Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Πριν φτάσουμε στην τελική Θέωση, θα πρέπει να δούμε τη διπλή εμφάνιση του Υιού και να μελετήσουμε το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί στις μεταξύ τους εμφανίσεις. Το ξύλο υπάρχει κι ο όφις είναι ο Υιός. Οι Γραφές προσδιορίζουν αυτόν τον όφι με το επίθετο “αρχαίος” και η τελευταία προφητεία που είναι η Αποκάλυψη, κάνει λόγο για τον “όφι τον αρχαίο”, που δρα σε χρόνο πιο κοντά σ’ εμάς. Αυτός που αναζητούμε είναι ο όφις ο αρχαίος, ο οποίος έχει γνώση ισοδύναμη με του Θεού, εφόσον είναι Υιός Του, αλλά για κάποιον λόγο παραδίδει τη γνώση στον όφι, που στο τέλος τιμωρείται. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν το μυστήριο, εφόσον, Ο όφις ο αρχαίος = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = Βασιλεύς των εθνών = 77.

Το αμάρτημα έγινε σε δύο φάσεις. Μετά την πρώτη διάπραξη του αμαρτήματος δημιουργήθηκε η Βαβυλών = Ξύλον = 19. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα στην πατριαρχική κοινωνία της Βαβυλώνας ο άντρας, δηλαδή ο όφις, περιφερόταν πάντα στο ξύλο κι έβαζε σε πειρασμό τη γυναίκα. Τη στιγμή του αμαρτήματος που αφορά το σύνολο του παγκοσμίου χώρου κι επειδή έπρεπε να δοθεί τέλεια γνώση, την οποία ο απλός άντρας δεν είχε, τη θέση του όφι κατέλαβε ο Βασιλεύς των βασιλέων, δηλαδή ο Μεσσίας, ο ευεργέτης. Όταν δίνεται γνώση, πάντα γίνεται ευεργέτημα. Ο Μεσσίας που είναι κάτοχος κι ερμηνευτής της γνώσης πεθαίνει κι όταν η γυναίκα παίρνει τη γνώση στα χέρια της την παίρνει από τον όφι, ο οποίος είναι ένας κοινός άντρας που υπηρετεί το σύστημα. Ο Μεσσίας έχει τη δυνατότητα να παραδώσει τον καρπό της γνώσης, με τον οποίο ο άντρας δελεάζει τη γυναίκα στην οποία τον προσφέρει κι αυτό οδηγεί στο αμάρτημα.


Οι άντρες έδειξαν στη γυναίκα τον καρπό του συστήματος στη Βαβυλώνα κι ο Αλέξανδρος, επειδή εξιδανίκευε τη βασιλεία, παρέσυρε τις γυναίκες του συνόλου του Δυτικού κόσμου. Αυτό έγινε γιατί, όταν η γνώση δόθηκε, δεν υπήρχε αυτός, που θα προστάτευε τους ανθρώπους μέσω της ιδιότητας του ως ευεργέτης. Η ιδιότητα του Μεσσία σταματά απότομα μαζί με τη ζωή του Αλεξάνδρου, τη στιγμή που σκορπίζεται η γνώση. Ο όφις είναι πλέον ένας κοινός θνητός, που διψά για εξουσία και δόξα κι είναι βάρβαρος, εφόσον ο Αλέξανδρος αφήνει πίσω του δομή. Η μοναδική περίπτωση να έχει αυτή η δομή θετικά αποτελέσματα για τους ανθρώπους είναι ο έλεγχος της από τον Υιό του Θεού. Εξιδανικεύει ο Αλέξανδρος μία δομή, που είναι γνωστό πως είναι απάνθρωπη και πέφτει σε ανυποληψία η δημοκρατία, που επίσης είναι γνωστό ότι είναι τέλεια. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η παγίδευση εκ νέου της γυναίκας μέσα στην εξουσία. Σ’ αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί το σύστημα αλλάζοντας την κλίμακα, κατορθώνει κι εκμεταλλεύεται το σύνολο των δεδομένων. Η γυναίκα-άνθρωπος δεν ξαναπαγιδεύεται, αφού δεν ξέφυγε ποτέ από την παγίδα της πατριαρχίας. Η παγίδευση αφορά τη γυναίκα-σύστημα που όπως είδαμε γεννά το βασιλιά. Ο Θεός δημιουργεί μία παγκόσμια κατάσταση και δίνει εκ νέου τον καρπό της γνώσης σ’ ένα σύστημα, που έτεινε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Το ζητούμενο, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι ν’ αλλάζει η κλίμακα μέσα από ορισμένες διαδικασίες και μέσω της ομοιότητας μεταξύ ανθρώπου και κοινωνικού συστήματος, να επαναληφθούν απόλυτα ελεγχόμενες καταστάσεις. Παγιδεύτηκε η γυναίκαάνθρωπος κι αυτό οδήγησε στη δημιουργία συστήματος. Τα διαφορετικά συστήματα παγιδεύονται με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο παγιδεύονται οι διαφορετικές γυναίκες, χωρίς να απειλείται ο σχεδιασμός. Στην περίπτωση που μελετάμε, στόχος ήταν να παγιδευτεί η γυναίκα-σύστημα, που όπως προαναφέραμε έτεινε να το ανατρέψει γεννώντας ισχυρούς άντρες. Αυτή είναι η γυναίκα, που βίωσε τη δημοκρατία κι είδε τα παιδιά της να ευτυχούν μέσα σ’ αυτή. Η γυναίκα αυτή είναι η Αθήνα = Γυναίκα = 21 κι αυτός που συμπαρασύρεται, είναι ο υιός της, που είναι ο άνθρωπος που, ενώ έχει τη γνώση της δημοκρατίας, προτιμά να υπηρετεί το σύστημα. Όπως και στις Γραφές, έτσι και στην πραγματικότητα η γυναίκα μόλις γεύτηκε τον καρπό, όπως κι ο άντρας, κατάλαβε τη γύμνια της. Αυτή η γύμνια δεν έχει σχέση με τη γύμνια, που αφορά το ανθρώπινο σώμα, όπως πρεσβεύουν οι δούλοι, αλλά με την τότε μεγάλη γύμνια της ανθρωπότητας στο τομέα των τεχνολογικών εφαρμογών.


