Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Σε άλλο μέρος αναφέραμε τους ελεύθερους, από πλευράς γάμου, ανθρώ¬πους κι είδαμε ότι αποτελούν εχθρούς του συστήματος, ενώ οι παντρεμένοι την πρώτη ύλη από την οποία αντλεί στοιχεία. Το σύστημα φοβάται την αταξία κι επιδιώκει να προσανατολίζει κατά βούληση τον κόσμο. Η άπειρη βάση μας τώρα πια, με το θεσμό του γάμου, έχει ορισμένα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Ποια είναι αυτά; Ακριβώς μετά το γάμο, που λαμβάνεται ως εμπορική πράξη, έχουμε κερδισμένους και χαμένους. Κερδισμένοι είναι αυτοί, που πέτυχαν ν’ αποκτή¬σουν μέσω του γάμου τον πλούτο και χαμένοι αυτοί, που επιδίωξαν αλλά δεν το κατάφεραν ή το κατάφεραν σε μικρότερο βαθμό. Το σύστημα επιδιώκει μ’ αυτόν τον τρόπο την ύπαρξη δύο μεγάλων μερίδων στην κοινωνία: τους βολεμένους κι αυτούς που δεν τα κατάφεραν. Βολεμένος είναι κι ένας βλαξ, που νομίζει ότι κάτι έκανε, επειδή πήρε ένα σπίτι προίκα, για να βάλει το φτωχό απ’ όλες τις απόψεις κεφάλι του. Βολεμένος είναι κι αυτός, που δεν είχε καν δουλειά κι ο γάμος τού την εξασφάλισε. Όλοι αυτοί, οι δήθεν βολεμένοι, είναι, που επιθυμούν τη διατήρηση της κατάστασης όπως έχει κι είναι ενάντιοι σε κάθε αλλαγή. Είναι αυτοί που χαρακτηρίζονται ως συντηρητικοί. Εφόσον μέσα στο σύστημα κατόρθωσαν να επιτύχουν αυτό που το μικρό τους το μυαλό θεωρεί επίτευγμα, κάθε αμφισβήτηση του συστήματος τους φέρνει στο ίδιο στρατόπεδο με την εξουσία.

Από την αχανή έδρα της πυραμίδας, όπου το άπειρον των απόψεων είναι το φυσιολογικό, φτάνουμε στο επιθυμητό για το σύστημα περιβάλλον. Δύο είναι οι κυρίαρχες απόψεις: η μία άποψη είναι η διατήρηση του συστήματος ως έχει και η άλλη η ανατροπή του. Ο πλούτος και η εξουσία φυσικά στην πλευρά που το προστατεύει και η γνώση και το πνεύμα στην άλλη πλευρά, που όμως ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν είναι συμπαγής. Οι άνθρωποι του πνεύματος και της ελευθερίας, ποτέ σχεδόν δεν έχουν κοινή μεταξύ τους άποψη. Η άλλη πλευρά, όταν διαπνέεται από πνεύμα ελευθερίας, τότε δεν μπορεί από τα δεδομένα να είναι συμπαγής, εφόσον αυτό προϋποθέτει ή την ύπαρξη εξουσίας ή την κοινή άποψη, πράγμα από τα δεδομένα αδύνατον, αφού η κοινωνία του βήματος 4 λειτουργεί με σχετική γνώση, που σημαίνει ότι η διαφορά των απόψεων είναι σίγουρη. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν την ενεργή κοινωνία, μέσα στην οποία ζούμε και προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία. Όλοι αυτοί βρίσκονται μέσα στη μεγάλη δεξαμενή, που βράζει και η βαλβίδα ασφαλείας δεν επιτρέπει την έκρηξη της. Η φτώχεια που ζει η ανθρωπότητα, είναι αυτή, που δημιουργεί τις εντάσεις κι αυτή, που δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους. Όμως η ύπαρξη αυτών των δύο μεγάλων κατηγοριών δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα να επιβιώνει.


Οι μεγάλες αυτές κατηγορίες διαβιώνουν κι οι δύο μέσα σε συνθήκες φτώχειας. Η διαφορά τους όμως βρίσκεται στο φορέα στον οποίο έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους. Οι συντηρητικοί πιστεύουν στο σύστημα κι απ’ αυτό περιμένουν τη Λύτρωση. Επειδή όμως αυτό είναι αδύνατον, το σύστημα τούς μαθαίνει να μισούν τους ανθρώπους του άλλου χώρου, με το επιχείρημα ότι αυτοί φταίνε, επειδή το σύστημα δεν είναι αρκετά δυνατό, ώστε να κάνει τις κινήσεις, που απαιτούνται και να έρθει η Λύτρωση ως φυσικό αποτέλεσμα. Ενώ οι άνθρωποι πρέπει να μισούν και ν’ αγωνίζονται εναντίον αυτών που τους κλέβουν και τους εκμεταλλεύονται, μισούν άλλους ανθρώπους που κι αυτοί αγωνίζονται για να επιβιώσουν, έχοντας όμως άλλες ιδέες. Αντί να μισεί κάποιος τον κλέφτη, μισεί αυτόν που έχει άλλη άποψη, αντί οι πολλοί να μισούν τους λίγους, που τους εκμεταλλεύονται, μισούν οι μισοί πολλοί τους άλλους μισούς πολλούς κι αυτό είναι το επιθυμητό για τους κλέφτες, αφού μπορούν να κλέβουν άφοβα κι απερίσπαστα.


