Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Το θέμα όμως είναι ότι αυτήν τη στιγμή μόνον απειλούν, ενώ υπήρχαν πάντα.. αυτό είναι το ύποπτο κι αυτό πρέπει ν  αναζητήσουμε από πού προέρχεται. Για ποιους δουλεύουν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι; Ποιος πληρώνει την τεμπελιά τους και παίρνει ανταμοιβή από τα εγκλήματα τους; Κάποιος τους κατευθύνει. Όταν υπάρχουν ηλίθιοι κι όλοι μαζί δεν μπορούν να διαβάσουν ούτε μία εφημερίδα, αυτό σημαίνει ότι, οποιαδήποτε στρατηγική ακολουθείται, είναι δοσμένη έτοιμη. Αυτός που τους κατευθύνει, είναι αυτός που τους επιτρέπει να υπάρχουν και άρα είναι το σύστημα και η επίσημη Γερμανία. Αν παρατηρήσει κάποιος όλες αυτές οι τάσεις, έχουν μία φορά από την ανατολή προς τη δύση. Οι Δυτικογερμανοί είχαν μάθει να συνυπάρχουν με τους μετανάστες, ενώ οι άλλοι όχι. Το σύστημα που αυτήν τη στιγμή κατακλέβει την Ανατολική Γερμανία, έχει καταφέρει κι έχει περάσει την άποψη του ρατσισμού. Οι ηλίθιοι υπολόγισαν τους μετανάστες, που βρίσκονται στη Δυτική Γερμανία και μέσα από αριθμητικές πράξεις συνέλαβαν το μεγαλοφυές ότι αν αυτοί εκδιωχθούν, θ απορροφηθούν οι στρατιές των ανέργων. Αυτή η λογική είναι εύκολη και κατανοητή από τους φτωχούς κι αγράμματους ανθρώπους κι αυτή είναι που γεννά το πρόβλημα. Δε βλέπει ο Ανατολικογερμανός ότι ήταν κύριος κι είχε τη δουλειά του και τώρα είναι μετανάστης στην ίδια του τη χώρα. Δε βλέπει ότι τον κλέβουν και τον εκμεταλλεύονται. Βλέπει τους μετανάστες ν απολαμβάνουν υλικά αγαθά και  νομίζει ότι αυτά τα δικαιούται, εφόσον είναι Γερμανός.

Το φαινόμενο αυτό, όπως κι άλλα, είναι αποκλειστικά γερμανικό κι αυτό γιατί η Γερμανία αδικείται κατά κόρον από το παγκόσμιο σύστημα. Όταν οι άλλοι είχαν αποικίες, αυτή δεν είχε κι όταν οι άλλοι τις έχασαν, αυτή διχοτομήθηκε κι άνοιξε τις πόρτες στους μετανάστες. Η ύπαρξη των μεταναστών δίνει το δικαίωμα στους ηλίθιους να εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, η βλακώδης ενέργεια της ενοποίησης κάτω απ αυτές τις συνθήκες δε θα ήταν δυνατή. Αν στη Δυτική Γερμανία υπήρχαν μόνο Γερμανοί, οι στρατιές των ανέργων δε θα είχαν αυτά τα ψευδοοράματα και οι Γερμανοί θα έβρισκαν την ορθή λύση. Υπάρχουν όμως οι μετανάστες και το σύστημα επιτρέπει στους δολοφόνους να φαντάζουν σαν μεσσίες. Μεσσίες που καίνε μικρά παιδιά και βυθίζουν τους ανθρώπους στο πένθος. Ο Τούρκος πήγε στη Γερμανία για να θυσιαστεί για το παιδί του και το κτήνος το καίει ζωντανό. Το μικρό παιδάκι, που είναι η χαρά του Θεού, καίγεται σαν λυχνάρι, για να εξασφαλίσει το ζώον τη μπίρα της επόμενης ημέρας. Ζώα μεθυσμένα, που δεν έχουν το σθένος ν αλλάξουν τη ζωή τους, πληγώνουν τους ανθρώπους. Όμως ειδικά αυτοί κι ειδικά σήμερα ας είναι βέβαιοι ότι θα μετανιώσουν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι όλα αυτά με μία στοιχειώδη γνώση θα μπορούσαν να προβλεφθούν. Οι δούλοι γι αυτό είναι εγκληματίες. Είχαν γνώση περισσότερη από τη στοιχειώδη κι όμως συνειδητά ώθησαν την κατάσταση προς αυτό το σημείο. Η φτώχεια που τρομάζει τους ανθρώπους, βοηθά αυτήν τη στιγμή τις πρακτικές τους, γιατί οι Γερμανοί μέσω αυτού του φόβου αποκτούν την επιθυμητή αδράνεια. Οι αντιδράσεις θα λιγοστεύουν και η ανοχή θα μεγαλώνει μέχρι να χαρακτηριστεί πλήρως η κοινωνία και να οδηγηθεί στις γνωστές εφαρμογές.

