Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όταν ένας τέτοιος μαθητής παίρνει έναν έπαινο, αρχίζει πραγματικά το σύστημα και παράγει δούλους, εφόσον είναι ένα πρότυπο με πολύ άσχημα χαρακτηριστικά. Ο ευφυής μαθητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με το δάσκαλό του κι αυτό είναι φυσικό. Ο δάσκαλος κάνει μία δουλειά για να πληρωθεί και περιμένει να τελειώσει η ώρα του μαθήματος για να λυτρωθεί. Όμως ο νεαρός μαθητής απαιτεί προσοχή και προσήλωση από το δάσκαλο, για να μπορέσει να λειτουργήσει. Επειδή αυτά δεν υπάρχουν, επωφελείται ο δούλος, που σκουπίζει τον πίνακα και, για να εξασφαλίσει ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, σπιουνεύει τους συμμαθητές του στο δάσκαλο. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από το σπίτι τους ν αναζητούν τον έπαινο, τότε γίνονται τόσο δούλοι, όσο χρειάζεται για να τον αποσπάσουν. Στην πατριαρχική κοινωνία, ο άρχων πατέρας τιμά με την εξουσία που έχει το δούλο γιο του, επειδή τον υπακούει πάντα και τον τιμά ακόμα περισσότερο, όταν αυτός λαμβάνει τιμές κι επαίνους, που με τη σειρά τους τιμούν το δούλο πατέρα. Το σύστημα παιδείας θα το δούμε σ άλλο σημείο αναλυτικότερα, εδώ έγινε απλά αναφορά  είναι ένας μηχανισμός, που μέσω ψευδών καταστάσεων, δημιουργεί δούλους ανάμεσα στους νέους, απόλυτα όμοιους μ αυτούς που υπηρετούν το σύστημα. Περιττό βέβαια ν αναφέρουμε πως ένας νέος, που ξημεροβραδιάζεται στις εκκλησίες και συναναστρέφεται με τους ιερωμένους, παίρνει κι αυτός τον έπαινό του χωρίς δυσκολία.

Βασικός στόχος του συστήματος είναι ο άνθρωπος να σκύψει το κεφάλι και να καταναλωθεί. Κατανάλωση είναι και η χωρίς φρένο αναζήτηση του πλούτου και η τρομερή δουλειά που απαιτεί. Το σύστημα δεν μπορεί εδώ να επέμβει με συγκεκριμένο έπαινο, αλλά σιωπηρά υποστηρίζει την εικόνα του “ευγενούς” νέου, που εργάζεται σκληρά, με στόχο την επιτυχία, αγνοώντας τους δήθεν πειρασμούς που συναντά μπροστά του. Ένα πρότυπο, που προέκυψε τελευταία στην κοινωνία, είναι αυτό του πολιτικοποιημένου νέου. Παλαιότερα
κι ειδικά στα πανεπιστήμια υπήρχαν νέοι, που πραγματικά αγωνίζονταν και πραγματικά απειλούσαν το σύστημα. Άπειροι αγώνες ξεκίνησαν μέσα από τα πανεπιστήμια και βοήθησαν τη φτωχή μερίδα των ανθρώπων. Όλους αυτούς τους κατηγορούσε και τους απειλούσε το σύστημα διαρκώς. Ο αναρχικός ή αριστερός φοιτητής ήταν απειλή για την κοινωνία κι οδηγούνταν στην απομόνωση. Όλα αυτά ίσχυαν, όσο οι αγώνες ξεκινούσαν μέσα από τα σπλάχνα της νεολαίας. Σήμερα το σύστημα, με τη λογική του δούλου μαθητή, επαινεί τους πολιτικοποιημένους νέους, μόνον που τους θέλει θλιβερούς αφισοκολλητές και τραγικά βλάκες μ ευφυΐα μαγνητοφώνου, εφόσον το μόνο που τους ζητείται είναι να επαναλαμβάνουν.

Όλα αυτά στρεβλώνουν την πραγματική εικόνα που έχει ο καθένας για τον εαυτό του και δημιουργούν μία σύγχυση στο μυαλό του νέου. Αργά ή γρήγορα ο δούλος μαθητής με τους καλούς βαθμούς, θα πιστέψει ότι είναι ο Αϊνστάιν, ενώ ο βλαξ πολιτικοποιημένος νέος, θα πιστέψει ότι είναι ο Περικλής. Αυτοί όλοι υπηρετούν το σύστημα ως δούλοι, γιατί αυτό διατηρεί την ψευδαίσθησή τους, ενώ ενδεχόμενη κατάλυσή του, θα τους φέρει αντιμέτωπους με νέους, που πραγματικά θα τους αφανίσουν  λόγω δυνατοτήτων. Αυτοί οι άνθρωποι από εκείνο το σημείο παύουν να ζουν και θυσιάζονται ονειρευόμενοι το μέλλον. Η συμμαθήτρια που είναι ερωτευμένη μ
αυτούς, είναι ανάξια, γιατί αυτοί ονειρεύονται την Ασπασία. Ο συμμαθητής που τους αγαπά κι είναι πραγματικός φίλος, είναι ανάξιος γι αυτούς, γιατί δεν είναι διάσημος και πλούσιος. Όταν το σύστημα κατορθώνει και, μέσα από αλλεπάλληλες αξιολογήσεις, χαλάει την ισορροπία του ανθρώπου, παράγει δούλους.

Ο πιο επικίνδυνος δούλος είναι ο νέος δούλος κι αυτό, γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον του. Δεν μπορεί κάποιος να κατηγορήσει ένα νέο, με τον ίδιο τρόπο που κατηγορεί έναν πρεσβύτερο. Δεν μπορεί να τον αποκαλέσει κλέφτη, επειδή δεν κλέβει. Δεν μπορεί να τον αποκαλέσει δούλο της πορνείας, επειδή είναι νέος και φαινομενικά δεν έχει το πρόβλημα αυτό. Είναι ένας νέος, που φαινομενικά είναι ίδιος μ
όλους τους υπόλοιπους, που είναι υγιείς. Όμως το σύστημα έχει καταφέρει και τον έχει εντάξει μέσα στη δομή του, από τη στιγμή που τον έπεισε ότι είναι πιο σημαντικός από τους άλλους, δίνοντάς του τεκμήρια, όπως επαίνους, πτυχία κι επιπλέον υποσχέσεις για μία ζωή μέσα στην κοινωνία, που θα χαρακτηρίζεται από τον πλούτο και την κοινωνική καταξίωση. Το σύστημα μ όλους αυτούς τους επαίνους και τις διακρίσεις έναντι των υπολοίπων, χωρίς κανένα απολύτως κόστος, καταφέρνει και μετατρέπει ένα νέο άνθρωπο σε υποχείριο του.