Μαζί με τη γνώση για το κακό και το καλό οι άνθρωποι κι ειδικότερα αυτοί, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να βοηθήσουν την ανθρωπότητα, διαπίστωσαν ορισμένα πρωτόγνωρα γι’ αυτούς πράγματα. Οι σοφοί της Αθήνας που σ’ όλη τους τη ζωή μάχονταν για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, είδαν ένα σύστημα, που παραδόθηκε στα χέρια τους κι αποτελούσε γι’ αυτούς το τέλειο εργαλείο. Είδαν τα επιτεύγματα και τον πλούτο της Βαβυλώνας κι επειδή αυτά ήταν αποτελέσματα  ενός συστήματος, που ήταν πλέον στα χέρια τους, παγιδεύτηκαν. Δεν ξεκίνησαν όλοι με κακή πρόθεση και με σκοπό την εκμετάλλευση, αλλά προσπάθησαν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος αυτής της πρωτοφανούς κατάστασης.


Όταν το σύστημα έχει τη δυνατότητα να φτιάχνει υποδομή, να δημιουργεί συνθήκες οικονομικής ευημερίας και παράλληλα να προστατεύει το σύνολο του χώρου, είναι δύσκολο για ένα φιλόσοφο ν’ απαρνηθεί την ύπαρξή του. Αυτός ξεκινά πάντα με τη σκέψη ότι το σύστημα πρέπει να υφίσταται.. επομένως το πρόβλημα βρίσκεται στη διαχείριση της εξουσίας του. Όμως από τη στιγμή που η παραδοχή αυτή δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, εφόσον η εξουσία μεταβιβάζεται από εκλεκτό σ’ εκλεκτό, το πρόβλημα είναι ανίκητο κι είναι προτιμότερο για τον άνθρωπο να βαδίσει προς τη δημοκρατία.


Ο άνθρωπος δε βάδισε τότε προς τη δημοκρατία γιατί ήταν θέλημα Θεού, αλλά αυτό αφορά το γενικό επίπεδο. Ο απλός άνθρωπος μπορούσε να ζήσει την Αιώνιο Ζωή, εφόσον η γνώση υπήρχε. Αυτή η γνώση είχε ως αποτέλεσμα, εκτός από την αλλαγή κλίμακας του χώρου επιρροής, την αλλαγή των χαρακτηριστικών του θήλεος, δηλαδή του ξύλου. Στην πρώτη φάση κατά την οποία σημειώθηκε το αμάρτημα ο όφις, δηλαδή ο άντρας, μέσω της τότε δοθείσης γνώσης δημιούργησε το ξύλο. Ο “όφις ο αρχαίος” βρήκε αυτό το ξύλο και παρέσυρε τους ανθρώπους για δεύτερη φορά. Το ζητούμενο εδώ είναι να βρούμε τι είδους δομή δημιούργησε αυτός ο όφις ο λεγόμενος “αρχαίος”. Εφόσον το ξύλο αντιπροσωπεύει το μερικό μπροστά στο δέντρο από το οποίο προέρχεται, ευνόητο είναι ότι, αφού ο “όφις ο αρχαίος” είναι ο Ίδιος ο Υιός του Θεού, το ξύλο γίνεται πλέον πλήρες δέντρο.


Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει πάλι να εξετάσουμε την περίπτωση της σχέσης μεταξύ γυναίκας και γιου. Το σύστημα ως θηλυκό δημιούργημα έχει πνεύμα το σύνολο τού δοθέντος και ταυτόχρονα διατηρεί την εξουσιαστική δομή,  που είναι κύριο χαρακτηριστικό του. Η μοιχαλίδα γεννά γιους, γίνεται “σάρκα μία” μ’ αυτούς, δηλαδή αντλεί το πνεύμα τους και διατηρώντας τη δομή της ισχυροποιείται. Όλα αυτά τα είδαμε στην περίπτωση της Βαβυλώνας. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση του Αλεξάνδρου; Ο Αλέξανδρος ως άνθρωπος ήταν υιός της θηλυκής μορφής του Θεού, αυτή της Θέτιδας. Ο Θεός ήταν μητέρα του κι ως πραγματική και τέλεια μητέρα τού έδωσε τα πάντα και του επέτρεψε ν’ αγωνιστεί για τον έρωτα. Αυτό όμως αφορά τον Αλέξανδρο και μόνον. Ο λαός που αντιπροσωπεύει ο Αλέξανδρος και στη νέα κλίμακα έχει χαρακτηριστικά Υιού. Είναι υιός πάλι γυναίκας και μάλιστα παρθένου. Η Γυναίκα = Αθήνα είναι η μητέρα των Ελλήνων. Είναι παρθένος γιατί ως δομή δε γίνεται “σάρκα μία” με άντρα. Γεννά χωρίς να δέχεται σπέρμα άντρα. Αυτό συμβαίνει, γιατί η δημοκρατία της Αθήνας λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε το σύστημα της να μην αλλάζει χαρακτηριστικά ανάλογα μ’ αυτά του κυρίου της, εφόσον τέτοιος δεν υπάρχει. Ο Περικλής ή ο Πλάτωνας είναι παιδιά της, αλλά σε αντίθεση με τα συστήματα της Ανατολής, δε γίνονται κύριοι της, αλλά παραμένουν παιδιά της. Ο Αλέξανδρος είναι παιδί της Αθήνας και στις δύο κλίμακες, αλλά ταυτόχρονα είναι παιδί και του συστήματος. Ενώ ως Έλληνας έχει τη γνώση της Αθήνας κι είναι όμοιος με τα παιδιά της, ταυτόχρονα ως Μακεδόνας είναι παιδί ενός θηλυκού συστήματος, που διαπράττει πορνεία. Η Μακεδονία έχει χαρακτηριστικά μοιχαλίδας πόρνης όμοια μ’ αυτά της Βαβυλώνας. Έχει μία δομή που παραδίδεται σ’ εκλεκτούς κι ανάλογα με το σπέρμα τους γεννά παιδιά.


Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει ο αναγνώστης να καταλάβει πώς γεννιούνται τα παιδιά του συστήματος. Αν το σύστημα είναι απόλυτο κι ακολουθεί τις βουλές τού εκλεκτού, εννοείται ότι άλλα παιδιά θα γεννηθούν, όταν ο άρχων είναι φιλόσοφος κι άλλα, όταν είναι ένας θλιβερός δούλος της αθλιότητας.  Το σύστημα όλους αυτούς τους εκμεταλλεύεται και οικειοποιείται τη γνώση τους, για να ισχυροποιήσει τη δομή του. Ο Αλέξανδρος έχοντας αυτήν τη διπλή ιδιότητα έχει διπλά χαρακτηριστικά και ως Υιός που δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μητέρα του, εφόσον πεθαίνει νεότατος, δίνει το σύνολο της γνώσης του και των ιδιοτήτων του στο σύστημα που αφήνει πίσω.


