Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Δεν υπάρχει εργάτης του ιδιωτικού τομέα, που να μην αγωνιά για το μέλλον. Αυτή η αγωνία έχει να κάνει, όχι  μόνο με τις γενικότερες οικονομικές συνθήκες, αλλά και με τη σωματική φθορά. Φοβάται ο εργάτης μήπως η μείωση της απόδοσής του —εξαιτίας της σωματικής φθοράς— σημαίνει μείωση του μισθού ή ακόμα και απώλεια της θέσης εργασίας. Όλα αυτά δεν απασχολούν καθόλου έναν υπάλληλο του συστήματος. Επειδή εντάσσει μ’ αυτόν τον τρόπο ανθρώπους του το σύστημα μέσα στην κοινωνία, θέτει θεμέλια, που είναι πανίσχυρα. Ποιος μπορεί να φωνάξει και να διαμαρτυρηθεί εναντίον όλων αυτών των διακρίσεων, χωρίς να έρθει σ’ αντίθεση με τον πατέρα ή τον αδερφό, που κατάφεραν να ενταχθούν σ’ αυτό;

Όμως όλα αυτά και πάλι δε θα μπορούσαν να ισχυροποιήσουν το σύστημα, αν δεν υπήρχε μεγάλη και δυσβάσταχτη φτώχεια, καθώς και τα δοθέντα χαρακτηριστικά κυρίως στον άντρα,  από το Δημιουργό. Ο Χριστός γνωρίζοντας και την ισχύουσα τότε κατάσταση, αλλά και το μέλλον που είναι το δικό μας παρόν, προτείνει κάτι που για το σύγχρονο άνθρωπο αγγίζει την ουτοπία, αν όχι την αφέλεια. Ο Χριστός, για κάποιον που στερείται φιλοσοφίας, φαίνεται με το Λόγο Του τουλάχιστον αφελής. (Ματθ. 19.24-19.25) "ευκοπώτερόν έστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν." (είναι ευκολώτερον να περάση μιά καμήλα από τήν τρύπα μιάς βελόνας παρά πλούσιος να μπή εις τήν βασιλείαν τού Θεού.). Αυτόν το λόγο του Χριστού, αν δεν προσπαθήσει κάποιος να τον φιλοσοφήσει, δεν τον κατανοεί, τον παρεξηγεί και πέφτει στην παγίδα να τον υποτιμήσει. Ο Χριστός έχει την τέλεια γνώση κι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζει τις δυσκολίες της ζωής των ανθρώπων. Ο Χριστός ξέρει ότι ο πλούτος δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να περάσει τη ζωή του πολύ πιο ευχάριστα κι ωραία από ό,τι η φτώχεια.


Σ’ αυτό το σημείο όμως, επειδή απευθύνεται στο σύνολο των ανθρώπων στην πλειοψηφία τους φτωχούς, δίνει κατεύθυνση. Ο Λόγος του Χριστού είναι πολύ πυκνός κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Σ’ αυτό το σημείο, έχοντας γνώση του συνόλου των αναγκών του ανθρώπου, αλλά και της ευχέρειας που δίνει ο πλούτος, μιλά με τέτοιον τρόπο, ώστε να υποτιμηθεί σίγουρα ο Λόγος Του. Μιλάει ως άνθρωπος εκτός πραγματικότητας και μ’ αυτόν τον τρόπο παραδίδει το Λόγο Του σ’ ανθρώπους, που τον εκμεταλλεύονται εναντίον των ανθρώπων. Ενώ προτείνει στους ανθρώπους κάτι συγκεκριμένο, το Λόγο τον εκμεταλλεύονται οι άθλιοι, που παριστάνουν τους ανθρώπους του Θεού, για να μπορούν να ελέγχουν τις τάσεις της ανθρώπινης κοινωνίας.


Ο Χριστός εδώ αναφέρεται στους πλούσιους  και όχι στον πλούτο. Προσπαθεί να κάνει τους ανθρώπους στατικούς και να τους εμποδίσει να κινηθούν προς την απόκτησή του. Ο φτωχός ή ο πλούσιος έχουν την τάση ως άνθρωποι να κινούνται προς τον πλούτο. Ο φτωχός για να γίνει πλούσιος κι ο πλούσιος πλουσιότερος. Αυτή η κίνηση καταστρέφει τον άνθρωπο, επειδή, όπου και να φτάσει, δε σταματά κι αυτό λόγω χαρακτηριστικών. Ο Χριστός σ’ αυτό το σημείο προσπαθεί ν’ αποτρέψει μία κίνηση και δεν υποτιμά, σε καμία περίπτωση, την αξία που έχει ο πλούτος, στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων. Αν υποτιμούσε τον πλούτο και τον θεωρούσε εχθρό του ανθρώπου, δε θα πρότεινε στο νεανίσκο να μοιράσει τον πλούτο του στους φτωχούς. Αυτό που είναι καταστροφικό για τον άνθρωπο, είναι η τάση του για την απόκτησή του. Αν ο άνθρωπος ήταν αθάνατος, δε θα μπορούσε να προτείνει ο Χριστός κάτι τέτοιο, εφόσον υπάρχουν πάντα τα χρονικά περιθώρια. Όμως για το θνητό άνθρωπο είναι καταστροφή, αφού θυσιάζει ό,τι πολυτιμότερο έχει, που είναι ο χρόνος.


Ο άνθρωπος έχει κρίση “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του Θεού-Πατέρα κι αυτό του δίνει τη δυνατότητα να κρίνει τα δεδομένα: το όμορφο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το χρήσιμο από το άχρηστο. Αυτή η κρίση έχει να κάνει και με τα υλικά αγαθά. Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να ξεχωρίσει ένα καλό σπίτι από ένα κακό κι ένα καλό αυτοκίνητο από ένα άλλο. Όλα αυτά, που είναι αρεστά σ’ όλους, προϋποθέτουν πλούτο για την απόκτησή τους. Ο Χριστός, θέλοντας να προστατεύσει τους ανθρώπους από τη θυσία χρόνου που οικειοθελώς είναι διαθέσιμοι να κάνουν, τους αποστρέφει από τον πλούτο. Το φτωχό τον θέλει στατικό κι αυτή η στατικότητα, είναι η μόνη πιθανή λύση για τη Σωτηρία του. Αν αυτή η στατικότητα του φτωχού συνδυαστεί με την άποψη του Χριστού για τη “σάρκα μία”, τότε το σίγουρο είναι μία  άπειρη, ευχάριστη ζωή, έστω και μέσα στη φτώχεια. Ο Χριστός γνωρίζει την αποστολή Του και στο μέτρο που δύναται, προσπαθεί να σώσει όσους ανθρώπους μένουν στο Λόγο Του. Είναι αδύνατο να μην έρθει το σκάνδαλο για το Χριστό κι αυτό σημαίνει ότι, μέχρι να εκπληρωθεί το Σχέδιο του Θεού, η στατικότητα του φτωχού είναι η μόνη λύση. Σκάνδαλον = Σύστημα =  32.


