Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Συχνά μέσα στη θεωρία μας, αναφερόμαστε στην ύπαρξη ενός Μυστικού Σχεδίου, που έχει δρομολογηθεί εδώ και πολλούς αιώνες κι αυτήν τη στιγμή ακόμα εξελίσσεται. Ο λόγος μας περί Σχεδίου δεν είναι αυθαίρετος ούτε προϊόν φαντασίας. Επιβεβαιώνεται από τις Γραφές αλλά κι από τη γνωστή άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι πανίσχυρος κι αν αυτό συνδυαστεί με τη δεδομένη αγάπη Του προς εμάς, το σύνολο των όσων περιγράφονται στην Αποκάλυψη είναι χωρίς λόγο. Γιατί ο Πανίσχυρος Θεός ν ανεχθεί όλες τις ασχήμιες των εθνικών που σταύρωσαν ακόμα και τον Ίδιο τον Υιό Του; Αυτή η ανοχή  είναι η απόδειξη ότι κάτι επιδιώκεται κι αφού επιδιώκεται από τον Ίδιο το Θεό είναι αδύνατο να μην επιτευχθεί.

Για ν αρχίσει ο αναγνώστης ν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς  είναι το επιδιωκόμενο, θα πρέπει να έχει στο μυαλό του δύο άκρως ευνόητες σχετικές διαφορές. Η πρώτη έχει να κάνει με τη διαφορά μεταξύ Θεού κι ανθρώπου και η δεύτερη μεταξύ των ανθρώπων, που υπήρξαν στον πλανήτη. Ο Θεός σ αντίθεση προς τον άνθρωπο, είναι Άπειρος, Τέλειος, Αθάνατος και Παντογνώστης. Γνωρίζει απόλυτα τι έχει συμβεί, τι συμβαίνει και τι θα συμβεί. Αντίθετα ο άνθρωπος είναι θνητός, πεπερασμένος και η γνώση του περιορισμένη. Όσον αφορά την τελειότητά του, ως δημιούργημα του Θεού, γεννήθηκε τέλειος, αλλά εξαιτίας του αμαρτήματος, και θα δούμε πως, έχασε την τελειότητά του.

Απ αυτήν την τεράστια διαφορά μεταξύ Θεού κι ανθρώπου γεννιέται η παρερμηνεία των λόγων Του, που είναι η αιτία όλων των δεινών, αλλά και η αιτία γέννησης της δεύτερης σχετικής διαφοράς. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, που γνωρίζει τα πάντα, είτε αφορούν το παρελθόν είτε το μέλλον, μιλά αληθινά στον άνθρωπο, αλλά αυτή η αλήθεια τον καταστρέφει. Μιλά ο Θεός για κρίση, για τιμωρία, γι ανάσταση, αλλά μιλά ως αθάνατος. Ο θνητός άνθρωπος παρανοεί και νομίζει ότι όλα αυτά τον αφορούν στο σύνολό τους. Πόσο μπορεί ν άλλαζε ο Χριστός τη ζωή ενός συνομήλικού Του από τη στιγμή που ούτε Τον είδε ούτε έμαθε τι ακριβώς λέει; Άνθρωποι γεννήθηκαν και πέθαναν μετά το Χριστό, χωρίς να επηρεαστούν καθόλου απ Αυτόν. Αυτό που συμβαίνει όμως στο θνητό άνθρωπο δε συμβαίνει στον αθάνατο άνθρωπο, που είναι η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Για την ανθρωπότητα η γέννηση του Χριστού ήταν το πιο σημαντικό γεγονός των αιώνων. Ακόμα κι οι άνθρωποι έξω από το χριστιανισμό επηρεάζονται απ αυτήν τη γέννηση, αφού η παγκόσμια εξουσία ανήκει σ αυτούς, που υποτίθεται λατρεύουν το Χριστό.

Βλέπουμε ότι ο Θεός κι ο άνθρωπος έχουν σχέση σε δύο επίπεδα. Το πρώτο αφορά την ανθρωπότητα ως σύνολο κι επομένως τα όσα λέει ο Θεός, είτε μέσω των προφητών είτε μέσω του Υιού Του, είναι απόλυτα αληθινά κι ακριβή. Για την ανθρωπότητα υπήρξε ζωή, θάνατος, κρίση κι ελπίδα ανάστασης. Όσον αφορά το θνητό άνθρωπο στο δεύτερο επίπεδο, αυτός είναι, που είναι λατρευτός στο Θεό ως υιός Του. Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έχει ιδιαίτερη σχέση με το ΘεόΠατέρα κι αυτό σημαίνει ότι, αν δε συγχρονιστεί με την ανθρωπότητα, που ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία, μπορεί να γνωρίσει τη Θέωση. Ο θνητός δηλαδή άνθρωπος, είτε γεννήθηκε προ Χριστού είτε μετά Χριστόν, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη τη γενική Θέωση. Ο Θεός δίνει δύναμη ώστε να μπορεί ο άνθρωπος ν ακολουθεί την πορεία Θέωσης. Η γενική Θέωση, αυτό που αναφέρουν οι Γραφές ως Βασιλεία των Ουρανών, αφορά τους ανθρώπους που θα γεννηθούν μετά από κάποιον συγκεκριμένο χρόνο κι είναι σταθμός για την ανθρωπότητα, γιατί θα εξαλειφθούν όλοι οι παράγοντες, που για τον οποιονδήποτε λόγο εμποδίζουν τους θνητούς ανθρώπους  να θεωθούν. Ενώ ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα Θέωσης, η ανθρωπότητα στο σύνολό της θ αποκτήσει αυτό το δικαίωμα μετά απ ορισμένο χρόνο.