Το σύστημα που δημιουργείται μετά τον Αλέξανδρο, εξαιτίας του έχει χαρακτηριστικά και γυναίκας και μοιχαλίδας πόρνης. Η κοινωνία γίνεται διπλή. Μέσα σ’ αυτή μπορούν να γεννιούνται άνθρωποι σαν το Σωκράτη, αλλά και δούλοι σαν τα παιδιά της Βαβυλώνας. Αυτά τα δίπλα χαρακτηριστικά την κάνουν επικίνδυνη, γιατί δεν υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες, που θα κάνουν ορατή την πορνεία της και θα ωθήσουν τους ανθρώπους να την ανατρέψουν. Ο φιλόσοφος αυτής της κοινωνίας θα είναι ευχαριστημένος απ’ αυτό το σύστημα, γιατί τον γεννά και του δίνει δόξα Υιού. Όμως αγνοεί το γεγονός ότι το σύστημα που τον γεννά, εκμεταλλεύεται τη γνώση του και την ευφυΐα του, για να καταδυναστεύει τ’ αδέρφια του, μετατρέποντάς τα σε δούλους.


Από την εποχή του αμαρτήματος ο άνθρωπος, όπως ο Θεός αληθινά του αποκάλυψε, γεύτηκε το θάνατο. Ο άνθρωπος ζει στον κάτω κόσμο των Γραφών. Η μοιχαλίδα μέσα στην οποία ζει ο υιός και δεν μπορεί να αποκολληθεί, είναι ο κάτω κόσμος σύμφωνα με τη θεωρία. Οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν, εφόσον: Μοιχαλίς = Κάτω κόσμος = 43. Η Αθήνα, το θηλυκό σύστημα με χαρακτηριστικά γυναίκας, που δίνει ευνοϊκή γνώση στον υιό της λόγω δημοκρατίας και ταυτόχρονα δεν παρασύρεται από άντρα-Κύριο στη μοιχεία και στην πορνεία, έχει άλλη ταυτότητα. Ενώ το προπατορικό αμάρτημα την αφορά, αφού είναι γέννημα της πατριαρχίας, παρ’ όλ’ αυτά δίνει τη δυνατότητα Θέωσης. Η Αθήνα βρίσκεται κι αυτή στον κάτω κόσμο, αφού οι άνθρωποι γεύτηκαν το θάνατο, αλλά δίνει τη δυνατότητα στους ικανούς να τον νικήσουν σε προσωπικό επίπεδο. Την ταυτότητα της θα πρέπει να την αναζητήσουμε μ’ αυτά τα δεδομένα.


Οι μύθοι των Ελλήνων θέλουν πολλούς να κατεβαίνουν στον κάτω κόσμο και να επανέρχονται. Το σημαντικό αυτών των μύθων είναι ότι σε αντίθεση προς τους μύθους της Ανατολής, μέσα στον κάτω κόσμο των Ελλήνων επιβάλλεται η φύλαξη των νεκρών στο σύνολο τους, εφόσον πολλοί είναι αυτοί, που δοκιμάζουν να ξεφύγουν. Ο Άδης των αρχαίων Ελλήνων φυλάγεται από τον Κέρβερο κι επιπλέον από χάλκινα τείχη. Αν οι Έλληνες ζουν στον κάτω κόσμο της δομής της μητέρας τους, δηλαδή της Αθήνας, τότε ο Άδης είναι η Αθήνα γιατί μόνο μέσα σ’ αυτή δίνονται οι δυνατότητες στους θνητούς να κινούνται προς τον άνω κόσμο. Οι αριθμοί συμφωνούν, εφόσον Άδης = Αθήνα = 21. Πώς μπορεί κάποιος να εξέλθει απ’ αυτήν; Ο Κέρβερος, βέβαια, δε νικιέται από κανέναν άλλο παρά απ’ αυτόν που επιθυμεί ο Θεός κι όταν νικηθεί αυτός θα υπάρξει γενική απελευθέρωση. Τον Άδη μπορεί να τον νικήσει κάποιος μόνον περνώντας κρυφά τα τείχη του αγωνιζόμενος  για την προσωπική του Λύτρωση. Χάλκινα τείχη = Φιλοσοφία = 48 = Παρθένος. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι οι Γραφές έχουν περιγράψει τα όσα θα συνέβαιναν.


Ο Αλέξανδρος με το μεικτό σύστημα που άφησε πίσω του, δημιούργησε μία ανίκητη κατάσταση. Με τη διάπραξη του προπατορικού αμαρτήματος για δεύτερη φορά ο άνθρωπος βυθίζεται στο θάνατο, άρα κατοικεί στον κάτω κόσμο, που επιπλέον έχει μέσα του και τον Άδη. Ο άνθρωπος ανάλογα με τη γνώση του κατοικεί, είτε στον ανίκητο κάτω κόσμο και βασανίζεται περιμένοντας το Μεσσία είτε στον Άδη αγωνιζόμενος, ώστε να εξασφαλίζει τουλάχιστον δυνατότητα Λύτρωσης σε προσωπικό επίπεδο. Με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου αναπτύσσεται ο κάτω κόσμος στο σύνολο του και υπάρχει το σύνολο των δεδομένων, που είναι ικανά να παγιδεύσουν τους ανθρώπους μέσα σ’ αυτόν εμποδίζοντας κάθε προσπάθεια.


Η κατάρρευση του συστήματος του Αλεξάνδρου εκείνης της εποχής επιβεβαιώνει το σύνολο της θεωρίας για τη γλώσσα και για τη γνώση. Ήταν η μοναδική περίπτωση στην ιστορία των ανθρώπων που ο Άδης ήταν ανεξέλεγτα μεγάλος κι ο έλεγχος του αδύνατος. Όσο κι αν προσπάθησαν οι άθλιοι μέσω των στεγανών στη γλώσσα να μην επικοινωνεί ο Άδης με τον υπόλοιπο κάτω κόσμο, αυτό ήταν αδύνατο και τα όσα ακολούθησαν ήταν φυσιολογικά. Όταν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που νικούν το θάνατο, έστω και σε προσωπικό επίπεδο, ως σύνολο είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Λύτρωσή τους είναι σε προσωπικό επίπεδο και δεν υπάρχει δυνατότητα  πανανθρώπινης λύσης, που είναι στην εξουσία του Θεού, δίνει τη δυνατότητα, λόγω του αριθμού αυτών, της γέννησης ενός άνω κόσμου. Ποιος είναι όμως ο άνω κόσμος; Ένα χώρος όπου οι ζωντανοί λειτουργούν αγνοώντας κάθε εξουσία έχοντας τη γνώση.. στο ίδιο μέρος υπάρχει αυτή η γνώση έτοιμη και μπορεί να παραδοθεί στον οποιονδήποτε ζητά την Αιώνιο Ζωή. Η Αθήνα δεν ήταν ο άνω κόσμος γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να λειτουργήσει σε ασφαλές περιβάλλον δίνοντας στα παιδιά της  την Αιώνιο Ζωή. Έπρεπε, για να υφίσταται, να διατηρεί σύστημα που απαιτεί θυσία.