Ο Χριστός με τη γνώση του μέλλοντος και των ειδικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου, προτείνει πράγματα που φαίνονται αδύνατα όσο και αφελή. Γνωρίζει ότι ο άνθρωπος βλέπει κι επιθυμεί. Γνωρίζει ότι είναι πονηρός κι έξυπνος, ώστε να μπορεί ν’ αντιληφθεί τρόπους, για να μπορέσει ν’ απολαύσει τον πλούτο. Γνωρίζει όμως κι, αυτό που υποτιμά ο άνθρωπος όσο είναι νέος, ότι όλα αυτά είναι χρονοβόρα. Οποιοσδήποτε αγώνας γι’ απόκτηση πλούτου, είναι θυσία χρόνου που σε καμία περίπτωση δεν αντέχει ο θνητός άνθρωπος. (Ματθ. 5.29-5.30) "ει δε ο οφθαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σού .. συμφέρει γαρ σοι ίνα απόληται εν των μελών σου και μη όλον το σώμα σου βληθή εις γέενναν." (Εάν ο δεξιός σου οφθαλμός σέ σκανδαλίζη, βγάλε τον καί πέταξέ τον μακρυά, διότι σε συμφέρει να χαθή ένα από τά μέλη σου παρά νά ριφθή όλον σου τό σώμα εις τήν γέεναν.). Πάντα ο οφθαλμός σκανδαλίζει τον άνθρωπο κι αυτό είναι που τον εντάσσει στη γέεννα. Βλέπει τον πλούτο, τα όμορφα σπίτια, τα όμορφα αυτοκίνητα και ζηλεύει. Θέλει να τ’ αποκτήσει κι αυτό τον βάζει στον πειρασμό να δοκιμάσει πράγματα, που είναι εντελώς αντίθετα από το προσωπικό του συμφέρον. Αποδεικνύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι η Γέενα υπάρχει για τους ζωντανούς και όχι για τους βιολογικά νεκρούς. Ο άνθρωπος περνά, λόγω του οφθαλμού του, στην κατάσταση του διαρκούς αγώνα για την απόκτηση του πλούτου, που είναι η γέεννά του. Αν τώρα συνδυάσουμε τ’ αρχικά, για γάμους συμφέροντος και για εκτεταμένη πορνεία, τότε με βασική κίνηση του ανθρώπου το γάμο για την απόκτηση πλούτου, αποδεικνύεται έμμεσα, αυτό που δείχνουν οι αριθμοί, Γέεννα = Γάμος = 22.


Ένας τυφλός μ’ αυτήν τη νέα θεώρηση, έχει πιο πολλές πιθανότητες να ζήσει σ’ αυτήν τη ζωή ευτυχισμένος, παρά ένας που βλέπει, επιβεβαιώνοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο το λόγο του Χριστού. Ένας τυφλός δε γνωρίζει την ομορφιά, ώστε να κυνηγά την απόλυτη ομορφιά με τον πλούτο του. Η γυναίκα που είναι σύντροφός του, είναι η ομορφότερη. Δε βλέπει τα όμορφα αυτοκίνητα, ώστε να τα ονειρεύεται και δε θέλει να τα οδηγήσει, αφού δεν μπορεί. Όλα γι’ αυτόν είναι τέλεια, εφόσον όλες οι εικόνες είναι δικές του επιθυμίες και όχι εξωτερικά ερεθίσματα. Ο Χριστός γνωρίζοντας την κατάσταση, που θ’ ακολουθήσει, υποτιμά την αξία του πλούτου, θέτοντας τις προτεραιότητες του ανθρώπου με την πραγματική τους σειρά κι ως γνώστης, προσπαθεί να εμποδίσει τους ανθρώπους να μπουν στον αγώνα για την απόκτησή του.


Όλα αυτά τ’ αναφέρουμε, γιατί αυτό που θέλουμε κατ’ αρχήν να γίνει κατανοητό, είναι η δυνατότητα του συστήματος να προσανατολίζει τη βάση. Ο άνθρωπος με τα ελάχιστα προσόντα που απαιτεί το σύστημα, απολαμβάνει μία μικρή διαφορά πλούτου, λόγω υπεραξίας, από το συνάνθρωπο του με τα ίδια τυπικά προσόντα. Αυτός ο πλούτος, σε συνδυασμό με την ικανότητα του ανθρώπου να βλέπει και την εξέλιξη μέσα στο σύστημα, ερεθίζει τον οφθαλμό του. Αυτός που εντάχθηκε στο σύστημα, θ’ αγωνιστεί μέχρι θανάτου, για να προστατεύσει την ισχύουσα κατάσταση που τον ευνοεί..  ο άλλος που με τα ίδια προσόντα απορρίφθηκε, θ’ αγωνιστεί ν’ αποκτήσει όλα όσα βλέπει κι επιθυμεί μ’ άλλο τρόπο. Το σύστημα εντάσσει απλούς ανθρώπους στη δομή του και καταφέρνει εκτός από την υποστήριξή τους, να εντάξει τους υπόλοιπους στο κυνήγι του πλούτου. Αυτό που προτείνει ο Χριστός, φαίνεται αδύνατο κι αφελές, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα ν’ αποκτηθεί πλούτος. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το σύστημα απομακρύνει τους ανθρώπους από το Χριστό και τους κάνει δούλους. Δεν μπορεί κανένας ν’ αποκτήσει πλούτο, χωρίς να σέβεται το σύστημα. Δεν υπάρχει πλούσιος, που να μη σέβεται το σύστημα, αφού αυτό προστατεύει τον πλούτο του κι αυτό του δίνει τη δυνατότητα να τον πολλαπλασιάσει. Για όλους αυτούς αναρχία σημαίνει εξαφάνιση των κεκτημένων δικαιωμάτων κι ως εκ τούτου είναι προστάτες του συστήματος.