Αυτή η διαφορά είναι η αιτία που, όπως αναφέραμε, γεννά τη δεύτερη σχετική διαφορά, που αφορά αποκλειστικά τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος ξεκίνησε την πορεία του γυμνός, ζώντας μέσα σ ένα φυσικό κόσμο ανταγωνιστικό κι επικίνδυνο. Από εκείνον τον άνθρωπο που κατοικούσε στις σπηλιές μέχρι τον άνθρωπο του σήμερα, που κυκλοφορεί μ ελικόπτερο και μιλά μέσω του τηλεφώνου μ όποιο σημείο της Γης θέλει, υπάρχει μία όχι ευκαταφρόνητη διαφορά. Ο άνθρωπος σήμερα νομίζει ότι όλα αυτά είναι “φυσικά” εξαιτίας της ευφυΐας του. Θεωρεί ζήτημα χρόνου ν ανακαλυφθεί το αυτοκίνητο ή το τηλέφωνο ή οτιδήποτε άλλο. Αντιλαμβάνεται την ευφυΐα του, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει ότι, αν μία ευφυΐα τού σύγχρονου κόσμου γεννιόταν στην εποχή του λίθου, το μόνο που θα κατάφερνε ήταν να εξασφαλίσει καλύτερο μέρος σε μία σπηλιά για να κοιμηθεί. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί υπάρχουν φυλές στην Αφρική ή στην Αυστραλία τις οποίες αυτό το “φυσικό” δεν τις άγγιξε. Εδώ ένας βλάκας ρατσιστής θα μπορούσε να πει ότι είναι θέμα ανωτερότητας της κάθε φυλής. Αυτό είναι εντελώς λάθος κι αποδεικνύεται τέλεια κι απόλυτα μ  ένα πείραμα.

Ο ανώτερος ή κατώτερος άνθρωπος, αν υπάρχει, γεννιέται και δε γίνεται. Το πείραμα που αναφέρουμε, είναι ό,τι πιο εύκολο υπάρχει στη διεξαγωγή του. Από τις άπειρες “πρωτόγονες” και άρα “κατώτερες” σύμφωνα με τη λογική των ρατσιστών φυλές, παίρνουμε ένα βρέφος. Αυτό το βρέφος στη συνέχεια το παραδίδουμε προς υιοθεσία σε μία οικογένεια της ανεπτυγμένης Δύσης και το παρακολουθούμε καθ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Εξαλείφουμε όλες τις παραμέτρους, που είναι δυνατό να δημιουργήσουν προβλήματα και βλέπουμε αν προσαρμόζεται στα δεδομένα μίας “ανώτερης” κοινωνίας. Τέτοιες παράμετροι είναι το χρώμα της επιδερμίδας ή ο σωματότυπος της κάθε φυλής. Ένα μαύρο παιδί δεν είναι δυνατό να παραδοθεί σε μία λευκή οικογένεια μίας ομοιογενούς λευκής κοινωνίας. Αν, από τη στιγμή που εμείς δημιουργούμε ιδανικές συνθήκες, το βρέφος δεν προσαρμόζεται κι εξελίσσεται σε προβληματικό  άτομο, τότε είναι πράγματι κατώτερο. Είναι όμως δυνατόν ένα βρέφος άνθρωπος ν  αναπτυχθεί φυσιολογικά και να μη μπορέσει να προσαρμοστεί; Σε καμία περίπτωση δε θα είναι κατώτερο κι ίσως αποδειχτεί ανώτερο  απ όλους. Από τον ηλίθιο ρατσιστή σίγουρα θα είναι ανώτερο, γιατί αυτό τουλάχιστον δε θα έχει αυτήν την άθλια άποψη για τους ανθρώπους. Ο ρατσιστής χαίρεται, επειδή είναι Γερμανός ή Γάλλος ή Έλληνας, για τα επιτεύγματα του λαού που τον γέννησε, αλλά αγνοεί ότι, αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την ευφυΐα του, θα ήμασταν ακόμα στην εποχή των σπηλαίων. Καθώς βλέπουμε ότι υπάρχει αυτή η τεράστια διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, που έχουν κατοικήσει τον πλανήτη, καθώς και ότι είναι ανύπαρκτη κάθε διαφορά μεταξύ των ανθρώπινων φυλών, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι το ζητούμενο είναι αυτή η συγκεκριμένη διαφορά και για ν επιτευχθεί αυτό, απαιτούνται συγκεκριμένες ενέργειες.

Από τη στιγμή που γεννήθηκε ο άνθρωπος “κατ εικόνα και καθ  ομοίωσιν” του Θεού, ήταν αδύνατο να μην υπάρξει Σχέδιο, που να βελτίωνε τη θέση του. Ήταν αδύνατο ν αφεθεί ο άνθρωπος στην τύχη του. Δεν μπορεί ο Θεός να του δώσει θεϊκή ύλη και να τον αφήσει να ζήσει σε συνθήκες που ζουν τα ζώα της φύσης. Ήταν αδύνατο να τον άφηνε να πεθαίνει λόγω πείνας, λόγω ψύχους ή να κατασπαράζεται από τα θηρία. Τι ήταν ο άνθρωπος όμως κατά την εποχή της Δημιουργίας; Τέλειος; Ήταν πράγματι τέλειος και δεν είχε αμαρτίες, δεν ήταν μοιχός, δεν ήταν δολοφόνος. Πώς μπορούσε όμως αυτή η τελειότητα να ωφελήσει σ εκείνες τις  συνθήκες; Έκανε κρύο και κρύωνε, άλλαζε εποχή, έπρεπε να μετακινηθεί, γερνούσε, ήταν αδύνατο να επιβιώσει λόγω αδυναμίας, ενώ το πιθανότερο ήταν να χάσει τη ζωή του από τα θηρία. Το ανθρώπινο είδος γευόταν το θάνατο και ζούσε μ αυτόν. Γεννούσε η γυναίκα δέκα παιδιά, επιβίωναν ελάχιστα.

Όλα αυτά συμβαίνουν στα ζώα στη φύση κι είναι αυτό που θεωρούμε δυναμική της. Το ισχυρό συντηρείται από το ανίσχυρο και η επιβίωση του τελευταίου στηρίζεται στην ταχύτερη αναπαραγωγή. Ο άνθρωπος όμως είναι “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Θεού. Έχει λογική, έχει κι αισθήματα. Οι χοίροι αναπαράγονται ταχύτατα, αλλά δεν αισθάνονται το θάνατο. Ή ίδια η μητέρα μπορεί να κατασπαράξει τους βλαστούς που γεννά. Ο άνθρωπος όμως βασανίζεται. Είναι αδύνατο μία μητέρα να δεχτεί ως φυσικό το γεγονός να χάνει συνεχώς τα παιδιά που γεννά. Η μητέρα, από την εποχή της Δημιουργίας μέχρι σήμερα, έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Γεννά παιδιά, θυσιάζεται γι  αυτά, τα βλέπει να μεγαλώνουν και χαίρεται, και ως ον με συναισθήματα συμπάσχει όταν αυτά υποφέρουν. Είναι δυνατόν αυτό το ον ν αφεθεί ν ακολουθήσει τους νόμους της φύσης, που καθορίζουν τη λειτουργία της; Ένα ον που γνωρίζει κι αγαπά ομοειδή του, υποφέρει κι αρνείται να ζήσει κάτω από συνθήκες που το βασανίζουν.