Η πόλη που απόλαυσε το σύνολο των παραπάνω ήταν το κατ’ εξοχήν δημιούργημα του Αλεξάνδρου, η Αλεξάνδρεια. Ήταν η πόλη, που είχε συμπυκνωμένη μέσα της την τέλεια γνώση κι επιπλέον δεν είχε καμία ανάγκη άμυνας. Τα παιδιά της μπορούσαν ν’ απολαύσουν τα πάντα και τη φύλαξη της την αναλάμβανε το σύστημα των δούλων. Αλεξάνδρεια = Αλέξανδρος = Άνω κόσμος = 45. Τα θηλυκά της χαρακτηριστικά δίνουν ασφάλεια στο Μυστικό Σχέδιο του Θεού, εφόσον, ενώ υπάρχει κατοχή πλήρους γνώσης, δε λειτουργεί ως άντρας. Ένας άντρας μ’ αυτήν τη γνώση γίνεται Μεσσίας, ενώ μία γυναίκα γεννά γιους όλων των τύπων. Η Αλεξάνδρεια δεν μπορεί να δράσει σύμφωνα με τις δυνατότητες της γνώσης της. Παραδίδει στους γιους της ό,τι επιθυμούν, αλλά δε γεννά τον ισοδύναμο μ’ αυτή σε γνώση Υιό. Ο ισοδύναμος μ’ αυτήν  είναι ο Μεσσίας κι Αυτόν Τον γεννά ο Θεός. Η γέννηση του Μεσσία είναι δυνατό να επιτευχθεί μόνον από το Θεό στη θηλυκή Του μορφή, γιατί η γνώση συνοδεύεται και από εξουσία. Ο υιός, είτε της Αθήνας είτε της Αλεξάνδρειας, είχε γνώση αλλά όχι εξουσία. Εξαιτίας αυτών είναι δυνατό να γεννηθεί κάποιος με γνώση ανάλογη του Μεσσία, αλλά είναι αδύνατο να είναι Βασιλεύς και Κύριος. Δεν μπορεί κανένας να γεννηθεί έχοντας αυτές τις ιδιότητες. Δεν μπορεί να κατέχει τη φιλοσοφία νικώντας τους γιους της Αθήνας μέσα στην ίδια κοινωνία που τους γεννά κι επιπλέον να είναι Άρχων. Ο Χριστός όταν κάνει λόγο για την καταγωγή Του λέει ότι είναι ο γεννημένος Άνωθεν και όχι στον άνω κόσμο, που είναι κατ’ απόλυτη αντιστοιχία με τον κάτω: Άνωθεν = Θέτιδα = Θεός.


Ο πρόωρος θάνατος του Αλεξάνδρου είχε ως συνέπεια όχι τη γενική και πανανθρώπινη Θέωση, αλλά τη δημιουργία του “δένδρου”. Από εκείνη τη στιγμή κι απόντος του Αλεξάνδρου, στον πλανήτη ολόκληρο δεσπόζει έναν “δένδρον”, που είναι διπλό λόγω της διπλής ιδιότητας του Μεσσία. Υπάρχει το περίφημο δέντρο της ζωής από το οποίο επιτρέπεται στον άνθρωπο να φάει τους καρπούς του κι επίσης το δέντρο της γνώσης από το οποίο απαγορεύεται στον άνθρωπο να φάει τους δικούς του καρπούς. Ο όφις που κληρονόμησε τη γνώση του Υιού, δεν εγκαθίσταται στο δέντρο της ζωής, γιατί δεν τον συμφέρει. Αυτό το δέντρο παράγει καρπούς, που λυτρώνουν τον άνθρωπο κι ο όφις πλέον είναι ο διάβολος.


Ο διάβολος σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται. Πρέπει να υπάρχει Κύριος, δηλαδή “Δένδρον”, ώστε η γνώση να είναι τέλεια και μέσω αυτής να προκύπτει εξουσία, που δίνεται από το διάβολο κατά βούληση. Αν δεν υπάρχει Κύριος, δεν είναι δυνατό να υπάρξει διάβολος. Οι Έλληνες σε καμία περίπτωση δεν έχουν γνωρίσει το διάβολο, εφόσον αγνοούν τον Κύριο. Οι τρομερές δυνάμεις του κακού που, σύμφωνα με τη γνώση της Ανατολής, απειλούν τους ανθρώπους, υπάρχουν μόνο στη δική τους γνώση και είναι το άλλο πρόσωπο του συστήματος. Συνθέτουν συστήματα των οποίων οι ακατανίκητες δυνάμεις λειτουργούν, είτε προς την κατεύθυνση του καλού είτε προς την κατεύθυνση του κακού.


Οι Έλληνες των οποίων το σύστημα τους είναι χαλαρό αγνοούν αυτές τις δυνάμεις, εφόσον η γνώση που δίνει αυτό το σύστημα στους εκλεκτούς του, δεν είναι ποτέ τόσο ισχυρή, ώστε να συνοδεύεται από εξουσίες απόλυτες. Οι δυνάμεις του κακού για τους Έλληνες δεν είναι τίποτε άλλο, παρά άσχημες αλλά δυνατές επιλογές από μέρους των Θεών, τις οποίες η γνώση για τους Θεούς τις κάνει ηπιότερες. Όταν ο Δίας κάνει τη χάρη στη Θέτιδα και δίνει νίκες στους Τρώες, ώστε να δοξαστεί ο υιός Της, αντιπροσωπεύει για τους Έλληνες το διάβολο. Όμως αυτές οι δυνάμεις του κακού ποτέ δε βυθίζουν σε απελπισία τους θνητούς, ώστε να τους μετατρέψουν σε μοιρολάτρες. Κλαίνε κι οδύρονται, αλλά ελπίζουν. Όταν όμως υπάρχει Κύριος και άρα Παντοκράτορας, είναι αδύνατον οι άνθρωποι να ελπίζουν, από τη στιγμή που ο διάβολος είναι διαχειριστής της εξουσίας Του.


