αυτά τα στοιχεία, το σύνολο του σχεδιασμού αφορά καθαρά το χώρο εντός συνόρων.

Τα σύνορα που θεωρήσαμε ασήμαντη υπόθεση για θυσία, σ αυτό το σημείο αποδεικνύουν την ασημαντότητά τους. Όπως είναι τυπική η ύπαρξή τους ανάμεσα στα ανεπτυγμένα έθνη σε περίοδο οικονομικής ευημερίας, έτσι θα γίνουν και στον παγκόσμιο χώρο με την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φυλάγονται σύνορα στο μέλλον, γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση μετανάστευσης. Στο παράδειγμά μας οι Έλληνες της Αλβανίας έχουν συμφέρον να παραμείνουν στο αλβανικό σύστημα, γιατί η βελτίωση της ζωής τους θα έρθει πιο γρήγορα. Δεν υπάρχει λόγος να επιθυμούν την ένωση τους με την Ελλάδα, γιατί αυτό σε μία κοινωνία ανθρώπων-Θεών δεν έχει το παραμικρό νόημα. Η Γη ανήκει σ όλους τους ανθρώπους και οι άνθρωποι είναι αδερφοί μεταξύ τους. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται κατά τρόπο αδερφικό, τότε και μόνο μπορούν να σεβαστούν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη Θέωση. Ο Γερμανός της Φρανκφούρτης είναι αδερφός του Γερμανού του Βερολίνου, αλλά αυτό δε σημαίνει κοινοκτημοσύνη. Η Γερμανία ανήκει στους Γερμανούς, αλλά αυτό το γενικό δε διαταράσσει την κατανομή του πλούτου της Γερμανίας. Έτσι λοιπόν η Γη ανήκει στους ανθρώπους, αλλά ένα συγκεκριμένο μέρος της ανήκει σ ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Οι άνθρωποι μπορούν απλά να ευτυχήσουν και ν  απολαύσουν τη ζωή τους με τον ανάλογο πλούτο, που είναι καρπός της εργασίας τους. Το να κατέχει κάποιος κτήματα κι εργοστάσια δεν προσθέτει τίποτε απολύτως στην υπόθεση  Θέωση.

Από τη στιγμή που ο πλούτος μέσω της εργασίας είναι εύκολη υπόθεση και το μέγεθός του ικανοποιητικό, είναι καθαρά ανοησία ν αγχώνεται ο άνθρωπος και κατ αυτόν τον τρόπο ν αγωνίζεται για την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων, πέρα απ αυτά που θεωρήσαμε απαραίτητα. Ο άνθρωπος Θεός μπορεί να έχει ένα δικό του σπίτι κι εκατό φίλους σ όλον τον κόσμο και έτσι είναι στις δυνατότητές του ν απολαύσει εκατόν μία επιλογές. Ο άθλιος άνθρωπος που έχει δέκα σπίτια κι εκμεταλλεύεται όποιον βρίσκει μπροστά του, είναι αδύνατο να έχει φίλους κι είναι αδύνατο να ξεφύγει από τη μοναξιά και τη μιζέρια δέκα κενών σπιτιών. Από τη στιγμή που δίνονται οι οικονομικές βάσεις στον άνθρωπο οι οποίες του επιτρέπουν να σταθεί στα πόδια του, είναι καθαρά θέμα φιλοσοφίας η υπόθεση ευτυχία. Σ έναν τέτοιο κόσμο είναι άξιον γέλιου να βλέπει κάποιος ν αγωνίζονται άνθρωποι γι ασήμαντα κομμάτια γης.  Είναι γελοίο να δουλεύει κάποιος σκληρά και υπερβολικά όσο είναι νέος, για ν  απολαύσει εκείνα τα δεδομένα που θα του επιτρέπουν στο άγνωστο γι αυτόν  μέλλον να κερδίζει περισσότερα δουλεύοντας λιγότερο. Το μέλλον δεν το γνωρίζει κανένας κι όλοι πρέπει να βλέπουν το παρόν.