Ο άντρας που εξετάζουμε, μετά το νόμιμο γάμο κι ανάλογα πάντα με την ψυχοσύνθεσή του βλέπει, κρίνει κι αποφασίζει σε ποια από τις δύο πλευρές της μεγάλης αυτής βάσης θα τοποθετηθεί. Μιλάμε για την ψυχοσύνθεση, γιατί ο άνθρωπος ανάλογα με τις ευαισθησίες του μετά το γάμο αντιλαμβάνεται αν και κατά πόσο είναι απ’ αυτούς που θεωρήσαμε ικανοποιημένους. Μπορεί κάποιος, μέσω του γάμου, να έχει τη δυνατότητα ν’ απολαύσει άπειρα υλικά αγαθά κι, ενώ για την κοινή λογική είναι ανάμεσα σ’ αυτούς, που είναι θεωρητικά ικανο¬ποιημένοι, αυτός αντιλαμβάνεται διαφορετικά την κατάσταση και βλέπει την προσωπική του φθορά ως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό το λέμε, γιατί δεν υπάρχει στη ζωή του ανθρώπου όσον αφορά τα υλικά αγαθά μία σταθερά, ώστε σε περίπτωση κάλυψής της να μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι πέτυχε ως προς αυτήν την ανάγκη και από εκεί και πέρα να μπορέσει ν’ αγωνιστεί για να βελτιώσει τη ζωή του, όσον αφορά τις βαθύτερες και σημαντικότερες εσωτερικές ανάγκες. Ο κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος διαφορετικά από το Δημιουργό κι αυτό δείχνει την αγάπη του Δημιουργού προς τον καθένα ξεχωριστά και επιτρέπει επίσης τη δημιουργία μίας κοινωνίας δίκαιης κι ανθρώπινης.


Αυτό που μας ενδιαφέρει σ’ αυτό το σημείο, είναι ότι από τη στιγμή του γάμου και μετά αρχίζει ένας δύσκολος αγώνας για την επιβίωση.. η ύπαρξη των παιδιών και μόνο δημιουργεί συνθήκες, που σπρώχνουν τον άνθρωπο στην αναζήτηση οικονομικών πόρων, πολλαπλάσιων απ’ αυτούς, που απαιτούνται για την ατομική του συντήρηση. Το πόσο δύσκολο είναι να συντηρήσει κάποιος μία οικογένεια, το γνωρίζει ο καθένας, που ζει στην υπάρχουσα κοινωνία και προσπαθεί ως μισθωτός, ν’ αντεπεξέλθει στις άπειρες ανάγκες που έχει η οικογένεια. Η νέα μας σταθερά σ’ αυτήν τη φάση είναι η δημιουργία —την αμέσως επόμενη ημέρα του γάμου— υποχρεώσεων, που είναι δυσβάσταχτες. Οι υποχρεώσεις αυτές δεν είναι μόνον υλικές, αλλά και ηθικές κι αυτή ακριβώς είναι η αιτία, για την οποία ο πλούτος από μόνος του, δεν μπορεί να διαχωρίσει τις δύο πλευρές των ανθρώπων στη βάση της πυραμίδας. Ο έγγαμος βίος κι ό,τι συνεπάγεται η μοιχεία, έναν ελεύθερο άνθρωπο τον βυθίζει στο σκοτάδι και το άγχος. Αυτοί οι ελεύθεροι άνθρωποι, που δεν έχουν το πρόβλημα της επιβίωσης και θεωρητικά πρέπει να βρίσκονται στην πλευρά της τάξης και της εξουσίας, είναι εχθροί του συστήματος και θα δούμε πώς τους αντιμετωπίζει. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι λίγοι και δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο, που μας ενδιαφέρει άμεσα.


Οι άνθρωποι θεωρητικά διαλέγουν πάντα πλευρά κι αυτό, γιατί, όπως εύκολα διαπιστώνει κάποιος, δεν υπάρχει κατάσταση που να μην εκμεταλλεύεται το σύστημα. Το πρόβλημα, που βασανίζει τον άνθρωπο σ’ όλες τις μορφές της κοινωνίας, είναι η φτώχεια και λίγοι είναι οι άνθρωποι, που μέσα σ’ αυτού του είδους τις κοινωνίες, μπορούν να την ανεχθούν. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις φτώχειας, εύκολο είναι ν’ αντιληφθούμε πόσο δύσκολο είναι να μπορέσει κάποιος ν’ αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του γάμου και της οικογένειας. Οι ελεύθεροι από πλευράς γάμου άνθρωποι, οι χαμογελαστοί, έξυπνοι άντρες, δουλεύοντας, αν και φτωχοί, μπορούν εύκολα, αν όχι πλήρως, πάντως να καλύψουν τις ανάγκες τους. Ακριβώς σ’ εκείνο το σημείο της ζωής τους, είναι επικίνδυνοι για το σύστημα. Δεν έχουν ανάγκη κανέναν, αφού όσο και να υποτιμάται η δουλειά τους, μπορούν ν’ αντεπεξέρχονται κι επιπλέον είναι στη φάση της αναζήτησης του έρωτα. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τολμήσει οτιδήποτε. Δεν έχει υποχρεώσεις, που τρέχουν και τον κρατούν δέσμιο τους. Είναι νέος, δυνατός και δε φοβάται ούτε τη ζωή ούτε τη δουλειά. Αυτός είναι ο εργάτης ενός εργοστασίου, που δε φοβάται να κοιτάξει ή να επιδιώξει την περιπέτεια με την όμορφη γυναίκα του αφεντικού του. Είναι ο υπάλληλος, που αποκαλύπτει, όπου μπορεί, τις ανομίες των προϊσταμένων του.


Αυτός ο ίδιος άνθρωπος από τη στιγμή που παντρεύεται, αλλάζει παντελώς χαρακτηριστικά. Η δουλειά είναι πλέον πολύτιμη και οι υποχρεώσεις δυσβά¬σταχτες. Η αυθαιρεσία του έρωτα και το θάρρος της γνώμης είναι πράγματα που πρέπει να ξεχάσει, γιατί κοστίζουν αρκετά. Ποιος άντρας θα επέστρεφε σπίτι του με το χαρτί της απόλυσης και θα δεχόταν συγχαρητήρια από τη γυναίκα του για το θάρρος της γνώμης που τον διακρίνει; Ποιος άντρας, που συντηρεί οικογένεια, σε μία διένεξη εν ώρα εργασίας θα έπαιρνε το μέρος ενός εργάτη και όχι του αφεντικού του; Ο ίδιος άντρας θα είχε το θάρρος να καταγγείλει τη συμπεριφορά του εργοδότη του, που παρενοχλεί σεξουαλικά τις εργάτριες; Ένας ελεύθερος άντρας θα μπορούσε να είναι επικίνδυνος σε μία τέτοια υπόθεση. Ένας νεαρός εργάτης δεν απολαμβάνει καμία ιδιαίτερη μεταχείριση και γνωρίζει ότι, όπου και να πάει να δουλέψει, είναι το ίδιο, επομένως δε χάνει και πολλά πράγματα. Απ’ αυτά τα παραδείγματα αλλαγής συμπεριφοράς του ίδιου ανθρώπου, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος τι επιδιώκει το σύστημα μέσω του γάμου.