Στον πειρασμό του Χριστού στην έρημο ο διάβολος για να Τον δελεάσει, Του παραχωρεί το σύνολο των εξουσιών που του έχουν παραχωρηθεί μέσω της βασιλείας. Ο διάβολος είναι πάντα συνδεδεμένος με την έννοια της “βασιλείας” κι αυτό γιατί είναι ο ίδιος ελέω Θεού. Αν δεν υπήρχε Θεός, θα ήταν αδύνατο να υπάρξει διάβολος. Αν δεν υπήρχε σύστημα που δίνει εξουσία σ’ εκλεκτούς, θα ήταν αδύνατο να παραχωρηθεί εξουσία στο διάβολο. Ο Χριστός έχει τη δυνατότητα να νικήσει το διάβολο, επειδή ο Ίδιος είναι Κύριος κι είναι ανώτερος του διαβόλου. Ο διάβολος προσκυνά τον Κύριο και ποτέ το αντίστροφο. Ο Κύριος διατάζει το διάβολο, γιατί είναι ανώτερος και μπορεί σε κάθε στιγμή να τον καταργήσει. Η ύπαρξη του διαβόλου ως τις ημέρες μας οφείλεται στο γεγονός ότι είναι απαραίτητη η ύπαρξη του μέχρι το πέρας της εφαρμογής του Σχεδίου. Ο Κύριος που νικά το διάβολο, θυσιάστηκε αυτοβούλως μέσω της Σταύρωσης. Ο διάβολος όπως κι ο Υιός του Θεού έχει τη δυνατότητα ν’ αλλάζει πρόσωπα κι ενώ ως ιδιότητα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά, από τη στιγμή που ο Υιός του Ανθρώπου αλλάζει διαδοχικά ιδιότητες, το πρόσωπο που τον ενσαρκώνει διαφέρει.


Ο διάβολος, ενώ υπήρχε πάντα στην Ανατολή, πήρε την εξουσία να θέσει σε πειρασμό το Χριστό μόνο μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου που υπήρξε Βασιλεύς των βασιλέων. Αν δεν υπήρχε ο Αλέξανδρος, ο διάβολος θα ήταν τρομερά ανίσχυρος να προσφέρει στον Κύριο τις βασιλείες του κόσμου με αντίτιμο την υποταγή του. Με βάση τη λογική των μέχρι τώρα δεδομένων ο διάβολος είναι ο Βασιλεύς που ξεφεύγει από τη λογική της ευεργεσίας και κατακυριεύει τους ανθρώπους. Είναι αυτός, που δρα ενάντια στη συμβουλή του Χριστού προς τους μαθητές Του. Είναι αυτός στον οποίο δόθηκε εξουσία και προσπαθεί ν’ αλλάξει τη φύση του και να γίνει Κύριος. Διάβολος = Βασιλεύς = 39. Ο Αλέξανδρος με τη δύναμη που του δόθηκε και δρώντας ως ευεργέτης έδωσε την ισχύ στο διάβολο. Ήταν Βασιλεύς και άρα διάβολος, αλλά μέχρι και τη θυσία του δεν του επέτρεψε ο Θεός ν’ αλλάξει χαρακτηριστικά. Εγκαταλείποντας νωρίς τον κόσμο και δίνοντας απόλυτη ισχύ στο αξίωμα του ο Αλέξανδρος δίνει την ισχύ στο διάβολο, εφόσον μοιράζονται τον ίδιο θρόνο.


Οι απλοί άνθρωποι που τον διαδέχτηκαν, ήταν υποχρεωμένοι, για να διατηρήσουν τις εξουσίες τους, να υποτάσσονται στο μεγάλο βασιλιά και στην εικόνα του. Επειδή η ευεργεσία σ’ έναν κόσμο με υπερβολικές ανάγκες δεν είναι δυνατό να συνεχίζεται επ’ άπειρον, οι βασιλιάδες είναι αναγκασμένοι να κατακυριεύσουν τον κόσμο, για να διατηρούν τις εξουσίες τους. Ο βασιλιάς, ενώ είναι ελέω Θεού λόγω γνώσεως και η ισχύς του οφείλεται στην αγάπη του λαού, όταν αυτή η γνώση στερεύει, αναγκάζεται να επιβάλλει την παρουσία του μέσω της ισχύος που κάποτε του δόθηκε.


Ο Αλέξανδρος ζωντανός ήταν ο βασιλιάς, που ήταν ευεργέτης κι επομένως ήταν ο διάβολος κατά τη στιγμή της απόλυτης ισχύος του. Αυτός ήταν εκείνος, που ήταν αγαπητός στο Θεό πριν την πτώση του. Ήταν ο αρχηγός του δοθέντος από το Θεό τάγματος των αγγέλων, που υπηρέτησε το Θεό. Η πτώση του οφείλεται στην τάση των διαδόχων ν’ αλλάξουν χαρακτηριστικά και να φέρονται οι ίδιοι σαν κύριοι μέσα σ’ ένα χώρο, όπου Κύριος είναι ο Θεός. Ο Αλέξανδρος δεν άφησε πνευματικά δικαιώματα κι αυτό ήταν το ιδανικό. Η ισχύς του, δηλαδή το  τάγμα των αγγέλων, θα έπρεπε να δοθεί στο σύνολο των ανθρώπων, που τον αγάπησαν. Οι διάδοχοι σκεπτόμενοι εκ του πονηρού δεν μοιράζουν αυτήν την ισχύ, αλλά την παίρνουν αυθαίρετα λειτουργώντας σαν κύριοι και δίνουν εγκληματικά για τους ανθρώπους χαρακτηριστικά Κυρίου στο Βασιλέα των βασιλέων.