Αν επιστρέψουμε στην ιδανική κοινωνία, θα διαπιστώσουμε μία παράλειψη. Μιλήσαμε για οικονομία, για λειτουργία της κοινωνίας και της οικογένειας, αλλά δεν αναφέραμε τίποτε για την παιδεία. Ενώ το σύνολο των όσων αναφέραμε περιστρέφεται γύρω από το θέμα της γνώσης, παρ όλ  αυτά δεν αναφέραμε τίποτε για τους μηχανισμούς μέσω των οποίων μεταφέρεται αυτή η γνώση. Είναι απαραίτητη αυτή η μεταφορά; Πρέπει να μεταφέρεται το σύνολο της γνώσης; Ποια είδη γνώσεων μας ενδιαφέρουν; Πριν αναφερθούμε σ αυτό καθαυτό το σύστημα παιδείας, χρήσιμο είναι να κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις πάνω στην έννοια “γνώση”. Ο αναγνώστης βλέπει ότι για τη Θέωση του ανθρώπου είναι απαραίτητη η ειδική γνώση περί Θεού. Πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός, για ν αντιληφθεί τον προσωπικό του ρόλο. Πρέπει να κατανοήσει ότι ο Θεός είναι ο μεγάλος Πατέρας, για ν απολαύσει την ιδιότητα του  Υιού. Γνώση όμως σε τελείως διαφορετικό επίπεδο απαιτείται και για την επιβίωση μέσω εργασίας. Ο άνθρωπος δε ζει στην εποχή του λίθου, ώστε να γνωρίζει την τέχνη του κυνηγιού από τον πατέρα του. Σήμερα ζούμε σ έναν πολύπλοκο κόσμο στον οποίο απαραίτητη είναι η εξειδίκευση. Δεν μπορεί κάποιος με εφόδιο την καλή διάθεση και την εργατικότητα να εργαστεί σ ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Αυτό ίσως ν αρκεί για τα χωράφια, αλλά σίγουρα όχι για την παραγωγή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.  Απαιτείται γνώση υψηλότατης ποιότητας, για να διατηρηθεί το επίσης υψηλό επίπεδο παραγωγής που έχει κατακτήσει η ανθρωπότητα.

Η εργασία δίνει τον πλούτο στην ιδανική κοινωνία, αλλά για την ύπαρξη της και στη συνέχεια τη λήψη της, απαιτείται γνώση. Αν όμως ο εργάτης πρέπει να έχει τη βασική γνώση για να εργαστεί, ποιο είναι το επίπεδο της γνώσης ενός επιστήμονα; Ο επιστήμονας για ν αρχίσει να παράγει γνώση, που αργότερα θα μπει στην παραγωγή, πρέπει πρώτα να πάρει. Η γνώση παράγει γνώση κι αυτό σημαίνει ότι για να διατηρηθεί η ανθρωπότητα στο σημερινό υψηλό επίπεδο, αλλά και να προχωρήσει ακόμα παραπέρα, θα πρέπει αυτοί που δημιουργούν γνώση ανώτερη να γνωρίζουν την υπάρχουσα. Βλέπουμε ότι υπάρχουν τεράστιες ανάγκες, όσον αφορά τη διασπορά της γνώσης σ αυτούς, που το επιθυμούν, αλλά επίσης ότι υπάρχει και ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις επιμέρους γνώσεις. Είναι δυνατό να περιμένει ο άνθρωπος να θεωθεί το παιδί του από το σύστημα παιδείας; Είναι δυνατό να γεννηθεί επιστήμονας από τις γνώσεις ενός πατέρα, που είναι εξειδικευμένος εργάτης; Εύκολα κατανοεί κάποιος ότι διαφορετικές γνώσεις δίνονται κατά διαφορετικό τρόπο. Στην ιδανική κοινωνία την πιο σημαντική γνώση, που είναι αυτή του Θεού, τη δίνει η οικογένεια. Το παιδί γνωρίζει το μεγάλο Πατέρα από τους γονείς που αγαπά. Το Θεό τον γνωρίζει κάποιος μόνο μέσω ανθρώπων μεταξύ των οποίων υπάρχει σχέση αγάπης. Ο υπάλληλος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι ακατάλληλος, αν όχι επικίνδυνος να μεταδώσει αυτήν τη γνώση. Όσον αφορά τη γνώση που είναι απαραίτητη για την εργασία, αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους κι όχι απαραίτητα οργανωμένα.