Η εργασία είναι απαραίτητη, γιατί παρόν χωρίς την ύπαρξη όλων εκείνων των αγαθών, που προσφέρουν ευχαρίστηση, είναι τρομερά φτωχό. Ο εργάτης πρέπει να χαίρεται που γεννήθηκε άνθρωπος και ν απολαμβάνει αυτό το δώρο. Ο γιος του εργάτη δεν είναι αδικημένος, γιατί κι αυτός έχει το δικό του μερίδιο στη Θέωση. Όλα αυτά τα περιγράφουμε, γιατί με τη συγκεκριμένη άποψη για τη ζωή και την απαραίτητη ελευθερία μόνον, είναι δυνατόν ο άνθρωπος, όπου κι αν γεννιέται, όποιο χρώμα κι αν έχει το δέρμα του, να μπορεί να θεωρεί τη Γη δική του. Ο Θεός έδωσε τη Γη  στους ανθρώπους για να ζήσουν, αλλά έδωσε στον άνθρωπο τη Σοφία Του για να αισθάνεται μοναδικός και κύριος αυτής. Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος ν ατενίζει τη Γη και να αισθάνεται κύριός της, εφόσον είναι υιός Του, άσχετα αν γύρω υπάρχουν πολλές μικρές και ασήμαντες ιδιοκτησίες. Τι νόημα μπορούν να έχουν για έναν τέτοιο άνθρωπο τα σύνορα μεταξύ των κρατών; Ποια η διαφορά αν τα σύνορα βρίσκονται εκατό μέτρα ή εκατό χιλιόμετρα πιο κοντά ή πιο μακριά;

Ο αναγνώστης βλέπει πλέον ότι, ενώ η αρχική θέση για την αδελφότητα των ανθρώπων ήταν καθαρά μία φιλοσοφική υπόθεση, που είναι ευδιάκριτη μόνο σ ανθρώπους που διαθέτουν την απαραίτητη ευαισθησία, η κατάληξη είναι μία γενική κι απόλυτη παραδοχή. Εξαιτίας αυτής της παραδοχής, θεωρούμε για το σύνολο των ανθρώπων ότι είναι μεταξύ τους αδέρφια και άρα είναι δίκαιο να μοιράζονται ισότιμα την κοινή κληρονομιά  από τον Πατέρα, που είναι η γνώση Του. Όταν μοιράζεται η γνώση, ακολουθείται η πορεία που προαναφέραμε και το αποτέλεσμα είναι η υπόθεση της αδελφοσύνης να γίνει βεβαιότητα. Η δωρεά γνώσης κάνει την υπόθεση βεβαιότητα και στη συνέχεια αυτή η βεβαιότητα διαιωνίζει τη δωρεά. Όλα αυτά συμβαίνουν όμως σε μία κοινωνία ανθρώπων που έχει γνώση. Τι συμβαίνει στη σημερινή άθλια, μίζερη και πάμφτωχη κοινωνία; Υπάρχει ένα παράδειγμα  που να δείχνει, αν και πώς μπορεί μία τέτοια πορεία να δρομολογηθεί;

Η σημερινή κοινωνία είναι τόσο επικίνδυνη, που τα πάντα όσο αγνά κι αν είναι, τα μετατρέπει σε βρωμιά και κατάρα. Το παράδειγμα στο οποίο αναφερόμαστε είναι φυσικά η ενωμένη πλέον Γερμανία. Δεν μπορεί κάποιος να προτείνει μία θεωρία ενοποίησης των κρατών, χωρίς να ερμηνεύσει το φαινόμενο της ενοποίησης της Γερμανίας. Είναι δυνατό να πετύχει μία ενοποίηση μεταξύ ανθρώπων διαφόρων φυλών, εθνών, τη στιγμή που η ενωμένη Γερμανία είναι ένας Γίγαντας προς διάλυση; Η Δυτική Γερμανία με την πιο ισχυρή οικονομία της Ευρώπης έδειξε αδύναμη ν  αντεπεξέλθει στην ένωση μ ένα  κομμάτι της, που ήδη είχε την απαραίτητη υποδομή και επιπλέον ήταν πληθυσμιακά μικρότερο. Είναι δυνατόν η Δύση με την τρομερή σημερινή οικονομική κρίση που τη μαστίζει, ν αντέξει τον απείρως φτωχό κι απείρως πολυαριθμότερο υπόλοιπο κόσμο σε  συνθήκες ένωσης; Εμείς ξεκινάμε με τη φιλοσοφική υπόθεση ότι οι άνθρωποι είναι αδέρφια μεταξύ τους, ενώ οι Γερμανοί ήταν απόλυτα πεπεισμένοι γι αυτήν τη σχέση μεταξύ τους. Σήμερα κάποιος μπορεί ν αμφισβητήσει ότι ο Έλληνας είναι αδερφός μ έναν Τούρκο, ενώ στην περίπτωση της Γερμανίας δεν υπήρχε αυτή η αμφισβήτηση. Γιατί όμως απέτυχε η ενοποίηση; Γιατί ο γερμανικός Γίγαντας δείχνει ανεπάρκεια; Η Ανατολική Γερμανία ήταν τόσο κατώτερη σ όλους τους τομείς; Από την εποχή της διχοτόμησης της Γερμανίας και μέχρι σήμερα ένας λαός, ένα έθνος αναγκάστηκε ν ακολουθήσει διαφορετικές πορείες. Όμως η υποδομή της προπολεμικής Γερμανίας επέτρεψε στη μετέπειτα Ανατολική ν ακολουθήσει μία υποδειγματική πορεία μέσα στον Ανατολικό συνασπισμό. Η Ανατολική Γερμανία ήταν το πιο ανεπτυγμένο κράτος του Ανατολικού συνασπισμού.  Όμως μετά από την κατάρρευση του, αυτό το υπόδειγμα για τους απανταχού ιδεολόγους του κομμουνισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ευθυγραμμιστεί με τη Δυτική αδερφή της, αλλά βυθίστηκε στη φτώχεια και τείνει να παρασύρει και την υπόλοιπη Γερμανία. Η ενοποίηση της Γερμανίας κάτω από τις ισχύουσες συνθήκες είναι ως οικονομική εφαρμογή το μεγαλύτερο μνημείο βλακείας της ανθρωπότητας .. επειδή όμως το σύστημα δεν είναι βλακώδες, αυτό σημαίνει ότι πίσω από αυτήν τη φαινομενική ηλιθιότητα κρύβεται για άλλη μία φορά το άγριο ένστικτο του συστήματος. Υπάρχουν άνθρωποι που για να διατηρήσουν τις θέσεις και τις εξουσίες τους, γίνονται ζώα και δολοφόνοι αγνοώντας τον πόνο των συνανθρώπων τους. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της Γερμανίας και σ όλες τις εποχές ήταν η πράξη αυτή των αθλίων. Ο κόπος δεκάδων εκατομμυρίων Γερμανών επί δεκαετίες πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.  Τα πάντα ξεκινούν από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ του συμφέροντος του συστήματος,  άρα και των δούλων, και του συμφέροντος του ανθρώπου. Για ν αρπάξουν οι κλέφτες ένα ασήμαντο κέρδος, προκάλεσαν το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να υπάρξει για τους απλούς ανθρώπους. Σκόρπισαν τη φτώχεια και την αβεβαιότητα μέσα σ ένα κράτος, όπου επιτέλους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ξεκουραστούν, απολαμβάνοντας το  προϊόν του κόπου τους. Η ενοποίηση της Γερμανίας απέδειξε για άλλη μία φορά ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται ανάμεσα στ αδέρφια και όχι ανάμεσα στους ξένους. Ποτέ και κανένας Πολωνός ή Γάλλος δε θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλο κακό στο γερμανικό έθνος. Οι άθλιοι δούλοι Γερμανοί για να ικανοποιήσουν την αθλιότητα τους, εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη που υπάρχει μεταξύ των αδερφών. Οι Δυτικογερμανοί ήθελαν και χαίρονταν που θα βοηθούσαν τους φτωχότερους αδερφούς τους. Ο αδερφός πάντα χαίρεται, όταν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει τον αδερφό. Αυτήν την αγάπη τη γνωρίζει το σύστημα και τη χρησιμοποιεί. Οι Γερμανοί αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους και δεν μπόρεσαν  να δουν ότι αυτός ο εναγκαλισμός τους πνίγει και τους βυθίζει στην άβυσσο.

