Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Η αναφορά σ όλα αυτά έγινε, για να διαπιστώσουμε ένα κοινό σημείο ανάμεσα στην  κορυφή της κοινωνίας της Βαβυλώνας και στην κορυφή της σύγχρονης κοινωνίας. Το κοινό σημείο είναι οι πρεσβύτεροι, που είτε έχουν εξουσίες είτε όχι, ακολουθούν πιστά το σύστημα. Το σύστημα ξεκινά από το θεσμό του γάμου και στήνει μία ακαταμάχητη παγίδα στους ανθρώπους. Οι αβάσταχτες υποχρεώσεις που δημιουργεί στον άντρα, τον ωθούν προς την υπεραξία του συστήματος ή προς την αναζήτηση του πλούτου. Από τη στιγμή που σκύβει το κεφάλι ο άνθρωπος κι αγωνίζεται γι αυτά αγνοώντας το Χριστό, ούτε καν αντιλαμβάνεται πώς από νέος γίνεται πρεσβύτερος. Ο άνθρωπος κι ειδικά όταν είναι νέος, είναι απόλυτα όμοιος με το Θεό. Σκέφτεται με τρόπο ανάλογο και η ρευστότητα της φύσης του άντρα, τον κάνει να ταξιδεύει στο χρόνο. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο Θεός κάνει το ίδιο πράγμα, αλλά είναι Αθάνατος, Άφθαρτος και Τέλειος. Ο άντρας δεν έχει την πολυτέλεια ν αναπτύσσει στρατηγική, που είναι απαραίτητη μέσα στο σύστημα για την απόκτηση του πλούτου. Δεν μπορεί να πει σε καμία περίπτωση ο άνθρωπος ότι θα θυσιάσει μερικά χρόνια από τη ζωή του και μετά θα την απολαύσει. Ο χρόνος είναι εξαιρετικά περιορισμένος και η μόνη λύση προέρχεται από το Λόγο του Χριστού. “Αδράνεια”!!. (Ματθ. 6.19-6.20) "Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι.. " (Μή θησαυρίζετε διά τόν εαυτόν σας θησαυρούς εις τήν γήν, όπου ο σκόρος καί η σαπίλα τούς καταστρέφουν καί όπου οι κλέπται κάνουν διάρρηξιν καί τούς κλέβουν). (Λουκ. 12.23) "η ψυχή πλείον εστί της τροφής και το σώμα του ενδύματος." (Η ζωή αξίζει περισσότερον από τήν τροφήν, καί τό σώμα από τό ένδυμα.) . (Λουκ. 12.20-12.21) "αφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου.. α δε ητοίμασας τίνι έσται;" (Ανόητε, αυτήν τήν  νύχτα ζητούν από σέ τήν ψυχήν σου. Εκείνα δέ πού ετοίμασες, ποιός θα τά πάρη;). Και (Ματθ. 6.34) "μη ούν μεριμνήσητε εις την αύριον .. η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής.. αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής." (Μή μεριμνάτε λοιπόν διά τήν αύριον,  διότι η αυριανή ημέρα θά φροντίσει διά τά δικά της πράγματα. Φθάνει η στενοχώρια τής ημέρας.). Αν αντιληφθεί κάποιος αυτό, που είναι οφθαλμοφανές σ αυτήν την περίπτωση, τότε και μόνο μπορεί ν  απολαύσει τη ζωή του.

Για ν
αντιληφθεί όμως κάποιος το Λόγο του Χριστού, πρέπει απαραίτητα να πληρεί ορισμένες προϋποθέσεις. Αν παντρεύτηκε κάποιος μία γυναίκα που δεν ήθελε, αλλά τον ώθησε η ανάγκη, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ν αντισταθεί στον πειρασμό. Ο ερωτευμένος άντρας νιώθει την ευτυχία και τη χαρά που του δίνει η γυναίκα του. Όμως αυτή η κατάσταση δεν ισχύει και για το μοιχό. Ο μοιχός έχει ελεύθερο χρόνο και δε δεσμεύεται από τον έρωτα. Για τον ερωτευμένο είναι χαρά να κάθεται συνεχώς στο ίδιο περιβάλλον, με τη γυναίκα που αγαπά. Ο μοιχός είναι αδύνατο να καθίσει στο σπίτι του, αφού δεν έχει τίποτε να κάνει και ν ασχοληθεί. Με δεδομένη την τάση του άντρα να γίνει “σάρκα μία”, ο μοιχός συνέχεια βρίσκεται σε φάση αναζήτησης. Ο πρώτος μπορεί να παραμείνει στατικός και ν ακολουθήσει πλήρως το Λόγο του Χριστού, αφού ο Χριστός απευθύνεται σ αυτόν. Ο δεύτερος είναι αδύνατον. Απ αυτό, εύκολα διαπιστώνει κάποιος ότι οι άνθρωποι, που αναζητούν τον πλούτο ή την υπεραξία μέσω του συστήματος, είναι οι μοιχοί.

Οι άντρες την επόμενη μέρα του γάμου τους επιβαρύνονται με τεράστιες υποχρεώσεις, αλλά έχοντας τώρα μία εικόνα της κοινωνίας, που τους περιμένει. Στην περίπτωση που ο έρωτας προϋπήρχε του γάμου, βλέπουμε τον άντρα να έχει όλη τη θέληση να μείνει προσκολλημένος στη γυναίκα του, αλλά οι νέες συνθήκες τον αναγκάζουν ν
αναζητήσει  πρόσθετους οικονομικούς πόρους. Η εργασία που έχει ένας απλός άνθρωπος χωρίς παιδεία, σε καμία περίπτωση δεν αμείβεται τόσο, ώστε να εξασφαλίσει την κάλυψη των νέων οικονομικών αναγκών. Ο εργάτης δεν λαμβάνει διαφορά στην αμοιβή του, όπως οι δούλοι, ανάλογα με την οικογενειακή του κατάσταση. Αυτή η διαφορά είναι υπεραξία και δε δίνεται ποτέ στον εργάτη. Δεν υπάρχει καμία εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας κατά την οποία ο εργάτης μόνος του, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια να μπορούσε να ζήσει, έστω κι ανεκτά με ανθρώπινα παραδεκτές ώρες εργασίας. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο απλός εργάτης για ν αντεπεξέλθει, είναι να πολλαπλασιάσει τις ώρες εργασίας του. Αν η κοινωνία κατορθώσει να τυπώσει στο μυαλό του εργάτη ότι πρέπει να δουλέψει περισσότερο από το κανονικό, για να μπορέσει να ζήσει και να μη διαμαρτύρεται, τότε έχει πετύχει το στόχο της. Ο εργάτης αργά ή γρήγορα θα γίνει μοιχός. Η καθημερινή ρουτίνα της δουλειάς, η υπερβολική κόπωση, αλλά κι ο χρόνος που τρέχει, αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Ο νέος άνθρωπος σκύβει το κεφάλι και δουλεύει μέρα και νύχτα γι αυτούς που αγαπά. Ο χρόνος που δαπανά στη δουλειά του, τον απομονώνει από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπά.

