Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο διάβολος παρασέρνει όλους τους ανθρώπους με το Λόγο τού Κυρίου που είναι ο ιδανικός, αλλά ακριβώς την επόμενη στιγμή δρα ως Κύριος. Μιλά στους Έλληνες και τους εντυπωσιάζει με την ποιότητα του Λόγου και του Έργου του Χριστού. Αυτοί γοητεύονται κι αγαπούν το Χριστό, αλλά ο διάβολος τους θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη λατρεία αυτού του τέλειου Κυρίου την υποταγή στον ίδιο και τους άθλιους δούλους του. Το αίτιο που επιτρέπει την υποταγή ακόμα κι ελεύθερων ανθρώπων, είναι η ποιότητα του Κυρίου. Όταν ένας άνθρωπος διαβάζει το Λόγο του Χριστού γνωρίζοντας ταυτόχρονα και τη Θυσία Του, λόγω της αγάπης δε φοβάται να υποταχθεί στους δούλους Του. Δε γνωρίζει ότι ο Κύριος έχει γνώση των όσων θέλει να κάνει και ότι οι δούλοι είναι επιλογή, που δεν μπορεί να ελεγχθεί. Ο καλός Κύριος μπορεί να εξεταστεί μόνο σε προσωπικό επίπεδο. Ο Χριστός ήταν καλός και τέλειος, αλλά ως Κύριο δεν μπορεί κάποιος να τον κρίνει, γιατί δε γνωρίζει τι ακριβώς επιθυμεί κι αν τον συμφέρει να ενταχθεί στο σώμα των δούλων Του. Οι δούλοι δεν είναι φίλοι Του, ώστε να υπάρχει η ασφάλεια της επιλογής των φίλων. Είναι δούλοι, που γνωρίζουν να κάνουν μία συγκεκριμένη δουλειά.

Ο Πέτρος δεν είναι φίλος του Χριστού, γιατί αν ήταν θα το αποδείκνυε ο ίδιος με την αυτοθυσία για το φίλο του κι ο Χριστός θα τον προστάτευε από κάθε κακό. Ο Πέτρος πήρε εντολές και του αποδόθηκε το αντίτιμο της εργασίας του. Πήρε δηλαδή, ως δούλος του Κυρίου, δόξα μεγαλύτερη κι απ’ όση φανταζόταν, αλλά πήρε, εξαιτίας των όσων προκάλεσε και την αντίστοιχη τιμωρία. Εκλεκτός του Κυρίου = 67 = Ολιγόπιστος = Σίμων Πέτρος = Καταραμένος όφις = Ανθρωποκτόνος = Τιμωρία του Θεού = Καταραμένη εκκλησία. Δούλος του Κυρίου = Λίμνη του πυρός = 66 = Λίθος μυλικός = Βιβλίον του θανάτου. Πέτρος = 36 = Ακάθαρτος.


Ο ελεύθερος άνθρωπος απέχει συστηματικά από το Λόγο του Χριστού. Βλέπει τους δούλους του Χριστού και μπερδεύεται. Δε διαβάζει το Λόγο, όπου μιλά για άθλιους δούλους. Δε διαβάζει για τον οικοδεσπότη, που άφησε το κτήμα του σε πανάθλιους δούλους, που δε διστάζουν να σκοτώσουν και το γιο του. Βλέπουν ότι ο Κύριος είναι απών και διαβάζουν ότι δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν.. παρ’ όλ’ αυτά αφήνουν τις δικές τους και τις τύχες των παιδιών τους σε δούλους. Δε διαβάζουν ότι ο Κύριος θα επιστρέψει σ’ ανύποπτο χρόνο κι αυτοί, που θα πληρώσουν την απιστία θα είναι οι δούλοι, που χτυπούν τους συνδούλους τους. Όλα αυτά συμβαίνουν από τη στιγμή που ο άνθρωπος δε μένει κοντά στο Χριστό και κατά συνέπεια κοντά στον Πατέρα. Συμβαίνουν όταν παραδίδεται κάποιος στις διαθέσεις των δούλων ενός Κυρίου, του οποίου οι προθέσεις δεν είναι γνωστές. Αυτό που έχει σημασία σ’ αυτό το σημείο είναι ότι ο Κύριος έδωσε στο διάβολο τη δύναμη να παρασύρει τους ανθρώπους κι αυτό δημιουργεί μία νέα κατάσταση.


Σ’ άλλο σημείο αναφέραμε ότι ο Χριστός επηρέασε όσο κανένας άλλος τη ζωή των ανθρώπων, κι επίσης ότι υπήρχαν κι άνθρωποι, που έζησαν την ίδια εποχή αλλά κι αργότερα, χωρίς να επηρεαστούν. Αυτό σημαίνει ότι, όπως και στην περίπτωση του Κρόνου, το θέμα είναι η θέση από την οποία βλέπει και ζει ο άνθρωπος τα γεγονότα. Ένας Ινδός ή ένας Ινδιάνος που έζησε εκείνη την εποχή, δεν είχε καμία σχέση με τα συμβαίνοντα. Ο κύριος κι οι δούλοι του επηρεάζουν μόνον τους ανθρώπους που βρίσκονται στην ακτίνα επιρροής τους. Μετά τη Θυσία του Χριστού αυτοί ήταν ελάχιστοι, ενώ σήμερα είναι το σύνολο του Δυτικού κόσμου. Η λειτουργία του Σχεδίου γίνεται μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο κι αυτό, που αλλάζει είναι η επιφάνεια του χώρου στην οποία εφαρμόζεται. Ο Χριστός, από τη στιγμή που είναι Βασιλεύς και δίνει γνώση, εννοείται ότι και πάλι μας παραπέμπει στο προπατορικό αμάρτημα. Η ιδιότητα όμως του Κυρίου και μάλιστα του ιδανικού, μας οδηγεί σ’ ορισμένα συμπεράσματα, που επιβεβαιώνουν τη θέση μας για την αναγκαιότητα του διαβόλου. Ο Αλέξανδρος ήταν ο τέλειος βασιλιάς κι επίκεντρο της δύναμής του η Βαβυλώνα. Είδαμε πώς διαπράχθηκε το αμάρτημα και τι ακριβώς προέκυψε. Ο Χριστός όμως ως τέλειος Κύριος εμφανίζεται  στην Ιερουσαλήμ με πλήρη δύναμη.