Ο αναγνώστης είδε σ άλλο σημείο ότι οποιαδήποτε ενοποίηση είναι εκ  των προτέρων αποτυχημένη, από τη στιγμή που δύο διαφορετικές οικονομίες αναμειγνύονται χωρίς προηγούμενη προετοιμασία. Τα σύνορα είναι αδύνατο να καταργηθούν και να συγχωνευτούν κατ αυτόν τον τρόπο, χώροι και συστήματα με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αν αυτή η αποτυχία είναι δεδομένη σ έναν κόσμο χωρίς πνευματικά δικαιώματα, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η ενέργεια αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή είναι τουλάχιστον εγκληματική. Το γερμανικό σύστημα είναι ένοχο για εγκλήματα κατά του γερμανικού έθνους, γιατί γνώριζε απόλυτα τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Στη Γερμανία υπήρχαν άνθρωποι, που συνειδητά πήραν αποφάσεις που, αν η παγκόσμια σημερινή κατάσταση το επέτρεπε, θα οδηγούσαν σε νέα πανγερμανική θυσία. Δε σεβάστηκαν τίποτε και κανέναν. Μέθυσαν με το γνωστό τρόπο τον κόσμο, που αισθανόταν μειωμένος από τη διχοτόμηση κι αυτήν τη μέθη τη χρησιμοποίησαν εναντίον των Γερμανών. Η Γερμανία ήδη πριν την ενοποίηση κι ακολουθώντας τη γενική πορεία των ανεπτυγμένων κρατών, μπήκε στο στάδιο της ύφεσης. Αυτή η ύφεση, που έθετε κάτω από αμφισβήτηση τους κρατούντες, έδωσε το δικαίωμα σε πρώτη φάση για πολιτική εκμετάλλευση του θέματος. Οι άθλιοι, για ν αποπροσανατολίσουν τον κόσμο, κρύβοντας μ αυτόν τον τρόπο την κλοπή τους, ανέδειξαν την ενοποίηση στον υπ αριθμόν ένα στόχο. Εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη που είναι φυσική μεταξύ των Γερμανών και πρόβαλαν την άποψη περί θυσίας υπέρ του φτωχού αδερφού. Φόρτωσαν το σύνολο της οικονομικής κρίσης και της κλοπής τους στους ώμους των ανθρώπων εν ονόματι της αγάπης. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, που πρόβαλε αντιρρήσεις με επιχειρήματα εναντίον της ενοποίησης, εύκολα εξουδετερωνόταν με μέσο πίεσης τον ίδιο το λαό. Προδότης και αντιγερμανός ήταν όποιος μέσω της γνώσης ή ακόμα και της απλής λογικής, έβλεπε την ενοποίηση ν αποτυχαίνει. Όλα αυτά, όπως αναφέραμε, ξεκινούν από την έννοια του “συμφέροντος” και της ακόρεστης “δίψας” των δούλων του συστήματος εξουσίας. Ο αδερφός, που είναι πρώτα απ όλα καλός άνθρωπος, όταν έχει ένα φτωχό αδερφό τον βοηθά στην ανάγκη κι όταν αυτός ξαναδυναμώσει, μοιράζονται τη χαρά της συνύπαρξης και της αδερφικής αγάπης. Ο κακός κι άθλιος αδερφός, όταν βρει τον αδερφό σ  ανάγκη, προσπαθεί να τον εκμεταλλευτεί και να τον κάνει δούλο του. Η διαφορά των συμφερόντων βρίσκεται σ αυτό το σημείο. Οι Γερμανοί ως πραγματικά αδέρφια θέλησαν να βοηθήσουν και να επωμιστούν τις απαραίτητες θυσίες. Όμως οι άθλιοι Γερμανοί δούλοι θέλησαν αντίθετα να εκμεταλλευτούν.