Βλέπουμε ότι ο άνθρωπος της Δημιουργίας ήταν τέλειος, αλλά τραγικά αδύναμος ν αντιμετωπίζει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται η ζωή μέσα στη φύση. Ο Θεός θα ήταν άδικος αν επέτρεπε τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Είναι άδικο να φεύγει η μητέρα ή ο πατέρας από τη σπηλιά και γυρίζοντας πίσω ν αντικρίζει το θάνατο.  Είναι άδικο να βλέπει ο αδερφός τον αδερφό να κατασπαράζεται από τ άγρια  θηρία. Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο κι αυτή η αγάπη έχει σχέση με το χαμόγελό του και την ψυχή που το προκαλεί. Αυτό το χαμόγελο αποφάσισε να χαρίσει στον άνθρωπο χωρίς κόστος. Ο Χριστός υποσχέθηκε Αιώνιο Ζωή και μιλά γι άπειρη χαρά. Ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται κι αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του Θεού. Για να επιτευχθεί αυτό, έπρεπε να γίνουν ορισμένα συγκεκριμένα πράγματα, στην πλειοψηφία τους άσχημα, για την ανθρωπότητα. Η δικαιοσύνη του Θεού έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ κατευθύνει την ανθρωπότητα στο σύνολό της, παρ όλα αυτά δεν αγγίζει ούτε απειλεί τον καθένα από εμάς σε προσωπικό επίπεδο.

Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, όπως ο Πατέρας του. Αυτό σημαίνει ότι, είτε ο άνθρωπος ζει στην εποχή των σπηλαίων είτε στη σημερινή Νέα Υόρκη, έχει κρίση να εκτιμήσει την κατάσταση που βρίσκεται ο ίδιος και η κοινωνία, και με τα μέσα που έχει ν ακολουθήσει την πορεία  προς τη Θέωση. Υπάρχει μία τεράστια παγίδα, εφόσον το Μυστικό Σχέδιο απαιτεί ανθρώπινο δυναμικό, που θα θυσιαστεί, αλλά αυτό δεν αφορά τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Αν απαιτείται για το Σχέδιο η υποχρεωτική αγαμία, είναι ψεύτης κι άθλιος, όποιος ισχυριστεί ότι τον παρέσυρε ο Θεός σ αυτήν. Οι άθλιοι παρασέρνουν τους ανθρώπους κι αυτοί είναι που θυσιάζονται.

Ξαναγυρνώντας στην εποχή της Δημιουργίας, βλέπουμε ότι υπάρχει μία πλήρης συμφωνία μεταξύ των λόγων του Χριστού και της υπάρχουσας επιστημονικά τεκμηριωμένης  γνώσης των ανθρώπων. Υπήρχε δηλαδή ο άνθρωπος και ο Θεός. Ο αρσενικός άνθρωπος αποκολλιόταν από την οικογένειά του και γινόταν “σάρκα μία” με το θηλυκό άνθρωπο. Αυτή η ένωση ήταν τέλεια, γιατί την πραγματοποιούσε ο Θεός. Δεν υπήρχαν ενδιάμεσοι και συνεπώς την όποια εξουσία την έφερε η γυναίκα. Ο άνθρωπος της Δημιουργίας και του Παραδείσου  ανήκε στη μητριαρχική κοινωνία. Αυτή η κοινωνία, ενώ είναι τέλεια, έχει μία τρομερή αδυναμία. Δεν μπορεί να παράγει γνώση, που απαιτεί θυσία, και είναι ικανή μόνο για επιβίωση. Ο άνθρωπος μέσα σ αυτή μπορεί να ζήσει χιλιάδες χρόνια, χωρίς ν  ανακαλύψει τίποτε απολύτως. Απ  αυτήν την κοινωνία ανέλαβε να τον βγάλει ο Θεός θυσιάζοντας την τελειότητά του. Πώς έγινε αυτό; Δημιουργώντας συνθήκες πραγματοποίησης αυτού που λέμε “προπατορικό αμάρτημα”.

Τι όμως είναι το προπατορικό αμάρτημα και πώς συμβάλλει στην ανάπτυξη της ανθρώπινης γνώσης; Οι περιγραφές υπάρχουν μέσα στις Γραφές κι είναι δοσμένες από το Θεό. Το δυσνόητο των περιγραφών μέσα στις Γραφές, καθώς και η ύπαρξη έλλογων όντων εκτός από τον άνθρωπο, οδηγεί στην παρανόηση και μ αυτόν τον τρόπο στην παγίδευση. Οι άνθρωποι, ενώ γνωρίζουν την ύπαρξη του αμαρτήματος, δεν μπορούν να το κατανοήσουν. Μέσα στις περιγραφές υπάρχει για παράδειγμα ένα ον, ο όφις, που είναι το εξυπνότερο ον του  Παραδείσου. Όμως τι είναι ο όφις; Είναι δυνατό τα φίδια να ήταν κάποτε εξυπνότερα από τον άνθρωπο; Γιατί παγιδεύτηκε η Εύα και όχι ο Αδάμ απ αυτό; Τι ήταν το δέντρο της γνώσης και γιατί απαγορευόταν στους ανθρώπους να δοκιμάσουν τους καρπούς του; Τι ήταν το δέντρο της ζωής; Γιατί, παρόλο που ο άνθρωπος έφαγε τον απαγορευμένο καρπό, δεν πέθανε όπως προέβλεψε ο Θεός; Ή μήπως ο θάνατος είναι κάτι άλλο; Γιατί ο Θεός απείλησε τη γυναίκα ότι τα παιδιά της θα έρθουν σε σύγκρουση με τα παιδιά του όφεως; Γιατί την απείλησε μ εξάρτηση από τον άντρα της και με υποταγή στην εξουσία του; Γιατί όλη η αντιπαλότητα των παιδιών θα εξαντλείται στο να πατά ο γιος της γυναίκας το κεφάλι του όφεως κι ο όφις να τον πληγώνει στην πτέρνα;

