Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο Χριστός υπήρξε  ο τέλειος Κύριος, ο απόλυτα όμοιος με το Θεό. Θυσίασε τα πάντα κι αυτήν ακόμα τη ζωή Του για τους ανθρώπους στους οποίους αφού έδωσε γνώση, τους ονόμασε φίλους Του. Την αποστολή του Χριστού μπορεί κάποιος να την αντιληφθεί, μόνον αν έχει στη διάθεση του το πιο σημαντικό στοιχείο, που είναι η πορεία Του μέσα στο χρόνο. Ο Χριστός σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μελετηθεί με τον τρόπο με τον οποίο μελετάται ένας θνητός άνθρωπος. Ο Χριστός είναι αθάνατος.. η ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους ήταν ένα μικρό διάστημα της πραγματικής Του ζωής και η δράση Του είχε ένα συγκεκριμένο νόημα.

Ως άνθρωπος ο Χριστός υπήρξε ό,τι πιο όμορφο έχει γεννηθεί πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει στους αιώνες των αιώνων άνθρωπος, που θα μπορούσε να συγκριθεί με την τελειότητά Του. Αγάπησε τους ανθρώπους, όσο δεν μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, παρά μόνον ο Θεός Πατέρας Του. Δέχθηκε ταπεινώσεις και τέτοιους εξευτελισμούς που κι ο πιο τιποτένιος άνθρωπος δε θ’ ανεχόταν. Είδε τη μητέρα Του να κλαίει κάτω από το Σταυρό Του κι Αυτός εξαιτίας της αγάπης Του για τους ανθρώπους, δεν άλλαξε το παραμικρό. Στη μητέρα Του, που τόσο αγάπησε, δεν πρόσφερε παρά μόνο θρήνο, φτώχεια και δυστυχία, για να μπορέσουν κάποτε τα παιδιά των ανθρώπων να γίνονται Θεοί. Έκλαψε όσο δεν μπορεί ν’ αντέξει άνθρωπος. Για χάρη των ανθρώπων ανεχόταν γύρω Του να περιφέρονται άθλιοι άνθρωποι. Μπορούσε να πραγματοποιήσει οποιοδήποτε όνειρο Του, αρκεί μόνο να το επιθυμούσε.


Η δόξα του Αλεξάνδρου γι’ Αυτόν ήταν μία ασήμαντη υπόθεση και η κατάκτηση της θέμα λίγων λεπτών. Η διαφορά μεταξύ των δύο αντρών ήταν ασύγκριτη κι αυτό εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ των γνώσεών Τους. Ο Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού του Υψίστου στην αρσενική κι επομένως ενεργή μορφή Του. Ό,τι γνώριζε ο Θεός το παρέδωσε στον Υιό Του για να γίνει ο Ίδιος Θεός: (Ματθ. 11.26-11.27) "Πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου. και ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ει μη ο πατήρ, ουδέ τον πατέρα τις επιγινώσκει ει μη ο υιός και ώ εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι." (Όλα μού παρεδόθησαν από τόν Πατέρα μου καί κανείς δέν γνωρίζει καλά τόν Υιόν, παρά ο Πατέρας, ούτε τόν Πατέρα γνωρίζει καλά, παρά ο Υιός καί εκείνος εις τόν οποίον θέλει ο Υιός νά τόν αποκαλύψη.).


Αντίθετα, στην περίπτωση του Αλεξάνδρου ο  Θεός ως Μητέρα τού δίνει τα πάντα, αλλά δεν του δίνει το σύνολο της δύναμής Του, εφόσον αυτό είναι αδύνατο. Ο θνητός είναι πάντα θνητός κι ο αθάνατος, αθάνατος. Η Θέτιδα γέννησε θνητό άνθρωπο και η θεϊκή της ιδιότητα το μόνο που μπορούσε να κάνει, ήταν να γνωστοποιήσει στον υιό αυτό που μόνον ο Θεός μπορεί να ξέρει κι είναι η θυσία με αντάλλαγμα την αιώνια δόξα. Ο Αλέξανδρος, είτε ως ιστορικό πρόσωπο είτε ως Αχιλλέας των Γραφών, αναζητά τη δόξα, αλλά αρνείται να δεχτεί τη μοίρα του. Δεν κατοικεί ούτε στη Μακεδονία ούτε στη Φθία, για ν’ απολαύσει την Αιώνιο Ζωή. Από το Θεό-Μητέρα παίρνει ό,τι μπορεί να επιθυμήσει ένας υιός, αλλά αυτός είναι ο άντρας που ενεργεί σύμφωνα με την ανθρώπινη κρίση του και άρα είναι κατώτερος από τον Υιό του Θεού, που ενεργεί απόλυτα όμοια με τον Πατέρα Του.


Ο Χριστός έχει την απόλυτη γνώση και γι’ αυτό ενεργεί μ’ εξαιρετική ακρίβεια, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του ούτε για μία στιγμή. Ο Αλέξανδρος έπρεπε να παίρνει συνεχώς επιβεβαιώσεις, για να διώξει το φόβο από τη νεανική ψυχή του. Πολλές φορές φοβήθηκε και πολλές φορές πλήγωσε το Θεό με τη συμπεριφορά του απέναντι στους ανθρώπους. Όμως ο Θεός του παραστεκόταν σαν μητέρα. Άλλοτε τον ενθάρρυνε και τον παρηγορούσε κι άλλοτε απαιτούσε, όπως μόνο μία μητέρα μπορεί, ν’ αλλάξει συμπεριφορά. Ο Χριστός όμως είχε το Θεό Πατέρα. Του παρέδωσε το σύνολο της γνώσης και από τη στιγμή που τη δέχτηκε, έπρεπε να είναι τέλειος. Κανένας εξευτελισμός και κανένας σταυρός δεν ήταν σε θέση να Τον κάμψει. Η τιμή και η δόξα τού δόθηκαν απευθείας από το Θεό και μαζί μ’ αυτές και η θεία τελειότητα. Ό,τι έπρεπε να γίνει, έπρεπε να γίνει μ’ ακρίβεια και χωρίς κανένα σφάλμα. Ο τέλειος Χριστός, ο Υιός του Θεού, ήρθε στη Γη, έζησε ως φτωχός ανάμεσα στους φτωχούς κι έδρασε ως Κύριος. Απέδειξε σ’ όλους ότι ήταν ο Υιός του Θεού κι, αφού τους γνωστοποίησε ότι κανένας πλούτος και καμία διάκριση από μέρους των ανθρώπων δεν αξίζει όσο αξίζει αυτή του Θεού, θυσιάστηκε.


Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Κύριος που θυσιάζεται για τους ανθρώπους. Ο ποιμένας του οποίου όλη η αγωνία είναι συνεχώς στραμμένη προς το ποίμνιο. Ο Χριστός είναι ο μόνος Άνθρωπος, που γνωρίζει απόλυτα την αξία της ζωής και δε διστάζει να τη θυσιάσει. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού εξελίχθηκε με βασική προϋπόθεση τη Θυσία του Υιού Του. Ο Υιός Του έπρεπε να θυσιαστεί, αλλά, πριν γίνει αυτό, έπρεπε να λειτουργήσει με συγκεκριμένο τρόπο.


Τι ήταν ο Χριστός; Μεσσίας; Βασιλεύς; Κύριος; Για να γίνουν όλα αυτά αντιληπτά, θα πρέπει να έχει κάποιος την πολυτέλεια της γνώσης της ιστορίας. Η αποστολή Του είναι ένα ιδιαίτερα σύνθετο πρόβλημα, όσον αφορά τη μελέτη της. Ο Χριστός υπήρξε ό,τι μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος, κι αυτό γιατί ήταν Κύριος, Υιός Κυρίου, που είναι ο Ίδιος ο Θεός. Έδρασε ως Μεσσίας, αλλά δεν ήταν ο Μεσσίας. Ως Μεσσίας έδρασε στο σύστημα που είχε προετοιμαστεί από το Θεό κι ήταν το ιουδαϊκό. Ο Χριστός μόνο στους Ιουδαίους μπορούσε να λειτουργήσει μ’ αυτόν τον τρόπο, εφόσον μόνον το δικό τους σύστημα άντεξε στην πνευματική επίθεση των Ελλήνων. Όμως ο Χριστός δεν μπορούσε να υπάρξει ως Μεσσίας, τη στιγμή που η ανθρωπότητα ήταν εντελώς ανέτοιμη ν’ αλλάξει χαρακτηριστικά. Ο Λόγος του Χριστού ήταν τέλειος, αλλά αφορά ανθρώπους και κοινωνίες με συνολική γνώση ίση ή ανώτερη της σημερινής. Ο Θεός επιθυμούσε τη γενική ανάπτυξη της ανθρωπότητας, γιατί μόνο σ’ αυτήν την περίπτωση οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν σύμφωνα με την επιθυμία Του.


Ο άνθρωπος πρέπει να εξασφαλίζει χωρίς άγχος την επιβίωση του, ώστε να μπορεί ν’ αντιστέκεται σε κάθε είδους πειρασμό. Ένας ξεκούραστος και καλά αμειβόμενος εργάτης που  μπορεί και ζει σαν πλούσιος, είναι αδύνατο να παρασυρθεί στη δουλεία της υπεραξίας του συστήματος. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει ν’ αναπτυχθεί η παραγωγή κι ειδικότερα ο δευτερογενής τομέας. Με την ανάπτυξη αυτού του τομέα υπάρχει και η παραγωγή αγαθών που ο Θεός θεωρεί πολύτιμα για τον άνθρωπο κι εξασφαλίζουν την απασχόλησή του. Ο ανθρώπινος πληθυσμός είναι αδύνατο να επιβιώσει  χωρίς την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Η γη δεν μπορεί ποτέ να δώσει στους ανθρώπους την ευχέρεια ν’ απολαύσουν το σύνολο των όσων δικαιούνται λόγω καταγωγής. Πάντα θα υπάρχουν κύριοι και δούλοι. Οι πρώτοι θ’ απολαμβάνουν τα πάντα, ενώ οι δεύτεροι ό,τι περισσεύει. Όμως είναι αδύνατον ο Θεός ν’ ανεχθεί μία κατάσταση στην οποία τα παιδιά Του θα γεννιούνται και θα ζουν στο έλεος του κάθε τυχόντα κυρίου. Ήταν αναγκαίο ν’ αναπτυχθεί η οικονομία στο σύνολό της και η παραγωγή να καταφέρνει να δίνει απασχόληση στο σύνολο των ανθρώπων. Μόνον κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες είναι δυνατό να χωρέσουν οι άνθρωποι πάνω στη Γη και να συνυπάρξουν ειρηνικά.


Ο Χριστός όλα αυτά τα γνώριζε και η αποστολή Του δεν ήταν αυτή του Μεσσία, αλλά του Κυρίου, που έχει εξουσία να οδηγεί την ανθρωπότητα. Στόχος του Χριστού δεν ήταν να λυτρώσει τους Ιουδαίους, οι οποίοι ήταν και οι μόνοι τότε στον κόσμο που επέμεναν με πάθος στο βήμα της Βαβυλώνας, αλλά ν’ αφήσει τον τέλειο Λόγο, που θα δημιουργούσε τις συνθήκες επίτευξης του Σχεδίου κι επομένως το σύνολο των όσων απαιτούνται για τη Θέωση. Ο Χριστός ήρθε για τη Σωτηρία του κόσμου κι αυτό με βάση τη γνώση μας σημαίνει τεχνολογία. Από την εποχή της Αλεξάνδρειας μέχρι και σήμερα, όπως κι αν εξετάσει κάποιος τα δεδομένα, το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει κι αποδεικνύει την πρόοδο των ανθρώπων είναι η τεχνολογία. Οι αριθμοί δείχνουν ότι Τεχνολογία = Σωτηρία = 41, ενώ, Σωτήρας του κόσμου = 77 = Υιός του Ανθρώπου. Η τεχνολογία αναπτύσσεται μόνο με αίμα κι αυτό σημαίνει μόνο με κλειδωμένη γνώση, που δίνει πνευματικά δικαιώματα. Η αποστολή του Χριστού ξεκινά από τη στιγμή της Σταύρωσης Του. Εν ζωή το έργο Του ήταν ν’ αποδείξει ότι είναι ο Υιός του Θεού και να δράσει ως Κύριος. Ο Κύριος σ’ αντίθεση προς το Βασιλέα είναι δυνατό ν’ αφήσει πίσω του πνευματικά δικαιώματα κι εξουσίες.