Αν παρατηρήσει ο αναγνώστης τα μέχρι τώρα  δεδομένα θα αντιληφθεί τι ακριβώς επιτυγχάνει το σύστημα. Με τη βοήθεια του θεσμού του γάμου χωρίζει την αχανή και τεράστια βάση σε παντρεμένους κι ελεύθερους. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί αυτή την αφύσικη κατάσταση ως δεδομένη και ο πονηρός ανθρώπινος οφθαλμός σε συνδιασμό με την άθλια συμπεριφορά του συστήματος απένατι στις ελεύθερες γυναίκες ωθεί τους περισσότερους στήν πραγματοποίηση γάμου με οικονομικά κίνητρα. Εφόσον ο γάμος είναι αυτής της φύσης, υπάρχουν ικανοποιημένοι και δυσαρεστημένοι. Η  βάση χωρίζεται πλέον στα δύο. Οι τεράστιες υποχρεώσεις που συνεπάγεται ο γάμος και με την ισχύουσα άποψη της κοινωνίας όσον αφορά τη γυναικεία εργασία, φέρνουν τον άντρα σε δυσχερή θέση. Για ν’ αποφύγει το σύστημα την έκρηξη, δίνει τη δυνατότητα σ’ ένα ποσοστό ν’ απολαύσει υπεραξία.. δημιουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο την άμυνά του και κατόπιν αυτή η κατάσταση ωθεί τους υπόλοιπους στην αναζήτηση του πλούτου με κάθε θυσία. Αν αυτά συνδυαστούν και με την επιθυμητή μοιχεία που προσπαθεί η κοινωνία να βάλει μέσα στην οικογένεια, τότε εύκολο είναι να καταλάβουμε, πόσο μεγάλο πάθος διακρίνει όλους τους ανθρώπους ν’ αποκτήσουν τον επιθυμητό πλούτο, που είναι η μόνη δυνατότητά τους να σβήσουν τα πάθη τους μέσα στην πορνεία.


Αν το σύστημα καταφέρει να ωθήσει τους ανθρώπους της βάσης προς την αναζήτηση του πλούτου, τότε εξασφαλίζει διπλό όφελος. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται στην ένταξη των ανθρώπων σ’ έναν αγώνα, από τον οποίο είτε αποκτήσουν αυτά που επιθυμούν είτε δεν τ’ αποκτήσουν, αυτοί θα είναι οι χαμένοι. Δεν ενδιαφέρεται σε καμία περίπτωση για το ποιος θα πλουτίσει ή ποιος θ’ αποτύχει. Το σύστημα περιμένει πάντα τον πλούσιο, για να του αποδώσει τιμές και να τον καταξιώσει ως πρότυπο. Το διπλό κέρδος είναι ότι βάζει τους ανθρώπους σ’ έναν αγώνα, όπως είναι αυτός της απόκτησης του πλούτου και με δεδομένο ότι θα υπηρετήσει τον πλούσιο —αφού υπηρετείται απ’ αυτόν— κατορθώνει και πραγματοποιεί μία νέα αφαίμαξη της βάσης. Ελκύει τους μορφωμένους μέσα στη δομή του μέσω υπεραξίας, ενώ τους πραγματικά έξυπνους και πονηρούς ανθρώπους που, αν μείνουν στη βάση είναι επικίνδυνοι, τους ελκύει μέσω του πλούτου. Σ’ οποιαδήποτε μορφή κοινωνίας στην οποία υπάρχει δομή και κεντρική εξουσία, υπάρχουν πάντα οι δυνατότητες απόκτησης πλούτου. Το σύστημα λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε ένας πραγματικά έξυπνος άνθρωπος να βρίσκει αργά ή γρήγορα έναν τρόπο για ν’ αποκτήσει πλούτο.


Ο έξυπνος άνθρωπος, αν ακολουθήσει τις συμβουλές του Χριστού, και δεν αγωνιστεί για πλούτο, όσον αφορά τη διαβίωσή του κι αν στην ένωσή του με τ’ άλλο φύλο γίνει “σάρκα μία”, είναι επικίνδυνος για το σύστημα. Ένας άνθρωπος, που είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του κι αγαπά κι ασχολείται με τα παιδιά του, αγνοώντας τον πλούτο και δουλεύοντας μόνο για τα έξοδά του, είναι μη επιθυμητός από το σύστημα. Αν αυτός ο άνθρωπος είναι κι έξυπνος, τότε με δεδομένο ότι στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην εργασία του και όχι σ’ όλα τ’ άλλα εφευρήματα της εξουσίας, σίγουρα θ’ αρχίσει να μιλά και το πιθανότερο να χλευάζει. Ένας τέτοιος άνθρωπος διακρίνει το σπιούνο, που προσπαθεί να γίνει αρεστός στ’ αφεντικό του, για να εισπράξει υπεραξία. Αν είναι εργάτης και δε θέλει να εξελιχθεί, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξεσκεπάσει και να διασύρει αυτό το ανθρωποειδές. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον βρίσκει πάντα την ευκαιρία να διατυπώσει την άποψή του για ορισμένα πράγματα στο μικρό του περιβάλλον. Ένας έξυπνος άνθρωπος με τη διεισδυτική του ματιά, γρήγορα θα δει την πορνεία και τη μοιχεία των ανθρώπων, που συνθέτουν το σύστημα. Αν επηρεάζει και το περιβάλλον του λόγω των δυνατοτήτων του, τότε πραγματικά αρχίζει να φθείρει το σύστημα.