Όλα αυτά είναι γνωστά σ όλους. Όλοι οι άνθρωποι αιώνες τώρα γνωρίζουν αυτό το συμβάν. Αυτό που δε γνωρίζουν είναι ότι ο όφις δεν είναι το γνωστό φίδι, αλλά κάτι άλλο. Αυτό το κάτι άλλο αποκαλύπτεται μόνο μέσω των αριθμών. Αν ο αναγνώστης δει αυτό που δείχνουν οι αριθμοί, σίγουρα θα καταλάβει ότι η παραπάνω περιγραφή είναι αληθινή και όχι μύθος. Όφις = Πύθων = Έχιδνα = Άνδρας = Άρσεν = 27. Ο “όφις”, το εξυπνότερο ον του Παραδείσου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κλειδωμένη λέξη, που χαρακτηρίζει τον άντρα. Ο άντρας περιφερόταν στο χώρο της γνώσης, που ήταν ικανή να βουτήξει την ανθρωπότητα στο άπειρο σκοτάδι. Ο λόγος που παρέσυρε την Εύα είναι πλέον προφανής. Η γυναίκα είχε την εξουσία κι αυτή έπρεπε να την ανταλλάξει με τον καρπό της γνώσης. Το προπατορικό αμάρτημα έγινε, όχι όταν ο άντρας μπήκε στο χώρο της γνώσης κι αντιλήφθηκε ότι ο άνθρωπος μπορεί να βελτιώσει τη ζωή του μέσα από συγκεκριμένες ενέργειες, που προϋποθέτουν θυσίες, αλλά όταν έπεισε τη γυναίκα. Η γυναίκα χρεώνεται αυτό το αμάρτημα, επειδή έδωσε την εξουσία στον άντρα. Από την αρχή της Δημιουργίας ο άντρας ήταν πάντα ο ίδιος. Σκεφτόταν με τρόπο όμοιο κι όλα αυτά τα έχουμε περιγράψει. Η πανίσχυρη γυναίκα δεν του επέτρεπε να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες, που θα απειλούσαν την τέλεια δυναμική. Από τη στιγμή όμως που η γυναίκα δέχτηκε την εξουσία του άντρα, εμφανίστηκε ό,τι άσχημο χαρακτηρίζει την πατριαρχική κοινωνία. Το πρόβλημα που μπορεί ν απασχολεί κάποιον, είναι το πώς αυτή η μεταβολή της κοινωνίας έγινε παγκόσμια και σε μία περίοδο κατά την οποία η επικοινωνία ήταν δύσκολη υπόθεση μεταξύ των λαών.

Για να τ αντιληφθεί κάποιος αυτό θα πρέπει κατ αρχήν να γνωρίζει το σημείο στο οποίο έγινε το αμάρτημα.. πού εντοπίζεται η μεταβολή της κοινωνίας και με ποιον τρόπο επηρεάζεται ο περίγυρος. Μιλάμε για σημείο κι όχι για παγκόσμια ταυτόχρονη εμφάνιση, γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά που πρέπει να διερευνήσουμε. Ο Θεός έχει τη γνώση κι αυτή η γνώση στον Παράδεισο εκφράζεται με την έννοια του “δένδρου” αυτής. Ο Θεός μπορούσε, αν ήθελε, να εμφανιστεί ταυτόχρονα σ όλα τα σημεία του πλανήτη και σ όλους τους άντρες και να μοιράσει γνώση. Το πρόβλημα είναι ότι η Εύα η γυναίκα, δεν επηρεάστηκε απ αυτήν καθ αυτήν τη γνώση, αλλά από τον καρπό αυτής. Ο Θεός έπρεπε να δώσει γνώση σ  εκείνες τις συνθήκες και σ εκείνους τους ανθρώπους, που μπορούσαν να παράγουν άμεσα και θεαματικά αποτελέσματα, που θα ήταν οι καρποί. Το μέρος επιλέχτηκε με τέλειο τρόπο και δεν ήταν άλλο από την κοιλάδα της Μεσοποταμίας. Αποτέλεσμα του αμαρτήματος ήταν η Βαβυλώνα των μύθων. Εκεί υπήρχαν οι συνθήκες, όπου η γνώση έφερνε άμεσο και τεράστιο πλούτο χωρίς κίνδυνο και παρασύρθηκε η γυναίκα. Εκεί διαπίστωσε η γυναίκα ότι έπρεπε να παραδώσει τα παιδιά της στην εξουσία του άντρα, ο οποίος είχε τη γνώση να δαμάσει τη φύση και να εξασφαλίσει ευκολότερη επιβίωση.

Η περιγραφή του αμαρτήματος στις Γραφές έχει δύο φάσεις, όπως συνέβη και στην πραγματικότητα. Η πρώτη φάση είναι αυτή στην οποία ο άντρας ξεγελά τη γυναίκα και της προσφέρει τον καρπό και η δεύτερη είναι αυτή, που η ίδια προσφέρει τον καρπό στον άντρα. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο φάσεων είναι ότι η πρώτη συνέβη στο παρελθόν κι είναι αυτή, που εντάσσει την κοινωνία στην πατριαρχία, ενώ η δεύτερη είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενη και συμβαίνει μέχρι τις μέρες μας. Πώς; Η Εύα είναι η γυναίκα κι ο Αδάμ είναι ο άντρας. Σ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μόνον άντρες και γυναίκες κι αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που γελάστηκε η Εύα δίνει τον καρπό στον Αδάμ, που είναι πλέον ο γιος της. Εξαπατάται η γυναίκα, αλλά αυτή γεννά τους άντρες και τους δίνει τη γνώση, που την εξαπάτησε. Απλά ο Αδάμ και ο κάθε άντρας δεν έχει πλέον ανάγκη να εξαπατήσει τη γυναίκα, όπως ο όφις, γιατί η κοινωνία έχει αλλάξει. Το προπατορικό αμάρτημα κατατρέχει ακόμα τους ανθρώπους, γιατί απλούστατα η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται την πλάνη της. Αν πάψει η γυναίκα να παρασέρνει τον άντρα ως γιο της, αυτός έχει τη δύναμη να νικήσει τον όφι. Ό,τι λέει ο Θεός στους πρωτόπλαστους είναι τέλειο και ακριβές. Τον άντρα τον προειδοποιεί και τον απειλεί, όχι άμεσα αλλά έμμεσα, αφού απειλεί τον όφι. Ο άντρας από τότε δεν έπαψε να σέρνεται με το στήθος και την κοιλιά σαν δούλος. Όσον αφορά τη γυναίκα, πάλι ο Θεός υπήρξε σαφής. Σ όλη τη ζωή της θα είναι εξαρτώμενη από τον άντρα και θα υποτάσσεται στις εξουσίες του, αφού αυτός θα είναι αφέντης της.