Ο Κύριος δεν είναι ελέω Θεού, όπως ο βασιλιάς, αλλά είναι αυθύπαρκτος, όπως ο Θεός. Έχει περιουσία και την αφήνει, όπου θέλει και τη διαχειρίζεται, όπως θέλει. Ό,τι του ανήκει είναι δικαίωμά του να το κάνει ό,τι θέλει. Ο καλός βασιλιάς στηρίζεται στο λαό και στην αγάπη του, αφού χρησιμοποιεί τη γνώση του υπέρ του λαού, αλλά δεν αφήνει πίσω του εξουσίες και δικαιώματα. Ο καλός κύριος διακρίνεται μ’ άλλο τρόπο. Δεν κρίνεται από το αν αφήνει ή όχι εξουσίες, όπως είναι δικαίωμά του, αλλά από τις εντολές που δίνει σ’ αυτούς που αφήνει πίσω του. Όταν ο Χριστός είναι Κύριος των ανθρώπων, όπως αντιστοιχεί στον Υιό του Θεού, δεν κρίνεται από το αν άφησε πίσω του εκλεκτούς, αλλά από τις εντολές που τους έδωσε ως Κύριος, που αγαπά τους ανθρώπους. Το επικίνδυνο για τους ανθρώπους της αποστολής του Χριστού αποκαλύπτεται από τ’ ακόλουθα γεγονότα: πρώτον, δεν κατάργησε το διάβολο, δεύτερον, ο Ίδιος αποκαλύπτει ότι ανάμεσα στους μαθητές Του βρίσκεται ο διάβολος και τρίτον, αφήνει δικαιώματα κι εξουσίες στους μαθητές κι επομένως αφήνει εξουσίες στο σύνολο μέσα στο οποίο υπάρχει κι αυτός, που δεν πρέπει να πάρει για κανένα λόγο εξουσία.


Πριν δούμε ποιος από τους μαθητές Του ήταν ο διάβολος, θα πρέπει πρώτα να δούμε γιατί είναι απαραίτητη η ύπαρξη του. Ο κύριος έχει απόλυτη εξουσία πάνω σ’ ό,τι είναι δικό του και μόνον. Αυτό σημαίνει ότι είναι στατικός. Δεν μπορεί να κυριεύσει τον κόσμο, εφόσον αυτό σημαίνει σύγκρουση με άλλους κυρίους, που έχουν κι αυτοί δικαιώματα. Ο Υιός του Θεού είναι Κύριος όλων των ανθρώπων κι όλου του κόσμου, αλλά πριν τη Σταύρωσή Του δεν ήταν παρά Κύριος μερικών ανθρώπων κι ενός μικρού χώρου στον οποίο και δίδαξε. Η θεϊκή ευφυΐα αυτό το πρόβλημα το νικά ως εξής: ο Θεός Κύριος δίνει δικαιώματα πάνω στη γνώση Του και δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να υπάρξει ως βασιλιάς. Αυτός ο βασιλιάς με τη γνώση που του δίνεται, δρα ως ευεργέτης και μ’ αυτόν τον τρόπο αποκτά τη δυνατότητα επέκτασής του στο χώρο. Επειδή αυτός ο συγκεκριμένος βασιλιάς είναι ελέω συγκεκριμένου Κυρίου, στο χώρο που καταλαμβάνει, Κύριος είναι ο Κύριός του.


Το πρόβλημα δημιουργείται για τους ανθρώπους κι είναι η αιτία όλων των κακών γιατί ο Βασιλεύς είναι ελέω του ιδανικού Κυρίου. Ο διάβολος δεν μπορεί να δράσει ως πραγματικός Βασιλεύς, που μοιράζει, γιατί ο ανώτερος Κύριός του μοιράζει τα πάντα. Για να υπάρξει, θα πρέπει να πράττει ακριβώς τα αντίθετα κι από τη στιγμή που ο Υιός του Θεού δρα τέλεια, αυτός θα πρέπει να δρα κατά το χειρότερο τρόπο. Θα πρέπει επί μονίμου βάσεως να δρα σαν Κύριος, από τη στιγμή που ο Κύριός του δρα ως Βασιλεύς. Θα πρέπει αντί να ευεργετεί τους ανθρώπους, να τους κατακυριεύει. Θα πρέπει, αντί να τους φωτίζει, να τους βυθίζει στο απόλυτο σκοτάδι. Δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά, γιατί οδηγείται στην αυτοκατάργηση. Ο Χριστός έδωσε γνώση στους μαθητές Του και δικαιώματα. Όμως η γνώση συγκρούεται με τα δικαιώματα, γιατί αν κάνουν οι μαθητές ό,τι λέει ο Χριστός και μεταδώσουν το Λόγο Του και μόνον, από τα δικαιώματα δεν προκύπτει το παραμικρό κέρδος γι’ αυτούς. Η παγίδα βρίσκεται σ’ αυτό ακριβώς το σημείο.


Γνωρίζει ο Χριστός ότι οι βασιλιάδες έχουν την τάση να κυριεύουν κι ότι αυτός είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός. Όταν δίνει δικαιώματα, όπως αρμόζει σ’ έναν κύριο, αυτόν τον πειρασμό τον κάνει ακατανίκητο. Μοιράζουν οι μαθητές Του γνώση, που έρχεται σε σύγκρουση με τα δικαιώματά τους κι αυτό θέτει τις βάσεις για την εξέλιξη του Σχεδίου. Ο Λόγος του Χριστού θα πρέπει να υπάρχει και να φαίνεται, αλλά να μην αγγίζεται. Όπως οι Ιουδαίοι είχαν τις Εντολές, αλλά δε γνώρισαν τη Λύτρωση εξαιτίας των αθλίων, έτσι κι οι χριστιανοί θα έπρεπε να πέσουν στην ίδια παγίδα. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο υπήρξαν οι Ιουδαίοι. Έπρεπε να υπάρχει έτοιμη γνώση αθλίων εκλεκτών, που θα είχε τη δυνατότητα να συντηρήσει ανέπαφη την τέλεια γνώση του Θεού, όσο διάστημα απαιτούσε το Σχέδιο του Θεού. Αυτός ήταν ο λόγος που το σύνολο των μαθητών του Χριστού ήταν Ιουδαίοι και δεν υπήρχε ούτε ένας Έλληνας. Ο Χριστός έδειξε πόσο εκτιμούσε τους Έλληνες στο Λόγο Του κι αυτό είναι που δημιουργεί κατ’ αρχήν υποψίες για τον αποκλεισμό τους.


Ο κόσμος μέσα στον οποίο έζησε ο Χριστός ήταν μία μείξη Ελλήνων κι Ιουδαίων. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο δεν προσπάθησε να εντάξει στην ομάδα των μαθητών Του τους Έλληνες, αλλά αντίθετα προσπάθησε να τους αποφύγει  με κάθε θυσία. Αυτό έγινε για τους εξής λόγους: οι Έλληνες είχαν τη γνώση, που θα τους επέτρεπε όχι μόνο να κατανοήσουν τη διδασκαλία του Χριστού, αλλά και να ρωτήσουν πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να ερωτηθούν. Ένα άλλο επικίνδυνο χαρακτηριστικό είναι ότι δε  σέβονται ιεραρχίες. Ο Έλληνας αγαπάει αυτόν, που του δίνει γνώση, αλλά δε σέβεται ούτε υπακούει σε κάποιον, που έχει την ίδια μ’ αυτόν γνώση, επειδή έτυχε να επιλεχτεί πρώτος. Εξαιτίας της αγάπης που αναπτύσσουν και λόγω της παιδείας τους, ήταν άκρως επικίνδυνοι για το Μυστικό Σχέδιο.