Αν συνηθίσει κάποιος στον έπαινο για ό,τι κάνει, γίνεται σαν το ναρκομανή. Αναζητά απεγνωσμένα και με τεράστιο πάθος την αναγνώριση, αγνοώντας το κόστος που πληρώνει σε προσωπικό επίπεδο. Αγνοεί παντελώς τη φύση του και ζει αποκλειστικά για την αναγνώριση. Είναι ο νέος, που αφού αγωνιστεί ως δούλος σ
έναν πολιτικό αγώνα, θα πάρει ένα εύγε από έναν αξιωματούχο, πού είναι δούλος σαν κι αυτόν και θα το θεωρεί την κορυφαία στιγμή της ζωής του. Όταν ένας άνθρωπος θεωρεί σπουδαία πράγματα, αστειότητες αυτού του τύπου κι αγνοεί τη ζωή και τη χαρά του να ζει κάποιος μέσα σ αυτήν τη ζωή, είναι σαν ν αυτοκτονεί. Το σύστημα έχει στημένο έναν ολόκληρο μηχανισμό, στον οποίο όλοι αυτοί οι εθισμένοι για διάκριση κι εξουσία, παίρνουν τις εκ των προτέρων καθορισμένες δόσεις τους. Όταν βέβαια θελήσει κάποιος κάτι παραπάνω, τότε τιμωρείται κι αυτή η τιμωρία όχι μόνο δε βλάπτει το σύστημα, αλλά το ισχυροποιεί. Αν κάποιος αφισοκολλητής υπερβεί τα όριά του και ζητήσει κάτι παραπάνω, η τιμωρία είναι εξασφαλισμένη, γιατί το απαιτούν οι ανώτεροι, αφού μπαίνει στα πόδια τους, αλλά κι οι κατώτεροι, εφόσον ο θλιβερός αυτός άνθρωπος, όταν αποβληθεί, αφήνει χώρο που αγωνίζονται οι δούλοι να καταλάβουν.

Αυτή η κατάσταση ξεκινά από τους νέους, καταλήγει στην κορυφή της εξουσίας και ισχύει σ
όλες τις δομές, που υπάρχουν στην κοινωνία. Όμως αυτός ο άθλιος νέος πώς εμπλέκεται στην υπόθεση της μοιχείας και της πορνείας, που όπως υποστηρίζει η θεωρία είναι το βασικό συστατικό που χρησιμοποιεί η εξουσία για το χτίσιμό της; Ένας νέος δεν είναι όμοιος με έναν πρεσβύτερο, που είτε λόγω γάμου είτε λόγω πανικού, αναζητά τον έρωτα μέσα στην πορνεία. Ένας νέος έχει πάντα τη δυνατότητα να βρει τον έρωτα και να τον απολαύσει. Πράγματι όλοι οι νέοι έχουν τις δυνατότητες ν απολαύσουν τη ζωή τους, όποια θέση και να πάρουν απέναντι στο σύστημα. Ό,τι δεδομένο υπάρχει για ένα νέο όμοιο με το Χριστό, το ίδιο ισχύει και για ένα δούλο. Η διαφορά είναι ότι ο ένας ζει στο παρόν κι ο άλλος στο μέλλον. Όταν οι μηχανισμοί της κοινωνίας καταφέρνουν και μπαίνουν μέσα στη λογική του ανθρώπου, παραμορφώνουν την εικόνα που βλέπει. Ένας άνθρωπος ακόμα και τη στιγμή που παίρνει έναν έπαινο, σκέφτεται τι πρέπει να κάνει για να επαινεθεί εκ νέου. Αυτό από μόνο του τον απομακρύνει από το Θεό και το Λόγο του Υιού Του.

Η στατικότητα που προτείνει ο Χριστός σ
αυτό το σημείο, χαλάει. Ο άνθρωπος κινείται πλέον σ ένα κεκλιμένο επίπεδο, που οδηγεί κατευθείαν στο θάνατο. Όταν κάποιος είναι νέος κι ονειρεύεται να γίνει πρωθυπουργός, παύει να ζει, μέχρι να το καταφέρει. Ακόμα κι αν το καταφέρει, θα το καταφέρει νεκρός. Τι σημαίνει αυτό; Ο νέος, όταν είναι όμορφος και δυνατός, ζηλεύει την ισχύ και τη δόξα του πρωθυπουργού. Αγνοεί όμως ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας γέροντας, που έζησε ως δούλος όλη του τη ζωή κι ελάχιστο χρόνο απόλαυσε το είδος ζωής που του πρόσφερε η πρωθυπουργική ιδιότητα. Επειδή ο νέος έχει χαρακτηριστικά Θεού, σκέφτεται και βρίσκει πιθανούς τρόπους ή στρατηγικές, που θα του δώσουν αυτό που επιθυμεί. Η τεράστια ευφυΐα του τον σπρώχνει προς το στόχο του. Όμως ο άνθρωπος είναι θνητός. Όλα αυτά τα σκέφτεται, όταν είναι νέος και δεν του λείπει τίποτε. Αγνοεί ότι υπηρετώντας το σύστημα σαν δούλος, χωρίς να ζει, γερνά. Βλέπει στην  κορυφή πρόσωπα, που λάμπουν και φαντάζεται τον εαυτό του σ εκείνο το σημείο. Παρασύρεται κι αγνοεί ότι όλοι εκείνοι οι γέροντες, αν είχαν τη δυνατότητα, θα πετούσαν στα σκουπίδια τους τίτλους, για να ξαναγίνουν νέοι.