Όπου υπάρχουν δούλοι, υπάρχει μίσος κι αυτό ξεκινά από το γιο, που μισεί τον πατέρα και τον αδερφό, που μισεί τον αδερφό και φτάνει στην κορυφή της πυραμίδας της κοινωνίας. Οι δούλοι της Δυτικής Γερμανίας δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να δουν τους δούλους της Ανατολικής Γερμανίας μ εξουσίες ανάλογες ενός ισχυρού κράτους. Οι δούλοι ήθελαν να επεκτείνουν τις εξουσίες τους κι όραμα τους ήταν η εξουσία πάνω σε μία μεγάλη Γερμανία, αδιαφορώντας τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο. Ο καγκελάριος της Γερμανίας γοητευόταν από την ιδέα μίας τεράστιας εξουσίας με κέντρο το μυθικό για τους Γερμανούς Βερολίνο. Ονειρευόταν να γράψει  ιστορία σ έναν κόσμο του οποίου η ιστορία είναι συνδεδεμένη με τη φρίκη και το αίμα. Αν οι δούλοι της πιο πλούσιας Δυτικής Γερμανίας ήθελαν να βοηθήσουν τ αδέρφια τους, έπρεπε να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα.. έπρεπε ν αφήσουν το ανατολικό κράτος και ό,τι αυτό σημαίνει, ανεξάρτητο και να επενδύσουν μέσα σ αυτό. Το τεράστιο εργοστάσιο της Φολκσβάγκεν στην Ισπανία έπρεπε να είναι επένδυση της Δυτικής Γερμανίας μέσα στην Ανατολική. Τα κράτη έπρεπε με κάθε θυσία ν ακολουθήσουν δρόμους παράλληλους κι όταν οι οικονομικές συνθήκες θα ήταν απόλυτα όμοιες, τότε μόνο θα έπρεπε να δρομολογηθούν προσπάθειες ενοποίησης μέσω δημοκρατικών διαδικασιών.

Όμως οι άθλιοι ξέρουν πώς σκέφτονται οι όμοιοι τους κι αυτό είναι επικίνδυνο. Οι Δυτικογερμανοί δούλοι γνωρίζουν μέσω της δικής τους αθλιότητας ότι, αν ακολουθούσαν αυτήν την πορεία, όταν οι συνθήκες θα ήταν κατάλληλες και η Ανατολική Γερμανία ισχυρή, οι όμοιοι τους Ανατολικογερμανοί δούλοι δε θα δέχονταν την κηδεμονία κι επομένως η ένωση και ο πολλαπλασιασμός των εξουσιών θα ήταν αδύνατα. Οι δούλοι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν την οικονομική και πολιτική τους δύναμη, μόνον αν οι συνθήκες τους ευνοούσαν. Η Ανατολική Γερμανία έπρεπε να είναι φτωχή κι αδύναμη, για να γίνει εύκολα και ανέξοδα φέουδο της Δυτικής. Όχι μόνον οι Γερμανοί δούλοι και κεφαλαιοκράτες δε θέλησαν να βοηθήσουν τους αδερφούς τους, αλλά θέλησαν, όπως και τα κατάφεραν, ν αρπάξουν σαν τους χειρότερους κλέφτες το σύνολο των κόπων τους. Οι μεγάλες δυτικογερμανικές εταιρείες όχι μόνο δεν επένδυσαν, αλλά κι αγόρασαν σε οριακές τιμές το σύνολο της βιομηχανικής της υποδομής κι εκμεταλλεύονται το σύνολο επίσης του εξειδικευμένου προσωπικού της κι αυτή η εξειδίκευση είναι κεφάλαιο εφόσον απαίτησε κεφάλαιο.