Η οικογένεια έχει τεράστιες απαιτήσεις κι αυτή η αλλαγή συμβαίνει εντελώς ξαφνικά στη ζωή του άντρα, που έχει και το κύριο βάρος της συντήρησής της. Ενώ μία μέρα πριν το γάμο υπάρχει και με την εργασία του είναι αυτάρκης, δύο μέρες μετά θυμίζει ναυαγό στ’ αγριεμένα κύματα. Ενώ η δουλειά του δεν άλλαξε καθόλου, όπως κι ο μισθός του, η ζωή του έγινε άπειρα πιο δύσκολη, εφόσον ο γάμος πολλαπλασίασε τις υποχρεώσεις του. Όλα αυτά είναι μία γενική κατάσταση που αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι, είτε εκμεταλλεύτηκαν οικονομικά το γάμο είτε όχι. Αν ο γάμος στην κοινωνία, χωρίζει τη βάση της πυραμίδας σε δύο μεγάλες μερίδες, οι υποχρεώσεις του από την άποψη μέσων, επιδρούν στη μεταβολή του χαρακτήρα του άντρα κι ειδικότερα στον τομέα, που είναι υπερευαίσθητος στους νέους άντρες, αυτόν της ανοχής. Από την επόμενη μέρα του γάμου το σύστημα έχει ανθρώπους, που, άσχετα αν δεν το υποστη¬ρίζουν ή το μισούν, σίγουρα το ανέχονται. Αυτή η ανοχή είναι που αποτελεί τη βάση, πάνω στην οποία στηρίζεται η υπερκατασκευή που ονομάζεται σύστημα εξουσίας. Οι άνθρωποι που είναι ενεργά στοιχεία της κοινωνίας κι επιπλέον είναι δεσμευμένοι με υποχρεώσεις, ανέχονται την ύπαρξη του συστήματος, που εξασφαλίζει τουλάχιστον την οικογένειά τους από μία ενδεχόμενη αναρχία, που είναι επικίνδυνη.


Πριν δούμε πώς ακριβώς χτίζεται η δομή της κοινωνικής πυραμίδας, χρήσιμο είναι να δούμε πρώτα, εφόσον μιλάμε για υποχρεώσεις, τι συμβαίνει στον καταμερισμό του βάρους αυτών ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Αν εξαιρέσει κάποιος τον τομέα της γεωργικής παραγωγής, στον οποίο μία οικογένεια εργάζεται στο σύνολό της, στις οργανωμένες κοινωνίες, όπου υπάρχουν και οι άλλες μορφές παραγωγής, αυτό δε συμβαίνει. Η γυναικεία παρουσία στην παραγωγή είναι πολύ πρόσφατη κι αυτό έγινε μετά από αγώνες, αλλά και από την ανάγκη να υπάρχουν εργατικά χέρια, σε περιόδους κατά τις οποίες οι άντρες δεν μπορούσαν να εργαστούν. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι είναι αυτοί, που ουσιαστικά έβαλαν τη γυναίκα μέσα στη μηχανή παραγωγής και θεμελίωσαν την κατάσταση, που επικρατεί στην εποχή μας.


Είναι απορίας άξια αυτή η επίμονη άρνηση της κοινωνίας, ιδιαίτερα στα πιο σκοτεινά χρόνια της, στο θέμα της εργασίας των γυναικών. Γιατί άραγε δεν επιθυμούν αυτοί, που έχουν εξουσία, να εργάζονται οι γυναίκες; Τι επιδιώκουν μ’ αυτήν τη στάση; Αν ο άντρας θυμίζει το ναυαγό μέσα στα κύματα την αμέσως επομένη ημέρα του γάμου, πόσο ευκολότερη θα ήταν η ζωή του αν μοιραζόταν το βάρος της; Σ’ αυτό το σημείο δεν πρόκειται για μία ιδέα που είναι δύσκολο ν’ αντιληφθεί ένας κουτός άνθρωπος. Εδώ τα πράγματα είναι απλά κι όλοι ανεξαιρέτως μπορούν να το αντιληφθούν. Τα μισά βάρη ο ένας, τα μισά ο άλλος. Η γυναίκα έδωσε σκληρούς αγώνες, για να κατακτήσει όσα δικαιωματικά τής ανήκουν και όχι άδικα, εφόσον έπρεπε να νικήσει αυτούς, που έχουν συμφέρον να δουλεύει μόνον ο άντρας. Η πατριαρχική κοινωνία επιθυμεί, όσο τίποτε άλλο, να εργάζεται μόνον ο άντρας κι αυτός να φέρει το βάρος της συντήρησης της οικογένειας. Οι γυναίκες ισοπεδώνονται μέσα σ’ αυτό το σύστημα, αλλά αυτός που τυραννιέται μέρα-νύχτα είναι ο άντρας. Το σύστημα δεν έχει στόχο τη γυναίκα, αλλά τον άντρα. Η στάση του προς τη γυναίκα θα μπορούσε να ήταν τέλεια, αν δεν το επηρέαζε στον έλεγχο των αντρών.