Η πιο κρίσιμη ηλικία του άντρα είναι η μέση ηλικία. Όλοι οι άντρες ό,τι κι αν φιλοδοξούν να επιτύχουν, όσες θυσίες κι αν έχουν κάνει, σ
αυτήν την ηλικία σηκώνουν το κεφάλι και βλέπουν τον κόσμο γύρω τους. Δεν είναι ούτε νέοι ούτε γέροι κι, αφού η κατάσταση που ακολουθεί άμεσα είναι το γήρας, αγχώνονται. Δεν μπορούν σ αυτήν την ηλικία να φερθούν ούτε σαν νέοι ούτε σαν γέροι. Αν ήταν ερωτευμένοι κάποτε με τη γυναίκα τους, αυτή η κρίση θα τους στρέψει κατ αρχήν προς αυτήν τη γυναίκα με την οποία ήταν κάποτε ερωτευμένοι και τώρα παντρεμένοι. Αν το κάνουν αυτό μετά από μία εξαντλητική πορεία θυσίας και κόπωσης, αυτό που τους περιμένει σίγουρα είναι η απογοήτευση. Η γυναίκα που κάποτε αγάπησαν, δεν είναι η όμορφη γυναίκα που κάποτε την επιθυμούσαν πολλοί, αλλά αυτή χάριζε τον έρωτά της μόνο σ αυτόν. Είναι μία γυναίκα γερασμένη και καταπονημένη, που δεν προσέχει τον εαυτό της και το μόνο που την ενδιαφέρει, είναι η οικογένεια ως κοινωνική δομή, μέσα στην οποία αναπτύσσονται τα παιδιά της. Η γυναίκα που κάποτε δάμαζε τον άντρα και τα πάθη του είναι μία νικημένη νοικοκυρά. Οι απαιτήσεις της που κάποτε ήταν πολύ μεγάλες, έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Δεν απαιτεί πλέον την απόλυτη προσήλωση ερωτευμένου παρά λίγα ψίχουλα συντροφικής αγάπης και σεβασμού. Η γυναίκα σ αυτήν τη φάση της ζωής της δεν αντιμετωπίζει τραγικά προβλήματα, εφόσον ο χρόνος της δεν πήγε χαμένος. Δε νοσταλγεί τα νιάτα της με την απόγνωση του άντρα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα παιδιά της ήταν αυτά, που έκαναν αυτόν το χρόνο πολύτιμο και δε θα διανοούνταν καν ν ανταλλάξει τις υπέροχες στιγμές που αυτά της έδωσαν, με τα νεανικά καπρίτσια του έρωτα.

Ο άντρας όμως είναι το τραγικό πρόσωπο. Αποφάσισε να θυσιάσει λίγο χρόνο για να βελτιώσει τη ζωή του και βλέπει ότι παρασύρθηκε κι έφτασε στις πύλες του γήρατος. Ένας άντρας μπορεί να δουλεύει σκληρά ημέρα και νύχτα και να διαπιστώσει στα πενήντα του ότι το μόνο που κατάφερε, ήταν να κτίσει ένα σπίτι, αν το έκτισε κι αυτό με τις δυσκολίες της ζωής. Νύχτα φεύγει νύχτα έρχεται, για να προλάβει τις δουλειές του. Δεν προσέχει τη γυναίκα του, όχι επειδή δεν το θέλει αλλά, επειδή δεν μπορεί. Τα παιδιά του μεγαλώνουν κι αυτός δε βρίσκεται στο σπίτι, για να τ
 απολαύσει και να παίξει μαζί τους. Όταν φτάσει στη μέση ηλικία, ο πανικός του είναι τόσο μεγάλος, ώστε τον κάνει να φέρεται παράλογα. Σ αυτήν την ηλικία τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει αρκετά, ώστε έχουν τη δική τους προσωπικότητα κι αυτό σημαίνει άποψη.

Ο πατέρας αυτός, λόγω της απουσίας του από την οικογένεια, είναι αδύνατο να διανοηθεί ότι δεν έχει πλέον να κάνει με παιδιά, αλλά με άντρες και γυναίκες, που ναι μεν είναι παιδιά του, αλλά του είναι εντελώς άγνωστα. Γίνεται γκρινιάρης, φωνάζει χωρίς λόγο για ν
αυτοεπιβεβαιωθεί και προσπαθεί συνεχώς ν αποδείξει ότι δεν έχασε τον έλεγχο, αλλά ότι εξακολουθεί να είναι ο πάνσοφος πατέρας, που καλύπτει σ  όλα τα θέματα τα παιδιά του. Προσπαθεί να τους επιβάλλει τις απόψεις του πάνω σ  όλα τα θέματα, προσπαθεί επίσης να τους προσανατολίσει σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα και όχι λαμβάνοντας υπόψη του τα επιμέρους χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού του. Η κατάσταση αυτή είναι ένα φιάσκο, εφόσον στην καλύτερη μορφή της τα παιδιά αναγκάζονται από αγάπη κι υποκρίνονται ότι συμφωνούν, ενώ στη χειρότερη έχουμε τη σύγκρουση, που διαλύει οριστικά κι αμετάκλητα τις σχέσεις μεταξύ πατέρα και παιδιών.

Αυτός ο άνθρωπος έχει άγχος για τη ζωή που σπατάλησε για το τίποτε και ζει σε μία οικογένεια, που θεωρητικά μόνον υπάρχει, εφόσον ούτε η γυναίκα του τον καλύπτει ούτε τα παιδιά του τού δίνουν την πρέπουσα σημασία. Η συνέπεια είναι να νιώθει εξαιρετικά αδικημένος. Πνίγεται από την αδικία κι αυτό τον ωθεί ακόμα πιο μακριά από την οικογένεια του. Όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο πολύ μισεί τον  κόσμο. Μισεί αυτούς, που έχουν χρήματα και περνούν μία εύκολη ζωή. Μισεί αυτούς, που έχουν τα μέσα κι απολαμβάνουν την πορνεία. Απ
όλα αυτά το συναίσθημα της αδικίας, που τον πνίγει, είναι αυτό, που τον κάνει να μισεί τους νέους περισσότερο. Οι νέοι, ποτέ και σε καμία εποχή, δεν πήραν στα σοβαρά το θέμα της εργασίας ή της κοινωνικής επιτυχίας. Οι γεροντότεροι τους θεωρούν τεμπέληδες, ασυνεπείς και γενικά ανώριμους. Η δίψα τους για τη ζωή τους ωθεί καμία φορά σ  ακραίες καταστάσεις, που προκαλούν τους μεγαλύτερους.