Σίγουρα κατά τη Σταύρωση του Χριστού θα πολεμούσαν μέχρι αυτοθυσίας τους άθλιους και για να τιμήσουν το νεκρό Φίλο τους, θα έκαναν ό,τι ακριβώς τους είπε. Όμως όλα αυτά είναι επικίνδυνα γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται ο διάβολος κι αυτό πρέπει να γίνει στον κατάλληλο χρόνο και όχι νωρίτερα. Οι Έλληνες μαθητές σίγουρα θα βρίσκονταν στο χώρο της θυσίας και θα μετρούσαν απουσίες κατηγορώντας τους δειλούς και στερώντας τους κάθε πιθανότητα επιβίωσης μέσω πνευματικών δικαιωμάτων. Θ’ αγαπούσαν τον Ιωάννη που αγαπούσε ο Χριστός, αλλά δε θα ήταν δυνατό να κρατήσουν τη δική του ήρεμη στάση έναντι των άλλων. Κι αν ακόμα για τον οποιονδήποτε λόγο δε συνέβαιναν όλα αυτά, ήταν αδύνατο να υπάρξει εξέλιξη του Σχεδίου, αν ανάμεσα στους μαθητές ήταν Έλληνες. Στόχος ήταν ο εξιουδαϊσμός της παγκόσμιας κοινωνίας και οι Έλληνες μισούσαν αυτό το σύστημα. Θα έβλεπαν καθαρά ότι τα όσα διδάσκουν οι Ιουδαίοι, οδηγούν στην κατάσταση, που σταύρωσε τον τέλειο Φίλο τους και θα πολεμούσαν. Εξάλλου εξαιτίας της ανώτερης παιδείας τους θα ήταν αυτοί πάνω στους οποίους θα στηριζόταν το σύνολο της χριστιανικής κοσμοθεωρίας κι αυτό ήταν αδύνατο να επιτραπεί.


Ήταν αναγκαίο όλοι οι μαθητές να είναι Ιουδαίοι κι επιπλέον φτωχοί καθώς και σε μία ηλικία κατάλληλη, ώστε να είναι εύκολα θύματα και του πλούτου και της πορνείας. Θα έπρεπε να βλέπουν καθαρά μπροστά τους το σύνολο των όσων επιθυμεί ο άνθρωπος και μέσω των δικαιωμάτων να υπάρχει η δυνατότητα απόκτησής τους. Από τη στιγμή που δίνει αυτά τα δικαιώματα ο Χριστός και τους προσανατολίζει προς τον παγκόσμιο προσηλυτισμό, τα πάντα αρχίζουν κι εξελίσσονται βάσει του Σχεδίου. Οι Ιουδαίοι μαθητές Του από τη στιγμή που η γνώση τους είναι διαφορετική από των υπολοίπων Ιουδαίων, θέτουν εαυτούς εκτός έθνους και δε δίνεται η παραμικρή μάχη εντός ιουδαϊκού συστήματος, αποτέλεσμα της οποίας θα ήταν η αλλαγή ορισμένων στοιχείων. Οι μαθητές αποκόπτονται από το έθνος που τους γέννησε και υιοθετούν πλήρως την Παλαιά Διαθήκη, χωρίς ν’ αλλάξουν το παραμικρό.


Αυτό που πρέπει να δούμε εμείς τώρα, είναι η ταυτότητα του διαβόλου. Ο διάβολος βρίσκεται ανάμεσα στους μαθητές κι αυτό είναι βέβαιο από τη στιγμή που ο Ίδιος ο Χριστός το αποκαλύπτει: (Ιωάν. 6.70-6.71) "ουκ εγώ υμάς τους  δώδεκα εξελεξάμην; και εξ υμών εις διάβολος εστίν." (Δέν διάλεξα εγώ εσάς τούς δώδεκα; Καί όμως ένας από εσάς είναι ο διάβολος.) .  Ο Ιωάννης βέβαια εξηγεί ότι αυτός είναι ο Ιούδας, αλλά αυτό είναι καθαρά δική του υπόθεση. Ο Ιωάννης αγνοεί, όπως κι όλοι οι άλλοι,  την αποστολή του Χριστού κι επίσης δεν έχει τη γνώση του μέλλοντος. Ο Χριστός σ’ άλλο σημείο λέει επίσης: (Ιωάν. 13.10) "και υμείς καθαροί έστε, αλλ' ουχί πάντες." (καί σείς καθαροί είσθε αλλ' όχι όλοι.). Και πάλι ο Ιωάννης συμπληρώνει με τη δική του άποψη. Οι μαθητές του Χριστού ήταν στο σύνολο τους Ιουδαίοι κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ο Ίδιος γνωστοποιεί την άποψή Του για την αναγκαιότητά τους αλλά και τα αισθήματά Του απέναντι σ’ αυτούς. Οι Ιουδαίοι σύμφωνα με το Χριστό είναι αυτοί που φέρνουν τη Σωτηρία, αλλά είναι οι ίδιοι που ο Χριστός αναφέρει ως εξής: (Ιωάν. 18.36) "η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου. ει εκ του κόσμου τούτου ην η βασιλεία η εμή, οι υπηρέται αν οι εμοί ηγωνίζοντο, ίνα μη παραδοθώ τοις Ιουδαίοις." (Η δική μου η βασιλεία δέν είναι από τόν κόσμο τούτον. Εάν η βασιλεία μου ήτο από τόν κόσμον τούτον, οι υπηρέται μου θά ηγωνίζοντο διά νά μήν παραδοθώ εισ τούς Ιουδαίους,) . Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία μόνο για κάποιον, που έχει γνώση. Ο Βασιλεύς και μάλιστα ο ιδανικός όπως αρμόζει στο Χριστό, κατ’ αρχήν δεν παραδίδεται στους Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι γνωρίζουν μόνον την έννοια του “κυρίου” και τον πραγματικό Βασιλέα τον εξοντώνουν μετατρέποντάς τον σε Κύριο.