Για να καταλάβει κάποιος και να μπορέσει να ερμηνεύσει τη στάση του συστήματος ως προς τη γυναικεία εργασία, θα πρέπει να γνωρίζει όλα όσα αναφέραμε για τη μοιχεία και την πορνεία. Το σύστημα θέλει να υπάρχει οπωσδήποτε η μοιχεία και η πορνεία μέσα στην οικογένεια. Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να επιτευχθεί και η γυναικεία εργασία είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Όταν ένας γάμος δεν είναι προϊόν έρωτα ή κατά τη διάρκεια του αυτός εξαλείφεται, τότε η δυνατότητα της γυναίκας να εργαστεί, απειλεί να τον τινάξει στον αέρα. Η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται μέσα στο σπίτι φοβισμένη κι εξαρτώμενη, γιατί μόνον έτσι ανέχεται το μοιχό κι εκτελεί πορνεία. Ο φόβος της έχει να κάνει με την άποψη, που της έχει δοθεί ειδικά γι’ αυτόν το λόγο από το σπίτι της και της καλλιεργείται ακόμα ότι ο αγώνας για τη ζωή είναι δύσκολος. Η γυναίκα προετοιμάζεται για να πιστέψει ότι μόνον από τον άντρα είναι δυνατό να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά της. Όταν κατορθώνει η κοινωνία και περνά αυτό μέσα στο μυαλό της γυναίκας, τότε εξασφαλίζει αυτό, που θεωρήσαμε απαραίτητο για τη λειτουργία της κι είναι η συζυγική πίστη από μέρους των γυναικών και η επίσης απαραίτητη υποταγή της. Γενικά, αν παρατηρήσουμε γύρω μας, εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι οι πραγματικές απαιτήσεις, για να μπορέσει να εργαστεί κάποιος οπουδήποτε είναι ελάχιστες. Ο άντρας είναι το εξυπνότερο ον στον πλανήτη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτή η ευφυΐα τού είναι απαραίτητη και για την εργασία του. Η εργασία απαιτεί ανάλογα με τη φύση της και σωματική και πνευματική δύναμη, που όμως καλύπτεται ανετότατα κι από τα δύο φύλα. Η σημερινή κοινωνία της οποίας οι γυναίκες έχουν κατακτήσει το σύνολο σχεδόν των χώρων απασχόλησης, το αποδεικνύει. Το σύστημα όμως για αιώνες δεν επέτρεπε ν’ απομυθοποιήσει η γυναίκα το ζήτημα της εργασίας κι αυτό, γιατί κινδυνεύει μ’ αυτόν τον τρόπο ο θεσμός του γάμου.


Ο γάμος έχει ως αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από τα αισθήματα, που υπάρχουν μεταξύ των συζύγων, την ώθηση του άντρα προς την πορνεία που είναι το άμεσο αποτέλεσμα λόγω της φύσης του. Αν η γυναίκα εργάζεται, ο άντρας δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει την επιθυμητή πορεία και να υποταχθεί στο σύστημα, γιατί αλλάζουν βασικά δεδομένα. Η γυναίκα που εργάζεται, έχει γνώση της πραγματικότητας κι αυτό σημαίνει ότι η μείωση αυτού που περιγράψαμε ως διαπραγματευτική ικανότητα, δεν μπορεί να είναι κατακόρυφη. Αν δεν επιθυμεί τη συνέχιση ενός άθλιου γάμου, μπορεί άνετα ν’ ακολουθήσει τις επιλογές της, χωρίς να είναι αναγκασμένη να γυρίσει πίσω στην οικογένειά της, που ξέρουμε πώς αντιδρά.


Η εργασία της γυναίκας θίγει επίσης και τον τύπο του γάμου στον οποίο δεν προϋπάρχει καν ο έρωτας. Η γυναίκα δίνεται στον άντρα από τον πατέρα της και με γνώση της κατάστασης, που της έχει δοθεί, σέβεται το γάμο. Στην κοινωνία, όπου η ομορφιά αγοράζεται και κανένας δε γίνεται “σάρκα μία” μ’ αυτή ή αυτόν που επιθυμεί, η εργασία της γυναίκας είναι απειλή. Όταν οι περισσότεροι γάμοι είναι περισσότερο οικονομικές συμφωνίες, τότε οι δύο άνθρωποι μένουν συνεχώς χωρισμένοι και ποτέ “σάρκα μία”. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε στιγμή μπορούν να ερωτευτούν και να διαλύσουν τη συμφωνία. Μία γυναίκα στο χώρο εργασίας της, εφόσον δεν είναι “σάρκα μία” με το νόμιμο σύζυγο της, είναι ανά πάσα στιγμή ευάλωτη στον έρωτα. Ο όμορφος συνεργάτης της τη σέβεται, την ακούει με προσοχή, την κάνει και γελάει, προσέχει τα όμορφά της μάτια, την κολακεύει και γενικά την κάνει να αισθάνεται όμορφα, την κάνει να αισθάνεται πως υπάρχει. Η σύγκριση με το νόμιμο σύζυγο είναι αναπόφευκτη. Το κυρίαρχο στοιχείο στον έγγαμο βίο είναι η αδιαφορία σ’ όλα τα θέματα. Δεν υπάρχει προσοχή στο φέρσιμο, στην ομιλία, στην εμφάνιση και γενικά σ’ όλα εκείνα τα λεπτά σημεία, στα οποία είναι απαραίτητος ο σεβασμός της αξιοπρέπειας του άλλου κι ειδικά της γυναίκας. Όλα αυτά, που είναι απαραίτητα για την εισαγωγή στην Κόλαση, ανατρέπονται από τη δυνατότητα της γυναίκας να εργαστεί.


Η άθλια κοινωνία κατόρθωσε να περάσει την άποψη για την εργασία της γυναίκας ως ταμπού και η ειρωνεία είναι ότι είναι ταμπού για τους άντρες, που βασανίζονται απ’ αυτήν την κατάσταση. Παλαιότερα, και συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας, η κοινωνία με τον τρόπο της έθιγε τον αντρισμό και την ικανότητα του άντρα, σε περίπτωση που επέτρεπε στη γυναίκα του να δουλεύει, ενώ για τη γυναίκα άφηνε να εννοηθεί ότι δεν ήταν καλή σύζυγος και μητέρα και πάντα υπήρχε το υπονοούμενο μίας πιθανής απιστίας. Όμως όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί κι εμείς πρέπει να δούμε τι συμβαίνει στο σύνολο του χρόνου όσον αφορά το γάμο.
Από τη στιγμή που η γυναίκα δε βοηθά οικονομικά τον άντρα στα οικογε¬νειακά βάρη, έχουμε την άριστη πρώτη ύλη για το σύστημα. Ο άντρας σκύβει πιο εύκολα το κεφάλι και τελική επιθυμία τού συστήματος, είναι να προσκυνά σαν δούλος και όχι απλά να σιωπά. Το τρομερό όπλο του συστήματος είναι η υπεραξία, που μοιράζεται κατά βούληση. Ο εργάτης πριν και μετά το γάμο εισπράττει ακριβώς τα ίδια από την εργασία του κι ο μισθός του δεν ακολουθεί την ξαφνική και δυσανάλογη αύξηση των υποχρεώσεών του. Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας του συστήματος. Η μόνη διέξοδος είναι η υπεραξία, εφόσον ο άνθρωπος έχει και κάποια όρια αντοχής στην εργασία του. Η υπεραξία είναι αυτή, που στον ίδιο χρόνο εργασίας, βελτιώνει τις αποδοχές. Υπεραξία είναι η οποιαδήποτε αύξηση, ακόμα και η πιο ασήμαντη του μισθού, οποιουδήποτε εργάζεται ως μισθωτός, πέρα από τη βασική αμοιβή του εργάτη. Υπεραξία είναι η διαφορά του μισθού ενός γιατρού, που εργάζεται σ’ ένα κρατικό νοσοκομείο από το μισθό του εργάτη και υπεραξία είναι επίσης η διαφορά που εισπράττει στο μισθό του ένας εργάτης, επειδή είναι σπιούνος του αφεντικού του. Για την υπεραξία θα μιλήσουμε σ’ άλλο σημείο.. αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι από τη στιγμή του γάμου κι έπειτα, οι τεράστιες δυσκολίες ωθούν τους ανθρώπους προς την υπεραξία και κατά συνέπεια προς το σύστημα, εφόσον αυτό τη μοιράζει.