Αυτήν την πρόκληση δεν την αντέχει κάποιος, που έζησε με τον τρόπο του άντρα που μελετήσαμε. Μισεί τους νέους και γι
αυτό που είναι και γι αυτά που καταφέρνουν πανεύκολα. Γελάνε κι αυτό τον ερεθίζει. Αυτός ο άνθρωπος, από τη στιγμή που αισθάνεται μ αυτόν τον τρόπο, είτε ωφελήθηκε από το σύστημα είτε αδικήθηκε, είναι έτοιμος να το προστατεύσει, εφόσον αυτό μόνο μπορεί να ταπεινώσει τους αυθάδεις νέους. Αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ ευάλωτος σε κηρύγματα ηθικού περιεχομένου και  προσπαθεί να τα μεταδώσει, έχοντας την ελπίδα ότι θα πάψει να βασανίζεται απ  όλους αυτούς, που διασκεδάζουν τη ζωή τους. Τα κέντρα που δίνουν αυτές τις κατευθύνσεις είναι γνωστά και θα τα εξετάσουμε σ άλλο σημείο. Σημασία εδώ έχει ότι ο άνθρωπος αυτός, που κάποτε ήταν ερωτευμένος και τρελός για τη ζωή, βλέπει ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανε κι αυτός όταν ήταν νέος, κι ερεθίζεται και θυμώνει.

Αν όλα αυτά συμβαίνουν σ
ένα πρώην ερωτευμένο, εύκολα μπορεί κάποιος ν αντιληφθεί τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό και στην ψυχή ενός μοιχού από τότε που παντρεύτηκε. Τον έρωτα δεν τον γνωρίζει ούτε στο ελάχιστο. Δεν έχει να θυμηθεί ούτε μία περίπτωση ανέμελης ζωής και ξεγνοιασιάς.  Αν αυτό συνδυαστεί και με μία οικονομική αποτυχία, τότε εύκολα βλέπουμε ότι το μίσος εναντίον των νέων είναι τεράστιο. Το μίσος που τους χαρακτηρίζει, τους κάνει πολύ εύκολους στο θέμα της κατεύθυνσης από το σύστημα. Οι άνθρωποι αυτοί, που είναι γονείς και διέπονται απ αυτό το τεράστιο  μίσος, είναι εκείνοι, που βάζουν την πιο σκληρή εξουσία στη βάση της κοινωνίας. Εκείνοι που βάζουν ψεύτικες ιδέες στα μυαλά των παιδιών τους για την κοινωνική επιτυχία, την ηθική, τη ζωή. Είναι οι άνθρωποι, που δεν επιτρέπουν στις κόρες τους να βγουν από το σπίτι και να συναναστραφούν, όπως είναι φυσικό με άντρες. Είναι οι άντρες, που βλέπουν ένα φτωχό νέο να χαίρεται τον έρωτα με την κόρη τους και θυμώνουν, μέχρι του σημείου να γίνονται βίαιοι. Το πρόβλημα τους δεν είναι η κόρη τους, αλλά ο θρασύς νέος τον οποίο αποκαλούν αλήτη, επειδή γελάει και χαίρεται τη ζωή αρνούμενος να υποταχθεί. Μισούν το νέο και τον ζηλεύουν, επειδή παρ όλη τη φτώχεια του μπορεί και χαίρεται τον έρωτα, πράγμα που δεν κατάφερναν οι ίδιοι. Όταν ήταν νέοι σκέφτονταν να βολευτούν με κάποια προίκα και χλεύαζαν αυτούς, που ακολουθούσαν τον έρωτα. Η αποτυχία της ζωής τους όμως, τους κάνει κι αντιλαμβάνονται ότι οι φτωχοί αυτοί νέοι με το θράσος και τη νεανική τους ομορφιά, βρίσκονται πολύ κοντά στην επιτυχία κι αυτό δεν είναι διατεθειμένοι να το επιτρέψουν. Αρχίζουν και δέχονται θεωρίες, που υπηρετούν το σύστημα και που εγκληματικά αποδίδονται στον τέλειο Θεό. Περιστρέφονται γύρω από τα κέντρα, που υπάρχουν για να τους παγιδεύουν. Όσο πιο πολύ μισούν τους νέους, τόσο πιο ακραίες θέσεις παίρνουν για την ηθική. Συμπαθούν προκλητικά τους χειρότερους ανάμεσα στους νέους, που δεν είναι άλλοι παρά αυτοί που φέρονται σαν αυτούς. Αυτοί που θυσιάζονται και δουλεύουν μέρα νύχτα, για να γίνουν σπουδαίοι σε μία άθλια κοινωνία. Αυτοί οι άνθρωποι, που βλέπουν το τέλος να είναι πολύ κοντά και το παρελθόν τους άθλιο, είναι αυτοί που, όταν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατό  φτωχοί άνθρωποι ν αγνοήσουν το Λόγο του Χριστού, δεν μπορούσαμε. Τον πλούτο όλου του κόσμου να δώσει κάποιος σ  αυτούς τους άθλιους, δε θα καταφέρει να σβήσει το μίσος τους για τους νέους.

Το σύστημα, μ
όλες αυτές τις διαδικασίες που υποστηρίζει μέσα στην κοινωνία και με δεδομένο ότι ο χρόνος για το θνητό άνθρωπο κυλάει γρήγορα και αλύπητα, δημιουργεί ένα κοινωνικό στρώμα μέσα στο άπειρο της βάσης, που, χωρίς να έχει κανένα όφελος από την ύπαρξή του, εν τούτοις το υποστηρίζει. Αυτός είναι με βάση και το μέγεθος αυτής της μερίδας των ανθρώπων, μέσα στο σύνολο της κοινωνικής βάσης  ο αντικειμενικός του στόχος. Η δημιουργία ενός τεράστιου ανθρώπινου δυναμικού, που, χωρίς να έχει την παραμικρή απαίτηση, και μόνον από ψυχολογικά προβλήματα να στηρίζει ένα σύστημα που κατατρώει κι αυτούς τους ίδιους.