Στην ιδανική κοινωνία στην οποία το εργοστάσιο είναι φιλικό προς το περιβάλλον και προς τον άνθρωπο, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Δεν είναι το σημερινό άθλιο κι επικίνδυνο λόγω κόστους συντήρησης εργοστάσιο των κουρασμένων εργατών. Το εργοστάσιο είναι ένας ιερός κι όμορφος χώρος στον οποίο οι άνθρωποι παράγουν αγαθά γι  ανθρώπους και πληρώνονται το δίκαιο μισθό τους. Όταν ο πατέρας κάνει μία συγκεκριμένη δουλειά και υπάρχουν ανάγκες, που πρέπει να καλυφτούν μέσω αυτής, εύκολα μπορεί να διδάξει το γιο του ή την κόρη του. Οτιδήποτε κι αν προσπαθήσει να μεταφέρει ένας πατέρας στο παιδί του, είναι απόλυτα ασφαλές για την κοινωνία. Ένας γιατρός, που είναι από τα πιο δύσκολα επαγγέλματα, αν όχι το πιο δύσκολο, μπορεί να γεννήσει ένα γιατρό ανώτερο απ αυτόν του σημερινού πανεπιστημίου. Ο γιατρός πατέρας μεταφέρει γνώση μέρα και νύχτα στο παιδί κι αυτήν τη γνώση μπορεί να την ελέγξει. Ο φοιτητής μπορεί να περάσει ένα μάθημα, επειδή έκλεψε ή επειδή έτυχε, ενώ ο γιος του γιατρού δεν μπορεί να κρύψει την άγνοια του στον πατέρα του. Ο ίδιος γνωρίζει τι ακριβώς είναι απαραίτητο μέσω  της εμπειρίας του, αλλά και τι ακριβώς είναι επίσης απαραίτητο, που ξεχωρίζει τον απλό γιατρό από τον επιστήμονα γιατρό. Έτσι με τη λογική ότι η δόξα κατακτάται μέσω της επιστήμης, η ώθηση παίρνει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μπορεί να τον κάνει με απόλυτη ασφάλεια όμοιο του, αλλά αυτό δεν αρκεί για έναν πατέρα. Ακριβώς επειδή έχει τη γνώση, μπορεί να τον ωθήσει. Έτσι διασφαλίζεται η υπάρχουσα ιατρική γνώση και τίθενται τα θεμέλια για τη βελτίωση της. Το ίδιο ακριβώς μπορεί να γίνει και με τους μηχανικούς, τους αρχιτέκτονες κι άλλα επαγγέλματα. Όταν το παιδί δεν έχει φυσική κλίση, το γνωρίζει πρώτος απ όλους ο πατέρας.

Σ έναν κόσμο που δε δίνει υπεραξία, είναι κουτό να καταπιέζει κάποιος το παιδί του ν ασκήσει ένα επάγγελμα που δεν το εκφράζει. Σήμερα αυτό συμβαίνει.. το σύνολο σχεδόν των νέων επιλέγει επαγγέλματα που δίνουν μεγαλύτερη υπεραξία, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα προσωπικά χαρίσματά. Άνθρωποι, που θα μπορούσαν να γίνουν μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες, χάθηκαν για την ανθρωπότητα, επιλέγοντας τον πλούτο που προσέφερε το επάγγελμα του μηχανικού για παράδειγμα. Όλα αυτά όμως ισχύουν, όταν υπάρχει η πηγή γνώσης για το παιδί, που είναι ο πατέρας. Όμως ο γιος του μηχανικού μπορεί να θελήσει να γίνει εργάτης, γιατί οι ευθύνες τον αγχώνουν, όπως κι ο γιος του γιατρού μηχανικός. Όλες αυτές οι καταστάσεις, που ξεφεύγουν από τη λογική της φυσικής διαδοχής, θα πρέπει να καλυφτούν. Το παιδί ενός εργάτη μπορεί να είναι μεγαλοφυία και η κοινωνία θα πρέπει να του προσφέρει το σύνολο των γνώσεων που έχει ανάγκη. Ο πατέρας που δεν έχει γνώσεις, δεν είναι δυνατό να είναι αρνητικός παράγοντας για το παιδί του. Συνεπώς μέσα απ  όλα αυτά βλέπουμε ότι είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός συστήματος παιδείας.