Τα βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, όπως αναφέραμε, ελάχιστα αλλάζουν. Ο έξυπνος είναι πάντα έξυπνος κι ο κουτός πάντα κουτός. Για να εξασφαλίσει λοιπόν το σύστημα μία ομαλότητα, όσον αφορά τη διασπορά αυτών των υπεραξιών, ήταν απαραίτητο ν’ ακολουθεί ορισμένα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, που κι αυτά να μεταβάλλονται με τρόπο ανάλογο. Ήταν απαραίτητο να μοιράζει την υπεραξία, ανάμεσα στους ανθρώπους με κοινά χαρακτηριστικά και κοινό επίπεδο, μ’ έναν τρόπο που θ’ αυξάνει προοδευτικά, ώστε να δίνει κίνητρα σ’ αυτούς, για να το υπηρετούν. Το μόνο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, που αυξάνεται συνεχώς, είναι η ηλικία κι αυτή επιλέχθηκε κι, όπως θα δούμε, η επιλογή αυτή είναι τέλεια.


Ως βιολογικό ον ο άνθρωπος κατά τη συνολική διάρκεια της ζωής του δεν έχει την ίδια δύναμη, είτε αυτή είναι πνευματική είτε σωματική. Το μέγιστο αυτής της δύναμης εμφανίζεται κάπου μεταξύ των 30 και 40 χρόνων της ζωής του. Αυτό δε σημαίνει ότι υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή, απλά από τη μετάβαση του άντρα από την εφηβεία στην αντρική νεότητα και μετά, ακολουθεί μία περίοδος κατά την οποία ο άνθρωπος συνεχώς βελτιώνεται, εφόσον η φύση του το υποδεικνύει, σωματικά και πνευματικά. Το περιθώριο της βελτίωσης, είναι αυτό που μας δίνει τη δυνατότητα να μιλάμε για πορεία και όχι για τελικό προορισμό. Όταν σταματήσει πλέον ο άνθρωπος να βελτιώνεται ή τέλος πάντων να επιθυμεί τη βελτίωση κι αναζητά τη δημιουργία, τότε μόνο μιλάμε για πλήρη ισχύ και τελικά χαρακτηριστικά. Από εκείνο το σημείο και πέρα αρχίζει μία πορεία προς το γήρας, που κι αυτή δεν έχει μία σταθερή διαχωριστική γραμμή για τους ανθρώπους. Αυτό που είναι όμως βέβαιο, είναι η σωματική φθορά, που δεν ακολουθεί πάντα τις βουλές του πνεύματος.


Αν προσπαθούσαμε να σχηματοποιήσουμε τη ζωή του άντρα σε σχέση με την ισχύ του, είτε σωματική είτε ψυχική, θα βλέπαμε ότι μοιάζει μ’ ένα τραπέζιο. Η μεγάλη βάση είναι η συνολική διάρκεια της ζωής του και η μικρή βάση είναι η χρονική διάρκεια, κατά την οποία είναι πλήρως ανεπτυγμένος και τα χαρα¬κτηριστικά του ευδιάκριτα και στην ύψιστη μορφή τους. Οι δύο πλάγιες γραμμές είναι αυτές, που χαρακτηρίζουν την πορεία ωρίμανσής του, η πρώτη από τη στιγμή της γέννησης του μέχρι και το μέγιστο σημείο του, ενώ η δεύτερη από εκείνο το σημείο μέχρι και το θάνατό του. Σε καμία περίπτωση, όσο κι αν το πνεύμα επιθυμεί, δεν μπορεί ο άνθρωπος ν’ αλλάξει το σχήμα αυτού του τραπεζίου. Η πνευματική φθορά μπορεί για λίγο να καθυστερήσει, αλλά αυτό σημαίνει αποκλειστικά μία μικρή και μόνο μετατόπιση παράλληλα της πλάγιας γραμμής. Στην περίπτωση αυτή, στο καλύτερο ενδεχόμενο, το τραπέζιο θα είναι διπλό, με όλα τα στοιχεία κοινά, εκτός απ’ αυτό της πλάγιας γραμμής της πνευματικής παρακμής. Αυτή η κατάσταση έχει να κάνει πάντα με τον κάθε άνθρωπο προσωπικά, εφόσον ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του απόλυτα μεγέθη. Μπορεί κάποιος στην παρακμή του να είναι ανώτερος από κάποιον άλλο στην ακμή. Αυτό που ενδιαφέρει εμάς, είναι η πορεία του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Όλα αυτά μπορεί κάποιος να τα θεωρήσει προφανή και ν’ απορεί γιατί τ’ αναφέρουμε. Η αναφορά τους γίνεται, γιατί αυτό, που μας ενδιαφέρει, είναι ν’ ανακαλύψουμε πώς λειτουργεί το σύστημα και πού στηρίζεται.