Πώς ήταν δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι ν
ανεχθούν σε μία απάνθρωπη κοινωνία, όπως αυτή των Ιουδαίων, τον όμορφο και προπάντων νεότατο Χριστό να δώσει στους νέους χαρά και Λύτρωση και στον Εαυτό Του δόξα και τιμή; “Σταύρωσον αυτόν” φώναζαν με λύσσα κι έτρεχαν ανάμεσα στο πλήθος. Απειλούσαν, φώναζαν, επικαλούνταν το Θεό, παρακαλούσαν. Τίποτε δεν τους ένοιαζε παρά να θανατωθεί Αυτός ο νέος. Αυτοί είναι, που μπορούν κι αναπτύσσουν τέτοιο μίσος, που μπορούν πέρα από κάθε λογική ακόμα και να λιθοβολήσουν. (Ιωάν. 8.8-8.9) "ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ' αυτή. και πάλιν κάτω κύψας έγραφεν εις την γην. οι δε ακούσαντες εξήρχοντο εις καθ' είς, αρξάμενοι από των πρεσβυτέρων έως των εσχάτων.." ("Ο αναμάρτητος από σάς άς ρίξη πρώτος τήν πέτρα εναντίον της". Και πάλιν έσκυψε κάτω καί έγραφε εις τήν γήν. Όταν τό άκουσαν εκείνοι, έφυγαν ο ένας ύστερα από τόν άλλον, πρώτοι οι γεροντότεροι). Ο όχλος, που σ αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως σύνολο ανθρώπων, αλλά ως αγέλη ζώων, περιλάμβανε πάλι μέσα του τους διψασμένους για εκδίκηση και αίμα πρεσβύτερους. Αυτοί, που μετέτρεψαν σε όχλο τους Ιουδαίους και καταδίκασαν το Χριστό, ήταν και στην περίπτωση της μοιχαλίδας με τις πέτρες στα χέρια, έτοιμοι να τιμωρήσουν. Το Θεό-Χριστό όμως Τον φοβούνταν, όπως το σκοτάδι το φως και δεν τόλμησαν να Του εναντιωθούν. Όταν όμως μίλησε γι αμαρτία και μοιχεία, πρώτοι αποχώρησαν, γιατί όλη τους τη ζωή τη σκόρπισαν μέσα στη μοιχεία και την πορνεία κι αυτό σημαίνει ότι ήταν απόλυτοι γνώστες του θέματος. Αυτοί οι άθλιοι μετατρέπουν τους ανθρώπους σε όχλο και τους κάνουν να φέρονται με κτηνώδη τρόπο απέναντι ακόμα και σ ανθρώπους, που υπηρετούν τους ανθρώπους πραγματικά. Δεν είναι τυχαίο που σ αυτήν την περίπτωση και μόνο χρησιμοποιεί τον προσδιορισμό “αναμάρτητος”, καθώς επίσης κι όταν αφήνει τη γυναίκα να φύγει και της λέει να μην αμαρτάνει.

Ο Χριστός χρησιμοποιεί πολλές έννοιες χαρακτηρισμού όπως κλέφτες, ανθρωποκτόνοι, υποκριτές, πόρνοι. Όλοι είναι αμαρτωλοί, αλλά γιατί μόνο σ
αυτήν την περίπτωση υπάρχει αυτός ο προσδιορισμός; Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Μοιχεία = Μοιχός = Εξουσία =  Βάρβαρος = Θεομαχία = Βλασφημία = Αμαρτωλός = Βεεζελβούλ = 37. Όλα αυτά τα συνώνυμα που προκύπτουν μέσα από τους αριθμούς μόνον, είναι ικανά να δώσουν την εξήγηση στο ερώτημα γιατί ο Χριστός χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο. Είναι επίσης ικανά να στηρίξουν τη θεωρία μας, που λέει ότι η εξουσία και το σύστημα έχει ισχύ μόνον, αν καταφέρει και σκορπίσει μέσα στον κόσμο τη μοιχεία, που δίνει την εξουσία στον πατέρα μέσα στην οικογένεια κι από εκεί σ όλη την κοινωνία, μετατρέποντας το σύστημα σε πατριαρχικό.

Σ
αυτό το σημείο και για λόγους  δικαιοσύνης είναι χρήσιμο να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα. Η συμπεριφορά ενός ανθρώπου, που έχει βγει από το στάδιο της νεότητας, είναι κατά κανόνα αυτή που περιγράψαμε. Το υπερβολικό άγχος κι ο φόβος για το μέλλον, οδηγεί τις περισσότερες φορές στο μίσος ενάντια στη συμπεριφορά των νέων. Αυτός ο άνθρωπος δε μισεί τους νέους, επειδή τους ζηλεύει γι αυτήν την ιδιότητά τους αποκλειστικά. Ο πρεσβύτερος ακόμα κι ο πιο αμετανόητος για την όλη πορεία του, ακόμα κι αυτός, που συνειδητά θα έκανε τα ίδια πράγματα στη ζωή του, αν την ξαναζούσε, απειλείται από τους νέους. Ο άνθρωπος που λειτουργεί μέσα στο σύστημα, είναι βέβαιο ότι πραγματοποιεί ορισμένες θυσίες. Οι θυσίες  αυτές όσο πιο μεγάλες είναι, τόσο πιο πολύ ωθούν τον άνθρωπο μέσα στην κοινωνία και σ αυτό που λέμε κοινωνική καταξίωση. Όμως στην κοινωνία, εφόσον είναι κοινωνία εξουσίας, κοινωνική καταξίωση σημαίνει αυτόματα κι ανάλογη εξουσία. Οι νέοι βλέπουν τη ζωή διαφορετικά από τους πρεσβύτερους κι αυτό δημιουργεί σημεία τριβής. Διαφορετική άποψη σε μία κοινωνία εξουσίας, σημαίνει αμφισβήτηση της υπάρχουσας φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία της κοινωνίας, στην οποία ζούμε σήμερα, στηρίζει αποκλειστικά τη φιλοσοφία της εξουσίας.