Η πτώση του διαβόλου στον κάτω κόσμο έχει ακριβώς αυτό το νόημα. Γίνεται αυθαίρετα όμοιος με το Βασιλέα των βασιλέων και για να διατηρήσει την ιδιότητά του και να παρακολουθήσει τις μεταμορφώσεις του Υιού του Θεού, Τον μιμείται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το θάνατό του και το βασανισμό του. Δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι ο Υιός του Θεού γίνεται Βασιλέας, όταν απαιτείται ευεργεσία, όπως δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι ο Ίδιος γίνεται Κύριος, όταν απαιτείται θυσία. Ο Υιός του Θεού που φέρει τις ιδιότητες του Βασιλέως και του Κυρίου, θυσιάζεται για τους ανθρώπους και δεν τους θυσιάζει για να υπηρετήσει τη ματαιοδοξία του. Από τη στιγμή που υπήρξε ο Αλέξανδρος ο βασιλιάς, που σκορπά τη γνώση της δημοκρατίας στο σύστημα της Ανατολής, είναι χωρίς λόγο η ύπαρξη διαδόχων βασιλέων. Του δόθηκε η εξουσία να μοιράσει κι αυτό έκανε. Όλοι οι υπόλοιποι σκοπό έχουν να κλέψουν και να ρημάξουν.


Επιστρέφουμε στο προπατορικό αμάρτημα και διαπιστώνουμε γιατί ο όφις μετά τη θυσία του Αλεξάνδρου ήταν ο μισητός για το Θεό διάβολος. Διαπιστώνουμε επίσης το λόγο για τον οποίο παραμένει προσκολλημένος στο δέντρο. Ο διάβολος από μόνος του δεν έχει τη δυνατότητα να παράγει καρπούς όπως ο Κύριος. Στον Κύριο δίνονται όλα κι αυτός έχει την ισχύ, που αναγκάζει το διάβολο και να προσκυνήσει και ν’ ακολουθήσει, εφόσον θέλει να διατηρήσει την εξουσία του. Ο διάβολος κλέβει από τον Κύριο, για να παρασύρει τους ανθρώπους και να διατηρείται.


Όλα αυτά μας αποκαλύπτουν ότι μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου και με δεδομένο το σύνολο των συνθηκών, ο διάβολος υπήρχε, αλλά όχι στην τελική του μορφή και άρα στη μόνιμη πτώση του. Αυτό δηλώνει το γεγονός ότι από την εποχή του Αλεξάνδρου και μέχρι την εμφάνιση του Χριστού ο όφις υπήρξε διάβολος, αλλά είχε τη δυνατότητα να προσφέρει καρπούς γνώσης, είτε του καλού είτε του κακού. Ο κάθε βασιλιάς-διάδοχος μπορούσε —κι αυτό ήταν θέμα προσωπικής φιλοσοφίας— να προσφέρει και καλές υπηρεσίες στους ανθρώπους. Ο διάβολος δεν ήταν μόνιμα προσκολλημένος στο κακό. Αν ο Αλέξανδρος ήταν ο διάβολος, που υπηρετούσε το Θεό, οι υπόλοιποι μέχρι την εποχή του Χριστού είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στο καλό και στο κακό και να πράξουν ανάλογα.


Τι έγινε με την εμφάνιση του Χριστού κι ο διάβολος έγινε απόλυτα κακός; Η απάντηση προέρχεται πάλι από το Χριστό. Από τη στιγμή που εμφανίζεται ο Κύριος των κυρίων, ο διάβολος για να επιβιώσει, θα πρέπει να εξομοιωθεί μ’ Αυτόν και άρα να παρακούσει το Λόγο του Χριστού και να κατακυριεύσει τα έθνη. Όταν ο ανώτατος Κύριος μοιράζει το σύνολο των όσων πρέπει να μοιράσει και θυσιάζεται για τους ανθρώπους, ο διάβολος που είναι κατώτερος του, θα πρέπει να ενεργεί αντίθετα, για να επιβιώσει. Όπου σκορπά ο Κύριος, αυτός πρέπει να μαζεύει κι όπου μαζεύει ο Κύριος, αυτός θα πρέπει να σκορπά. Όταν ο Κύριος των πάντων με απόλυτη εξουσία μοιράζει τα πάντα, δεν μπορεί ο διάβολος να υπάρχει ως ευεργέτης. Στη συνάντηση του Χριστού με το διάβολο στην έρημο βρίσκεται το λεπτό σημείο, όπου θα πρέπει ν’ αναζητηθεί η αναγκαιότητα της ύπαρξής του διαβόλου. Όταν ο διάβολος είναι θεομίσητος κι άθλιος και ο Χριστός είναι ο Κύριος, που μπορεί να τον κατανικήσει, είναι περίεργο γιατί δεν κάνει αυτό που είναι μέσα στις δυνατότητές Του, παρά του απαντά ως εξής: (Ματθ. 4.10-4.11) "ύπαγε, Σατανά. γέγραπται γαρ, Κύριον το Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις." (Πήγαινε οπίσω μου, Σατανά, διότι είναι γραμμένο, Κύριον τόν Θεόν σου πρέπει νά προσκυνίσης καί αυτόν μόνον νά λατρεύσης.). Γιατί εστιάζεται το σύνολο του προβλήματος στο ποιος θα προσκυνήσει ποιον; Πώς είναι δυνατό να λατρεύει ο διάβολος τον Κύριο;


Για να γίνουν όλα αυτά κατανοητά, θα πρέπει πάλι να δούμε τι ακριβώς συνέβη τη στιγμή του αμαρτήματος. Λέει ο Κύριος στον πληθυντικό ότι οι άνθρωποι έγιναν σαν κι αυτούς. Όμως ο “όφις ο αρχαίος” δεν υπάρχει πια λόγω θυσίας, αλλά υπάρχει μόνον ο όφις. Ο όφις αυτός είναι ένας κοινός άνθρωπος ο οποίος έχει πλέον γνώση. Αυτό σημαίνει ότι, όταν ο Κύριος πλησιάσει εκ νέου το δέντρο, συνεπώς επανεμφανιστεί, θα πρέπει ν’ αποδείξει την ταυτότητά Του. Πριν το αμάρτημα Τον αναγνώριζαν από τη γνώση Του, ενώ μετά τη λήψη της θα έπρεπε η ιδιότητά Του ν’ αποδειχτεί με άλλο τρόπο. Ενώ μέχρι τότε η γνώση ήταν στα χέρια Ενός, μετά τη διασπορά της θα έπρεπε ο Υιός ν’ αποδείξει πλέον ότι Αυτός είναι ο Κύριός της. Βλέπουμε ότι για τη διασπορά χρειάζεται ο διάβολος και ιδανική του μορφή είναι ο Αλέξανδρος. Όταν η διασπορά έχει γίνει κι ο διάβολος είναι πλέον απλός άνθρωπος, ο Υιός του Θεού δεν είναι δυνατό ν’ ακολουθήσει τις ίδιες πρακτικές, με αποτέλεσμα να τον διαδεχτεί εξαιτίας της ανώτερης γνώσης Του.  Ο Χριστός ήταν αδύνατο να δεχτεί βασιλείες, από τη στιγμή που ο ρόλος του Βασιλέως είχε ήδη παιχθεί.