Το σύστημα μοιράζει την υπεραξία ακολουθώντας την ηλικία του ανθρώπου κι αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του. Είναι όμως λογικό ένας άνθρωπος ν’ αμείβεται σαν ν’ ακμάζει συνεχώς και μέχρι το θάνατό του, όταν εμείς βλέπουμε ότι από ένα σημείο κι έπειτα, η παρακμή είναι η μόνιμη κατάσταση; Τι ακριβώς επιδιώκει το σύστημα απ’ αυτήν την ανώμαλη κατάσταση; Γιατί ένας άνθρωπος, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το θάνατό του, παίρνει ως αμοιβή πολλαπλάσιο της αμοιβής ενός νέου και δραστήριου ανθρώπου με τα ίδια προσόντα; Ένας νέος, που βρίσκεται στη βάση, αν σηκώσει το κεφάλι του, εύκολα θα δει την πυραμίδα, που υψώνεται πάνω από το κεφάλι του κι, αν προσπαθήσει να διακρίνει λίγο αυτούς, που βρίσκονται στην κορυφή της, θα δει ορισμένα χαρακτηριστικά. Στην κορυφή αυτή βρίσκονται άντρες στην πλειο¬ψηφία, με τεράστιες εξουσίες και μ’ επίσης τεράστιες αποδοχές από άποψης αμοιβής με το σύστημα της υπεραξίας. Στην πυραμίδα της εξουσίας της κοινωνίας στην οποία ζούμε, βρίσκονται άνθρωποι μισθωτοί, που αμείβονται με διαφο¬ρετικά κριτήρια από τους υπολοίπους. Οι πλούσιοι αυτού του κόσμου στηρίζουν αυτήν την πυραμίδα, αλλά δεν είναι ενεργά στοιχεία της. Ο πλούτος που έχει στην κατοχή του ο καθένας, δεν έχει σχέση με την αμοιβή που παίρνει ένας μισθωτός για την εργασία του. Η αμοιβή αυτή μπορεί από μόνη της να είναι ένας μικρός θησαυρός, αλλά δεν παύει σε καμία περίπτωση να είναι μισθός. Το σημαντικό που διακρίνουμε κοιτώντας την πυραμίδα, είναι η σημαντική διαφορά σ’ εξουσία κι αμοιβή, που χωρίζει τα επίπεδά της με φορά εξέτασης από κάτω προς τα επάνω.


Κάποιος που θεωρεί προφανές το σχόλιο μας για την πορεία που ακολουθεί ο θνητός άνθρωπος, πώς ερμηνεύει αυτήν την κατάσταση; Ένας πρωθυπουργός μίας χώρας δεν είναι θνητός άνθρωπος; Δεν έχει παρακμή; Είναι τόσο ξεχωριστός και προικισμένος, ώστε ένα βήμα πριν το θάνατο να είναι με διαφορά καλύτερος από τον ανθό ενός έθνους; Όπου και να κοιτάξει κάποιος, θα δει ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα παγκόσμιο. Δε συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές χώρες, εφόσον αυτό είναι κάτι που αντιμετωπίζεται με συνολική αλλαγή της φιλοσοφίας. Ανανέωση φωνάζουν οι από κάτω στους από πάνω. Ναι, είναι επιθυμητή η ανανέωση, αλλά ποιος μπορεί να βεβαιώσει τον κόσμο ότι κι αυτοί, που φωνάζουν σήμερα, δε θα είναι οι γηραιοί του αύριο, που δε θα δέχονται την αλλαγή; Πώς μπορούμε να δούμε το πρόβλημα της ανανέωσης, αν δε δούμε συνολικά τον κόσμο και τη φιλοσοφία; Οι τύχες των ζωντανών, αλλά κι αυτών που θα έρθουν στη ζωή, κρέμονται από τις αποφάσεις ανθρώπων, που βρίσκονται μερικές αναπνοές πριν το θάνατο. Όλα αυτά συμβαίνουν κι είναι προφανή. Εφόσον όμως ζούμε σε μία απάνθρωπη, κι όποτε μπορεί ανθρω¬ποκτόνο, κοινωνία, τότε σημαίνει ότι με δεδομένο την πανίσχυρη βούλησή της αυτό είναι και το επιθυμητό. Η πατριαρχική κοινωνία επιθυμεί, αφού αυτό κάνει, να μοιράζει υπεραξία σ’ απόλυτη αναλογία με την ηλικία του ανθρώπου ως το θάνατό του. Με την ονομασία θάνατο σ’ αυτήν την περίπτωση δεν εννοούμε κατ’ ανάγκη βιολογικό. Ο θάνατος ενός ανθρώπου μπορεί να έχει και μεταφορική σημασία, εφόσον από τη στιγμή που εγκαταλείπει τη μηχανή παραγωγής ή εξουσίας για το σύστημα είναι νεκρός. Σ’ ορισμένες βέβαια περιπτώσεις πολιτικών, ιερέων, βασιλιάδων, οι θάνατοι ταυτίζονται.


Με τη γνώση του σχήματος, που προσδιορίζει την ισχύ του καθενός ανθρώπου και του σχήματος, που αμείβει το σύστημα αυτήν την ισχύ, βλέπουμε μία αντίφαση. Ένα τραπέζιο σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση μ’ ένα τρίγωνο, που μάλιστα στο κατώτατο σημείο του τραπεζίου, το τρίγωνο, έχει την ανώτατη τιμή. Αυτό που επιδιώκει το σύστημα μ’ αυτήν την ιδιαιτερότητα, είναι να παρασύρει την προσανατολισμένη πλέον βάση της πυραμίδας στη δουλεία, που είναι απαραίτητη για να υπάρξει το ίδιο και να λειτουργήσει. Το σύστημα απαιτεί δούλους.. ο ένας δούλος να προσκυνά τον άλλο και μ’ αυτόν τον τρόπο η βάση της πυραμίδας ν’ ακολουθεί την κορυφή. Ο άνθρωπος που ήταν στη βάση της πυραμίδας, από τη στιγμή του γάμου και μετά, βρέθηκε σ’ εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση. Σ’ ό,τι αφορά την αμοιβή του δεν είναι δυνατό να σημειωθούν θεαματικές αλλαγές, αφού αυτός δεν μπορεί να γίνει ούτε πιο παραγωγικός λόγω ανθρώπινων ορίων ούτε πιο έξυπνος, για να κάνει κάτι άλλο. Το μόνο που μπορεί να βελτιώσει τη θέση του, είναι η υπεραξία. Την υπεραξία όμως τη δίνει το σύστημα κι αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός πρέπει, όχι μόνο να τ’ ανέχεται, αλλά και να το υπηρετεί. Από εκείνο το σημείο, το σύστημα τον ελέγχει και τον χρησιμοποιεί.