Τα παιδιά μίας κοινωνίας που γνωρίζει μόνον την έννοια του “κυρίου” δεν μπορούν ν’ αναπτύσσουν φιλίες μεταξύ τους. Το παιδί του κυρίου θα είναι ανώτερο από το παιδί του δούλου κι αυτό απαγορεύει την ανάπτυξη φιλίας. Όλα αυτά τ’ αναφέρουμε, γιατί θα πρέπει κατ’ αρχήν να δούμε τι συμβαίνει μέσα σ’ αυτήν την ομάδα των δεκατριών ανθρώπων και πώς λειτουργεί. Η έννοια της φιλίας κατ’ αρχήν δεν υπάρχει. Ο Χριστός είναι γι’ αυτούς, είτε Κύριος είτε Διδάσκαλος. Δεν είναι σε καμία περίπτωση φίλος κι αυτό αποδεικνύεται  από το γεγονός ότι η ομάδα λειτουργεί κατά τα ιουδαϊκά πρότυπα καθ’ όλη την πορεία του Χριστού και μόνον όταν ο Κύριος ετοιμάζεται για τη Θυσία κι αφού έχει παραδώσει τη γνώση Του αυτό καταργείται και τους ονομάζει φίλους.


Οι Απόστολοι δεν ήταν άνθρωποι που ο Χριστός αγαπούσε ως φίλος κατά τα πρότυπα των φιλιών της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Ο Χριστός ήταν Κύριος και τους διάλεξε γιατί έπρεπε να πραγματοποιήσει την αποστολή Του. Ήξερε τον καθένα κι ως Κύριος γνώριζε τι να περιμένει από τον καθένα. Ο μόνος πραγματικός φίλος του Χριστού υπήρξε ο Ιωάννης, που ο Χριστός τον αγάπησε πραγματικά, και τον τίμησε με την αγάπη του Φίλου και όχι μόνον με την αγάπη του Κυρίου. Ο κύριος αγαπά τους δούλους μ’ άλλα κριτήρια απ’ ό,τι ο φίλος το φίλο. Ο κύριος μπορεί ν’ αγαπά ακόμα και τον πιο άθλιο, όταν κάνει τη δουλειά που πρέπει να κάνει, ακόμα κι αν τον απεχθάνεται ως άνθρωπο. Ο κύριος όμως είναι άνθρωπος και η φιλία έχει σχέση με το χαρακτήρα του ανθρώπου και όχι με την ικανότητά του. Φίλος μπορεί να είναι κι ένας άνθρωπος, που δεν μπορεί να φέρει σε πέρας καμία αποστολή. Ο Ιωάννης ήταν ικανός άνθρωπος, και καλός χαρακτήρας, ο Χριστός τον αγαπούσε ως πραγματικό φίλο, αλλά ως Κύριος έδωσε την εντολή στον Πέτρο να βόσκει τα αρνιά Του.


Όλες αυτές οι καταστάσεις οδηγούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, που είναι προϊόν ιουδαϊκής νοοτροπίας. Αν δεν ήταν Ιουδαίοι, ο Ιωάννης θα είχε τον πρώτο λόγο και κανένας άλλος. Αν δεν ήταν Ιουδαίοι, ο καθένας θα έγραφε την προσωπική του άποψη πάνω στα γεγονότα και δε θα ευθυγραμμιζόταν με την άποψη αυτού από τον οποίο πήρε την εντολή. Το σύνολο της συμπεριφοράς των Αποστόλων και πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της Θυσίας, εξαιρουμένου του Ιωάννη δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν παιδιά του συστήματος, που τους γέννησε. Ήταν γνήσιοι Ιουδαίοι. Δεν ήταν επαναστάτες που η ιδεολογία τούς έφερε τον έναν κοντά στον άλλο. Ήταν άνθρωποι που είχαν συμβιβαστεί και για ν’ ακολουθήσουν το Χριστό θα έπρεπε να τους δοθούν υποσχέσεις. Δεν ήταν οι άνθρωποι που γοητεύθηκαν από την προσωπικότητά Του κι έγιναν φίλοι του. Ήταν πονηροί άνθρωποι, που ακολουθούσαν κάποιον, που τους είχε υποσχεθεί θρόνους σε βασιλείες.


Ο Πέτρος δε ρωτά το Χριστό απευθείας, όπως πρέπει να κάνει ένας φίλος, αλλά ρωτά τον Ιωάννη, που είναι φίλος του Χριστού και ιεραρχικά ισοδύναμος, αν όχι κατώτερος απ’ αυτόν. Αν εξαιρέσει κάποιος την αυτοθυσία, που διακρίνει τους φίλους μεταξύ τους, ο μόνος λόγος να ριψοκινδυνέψει κάποιος οτιδήποτε,  είναι η ασφάλεια της γνώσης. Ο Ιωάννης ακολούθησε το Χριστό καθ’ όλη τη διάρκεια και της δίκης και της Θυσίας. Ο Ιωάννης ήταν φίλος του Χριστού κι αυτό θα το έκανε, είτε ο Χριστός ήταν ο πραγματικός Υιός του Θεού είτε οποιοσδήποτε άλλος. Οι υπόλοιποι όμως εκτός από πονηροί ήταν κι άπιστοι. Όταν κάποιος ακολουθεί το Χριστό και βλέπει τη δύναμή Του, είναι αδύνατο να φοβάται οποιοδήποτε ρίσκο. Όμως όλοι αυτοί προτίμησαν να κρυφτούν αποκαλύπτοντας την απιστία τους. Δεν πίστεψαν ποτέ στο Χριστό και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το κέρδος που θα είχαν. Αν δεν εμφανιζόταν μετά την Ανάστασή Του να τους δώσει δύναμη, θα Τον είχαν εγκαταλείψει και Αυτόν και το Λόγο Του. Δε θα ήταν γι’ αυτούς τίποτε παραπάνω παρά ένας φαντασιόπληκτος, που στο τέλος πλήρωσε με τη ζωή Του την τόλμη Του.