Βλέπουμε ότι υπάρχουν δύο κέντρα. Ο Υιός του Ανθρώπου έχει πάντα τις δύο ιδιότητές Του και είναι Βασιλεύς και Κύριος. Εμφανίζεται όμως δυο φορές, γιατί βασικό για την εξέλιξη του Σχεδίου είναι η εμφάνιση της κάθε ιδιότητας στο μέγιστο βαθμό. Όπως έγινε το αμάρτημα στη Βαβυλώνα, όπου ο Βασιλεύς ήταν τέλειος, αλλά ο Κύριος αρκετά αδύναμος, ώστε να αποβάλλει το σύνολο των ανθρώπων από τον Παράδεισο, έτσι πρέπει κατ’ αναλογία να συμβεί και στην Ιερουσαλήμ. Αδύναμος Βασιλεύς δεν υπήρξε ο Χριστός, αλλά ο ρόλος Του δεν ήταν ν’ αγωνιστεί ως βασιλιάς. Πρόσφερε στους Ιουδαίους λυτρωτική γνώση, αλλά η προσπάθεια Του δεν απέβλεπε στη Λύτρωσή τους παρά στη δωρεά αυτής της γνώσης. Θυσιαζόμενος κι αφήνοντας δικαιώματα, δημιουργεί  τις προϋποθέσεις αμαρτήματος, αλλά αυτήν τη φορά ο Υιός του Ανθρώπου είναι Κύριος. Δημιουργεί το διάβολο, γιατί ο Ίδιος είναι Κύριος, συνεπώς “Δένδρον”, και η αποστολή Του μέχρι αυτήν τη φάση είναι η δημιουργία καρπών, πράγμα που είναι αδύνατο να επιτευχθεί από το διάβολο. Επιτρέπει στο διάβολο να κουλουριάζεται γύρω του και να βρίσκονται  στη διάθεσή του οι καρποί του Κυρίου.


Ο όφις, ο Πέτρος, είναι πλέον ο διάβολος που μισεί και το Θεό και τους ανθρώπους. Προσπαθεί να παρασύρει τους ανθρώπους να γίνουν όμοιοι με το Θεό, όπως το επιτρέπουν οι καρποί του Κυρίου, όμως όχι όπως επιθυμεί ο Θεός, αλλά όπως επιθυμεί ο ίδιος. Η πτώση του διαβόλου αυτό ακριβώς είναι. Ο Πέτρος ωθεί τους ανθρώπους προς τη Θέωση, όπως νομίζει αυτός. Θέλει να κάνει αυτό που μόνον ο Θεός μπορεί. Η γυναίκα και πάλι παρασύρεται από τη γοητεία του καρπού και παρασύρει και τον άντρα. Η διαφορά όμως τώρα βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Κύριος είναι πανίσχυρος. Ο Χριστός είπε στους Ιουδαίους ότι είναι παιδιά του διαβόλου και ότι βρίσκονται στον κάτω κόσμο, σ’ αντίθεση προς Αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι το αμάρτημα αυτήν τη φορά δεν αφορά τους Ιουδαίους, που το έχουν ήδη πραγματοποιήσει, αλλά το σύνολο των ανθρώπων, που εντάσσονται στο ιουδαϊκό σύστημα του χριστιανισμού.  Δίνει ο διάβολος σ’ ανθρώπους μη Ιουδαίους τον καρπό, αλλά μαζί μ’ αυτόν δίνει και την ιουδαϊκή φιλοσοφία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απαραίτητο να βρίσκονται στον κάτω κόσμο, όπως είδαμε. Μπορούσαν να είναι παιδιά όμοια με της Αθήνας ή της Αλεξάνδρειας. Από τη στιγμή όμως που δέχονται το λόγο του Πέτρου, εξιουδαΐζονται. Σ’ αυτό το σημείο έρχεται ο Κύριος και τους αποβάλλει. Ένας Ιουδαίος που τότε έγινε χριστιανός δεν είναι δυνατό ν’ αποβληθεί, αφού βρίσκεται ήδη στον κάτω κόσμο. Όλοι οι υπόλοιποι όμως αποβάλλονται. Ένας Γάλλος που γίνεται εκείνη την εποχή χριστιανός δε γνώριζε τίποτε περί ιουδαϊκού συστήματος. Γοητεύεται από το Λόγο που του δίνει ο διάβολος και παρασέρνεται στο σύστημα. Ο Κύριος μισεί το σύστημα και τον αποβάλλει. Η αποβολή δε γίνεται επειδή ο Κύριος είναι κακός, αλλά επειδή αυτό το σύστημα είναι σταθερά στον κάτω κόσμο.


Η θεία σοφία εδώ αποκαλύπτεται. Αν ο διάβολος δεν υπήρχε, ο Χριστός θα έμενε ένας ασθενικός Βασιλεύς, που δε νίκησε τον ιουδαϊσμό. Δίνει όμως τεράστιες δυνάμεις στο διάβολο, για να επεκταθεί στο χώρο και όσο επεκτείνεται τόσο πιο πολλοί αποβάλλονται, εφόσον μεγαλώνει ο κάτω κόσμος. Η τελειότητα του Σχεδίου και η αγνότητα του Θεού και του Υιού Του αποδεικνύονται από τη στιγμή που ο Θεός στη μορφή του Χριστού γεύεται την οριακή αθλιότητα που είναι δυνατό να γευτούν οι άνθρωποι, δίνοντας παράλληλα γνώση, ώστε ν’ αποφύγουν τη θυσία όσο το δυνατόν πιο πολλοί. Ο Υιός δεν εξαιρεί τον Εαυτό Του, όπως θα έκανε ένας πονηρός κύριος. Ο Χριστός έζησε απόλυτα τη χειρότερη ζωή που μπορεί να ζήσει άνθρωπος. Έζησε φτωχός τη στιγμή που θα μπορούσε να γίνει βασιλιάς, έζησε ανάμεσα σε άθλιους τη στιγμή που φίλοι Του θα μπορούσαν να είναι οι καλύτεροι άνθρωποι της εποχής Του. Όλα αυτά όμως έχουν απειροελάχιστη σημασία μπροστά στη μεγαλύτερη θυσία που μπορεί να κάνει ένας όμορφος κι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Έπρεπε οπωσδήποτε ν’ αρνηθεί τον έρωτα. Ο Χριστός ήταν ένας άνθρωπος, που γοήτευε τις γυναίκες κι αυτή η γοητεία ήταν γέννημα της άπειρης αγάπης Του προς αυτές. Έκλαψε ο Χριστός για τον έρωτα, όπως κλαίει ένας νέος άνθρωπος, που θέλει ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί, αλλά είναι υποχρεωμένος ν’ αρνηθεί. Ο έρωτας όμως ήταν απαγορευτικός γι’ Αυτόν, γιατί ήταν Κύριος. Ο Κύριος που έχει ως αποστολή να θυσιαστεί παραδίδοντας την εξουσία σε δούλους, δεν έχει δικαίωμα να φέρει στον κόσμο παιδιά. Η δύναμη του Κυρίου είναι η δυνατότητα ν’ αφήνει πίσω του δικαιώματα κι αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να τ’ αφήσει στα φυσικά παιδιά Του. Αυτό όμως δεν μπορούσε ν’ ακολουθήσει γιατί δε θα υπήρχε η δυνατότητα να δημιουργηθεί ο διάβολος.