Το πρότυπο που ωθεί τους ανθρώπους προς τον πλούτο, είναι ένα ανθρώπινο πρότυπο, που δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ. Τέτοιο πρότυπο είναι ο πλούσιος κι ευτυχισμένος, που ό,τι επιθυμεί το έχει κι επιπλέον τυχαίνει και της γενικότερης κοινωνικής αναγνώρισης. Ο Χριστός γνωρίζοντας τι ακριβώς συμβαίνει, μας περιγράφει με σαφήνεια τα συμβαίνοντα. Ευκολότερο είναι γι’ Αυτόν να περάσει μία καμήλα από την τρύπα μίας βελόνας, παρά ένας πλούσιος στη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να μπορεί ένας άνθρωπος πλούσιος ν’ απολαύσει αυτό που λέμε Αιώνιο Ζωή. Αυτό συμβαίνει, λόγω της τεράστιας πορνείας που υπάρχει στον κόσμο και στην ύπαρξη του θεσμού του γάμου.


Στην κοινωνία στην οποία ζούμε, όλα αγοράζονται και πολυτιμότερο όλων είναι για τους άντρες η γυναικεία ομορφιά. Δεν υπάρχει άντρας, που να μη θέλει η γυναίκα του να είναι όμορφη. Η ομορφιά είναι ένα μέγεθος, που στην ύψιστη μορφή του είναι απόλυτο. Η γυναίκα, που είναι ωραία, είναι επιθυμητή απ’ όλους τους άντρες. Η ομορφιά που βλέπει ο άντρας σ’ αυτή, με την οποία είναι ερωτευμένος, δεν έχει σχέση μ’ αυτό που ονομάζουμε απόλυτη γυναικεία ομορφιά. Όλοι οι άντρες επιθυμούν αυτήν την απόλυτη ομορφιά και τη θαυμάζουν. Ο Θεός όμως έχει κάνει έτσι τους ανθρώπους, ώστε κατά τη διάρκεια της ζωής τους να βρίσκουν τον έρωτα, που γεμίζει την ψυχή του ανθρώπου σε τέτοιο σημείο, ώστε ν’ αγνοεί την απόλυτη ομορφιά. Η γυναίκα που είναι όμορφη, παλαιότερα λόγω της εξουσίας του πατέρα και στην εποχή μας λόγω της προσωπικής της επιλογής, στις περισσότερες των περιπτώσεων, γίνεται σύζυγος κάποιου πλούσιου. Ένας πλούσιος κι ελεύθερος, όταν βρίσκεται στη φάση της ζωής του κατά την οποία αναζητά τον έρωτα, βρίσκεται πάντα στη μέση της άπειρης πορνείας που έχει δημιουργήσει η κοινωνία. Ο πλούτος τού δίνει τη δυνατότητα να πάρει, όποια γυναίκα θέλει και με δεδομένη την τάση του άντρα προς την ομορφιά, σίγουρα θα επιλέξει και μ’ αυτό το κριτήριο.


Ένας φτωχός μπορεί κι αυτός να επιθυμεί μία όμορφη γυναίκα, αλλά γι’ αυτόν ο μόνος τρόπος να την αποκτήσει είναι ο έρωτας. Αν αυτή η γυναίκα τον ακολουθήσει, σημαίνει ότι ακολουθεί αυτόν και τίποτε άλλο εκ του πονηρού. Αν δεν μπορέσει να την αποκτήσει μέσω του έρωτα, δεν υπάρχει καμία άλλη περίπτωση να το επιτύχει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ν’ αναζητήσει αλλού τον έρωτα. Σημασία έχει ότι και στις δύο περιπτώσεις ο φτωχός άνθρωπος αποφεύγει το σφάλμα, που τον οδηγεί στο θάνατο. Στην πρώτη περίπτωση γνωρίζει τον έρωτα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση αποφεύγει τη μοιχεία και την πορνεία. Ο πλούσιος δεν έχει αυτήν τη δυνατότητα. Επιθυμεί κι αυτός την ομορφιά όπως όλοι, αλλά στην περίπτωσή του σπάνια, αν όχι ποτέ, συναντά την άρνηση.  Η άρνηση σώζει το φτωχό, ενώ η σίγουρη αποδοχή, δημιουργεί αμφιβολίες και δυστυχία. Ο έρωτας είναι μία κατάσταση τέλεια και για να συμβεί απαιτείται παρέμβαση του Θεού. Είναι μία μέθη που τη γνωρίζουν μόνον οι άνθρωποι, που έχουν ερωτευτεί. Μέσα σ’ αυτήν τη σχέση, δεν υπάρχει ούτε σκέψη ούτε λογική. Όλα είναι τέλεια, εφόσον υπάρχει ο Θεός.


Η ομορφιά ή ο πλούτος είναι πράγματα χωρίς σημασία. Όλα αυτά τ’ αναφέρουμε, γιατί πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι έρωτας κατόπιν παραγγελίας δεν υπάρχει. Ο πλούσιος επιθυμεί την πιο όμορφη και η τραγωδία είναι ότι μπορεί να την έχει, όποτε θέλει. Όσο όμως και να την επιθυμεί αυτό δε φθάνει για να τη συμπαρασύρει στην κατάσταση του έρωτα που είναι μοναδική. Μπορεί να την ενθουσιάσει, αλλά ποτέ δε θα καταφέρει κάτι που καταφέρνει ο Θεός. Ό,τι και να συμβεί, σε καμία περίπτωση αυτός ο άνθρωπος δε θα έχει την ευτυχία ενός φτωχού, που βρήκε τον έρωτα, εφόσον ποτέ δε θα ξέρει, αν η γυναίκα αυτή ακολούθησε αυτόν ή τα πλούτη του. Ακόμα και στην περίπτωση του έρωτα, η γνώση και μόνον της δυνατότητας που έχουν οι άνθρωποι στην υποκρισία, δε θα επιτρέψει ποτέ την εξάλειψη του συνόλου των αμφιβολιών. Αν, σύμφωνα με το Χριστό, το πιο σημαντικό πράγμα είναι η “σάρκα μία”, που δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γευτεί την Αιώνιο Ζωή, τότε σύμφωνα μ’ όλα αυτά, ο  πλούσιος έχει ελάχιστες δυνατότητες να το επιτύχει.