Οι νέοι, όσο σκληρή κι αν είναι η κοινωνία, ζουν διαφορετικά από τους υπόλοιπους. Δεν μπορεί κανένας, επειδή δεν έχει ο ίδιος τη δυνατότητα ν
απολαύσει ορισμένα πράγματα, να εμποδίσει ένα νέο ν  απολαύσει τα ίδια. Αυτό συμβαίνει γιατί ό,τι είναι δυνατό να επιθυμεί ο άνθρωπος είναι στις δυνατότητες του νέου να το απολαύσει. Σ αυτό το σημείο, η εξουσία είναι εξαιρετικά αδύναμη, αφού σε περίπτωση που η επέμβασή της είναι δυναμική, οι νέοι δε διστάζουν ν απαντήσουν εξίσου δυναμικά. Το πιο επικίνδυνο τμήμα της ανθρώπινης κοινωνίας για την εξουσία, είναι οι νέοι. Έχουν αξιοθαύμαστες πνευματικές και σωματικές δυνατότητες, με τις οποίες μπορούν να διαλύσουν τα πάντα. Όλους αυτούς, η εξουσία προσπαθεί να τους παγιδεύσει και όχι να τους νικήσει. Οι δυσκολίες της ζωής στον οικονομικό τομέα και οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις, έχουν πάντα τα περισσότερα θύματά τους ανάμεσα στους νέους. Η κινητικότητα δε, που διακρίνει τους νέους στο χώρο των ιδεολογιών, τους κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις να στρέφονται, ενάντια στην εξουσία και το σύστημα.

Σ
αυτό το σημείο δημιουργείται και το σημείο τριβής ανάμεσα σ  αυτούς και τους πρεσβυτέρους, που την ασκούνε. Οι νέοι από τη φύση τους είναι ανυπότακτοι και δεν πιστεύουν στην αξία της εξουσίας. Η “ισότητα”, είτε είναι κοινωνική είτε οικονομική, είναι μία έννοια που την κατανοούν απόλυτα. Ο αγώνας της γυναίκας, για ισότητα και δικαιώματα, σε καμία περίπτωση δε στρεφόταν εναντίον ενός νέου άντρα. Οι νέοι άντρες με το πνεύμα τους βοήθησαν στη διάδοση και την εμπέδωση αυτής της φιλοσοφίας. Όλα αυτά τα λέμε, γιατί πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σ όλα τα κινήματα στα οποία παίρνουν μέρος οι νέοι άνθρωποι, δεν επιδιώκουν απαραίτητα την εναλλαγή της εξουσίας, μετά το πέρας της οποίας θα έχουν προσωπικό συμφέρον, που σημαίνει ότι θ αντικαταστήσουν κάποιους άλλους στην πυραμίδα της εξουσίας. Οι νέοι λόγω φιλοσοφίας είναι έτοιμοι να δεχτούν μία θεωρία, που θα εξασφαλίζει ελευθερία και μία οικονομική ευχέρεια, έστω και στοιχειώδη, που δε θ απαιτεί εξαντλητική εργασία.

Ο Χριστός εμφανίστηκε στην Ιουδαία κι ο Λόγος Του, ήταν για τους νέους, ένας Λόγος που τους ενθουσίαζε. Δεν υποσχέθηκε θέσεις εξουσίας, που θα μοιράζονταν εκ νέου μετά την ανατροπή του συστήματος. Ο Χριστός πρότεινε έναν τρόπο ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν απαιτούσε θυσία και κατανάλωση χρόνου. Αυτή η θεωρία είναι θεωρία νέου ανθρώπου κι απευθύνεται αποκλειστικά σε νέους ανθρώπους. Αν ο Χριστός
αν και νέος στην ηλικία κατηγορούσε το σύστημα για όλα όσα το κατηγόρησε, αλλά στρεφόταν εναντίον προσώπων κι επιλογών της εξουσίας, τότε το βέβαιο είναι ότι δε θα θανατωνόταν. Όταν στρέφεται κάποιος εναντίον προσώπων μέσα στο σύστημα και όχι εναντίον της φιλοσοφίας του συστήματος, τότε επιβιώνει, επειδή πλαισιώνεται ταχύτατα από ανθρώπους, που, κι αυτοί ως δούλοι του συστήματος εξουσίας, αναζητούν έναν κύριο ο οποίος θα τους δώσει θέσεις εξουσίας. Αν ο Χριστός κατηγορούσε απευθείας τον Καϊάφα, θα εξασφάλιζε στο περιβάλλον του, όλους τους εχθρούς του κι αντιπάλους του. Αν κατηγορούσε τον Πόντιο Πιλάτο, θα εξασφάλιζε την υποστήριξη όλων των ανθρώπων, που είχαν εξουσία κι είχαν τάσεις αυτονομιστικές. Όλα αυτά τα γνωρίζει ο Χριστός, εφόσον σίγουρα τον πλησίασαν τέτοιοι άνθρωποι, που όταν βλέπουν ένα κοινωνικό ρεύμα, αυτόματα προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν και να το εντάξουν στην εξουσία τους.

Ο Λόγος του Χριστού ήταν Λόγος ειπωμένος από ένα νέο κι απευθυνόταν αποκλειστικά σε νέους. Άνθρωπος, που έχει ενταχθεί στο σύστημα και παίρνει εξουσία, είναι αδύνατο να σεβαστεί το Λόγο αυτό. (Ιωάν. 21.18) "βόσκε τα πρόβατα μου. αμήν αμήν λέγω σοι, ότε ης νεώτερος, εζώννυες σεαυτόν και περιεπάτεις όπου ήθελες
.. όταν δε γηράσης, εκτενείς τας χείρας σου, και άλλος σε ζώσει, και οίσει όπου ου θέλεις." (Βόσκε τά πρόβατα μου. Αλήθεια, αλήθεια σού λέγω, όταν ήσο νεώτερος, έζωνες τόν εαυτόν σου καί περπατούσες όπου ήθελες. Όταν όμως γεράσης, θά απλώσης τά χέρια σου καί άλλος θά σέ ζώση καί θά σέ φέρει εκεί όπου δέν θέλεις.). Ο Χριστός γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στον ίδιο άνθρωπο με την πάροδο του χρόνου. Η επεξήγηση που ακολουθεί στο Ευαγγέλιο, είναι προσωπική άποψη του Ιωάννη και θα δούμε αλλού, αν είναι σωστή ή όχι. Ο άνθρωπος αλλάζει, σύμφωνα με το Χριστό, με την πάροδο του χρόνου και κάνει πράγματα που δεν επιθυμεί και προφανώς έχουν σχέση με την εξουσία. Όλα αυτά μας οδηγούν στο ν αναγνωρίσουμε ότι μεταξύ των πρεσβυτέρων δεν υπήρχαν μόνον άνθρωποι, που μισούσαν θανάσιμα ένα νέο, όπως ο Χριστός, αλλά κι άνθρωποι που λόγω ιδεολογίας και ηλικίας, έβλεπαν να μεταμορφώνεται η βάση σε μία μάζα ανθρώπων, χωρίς χαρακτηριστικά που την κάνουν να ελέγχεται..  άνθρωποι που θυσίασαν τη ζωή τους για την ιδεολογία τους και μέσα σε μία κοινωνία εξουσίας πήραν εξουσία υπηρετώντας την. Αυτοί οι άνθρωποι ως γηραιότεροι ζήλευαν το Χριστό λόγω της δόξας που έπαιρνε.