Η διαφορά με το υπάρχον σύστημα έγκειται στο γεγονός ότι αυτό το σύστημα πρέπει να ελκύει τους ανθρώπους προς την επιστήμη και όχι να τους ισοπεδώνει, παράγοντας όμοιους μεταξύ τους ανθρώπους. Το σημερινό σύστημα παιδείας υπηρετεί αποκλειστικά το σύστημα εξουσίας και γεννά δούλους. Στο προτεινόμενο σύστημα δεν διδάσκει ο επαγγελματίας εκπαιδευτικός, που κοιτά το ρολόι του από τη στιγμή που μπαίνει μέσα στην αίθουσα, μέχρι το τέλος της εκπαιδευτικής ώρας. Σ αυτό το σύστημα διδάσκει ο επιστήμονας, που λατρεύει την επιστήμη του και θέλει να την υπηρετήσει γεννώντας μαθητές. Η κάθε επιστήμη δεν υπηρετείται μόνο στην έρευνα που είναι η γραμμή μάχης, αλλά και στα μετόπισθεν. Ο μεγάλος επιστήμονας δεν είναι αυτός που εφευρίσκει μόνον, αλλά κι αυτός που, χωρίς να έχει εφεύρει, είναι δάσκαλος μεγάλων μαθητών. Μ αυτήν  τη λογική βλέπουμε ότι μπαίνει μία λεπτή σχέση ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή. Ο νέος που θα γοητευθεί από τον κόσμο της Χημείας, πρέπει να έχει στη διάθεση του το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης πάνω σ αυτόν τον τομέα. Ο δάσκαλος σε πρώτη φάση είναι αυτός που θ ασκήσει αυτήν την έλξη προς το παιδί. Προγράμματα σπουδών, όπως τα σημερινά που ακολουθούνται, είναι χωρίς λόγο ύπαρξης. Το παιδί δεν έχει λόγο να γνωρίζει, ούτε τον Πλάτωνα ούτε τον Αριστοτέλη, γιατί είναι απόλυτα ανώτερο απ αυτούς. Αυτοί σήμερα είναι Γίγαντες, γιατί μέσα στο σκοτάδι άνοιγαν δρόμους καινούριους, ενώ οι άνθρωποι στο μέλλον θα περπατούν στο φως.

Ο άνθρωπος θα γίνεται τέλειος και ολοκληρωμένη προσωπικότητα μέσα στην οικογένειά του και το εκπαιδευτικό σύστημα θα έχει ως αντικείμενο τη μεταφορά επιστημονικής γνώσης. Αυτό το σύστημα θα υπηρετεί καθαρά δύο στόχους.. πρώτος στόχος θα είναι ο εμπλουτισμός της πανανθρώπινης γνώσης και δεύτερος η ικανοποίηση της πνευματικής δίψας, που είναι απόλυτα φυσική για τον άνθρωπο. Σήμερα τα παιδιά αποστρέφονται το σύστημα παιδείας, γιατί από ένστικτο αντιλαμβάνονται τις κακές προθέσεις του. Το παιδί αρνείται να μπει σε μία αίθουσα, όπου ο άθλιος το καταπιέζει και το εμποδίζει να εκφραστεί ελεύθερα. Δεν υπάρχει όμως παιδί στον κόσμο που δε θα θελήσει σε συνθήκες ελευθερίας να μπει στο μαγικό κόσμο της επιστήμης. Απλά από ένα σημείο και πέρα είναι θέμα δυνατοτήτων των οποίων η φυσική επιλογή δεν προσβάλλει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που έχει δυνατότητες, θα συνεχίσει ώσπου αυτές εξαντληθούν. Η ικανοποίηση έγκειται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος πήρε την ευκαιρία και διαπίστωσε τα όριά του.

Σήμερα θεωρεί κάποιος τον εαυτό του αδικημένο, επειδή δεν πήρε αυτήν την ευκαιρία, είτε λόγω οικονομικών δυσχερειών είτε λόγω έλλειψης αντοχής, στο καταπιεστικό σχολικό περιβάλλον. Το σύστημα παιδείας που λειτουργεί στη σύγχρονη κοινωνία έχει, εκτός από τα αρνητικά αποτελέσματα που γνωρίζουμε κι αφορούν τον άνθρωπο ως προσωπικότητα, ως συνέπεια ν απωθεί τους πραγματικά ευφυείς ανθρώπους, με αποτέλεσμα η γνώση να μην παράγεται με τους κανονικούς ρυθμούς. Η επιστήμη δεν προωθείται με σκληρά προγράμματα σπουδών κι άπειρες θυσίες, παρά με τη δημιουργία συνθηκών έλξης της ανθρώπινης ευφυΐας. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι μπορεί να μοχθούν μέρα και νύχτα για όλη τους τη ζωή αδυνατώντας να παράγουν αυτό που θα σκεφτεί σε μία στιγμή μία ευφυΐα. Το ζητούμενο είναι ο μεγαλοφυής άνθρωπος να βρίσκεται την κατάλληλη στιγμή με την κατάλληλη γνώση, στο χώρο που μπορεί να δημιουργήσει. Αυτό σημαίνει ότι αν ο Ντάιμλερ εφεύρε το πρώτο αυτοκίνητο, το εφεύρε ακριβώς επειδή ήταν μεγαλοφυής, είχε τη γνώση που απαιτούσε η ιδέα του για την πραγματοποίησή της.. επιπλέον βρισκόταν στο χώρο, που όλα αυτά μπορούσαν να γεννήσουν το θαύμα. Αν ο ίδιος ήταν Αιγύπτιος ή Ινδός ή οτιδήποτε άλλο, αυτό που ήταν στις δυνατότητες του δε θα το είχε πραγματοποιήσει.