Πώς όμως όλοι αυτοί οι σκληροί λόγοι βγήκαν από το στόμα του Θεού; Ήταν ο πανάγαθος Θεός κακός; Τα έλεγε όλα αυτά για να τιμωρήσει; Τίποτε απ όλα αυτά δε συμβαίνει. Ο Θεός μιλά σκληρά γιατί βλέπει και περιγράφει το μέλλον και όχι επειδή έχει πρόθεση να τιμωρήσει. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι παράκουσαν τις Εντολές Του, μπήκαν στο δρόμο της θυσίας. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεύτηκε τον καρπό του δέντρου της γνώσης, ήταν πλέον νεκρός.

Πριν δούμε τι ακριβώς συμβαίνει στο χώρο των αριθμών, θα πρέπει πρώτα να εξηγήσουμε πώς πέρασε η παγκόσμια κοινωνία στην πατριαρχική μορφή της. Είπαμε ότι το μέρος, που επιλέχθηκε, ήταν αυτό, που μπορούσε ν αποφέρει τα πιο άμεσα και θεαματικά αποτελέσματα. Η κοιλάδα της Μεσοποταμίας ήταν δώρο και κατάρα μαζί. Δώρο, γιατί οι καρποί τής γης της κι ο πλούτος σε θηράματα εξασφάλιζαν εύκολη επιβίωση και κατάρα, γιατί οι πλημμύρες του Ευφράτη κόστιζαν σε ανθρώπινες ζωές κι ανθρώπινο κόπο, επειδή προκαλούσαν καταστροφές.

Ο όφις, δηλαδή ο άντρας, από τη στιγμή που πήρε έτοιμη γνώση για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, ήταν θέμα χρόνου να πείσει τους ομόφυλούς του άντρες να συμμετάσχουν σε μία κοινή δραστηριότητα, που σκοπό είχε την πραγματοποίηση υποδομής και όχι την άμεση καθημερινή επιβίωση. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτή η μεταβολή, ακολουθούν πλήθος άλλες. Ποιες είναι αυτές; Πρώτον, η γυναίκα βλέπει ότι τα παιδιά της δεν είναι υποχρεωμένα να έχουν το άγχος της επιβίωσης κι ούτε είναι αναγκασμένα να μετακινούνται ανάλογα με την εποχή. Αυτή η διαπίστωση της γυναίκας την κάνει εύκολη στο να δεχτεί το δρόμο της θυσίας και της υποταγής. Δεύτερον, ανάμεσα στους άντρες, που πραγματοποίησαν το έργο, αρχίζουν να εμφανίζονται για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου άντρες εκλεκτοί και άρα πολύτιμοι. Μέχρι τότε όλοι οι άντρες ήταν ίσοι και η όποια διαφορά στη σωματική διάπλαση δεν επηρέαζε τις σχέσεις τους, αφού δεν είχαν να μοιράσουν μεταξύ τους κάτι το ιδιαίτερο. Ο δυνατός άντρας επιβίωνε λίγο πιο εύκολα και τίποτε περισσότερο.

Από τη στιγμή όμως που κάποιος έχει μία πολύτιμη γνώση κι αυτό είναι κοινά αποδεκτό, βελτιώνει τη θέση του. Η γνώση σ  αντίθεση με τη μυϊκή δύναμη, έχει το χαρακτηριστικό ότι ακολουθεί τον άνθρωπο μέχρι  το τέλος της ζωής του κι απ αυτό ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Ο εκλεκτός άνθρωπος έχει αυτήν την ιδιότητα μέχρι το θάνατό του. Ο άνθρωπος έχει ορισμένες ανάγκες κι αυτές μέχρι τότε τις κάλυπτε με τον κόπο του. Από τη στιγμή όμως που μπορεί να εκβιάσει με τη γνώση του, αυτές τις ανάγκες προσπαθεί να τις καλύψει εκμεταλλευόμενος τον κόπο των άλλων. Έτσι, πολύ γρήγορα ο εκλεκτός κι ο περίγυρός του άρχισαν να περιφέρονται τεμπελιάζοντας. Για μία μεγάλη κοινωνική ομάδα, όταν αυτοί είναι λίγοι, δεν υπάρχει πρόβλημα κι έτσι αφέθηκαν να λειτουργούν σύμφωνα με τον τρόπο που επέλεξαν. Αν σταματούσαν σ εκείνο το σημείο, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κι όταν η γνώση τους θα ήταν πλέον άχρηστη γι αυτούς, αφού θα είχε εφαρμοστεί, η κοινωνία πάλι θα επανερχόταν στην ιδανική κατάσταση.

Ο άντρας όμως δε σταμάτησε εκεί. Ο πονηρός και άθλιος άντρας, όταν έχει την εξουσία, προσπαθεί εκτός από την επιβίωσή του να εξασφαλίσει και την υπερπολύτιμη γι αυτόν πορνεία. Ποιος άντρας εκείνης της εποχής, βλέποντας τη μοναδικότητά του, δε θα προσπαθούσε ν απολαύσει σαρκικά όποια γυναίκα επιθυμούσε; Ποιος άντρας σήμερα, όταν κάνει όνειρα για πλούτο ή εξουσία, δε φαντάζεται τον εαυτό του περιτριγυρισμένο από καλλονές; Ο άντρας, από τότε μέχρι σήμερα, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ό,τι μπορεί να εκμεταλλευτεί, δεν το αφήνει. Πόσο μάλιστα σε μία πρωτόγονη κι αγνή κοινωνία έχοντας ανώτερη γνώση. Επειδή η γνώση ακολουθεί τον άνθρωπο μέχρι το θάνατο, αυτή η κατάσταση επίσης ακολουθεί. Ο πονηρός εκλεκτός βλέποντας όμως το γήρας και την αδυναμία να τον απειλούν, άρχισε κατά βούληση να δημιουργεί ψευδοεκλεκτούς. Μοιράζοντας συνθήκες εύκολης ζωής και πορνείας, εύκολο ήταν να συγκεντρώνει γύρω του πονηρούς δούλους κι άντρες ανώτερης σωματικής διάπλασης, που αναλάμβαναν πλέον να τον προστατέψουν. Ο αναγνώστης βλέπει ότι, από ένα σημείο κι έπειτα, τα πάντα ακολουθούν με τρομακτική ταχύτητα.