Σ’ άλλο σημείο θα δούμε πώς και γιατί εξασφαλίζει το σύστημα τη δυνατότητα να μοιράζει υπεραξίες. Εδώ μας ενδιαφέρει ο άντρας, που μπαίνει στο σύστημα της υπεραξίας. Το σύστημα τον αναγκάζει να βρίσκεται συνεχώς σ’ αναμονή. Αυτός ο άνθρωπος συνεχώς περιμένει. Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται, για το αν και κατά πόσο αποδίδει.. ενδιαφέρεται να περάσει μέσα στο μυαλό αυτού του ανθρώπου ότι είναι ζήτημα χρόνου, εφόσον είναι υπάκουος σ’ αυτό, να πάρει την υπεραξία που χρειάζεται. Το τραγικό σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι ότι ο άνθρωπος αγνοεί το πιο βασικό χαρακτηριστικό του. Αγνοεί ότι είναι θνητός και ότι το τέλος είναι αναπόφευκτο και θυσιάζει το θεϊκό δώρο, που είναι η ζωή. Όταν αυτός ο άνθρωπος έχει μία οικογένεια, προϊόν ενός γάμου συμφέροντος, το βέβαιο είναι ότι αναζητά να σβήσει τα πάθη του μέσα στην πορνεία. Η πορνεία όμως ως απόλαυση, είναι ένα είδος πολυτέλειας. Πρέπει αυτός ο άνθρωπος να βρει πρώτα τα μέσα να συντηρήσει την οικογένειά του και κατόπιν να εξασφαλίσει τους πόρους, που απαιτούνται, για να κάνει αυτό που λέμε “μεγάλη ζωή”.


Φυσικά κανένας δεν παραδέχεται ότι περιμένει να βελτιώσει τα οικονομικά του για ν’ απολαύσει την πορνεία, αλλά πώς μπορούν ν’ απαντηθούν τα παρακάτω ερωτήματα; Ζει και μοιράζεται τη ζωή του —ενώ ως άνθρωπος έχει χαρακτηριστικά δοσμένα από το Δημιουργό γι’ αναζήτηση του έρωτα— με μία γυναίκα, που δεν τον ενδιαφέρει ερωτικά. Δουλεύει σαν δούλος για να συντηρεί αυτήν τη γυναίκα και τα κοινά παιδιά. Εισπράττει παραπάνω απ’ όσα του χρειάζονται και τα επενδύει ή τα καταθέτει. Γιατί; Γιατί να ζει κάποιος και να ταλαιπωρείται χωρίς λόγο; Ένας νέος ερωτευμένος απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής του. Ρουφάει και την τελευταία σταγόνα ευτυχίας και χαράς. Χαίρεται τη ζωή, είτε είναι πλούσιος είτε είναι φτωχός. Ο άλλος όμως γιατί ζει; Γιατί γεννήθηκε; Γεννήθηκε μήπως για να είναι καλός υπάλληλος και να χειροκροτεί τους ισχυρούς αυτής της γης; Είναι δυνατόν ο Θεός να έδωσε ζωή σε κάποιον μόνο για να δουλεύει σαν δούλος για τους άλλους; Γιατί ο νέος χαίρεται τη ζωή; Γιατί ο νέος αγνοεί τον αξιωματούχο, που περνάει δίπλα του, ενώ ο άλλος τρέχει να του φιλήσει τα χέρια; Τι μεσολάβησε και δύο άνθρωποι με κοινή αφετηρία είναι τόσο διαφορετικοί; Γιατί ο ένας είναι ελεύθερος, χαμογελαστός κι όμορφος σαν Θεός κι ο άλλος δούλος, φτηνός και μίζερος, ίδιος με το διάβολο; Για ν’ αντιληφθεί κάποιος όλα αυτά, είναι απαραίτητο να ξεχωρίζει ορισμένα πράγματα και ν’ αντλεί γνώσεις από τον Υιό του Θεού.


Αυτό που χωρίζει τους δύο αυτούς ανθρώπους, είναι ο γάμος που έχει πραγματοποιήσει ο ένας και η διαφορά της ηλικίας. Ο ηλικιωμένος δούλος θυσίασε τα πάντα, εξαιτίας της λανθασμένης προσωπικής εκτίμησης που έκανε, όταν ήταν νέος. Αγνόησε παντελώς το Δημιουργό, δεν έγινε “σάρκα μία”, αλλά ξεπουλήθηκε για ευτελή υλικά αγαθά. Αγνόησε το Δημιουργό κι έγινε μοιχός. Δεν ασχολήθηκε καθόλου με τον Υιό του Θεού και με τις συμβουλές Του. Όταν ήταν νέος αυτός ο άνθρωπος, δε φέρθηκε κατά τρόπον ανάλογο μ’ αυτόν που υποδεικνύει ο Χριστός στο νεανίσκο. Αυτός όχι μόνο δε μοίρασε την περιουσία του, αλλά για ν’ αποκτήσει περιουσία έγινε μοιχός. Άρχισε να γίνεται και κλέφτης, αφού, όταν εισπράττει υπεραξία, σημαίνει από τα δεδομένα ότι κλέβει τον κόπο κάποιου άλλου και ότι η αγάπη προς τον πλησίον είναι γι’ αυτόν κάτι ξένο. Όσο για την ψευδομαρτυρία, αυτή υπάρχει από τη στιγμή που υπάρχει εξουσία. Όταν ο άνθρωπος υπηρετεί την εξουσία, είναι υποχρεωμένος να μαρτυρεί όσα του υποδεικνύουν και όχι όσα γνωρίζει ή πιστεύει. Οι υποδείξεις του Χριστού γίνονται στο νεανίσκο κι αυτό, γιατί μόνον ένας νεανίσκος, μπορεί να μπει στη Βασιλεία των Ουρανών, επειδή βρίσκεται στο στάδιο της απόφασης κι αυτό σημαίνει έλλειψη υποχρεώσεων, αλλά και μεγάλο περιθώριο ζωής.