Ο άνθρωπος πρέπει να κινηθεί στο περιβάλλον του και να γνωρίσει όλα τα φαινόμενα, που έχουν σχέση με τις σχέσεις των δύο φύλων. Πρέπει να απομυθοποιήσει την ομορφιά και να ζητά τον έρωτα, που προσφέρει τα πάντα. Ένας κινητικός νέος εύκολα θα διαπιστώσει ότι η όμορφη κοπέλα με την οποία σχετίζεται κι είναι επιθυμητή από πολλούς, δεν είναι πλασμένη γι’ αυτόν, εφόσον δεν μπορεί να τον παρασύρει στη μέθη των συναισθημάτων του έρωτα. Όταν συμβαίνει αυτό, πρέπει να συνεχίσει την αναζήτηση και θα διαπιστώσει ότι τα πάντα συμβαίνουν στον έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να τον οδηγήσει ακόμα και σε μία γυναίκα, που δεν είναι καθόλου επιθυμητή από κανέναν κι όμως γι’ αυτόν μπορεί να γίνει το παν. Όμως για να συμβούν όλα αυτά, πρέπει να μην υπάρχει το παραμικρό, που να επηρεάζει τους ανθρώπους στην εκλογή τους.


Ο πλούτος παραμορφώνει την εικόνα και δεν  μπορεί ο άνθρωπος ν’ ακολουθήσει ελεύθερη πορεία. Ποτέ ο πλούσιος δε θα μπορέσει να φτάσει στη μη επιθυμητή γυναίκα, που θα του προσφέρει τον έρωτα, εφόσον η ομορφιά θα του παραδίδεται συνεχώς. Με τη διακοπή της σχέσης του με την όμορφη, που δεν τον ικανοποιεί, εμφανίζεται μπροστά του άλλη, εξίσου όμορφη κι αυτό μπορεί να γίνεται επ’ άπειρον, εφόσον ο άνθρωπος βλέπει την ομορφιά κι επηρεάζεται. Ένα τεράστιο τείχος από όμορφες γυναίκες υψώνεται συνεχώς εμπρός στον πλούσιο και του στερεί τη δυνατότητα να γευθεί τον έρωτα.


Ο έξυπνος άνθρωπος, που αναφέραμε πιο πάνω, έχει τη δυνατότητα να διακρίνει το τι συμβαίνει και να μιλά. Εξαιτίας της στάσης του απέναντι στη ζωή και τον πλούτο, όλα αυτά τ’ αποκαλύπτει, εφόσον δεν έχει ανάγκη κανέναν. Εύκολα διακρίνει την πορνεία στα μάτια της όμορφης γυναίκας του αφεντικού του και δεν κωλύεται να τ’ αποκαλύψει. Βλέπει επίσης εύκολα το πάθος του αφεντικού του για πορνεία, εφόσον η φύση του δεν έχει υγιώς εγκλωβιστεί μέσα στη γυναίκα του εξαιτίας του έρωτα κι αυτό τον ωθεί σε μία διαρκή αναζήτηση. Όταν κάποιος είναι νέος, αυτή η αναζήτηση του δίνει την ευκαιρία κάποτε να βρει τον έρωτα. Όμως από τη στιγμή που παντρεύεται και μπαίνει μέσα στα πλαίσια του γάμου, που δεν επιτρέπει αλλαγές, τότε δυστυχεί. Η δυστυχία αυτή, σε σχέση με το περιορισμένο της ζωής του ανθρώπου, καταλήγει στην τραγωδία.


Ο χρόνος περνά κι ο άνθρωπος γερνάει. Νέος, έστω και παντρεμένος, μπορούσε να ελπίζει. Όμως όταν γεράσει, τη δίψα αυτήν τη σβήνει μόνο με την πορνεία. Ο άνθρωπος είτε νέος είτε γέρος, την ομορφιά τη βλέπει πάντα με τα ίδια κριτήρια. Οι γέροντες δεν επιθυμούν γερόντισσες, αλλά νέες που βρίσκονται στο απόγειο της ομορφιάς τους. Όταν αυτός ο γηραιός άνθρωπος είναι διψασμένος για έρωτα από τη νιότη του, η γνώση της κατάστασής του, αλλά και η φυσιολογική άρνηση που συναντά από τις νέες γυναίκες, τον κάνουν επικίνδυνο. Αυτός ο άνθρωπος ζηλεύει τους νέους όσο τίποτε στον κόσμο. Ζηλεύει τον έρωτα και τα όμορφα κορμιά των νέων. Αντιλαμβάνεται την κοροϊδία της πορνείας, αλλά είναι πολύ βαριά άρρωστος για να την αποφύγει. Πληρώνει για ν’ απολαύσει ένα νεανικό κορμί και πληγώνεται βλέποντας ότι ως άντρας, δεν είναι ικανός να συγκινήσει. Όταν ένας άντρας, που κατασπατάλησε το χρόνο, που του δόθηκε να ζήσει, φτάσει σε σημείο ν’ αντιληφθεί ότι ως άντρας έχει τελειώσει, τότε ακριβώς είναι ικανός για οτιδήποτε. Μπορεί να κάνει οτιδήποτε του ζητηθεί, αρκεί να μπορεί να έχει τον πλούτο που απαιτεί η πορνεία για να την απολαύσει κάποιος. Ο άνθρωπος αυτός εξαιτίας της ζήλιας και του φθόνου που τον διακρίνει, είτε έχει πλούτο είτε δεν έχει, για ν’ απολαύσει την πορνεία, στηρίζει παντοιοτρόπως το σύστημα, που έχει την τάση και τα μέσα να εξοντώνει τους ανθρώπους και να τους οδηγεί σ’ αρρωστημένες καταστάσεις. Είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο, που φτάνει προς το τέλος της ζωής του, χωρίς να έχει απολαύσει τίποτε το όμορφο από τη ζωή, ν’ ανεχθεί τους νέους ν’ απολαμβάνουν τα πάντα χωρίς την παραμικρή θυσία.