Αγνοεί το Ευαγγέλιο, που περιγράφει μ
εξαιρετική ακρίβεια τι συμβαίνει. Στην κοινωνία των Ιουδαίων θέλει αγώνα και θυσία, για να γίνει κάποιος άρχων όπως ο Νικόδημος. Αυτός ο αγώνας σημαίνει ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι, που θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή, για να γίνουν όμοιοι του. Ο Νικόδημος δε ζήτησε από το Χριστό τρόπο για ν αυξήσει τις εξουσίες, ζήτησε απλά αυτό το οποίο δεν απόλαυσε καμία φορά, που είναι η νεότητα. Να ξαναγεννηθεί ήθελε ο Νικόδημος, που σημαίνει ότι ήταν απογοητευμένος από τη ζωή του και ότι η πείρα που είχε αποκτήσει πλέον, θα τον οδηγούσε σε διαφορετικές επιλογές. Όλοι οι πρεσβύτεροι αυτού του κόσμου είναι όμοιοι με το Νικόδημο. Μερικές ανάσες πριν από το θάνατο, που είναι φυσικός για τους θνητούς, αντιλαμβάνονται όλοι τη ματαιοπονία της αναζήτησης της υψηλής κοινωνικής θέσης.

Είναι μάταιο για τον άνθρωπο να θέλει ν
αλλάξει τη θέση του κι όταν το καταφέρει να διαπιστώσει ότι δεν έχει ζωή για να ζήσει σ αυτήν τη θέση. Είναι μάταιο ν αναζητά κάποιος τον πλούτο κι, όταν τον βρει, να είναι γέροντας, που μετά βίας μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του πόνου. Αυτήν τη ματαιότητα δεν την καταλαβαίνουν οι νέοι, γιατί νομίζουν ότι έχουν τη νεότητα σε μεγάλη διάρκεια και μπορούν να τη σκορπίζουν. Ο Θεός όλα τα δίνει με μέτρο και η δικαιοσύνη Του έδωσε και τη νεότητα με μέτρο. Οποιαδήποτε όμως ανθρώπινη παρέμβαση στη διαχείριση του χρόνου ζωής, μετατρέπει τον άνθρωπο σε τραγικό θύμα.

Αυτοί οι άθλιοι νέοι, με την παραμορφωμένη λογική και γνώση, είναι τέτοια θύματα. Αν κι ελεύθεροι, από πλευράς γάμου, είναι μοιχοί κι αναζητούν την πορνεία. Αυτό γίνεται επειδή, όταν ο νέος αυτός ταξιδεύει στο χρόνο, βρίσκεται σε κίνηση. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε κίνηση, μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο, βλέπει όλα τα φαινόμενα παροδικά. Αυτός ο νέος, όπως κι ο κάθε νέος, ελκύεται από την ομορφιά. Όταν αξιολογεί τον εαυτό του λανθασμένα, σημαίνει ότι αναζητά την απόλυτη ομορφιά. Φαντάζεται λοιπόν τον εαυτό του περιτριγυρισμένο απ
όμορφες γυναίκες, που τον λατρεύουν. Όμως όταν κάποιος ονειρεύεται, δε ζει το παρόν. Ο άντρας οδηγούμενος από τις σεξουαλικές του ανάγκες συνάπτει σχέσεις που όμως υποτιμά. Αγνοεί τον έρωτα της κοπέλας που έχει και την εκμεταλλεύεται, μέχρι να έρθει η ώρα που ονειρεύεται. Όμως αυτή η ώρα αργεί και οι κοπέλες δε δέχονται να προσβάλλονται. Αυτός ο νέος αργά ή γρήγορα θα φθαρεί, θα διαπιστώσει ότι γερνά και όχι μόνο δεν έχει κάνει αυτά που ονειρεύεται, αλλά έχασε κι αυτά που είχε. Αν αυτό συμβεί αργά, τότε δε θα ξεφύγει ποτέ από την παθιασμένη αναζήτηση της πορνείας, που είναι και η μόνη λύση στο πρόβλημά του.

Έχουμε περιγράψει τον αγώνα, που χρειάζεται σ
αυτήν την κοινωνία, για ν αποκτήσει κάποιος τα μέσα και ν απολαύσει την πορνεία. Όμως το σημαντικό εδώ, είναι ότι αυτός ο νέος είναι μοιχός ακόμα και σ ελεύθερη σχέση. Έχει υπερεκτιμήσει τον εαυτό του και δεν εκτιμά αυτό που έχει, αλλά αναζητά το τέλειο το οποίο κι επιθυμεί. Αυτοί οι νέοι που δεν μπορεί κάποιος να τους ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, είναι αυτοί που γεννιούνται για να υπάρξουν ως πρεσβύτεροι. Είναι οι άνθρωποι που θα τους θυμούνται πολλοί ως μετριότητες στο σχολείο από πλευράς ικανοτήτων .. από τότε θυσιάζονταν για να καταφέρουν κάτι σημαντικό κι ενώ στο μεταξύ έχουν χαθεί τα ίχνη τους, ξαναεμφανίζονται μεσήλικες με τίτλους και διεκδικούν αξιώματα. Είναι ο πολιτικός, που κάποιος θα τον θυμάται ως βλάκα κι απομονωμένο από τις παρέες και ο οποίος μετά από χρονοβόρες σπουδές σ όλον τον κόσμο, εμφανίστηκε μέσα σε μία νύχτα ως ευφυΐα κι ως σωτήρας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για τους νέους ανθρώπους, γιατί τους παρασύρουν. Όσο πιο κουτοί είναι, τόσο το καλύτερο για το σύστημα. Οι άντρες λόγω της φύσης τους ως πνευματικά όντα δημιουργούν, κι είναι φυσικό ν αναζητούν τον έπαινο, είτε προέρχεται από τους γονείς είτε από την κοινωνία.

Όταν το σύστημα έχει την ευχέρεια να επαινεί κι αυτό το γεγονός να βρίσκει ανταπόκριση στο σύνολο της κοινωνίας, τότε καταφέρνει ορισμένα πράγματα, που είναι επιθυμητά. Για τους κουτούς ανθρώπους προβλέπει πάντα
με μόνο στοιχείο τη δουλεία την απόδοση τιμής που είναι ψίχουλα εξουσίας. Όμως αυτά τα ψίχουλα ερεθίζουν τους πραγματικά έξυπνους. Ένας έξυπνος άνθρωπος, που βλέπει έναν καταξιωμένο κουτό, βασανίζεται και βάζει το μυαλό του να δουλέψει σ εκείνη την κατεύθυνση. Άγχεται, γιατί βλέπει αυτό, που είναι πραγματικότητα και σωστό. Βλέπει ότι ένας κουτός είναι σε καλύτερη θέση από εκείνον, που είναι έξυπνος. Αυτό το άγχος τον υποτάσσει κι είναι θέμα χρόνου να βρει τρόπο να ξεπεράσει τον κουτό. Όμως το σύστημα μέχρι την κορυφή του παρουσιάζει μεγάλες διαφορές, ως προς την ποιότητα των ανθρώπων, που το υπηρετούν. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να παγιδεύσει από τον λιγότερο ευφυή, μέχρι μία διάνοια. Ο λιγότερο ευφυής θ ακολουθήσει τη μικρή πορεία του, μέχρι να βρει μπροστά του έναν ανώτερο, πιο δούλο και πιο έξυπνο. Η πραγματική ευφυΐα θα νικά συνέχεια τους ανωτέρους του, μόνον που η χρονοβόρα αυτή δραστηριότητα, θα τον κάνει να ταυτιστεί με το σύστημα.

Από ένα σημείο και πέρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει πίσω, γιατί μία ενδεχόμενη αλλαγή, τού στερεί και τα λίγα που μπορεί σ
εκείνη την ηλικία ν απολαύσει. Ο μεσήλικας, που κάποτε σηκώνει το κεφάλι και βλέπει ότι έχασε τη νεότητα του, σ εκείνο το σημείο παίρνει για δεύτερη φορά τη σημαντική απόφαση για το τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Αυτήν τη φορά όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά για το σύστημα. Ο άνθρωπος αυτός φοβάται να χάσει όλα τα δικαιώματα του και ν ανταγωνιστεί  τους νέους με ίσους όρους. Θέλει με κάθε θυσία να κρατήσει τις υπεραξίες του και γίνεται ο γνωστός θαμώνας των μπαρ, που αναζητά πόρνες, φορώντας ακριβά ρούχα κι οδηγώντας πανάκριβο σπορ και προπάντων νεανικό αυτοκίνητο. Οι υπόλοιποι αμετανόητοι, ακριβώς τότε παίρνουν νέες αποφάσεις θυσίας, με τις οποίες, αν μέχρι εκείνη την ηλικία εξασφάλισαν τον πλούτο, από το σημείο εκείνο αναζητούν και τη δόξα.

Όλα τα παραπάνω είναι η εικόνα της πορείας του σύγχρονου άντρα, που επιταχύνεται μετά την ένταξη του στην “εν γάμω” κοινωνία. Όλες οι φιλοδοξίες κι οι αγώνες που πραγματοποιεί ο άντρας, τον μετατρέπουν σε δούλο και τον θέτουν έξω από την οικογένεια. Ακόμα και στην περίπτωση του έρωτα είναι αδύνατο να παρεκκλίνει κάποιος απ
αυτήν την πορεία. Η “σάρκα μία” που μας περιγράφει ο Χριστός, γίνεται διπλή σάρκα κι αυτήν τη σχέση τη διατηρεί ο θεσμός του γάμου και η πονηριά τής γυναίκας, που αρνείται να εγκαταλείψει τον άντρα, θυσιαζόμενη για τα παιδιά της.

Απ
αυτό το σημείο και πέρα θα εξετάσουμε τη γυναίκα μέσα σ αυτό το πλαίσιο και τη ζωή της, από την επομένη μέρα του γάμου ως και το θάνατο της. Η γυναίκα,  σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού, είναι αυθύπαρκτο ον κι απ αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε(Ματθ. 19.4-19.6) "ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα και την μητέρα και κολληθήσεται τη γυναικί αυτού, και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν" (Διά τούτο ο άνθρωπος θά εγκαταλείψη τόν πατέρα καί τήν μητέρα καί θά προσκολληθή εις τήν γυναίκα του, καί οι δύο θά γίνουν μία σάρκα). Αυτός ο λόγος, εξαιρετικά πυκνός σ αυτό  το σημείο, έχει διαφορετική σημασία απ αυτήν που διερευνήσαμε σ  άλλο σημείο της θεωρίας, που έχει σχέση με τον έρωτα. Η γυναίκα ως αυθύπαρκτη κι ανεξάρτητη δομή, ελκύει τον άντρα που έχει άλλη φύση κι αποτέλεσμα αυτής της έλξης είναι η “σάρκα μία”. Όταν ερμηνεύουμε την κατάσταση του γάμου σε κοινωνίες απλές, τύπου Βαβυλώνας, αλλά και σύνθετες, είδαμε ότι ζητούμενο είναι η μοιχεία κι αυτό είναι αποτέλεσμα ενός γάμου συμφέροντος ή η τεχνητή φθορά του πραγματικού έρωτα, μέσα στις πραγματικά δύσκολες συνθήκες, στις οποίες ζουν οι άνθρωποι και προσπαθούν να επιβιώσουν.

Όμως ό,τι και να συμβαίνει, απ
όπου κι αν προέρχεται η φθορά και η μοιχεία, αυτό που μας απασχολεί είναι ένα και βρίσκεται στο λόγο του Χριστού: "ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα και την μητέρα" (Διά τούτο ο άνθρωπος θά εγκαταλείψη τόν πατέρα καί τήν μητέρα). Όταν ο πατέρας και η μητέρα δεν είναι “σάρκα μία”, άρα  ένα λειτουργικά τέλειο σύνολο, τι ακριβώς  συμβαίνει; Ο Χριστός περιγράφει την ιδανική κατάσταση κι αυτή είναι μία κατάσταση, που το πιο πιθανό είναι να μην ισχύει στην κοινωνία μας. Άρα είναι φυσιολογικό εξαιτίας αυτής της διαφοράς να γεννιούνται προβλήματα, που ευνοούν το σύστημα και κατατρύχουν τους ανθρώπους. Ο Χριστός σ αυτό το σημείο, περιγράφει τον άντρα ως γιο .. αυτή η περιγραφή δείχνει μία κίνηση, της οποίας το αποτέλεσμα είναι ο υγιής και τέλειος εγκλωβισμός του γιου-άντρα πλέον μέσα στη δομή της γυναίκας του. Όμως, ο υγιής απεγκλωβισμός της φύσης του γιου από τη σύνθεση του πατέρα και της μητέρας του, είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί, όταν ισχύει αυτό που περιγράφει ο Χριστός. Όταν δηλαδή ο πατέρας και η μητέρα είναι “σάρκα μία”.