Τι συμβαίνει όμως στη βάση, όταν συμβαίνει αυτό στην κορυφή της κοινωνικής ομάδας; Από τη στιγμή που η γυναίκα παρέδωσε την εξουσία στον άντρα, επειδή έτσι της υποδεικνύουν τα έργα του, ο άντρας εκμεταλλεύεται αυτήν την εξουσία. Δεν έχει ενδοιασμό να παραδώσει το μικρό κορίτσι του στον άθλιο γέροντα, που μοιράζει τεμπελιά και πορνεία. Ο άντρας είναι πονηρός και παρασύρεται. Βλέπει τους εκλεκτούς ν απολαμβάνουν τα πάντα και θέλει κι αυτός να τ  απολαύσει. Γι αυτόν είναι το ίδιο αν η κόρη του ακολουθήσει τον έρωτά της ή τον άθλιο εκλεκτό. Εξασφαλίζει και το άλλοθί του πιστεύοντας ότι διευκολύνει τη ζωή της.

Όλα αυτά όμως έχουν και κάποια αποτελέσματα όσον αφορά τη γενικότερη λειτουργία της ομάδας. Αυτά είναι τα παρακάτω: από τη στιγμή που επιλέχθηκε το καλύτερο μέρος, αυτό σημαίνει ότι οι εκλεκτοί αρχίζουν και προωθούν τη θέση για τη στατικότητα. Ενώ μέχρι τότε μπορεί να υπήρχε η περίπτωση μετακίνησης, αυτή είναι τώρα απαγορευτική. Ο εκλεκτός δε θέλει να μετακινείται γιατί απλούστατα η γνώση του και τα όσα αυτή προσφέρει έχει αξία στο συγκεκριμένο μέρος. Επειδή το μέρος είναι πολύ πλούσιο και οι γνώσεις το κάνουν ακόμα πλουσιότερο, αυτό σημαίνει ότι ένας μεγάλος αριθμός ατόμων μπορεί να επιβιώνει, χωρίς να εργάζεται καθόλου. Μέχρι τότε η εύφορη κοιλάδα της Μεσοποταμίας ήταν σταθμός για πολλές φυλές και λαούς. Μία συγκεκριμένη περίοδο συνέρεαν πλήθη ανθρώπων απ όλες τις κατευθύνσεις για ν απολαύσουν τους καρπούς της.

Από τη στιγμή όμως που μία ομάδα έχει τη γνώση να δαμάσει τη φύση κι έχει δουλέψει για την υποδομή, αυτό σημαίνει ότι η ελεύθερη μετακίνηση μέσα στο χώρο αρχίζει να γίνεται προβληματική. Ο πλούτος, που είναι το πλεόνασμα και συντηρεί όλους τους τεμπέληδες, τίθεται σε κίνδυνο. Όλοι αυτοί αρχίζουν και σκέφτονται να πάρουν για πρώτη φορά στην ιστορία ένα ρόλο. Αναλαμβάνουν να διώχνουν τους ανθρώπους που για αιώνες συνέρεαν στην περιοχή. Αυτός είναι ο πρώτος στρατός κι είναι αποτέλεσμα καθαρά του αμαρτήματος. Οι άνθρωποι που μέχρι τότε δε γνώριζαν το φόνο, παρά μόνον το θάνατο από τα θηρία, γνώρισαν το χειρότερο θηρίο, που είναι ο άνθρωπος. Η ζωή του ανθρώπου έπαψε να έχει αξία κι ο θάνατος σκορπιζόταν απλόχερα μέσα κι έξω από την πρώτη πατριαρχική κοινωνία. Από τότε έπαψαν να τηρούνται και τα προσχήματα. Άρπαζαν, βίαζαν κι εξασφάλιζαν δούλους με τη δύναμη των όπλων. Δε χρειαζόταν τώρα να ρωτηθεί ο πατέρας ή να είναι πονηρός. Ο φόβος ήταν αρκετός για να μην υπάρξει αντίσταση.

Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στην πρώτη πατριαρχική κοινωνία, τι συμβαίνει στον περίγυρο, που παραμένει στο μητριαρχικό τύπο; Αυτή η κοινωνία έχει το μειονέκτημα, να μη μπορεί με κανέναν τρόπο ν αναπτύξει μηχανισμούς άμυνας. Η μητέρα ασκεί εξουσία, αλλά αυτή η εξουσία είναι μέσα στην οικογένεια. Δεν μπορεί να γίνει κεντρική, κι αν γίνει δεν έχει το τρομερό ένστικτο της αντίστοιχης αντρικής. Αυτό το τρομερό ένστικτο γεννιέται από τα πάθη των διεστραμμένων δούλων, που όταν γεράσουν αποκτηνώνονται πλήρως. Όταν οι άθλιοι της πατριαρχικής κοινωνίας δε διστάζουν να σκοτώσουν και ν αδικήσουν ανθρώπους της ίδιας φυλής, είναι δυνατό να έχουν ενδοιασμούς με τις υπόλοιπες φυλές; Το επόμενο βήμα ήταν εξορμήσεις, με σκοπό τη λεηλασία είτε αγαθών είτε ανθρώπων. Άρπαζαν ό,τι έβρισκαν. Τους άντρες τους έκαναν δούλους και τις γυναίκες τις βίαζαν μετατρέποντάς τες σ ερωμένες δια της βίας. Μέσα σ  αυτές τις φυλές που αδικούνταν, φυσικό είναι να υπήρχαν αντιδράσεις και φόβοι. Οι άντρες εκείνων των φυλών αποφάσισαν ν  αντιδράσουν και ν αμυνθούν. Το  έργο τους ήταν η οργανωμένη άμυνα. Αυτό υπήρξε κι ο καρπός του προπατορικού αμαρτήματος για τη γυναίκα αυτών των φυλών. Ενώ στη Μεσοποταμία ο καρπός ήταν η εύκολη επιβίωση, στον περίγυρο ήταν η άμυνα. Όλες αυτές οι φυλές που αμύνθηκαν έγιναν κι αυτές επιθετικές, επειδή ακολουθούσαν την ίδια ακριβώς πορεία. Απλά ο εκλεκτός δεν ήταν πλέον λόγω γνώσης, αλλά λόγω ηρωισμού. Άρχισαν να εμφανίζονται κι οι ήρωες που, εκμεταλλευόμενοι τη δήθεν ιστορία τους, απολάμβαναν μέχρι το θάνατό τους προνόμια που γνωρίζουμε ποια είναι. Στη Μεσοποταμία πυροδοτήθηκε μία αλυσιδωτή αυτοτροφοδοτούμενη αντίδραση. Μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων έπεσε η γνώση σαν ατομική βόμβα και διασκορπίστηκε στα πέρατα της Γης. Από τη στιγμή που διαπράχθηκε το προπατορικό αμάρτημα και μετά,  δεν υπήρχε περίπτωση πισωγυρίσματος. Ήταν τόσο καθοριστικό το πέρασμα μίας ομάδας στην κοινωνία πατριαρχικού τύπου, που το μόνο που απέμενε πλέον ήταν η συμπλήρωση του χρόνου που απαιτούσε το Μυστικό Σχέδιο.