Ένας νέος άνθρωπος, που μένει κοντά στο Λόγο του Υιού του Θεού, του Χριστού, μπορεί να ζήσει ακόμα και μέσα στη φτώχεια μία υπέροχη ζωή. Ο Χριστός δεν απαιτεί καμία θυσία από μέρους των ανθρώπων. Είναι αναγκαία η περίεργη στάση Του λόγω της αποστολής Του, αλλά στα θέματα στα οποία ένας άνθρωπος έχει την ανάγκη της συμβουλής σε προσωπικό επίπεδο, η συμβουλή δίνεται απλόχερα. Ο Χριστός στο Λόγο Του αναφέρει ως Υιός του Θεού ότι δε θέλει τη θυσία αλλά την αγάπη. Λέει επίσης ότι οι πλούσιοι είναι αδύνατο να μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών κι αρνείται να καταδικάσει τη μοιχαλίδα. Όλα αυτά τα λέει ο Χριστός, αλλά αυτό που βλέπουν οι άνθρωποι, είναι ένας νέος κι όμορφος σοφός. Κατηγορεί ως Υιός του Θεού τους γραμματείς και τους Φαρισαίους γι’ απιστία προς το Θεό και δίνει ελπίδα στους φτωχούς. Αν τα πράγματα είναι απλά κι ο διαχωρισμός της κοινωνίας είναι απλός κι είναι αυτός μεταξύ πλουσίων και φτωχών, τότε συμβαίνουν παράλογα πράγματα. Οι εχθροί Του δίκαια είναι οι γραμματείς κι οι Φαρισαίοι, αφού τους κατονομάζει. Εχθροί Του είναι επίσης οι πλούσιοι, εφόσον ισοπεδώνει την υπόσταση τους λέγοντας πως είναι αδύνατο να μπούνε στη Βασιλεία των Ουρανών κι αυτό σε μία κοινωνία που φαινομενικά τη διακρίνει η υψηλή πίστη προς το Θεό.


Αν η κοινωνία ήταν απλής μορφής, τότε θα έπρεπε να είχαν ταυτιστεί μαζί του οι φτωχοί στο σύνολό τους. Η φτώχεια δεν είναι θέμα φιλοσοφίας, για να μη μπορεί να την αντιληφθεί κάποιος. Η φτώχεια τυραννάει τον άνθρωπο και τη γνωρίζει από τη στιγμή που γεννιέται. Τι συμβαίνει όμως; Η συντριπτική πλειοψηφία των Ιουδαίων ζει μέσα στη φτώχεια. Αν ταυτιζόταν με το Χριστό, θα μπορούσε να Τον προστατεύσει και να μη σταυρωνόταν. Κάτω από το παλάτι του Πόντιου Πιλάτου δε βρίσκονταν μόνο οι πλούσιοι και οι αξιωματούχοι των Ιουδαίων.. βρισκόταν ένας ολόκληρος λαός. Για να επηρεαστεί και να μετατραπεί σε όχλο, θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι, που ναι μεν ήταν φτωχοί, αλλά μισούσαν το νεότατο Χριστό. Καταλάβαιναν αυτά που τους έλεγε, αλλά δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση ν’ αφήσουν τους ανθρώπους να τα βιώσουν. Μίσος ακατανίκητο ωθεί ανθρώπους που τους κατατρώει η φτώχεια να μην ακούν έναν άνθρωπο, που τους λυτρώνει απ’ αυτή.


Στην περίπτωση του λιθοβολισμού της μοιχαλίδας μιλήσαμε για μία μορφή μίσους, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί με την ανθρώπινη λογική. Είναι ένα μίσος που έχει να κάνει μ’ αρρώστους ψυχικά ανθρώπους. Ο Χριστός σε καμία περίπτωση δε θα θανατωνόταν, αν καταδικαζόταν σε λιθοβολισμό. Οι άνθρωποι του λαού παρασύρθηκαν και με τις φωνές τους καταδίκασαν έναν άνθρωπο. Αυτοί όμως που τους παρέσυραν, θα μπορούσαν να λιθοβολήσουν το Χριστό μ’ ένα πάθος άρρωστο κι απάνθρωπο. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι μπορεί να έχουν λόγους, που τους οδηγούν στην προτίμηση της φτώχειας και στην άρνηση ενός λυτρωτικού Λόγου; Ποιοι αρνούνται να χαμογελάσουν στο Θεό και στη ζωή και προτιμούν να υποτάσσονται στους κλέφτες, τους ψεύτες και τους πόρνους; Το Ευαγγέλιο είναι αυτό, που θα μας διαφωτίσει(Ματθ. 27.20) "Οι δε αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τους όχλους ίνα αιτήσωνται τον Βαραββάν, τον δε Ιησούν απολέσωσιν." (Οι αρχιερείς όμως καί οι πρεσβύτεροι κατώρθωσαν νά πείσουν τόν όχλον νά ζητήσουν τόν Βαραββάν τόν δέ Ιησούν νά εξολοθρεύσουν.). Οι αρχιερείς είναι πολύ λογικό ν’ απαιτούν το θάνατο του Χριστού, γιατί θίγονται απευθείας οι εξουσίες τους. Οι “πρεσβύτεροι” όμως ποιοι είναι; Στην ελληνική γλώσσα, που είναι και η γλώσσα της Καινής Διαθήκης, είναι προσδιορισμός ηλικίας. Οι πρεσβύτεροι είναι οι γέροντες.


Οι Ιουδαίοι χρησιμοποιούν αυτήν τη λέξη για να προσδιορίζουν τα μέλη του ιουδαϊκού συμβουλίου. Σε μία πατριαρχική κοινωνία το συμβούλιο, που έχει την εξουσία, σίγουρα δεν αποτελείται από νέους. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση, οι πρεσβύτεροι, που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο, είναι οι γέροντες. Οι γέροντες επηρέασαν το λαό στο σύνολο του και τον μετέτρεψαν σε όχλο. Εφόσον ο λαός επηρεάστηκε στο σύνολό του, ενώ στη συντριπτική του πλειοψηφία ήταν φτωχός και δεν τον συνέφερε ο θάνατος του Χριστού, τότε οι πρεσβύτεροι αυτοί δεν ήταν μόνο τα μέλη του συμβουλίου, αλλά οι πρεσβύτεροι της κοινωνίας στο σύνολό τους. Ο άνθρωπος που παγιδεύεται κι ωθείται στη θυσία από το σύστημα, που είναι σχήματος τύπου πυραμίδας και στο οποίο οι εξουσίες μεταβιβάζονται ελέω πνευματικών δικαιωμάτων με φορά από πάνω προς τα κάτω, στερείται τη δυνατότητα απόλαυσης της ζωής. Η πυραμίδα λόγω μορφής επιλέγει αυτούς, που θα καταλάβουν τα υψηλά σημεία, ανάμεσα σ’ αυτούς που πραγματοποιούν τις θυσίες. Οι θέσεις όμως συνεχώς περιορίζονται κι αυτό σημαίνει ότι δημιουργείται ένα άλλο, τεράστιο δυναμικό ανθρώπων, που αγωνίζονται πιστά σαν δούλοι για το σύστημα, αλλά είναι αδύνατο να καταλάβουν κάποια ανώτερη θέση. Αυτοί οι πιστοί του συστήματος γερνούν παράλληλα με τους πιστούς, που κατέλαβαν τις υπάρχουσες θέσεις κι έχουν την αυτή φιλοσοφία.