Ο αναγνώστης συμπεραίνει ότι όλους αυτούς τους αιώνες η επιστήμη και η ανθρωπότητα δε βαδίζει με τους κανονικούς γι αυτή ρυθμούς, εφόσον χάνονται για τους γνωστούς λόγους εκατομμύρια τέτοιων μεγαλοφυών ανθρώπων. Η φιλοσοφία του προτεινόμενου συστήματος παιδείας είναι να δώσει στον κάθε άνθρωπο ό,τι επιθυμεί από πλευράς γνώσης, αλλά όσον αφορά τη μεγαλοφυία, ν αποκλειστεί κάθε περίπτωση απώλειάς της. Η πανανθρώπινη γνώση μέσω της τεχνολογίας των κομπιούτερ θα μεταφέρεται ακόμα και στην πιο απομακρυσμένη περιοχή του κόσμου, από τη στιγμή που την έχει ανάγκη ένας άνθρωπος. Άνθρωποι θα συνεργάζονται κάθε ώρα και κάθε μέρα μεταξύ τους, άσχετα αν τους χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Ό,τι επιθυμεί ο άνθρωπος ως βοήθημα θα το έχει, χωρίς να επιβαρύνεται με τίποτε. Με το πάτημα ενός κουμπιού θα βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου, έστω κι αν κατοικεί μακριά από τ αστικά κέντρα. Ό,τι υπάρχει ως γνώση, θα πρέπει να συγκεντρωθεί και να τεθεί στη διάθεση του ανθρώπου. Γνώσεις χρήσιμες ή άχρηστες, σύγχρονες ή παλαιότερες, πρέπει να είναι άμεσα παραδοτέες. Στην κοινωνία του Θεού δεν πρέπει να υπάρχει λογοκρισία και κανένας δεν μπορεί  ν αποφασίζει τι πρέπει να δοθεί και τι όχι. Ακόμα και το έργο του πιο άθλιου  ανθρώπου που υπήρξε στη Γη, θα πρέπει να παραδίδεται χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό.

Ο άνθρωπος που φτάνει στη Θέωση, είναι άξιος να κρίνει με τρόπο ορθό οτιδήποτε παίρνει ως γνώση. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει οτιδήποτε για λογαριασμό άλλων. Ο αγαπημένος του Θεού άνθρωπος ποτέ δε θα νιώσει την έλλειψη γνώσης. Αρκεί να το θελήσει κι όλα θα είναι στη διάθεση του..  από το Λόγο του Θεού και του Υιού Του μέχρι και το μηχανολογικό σχέδιο του κινητήρα της F40. Ο δάσκαλος γι αυτόν ακριβώς το λόγο απαιτείται να είναι επιστήμονας και λάτρης της γνώσης. Θα πρέπει να εργάζεται ως επιστήμονας και να έλκει τους νέους, που βλέπει ότι έχουν τις δυνατότητες. Ένας νέος δε γνωρίζει ότι η Φυσική, για παράδειγμα, είναι η επιστήμη στην οποία μπορεί να διακριθεί και άρα θα πρέπει να του δοθούν όλες εκείνες οι επιλογές, που στο τέλος θα τον οδηγήσουν στη φυσική του κλίση. Το σχολείο δε θα λειτουργεί με πρόγραμμα σπουδών, παρά θα έχει τμήματα της κάθε επιστήμης, ώστε το παιδί να διαλέγει ελεύθερα. Κατά συνέπεια ο άνθρωπος με το τέλος της εφηβείας του θα είναι, εκτός από ώριμη πλέον προσωπικότητα, κι επιστήμονας. Είναι εντελώς ηλίθιο να εξαντλείται η ανθρώπινη ευφυΐα στην αποστήθιση ονομάτων αθλίων δούλων, όπως απαιτεί το σύστημα. Ένας Γάλλος σήμερα, που στα δεκαπέντε του χρόνια γνωρίζει χιλιάδες ανώφελα πράγματα είτε πρόκειται για ιστορία είτε για οτιδήποτε άλλο, στο μέλλον θα γνωρίζει μόνο χρήσιμα πράγματα. Το μυαλό του ανθρώπου θα πρέπει να επεξεργάζεται μόνο χρήσιμες πληροφορίες. Είναι προτιμότερο αυτό το μυαλό να γνωρίζει τα στοιχεία της χημείας και τις διάφορες αντιδράσεις τους, παρά ονόματα στρατηγών και ημερομηνίες λαμπρών σφαγών.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει τη Θέωση μέσα στην οικογένεια του και δεν προβληματίζεται με τις αθλιότητες που υπάρχουν σε μία κοινωνία όπως η σημερινή, από την παιδική του ηλικία μέχρι τη νεότητα του, μπορεί να μάθει, αλλά και να δημιουργήσει εκπληκτικά πράγματα. Ένας έφηβος αυτού του συστήματος θα είναι πολλαπλάσια ικανότερος και πιο αξιόπιστος από ένα σημερινό μεσήλικα επιστήμονα, που αγκομαχώντας υπηρετεί μία επιστήμη, που του έχει σκοτώσει την ψυχή. Η εκπληκτική ευφυΐα του ανθρώπου μέσα σ  έναν αιώνα, επειδή της δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλωθεί ξεπέρασε την άμαξα των ίππων και έφτασε στο φεγγάρι. Μέσα σ έναν αιώνα ελάχιστοι άνθρωποι σε σχέση μ αυτούς που έζησαν πάνω στον πλανήτη και μ ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από την αναξιοκρατία, δημιούργησαν το δικό τους θαύμα. Απ αυτό εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος τι μπορεί να γεννηθεί στο μέλλον, όταν το σύνολο της ανθρωπότητας θα παράγει χωρίς την παραμικρή απώλεια μεγαλοφυών ανθρώπων. Όταν θ  αρχίσουν να εμφανίζονται μεγαλοφυείς λευκοί, μαύροι ή κίτρινοι επιστήμονες, θα είναι έτοιμοι να πάρουν μέρος στον πιο λαμπρό αγώνα που μπορεί να συμμετέχει ο άνθρωπος κι είναι αυτός της επιστήμης.