Πώς έγινε αυτή η φεουδοποίηση κι αυτή η κλοπή; Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Σ έναν κόσμο στον οποίο υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα, ο αναγνώστης γνωρίζει πλέον ότι συμβαίνουν μερικά πράγματα σίγουρα. Η Ανατολική Γερμανία δεν ήταν σε καμία περίπτωση Σομαλία ή οτιδήποτε άλλο. Ο λαός της μπορεί να υστερούσε φαινομενικά σε ορισμένα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν πεινούσε και δεν άγγιζε την αθλιότητα. Εργοστάσια υπήρχαν, παραγωγή υπήρχε και η κατάσταση ήταν σε κάθε περίπτωση ελεγχόμενη. Αν το ανατολικογερμανικό αυτοκίνητο δεν ήταν ισάξιο του δυτικογερμανικού, αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Υπήρχαν εργοστάσια, υπήρχαν εξειδικευμένοι εργάτες κι όλα αυτά είναι κεφάλαιο-υποδομή, που μία μετάγγιση τεχνογνωσίας, θα το έκανε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ανταγωνιστικό και κερδοφόρο. Οι εγκληματίες όμως κάνανε αυτό που περιγράψαμε σ άλλο σημείο της θεωρίας. Τα πνευματικά δικαιώματα επιτρέπουν τη συνύπαρξη διαφορετικής ποιότητας γνώσης κι αυτό σημαίνει ότι στο οριακό σημείο κάποιο παραγόμενο αγαθό, που έχει αξία μέσα του, χάνει την ιδιότητα του προϊόντος. Όταν λοιπόν γίνεται ενοποίηση και υπάρχει κοινό νόμισμα και προπαντός κοινή αγορά, τότε τα προϊόντα κατώτερης τεχνολογίας παύουν να είναι ανταγωνιστικά. Ακόμα και το μικρό πλεονέκτημα της διαφοράς του νομίσματος, που κάνει το φτηνό προϊόν ελκυστικό, παύει να υφίσταται. Έτσι ο Ανατολικογερμανός, που πληρωνόταν εγκληματικά τον ίδιο μισθό με τον αδερφό του Δυτικογερμανό, ήταν θέμα χρόνου να χάσει τη δουλειά του. Είναι θέμα χρόνου να κλείσει ένα εργοστάσιο της Trabant από τη στιγμή που υποχρεούται να πληρώσει τους εργάτες του σε μάρκα Δυτικής Γερμανίας και στην αγορά δε διεκδικεί κανένα μερίδιο. Το κατώτερο Trabant, που έχει μέσα του αξία σε μία αγορά με προϊόντα κορυφαίας τεχνολογίας, είναι αδύνατο να υπάρξει. Αυτό βέβαια που συνέβη στην αυτοκινητοβιομηχανία είναι γενικό φαινόμενο κι επεκτείνεται σ όλους τους τομείς παραγωγής. Ακόμα κι ένα σαπούνι της Ανατολικής Γερμανίας είναι αδύνατο να σταθεί ως προϊόν στην κοινή αγορά. Ήταν απόλυτα θέμα χρόνου ν αρχίσουν να εμφανίζονται στρατιές ανέργων.