Στη Βαβυλώνα λοιπόν βρίσκονται τα θεμέλια της πατριαρχικής κοινωνίας κι εμείς πρέπει να δούμε τι ακριβώς έχει οικοδομηθεί σ αυτά τα θεμέλια. Οι αριθμοί περιγράφουν τα όσα συνέβησαν τότε μ ακρίβεια κι αυτό σημαίνει ότι εμείς πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι το δέντρο της γνώσης ή το δέντρο της ζωής. Εδώ είναι χρήσιμο ν αναφέρουμε ότι στις Γραφές αναφέρεται ο όρος “ξύλον” και όχι “δένδρον”. Εμείς χρησιμοποιούμε τον όρο “δένδρον”, γιατί αυτό διδαχτήκαμε από το Χριστό. Τα δέντρα ξεχωρίζουμε και όχι το ξύλο, που προέρχεται από δέντρο. Δένδρον της ζωής = Αθάνατος άνθρωπος = Βασιλεία των Ουρανών = Άνθρωποι ζώντες = Κέρας της αμάλθειας = 80. Επίσης, με άλλο αριθμό εκφράζεται πάλι το ίδιο, εφόσον: Δένδρον ζωής = Αιώνιος ζωή = Ιερός Λόγος = Αλήθεια του Θεού = Θεία κοινωνία = 63. Απ  αυτό το δέντρο έχει δικαίωμα να τρώει καρπούς ο άνθρωπος κι αυτοί οι καρποί δεν τον αποβάλλουν από τη θεία κοινωνία της Δημιουργίας. Το απαγορευμένο δέντρο είναι αυτό της γνώσης του καλού και του κακού. Ο όφις όταν προσπάθησε να ξεγελάσει τη γυναίκα, της είπε ότι μέσω αυτού του καρπού ο άνθρωπος γίνεται όμοιος με το Θεό και γνωρίζει πώς να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Ο όφις δεν είπε ψέματα. Ο Θεός γνώριζε το καλό και το κακό, γιατί γνωρίζει τα πάντα. Το θέμα όμως είναι ότι ο τέλειος άνθρωπος τότε δεν είχε ανάγκη απ αυτήν τη γνώση, γιατί λειτουργούσε σύμφωνα με την επιθυμία του Δημιουργού. Για να γίνει όμως Θεός και όμοιός Του στη γνώση, έπρεπε να φάει τον καρπό αυτού του δέντρου, να κάνει και το καλό και το κακό, ώστε  να τα γνωρίζει και να τα ξεχωρίζει.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η παγίδα. Ο άνθρωπος προστατευόταν από το Θεό Πατέρα μόνο σεβόμενος τα στεγανά μεταξύ της γνώσης του Θεού, που βρίσκεται στο δέντρο της γνώσης και της δικής του τελειότητας, που εκφράζεται από την αγνότητα της ψυχής που του έδωσε ο Δημιουργός. Για να θεωθεί ο άνθρωπος απαιτείται να εφαρμοστεί το Μυστικό Σχέδιο του Θεού. Ήταν αγνός και τέλειος, αλλά δεν ήταν Θεός εφόσον δεν είχε γνώση. Η Θέωση επέβαλε τη δρομολόγηση όλων εκείνων των καταστάσεων, καλών και κακών, μέσα από τις οποίες ο άνθρωπος της Θέωσης θα είχε γνώση όμοια με τον Πατέρα. Ο Θεός γνώριζε από τότε το αυτοκίνητο, το τηλέφωνο, τους δορυφόρους, που είναι αγαθά χρήσιμα και καλά, αλλά γνώριζε επίσης και το κόστος τους, που είναι η Βαβυλώνα, οι πόλεμοι, ο Μεσαίωνας. Αυτή η γνώση τού  έδινε την ιδιότητα του Θεού, εφόσον ήταν ήδη Δημιουργός. Ως Δημιουργός δημιούργησε τα πάντα και τα παρέδωσε στον άνθρωπο. Ως Θεός όμως γνώριζε τα πάντα και δεν επιδίωκε να γίνει ο άνθρωπος Θεός κι επομένως δημιουργός των όσων γνωρίζουμε σήμερα, γιατί τον λυπόταν.