Είναι απαραίτητο να διεξαχθεί αυτός ο αγώνας, γιατί πρόκειται στην ουσία για έναν αγώνα επιβίωσης. Αν ο άνθρωπος παραμείνει αδρανής, λίγα πράγματα απ όσα είναι απαραίτητα για τη Θέωση θα γευθεί. Όπως είναι αδύνατο να χωρέσει σ  αυτόν τον πλανήτη η ανθρωπότητα αυτού του μεγέθους, χωρίς την ανάπτυξη και άρα την απασχόληση που προσφέρει ο δευτερογενής τομέας, έτσι είναι αδύνατο να μπορέσει η ανθρωπότητα να καταναλώνει φυσικό πλούτο με τους σημερινούς ρυθμούς. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι μία χωρίς προηγούμενο σπατάλη πρώτων υλών. Ο άνθρωπος δεν καταναλώνει, παρά πετά στα σκουπίδια πλούτο. Ένας άθλιος πρόεδρος μίας εταιρείας πετρελαίων είπε στο παρελθόν ότι το αίμα ανανεώνεται, ενώ το πετρέλαιο κάποτε τελειώνει. Βέβαια μέσα στην αθλιότητά του έχει δίκιο. Το πετρέλαιο κάποτε θα τελειώσει, αλλά ο ηλίθιος δε μας είπε, γιατί το αίμα που μπορεί ν  ανανεώνεται δεν είναι το δικό του ή των παιδιών του. Το γεγονός ότι η ποσότητα πετρελαίου που υπάρχει είναι πεπερασμένη, είναι δυνατό να οδηγήσει κάποιους σε αρνητικές σκέψεις. Μιλάμε στη θεωρία για παγκόσμια ανάπτυξη και για δυνατότητα του κάθε ανθρώπου ν απολαύσει τα πάντα. Είναι δυνατό να έχει ο κάθε άνθρωπος το δικό του αυτοκίνητο κι ό,τι αυτό προσφέρει; Είναι δυνατό με την εμπειρία που έχουμε, ο άνθρωπος να ξοδεύει στο σύνολο του πηγές πλούτου πεπερασμένες. Τι θ απολαύσουν οι επόμενες γενιές; Θα γνωρίσουμε εμείς τη Θέωση κι αυτοί την κατάρα; Όλα αυτά είναι πραγματικά και προβληματίζουν το σύγχρονο άνθρωπο. Μόνον η σημερινή Κίνα έχει ανάγκες περίπου ίσες μ αυτές της ανεπτυγμένης Δύσης. Η Κίνα σήμερα δεν καταναλώνει και όμως το πετρέλαιο σκοτώνει ανθρώπους με τις άπειρες ανάγκες που πρέπει να καλύψει.

Εδώ είναι το πρόβλημα κι εδώ θ  αναζητήσουμε τη λύση. Οι άπειρες ανάγκες των ανθρώπων και το πεπερασμένο σε ποσότητα πετρέλαιο. Είναι δυνατό να συνδεθεί το άπειρο με το πεπερασμένο και να έχουμε ελπίδες; Από τη στιγμή που αυτό είναι αδύνατο, θα πρέπει να βρούμε το δυνατόν. Τα πεπερασμένα με τα πεπερασμένα και τα άπειρα με τα άπειρα. Εδώ χρειάζεται γνώση και βοήθεια από το Θεό. Ο Θεός δείχνει το δρόμο στον υιό Του και ένας υιός άξιος του Πατέρα Του πρέπει να μπορεί να Τον ακολουθήσει. Ο Θεός λοιπόν έδωσε στον Υιό Του μία τέλεια ενεργειακή πηγή για να επιβιώσει, αλλά η ίδια η πηγή είναι μαζί και παράδειγμα. Ο Ήλιος, ο άπειρος, ο τέλειος, ο ανεξάντλητος. Δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο και δώρο του Θεού ανθρώπου προς το Θεό άνθρωπο που θα γεννηθεί. Ο άνθρωπος στη Θέωση του θα πρέπει να είναι όμοιος με το Θεό κι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει ν αποκτήσει τη γνώση να κατασκευάζει ήλιους για τα παιδιά του. Αυτό το φαινομενικά αδύνατον, είναι δυνατό για κάποιον που γνωρίζει τα μυστικά της βόμβας του υδρογόνου. Ο Ήλιος είναι μία τέτοια βόμβα κι από τη στιγμή που ο άνθρωπος γνωρίζει τις αρχές λειτουργίας της, είναι έτοιμος για τη Θέωση. Η ενέργεια που θα καταναλώνει η ανθρωπότητα στο μέλλον, θα είναι αποκλειστικά έργο της πυρηνικής σύντηξης.