Ένας άλλος εξίσου σημαντικός λόγος ήταν ο  άπειρος σεβασμός του Θεού και του Υιού Του απέναντι στον κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός, από τη στιγμή που γνώριζε την αποστολή Του και άρα τη Θυσία Του, δεν είχε κανένα δικαίωμα να παρασύρει ένα νεαρό κορίτσι στον έρωτά Του. Ο άνθρωπος που γίνεται “σάρκα μία” με το  σύντροφό του πεθαίνει, όταν ο σύντροφος για τον οποιονδήποτε λόγο χάνεται. Ο τέλειος Χριστός μπορούσε ν’ απολαύσει τον τέλειο έρωτα, αλλά δεν μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατο τη σύντροφό Του. Πώς θα μπορούσε να δει κάτω από το Σταυρό Του αυτήν, που τον αγάπησε ως “σάρκα μία” να πεθαίνει μαζί Του; Άνθρωπος δεν έχει πονέσει για τον έρωτα όπως ο Χριστός. Γνώριζε τους ανθρώπους και γνώριζε επίσης τον έρωτα. Αγαπούσε τις γυναίκες, όπως ο Θεός, που τις δημιούργησε και δεν τις ξεχώριζε. Δεν υπήρχαν γι’ αυτόν πόρνες ή μοιχαλίδες. Όλες ήταν δημιουργήματα του Θεού και τ’ άσχημα χαρακτηριστικά τους ήταν προϊόντα μίας άσχημης και μισητής κοινωνίας.


Ο βασιλιάς Αλέξανδρος απόλαυσε τα πάντα στη ζωή του, γιατί δεν ήταν Κύριος. Η αποστολή του ήταν ν’ αγωνιστεί μεν, αλλά χωρίς καμία στέρηση σ’ ό,τι αφορά την ανθρώπινη φύση. Κέρδισε άπειρη δόξα, χωρίς να στερηθεί τίποτε απολύτως. Ο θάνατός του σε νεαρή ηλικία ήταν άκρως απαραίτητος, γιατί δεν μπορούσε ν’ αφεθεί να εξουσιάσει. Αυτό όμως το τίμημα ήταν πολύ μικρό σε σχέση μ’ όσα απόλαυσε. Η ζωή του ως βασιλιά από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα θα τον έστελνε σίγουρα στον κάτω κόσμο, όπου δεν αξίζει για τον άνθρωπο να ζει. Το μεγαλείο του Χριστού βρίσκεται στο γεγονός  ότι για χάρη των ανθρώπων έζησε το σύνολο της ζωής Του στον κάτω κόσμο, δεν απόλαυσε τίποτε απολύτως και θυσιάστηκε νεότατος. Μετά τη Θυσία του Χριστού αρχίζει και λειτουργεί η παγίδα του αμαρτήματος και συνεχώς μεγαλώνει η ακτίνα δράσης της. Από τη στιγμή όμως που υπάρχουν δύο κέντρα απ’ όπου εμφανίζονται οι δυνάμεις των δύο ιδιοτήτων, είναι θέμα χρόνου η διασταύρωσή τους. Από τον Αλέξανδρο και τη Βαβυλώνα ο Θεός, όπως είπαμε, επιδίωκε τη μεταφορά του συστήματος στη Δύση.


Αυτό δηλαδή που ήταν αποτέλεσμα του αμαρτήματος, ήταν η μετατόπιση του κέντρου. Ο τέλειος βασιλιάς είναι αυτός, που δίνει τον καρπό κι επομένως αμαρτωλοί διαπράττουν μετά τον Αλέξανδρο την αμαρτία. Η αμαρτία σύμφωνα με τη λογική είναι η Ρώμη, που δε θα υπήρχε ποτέ, αν δεν πραγματοποιούσαν οι άνθρωποι το αμάρτημα. Οι αριθμοί δείχνουν ότι: Ρώμη =  Αμαρτία = Ανομία = 24. Όταν γεννήθηκε ο Κύριος, οι άνθρωποι είχαν ήδη αμαρτήσει και η αμαρτία υπήρχε. Δεν μπορούσε ο Χριστός να γεννηθεί πριν την κοσμοκρατορία της Ρώμης. Ενώ όμως ο Βασιλεύς δίνει τον καρπό, ο Κύριος τον παράγει κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο τέλειος Βασιλεύς έδωσε έναν καρπό ατελή, ενώ ο τέλειος Κύριος παρήγαγε τον τέλειο καρπό και τον έδωσε σε ατελή βασιλιά. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό κι ο βασιλιάς είναι εγκατεστημένος στη Ρώμη, αυτό που είναι φυσικό ν’ ακολουθήσει, είναι ο διάδοχος του μεγάλου βασιλιά να έρθει σε επαφή με το διάβολο, ώστε η ισχύς τους λόγω κοινής φύσης να γίνει η μέγιστη. Και οι δυο μαζί είναι έτοιμοι πλέον να προσκυνήσουν τον τέλειο Κύριο, εφόσον μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο επιβιώνει ο ελέω Θεού βασιλιάς ή διάβολος.