Όλα αυτά αφορούν την πυραμίδα της εξουσίας κι αφορούν ανθρώπους, που αντιλαμβάνονται το κέρδος που απορρέει από μία στάση υπακοής απέναντι στο σύστημα. Η πυραμίδα όμως συντίθεται από ελάχιστα άτομα σε σχέση με το τεράστιο δυναμικό της βάσης της. Εύλογα δηλαδή τίθεται το ερώτημα, πώς ένας τέτοιος μικρός αριθμός ανθρώπων μπορεί και δίνει την επιθυμητή ροπή στους ανθρώπους, ώστε ν’ ακολουθούν το σύστημα. Αυτό που συμβαίνει στη βάση, είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι είναι φτωχοί κι απ’ αυτό το τεράστιο σύνολο, το σύστημα επιλέγει κατά βούληση ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων. Οι άνθρωποι εύκολα παρασέρνονται απ’ αυτό που ονομάζουμε ποιότητα ζωής κι έχει σχέση πάντα με την οικονομική άνεση. Το σύστημα ξεχωρίζει με κάποια διαδικασία ορισμένους ανθρώπους κι αλλάζει σε μέγιστο βαθμό τη ζωή τους. Από το καθημερινό άγχος της δουλειάς, τους εντάσσει σ’ ένα προστατευμένο κι ασφαλές, από κάθε άποψη, περιβάλλον. Ο άνθρωπος που υπηρετεί το σύστημα, δεν έχει άγχος για την επόμενη μέρα. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι είτε δουλέψει, εφόσον έχει δουλειά, είτε δε δουλέψει, θα πληρωθεί και όχι μόνον αυτό είναι εξασφαλισμένο, αλλά γνωρίζει από πριν τη μισθολογική του εξέλιξη και την πορεία του μέσα στο σύστημα. Οι άνθρωποι που έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα λόγω εκπαίδευσης και ζουν μέσα στη φτώχεια, είναι οι άνθρωποι που το σύστημα εκμεταλλεύεται. Το σύστημα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει από το τεράστιο δυναμικό της βάσης. Η επιλογή όμως στο κατώτατο σημείο του συστήματος είναι μία διαδικασία, που έχει πάντα μέσα της υποκειμενικά κριτήρια. Αυτό σημαίνει ότι αν το σύστημα ζητά κάποιους, που έχουν μία δύσκολη ειδικότητα, όπως της πυρηνικής φυσικής, από τα δεδομένα η προσφορά είναι πολύ περιορισμένη και τις περισσότερες φορές δεν καλύπτει ούτε καν τη ζήτηση. Σ’ αυτό το επίπεδο δεν υπάρχει το υποκειμενικό στοιχείο, παρά το λόγο έχουν οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις.


Όταν όμως το σύστημα για λειτουργικούς λόγους χρειάζεται ανθρώπους, που σε κάθε εποχή έχουν τη στοιχειώδη απαιτούμενη γνώση, τότε επιλέγει κατά βούληση. Αν στη σημερινή εποχή το σύστημα ζητήσει ανθρώπους, που πρέπει να έχουν τη βασική παιδεία, τότε αυτό σημαίνει ότι ζητά ανθρώπους από ένα τεράστιο ποσοστό της βάσης. Το ποσοστό αυτό υπερκαλύπτει τη ζήτηση και για μία θέση μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες υποψήφιοι. Σ’ αυτό το σημείο το σύστημα έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει σύμφωνα με το συμφέρον του. Αυτό σημαίνει ότι θα επιλέξει από τις χιλιάδες ανθρώπων, αυτούς, που θα το υπηρετήσουν πιστά και θα εκτελούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό τις εντολές του. Τη γνώση αυτών των στοιχείων για τον κάθε ενδιαφερόμενο, την αντλεί το σύστημα μέσα από οργανώσεις τις οποίες ελέγχει κι είναι άριστα δικτυωμένες μέσα στην κοινωνία. Ο αφισοκολλητής ενός πολιτικού κόμματος έχει σίγουρα πιο μεγάλες πιθανότητες να ενταχθεί στο σύστημα από κάποιον, που είναι άγνωστος σ’ αυτό. Από τη στιγμή που εντάσσεται κάποιος στο σύστημα, έχει ορισμένα πλεονεκτήματα που κάνουν τη ζωή του πιο εύκολη. Από τον καιρό της Βαβυλώνας μέχρι και σήμερα, μεταξύ δύο μισθωτών από τους οποίους ο ένας υπηρετεί το σύστημα, ενώ ο άλλος δουλεύει για ιδιώτη, ο πρώτος πάντα υπερείχε.


Όλα αυτά αναφέρονται, γιατί προκαλούν μία σειρά αντιδράσεων, που ευνοούν το σύστημα και σταθεροποιούν τη γενικά ασταθή βάση. Πρώτο και κύριο όφελος του συστήματος απ’ αυτήν τη διαδικασία είναι ότι αντλεί από τη βάση, λόγω υπεραξίας, το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων, που έχουν γνώση, αν όχι να το ανατρέψουν, τουλάχιστον να το απειλήσουν. Η αφαίμαξη αυτή της βάσης από μορφωμένους ανθρώπους, δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα να μετατρέπει τη βάση σ’ ένα σύνολο φτωχών ανθρώπων, που και να θέλουν λόγω παιδείας, είναι αδύνατο να διατυπώσουν άποψη. Από την άλλη πλευρά όλους αυτούς, που προέρχονται από τη φτωχή βάση, χωρίς να τους προσφέρει τίποτε το σημαντικό, τους κάνει πολέμιους της βάσης, ανεξάρτητα αν τα παιδιά που θα φέρουν στον κόσμο θ’ ανήκουν σ’ αυτή κι αυτό σημαίνει ότι δε θα έχουν απαραίτητα την ίδια με τους γονείς τους τύχη. Το σύστημα μ’ αυτόν τον τρόπο τυλίγει τη βάση και βάζει ανθρώπους του ακόμα και στη μικρότερη κοινωνική μονάδα, που είναι η οικογένεια. Σύστημα δεν είναι ο αρχηγός ενός κράτους μόνο, σύστημα είναι κι ο κλητήρας μίας υπηρεσίας, που μπορεί να εισπράττει το μισθό ενός απλού εργάτη αλλά απολαμβάνει συνθήκες, που για έναν εργάτη, είναι άπιαστο όνειρο.

Back to content | Back to main menu