Ο κάθε άνθρωπος που θυσιάζεται για τη δόξα κι αποσπά ψίχουλα, ζηλεύει ένα νέο, που παίρνει το σύνολό της. Αυτή η ζήλια δεν είναι απαραίτητα μίσος ανθρωποκτόνο. Όταν όμως ο άνθρωπος αυτός ανατρέπει όλα όσα πιστεύει κάποιος, που έχει θυσιαστεί, τότε είναι θανάσιμος αντίπαλος, που ξεφεύγει από τα πλαίσια της σχέσης ηλικίας. Ένας αυτονομιστής Ιουδαίος ως άνθρωπος, ζήλευε φυσιολογικά ένα νέο, που μάγευε τα πλήθη κι ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό να τον οδηγήσει σε φονική πράξη. Όμως όταν αυτός ο άνθρωπος έχει υποταχτεί σ
όλη του τη ζωή σ εξουσίες, που υπηρετούν την ιδεολογία του κι αγωνίζεται γι αυτή, θεωρεί εχθρό του κάποιον, που ανατρέπει αυτήν την ιδεολογία. Αυτός ο άνθρωπος, που αγωνίζεται σ  όλη του τη ζωή να ξεσηκώσει τους Ιουδαίους εναντίον των κατακτητών, βλέπει ως θανάσιμο αντίπαλο κάποιον, που στρέφει τους νέους εναντίον της εξουσίας, που ασκείται μέσα στο λαό από τους ίδιους τους ανθρώπους του και λέει ν αποδίδονται “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”.

Ο Χριστός πολέμησε την εξουσία, αλλά όχι όπως το αντιλαμβάνεται η εξουσία κι αυτό Τον οδήγησε στο θάνατο. Οι πρεσβύτεροι που υπηρετούν την εξουσία, δεν τη μάχονται ως έννοια, αλλά την παλεύουν με σκοπό την εναλλαγή. Αυτοί οι πρεσβύτεροι, όταν βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα, είναι θανάσιμοι εχθροί μεταξύ τους. Ο Χριστός σ
αυτό το σημείο συγκέντρωνε θανάσιμους εχθρούς απέναντί Του, τους οποίους θα είχε, ακόμα κι αν ήταν ο Ίδιος πρεσβύτερος. Ο Χριστός συγκέντρωσε απέναντί Του το σύνολο των ανθρώπων που έχουν εξουσίες, από τη μικρότερη μέχρι και τη μεγαλύτερη. Ο Χριστός μπορούσε σε κάθε περίπτωση να ελέγχει την πορεία Του. Ήξερε πάντα ποιους είχε εχθρούς και γι αυτό κράτησε τη θεωρία στο επίπεδο της νεανικής θεωρίας, ειπωμένη από νέο. Ήθελε με κάθε θυσία εξαιτίας της αποστολής Του να σταυρωθεί κι αυτό θα γινόταν μόνον, αν χώριζε την κοινωνία στα πραγματικά αντίπαλα μέρη: τους νέους και τους πρεσβύτερους. Από τη στιγμή που η κοινωνία μετά το Χριστό δεν άλλαξε, σημαίνει ότι ο Λόγος του Χριστού δεν εφαρμόστηκε, εφόσον η κοινωνία μοιράζει τις εξουσίες, μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες και δίνει τις μεγαλύτερες στους πρεσβύτερους.

Απαραίτητο είναι να διευκρινίσουμε και κάτι άλλο. Μιλάμε γενικά για νέους και για πρεσβύτερους και τους χωρίζουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε οι μεν να φαίνονται άγγελοι, ενώ οι άλλοι διάβολοι. Αυτό σε γενικές γραμμές είναι σωστό, αλλά άπειρα άδικο για τις εξαιρέσεις. Η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης είναι ένα δεδομένο, που δεν πρέπει να εξαιρείται και ν
αγνοείται σε καμία περίπτωση. Ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο διαφορετικός από έναν άλλο, ώστε όσο και ν αναζητήσει κάποιος κοινό  σημείο, δύσκολα θα βρει. Κοινά χαρακτηριστικά είναι αυτά, που δόθηκαν από το Δημιουργό και τον ξεχωρίζουν απ άλλα όντα. Από το σημείο αυτό και πέρα τα κοινά σημεία, που χωρίζουν τους ανθρώπους μέσα σε μία κοινωνία σ όμοιους κι ανόμοιους, είναι τεχνητά δημιουργήματα, που έχουν να κάνουν με συνθήκες, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί από την ίδια την κοινωνία και σε προσωπικούς συμβιβασμούς του καθενός. Ένας  πλούσιος, που εκμεταλλεύεται τον κόσμο λόγω του συστήματος, μπορεί να είναι χίλιες φορές καλύτερος άνθρωπος από έναν εκμεταλλευόμενο εργάτη.. ή ακόμα ένας άνθρωπος, που υπακούει στο σύστημα σαν δούλος, μπορεί να είναι πολλαπλάσια πιο αγνός από ένα νεαρό, που φαινομενικά αγωνίζεται για ελευθερία

Η κοινωνία στην προκειμένη περίπτωση έχει δημιουργήσει τις συνθήκες και οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να επιλέξουν. Οι συνθήκες έφεραν τον πιο πάνω άνθρωπο στο χώρο του πλούτου κι, εφόσον πρέπει
γιατί αυτό είναι κοινή αντίληψη  να μείνει σ αυτόν το χώρο, κάνει τους προσωπικούς του συμβιβασμούς, ακόμα κι ως εκμεταλλευτής. Ο άθλιος νέος, που αγωνίζεται φαινομενικά για την ελευθερία, είναι οδηγημένος από τις συνθήκες σ  αυτόν το χώρο, που σημαίνει ότι, αν ήταν πλούσιος, δε θα το έκανε και προσπαθεί με προσωπικούς πάλι συμβιβασμούς να εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Όταν προσπαθεί κάποιος να ερμηνεύσει το φαινόμενο άνθρωπος, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ν αγνοεί  τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, τα χαρακτηριστικά του καθενός ξεχωριστά.