Όταν υπάρχει γάμος κι αυτός, όπως είδαμε, δημιουργεί το φαινόμενο της μοιχείας μέσα στο κοινωνικό κύτταρο, την οικογένεια, φυσικό είναι να μη λειτουργούν φυσιολογικά κι άλλα φαινόμενα. Όταν οι γονείς είναι “σάρκα μία”, ο πατέρας κινείται μέσα στη δομή της μητέρας, δηλαδή της γυναίκας του. Όταν υπάρχει και γιος, εφόσον η δομή της μητέρας, αλλά και η φύση του πατέρα δε μεταλλάσσονται, σημαίνει αυτόματα ότι ο γιος μοιράζεται με τον πατέρα την ίδια δομή, που είναι αυτή της μητέρας. Σύμφωνα με το Χριστό και το Δημιουργό, αυτό είναι φυσιολογικό και τέλειο, αλλά μόνο στην περίπτωση που οι γονείς είναι “σάρκα μία”.


Όταν υπάρχει μοιχεία και λόγω κοινωνίας ο  άντρας αναγκάζεται ν
αποκολληθεί από τη δομή της γυναίκας του και να μεταμορφωθεί σε φορέα εξουσίας μέσα στην οικογένεια, τότε αλλάζει εντελώς η κατάσταση. Ο γιος είναι από τα δεδομένα μέσα στη δομή της μητέρας του, αλλά σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, αυτήν τη δομή τη μονοπωλεί. Ο άντρας πατέρας, με την απουσία του, αφήνει τεράστιο χώρο τον οποίο σ άλλη περίπτωση δε θα δικαιούνταν ο γιος να καταλάβει. Όταν αυτή η μη φυσιολογική κατάσταση υποτίθεται  ότι ωριμάζει, τότε πάλι έχει ισχύ ο Λόγος του Χριστού, που λέει ότι ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον πατέρα του και τη μητέρα του για να προσκολληθεί στη γυναίκα του. Η εγκατάλειψη αυτήν τη φορά δεν έχει σχέση με τη “σάρκα μία”, που σημαίνει πατέρα και μητέρα, αλλά σ αυτήν την περίπτωση έχει σχέση μόνο με τη μητέρα. Όταν δηλαδή έχουμε μοιχεία, ο άνθρωπος εγκαταλείπει για τη γυναίκα του μόνον τη μητέρα, δηλαδή τη δομή που τον φιλοξένησε μέχρι να ωριμάσει. Σ  αυτό ακριβώς το σημείο είναι το πρόβλημα κι εδώ πρέπει να εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας. Πριν όμως συμβεί αυτό, είναι απαραίτητο να δούμε τα πράγματα από την αρχή και να καταλήξουμε σ αυτό το σημείο.

Η γυναίκα ως ον είναι αυθύπαρκτη. Από τη στιγμή που γεννιέται, μπορεί κι ωριμάζει κάτω απ
οποιεσδήποτε συνθήκες. Το εξαιρετικά ανεπτυγμένο, αλλά και ισχυρότατο μητρικό της ένστικτο, είναι αυτό, που στην ουσία τής δίνει αυτά τα χαρακτηριστικά. Η πρώτη κοινωνία που αντίκρισε ο άνθρωπος, ήταν η μητριαρχική κι αυτό δείχνει την αυθεντικότητα της ισχύος της γυναίκας. Η μητριαρχική κοινωνία δεν ήταν μία κοινωνία, που επιβίωνε μέσω πολύπλοκων τεχνητών μηχανισμών. Ήταν μία κοινωνία, η οποία δεν είχε καμία απολύτως ανάγκη εφευρημάτων. Η μόνη μέριμνα που δινόταν ως σύστημα, ήταν η δυνατότητα να μπορούν οι γυναίκες να γεννούν και να εξουσιάζουν τα παιδιά τους, χωρίς καμία παρεμβολή στο έργο τους, από τον πολύ πιο ισχυρό σωματικά και πνευματικά άντρα. Η ισχύς της γυναίκας, που την κάνει το πιο ισχυρό κι ανίκητο πλάσμα στον πλανήτη, είναι η πίστη και η αυτοθυσία, που τη διακρίνει στις σχέσεις της με τα παιδιά της.

Με την κοσμογονική αλλαγή, που σημειώθηκε  με την ένταξη της ανθρωπότητας στην εποχή της πατριαρχίας στην οποία ζούμε ακόμα και σήμερα, σημειώθηκαν σ
όλα τα επίπεδα τεράστιες αλλαγές. Καμία αλλαγή όμως και σε καμία περίπτωση, δεν είναι ικανή ν αλλάξει τη δομή και τα χαρακτηριστικά της γυναίκας ως σύνολο. Οι διαφορές μεταξύ των γυναικών στο σύνολο της συμπεριφοράς τους είναι σχεδόν μηδαμινές. Ο άντρας, λόγω ρευστότητας κι ευφυΐας, μπορεί να καταλάβει σχεδόν όλο το φάσμα, που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη, αντρική και γυναικεία συμπεριφορά. Οι γυναίκες, προικισμένες ειδικά από το Δημιουργό, για να επιτελέσουν την ύψιστη αποστολή τους, έχουν πανίσχυρη δομή και σταθερότητα κι ένα σχεδόν αλάθητο ένστικτο, που τις κατευθύνει. Οι άντρες στερούνται ενστίκτου, που είναι στην ουσία μόνιμη επαφή με το Θεό, έστω κι ακατανόητη, και γι αυτόν ακριβώς το λόγο μπορούν με τα ίδια δεδομένα να πραγματοποιήσουν παντελώς διαφορετικά πράγματα. Η γυναίκα με το ένστικτο, ως πυξίδα στη ζωή της, ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία κι είναι σχεδόν αδύνατη κάθε παρέκκλιση. Αυτό το ένστικτο που της δίνει δύναμη, είναι και η κατ εξοχήν αδυναμία της την οποία εκμεταλλεύεται το σύστημα.. είναι αδυναμία, γιατί αν σκεφτεί κάποιος ότι η εξουσία επιθυμεί κάποια προβλέψιμα χαρακτηριστικά για να ελέγχει τη βάση, τότε εύκολα καταλαβαίνει πόσο απλό είναι αυτό, αν κατορθώσει και κατευθύνει αυτήν την τεράστια ανθρώπινη μάζα που αποτελεί το μισό πληθυσμό.