Το πετρέλαιο θα πάψει να παίζει το σημαντικό ρόλο του και να είναι αιτία θανάτου. Οι ανάγκες της ανθρωπότητας θ  αποσυνδεθούν απ αυτήν την πηγή ενέργειας, που κάποτε αποτέλεσε τη βάση της ανάπτυξης της τεχνολογίας και σήμερα αποτελεί τη βάση της παγκόσμιας εκμετάλλευσης. Κάποτε το πετρέλαιο ωθούσε την ανθρώπινη τεχνολογία, ενώ σήμερα την καθυστερεί. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο κόσμος κι ο έλεγχος του δεν ξέφυγε ποτέ από τα χέρια των αθλίων. Συνδέουν εκ του πονηρού το άπειρο με το πεπερασμένο, για να κλέβουν και να σκοτώνουν τους ανθρώπους. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει τις γνώσεις για να παράγει ενέργεια σ  όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Αυτό όμως δεν το επιτρέπουν, γιατί τους οδηγεί στην αυτοκατάργηση. Πώς είναι δυνατό να μεταφέρονται άνθρωποι-Θεοί στον περσικό κόλπο,  για να μετατραπούν σ ανθρωποκτόνα ζώα; Πώς μπορούν να παίξουν τα παιχνίδια εξουσίας, αν δε σκορπίσουν ψευδή γνώση ανάμεσα στους ανθρώπους; Πώς είναι δυνατό να μην τρομάξει ο άνθρωπος της Δύσης, που είναι εξαρτώμενος άμεσα από μία ενεργειακή πηγή πεπερασμένη; Ο Δυτικός που έχει μάθει να χρησιμοποιεί την ενέργεια για να βελτιώσει το επίπεδο ζωής του, είτε έχοντας ηλεκτρική εγκατάσταση είτε έχοντας αυτοκίνητο,  τρομάζει, όπως τρομάζει ο ναρκομανής μπροστά σε μία ενδεχόμενη στέρηση. Αγωνιά κι είναι έτοιμος να σκοτώσει, όταν το σύστημα του δημιουργεί τεχνητά συνθήκες στέρησης και του υποδεικνύει αυτούς που θεωρεί υπεύθυνους και δεν είναι τίποτε άλλο παρά τεχνητοί εχθροί. Έτσι οι άνθρωποι σφάζονται μεταξύ τους και το σύστημα παραμένει ακλόνητο, πανίσχυρο και απαραίτητο. Ένας Αμερικανός από το Οχάιο, τη στιγμή που δεν υπάρχει ενεργειακό πρόβλημα κι απολαμβάνει τα πάντα  μέσω της εργασίας του στον Περσικό κόλπο, μπορεί να πάει μόνο για τουρισμό και όχι για πόλεμο.

Οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν το παραμικρό άγχος. Η γνώση υπάρχει, αλλά δε δίνεται. Γνώση μυστική και τέλεια βρίσκεται στα συρτάρια των πολυεθνικών εταιριών. Οι άνθρωποι ως υιοί του Θεού βρήκαν τις λύσεις κι απλά τα πνευματικά δικαιώματα που έχουν πληρωθεί από τους άθλιους, δεν επιτρέπουν την εφαρμογή αυτών των λύσεων. Όπως ένας άνθρωπος σήμερα βλέπει και κρίνει τη διαφορά μεταξύ μίας ιπποκίνητης άμαξας κι ενός δωδεκακύλινδρου Mercedes, έτσι ο ίδιος άνθρωπος μέσα σ ελάχιστα χρόνια θα βλέπει ανάλογες, αν όχι μεγαλύτερες διαφορές με τα μέσα του μέλλοντος. Τα πάντα θα γίνουν μέσα σ ελάχιστο χρονικό διάστημα κι οι άνθρωποι θα χαρούν και μαζί μ  αυτούς ο Πατέρας. Το πετρέλαιο είναι μπροστά στη γνώση που έχει ο άνθρωπος και ο Θεός, ό,τι το καυσόξυλο μπροστά στον ηλεκτρισμό. Ο Θεός μέσω του πετρελαίου ώθησε απλά τον άνθρωπο προς την κατεύθυνση της χρησιμοποίησης ενέργειας για την παραγωγή έργου. Η κατεύθυνση ήταν το ζητούμενο και όχι οι μέθοδοι απόσπασης έργου από το πετρέλαιο. Ο πρωτόγονος άνθρωπος έχει σχέση με τη γνώση της καύσης κι όχι ο υιός του Θεού. Για τον άνθρωπο του άμεσου μέλλοντος ο δωδεκακύλινδρος  κινητήρας της Mercedes ελάχιστα θ απέχει από την εστία φωτιάς του πρωτόγονου ανθρώπου. Η γνώση που έχει συγκεντρώσει ο άνθρωπος σήμερα, είναι ικανή να δαμάσει και να κάνει ακίνδυνη την άπειρη ενέργεια, που κρύβεται μέσα στο άτομο.