Το σύστημα μοιράζει την υπεραξία ανάλογα  με την ηλικία και όχι με τις πραγματικές δυνατότητες του ανθρώπου. Στη βάση μοιράζει την ελάχιστη κι αυτό αποτελεί το δόλωμα για τον άνθρωπο-θήραμα. Μέχρι ένα σημείο της πυραμίδας έχουν τη δυνατότητα να φθάσουν όλοι, είτε υποστηρίζουν το σύστημα είτε όχι. Οι υπάλληλοι οποιουδήποτε κρατικού μηχανισμού γνωρίζουν ότι από τη στιγμή που προσλαμβάνονται, θα έχουν μία εξέλιξη, είτε αγωνιστούν γι’ αυτήν είτε όχι. Από το σημείο εκείνο και πέρα και μέχρι την κορυφή, το σύστημα γίνεται τελείως σκληρό κι απάνθρωπο. Δεν έχει απλά απαίτηση από τον άνθρωπο να το ανέχεται και ν’ αγωνίζεται, όταν κινδυνεύει, εφόσον αυτό τον συμφέρει κι είναι λογικό. Το σύστημα απαιτεί οι άνθρωποι να γίνονται συνεργοί και συνένοχοι του. Πληρώνει τεράστια υπεραξία κι έχει απαιτήσεις. Δεν αρκείται στο να υποστηρίζεται, αλλ’ απαιτεί από τους ανθρώπους στην καλύτερη περίπτωση να το ισχυροποιούν και στη χειρότερη να χειροκροτούν με πάθος τις επιλογές του. Οι άνθρωποι του στη βάση είναι υποχρεωμένοι, εφόσον δε θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους, να υπακούουν απλά και να εκτελούν ως όργανα. Ένας υπάλληλος μίας υπηρεσίας χαμηλού βαθμού, μπορεί να λέει την άποψη του χωρίς κανένα πρόβλημα. Ένας εφοριακός μπορεί σε ώρα εργασίας να πει —χωρίς κανένα πρόβλημα— σ’ έναν πολίτη ότι το καινούριο φορολογικό μέτρο είναι άδικο και σε καμία περίπτωση δεν απειλείται με απόλυση. Αυτός είναι υποχρεωμένος ως όργανο να εκτελέσει την εντολή, είτε συμφωνεί είτε όχι. Δεν ελέγχεται για την άποψή του, παρά ελέγχεται αν υπακούσει ή όχι στην εντολή.


Στο υψηλό σημείο της πυραμίδας, ο ανώτατος υπάλληλος ελέγχεται για την άποψή του. Δεν είναι όργανο, που εκτελεί κι αυτό σημαίνει ότι ο μισθός του αποβλέπει σ’ άλλου είδους ενέργειες. Ο άνθρωπος αυτός είναι πραγματικός δούλος, γιατί ποτέ δε δικαιούται να διαφωνεί. Η άποψη του πρέπει πάντα να ευθυγραμμίζεται με την άποψη της κορυφής. Ένας ανώτερος υπάλληλος ενός υπουργείου δεν μπορεί να σχολιάσει ένα νόμο, που πάρθηκε από τον υπουργό, γιατί έρχεται σ’ απευθείας αντίθεση μαζί του. Η άποψη του ελέγχεται και με δεδομένο ότι κοντά στην κορυφή της πυραμίδας οι υπάρχουσες θέσεις ελαχιστοποιούνται, τότε εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει τις προοπτικές κάποιου, που είναι απείθαρχος. Γνώμη διαφορετική από τη γνώμη της κορυφής της εξουσίας, σημαίνει αυτόματα αμφισβήτηση της ιεραρχίας. Οι προϊστάμενοι ενός ανώτερου υπαλλήλου δεν έχουν απλά την απαίτηση να εκτελεί, αλλά να συμφωνεί απόλυτα και σ’ αυτό που πρέπει να εκτελέσει.


Όταν κάποιος ενεργεί πάντα με τρόπο, που φαινομενικά δείχνει απόλυτη ταύτιση με τον  προϊστάμενο του, τότε αυτός ισοπεδώνεται  ως προσωπικότητα. Κανένας δε γνωρίζει πότε πραγματικά συμφωνεί και πότε είναι αναγκασμένος να το κάνει. Αυτή η έλλειψη πραγματικής εικόνας και με δεδομένο ότι στην κορυφή της εξουσίας συμβαίνουν πάντα ατασθαλίες ή ύποπτες επιλογές, φθείρει τον άνθρωπο και τον κάνει εξαρτώμενο. Αν ένας απατεώνας, που έχει πρόσβαση στην κορυφή της εξουσίας, προσπαθήσει να πάρει ένα μεγάλο τεχνικό έργο με ύποπτες διαδικασίες, τότε συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ακόμα και φίλος του πρωθυπουργού να είναι, δε φτάνει η υπογραφή του για την ανάληψη του έργου. Ο πρωθυπουργός δίνει εντολή στον υπουργό του. Αυτός έχει δύο επιλογές: ή ν’ αρνηθεί, που σημαίνει ότι θα πάει σπίτι του αδύναμος, γιατί, όπως θα δούμε, τον ελέγχει το σύστημα από τότε που ξεκίνησε την καριέρα του ή να συμβιβαστεί και να σώσει τη θέση του και όχι μόνον αυτό, αλλά να διατηρεί και καλές σχέσεις με την απόλυτη εξουσία. Από τον υπουργό η εντολή θα πάει στον υφιστάμενό του, που κι αυτός θα βρεθεί στην ίδια θέση, κι από εκεί θα συμβούν οι ίδιες με την αρχική διαδικασία, ώσπου αυτός ο απατεώνας καλυφτεί από τις απαιτούμενες εντολές και πάρει το έργο.