Οι πρεσβύτεροι πράγματι είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της κοινωνίας, αλλά δεν πρέπει να βάλουμε όλους τους ανθρώπους σ
 ένα καλούπι. Υπάρχουν πρεσβύτεροι, που σκέφτονται υπέροχα κι ενθαρρύνουν τους νέους, χωρίς κανέναν ενδοιασμό σ όλους τους αγώνες τους, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις δυνατότητες τους και στην αγαθότητα των προθέσεων τους. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν νέοι, που είναι τόσο βρώμικοι και τόσο δουλικοί, ώστε όμοιοι τους δε βρίσκονται ανάμεσα και στους χειρότερους πρεσβύτερους. Αυτοί οι νέοι είναι οι χειρότεροι εχθροί των νέων ανθρώπων μέσα στην κοινωνία. Ενώ δεν ανήκουν θεωρητικά σ αυτούς, που έχουν την εξουσία κι είναι ορατοί εχθροί των νέων, πρακτικά αποτελούν τους ανθρώπους, που υπηρετούν το σύστημα καλύτερα από κάθε πρεσβύτερο. Οι νέοι αυτοί είναι νέοι μόνο στην ηλικία, εφόσον δρουν και φέρονται ως πρεσβύτεροι. Όταν ένας νέος θυσιάζει και χλευάζει τον έρωτα, αναζητώντας την καταξίωση μέσα στο σύστημα, υπηρετώντας ως δούλος τον κύριο της επιλογής του και πιστεύοντας ότι μόνο με την κοινωνική καταξίωση ή τα χρήματα θα μπορέσει ν απολαύσει τη γυναικεία ομορφιά που του ταιριάζει και θυμώνει πραγματικά,  όταν βλέπει τους νέους ν αγωνίζονται για καλύτερη ζωή τότε αυτός δε δικαιούται σε καμία περίπτωση να λέγεται νέος. Είναι ένας άθλιος δούλος, που αναζητά την πορνεία και την κλοπή κι είναι έτοιμος σε κάθε στιγμή να υποστηρίξει τις επιλογές της εξουσίας, που του εξασφαλίζει όσα επιθυμεί.

Ενώ κύριος διαχωρισμός ανάμεσα στους άντρες είναι αυτός της ηλικίας, παρ
 όλ αυτά υπάρχουν ηλικιωμένοι,  που είναι όμοιοι με τους νέους και το αντίστροφο. Το σύστημα όλα αυτά τα γνωρίζει κι όπως είναι φυσικό, παίρνει τα μέτρα του. Τους πρώτους προσπαθεί να τους απομονώσει κι αυτό είναι κατορθωτό, αφού αυτοί είναι ολιγάριθμοι. Τους δεύτερους, που είναι οι νέοι οι οποίοι είναι όμοιοι με τους πρεσβύτερους, τους ενθαρρύνει συστηματικά. Αυτή η ενθάρρυνση δεν αποβλέπει τόσο στη διαιώνισή του συστήματος που πάντα είναι εξασφαλισμένη κι αυτοί ιδιαίτερα ηλίθιοι για να επενδύσει κάποιος σ αυτούς αλλά αποβλέπει στο ν  αποτελέσουν πρότυπα νέων που αναγνωρίζονται και τιμώνται, ώστε να προσελκύουν τους υπόλοιπους στην παγίδα του συστήματος. Όμως ποιοι είναι αυτοί οι νέοι και πώς τους δημιουργεί το σύστημα; Ο άντρας είναι το πιο ευφυές ον στον κόσμο. Όταν είναι ελεύθερος αποτελεί κίνδυνο για το σύστημα κι αυτό εξαιτίας της ικανότητάς του να βλέπει καθαρά και να μπορεί ν αγωνίζεται με πάθος για τις ιδέες του. Ο νέος άντρας με την ομορφιά του και το επιθυμητό από τις γυναίκες κορμί του, είναι ερωτικό ον κι εκείνη τη στιγμή της νεότητάς του, βρίσκεται στο απόγειο της φύσης του. Αφού αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των νέων που τους κάνουν επικίνδυνους, για να βρούμε τους άθλιους, που στην ηλικία συμβαδίζουν, πρέπει να σκεφτούμε ανάποδα. Η ευφυΐα είναι αυτή που κάνει το νέο επικίνδυνο και η έλλειψη της, εφόσον δεν είναι οι άνθρωποι ίδιοι, πετυχαίνει τ αντίθετο. Η ομορφιά και η γύρω ανταπόκριση από το άλλο φύλο τού δίνει τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, που πλάθουν τη φιλοσοφία του, ενώ η έλλειψη αυτών των στοιχείων δημιουργεί τ αντίθετο. Οι νέοι που αναζητούμε σύμφωνα με τις παραπάνω υποθέσεις, πρέπει να είναι είτε πιο κουτοί απ ό,τι θέλουν να παρουσιάζονται είτε λιγότερο επιθυμητοί απ ό,τι θέλουν. Δεν είναι αναγκαίο να είναι οι πιο κουτοί κι οι πιο άσχημοι ανάμεσα στους νέους .. πρέπει όμως απαραίτητα να είναι πιο κουτοί και λιγότερο επιθυμητοί απ αυτό που φαντάζονται για τους εαυτούς τους. Ποιος όμως είναι έξυπνος; Ποιος είναι επιθυμητός; Ακριβώς σ αυτό το ερώτημα η προστυχιά της κοινωνίας επεμβαίνει δημιουργώντας ψεύτικα πρότυπα.