Ο αναγνώστης διαπιστώνει εδώ ότι ξεκινάμε ανάποδα κι αντί να δούμε πώς λειτουργεί η ομάδα κι επομένως τ’ αποτελέσματα, βλέπουμε πρώτα τ’ αποτελέσματα. Όλα αυτά γίνονται, γιατί ο Χριστός γνωρίζει εκ των προτέρων το τι θα συμβεί κι αυτή η γνώση Του επηρεάζει τη συμπεριφορά Του μέσα στην ομάδα. Είναι αδύνατο να φερθεί σαν φίλος τη στιγμή που γνωρίζει ότι οι άνθρωποι αυτοί δε γνωρίζουν από φιλίες και πως, ό,τι κι αν τους δώσει, δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη μετά το θάνατό Του συμπεριφορά τους. Όλα αυτά γεννούν τέτοια ένταση μέσα στην ομάδα, που μερικές φορές αγγίζει το μίσος. Ο Χριστός μισεί ως άνθρωπος τους Ιουδαίους μαθητές Του, αλλά είναι υποχρεωμένος να δώσει σ’ αυτούς τα δικαιώματα. Εδώ κάποιος θ’ αμφισβητήσει την έννοια “μίσος” και θ’ αμφιβάλλει για τα γραφόμενα. Η απάντηση όμως υπάρχει μέσα στις Γραφές κι είναι τέλεια: (Ματθ. 26.7-26.10) "προσήλθεν αυτώ γυνή αλάβαστρον μύρου έχουσα βαρυτίμου, και κατέχεεν επί την κεφαλήν αυτού ανακειμένου. ιδόντες δε οι μαθηταί αυτού ηγανάκτησαν λέγοντες. εις τί η απώλεια αύτη; ηδύνατο γαρ τούτο το μύρον πραθήναι πολλού και δοθήναι τοις πτωχοίς." (ήλθε πρός αυτόν μία γυναίκα η οποία εκρατούσε ένα αλαβάστρινον δοχείον, μέ πανάκριβον μύρον, καί τό έχυσε εις τό κεφάλι του, ενώ αυτός ήτο εις τό τραπέζι. Όταν είδαν αυτό οι μαθηταί, αγανάκτησαν καί είπαν, "Γιατί νά γίνη η σπατάλη αυτή; Θά μπορούσε νά πωληθή τό μύρον διά μεγάλον ποσόν καί νά δοθή εις τούς πτωχούς".).  Ο Υιός του Θεού, ο τέλειος Χριστός, ετοιμάζεται για τη Θυσία υπέρ των ανθρώπων και οι άθλιοι βλέπουν σπατάλη σε μία πράξη, που δείχνει αγάπη. Ο όμορφος Χριστός προσφέρει τη ζωή Του για τη Σωτηρία των ανθρώπων και οι θλιβεροί δούλοι “αγανάκτησαν” δήθεν για τα χαμένα χρήματα, που θα δίνονταν προς ενίσχυση των φτωχών.


Ο Υιός του Θεού για να βοηθήσει τους ανθρώπους δε γεύτηκε τίποτε στη ζωή Του και για μερικά ψωρολεφτά Τον βυθίζουν στη στεναχώρια. Έπρεπε ο Ίδιος να εξηγήσει ότι αυτά τα χρήματα δε σώζουν τους φτωχούς και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι ν’ αποκαλύψουν την αγάπη της γυναίκας. Πώς θα αισθανόταν ο οποιοσδήποτε άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το συμβάν; Είναι σαν να οδηγείται κάποιος στην κρεμάλα για να σωθούν οι φίλοι του και οι ίδιοι να μην του δίνουν να φάει με το σκεπτικό ότι θα χαραμιστεί η τροφή. Αυτοί ήταν οι μαθητές, άθλιοι, ψεύτες, βρωμεροί κι υποκριτές. “Εμείς τι θα απολαύσομεν Κύριε;”. Είχαν απαίτηση ν’ απολαύσουν βασιλείες, όχι επειδή αγάπησαν το Θεό, αλλά επειδή παράτησαν τις βάρκες τους.


Όλα αυτά τα γνώριζε ο Χριστός κι ανεχόταν μετά βίας τους μαθητές του. Οι Ιουδαίοι μαθητές Του ήταν οι μόνοι, που μπορούσαν να φέρουν σε πέρας την αποστολή γιατί, ενώ συνυπήρχαν με το Θεό, που τους έδωσε τα πάντα, δεν τον αγάπησαν και δεν έγιναν φίλοι Του. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι αδύνατο να γίνουν φίλοι και μεταξύ τους. Ήταν αδύνατο μέσα σε μία τέτοια ομάδα ο άθλιος Πέτρος, που πήρε την πρωτοκαθεδρία, να δεχτεί να γίνει φίλος με τους υπόλοιπους. Ένας φτωχός και μίζερος άνθρωπος είναι αδύνατο να μην εκμεταλλευτεί την εξουσία, που τού δίνεται. Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο διάβολος δεν είναι άλλος παρά ο Πέτρος, που ανέλαβε το σύνολο των εξουσιών, που δόθηκαν από τον Κύριο.


Αυτό που πρέπει ν’ ανακαλύψουμε εμείς είναι πώς μέσα στις Γραφές αποκαλύπτεται αυτό. Από τη στιγμή που ο Ιούδας είναι ο μόνος μαθητής, που θεωρητικά υπέπεσε σε παράπτωμα, θα πρέπει κατ’ αρχήν να εξετάσουμε την περίπτωση του. Οι ευαγγελιστές είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτός είναι ο διάβολος, γιατί αυτός παρέδωσε τον Κύριο. Ο Ιούδας αποκλείεται να είναι ο διάβολος, γιατί ο Χριστός αφήνει πίσω Του γνώση. Σατανά ονομάζει τον Πέτρο όταν προλέγει το θάνατό Του κι αυτό γιατί ο Πέτρος Του εύχεται να μη συμβεί αυτό. (Ματθ. 16.22-16.23) "ιλεώς σοι, Κύριε. ου μη έσται σοι τούτο. ο δε στραφείς είπε τω Πέτρω. ύπαγε οπίσω μου, Σατανά. σκάνδαλον μου ει. ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων." ("Ο Θεός νά σού φανεί σπλαχνικός, Κύριε, ώστε νά μήν σού συμβή τούτο". Αυτόσ δέ εστράφη εις τόν Πέτρον καί είπε, "Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά .. μού είσαι σκάνδαλον, διότι δέν σκέπτεσαι τά αρεστά εις τόν Θεόν αλλά τά αρεστά εις τούς ανθρώπους".). Σκάνδαλο είναι για το Χριστό και σατανάς αυτός, που επιθυμεί να συμβούν αυτά που η ανθρώπινη λογική τού επιβάλλει. Ο Ιούδας, από τη στιγμή που είναι επιθυμία του Χριστού η Θυσία, είναι αδύνατο να είναι ο σατανάς. Κάποιος έπρεπε να τον προδώσει “εν ζωή” κι αυτός ήταν ο Ιούδας. Εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι κι αυτό που δίνει ο Ίδιος ο Χριστός γι’ αυτόν, που θα τον παρέδιδε. (Ματθ. 26.24) "ο μεν Υιός του ανθρώπου υπάγει καθώς γέγραπται περί αυτού. ουαί δε τω άνθρωπω εκείνω δι' ου ο Υιός του ανθρώπου παραδίδοται. καλόν ην αυτώ ει ουκ εγεννήθη ο άνθρωπος εκείνος." (Καί ο μέν Υιός τού ανθρώπου πηγαίνει καθώς είναι γραμμένον  δι' αυτόν, αλλοίμονον όμως εις τόν άνθρωπον εκείνον, διά τού οποίου ο Υιός τού ανθρώπουπαραδίδεται. Θά ήτο καλύτερα διά τόν άνθρωπον εκείνον εάν δέν είχε γεννήθη.).