Ο άνθρωπος τότε ήταν “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Θεού, αλλά μ ένα λόγο ομοιότητας, που άγγιζε το ένα προς άπειρο. Όλη η πορεία  προς τη Θέωση έχει στόχο να μειώσει αυτήν τη διαφορά και κατά τη Θέωση να υπάρχει ταύτιση, όσον αφορά τη γνώση πάνω στο θέμα του καλού και του κακού. Ταύτιση με το Θεό δε νοείται εκτός απ αυτήν τη γνώση, που δόθηκε για το κέρδος της τεχνολογίας. Το δέντρο της γνώσης χαρακτηρίζεται από το μέγιστο των αριθμών που είναι το “9”. Δένδρον της γνώσης = Οίκος κεκοσμημένος = Πρωτότοκος των νεκρών = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Κύριος των ανθρώπων = 90. Όταν γνωρίζουμε ότι Δένδρον = Κύριος = 35, αντιλαμβανόμαστε ότι το περίφημο αυτό Δένδρο ήταν ο Ίδιος ο Κύριος, ο οποίος είχε και την απόλυτη γνώση. Η έννοια “όφις” υποδηλώνει απλά το φύλο του Κυρίου.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Θεός ήθελε με κάθε θυσία τη Θέωση του ανθρώπου κι επομένως το απαγορευμένο δέντρο ήταν θέλημά Του να βρίσκεται εκεί τη στιγμή που έπρεπε, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει την πορεία του. Η απαγόρευση απλά υπήρχε για να γνωρίζει ο άνθρωπος ότι όλα αυτά συμβαίνουν εξαιτίας κάποιου σφάλματος, όπως είναι η αλλαγή της κοινωνίας στον πατριαρχικό τύπο. Από το Λόγο του Χριστού διδασκόμαστε ότι ο Θεός τα παρέδωσε όλα σ αυτόν και μεταξύ άλλων και το δικαίωμα της κρίσης. Αυτό που μας λέει ο Χριστός σημαίνει ότι αυτός, που είναι το δέντρο της γνώσης, είναι αυτός, που είναι ο Κύριος της γνώσης και δεν είναι άλλος από τον Υιό του Θεού. Ο Υιός του Θεού ως όφις, ως άντρας, είχε τη γνώση και την έδωσε στους ανθρώπους. Αυτός είναι ο “πρωτότοκος των νεκρών”, που είναι ο ίδιος μ αυτόν που γνωρίζουμε στην Αποκάλυψη. Ο Υιός ο μονογενής είναι τα δέντρα είτε της γνώσης είτε της ζωής. Από τη στιγμή όμως που ο άνθρωπος παίρνει γνώση και ο Υιός θυσιάζεται, χάνει για πάντα το δικαίωμα της πρόσβασης στο δέντρο της ζωής, που είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Ο Υιός του Θεού θα πρέπει ν αναστηθεί, ώστε να λειτουργήσει ως δέντρο της ζωής. Από το σημείο αυτό και πέρα το δέντρο της ζωής, ό,τι λυτρωτικό δηλαδή προέρχεται από το Λόγο του Υιού του Θεού, φυλάσσεται από τα “Χερουβείμ” κι απ αυτό που στην Αποκάλυψη περιγράφεται ως “μάχαιρα μεγάλη”. Οι αριθμοί που εκφράζουν τις έννοιες “Χερουβείμ” και “μάχαιρα μεγάλη” είναι αντίστοιχα 44 και 48. Το 44 είναι ο αριθμός του Παντοκράτορα και το 48 της φιλοσοφίας. Ο Παντοκράτωρ = 44, και η Φιλοσοφία = 48, δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο να έρθει σ επαφή με το δέντρο της ζωής.

Ο “Παντοκράτωρ” όμως ως έννοια μας βάζει σ ορισμένες σκέψεις και μας προβληματίζει. Είδαμε ότι το δέντρο της γνώσης είναι ισοδύναμο του Κυρίου των ανθρώπων κι ο Κύριος των ανθρώπων δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Παντοκράτορα. Πώς όμως μπορούμε να μιλάμε εκείνη την εποχή για παντοκρατορία; Ο Κύριος των ανθρώπων ήταν ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, όπως μας περιγράφουν αριθμοί, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν σε καμία περίπτωση το σύνολο των ανθρώπων, όπως αρμόζει στην έννοια του “παντοκράτορα”. Η Βαβυλώνα έλεγχε ένα μέρος του πλανήτη όχι ιδιαίτερα μεγάλο και σ αυτό είχε την εξουσία. Πώς ήταν όμως ο βασιλιάς της παντοκράτορας, αφού δεν είχε την εξουσία πάνω σ ανθρώπους που βρίσκονταν σ άλλες ηπείρους ή ακόμα και στην ίδια ήπειρο;

Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο. Ο όφις που σε πρώτη φάση παρέσυρε τη γυναίκα, βρισκόταν μεν στο δέντρο της γνώσης, αλλά το ξύλο αυτής της γνώσης, που είναι μέρος του δέντρου, επιδίωκε να δημιουργήσει. Ο Κύριος, δηλαδή το Δένδρον, εμφανίστηκε για να παρασύρει τη γυναίκα κι αυτό δημιούργησε το Ξύλον, το οποίο ξαναπαρέσυρε τη γυναίκα σε παγκόσμια πλέον κλίμακα. Αυτό σημαίνει ότι ο Υιός του Θεού εμφανίστηκε σε μία συγκεκριμένη στιγμή μ άπειρη γνώση, που παρέσυρε τους ανθρώπους κι άλλαξαν την κοινωνία τους δημιουργώντας τη Βαβυλώνα. Ο Κύριος έφυγε κι αυτό που έμεινε ήταν η Βαβυλώνα, που αναγνώριζαν οι άνθρωποι ως ξύλο. Η πόλη αυτή για την ανθρωπότητα υπήρξε ό,τι το δέντρο της γνώσης, δηλαδή ο Βασιλεύς της, γι αυτήν. Ξύλον = Βαβυλών =19.

Βλέπουμε ότι ο Θεός χρησιμοποίησε αυτήν την πόλη για ν  ανέβει κλίμακα. Από μία μικρή κοινωνική ομάδα, εντελώς ασήμαντη πληθυσμιακά, δημιούργησε τη Βαβυλώνα κι από τη Βαβυλώνα ξεκινά την παντοκρατορία. Είναι προφανές στον αναγνώστη ότι η γνώση του προπατορικού αμαρτήματος, που αφορά το σύνολο της ανθρωπότητας, δόθηκε σε χρόνο πιο κοντινό σ  αυτόν που ζούμε. Η εκδίωξη του ανθρώπου από τον Παράδεισο, είτε αυτός κατοικούσε στην Αμερική είτε στην Ευρώπη, έγινε όταν η γυναίκα πήρε καρπό, που είναι σ όλους ορατός κι αφορά το σύνολο των ανθρώπων. Τα φράγματα της Μεσοποταμίας δεν ήταν ο λόγος που οι Ινδιάνοι της Αμερικής γνώρισαν την Κόλαση, αλλά κάτι άλλο, που αφορά και τους ίδιους και το γνωρίζουν.

Back to content | Back to main menu