Ο κάθε άνθρωπος από το Θεό είναι φτιαγμένος, ώστε με την ευφυΐα του να μπορεί να ευτυχήσει και με την εμφάνιση του να γνωρίσει τον έρωτα. Κανένας δεν είναι αδικημένος παρά μόνον αυτοί, που αδικούν τους εαυτούς τους. Πώς όμως επεμβαίνει η εξουσία και δημιουργεί πρότυπα; Πριν μπούμε στους κατ
 εξοχήν μηχανισμούς που έχει δημιουργήσει η κοινωνία, για να παράγουν ανθρώπους της αρεσκείας της, είναι απαραίτητο να τονίσουμε το πιο σημαντικό πράγμα. Το αλάνθαστο σημείο, για να μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει τι είναι επιθυμητό και τι δεν είναι, πρέπει να τ αναζητά στην επιβράβευση ή στην καταδίκη. Τι σημαίνει αυτό; Όταν η κοινωνία δίνει επαίνους είτε μέσω διαδικασιών  είτε μέσω των λόγων των δούλων της, τότε αυτό που έχει συμβεί, είναι επικίνδυνο κι οδηγεί σε παγίδα. Όταν αυτοί οι ίδιοι κατηγορούν μ οποιονδήποτε τρόπο κάτι, αυτό σημαίνει ότι τους απειλεί κι οδηγεί τους ανθρώπους προς άλλη κατεύθυνση. ( Ιωάν. 5.41-5.44) "δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω .. αλλ' έγνωκα υμάς ότι την αγάπην του Θεού ουκ έχετε εν εαυτοίς..  εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με.. εάν άλλος έλθει εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε. πως δύνασθε υμείς πιστεύσαι, δόξαν παρά αλλήλων λαμβάνοντες, και την δόξαν την παρά του μόνου Θεού ου ζητείτε;" (Τιμάς εκ μέρους ανθρώπων δέν δέχομαι, εξ άλλου σάς ξέρω, ότι δέν έχετε μέσα σας αγάπην διά τόν Θεόν. Εγώ έχω έλθει εξ ονόματος τού Πατέρα μου καί δέν μέ δέχεσθε.. εάν έλθη άλλος εξ ονόματος τού εαυτού του εκείνον θά τόν δεχθήτε. Πώς μπορείτε σείς νά έχετε πίστιν, αφού δέχεσθε τιμάς ο ένας από τόν άλλον καί δέν ζητάτε τήν τιμήν πού προέρχεται από τόν μόνον Θεόν;). Ο Χριστός σ αυτό το σημείο είναι σαφέστατος και θεωρεί ότι είναι αδύνατο να πιστεύει κάποιος στον πραγματικό Θεό, από τη στιγμή που παίρνει τιμές από μέρους των ανθρώπων. Εφόσον η πίστη μας οδηγεί κοντά στο Θεό και η πίστη μας οδηγεί στη Θέωση, που είναι η εξομοίωση με το Χριστό, τότε πρέπει κι εμείς ν αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με την ίδια λογική. Αυτό σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δεχόμαστε τιμές από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι, που έχουν τη δυνατότητα ν αποδώσουν τιμές στην κοινωνία, είναι άνθρωποι της εξουσίας κι αυτό σημαίνει ότι για να το κάνουν, είναι απαραίτητο ο επαινούμενος να τους βοηθά και να θυσιάζεται. Αυτό το γενικό κι αλάνθαστο σημείο πρέπει να είναι η πυξίδα κάθε ανθρώπου μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία.

Για να κατορθώσει το σύστημα να βάλει ανάμεσα στους ανθρώπους τον έπαινο, πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προσφέρει πρότυπα. Ο καθένας που παίρνει κάποιον έπαινο, πρέπει να μοιάζει με κάποιο πρότυπο κι ανάλογα με την ποιότητα του προτύπου, ακολουθεί και η ποιότητα του επαίνου. Το σύστημα μ
 αυτόν τον τρόπο έχει τη δυνατότητα, εφόσον ελέγχει το σύνολο των μηχανισμών ενημέρωσης, να προσφέρει ανάλογα με τις ανάγκες του πρότυπα. Επειδή είναι πονηρό, μέσα στα πρότυπα αυτά εντάσσει και πραγματικά πρότυπα, που έχουν σχέση με την ανθρωπιά την αυτοθυσία, που προσδίδει πολλές φορές στους ανθρώπους η αγάπη για το συνάνθρωπο. Όλα όμως τα πρότυπα είναι ελεγμένα κι υπηρετούν τις ανάγκες της συγκεκριμένης εποχής. Σήμερα μπορεί το σύστημα να βραβεύσει ανθρώπους εκ του πονηρού, για τους αγώνες τους για τη δημοκρατία, ενώ το ίδιο σύστημα κάποτε τους σκότωνε και τους κατηγορούσε. Τα πρότυπα θα πρέπει να έχουν πάντα προσαρμοστεί στις τρέχουσες ανάγκες και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να προκαλούν ανοιχτά την αμφισβήτηση. Κάποτε ήταν τιμή για τον άντρα να πάρει γυναίκα παρθένο και να το γνωρίζει ο κόσμος, στα χρόνια μας ένα σχόλιο για την παρθενιά, είναι τουλάχιστον γελοίο. Για ν  αποφύγει αυτήν τη γελοιότητα το σύστημα, προσαρμόζει τα πρότυπα στις ανάγκες των καιρών.

Ξαναγυρίζοντας στους νέους, που είναι επικίνδυνοι, πρέπει να δούμε τι συμβαίνει και πώς δημιουργούνται. Ένας νέος στη σημερινή κοινωνία πώς μπορεί να πάρει έπαινο; Αν αντιληφθούμε πώς και πότε συμβαίνει αυτό, τότε μπορούμε να βρούμε και τα κέντρα παραγωγής δούλων. Η κοινωνία επικροτεί συγκεκριμένες ενέργειες των νέων και για να συμβεί αυτό, χρειάζεται ένα μέτρο. Οι νέοι στη σύγχρονη κοινωνία εντάσσονται πολύ νωρίς μέσα  στο σύστημα εκπαίδευσης κι ως γνωστό, μέσα σ
αυτό υπάρχει μία κατάταξη, που υποτίθεται απεικονίζει τις ικανότητες  των νέων. Αυτή η κατάταξη δίνει το δικαίωμα σε κάποιους να ξεχωρίσουν αυτούς που θέλουν κι έπειτα να τους βραβεύσουν. Το πρότυπο του καλού μαθητή είναι το πιο αποδοτικό στις ημέρες μας. Ποιος όμως είναι καλός μαθητής και πώς αξιολογείται; Καλός μαθητής είναι ένας Αϊνστάιν ή ένας μαθητής, που οικειοθελώς καθαρίζει τον πίνακα, για να είναι συμπαθής στο δάσκαλό του; Αν ο δάσκαλος ήταν ο Σωκράτης, τότε σίγουρα ο καλύτερος μαθητής του θα ήταν ένας μαθητής της κλάσης του Πλάτωνα. Ο δάσκαλος όμως, που έχει ενταχθεί στο σύστημα παιδείας, είναι ένας υπάλληλος που στόχο του έχει να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα την ώρα της εργασίας του. Ανώδυνα όμως με την υπερκινητικότητα μίας ευφυΐας δε νοείται, επομένως ο μαθητής, που σκουπίζει τον πίνακα, έχει περισσότερες πιθανότητες να πάρει τον έπαινο.

Back to content | Back to main menu