Ήταν θέμα χρόνου, κάποιος αυτοκράτορας της Ρώμης να έρθει σ’ επαφή μ’ αυτούς, που είχαν την εξουσία πάνω στους χριστιανούς και ν’ ακολουθήσει η διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας. Ο ψευδό-Μέγας Κωνσταντίνος αυτό έκανε. Επειδή αδυνατούσε να επιβιώσει ως βασιλιάς, υιοθέτησε το χριστιανισμό. Προσκύνησε τον Κύριο αναγνωρίζοντας και τους δούλους του κι απόκτησε τον έλεγχο των κατώτερων τάξεων της αυτοκρατορίας. Η Νέα Ρώμη που ήταν η πόλη που αυτός ίδρυσε, έπρεπε να δημιουργηθεί πολλά χρόνια μετά την εποχή του Χριστού, γιατί ο διάβολος Πέτρος έπρεπε να θυσιαστεί στη Ρώμη της εξουσίας, που ήταν αδύναμη πνευματικά. Όλη η δύναμη και η αντοχή της Ρώμης στους μετά το Χριστό αιώνες στηρίζεται στα πνευματικά δικαιώματα του  επισκόπου της, Πέτρου. Αν η ισχύς της Κωνσταντινούπολης συνοδευόταν απ’ αυτά τα δικαιώματα, θα μετέτρεπε τη Ρώμη σε περιφερειακό κέντρο, που ποτέ δε θα, ήταν δυνατό να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στον παγκόσμιο χώρο και ν’ ασκήσει την απόλυτη εξουσία στο Δυτικό κόσμο.


Οι άθλιοι δούλοι της Κωνσταντινούπολης ήταν πάντα υποχρεωμένοι να σέβονται και ν’ αναγνωρίζουν τα δικαιώματα αυτών, που κάθονταν στο θρόνο του Πέτρου. Δεν μπορεί κανένας να απαιτεί σεβασμό σε τέτοιου είδους δικαιώματα τη στιγμή που δε σέβεται, τουλάχιστον φαινομενικά, τα δικαιώματα των διαδόχων αυτού, που τα δίνει. Η προστασία της Ρώμης καθ’ όλη τη διάρκεια του εκχριστιανισμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας απέβλεπε στο να δοθεί η δυνατότητα στο διάβολο να δράσει κατά τρόπο απόλυτο. Από τη στιγμή που πραγματοποιείται αυτή η ένωση, ο Κύριος, όπως κι ο διάβολος, μεγιστοποιούν τις δυνάμεις τους. Το Σχέδιο του Θεού τίθεται σε απόλυτη λειτουργία και με απόλυτα χαρακτηριστικά. Το δέντρο υπάρχει σε τέλεια μορφή, το ίδιο κι ο διάβολος. Ο καρπός είναι τέλειος και η γυναίκα ως σύστημα πανίσχυρη.


Απ’ αυτό το σημείο και πέρα διαπράττεται το αμάρτημα, που αφορά το σύνολο των ανθρώπων σχεδόν του πλανήτη και η τιμωρία αφορά το σύνολο τους. Ο Υιός του Ανθρώπου είναι ο Κύριος και άρα ο Υιός της μοιχαλίδας. Από τη στιγμή που θυσιάζεται και δεν μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους, το σύστημα που γεννιέται από τη γνώση Του, παίρνει απόλυτα χαρακτηριστικά μοιχαλίδας και άρα η Αθήνα = 21 = Άδης και η Αλεξάνδρεια = 45 = Άνω κόσμος, είναι απόλυτα ανεπιθύμητες και πρέπει να εξαφανιστούν. Ο κάτω κόσμος είναι πλέον τόσο ισχυρός, που δεν επιτρέπει στον υιό κανενός αλλού συστήματος να επιβιώσει και να πολεμήσει. Όπου εκτείνεται ο χριστιανισμός, ο διάβολος δεν επιτρέπει σε κανένα να τον αμφισβητήσει και να τον πολεμήσει. Τα πάντα από εκείνο το σημείο κι έπειτα οφείλονται σ’ αυτόν και ο Κύριος με την απουσία Του τιμωρεί τους αβοήθητους πλέον ανθρώπους, που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στον κάτω κόσμο γευόμενοι τον καρπό της γνώσης, που οδηγεί στο θάνατο.


Αυτό που πρέπει να διερευνήσουμε τώρα είναι η ύπαρξη των δυο κέντρων του χριστιανισμού και η διπλή κατάσταση, που προκύπτει, επειδή τα κέντρα ναι μεν είναι όμοια, αλλά όχι απόλυτα ίδια. Έχουμε δυο κέντρα πάνω στα οποία βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη τόσο ο Κύριος όσο κι ο διάβολος. Η χρησιμότητα των δυο αυτών κέντρων είναι πολλαπλή. Κύριος λόγος είναι η ύπαρξη των Ελλήνων. Στη Νέα Ρώμη τα δεδομένα είναι πιο σύνθετα, γιατί υπάρχει πιο πολλή γνώση κι επομένως είναι απαραίτητη η δημιουργία μίας ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου φιλοσοφίας του χριστιανισμού, που  είναι δυνατό να εγκλωβίσει τους γενικά απείθαρχους Έλληνες. Σ’ ένα χώρο στον οποίο υπάρχει γνώση της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας, όπως επίσης και του τελείου βασιλέως, είναι αδύνατο μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να περάσει ανεμπόδιστα η εικόνα του απολύτου μονάρχη ελέω Θεού Κυρίου. Ήταν αδύνατο μέσα σ’ αυτούς τους χώρους ν’ ασκηθεί εξουσία τύπου Βαβυλώνας. Η γνώση που συγκεντρώθηκε και δημιουργήθηκε στη Νέα Ρώμη, ήταν η γνώση που ήταν το απαραίτητο εφόδιο της εκκλησίας, για να επιβληθεί κατ’ αρχήν στην Ανατολή και στη συνέχεια και στη Δύση μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης. Αν δεν υπήρχε αυτή η συγκεκριμένη γνώση η εκκλησία θα κατέρρεε μέσα σ’ ελάχιστο χρόνο μετά τη Γαλλική Επανάσταση.


Η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα δυο αυτά κέντρα και που οφείλεται στη διαφορά γνώσης μεταξύ των πιστών, είναι η δυνατότητα των Ανατολικών να βλέπουν μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα των δεδομένων. Στη Νέα Ρώμη οι άνθρωποι που περιφέρονται στον Παράδεισο, βλέπουν και τα δύο δέντρα, ενώ στη Ρώμη το ένα. Ο άνθρωπος που είχε γνώση στην Ανατολή, έβλεπε καθαρά και το δέντρο της ζωής και το δέντρο της γνώσης. Το δέντρο της ζωής, δηλαδή το βασιλιά των Ελλήνων, το έβλεπε, γιατί η συνολική γνώση του τού επέτρεπε συγκρίσεις. Οι Έλληνες αλλά και γενικότερα οι Ανατολίτες, είχαν γευτεί τη μέθη που προκάλεσε ο Αλέξανδρος στο πέρασμα του.


Ο Χριστός ήταν ο Υιός του Κυρίου, αλλά ήταν και Βασιλεύς. Όσοι μπορούσαν να τον δουν ως Βασιλέα και να πάρουν τα όσα τους δίνει, γεύονταν την Αιώνιο Ζωή. Αυτός ο Βασιλεύς που μόνο δίνει, χωρίς να κρατάει πνευματικά δικαιώματα, δεν είναι πλέον Βασιλεύς των Ιουδαίων, αλλά Βασιλεύς των Ελλήνων. Οι ίδιοι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν και το δέντρο της γνώσης, που είναι ο Κύριος των ανθρώπων, όπως τον πρόβαλε σθεναρά το σύστημα, που ήδη είχε υποστεί τις κατάλληλες μεταλλάξεις. Την εποχή των πατέρων της εκκλησίας και των φιλοσόφων, που εξακολουθούσαν να γεννιούνται, το αμάρτημα είχε ήδη διαπραχθεί, αλλά όχι απόλυτα.


Αυτό που συνέβαινε μπορούσε να το εξηγήσει μόνον Αυτός, που γνώριζε και δεν είναι άλλος από τον Κύριο. Ο Κύριος μετά το αμάρτημα καταράστηκε τους πρωτόπλαστους λέγοντας ορισμένα πράγματα. Κατ’ αρχήν από τη στιγμή που γεύτηκε ο άνθρωπος τον καρπό, γεύεται το θάνατο και η κατάρα τον στέλνει στον κάτω κόσμο. Κάτω κόσμος = Κατάρα του Θεού = 43. Ενώ αυτή είναι η κατάρα, ο Θεός συμπληρωματικά περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εισαγωγή. Ο Θεός βάζει έχθρα ανάμεσα στους απογόνους της γυναίκας κι αυτούς του όφεως. Ο πρώτος θα πατάει το κεφάλι του όφεως, αλλά ο όφις θα τον δαγκώνει στη φτέρνα. Αυτό το δυσνόητο σημαίνει ότι, αν εμείς γνωρίζουμε ποια είναι η γυναίκα, γνωρίζουμε και τους γιους της. Η Αθήνα γεννά φιλοσόφους κι αυτοί έχουν τη δυνατότητα να πολεμήσουν τους γιους του πατριαρχικού συστήματος. Αυτοί έχουν την ισχύ να πατήσουν τον όφι ή άντρα στο κεφάλι, αλλά αυτός έχει τη δύναμη να τους δηλητηριάσει. Αυτό γίνεται από τη στιγμή που το σύστημα έχει τη δυνατότητα αυτούς όλους να τους κάνει δούλους του μέσω της υπεραξίας.


Οι αριθμοί δείχνουν πως αυτό κρύβεται πίσω από την έννοια “Κεφάλι του όφεως”. Κεφάλι του όφεως = Δούλοι του Θεού = Άρχων του κόσμου  = 59. Αυτή η κατάσταση δεν είναι αιώνια, γιατί οι γιοι της γυναίκας κάποτε θα δηλητηριαστούν όλοι κι αυτό θα έχει ως συνέπεια το χαμό και της ίδιας της γυναίκας, που τους γεννά. Στη Νέα Ρώμη η κατάρα του Θεού απαίτησε κάποιο χρόνο, ώστε να είναι η απόλυτη κατάσταση. Αυτός ο χρόνος ήταν ο χρόνος, μέχρι του σημείου που το σύνολο των σοφών άρχισε να υπηρετεί την εκκλησία κι ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν η παύση κάθε δραστηριότητας των Αθηνών. Από τη στιγμή που παύει να υπάρχει η Αθήνα, παύουν να γεννιούνται Έλληνες και η Νέα Ρώμη λειτουργεί στα πρότυπα της Βαβυλώνας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τη στιγμή που σταμάτησε η πνευματική δραστηριότητα στο χώρο της, λειτουργούσε κατά τρόπο όμοιο με τη μετέπειτα διάδοχο της, την αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.


Στον κόσμο δεν υπάρχουν πλέον Έλληνες κι αυτό σημαίνει ότι τα δέντρα παύουν να είναι δύο και γίνονται ένα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο, που να μπορούν να κρίνουν το Βασιλέα με βάση τη γνώση των ελεύθερων ανθρώπων της Αθήνας. Υπάρχει μόνον Κύριος και ο ελέω Θεού διάβολος. Η νέα αυτή παγκόσμια κατάσταση ήταν η απόλυτα επιθυμητή από το Θεό, γιατί μόνον απ’ αυτή μπορεί να προκύψει η σημερινή εποχή της απίστευτης τεχνολογίας. Ο Θεός με την ευφυΐα Του κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας, που από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως τις ημέρες μας ελέγχει το σύνολο σχεδόν του πλανήτη. Λαοί ξεκινώντας την πορεία τους από φαινομενικά τυχαία σημεία της Γης δέχτηκαν τη δωρεά του Θεού κι εργάστηκαν παράγοντας τη δική τους γνώση. Ο Θεός που δημιούργησε τον άνθρωπο και τη γνώση, που είναι κατάλληλη να τον παγιδεύσει, πέτυχε μοιράζοντας τον κόπο ανάμεσα στους ανθρώπους  να τη συνθέσει και να δημιουργήσει εκ νέου ένα νέο κόσμο, που είναι ο χριστιανικός. Άνθρωποι απ’ όλες τις φυλές αιώνες τώρα βρίσκονται σε μία δομή της οποίας δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν, ούτε το λόγο ύπαρξης ούτε και τον κόπο που απαίτησε η δημιουργία της. Τα θηλυκά συστήματα γέννησαν με τη σειρά που έπρεπε τα βρέφη κι αποτέλεσμα της βραχύχρονης παρουσίας τους ήταν αυτό, που σήμερα γνωρίζουμε ως χριστιανισμό.


Όταν σ’ άλλο σημείο αναλύαμε τα βήματα που βάδισε η ανθρωπότητα, είδαμε ότι το μέγιστο των βημάτων που μπορεί ν’ αγγίξει η κοινωνία των ανθρώπων είναι το βήμα της δημοκρατίας. Το βήμα πέντε προέκυψε μετά την απαρίθμηση των δημιουργηθέντων τύπων κοινωνιών, των οποίων η σειρά κατάταξης ακολουθεί το χρόνο και το επίπεδο διαβίωσης των ανθρώπων μέσα σ’ αυτές. Μ’ αυτήν τη λογική η κοινωνία του Βυζαντίου, αν και χρονικά μεταγενέστερη βρίσκεται χαμηλότερα στην κλίμακα  απ’ αυτήν της Αθήνας, γιατί τα χαρακτηριστικά της είναι όμοια με παλιότερες απ’ αυτήν κοινωνίες. Αυτά τα αναφέρουμε, γιατί η ανθρωπότητα, αν και η κοινωνία της κινείται ανάμεσα από δύο προκαθορισμένα όρια, πρέπει να βαδίζει προς τα εμπρός, άσχετα αν αυτό είναι κατορθωτό μόνο με την οπισθοδρόμηση της.