Το σύστημα, για να ελέγξει τους ανθρώπους, προσπαθεί να τους δώσει κάποια χαρακτηριστικά, τα οποία κάνουν τη συμπεριφορά τους προβλέψιμη κι ως εκ τούτου την επιθυμητή για τη λειτουργία του. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι δύσκολο να δημιουργηθούν στην περίπτωση του άντρα κι αυτό εξαιτίας της φύσης του. Η δημιουργία όμως τεχνητών συνθηκών και η εκμετάλλευση της αλλαγής του άντρα, όταν γερνάει, είναι αρκετά για την ανάπτυξη τους. Η τεράστια αχανής βάση της πυραμίδας που μελετήσαμε, έστω και με τον έλεγχο ενός σοβαρού ποσοστού των αντρών αυτής, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ελεγχθεί και να εξουσιαστεί, σύμφωνα με το πρότυπο της Βαβυλώνας ή της σύγχρονης κοινωνίας. Ο μισός ανθρώπινος πληθυσμός αποτελείται από γυναίκες κι αυτό σημαίνει ότι αυτή η αχανής βάση, είναι μόνο στο μισό της ομόφυλη της εξουσίας της πατριαρχικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει γυναίκα, αιώνες τώρα, που να μη γνωρίζει και να μην έχει συνείδηση της μειονεκτικής θέσης της μέσα στην κοινωνία. Η πατριαρχική κοινωνία είναι μία μορφή κοινωνίας, που καταδυναστεύει το σύνολο των ανθρώπων. Αν λάβει κάποιος υπόψη του ότι εχθροί αυτής της κοινωνίας είναι το πιο δυναμικό κι ευφυές τμήμα των αντρών, οι νέοι, αλλά κι οι γυναίκες στο σύνολό τους, τότε είναι απορίας άξιον πώς συντηρείται. Οι νέοι το πολεμούν συνέχεια, είτε συνειδητά με λόγους κι έργα είτε εν αγνοία τους με τη στάση τους απέναντι στη ζωή. Οι γυναίκες όμως; Οι γυναίκες είναι οι κατ
εξοχήν αδικημένες από το σύστημα και όχι μόνο δεν το πολεμούν, αλλά και το στηρίζουν.

Αυτό το φαινομενικά αυθαίρετο πρέπει να τ
αποδείξουμε. Οι γυναίκες έδωσαν μεγάλες μάχες για τα δικαιώματα τους κι αυτό είναι ένα επιχείρημα εναντίον της παραπάνω άποψης. Η μεγάλη κι ουσιαστική διαφορά είναι ότι οι αγώνες αυτοί δόθηκαν μέσα στο σύστημα για δικαιώματα, που απορρέουν μέσα από τεχνητές συνθήκες που δημιουργεί το σύστημα. Η γυναίκα θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο και παγιδεύεται στα επιφανειακά και χωρίς ουσία δικαιώματα, τα οποία δήθεν απολαμβάνουν οι άντρες. Η γυναίκα ανταγωνίζεται τον άντρα και τον μάχεται αγνοώντας τον κύριο υπεύθυνο, που είναι το σύστημα. Οι άντρες θυσιάζονται καθ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, για ν ανατρέψουν τα ανθρωποκτόνα συστήματα και οι γυναίκες τους μάχονται, στηρίζοντας έμμεσα το σύστημα. Αυτό συμβαίνει, γιατί η γυναίκα φοβάται την αστάθεια και την αναρχία, που αντιλαμβάνεται ότι θ ακολουθήσει, αν πολεμήσει το σύστημα απευθείας. Αυτός ο φόβος είναι, που μετατρέπει τη δύναμη της σ αδυναμία. Οι γυναίκες, τα πιο ισχυρά όντα, θα μπορούσαν στο σύνολο τους να παρομοιαστούν μ έναν ποταμό λάβας. Μόνες τους και χωρίς καμία βοήθεια, θα μπορούσαν, αν στρέφονταν εναντίον του συστήματος, να το συντρίψουν και να το εξαφανίσουν από το πρόσωπο της Γης. Δε στρέφονται, γιατί απλούστατα δεν έχουν την εκρηκτική ευφυΐα του άντρα, για να μπορέσουν ν  αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει και το πιο σημαντικό.. δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς θα επακολουθήσει.

Το σύστημα, εκμεταλλευόμενο τη γνώση του και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γυναίκας, την τρομοκρατεί και την ωθεί στον αυτοπεριορισμό. Το ένστικτο που την κυβερνά λόγω συγκεκριμένης αποστολής, δεν της επιτρέπει πολλά περιθώρια αυτοσχεδιασμού. Μία γυναίκα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει ούτε Διογένης “ο κυνικός”, ούτε ο Μέγας Αλέξανδρος. Οι προαναφερθέντες άντρες με κοινά αντρικά χαρακτηριστικά, δρουν και φιλοσοφούν μέσα στην κοινωνία που τους γέννησε με διαμετρικά αντίθετο τρόπο. Οι γυναίκες δεν μπορούν να παρουσιάσουν τόσο μεγάλες διαφορές στη συμπεριφορά τους. Το σύστημα κινδυνεύει κι απειλείται διαρκώς από τους άντρες, που είναι απρόβλεπτοι. Το ίδιο σύστημα, που αγωνίζεται εναντίον όλων των αντρών, πετυχαίνει κι ελέγχει τη γυναίκα με απόλυτο τρόπο και χωρίς καθόλου κόπο. Η τεράστια βάση της ανθρώπινης πυραμίδας χωρίζεται αυθαίρετα, και χωρίς να τηρηθούν σε καμία περίπτωση ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα.


Στο πατριαρχικό σύστημα αυτή η βάση χωρίζεται σε άνω και κάτω. Άνω είναι το σύνολο του αντρικού πληθυσμού, ενώ κάτω είναι το σύνολο του γυναικείου. Ο διαχωρισμός αυτών των στρωμάτων, έχει ως γενικό αποτέλεσμα, η τεράστια δύναμη των γυναικών να περνά πολύ πιο κάτω από τα σημεία έδρασης της πυραμίδας της εξουσίας και κατ
αυτόν τον τρόπο να μην τη θίγει. Με το γάμο καταφέρνει το σύστημα, περνώντας τη μοιχεία και την εξουσία μέσα στην οικογένεια, να μην αναμειγνύονται αυτά τα στρώματα. Το σύστημα δίνει στον άντρα το δικαίωμα να εξουσιάζει τη γυναίκα του, με συνέπεια ο μεν άντρας να μετατρέπεται σ υπηρέτη του συστήματος, η δε γυναίκα να παραμένει στο κατώτερο στρώμα, που είναι επιθυμητό απ αυτό. Αν αφεθεί ο έρωτας να κυριαρχήσει, τότε το σύστημα κινδυνεύει, γιατί αυτά τα στρώματα αναμειγνύονται και η ευφυΐα του άντρα βρίσκει ανταπόκριση μέσα σε μία πανίσχυρη  δομή, που είναι ανίκητη. Η γυναίκες, αυτούς τους άντρες που είδαμε ότι ως πρεσβύτεροι σκοτώνουν την ελπίδα που γεννούν αυτές οι ίδιες, ως γιο μπορούν να τους εξοντώσουν σ ελάχιστο  χρόνο, αν το αντιληφθούν.