Ο Λόγος του Χριστού ήταν αυτός που Τον κάνει αναγνωρίσιμο και το απαραίτητο της εμφάνισής Του αποκαλύπτεται από τις Γραφές, εφόσον μετά τη διάπραξη του αμαρτήματος ακολουθεί αποβολή. Πρέπει ο Υιός του Ανθρώπου σε κάποια στιγμή να δώσει τον καρπό της γνώσης και σε κάποια άλλη στιγμή ν’ αποβάλλει τους ανθρώπους από τον Παράδεισο. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστός θα έπρεπε να υπάρχει μία κατάσταση, που στο σύνολο της να είναι όμοια μ’ αυτήν, που περιγράφεται στις Γραφές, θα έπρεπε να υπάρχουν τα δέντρα του Παραδείσου, η γυναίκα να έχει παρασυρθεί κι επιπλέον λόγω της γνώσης ο άνθρωπος θα έπρεπε να αισθάνεται γυμνός. Τα δέντρα της γνώσης και της ζωής που μας ενδιαφέρουν, αντιπροσωπεύουν αριθμούς, που χαρακτηρίζουν βήματα της πορείας του ανθρώπου και μάλιστα τα βήματα του ύψιστου βαθμού. Είναι οι αριθμοί 80 και 90. Δένδρον της ζωής = 80, και Δένδρον της γνώσης = 90. Ο Χριστός ως Κύριος βρήκε μία κατάσταση, που ήδη είχε δημιουργηθεί κι έδρασε ως Κύριος. Όσο είναι ζωντανός δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το δέντρο ούτε με τον όφι. Από τη στιγμή, όμως, που πεθαίνει και αφήνει πίσω Του γνώση και πνευματικά δικαιώματα σ’ εκλεκτούς, γίνεται ο Ίδιος όφις και δημιουργεί μία νέα κατάσταση.


Έχουμε να εξετάσουμε δύο περιπτώσεις αμαρτήματος διαφορετικής φύσης, που οδηγούν σε διαφορετικές καταστάσεις. Μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου κι ως τη Σταύρωση του Χριστού ο άνθρωπος διαπράττει το αμάρτημα  κι επειδή έχει γνώση σε συνδυασμό με την ιδιότητα του Υιού του Ανθρώπου ως Βασιλέως, δεν υπάρχει γενική αποβολή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποβάλλονται και βασιλιάδες, που δεν είναι απόλυτα προσηλωμένοι στο κακό. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Αλέξανδρος δεν ήταν ο τέλειος Κύριος που μοίραζε τα πάντα. Εφόσον κυρίευε, ακολουθούσε πρακτικές που απειλούσαν την τελειότητα της βασιλικής του ιδιότητας. Απ’ αυτήν την κατάσταση προκύπτει ότι ήταν δυνατό σ’ έναν τομέα, ένας διάδοχος, είτε λόγω γνώσης είτε λόγω άγνοιας, να φερθεί στους ανθρώπους καλύτερα κι επομένως βασιλικότερα του Βασιλέως. Από τη στιγμή που ο Χριστός δεν είναι συμμέτοχος αυτής της κατάστασης και το δέντρο υπαρκτό, το σύνολο των αριθμών αφορά τον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος έχει τον αριθμό του Μεσσία, που είναι το 45. Γεννήθηκε βασιλιάς, για να υπηρετήσει τους ανθρώπους και σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η δόξα Του. Ως βασιλιάς και μόνο με την ύπαρξή του απειλεί τη δημοκρατία, αλλά με την εξουσία που του δίνει τη δυνατότητα να διασκορπίσει τη γνώση, δρα ως ευεργέτης.


Η σχέση μεταξύ Αλεξάνδρου και Αθήνας είναι διπλή. Ως βασιλιάς με την ισχύ παντοκράτορα είχε τη δυνατότητα, όπως κι έπραξε, να δοξάσει την Αθήνα στα πέρατα της Γης. Η φωτεινή Αθήνα από την εποχή εκείνη ως και τη σημερινή δεν έπαψε να λάμπει και να δίνει ελπίδες στους ανθρώπους. Όμως ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για το θάνατο της δημοκρατίας. Όταν μία πόλη που στηρίζει τη λάμψη και τη δόξα της στη δημοκρατία, παραδίδεται στην εξουσία βασιλιά, χάνει τα πάντα, και η Αθήνα έχασε πράγματι τα πάντα. Από αυτές τις δυο καταστάσεις προκύπτουν οι διαφορετικές φύσεις του δέντρου, δηλαδή του Κυρίου. Ό,τι αφορά τη διασπορά γνώσης, που έχει ως αποτέλεσμα τη Λύτρωση, είναι το δέντρο της ζωής κι ό,τι αφορά την άσκηση εξουσίας έξω από το πνεύμα της δημοκρατίας, είναι το δέντρο της γνώσης.


Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε βασιλιάς της Μακεδονίας κι αυτό σύμφωνα με τους αριθμούς σημαίνει ότι: Βασιλεύς της Μακεδονίας = Υιός του Θεού του Υψίστου = Μεσσίας παντοκράτορας = Στρατηγός παντοκράτορας = Μαινόμενος Διόνυσος = 99. Αυτή η ιδιότητά του τού δίνει τη δυνατότητα να επέμβει στη ζωή της λαμπρής Αθήνας. Από τη στιγμή που μόνον οι Έλληνες γνωρίζουν τα θετικά της δημοκρατίας και τ’ αρνητικά της βασιλείας, τα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου που έχουν σχέση με το δέντρο της ζωής, είναι αποκλειστικά αυτά που του αναγνωρίζουν οι Έλληνες, για να παραδοθούν στις εξουσίες του. Πριν την πανελλήνια εκστρατεία δεν τον αναγνώρισαν ούτε ως βασιλιά τους ούτε ως κοσμοκράτορα. Τον αναγνώρισαν κατ’ αρχήν ως αυτό που γεννήθηκε, βασιλιά της Μακεδονίας, και για τις ανάγκες αποκλειστικά και μόνον της λυτρωτικής για την Ασία εκστρατείας, ο τίτλος του Αλεξάνδρου ήταν “Στρατηγός αυτοκράτωρ”.