Αυτή η αντίφαση φαινομενικά αποκαλύπτεται μόνο με τη γνώση των όσων έχουμε αναφέρει ως τώρα. Ο Αλέξανδρος νίκησε τη δημοκρατία της Αθήνας και κατέστρεψε την πιο όμορφη κοινωνία, που γεννήθηκε στη Γη. Αν όμως δεν υπήρχε, εκατομμύρια άνθρωποι δε θα γνώριζαν ποτέ γι’ αυτήν και θα παρέμεναν βάρβαροι καταναλώνοντας τον κόπο και τη θυσία της πατριαρχικής κοινωνίας σε ασήμαντες δραστηριότητες. Η κοινωνία των Αθηνών εξαφανίστηκε και συνεπώς οι άνθρωποι έπαψαν ν’ αγγίζουν την κορυφή. Όμως αυτή η απώλεια είναι ασήμαντη σε σχέση με τη θεμελίωση μίας παγκόσμιας κατάστασης στην οποία περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουν για τον κοινό πλέον στόχο. Η ανθρωπότητα με την απώλεια της Αθήνας πήγε πίσω, αλλά ταυτόχρονα πήγε και μπροστά. Όταν η απώλεια πλήττει ελάχιστους ανθρώπους, αλλά λυτρώνει άπειρους, ο άνθρωπος κερδίζει, έστω κι αν χάνει για ελάχιστο χρόνο τον ορίζοντα του. Η Αθήνα υπήρξε ένα υπέροχα φωτισμένο δωμάτιο μέσα σ’ ένα τεράστιο κατασκότεινο παλάτι. Έχασε το φως της, αλλά η ισχύς της φώτισε, όσο επιτρεπόταν, ολόκληρο το παλάτι. Οι άνθρωποι γνώριζαν πλέον πού κατοικούσαν, έστω κι αν ο φωτισμός ήταν ανεπαρκής.


Στα βήματα 6 και 7, όπου υπάρχει το μυστήριο, εφόσον εμφανίζονται οι κοσμοκράτορες, υπάρχει πλέον η εξήγηση. Ο Θεός βοήθησε την Αθήνα να φωτιστεί κι έδωσε στον Αλέξανδρο τη δυνατότητα να φωτίσει μέσω αυτής τη Γη. Ο Χριστός εν ζωή έδωσε άπειρο φως, ώστε να ενισχυθεί το ήδη υπάρχον, αλλά στην πραγματικότητα έλαμψε σαν Ήλιος, ώστε να χαθεί το φως της Σελήνης και το φως Του το παρέδωσε σε δούλους, ώστε να σκορπίσουν το σκότος στη Γη και να ξαναρχίσει η ανθρωπότητα να βαδίζει μία πορεία που ναι μεν έχει ξαναβαδίσει, αλλά αυτήν τη φορά η πορεία αφορά όχι μόνον τους Έλληνες ή τους Ιουδαίους, αλλά τον κόσμο όλο. Όπως προφήτευσε ο Χριστός, το φως ήρθε στη Γη, αλλά οι άνθρωποι προτίμησαν το σκοτάδι, επειδή τα έργα τους ήταν πονηρά. Σ’ αυτό συνίσταται και η καταδίκη του ανθρώπινου γένους.


Η ανθρωπότητα από την εποχή που εμφανίστηκε ο Χριστός ως σήμερα δεν έχει ξεφύγει από την καταδίκη κι είναι εγκλωβισμένη στο έβδομο βήμα. Όλα τα επιτεύγματα της είναι επιτεύγματα που έχει ξαναπραγματοποιήσει και η συνολική πορεία της θυμίζει άνθρωπο, που έχει μεθύσει και δε γνωρίζει, ούτε πού πηγαίνει ούτε από πού έρχεται. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι κάνουν κύκλους γύρω από τις ίδιες αλήθειες και τα ίδια ψέματα. Το κέρδος από όλη αυτήν την κατάσταση βρίσκεται στο γεγονός ότι μέσα από όλη αυτήν τη διαδρομή, προκύπτει το κέρδος της τεχνολογίας κι αφορά το σύνολο των ανθρώπων, εφόσον είναι προϊόν του κόπου όλων.


Η ανθρωπότητα έφτασε κάποτε στο βήμα πέντε κι αυτό έγινε, μόνο για να δημιουργηθεί όλη εκείνη η γνώση, που θα επέτρεπε στο σύστημα να δομήσει την κοσμοκρατορία. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, ενώ η κοινωνία πάει προς τα πίσω, το ανθρώπινο γένος ωθείται προς τα εμπρός. Μετά τη Σταύρωση του Υιού του Θεού εμφανίζονται τα πάντα μπροστά στα μάτια του ανθρώπου. Ό,τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος να γνωρίσει, για να ζήσει την Αιώνιο Ζωή, εμφανίζεται μπροστά του. Οι άνθρωποι είδαν με τα μάτια τους ό,τι δεν μπόρεσαν να δουν οι μεγάλοι φιλόσοφοι των λαών πριν τους κοσμοκράτορες. Δεν κατανόησαν όμως και μπήκαν στο δρόμο της θυσίας. Δεν έμειναν κοντά στο Χριστό, παρά αφέθηκαν στα χέρια των δούλων Του.