Η κατάσταση αυτή επέτρεψε στους άθλιους ν αγοράσουν τα πάντα, χωρίς να πληρώσουν τις πραγματικές αξίες και να προετοιμάζουν μία μελλοντική κατάσταση  στην οποία οι Ανατολικογερμανοί θα βρεθούν φιλοξενούμενοι στη δική τους Γερμανία. Οι στρατιές ανέργων που κατευθύνονται προς τη Δυτική Γερμανία, μετατρέπουν την Ανατολική σ έναν οίκο ευκαιρίας, όπου ο καθένας αρπάζει ό,τι βρίσκει μπροστά του. Η γη έγινε πάμφθηνη, τα εργοστάσια άχρηστα οικοδομήματα κι οι εξουσίες φτηνές επιλογές γι ακόμα πιο φτηνούς δούλους. Αν όμως το κεφάλαιο κι αυτοί, που το ελέγχουν, έκλεψαν το σύνολο της υποδομής στην παραγωγή, το δυτικογερμανικό σύστημα έκλεψε γνώση πανάκριβη. Η Ανατολική Γερμανία ήταν ένα πανίσχυρο κράτος κι αυτή η ισχύς ήταν σε κεφάλαιο-γνώση. Γνώσεις ιατρικές, κατασκευαστικές, επιστημονικές ενός λαού που θυσιάστηκε γι αυτές, έπεσαν στα  χέρια των αθλίων, που αυτήν τη στιγμή εκμεταλλεύονται. Εκατομμύρια Γερμανοί εργάστηκαν για γνώσεις, που μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων θα δώσουν πλούτο σ  εκλεκτούς άθλιους. Ένας υπερήφανος λαός σέρνεται φτωχός και πεινασμένος στους δρόμους τη Δυτικής Γερμανίας αφήνοντας τους κλέφτες να γελούν σε βάρος του. Τα λαμπερά φώτα της ψευδοχλιδής της Δύσης τους κάνουν να αισθάνονται κατώτεροι, ενώ η πραγματική τους γνώση ήταν τεράστια ως θησαυρός. Όλα τους τα επιτεύγματα σιγά-σιγά θα τα δουν στις προθήκες των κλεφτών και θ αγνοούν ότι είναι δικός τους κόπος, κόπος των πατέρων τους, που κλάπηκε από τους δήθεν αδερφούς. Λαμπρές συσκευασίες σε δικές τους επινοήσεις κι εφευρέσεις τυφλώνουν τη λογική και δημιουργούν σύγχυση.

Αν όλα αυτά τ αρνητικά συμβαίνουν στους Ανατολικογερμανούς, υπάρχουν άλλα, που βυθίζουν σ απόγνωση τους εργάτες της Δυτικής Γερμανίας. Οι άνθρωποι αυτοί έχυσαν ιδρώτα κι αίμα για να χτίσουν μία γκρεμισμένη Γερμανία. Θυσίασαν τη νιότη τους, τα όνειρα τους και μπήκαν στα εργοστάσια σαν δούλοι, για ν αποκτήσουν ό,τι είχαν χάσει. Ο κόπος αυτός και η θυσία απαίτησε πέρα από τ άλλα και ανθρώπινο δυναμικό εκτός Γερμανίας.  Μαζί με τους Γερμανούς θυσιάστηκαν πλάι-πλάι γι αυτό που ονομάζουμε “γερμανικό θαύμα”, Τούρκοι, Έλληνες, Γιουγκοσλάβοι κι ένα σύνολο από άλλους μετανάστες. Όλοι αυτοί ήταν φιλικά κι αγαπητά πρόσωπα. Δεν τους οδήγησε εκεί ο τυχοδιωκτισμός παρά η ανάγκη. Η ανάγκη της Γερμανίας και η ανάγκη της δικής τους φτώχειας. Δεν πήγαν, για να κλέψουν και να σκοτώσουν, αλλά για να δουλέψουν. Έκλαψαν, πόνεσαν μακριά από την πατρίδα τους, αλλά αγωνίστηκαν για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. Θυσιάστηκε ο Έλληνας στη Γερμανία για να μορφώσει τα παιδιά του κι αυτό ήταν η μόνη του χαρά. Το εργοστάσιο, το ορυχείο ήταν το τεράστιο θυσιαστήριο. Ατελείωτες ώρες δουλειάς διέβρωναν μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο τα θνητά κορμιά των μεταναστών. Όλα αυτά όμως μέσα σ  ένα κοινό συναδελφικό πλαίσιο με τους Γερμανούς. Ο Γερμανός είχε κάθε λόγο να συμπαθεί τον Τούρκο και το αντίστροφο. Όλα αυτά μέσα σε μία μέρα άλλαξαν. Οι στρατιές των Ανατολικογερμανών ανέργων άρχισαν να τρομάζουν και τους Γερμανούς και τους μετανάστες, για λόγους που γνωρίζουμε. Η σχέση αίματος είναι πανίσχυρη και οι Γερμανοί άρχισαν φοβούμενοι την ανεργία να συμπαθούν τον άνεργο Ανατολικογερμανό και να φοβούνται τον επί χρόνια συνάδελφο τους Τούρκο.