Σύμφωνα με το Χριστό, ο άνθρωπος, που θα τον παραδώσει θα μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε. Αυτό όμως είναι εκτός λογικής για την περίπτωση του Ιούδα. Ο Ιούδας αυτοκτόνησε κι αυτό σημαίνει συνειδητή επιλογή. Μπορεί να μετάνιωσε για την πράξη του, αλλά όχι για την ώρα που γεννήθηκε. Ήταν τυχερός που γεννήθηκε και γνώρισε τον Ίδιο του το Θεό. Ήταν τυχερός που είδε το Πρόσωπο που τόσα εκατομμύρια ανθρώπων λαχτάρησαν. Αυτοκτόνησε μετανιώνοντας για την ώρα και τη στιγμή που σκέφτηκε την προδοσία.


Για να μετανιώσει κάποιος που γεννήθηκε, εξαιτίας κάποιων επιλογών που ακολούθησε  στη ζωή του, θα πρέπει να οδηγηθεί σε τραγική κατάσταση από παράγοντες που δεν ελέγχει. Όπως για παράδειγμα η σταύρωση..  όταν σταυρώνουν κάποιον παρά τη θέλησή του, μετανιώνει πραγματικά την ώρα και τη στιγμή, που γεννήθηκε. Ο Πέτρος πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις, γιατί πάνω στο σταυρό μετάνιωσε πραγματικά, που γεννήθηκε και γνώρισε τον Υιό του Θεού. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο όταν ο Ιούδας ρωτά το Χριστό αν είναι αυτός, ο Χριστός του απαντά “συ είπας”. Ο Χριστός ποτέ δεν είπε ότι ο Ιούδας ήταν αυτός, που θα τον παρέδιδε. Ο Χριστός ως άνθρωπος παραδόθηκε στους Ιουδαίους να Τον σταυρώσουν, αλλά αυτός που τον παραδίδει πραγματικά, είναι αυτός, που παραδίδει το Λόγο Του στους άθλιους, μ’ αποτέλεσμα να καταδυναστεύουν τους ανθρώπους. Το Λόγο Του μπορεί να τον παραδώσει μόνον αυτός, που έχει δικαιώματα πάνω σ’ αυτόν κι αυτός είναι ο Πέτρος. Ο Χριστός λέει ότι αυτός, που θα τον παραδώσει είναι αυτός, που θα πάρει απ’ αυτόν τον άρτο, που θα βουτήξει στον οίνο. Άρτος και οίνος = Πνευματικά δικαιώματα = 70. Ο Χριστός μισούσε θανάσιμα τον Πέτρο κι αυτό εξαιτίας της υποκρισίας του. Είναι ο μόνος που τον χαρακτήρισε ο Χριστός σατανά. Είναι αυτός, που τολμά να τον επιπλήξει και προκαλεί την οργή του. Είναι ο κλασικός θρασύδειλος, άπιστος άνθρωπος, που είναι ανάξιος και ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Όταν ο Χριστός περπάτησε στη λίμνη, του έδωσε την ευκαιρία να δείξει την πίστη του κι αυτός δείλιασε  “ολιγόπιστε,  εις  τί  εδίστασας;”. Είναι τόσο άθλιος και τόσο δειλός, ώστε προκαλεί ακόμα και την ειρωνεία του Χριστού.


Ο Χριστός ποτέ δεν ειρωνεύεται κι όμως ο Πέτρος το κατάφερε αυτό. (Ιωάν. 13.38) "την ψυχήν σου υπέρ εμού θήσεις;" (Τήν ζωήν σου θά θυσιάσης γιά μένα;). Ποιος; Ο Πέτρος. Ο άνθρωπος που φοβόταν να πάει κοντά στο Χριστό κατά τη Σταύρωση. Ο άπιστος που, αν πίστευε, θα γνώριζε ότι τίποτε δεν μπορεί να τον αγγίξει, από τη στιγμή που αναλάμβανε αποστολή του Θεού. Ο άνθρωπος που κατάφερε κι εξόργισε το Χριστό ακόμα και την ύστατη ώρα της Παράδοσης. Έδειξε τον αντρισμό του και τη γενναιότητά του με τον τρόπο που το δείχνουν τα ζώα.. όπως ο σκύλος επιτίθεται σε πιο αδύναμο σκύλο και ποτέ σε λιοντάρι: έβγαλε το μαχαίρι του κι έκοψε το αυτί ενός φτωχού δούλου. Ο γενναίος Πέτρος έδειξε την αξία του εναντίον ενός ανθρώπου του οποίου οι πράξεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκτέλεση εντολών άλλων. Έκανε κακό σ’ ένα φτωχό άνθρωπο κι όταν έπρεπε να δείξει γενναιότητα φοβόταν τις ερωτήσεις ενός μικρού κοριτσιού. Μέσα στ’ ανάκτορο του αρχιερέα, τα ζώα χτυπούσαν το Χριστό κι ο Πέτρος κρυβόταν στην αυλή. Πόσο μπορούσε να μισεί ο Χριστός τον Πέτρο, όταν τα γνωρίζει όλα αυτά; Όταν γνωρίζει ότι θα τον αρνηθεί; Όταν γνωρίζει ότι θα πληγώσει ένα φτωχό δούλο αποδεικνύοντας τη “γενναιότητά” του; Όταν γνωρίζει ότι επί αιώνες θ’ απολαμβάνει τιμές αγίου; Ορκίζεται και καταριέται ο άθλιος για ν’ αποδείξει ότι δε γνωρίζει το Χριστό κι είναι ο θεματοφύλακας των όρκων των χριστιανών.


Ο Ιωάννης όμως ο φίλος δε φοβήθηκε τίποτε. Μπήκε στ’ ανάκτορο κι ακολούθησε το φίλο του στη Θυσία. Κανένας και τίποτε δεν τόλμησε να τον αγγίξει. Πέθανε μέσα σε βαθιά γεράματα και θα μείνει αθάνατος μέσα στους αιώνες. Την αθανασία αυτήν τού την έδωσε ο φίλος Του, γιατί τον αγάπησε, μέσω της Αποκάλυψης. Όταν οι λόγοι των αθλίων θα πεταχτούν στα σκουπίδια αφήνοντας θέση μόνο στο Λόγο του Χριστού ο Ιωάννης θα στέκεται δίπλα Του, γιατί η Αποκάλυψη είναι αληθινή και γραμμένη από το χέρι του.


Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης την εξουσία του Πέτρου πάνω στους μαθητές θα πρέπει να δει τις διαφορές μεταξύ των Ευαγγελίων. Οι άλλοι Ευαγγελιστές δε γράφουν τίποτε απολύτως για την παρουσία του Ιωάννη καθ’ όλη τη διάρκεια του βασανισμού, αλλά και της Θυσίας. Δε γράφουν επίσης και τ’ όνομα αυτού που μαχαίρωσε το δούλο, ενώ είναι πολύ βασικό από τη στιγμή που ο Χριστός αναφέρει ότι αυτός, που σκοτώνει με μαχαίρι θα σκοτωθεί με μαχαίρι. Επιπλέον η δήθεν προστασία από την πλευρά τού Πέτρου σ’ αυτήν τη φάση, πάλι αποκαλύπτει την ταυτότητα του διαβόλου, γιατί ο Χριστός εκείνη την ώρα πίνει από το ποτήρι που Του προσφέρει ο Πατέρας. Αν δεν ελέγχονταν από τον Πέτρο οι Ευαγγελιστές, αυτό το συμβάν έπρεπε οπωσδήποτε να το αναφέρουν, από τη στιγμή που ο Πέτρος, όταν αρνείται το Χριστό, τον αρνείται σε συγγενή του δούλου. Ο Πέτρος είναι ο διάβολος και γι’ αυτό ο Χριστός φροντίζει να εκμαιεύσει απ’ αυτόν απόψεις, που το αποδεικνύουν. Ο Χριστός χρειάζεται οπωσδήποτε για την αποστολή του το διάβολο κι αυτό είδαμε γιατί. Απ’ αυτό το σημείο είναι αναγκαίο εμείς να δούμε πώς λειτουργεί ο διάβολος, ώστε να κριθεί κι αυτός κι ο Κύριος.


Ο διάβολος είναι πάντα ταυτισμένος με την  έννοια “Βασιλεύς”. Για ν’ αναπτυχθεί, θα πρέπει να δρα κατ’ αρχήν ευεργετικά και κατόπιν να κυριεύει. Ο Χριστός γνωρίζει πώς λειτουργεί ο Βασιλεύς και γι’ αυτό φροντίζει να δώσει τις κατάλληλες εντολές. Οι βασιλιάδες από την εποχή των διαδόχων του Αλεξάνδρου, κατακυριεύουν τους ανθρώπους κι αυτό για το Χριστό είναι ανεπίτρεπτο. Ο Χριστός φροντίζει επίσης να ενημερώσει τους ανθρώπους ότι τα πάντα πρέπει ν’ αποδίδονται εκεί που πρέπει και όχι εκεί που επιθυμούν οι άθλιοι. Αυτά που είναι ν’ αποδοθούν στον Καίσαρα να τού αποδοθούν κι αυτά που είναι ν’ αποδοθούν στο Θεό να Τού αποδοθούν επίσης. Οι φόροι δεν ενδιαφέρουν σε καμία περίπτωση το Θεό. Στην περίπτωση όμως αυτήν έχουμε ένα λεπτό σημείο: ο Χριστός διαχωρίζει τα όσα πρέπει ν’ αποδίδονται στο Θεό απ’ αυτά του Καίσαρος, αλλά δεν εξηγεί σ’ εκείνο το σημείο ότι ο Καίσαρας ως βασιλιάς, πρέπει μόνο να ευεργετεί και όχι να ευεργετείται μέσω των φόρων. Ο βασιλιάς, από τη στιγμή που εισπράττει φόρους, παίρνει την ευκαιρία να γίνει κύριος εφόσον αντλεί πλούτο. Ισχύς του δεν είναι η αγάπη του λαού και η γνώση του, αλλά ο στρατός του, που συντηρείται με χρήματα που κλέβει, αφού οι φόροι που δίνονται αναγκαστικά, είναι κλοπή και όχι συνεισφορά των ευεργετούμενων.


Όλα αυτά τα γνωρίζει ο Χριστός και τα έχει πει. Δημιουργώντας όμως το διάβολο, που δρα ως βασιλιάς αυτού του είδους, καταφέρνει κι εκμαιεύει από τον Πέτρο την άποψή του. Τι φρονείς Σίμων; (Ματθ. 17.25) "τι σοι δοκεί, Σιμών; οι βασιλείς της γης από τινών λαμβάνουσι τέλη η κήνσον; από των υιών αυτών η από των αλλοτρίων. Λέγει αυτώ ο Πέτρος. από των αλλοτρίων. εφη αυτώ ο Ιησούς. άραγε  ελεύθεροι εισίν οι υιοί. ίνα δε μη σκανδαλίσωμεν αυτούς, .." (Τί φρονείς, Σίμων; Οι βασιλείς τής γής από πού παίρνουν δασμούς ή φόρον; Από τά παιδιά τους ή από τούς ξένους; Ο Πέτρος τού λέγει, "Από τούς ξένους". Είπε εις αυτόν ο Ιησούς, "Επομένος τά παιδιά είναι ελεύθερα. Αλλά διά νά μή τούς σκανδαλίσωμεν, .."). Ο Χριστός διαφωνεί με την άποψη του Πέτρου, αλλά λόγω αποστολής δε λέει τίποτε. Αφήνει όμως την άποψη του Πέτρου ως γνώση. Ο Αλέξανδρος ως ευεργέτης και τέλειος βασιλιάς, άνοιξε τα θησαυροφυλάκια της Βαβυλώνας και σκόρπισε πλούτο, για να διατηρήσει την εικόνα του. Αν φορολογούσε επιπλέον τους ανθρώπους για την πραγματοποίηση των όσων ήθελε, δε θα μπορούσε να εξιδανικεύσει την εικόνα του ως ευεργέτη. Από τη στιγμή που ο Κύριος θυσιάζεται και δίνει γνώση, αλλά και δικαιώματα σ’ άνθρωπο, αυτός ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος διάβολος. Έχει τέλεια γνώση, που σημαίνει ότι μπορεί να δρα ως Μεσσίας σ’ οποιονδήποτε χώρο και χρόνο, αφού η γνώση είναι θεϊκή και όχι ανθρώπινη κι επιπλέον μέσω των δικαιωμάτων μπορεί να κατακυριεύσει.

Back to content | Back to main menu