Η βάση του ανθρώπινου πολιτισμού βρίσκεται στη δυνατότητα σύνθεσης στοιχείων, που είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Ο ελληνικός πολιτισμός κι ο ιουδαϊκός είναι προϊόντα εντελώς διαφορετικών φιλοσοφιών. Έχουν σχέση όμοια μ’ αυτήν της ημέρας και της νύχτας. Η δύναμη του ενός είναι η αδυναμία του άλλου. Και οι δύο, σε πλήρη ανάπτυξη, είναι απόλυτα εχθρικοί μεταξύ τους και το Μυστικό Σχέδιο του Θεού απαιτούσε για την εξέλιξη του την αλληλοδιαδοχή τους..  αυτή είναι προϊόν πάλης, αποτέλεσμα της οποίας είναι η πρόοδος. Επί κοσμοκρατορίας του Αλεξάνδρου ο ελληνικός πολιτισμός άγγιζε το μέγιστο της δύναμης του ως σύστημα με δυνατότητα εξουσίας, ενώ επί κοσμοκρατορίας του Χριστού, που συνέβη κατά τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, ο ιουδαϊκός πολιτισμός άγγιζε κι αυτός το μέγιστο της ισχύος του. Κατά την πρώτη εποχή το ιουδαϊκό σύστημα και η απειλή του για τους ανθρώπους ήταν απειροελάχιστη όπως και το αντίστοιχο ίσχυε κατά τη δεύτερη εποχή με το ελληνικό σύστημα. Η ελαχιστοποίηση της απειλής οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες απεχθάνονταν το ιουδαϊκό σύστημα, ενώ αντίθετα στη δεύτερη περίπτωση ο απόλυτος έλεγχος της γνώσης έκανε αδύνατη κάθε απειλή. Το ιουδαϊκό σύστημα άρχισε να αποκτά ισχύ, όταν το φως του ελληνικού ήταν ανίσχυρο να νικήσει το σκοτάδι. Είναι όμως φυσικό ν’ αρχίσει να χάνει ισχύ, όταν στη συνέχεια εμφανισθεί φως μέσω συνθηκών που ελέγχει απόλυτα ο Θεός.


Η αλήθεια βρίσκεται κλειδωμένη μέσα στις  ιερές Γραφές και η αποκάλυψή της είναι θέμα γνώσης του κώδικα. Ο άνθρωπος πρέπει να μπει μέσα στις Γραφές, να κατανοήσει τα μυστικά τους και να καταλάβει τι σημαίνει “ύδωρ ζων” καθώς και τι σημαίνει “παρθένος”. Η θεϊκή Σοφία αποκαλύπτεται μόνο μέσω των αριθμών, που αποδεικνύουν την τελειότητα του Σχεδίου, εφόσον πρώτα δόθηκαν στον άνθρωπο οι προφητείες μέσω των μύθων, μετά η γλώσσα που κλειδώθηκαν και τελευταία τα κλειδιά της γνώσης. Ο Χριστός τα γνώριζε όλα αυτά και γι’ αυτό το σύνολο του Λόγου Του είναι κλειδωμένο. Μοίρασε οίνο, που είναι το αίμα Του, είπε ότι είναι η άμπελος και άφησε πίσω Του την έννοια του οικοδεσπότη. Ό,τι χρειάζεται ο άνθρωπος ως άτομο, το περιέγραψε σε μία γλώσσα κατανοητή, ενώ αντίθετα ό,τι αφορά τον Πατέρα Του και τον Ίδιο το έκρυψε καλά μέσα σε παραβολές.


Ξεκινήσαμε να περιγράφουμε το Μυστικό Σχέδιο του Θεού με βάση τα όσα γνωρίζουμε από την ιστορία των ανθρώπων και φτάσαμε στην εποχή του Μεσαίωνα της Δύσης κατά τον οποίο ο Χριστός ήταν ο απόλυτος Άρχων της Γης. Υπάρχει το Δένδρον της γνώσης = 90 = Κύριος των ανθρώπων και αυτό είναι ορατό. Το δέντρο της ζωής δεν είναι δυνατό να το πλησιάσει ο άνθρωπος, γιατί δεν το επιτρέπει ο Θεός. Δένδρον της ζωής = 80 = Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό είναι κατορθωτό, όπως περιγράφεται και στις Γραφές, επειδή η βασιλεία φυλάσσεται από τα Χερουβείμ και τη Μάχαιρα τη μεγάλη. Μάχαιρα μεγάλη = Ποντίφηκας = 48, Χερουβείμ = Ποντίφιξ = 44, και Ποντίφηξ = 42 = Θηρίον = Εθνικοί. Ο Πάπας δεν επιτρέπει την προσέγγιση των ανθρώπων στο δέντρο της ζωής παίρνοντας ισχύ από τα δικαιώματα του Πέτρου. Πριν δούμε την επέμβαση του Θεού, από εκείνο το σημείο κι έπειτα θα πρέπει να δούμε τη Σοφία Του, που περιγράφει τα όσα συνέβησαν με τον απόλυτο τρόπο που μπορούν να περιγράψουν μόνον οι αριθμοί.


Ξεκινάμε και πάλι μέσα από το Λόγο του Χριστού. Λέει ο Χριστός: (Ιωάν. 4.10) "απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτή. ει ήδεις την δωρεάν του Θεού, και τις έστιν ο λέγων σοι, δος μοι πιείν, συ αν ητήσας αυτόν, και έδωκεν αν σοι ύδωρ ζων." (ο Ιησούς τής απεκρίθη, “Εάν ήξερες τήν δωρεάν τού Θεού καί ποιός είναι εκείνος πού σού λέγει, “Δός μου νά πιώ”, σύ θά τόν παρακαλούσες καί θά σού έδινε νερό ζωντανό”.) . Ο Θεός δίνει μόνο γνώση κι αυτή είναι η δωρεά του Θεού. Όποιος πάρει απ’ αυτή δε θα διψάσει πλέον. Ο άνθρωπος, ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”, μόνος του παράγει κι αυτός ύδωρ, αλλά όχι ζων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν μιλούν στην Αποκάλυψη ακούγονται  ως βοή από πολλά νερά. (Αποκ. Ιωάν. 14.2) "και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού ως φωνήν υδάτων πολλών..." (Καί άκουσα φωνήν από τόν ουρανόν σάν βοήν από πολλά νερά...). Όλοι οι άνθρωποι παράγουν ύδωρ, αλλά το “ύδωρ το ζων” παράγεται μέσω της δωρεάς του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε τους Ιουδαίους και τους Έλληνες, για να παράγουν “ύδωρ ζων” με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για το Μυστικό Σχέδιο. Ενώ η δωρεά είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους, παρ’ όλ’ αυτά είναι και διαφορετική. Δωρεά του Θεού για όλους τους ανθρώπους είναι η πατριαρχία. Σ’ αυτήν οι Έλληνες παραμένουν μέσω των Επών, ενώ οι Ιουδαίοι μέσω της παράδοσης. Δωρεά του Θεού = Παράδοσις = Ομηρικά Έπη = Φως του κόσμου = 54. Αυτοί οι άνθρωποι από τη στιγμή που τη δέχονται, αρχίζουν να παράγουν “ύδωρ ζων”. Ύδωρ ζων = Παιδεία = Εργασία = 36. Όμως διαφορετική παιδεία παράγει διαφορετικά πράγματα. Στους λαούς στους οποίους δίνεται εντελώς διαφορετική παιδεία έτοιμη από το Θεό, ευνόητο είναι ότι θα παράγουν αυτά, που απαιτεί το Σχέδιο του Θεού. Ο Γάλλος εκείνης της εποχής παρήγαγε ύδωρ, αλλά δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό, που παρήγαγε ο Έλληνας ή ο Ιουδαίος. Μπορεί ν’ άγγιζε τα όρια αυτά, αλλά δεν έμενε προσκολλημένος σ’ αυτά όπως οι παραπάνω. Όλη αυτή η τεράστια παραγωγή άρχισε να γεννά το υγρό στοιχείο, που είναι οι ποταμοί, οι θάλασσες και οι ωκεανοί. Ύδωρ = Δομή = 20. Τα όρια βρίσκονται μεταξύ του ύδατος που παράγει ο άνθρωπος ως άτομο και του τεράστιου ωκεανού, που είναι η πανανθρώπινη παραγωγή. Ωκεανός = Σύστημα = 32.