Οι γυναίκες διατηρούν συζυγική σχέση μ
αυτούς τους άντρες κι υποτάσσονται στην αθλιότητα τους, για χάρη των παιδιών τους. Αν για κάποιο λόγο αντιληφθούν ότι αυτή η θυσία, που είναι τρομερή στην περίπτωση της μοιχείας, είναι τραγική ειρωνεία, τότε αυτοί οι άντρες θα κατασπαραχθούν στην κυριολεξία από τις γυναίκες, μ έναν τρόπο που ο αντρικός νους δε διανοείται. Οι μαινόμενες Βάκχες είναι η λάβα, που δεν μπορεί πλέον να κατευθυνθεί. Αυτό είναι βέβαια το τελικό στάδιο, αλλά το αναφέρουμε, για να γίνει κατανοητό με πόση μεγάλη ευφυΐα καταφέρνει το σύστημα κι εξοντώνει τους νέους, που είναι ό,τι πιο ιερό έχουν οι γυναίκες ως μητέρες, εκμεταλλευόμενο τις συνήθειες των πρεσβυτέρων, τους οποίους οι γυναίκες απλά ανέχονται ως συζύγους. Το σύστημα κατορθώνει και συμμαχεί με τις γυναίκες, έχοντας στόχο τους νέους.. οι γυναίκες συμμαχούν μ αυτό, γιατί νομίζουν ότι μ αυτόν τον τρόπο, έστω και θυσιαζόμενες, τους προστατεύουν.

Η γυναίκα, από τη στιγμή που μπαίνει στον επιθυμητό από την κοινωνία γάμο, παύει να υφίσταται ως γυναίκα και υπάρχει πλέον ως μητέρα. Σε μία κοινωνία στην οποία, από τα δεδομένα, η ζωή είναι δύσκολη, τα συμφέροντα ανάμεσα στη φύση της γυναίκας κι αυτήν της μητέρας είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Αυτά τ
αντίθετα συμφέροντα είναι, που θα φθείρουν και τον έρωτα, τις λίγες φορές που υπάρχει. Η γυναίκα ως άνθρωπος, θέλει ν  απολαμβάνει το σύντροφό της, όσο το δυνατόν πιο πολύ, ενώ η γυναίκα-μητέρα θυσιάζει την προσωπική της ευχαρίστηση, που απαιτεί χρόνο κι ωθεί τον άντρα στον αγώνα της ζωής, που τον καταστρέφει. Από τη στιγμή που μία γυναίκα γίνει μητέρα, θέλει και θυσιάζεται, για να μη λείψει το παραμικρό από τα παιδιά της. Όμως όλα αυτά τ αγαθά σε μία κοινωνία, που δίνει ελάχιστα στους εργαζόμενους, απαιτούν θυσίες, τις οποίες το θνητό κορμί του άντρα δεν αντέχει. Από τη στιγμή, που στην ιδανική περίπτωση του έρωτα, αυτός φθαρεί για λόγους που πια γνωρίζουμε, τα πράγματα παίρνουν την επιθυμητή για το σύστημα κατεύθυνση. Το σύστημα επιθυμεί όσο τίποτε άλλο στην περίπτωση της γυναίκας, ν απορροφηθεί ως άνθρωπος στη μέριμνα για τα παιδιά της.

Απ
αυτό το σημείο και πέρα, για τα όσα συμβαίνουν, γνώση μπορεί ν  αντλήσει κάποιος, μόνον από το Λόγο του Χριστού. Ο Χριστός από τη στιγμή που εμφανίστηκε πάνω στη Γη, έδωσε στον κόσμο μία κατεύθυνση, η οποία ήταν η επιθυμητή για το Θεό και για το Σχέδιο Θέωσης, που είχε θέσει σε λειτουργία. Όλα όσα επακολούθησαν, ήταν εις γνώση του Χριστού, αφού Αυτός τα προκάλεσε. Ο Ίδιος σε προσωπικό επίπεδο, κι αυτό είναι η μεγαλύτερη προσφορά Του στον κάθε θνητό άνθρωπο, αποκαλύπτει την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι μετά τον ερχομό Του θα προκύψουν προβλήματα, μέσα στην οικογένεια κι αυτά τα περιγράφει ο Χριστός. Μόνον τυφλοί άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την αλήθεια μέσα από το Ευαγγέλιο και μ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνουν τις Γραφές.

Ο Χριστός λέει τα πολύ αποκαλυπτικά: (Ματθ. 10.34-10.36) "Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην
.. ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής.. και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού." (Μή νομίσετε πώς ήλθα νά βάλω ειρήνην εις τήν γήν. Δέν ήλθα νά βάλω ειρήνην αλλά μαχαίρι. Ήλθα νά χωρίσω άνθρωπον από τόν πατέρα του καί θυγατέρα από τήν μητέρα της καί νύμφην από τήν πενθεράν της. Καί εχθροί τού ανθρώπου θά γίνουν οι δικοί του.). Στο (Λουκ. 12.51-12.54)  επίσης λέει: "δοκείτε ότι ειρήνην παρεγενόμην δούναι εν τη γη; ουχί, λέγω υμίν, αλλ'  ή διαμερισμόν. έσονται γαρ από του νυν πέντε εν οίκω ενί διαμεμερισμένοι, τρεις επί δυσί και δύο επί τρισί.. διαμερισθήσονται πατήρ επί υιώ και υιός επί πατρί, μήτηρ επί θυγατρί και θυγάτηρ επί μητρί, πενθερά επί την νύμφην αυτής και νύμφη επί την πενθεράν αυτής." (Νομίζετε ότι ήλθα διά νά δώσω ειρήνην εις τήν γήν; Όχι, σάς λέγω, αλλά χωρισμόν. Διότι από τώρα καί εις τό εξής θά υπάρχουν εις ένα σπίτι πέντε άνθρωποι χωρισμένοι σέ μερίδες, τρείς εναντίον δύο καί δύο εναντίον τριών. Θά χωρισθούν ο πατέρας εναντίον τού υιού καί ο υιός εναντίον τού πατέρα, η μητέρα εναντίον τής θυγατέρας καί η θυγατέρα εναντίον τής μητέρας, η πεθερά εναντίον τής νύφης της καί η νύφη εναντίον τής πεθεράς της.). Όλα όσα αναφέρει ο Χριστός σ αυτό το σημείο, έχουν να κάνουν με τα όσα διαδραματίζονται μέσα στο σπίτι του καθενός, που ζει στην κοινωνία, της οποίας τα θεμέλια έθεσε ο Ίδιος. Η γυναίκα, από τη στιγμή που η κοινωνία περιορίζει την ελευθερία σκέψης κι επιλογής της, από τη στιγμή που ωριμάζει, γίνεται σύζυγος, που βιώνει τις παραπάνω συνθήκες. Από τη στιγμή που η γυναίκα παντρεύεται, επιθυμία του συστήματος είναι να γίνει αμέσως μητέρα.