Όπως είδαμε σ άλλο σημείο, από τη στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει κι εκτιμά έναν άνθρωπο με κριτήρια ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά του Δημιουργού και σχετικά με την προέλευσή του, αρχίζει κι αναπτύσσεται ο ρατσισμός. Οι Γερμανοί αγαπούν τους Γερμανούς και φυσικό είναι να θέλουν να τους βοηθήσουν.. από τη στιγμή όμως που η βοήθεια αυτή είναι δυνατή μόνο μέσω της αδικίας των ξένων, είναι ρατσισμός. Δεν είναι ρατσισμός ν αγαπάει ο Γερμανός το Γερμανό παραπάνω από τον ξένο και να είναι υπερήφανος για την καταγωγή του. Ρατσισμός είναι να δουλεύει ο Γερμανός για χρόνια δίπλα σ έναν Τούρκο, που είναι τίμιος και καλός, ν αγνοεί αυτά τα χαρακτηριστικά και να θυμάται μόνον ότι είναι Τούρκος. Επειδή όμως οι άνθρωποι κι ειδικά οι Γερμανοί γνωρίζουν πού οδηγούν αυτές οι καταστάσεις, φυσικό είναι η συντριπτική πλειοψηφία να μην έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι αδύνατον ο Γερμανός, που συναναστρέφεται έναν Έλληνα ή έναν Τούρκο μέσα σ ένα απόγευμα, να τον θεωρήσει εχθρό.

Αυτό όμως που είναι αδύνατο στο επίπεδο των ανθρώπων, είναι δυνατό στο γενικότερο επίπεδο της κοινωνίας.  Αυτό δεν είναι αυθαίρετο παρά υπάρχει ως γνώση. Η Γερμανία μέσα σ ελάχιστο χρονικό διάστημα, άρχισε να δείχνει στοιχεία ρατσισμού. Η δυστυχία των Γερμανών είναι ότι, ενώ είναι από τους πιο ευαίσθητους λαούς, χρεώνονται το σύνολο των αθλιοτήτων του συστήματος. Τους είπαν ρατσιστές, τους είπαν φασίστες, χρεώθηκαν τον άθλιο Χίτλερ κι είναι στην πραγματικότητα από τους λαούς, που έχουν αγωνιστεί περισσότερο. Μετά τα πρώτα κρούσματα ρατσισμού βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Αγωνίζονται για τη διατήρηση της δικαιοσύνης κι όμως αυτό που μένει ως τελική άποψη στην κοινή γνώμη είναι αυτό που επιθυμεί το σύστημα και είναι το ρατσιστικό πρόσωπο της. Στη σημερινή Γερμανία το σύνολο των ηλιθίων που αποτελούν τους ρατσιστές, είναι μία εντελώς ασήμαντη μερίδα της κοινωνίας: ηλίθιοι, τεμπέληδες που τους παραμυθιάζουν οι πονηροί ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες. Βλέπουν τον Έλληνα με Mercedes και νομίζουν ότι αυτό σε άλλες συνθήκες θα ήταν δικό τους, αγνοώντας ότι είναι καρπός του κόπου του. Αγνοούν ότι αυτό είναι πλούτος που προήλθε από εργασία και ότι στην καλύτερη περίπτωση το μόνο που μπορεί να πάρουν, είναι αυτή η εργασία. Μεθυσμένοι κι ανίκανοι μέσα στα bar φαντάζονται μία κατάσταση, όπου θα δουλεύουν δούλοι γι αυτούς και όχι τους εαυτούς τους εργαζόμενους. Όλοι αυτοί οι ηλίθιοι διαπράττουν εγκλήματα, τα οποία χρεώνεται ο γερμανικός λαός στο σύνολο του. Τα ζώα πάντα υπήρχαν και υπάρχουν. Οι άθλιοι αυτοί δεν έλειψαν ποτέ από τη γερμανική κοινωνία.

Back to content | Back to main menu