Από τη στιγμή που η ανθρωπότητα συσσωρεύει συνεχώς γνώσεις, ευνόητο είναι ότι υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες φάσεις μέσα σ’ αυτήν τη δραστηριότητα, όπως υπάρχουν και μεγάλες διαφορές ανάλογα με τον τόπο, όπου γεννιέται και ζει ο κάθε άνθρωπος. Όσον αφορά τη συσσώρευση, η πορεία μέσω της λογικής είναι η εξής: υπάρχουν οι πηγές των υδάτων, οι ποταμοί, οι θάλασσες και οι ωκεανοί. “Ύδωρ ζων”, δηλαδή παιδεία, παράγουν οι άνθρωποι, που έχουν δεχτεί γνώση από το Θεό. Αυτοί είναι οι υιοί του Θεού, εφόσον μέσω της γνώσης παίρνει κάποιος αυτήν την ιδιότητα. Υιοί του Θεού = Διδακτοί Θεού = Πηγαί των υδάτων = 56. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την ιδιότητα, ανεξάρτητα από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που  έχουν σχέση μόνο με την ποσότητα και την ποιότητα παραγωγής. Η Γη στην αρχή της Δημιουργίας ήταν ένας πλανήτης χωρίς το υγρό στοιχείο, με την πάροδο του χρόνου —και λόγω της ευφυΐας του ανθρώπου— άρχισαν να εμφανίζονται πηγές σ’ όλες τις περιοχές του κόσμου. Αυτή η δραστηριότητα ενισχύθηκε από τη δωρεά του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μία τεράστια συσσώρευση που έχει τη μορφή θάλασσας. Οι άνθρωποι γεννιούνται μέσα σ’ ένα περιβάλλον που έχει γνώση κι έχουν κι οι ίδιοι την ικανότητα της παραγωγής.


Η θεϊκή ευφυΐα εμφανίζεται σ’ αυτό το σημείο και χωρίζει τη Γη σε δύο μέρη. Χωρίζει τη θάλασσα από τη στεριά. Αυτό γίνεται ως εξής: μέσω του συστήματος στην Ανατολή κι εξαιτίας των πνευματικών δικαιωμάτων, συγκεντρώνεται το σύνολο των υδάτων κι ο άνθρωπος γεννιέται σ’ ένα περιβάλλον, όπου δεν υπάρχει η πληθώρα των δεδομένων που συναντά κάποιος στους χώρους, που έχουν τα χαρακτηριστικά της θάλασσας. Οι άνθρωποι γεννιούνται σ’ έναν κόσμο, όπου επιτρέπεται να γνωρίζουν αυτά, που επιθυμεί το σύστημα. Το σύστημα εξαφανίζοντας τα ύδατα και δημιουργώντας τις νέες αυτές συνθήκες απεκάλυψε τον ουρανό. Οι άνθρωποι μπορούσαν πλέον να βλέπουν τον ουρανό, αλλά δεν είχαν τη γνώση της θάλασσας, ώστε να τον ερμηνεύσουν. Εμφανίστηκαν οι αστέρες του ουρανού και το σύστημα είχε δημιουργήσει μία πυραμίδα της οποίας η κορυφή τον άγγιζε, αλλά ο απλός άνθρωπος βρισκόταν στο σκοτάδι. Όμως ο άνθρωπος, ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”, ανεξάρτητα από την ποιότητα και την ποσότητα της γνώσης, που του δίνεται, εξακολουθεί από τη φύση του να παράγει ύδωρ. Για να εμποδίσει το σύστημα αυτήν την ανεξέλεγκτη παραγωγή, άρχισε να δίνει ύδωρ αλλά στη μορφή που το συνέφερε και είναι το αίμα. Όταν γεύεται ο άνθρωπος το αίμα, πεθαίνει, γιατί δε γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και καταναλώνει τη ζωή του ως δούλος.


Όλη η κοσμοθεωρία της αρχαίας Βαβυλώνας για την εξουσία του πατέρα και για τη μοιχεία είχε τη μορφή αίματος κι αυτή δινόταν στους ανθρώπους, που πέθαιναν. Ήταν αίμα, γιατί αυτοί που την έδιναν ήξεραν γιατί την έδιναν κι ήξεραν τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι. Το αίμα δίνεται πάντα, για να εκμεταλλευτεί το σύστημα τη βάση. Ο Χριστός αυτό το γνωρίζει, το ερμηνεύει με απόλυτο τρόπο και λέει: (Ματθ. 12.34-12.35) "γεννήματα εχιδνών, πώς δύνασθαι αγαθά λαλείν πονηροί όντες; εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί." (Γενεά εχιδνών, πώς είναι δυνατόν νά μιλήτε γιά καλά πράγματα, αφού είσθε πονηροί; Διότι το στόμα μιλεί εκείνο από τό οποίον είναι γεμάτη η καρδιά.) . Ο Χριστός δίνει “ύδωρ ζων” και όχι αίμα, που προέρχεται από την καρδιά. Για να δοθεί το αίμα στους ανθρώπους, θα πρέπει να έχει προηγηθεί το αμάρτημα και το σύστημα να έχει τη δυνατότητα να το δώσει. Πρέπει να υπάρχει δηλαδή Καρδιά = Αμαρτία = Ανομία = 24.

Back to content | Back to main menu