Οι Έλληνες της δημοκρατίας δεν τον αναγνώρισαν ως βασιλιά τους ποτέ, αλλά του έδωσαν ουσιαστικά αυτόν τον τίτλο από τη στιγμή που δέχονται την εξουσία του. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν αυτό που η λογική δέχεται αφού: Στρατηγός αυτοκράτωρ = Βασιλεύς των Ελλήνων = Υιός της Θέτιδας = Αθάνατος άνθρωπος. Ο Κύριος ή “Δένδρον της ζωής” είναι αυτός, που αναγνωρίζεται από τους ελεύθερους ανθρώπους να σκορπίσει τη γνώση τους. Δεν αναγνωρίζεται ο βασιλιάς, που ασκεί εξουσία, αλλά ο βασιλιάς, που με την ισχύ του νικά άλλους βασιλιάδες, που καταπιέζουν και κατακυριεύουν  τους ανθρώπους.


Ο ρόλος του Αλεξάνδρου ως Μεσσία δεν έχει το παραμικρό νόημα μέσα στην Ελλάδα, παρά μόνο στην Ασία. Από τη στιγμή που ο Αλέξανδρος περνά στην Ασία δρα κατά τρόπο διπλό. Δρα κατά αρχήν σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί στην Ελλάδα, αλλά κι ως βασιλιάς. Δρα ως Μεσσίας, αλλά κι ως διάβολος. Ως Μεσσίας από τη στιγμή που σκορπά γνώση κι ως διάβολος από τη στιγμή που κυριεύει τα μέρη από τα οποία περνά. Ενώ ως Μεσσίας και με τη γνώση που έφερε έπρεπε να γκρεμίσει τα συστήματα και να οδηγεί στη δημοκρατία, αντίθετα αυτός δρα ως βασιλιάς και σεβόμενος τα συστήματα αλλάζει τα χαρακτηριστικά τους, που όμως απέχουν απείρως από τη δημοκρατία. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ο Αλέξανδρος δεν είναι το ίδιο πρόσωπο μ’ αυτό που ξεκίνησε την εκστρατεία, παρά ο ιδανικός διάβολος ή Βασιλεύς στον οποίο δόθηκε η ισχύς του τάγματος των αγγέλων. Στο απόγειο της δόξας του ο ίδιος, ζωντανός, είναι Βασιλεύς των βασιλέων, αλλά ο θρόνος του είναι αυτός της Βαβυλώνας. Αυτό που άφησε πίσω του ήταν ένας πανίσχυρος τίτλος. Ο Αλέξανδρος πεθαίνει ως Βασιλεύς της Βαβυλώνας, κάτω από τη διακριτική εξουσία του οποίου βρισκόταν και ο ελληνικός κόσμος. Βασιλεύς της Βαβυλώνος = 90 = Πρωτότοκος των νεκρών = Κύριος των ανθρώπων = Θρόνος του δράκοντος.


Αναφερόμαστε στην έννοια του “δράκοντος” γιατί, όπως θα δούμε και παρακάτω αυτός είναι που έχει τη δύναμη να επεκτείνεται στο χώρο και να κυριεύει τους ανθρώπους. Δράκων = Μακεδών = 24, Δράκων μέγας = Αλέξανδρος = 45, ενώ, Δράκων πυρρός μέγας = Βασιλεύς της Ασίας = Ισόθεος Αχιλλέας = 85. Ο Χριστός όταν γεννήθηκε βρήκε έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι είχαν διαπράξει το αμάρτημα κι αισθάνονταν γυμνοί. Σύμφωνα με τη λογική και τους αριθμούς όποιος ευθυγραμμίζεται στις σκέψεις και  στις πρακτικές με τον Αλέξανδρο, που ξεκινά την εκστρατεία, γεύεται το δέντρο της ζωής, εφόσον θέλει να προσφέρει, ενώ όποιος πραγματοποιεί το ανάλογο με το νεκρό Αλέξανδρο, γεύεται το θάνατο. Λέμε νεκρό Αλέξανδρο, γιατί ο Αλέξανδρος δεν πρόλαβε ν’ ασκήσει τις εξουσίες του βασιλείου της Βαβυλώνας. Τ’ άσχημα χαρακτηριστικά του θρόνου και του ανθρώπου, που κάθεται σ’ αυτόν, είναι χαρακτηριστικά άθλιου, νεκρού ανθρώπου. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού επέβαλε η λάμψη του Αλεξάνδρου να παρασύρει τους ανθρώπους κι  ο ίδιος να μη φθαρεί. Ο πειρασμός στην έρημο τώρα αποκαλύπτεται. Ο Χριστός είχε τη γνώση να καταλάβει το θρόνο του Βασιλέως των βασιλέων, αλλά αρνήθηκε. Ο διάβολος δεν είναι το φανταστικό ον που βλέπει ο άνθρωπος στις ταινίες, αλλά η βασιλική ιδιότητα του Χριστού. Έπρεπε να σκεφτεί με βάση τη γνώση Του πώς θα ενεργούσε. Αυτό βέβαια όχι γιατί προβληματιζόταν, αλλά γιατί έπρεπε ν’ αφήσει γνώση γι’ αυτήν τη σκέψη.


Ο Χριστός με τη σειρά Του έδρασε κατά τρόπο διπλό, όπως αρμόζει στον Υιό του Ανθρώπου, που έχει τη διπλή ιδιότητα. Η διαφορά Του με τον Αλέξανδρο ήταν ότι το κύριο βάρος της προσπάθειάς Του ήταν πάντα σε σχέση με την ιδιότητα του Κυρίου και όχι αυτήν του Βασιλέως. Εν ζωή ο Χριστός έδρασε υπέρ της απόδειξης της ιδιότητάς Του ως Υιός του Θεού κι επομένως ως Μεσσίας. Ήταν ευεργέτης, εφόσον σκόρπιζε γνώση. Όμως αυτή η ιδιότητά Του περιορίστηκε στο χώρο της Ιουδαίας και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο οι Ιουδαίοι θέλησαν να τον κάνουν βασιλιά, όπως δικαιούνταν. Το λεπτό σημείο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Χριστός δεν ήθελε να γίνει Βασιλεύς, αλλά Κύριος. Όπου κι αν πήγαινε να διδάξει, θα κατάφερνε ν’ αποκτήσει αυτό το αξίωμα, από τη στιγμή που το κατάφερνε στην κοινωνία των Ιουδαίων. Το ζητούμενο, όσον αφορά το Χριστό, ήταν πάντα η ιδιότητα του Κυρίου κι ειδικότερα αυτήν του Κυρίου των κυρίων.

Back to content | Back to main menu