Σ
άλλο σημείο αναφέραμε ότι αλάθητο σημείο για να ξεχωρίζει κάποιος τι ωφελεί το σύστημα, είναι να γνωρίζει τι συμβουλεύει, με δήθεν καλοπροαίρετη διάθεση. Δεν υπάρχει ζευγάρι, το οποίο, από τη στιγμή που ενώνεται με τα δεσμά του γάμου, δε δέχεται πιέσεις απ όλες τις κατευθύνσεις για θέματα, που αφορούν την τεκνοποίηση. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των δήθεν φιλικών προτροπών και συμβουλών είναι η όσο το δυνατόν ταχύτερη γέννηση παιδιών. Όλοι βιάζονται να δουν απογόνους κι ο καθένας για το δικό του λόγο, που είναι άσχετος με την ευτυχία των ανθρώπων. Δύο άνθρωποι όταν, ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχει ερωτική έλξη, αποφασίζουν να συμβιώσουν, χρειάζονται χρόνο. Ο χρόνος αυτός είναι απαραίτητος για να διαπιστωθεί από τους ίδιους, που είναι οι άμεσα κι αποκλειστικοί ενδιαφερόμενοι, αν μπορούν να συμβιώσουν.

Η πραγματική συμβίωση δύο ανθρώπων είναι  μία πραγματικά δύσκολη υπόθεση. Μέσω αυτής έρχονται στην επιφάνεια χαρακτηριστικά  των ανθρώπων, που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά σε καμία άλλη περίπτωση. Η συμβίωση απαιτεί ορισμένες θυσίες, που, αν ο έρωτας δεν είναι πραγματικός, τον φθείρουν, ενώ στην αντίθετη περίπτωση είναι μία πραγματική απόλαυση. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, από το να μπορεί κάποιος να ζει με τον έρωτά του μέσα στο ίδιο σπίτι. Στο σπίτι αυτό υπάρχει συνεχώς ο Ίδιος ο Θεός. Οι νέοι άνθρωποι πολύ συχνά παρασύρονται από τον ενθουσιασμό τους
κι αυτό δεν είναι κακό, εφόσον όλα αυτά τους οδηγούν στο να εκτιμήσουν τον πραγματικό έρωτα  και νομίζουν ότι είναι έτοιμοι για τη μόνιμη συμβίωση. Τα επιπόλαια αισθήματα όμως, όταν έρχονται οι πρώτες δυσκολίες της ζωής, εγκαταλείπουν τους ανθρώπους. Ένας έρωτας, που δε δοκιμάζεται μέσα σε πραγματικές συνθήκες συμβίωσης, ποτέ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα ως πραγματικός. Οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο κι αυτός ο χρόνος είναι, που θα τους δώσει την ευκαιρία να εκτιμήσουν τα αισθήματά τους.

Στην κοινωνία τύπου Βαβυλώνας η γυναίκα πήγαινε με τη μορφή λαφύρου σ
ένα σπίτι που δε γνώριζε και η εκ των προτέρων απουσία του έρωτα, τής εξασφάλιζε μία ζωή μέσα στην Κόλαση. Ζούσε ανάμεσα σ ανθρώπους που τις περισσότερες φορές, κατέληγε να μισεί. Αυτού του τύπου η κοινωνία, δεν πρόσφερε στη γυναίκα την πολυτέλεια της σκέψης και των πολλών επιλογών. Εφόσον προερχόταν και η ίδια από μία παρόμοια οικογένεια, δύο επιλογές είχε: η πρώτη ήταν να πολεμήσει εναντίον του συνόλου της κοινωνίας και η δεύτερη ήταν να γεννήσει το γρηγορότερο δυνατόν τα παιδιά της και ν αφιερωθεί σ αυτά, γεγονός που συνδέεται με τη φύση της και την ικανοποιεί όσο τίποτε άλλο. Η κοινωνία εκμεταλλευόμενη αυτήν τη βέβαιη επιλογή της γυναίκας, λειτούργησε για αιώνες χωρίς το παραμικρό απ αυτήν πρόβλημα. Στη σημερινή κοινωνία τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και θα πίστευε κάποιος ότι ειδικά στα χρόνια που ζούμε, η πρόοδος είναι τεράστια. Φαινομενικά η πρόοδος είναι κάτι, που φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά η περαιτέρω εμβάθυνση φέρνει στο φως τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Η γυναίκα σήμερα είναι ελεύθερη να γνωρίσει τον έρωτα και να έχει τις δικές της συναναστροφές. Η σύγχρονη γυναίκα δεν είναι απαραίτητο να περιμένει το γάμο για να γευθεί το σαρκικό έρωτα. Μπορεί να ερωτευθεί και στη συνέχεια ν απολαύσει και η ίδια το σαρκικό έρωτα. Όταν ο έρωτας είναι απ  όλες τις πλευρές πλήρης, οι άνθρωποι έχουν γνώση πολλών αληθειών, που αφορούν τη σχέση τους. Η γυναίκα της Βαβυλώνας με τη σύγχρονη γυναίκα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν έχουν καμία σχέση και η σύγκριση δείχνει πραγματικά πόσο σημαντική πρόοδος έχει επιτευχθεί.

Back to content | Back to main menu