Όλα αυτά τα λέμε, γιατί είναι απαραίτητο να κατανοήσει κάποιος ότι το σύστημα στην κορυφή του λειτουργεί σε κατάσταση απόλυτης δουλείας. Το σύστημα κάνει όλους τους ανθρώπους, που το υπηρετούν στην κορυφή του, βρώμικους κι ενόχους. Αυτό το κάνει, γιατί η εξουσία που δίνεται στους ανθρώπους της κορυφής είναι τεράστια κι ο άνθρωπος που την παίρνει, πρέπει να είναι βρώμικος και μπλεγμένος σ’ ανομίες τέτοιου βαθμού, ώστε ακόμα κι αν βρεθεί στην απόλυτη κορυφή, να είναι τελείως ανίσχυρος να έχει γνώμη, που θίγει το σύστημα. Ένας άνθρωπος που φτάνει στην κορυφή και για οποιονδήποτε λόγο μιλά για κοινωνική αδικία, για σκάνδαλα, πρέπει να είναι ευάλωτος. Αν αρχίσει να μιλά γι’ όλα αυτά τα πράγματα, πρέπει αυτοί που είναι υφιστάμενοι του κι επιθυμούν όσο τίποτε άλλο την απόλυτη εξουσία, να έχουν στα χέρια τα στοιχεία, που είναι ικανά να τον εξοντώσουν.


Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο η υπεραξία γίνεται τεράστια, όσο μεγαλώνει η εξουσία κι ακολουθεί την ηλικία. Αν η υπεραξία ακολουθούσε το τραπέζιο και, για παράδειγμα, ως ηλικία στην οποία θα άρχιζε η μείωσή της ήταν τα 40 έτη του άντρα, τότε κάποιος που θα τα πλησίαζε, δε θα είχε κανέναν ενδοιασμό να θυσιάσει μερικά χρόνια υπεραξίας και ν’ ανοίξει το στόμα του, εναντίον του συστήματος. Το πονηρό σύστημα μοιράζοντας εξουσία μέσα απ’ ορισμένες συγκεκριμένες διαδικασίες, που είναι τρομερά χρονοβόρες για τα μέτρα του θνητού ανθρώπου, καταφέρνει δύο πράγματα που το κάνουν τρομερά ισχυρό. Το πρώτο είναι ότι φαινομενικά την εξουσία μπορεί να την πάρει οι καθένας και δεύτερο ότι στην κορυφή κυριαρχούν οι πρεσβύτεροι, οι γέροντες. Το σύστημα Βαβυλώνας και της Δυτικής φεουδαρχίας, στα οποία η εξουσία μοιραζόταν με απευθείας επιλογή των κρατούντων, ήταν ευάλωτο, γιατί ναι μεν εξασφάλιζε δούλους και πρεσβυτέρους στην κορυφή, αλλά η ιδέα και μόνον του αποκλεισμού φτωχών ανθρώπων από τη δομή έκανε ορατή την αδικία.


Το σύστημα αυτό, αν βρεθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, όπως η φτώχεια κι οι κατάλληλοι άνθρωποι να κατευθύνουν τη βάση, βρίσκεται πολύ εύκολα σε κατάσταση αντιπαλότητας μ’ αυτή. Οι μεγάλες επαναστάσεις των ανθρώπων ήταν εύκολη υπόθεση να πραγματοποιηθούν, εφόσον ο κόσμος χωρίς την απαιτούμενη παιδεία μπορούσε ν’ αντιληφθεί την τεράστια κλοπή και να διακρίνει τους υπεύθυνους για την κατάσταση. Ο Γάλλος χωρικός ή ο Ρώσος, ανεξάρτητα από παιδεία κι ευφυΐα, μπορούσαν να δείξουν μία μέρα πριν την επανάσταση, αυτούς που τους έκλεβαν. Η σημερινή κοινωνία όμως δεν ανατρέπεται μ’ επανάσταση αλλά με γνώση.


Η γνώση αυτή είναι πιο σύνθετη κι απαιτεί από τους ανθρώπους ανώτερη παιδεία απ’ ότι οι απλές επαναστάσεις. Στις μέρες μας δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί και να περιγράψει κάποιος με σαφήνεια τους ανθρώπους, που είναι υπεύθυνοι για την απέραντη φτώχεια. Ποιοι είναι αυτοί; Οι πολιτικοί; Με την ψευδοδημοκρατία οι πολίτες εκλέγουν τους πολιτικούς κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει επανάσταση, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να τους αντικαταστήσουν μ’ άλλους ανθρώπους, που θα είναι πάλι δική τους επιλογή. Οι βιομήχανοι; Οι κεφαλαιοκράτες; Πάλι αδιέξοδο. Δεν υπάρχει δουλεία, που να οδηγεί τους ανθρώπους στα χέρια τους. Δεν υποχρεώνει κανένας τους εργάτες να πάνε να δουλέψουν στα εργοστάσια, όπου τους κλέβουν. Μόνοι τους πηγαίνουν και όχι μόνον πηγαίνουν, αλλά κι επιστρατεύουν τις γνωριμίες τους, για να βρουν μία θέση εργασίας. Το σύστημα γενικά; Σύστημα είναι, από τον αρχηγό ενός κράτους μέχρι το διορισμένο κηπουρό ενός δημοτικού πάρκου. Ποιος φταίει; Ο αρχηγός, που είναι ένας κι αλλάζει ή ο κηπουρός που εισπράττει ελάχιστα; Η παγκόσμια κατάσταση δείχνει ότι υπάρχει εχθρός του ανθρώπου, αλλά είναι δύσκολο να τον διακρίνουμε. Η σημερινή κοινωνία δεν είναι λιγότερο αιμοβόρα από την κοινωνία της Βαβυλώνας, αλλά είναι αδύνατο ν’ αντιληφθεί κάποιος τι συμβαίνει.

Back to content | Back to main menu