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με την κοινή πλέον αντίληψη περί σπατάλης πρώτων υλών, τότε εύκολα μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα του μέλλοντος. Μπορεί κάποιος να φανταστεί πόσα εκατομμύρια αυτοκινήτων έχουν αφεθεί να σαπίζουν και άρα να καταστρέφεται η ύλη τους από τότε που ανακάλυψε ο άνθρωπος το αυτοκίνητο; Έχει σκεφτεί κάποιος ότι μέσω της ανακύκλωσης οι γενιές θα χρησιμοποιούν συνεχώς την ίδια πρώτη ύλη για να καλύψουν τις ανάγκες τους; Ο άνθρωπος θ ανανεώνει συνεχώς το αυτοκίνητο του, χωρίς να επιβαρύνει το συνολικό πλούτο του πλανήτη. Η ίδια ύλη θ αλλάζει συνεχώς και θα προσαρμόζεται στις πιο νέες μορφές είτε τεχνολογίας είτε αισθητικής. Ο άνθρωπος θα κληρονομεί εκτός της γνώσης από τον πατέρα του και την ύλη που θα παραμένει πλούτος. Μπορεί να φανταστεί ένας άνθρωπος, αν πραγματοποιηθεί η αποκέντρωση, τι θησαυρός θα παραμείνει στα χέρια των ανθρώπων; Μπορεί κάποιος να φανταστεί πόσα εκατομμύρια τόνοι σιδήρου υπάρχουν στη Νέα Υόρκη μόνο και μόνο για την εξυπηρέτηση του γιγαντιαίου πληθυσμού της και πόσα αυτοκίνητα μπορούν να κατασκευαστούν με όλη αυτήν την ύλη; Μπορεί κάποιος να φανταστεί το σπίτι του ανθρώπου Θεού του μέλλοντος; Μπορεί κάποιος να φανταστεί την ενεργειακή αυτονομία του κάθε ανθρώπου; Ένας πυρηνικός αντιδραστήρας σε κάθε υπόγειο ακίνδυνος, όσο ένα σημερινό πλυντήριο; Ένα αυτοκίνητο που δε θα είναι εξαρτώμενο από την ενέργεια της βενζίνης; Ένας άνθρωπος πραγματικά ξεκούραστος, αφού με την απαραίτητη, αλλά όχι εξοντωτική εργασία θ απολαμβάνει τα πάντα. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να γίνει δολοφόνος, κλέφτης, ψεύτης; Δεν έχει καμία ανάγκη απ αυτά τα γεννήματα της φτώχειας και της αθλιότητας. Μπορεί κάποιος να ρισκάρει τα πάντα για το τίποτε;

Από τη στιγμή που υπάρχουν αυτά τα δεδομένα, εύκολα ο αναγνώστης μπορεί ν αντιληφθεί τι θα συμβεί στο μέλλον. Όταν ο εργάτης δε θα αισθάνεται κατώτερος από τον εργοδότη του κι όταν ο εργοδότης δε θα έχει κανέναν απολύτως λόγο να εκμεταλλεύεται τον εργάτη, εννοείται ότι δε θα υπάρχει καμία πιθανότητα διείσδυσης δούλων ανάμεσα τους. Αυτό που θα δούμε είναι ένας κόσμος, όπου θα συνυπάρχουν αρμονικά μόνον άνθρωποι. Όλοι οι δούλοι, που σήμερα παριστάνουν τους σωτήρες και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κλέψουν είτε δόξα είτε πλούτο, θα πάνε εκεί που τους αξίζει. Στους δούλους αξίζει να πάνε στα σκουπίδια απ όπου προέρχονται. Δυστυχώς γι αυτούς δεν προβλέπεται  ανακύκλωση κι αυτό σημαίνει ότι θ  αφεθούν να πεθάνουν ως θνητοί άνθρωποι εντελώς ανώδυνα για την ανθρωπότητα και κανένας μα κανένας στο μέλλον δεν θ  ασχοληθεί, ούτε μ αυτούς ούτε με τα έργα τους.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu