Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Η αποκάλυψη του τρόπου λειτουργίας των υποκριτών, που δίνουν το αίμα γίνεται πάλι από το Χριστό: (Μάρκ. 11.27-11.33). Όταν οι πρεσβύτεροι, οι γραμματείς κι οι Φαρισαίοι Τον ρωτούν με ποια εξουσία κάνει αυτά που κάνει, ο Χριστός απαντά με ερώτηση, που αποκαλύπτει την αθλιότητα των υποκριτών. Ερωτώμενοι οι υποκριτές από το Χριστό για τον Ιωάννη κι ενώ έχουν γνώση του τι συμβαίνει, σταθμίζουν τα συμφέροντά τους και δε δίνουν απάντηση. “Ουκ οίδαμεν” λένε, ενώ έχουν γνώση, που θα μπορούσε να δώσει μία απάντηση, είτε σωστή είτε λανθασμένη. Σημασία έχει ότι δε δίνεται απάντηση επειδή δε συμφέρει και όχι επειδή δεν υπάρχει βεβαιότητα για το σωστό ή το λάθος. Το αίμα είναι η γνώση, που δίνεται, επειδή συμφέρει και δεν αποκαλύπτει το σύνολο των δεδομένων, που οδηγούν σ’ αυτή. Λέει ο αρχιερέας ότι συμφέρει ένα λαό να πεθάνει ένας άνθρωπος. Γιατί συμφέρει; Ποιον συμφέρει; Όλα αυτά δεν κοινοποιούνται ως σκέψεις. Πρέπει κάποιος, να συμμετέχει στα συμβούλια των αθλίων και να γνωρίζει ό,τι συμφέρει αυτούς που κυβερνούν το λαό κι είναι κύριοι της γης. Απ’ όπου για τον οποιονδήποτε λόγο εξαφανιστεί η γνώση των ανθρώπων, δίνεται αίμα, ώστε να μην απειλείται το σύστημα των αθλίων από τους ανθρώπους, που βλέπουν τον ουρανό.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε πρώτη φάση εκεί, όπου υπάρχει το σύστημα κι εκεί όπου έχει διαπραχθεί κατ’ αρχήν το αμάρτημα, δηλαδή στην Ασία. Αντίθετα στον υπόλοιπο κόσμο οι άνθρωποι γεννιούνται μέσα στη θάλασσα κι είτε πνίγονται είτε βγαίνουν στην επιφάνεια βλέποντας κι αυτοί τον κοινό ουρανό με τους Ασιάτες. Επειδή το σύνολο του κόσμου βρίσκεται στη φάση της πατριαρχικής κοινωνίας,  παντού υπάρχει το σύστημα και η δηλητηριασμένη γνώση, που προστατεύει τα συμφέροντα του. Στη θάλασσα υπάρχει το αλάτι, που διαφοροποιεί το νερό της από τα νερά των ποταμών και των πηγών τής Γης κι είναι αυτό που πικραίνει τους ανθρώπους και δεν τους επιτρέπει να ξεδιψάσουν. Άλας = Κατάρα = 13, όταν Κατάρα του Θεού = Κάτω κόσμος = 43. Αν οι άνθρωποι βρίσκονταν στην επιφάνεια της θάλασσας κι έβλεπαν τον ουρανό, θα επιβίωναν και δε θα διψούσαν ποτέ, εφόσον θα συντηρούνταν με το νερό που παράγουν οι ίδιοι. Το πρόβλημα για τον άνθρωπο είναι να ξεδιψάσει με ύδωρ ζωής και να ρεύσουν από την κοιλία του ποταμοί ύδατος ζωής, ώστε να μην ξαναδιψάσει πλέον. Οι άνθρωποι παράγουν ύδωρ, αλλά με το ανθρώπινο ύδωρ ξαναδιψά ο άνθρωπος, ενώ το σύνολο του υπάρχοντος ύδατος είναι γεμάτο άλας.


Σ’ αυτό το σημείο ο αναγνώστης θ’ αναρωτηθεί, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Είναι ο Θεός κακός και βύθισε τον άνθρωπο στο σκοτάδι κι είτε τον πνίγει μέσα στη θάλασσα είτε τον δηλητηριάζει με αίμα; Ο Θεός δεν είναι κακός, αλλά είναι απαραίτητο για τον άνθρωπο, εφόσον επιθυμεί την Αιώνιο Ζωή, να περάσει όλα αυτά τα στάδια. Για να γευθεί ο άνθρωπος τη θεία κοινωνία, είναι απαραίτητη αυτή η κατάσταση. Ο Χριστός που γνώριζε τα πάντα, έδωσε στους Αποστόλους Του οίνο κι άρτο. Οι εκκλησίες γνωρίζουν τη θεία κοινωνία και γι’ αυτό κατά τη διάρκεια αυτού του μυστηρίου δίνουν στους πιστούς άρτο και οίνο. Το πρόβλημα στην περίπτωση του ανθρώπου είναι η ανάγκη να γευτούν όλοι οι άνθρωποι τη θεία κοινωνία και όχι μόνον οι “εκλεκτοί”. Για να γίνει αυτό, πρέπει ο άνθρωπος ο ίδιος με τη βοήθεια του Θεού να δημιουργήσει τεράστιες ποσότητες οίνου και άρτου. Ο Χριστός εν ζωή δίνει “ύδωρ ζων”, γιατί ο οίνος που είναι το  αίμα Του, θα δοθεί στο σύνολο των ανθρώπων μόνον όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Μ’ αυτά τα δεδομένα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι οι θάλασσες και οι ωκεανοί δημιουργήθηκαν,  ώστε σε κάποια στιγμή το ύδωρ τους να γίνει οίνος, ενώ αντίθετα τα συστήματα ξηράς δημιουργήθηκαν για να δοθούν ως άρτος. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γευτεί τη θεία κοινωνία, αν δε γευτεί έναν άρτο πλημμυρισμένο με οίνο.. ένα σύστημα του οποίου η γνώση, όταν θα δίνεται στους ανθρώπους, θα τους ευφραίνει και δε θα τους πικραίνει ή δηλητηριάζει. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει σαν Θεός, απολαμβάνοντας μόνον οίνο ή μόνον άρτο. Το ιδανικό σύστημα από άποψη λειτουργίας τον σκοτώνει, όταν η γνώση που του δίνει είναι δηλητηριασμένη. Ο ιδανικός οίνος λυτρώνει τον άνθρωπο, αλλά δεν του επιτρέπει να επιβιώσει μέσα στο σύστημα. Απ’ όλα αυτά εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι τίποτε δεν είναι δυνατό να δοθεί στους ανθρώπους πριν την καθορισμένη ώρα.


Όλα αυτά τα γνώριζε ο Χριστός, αλλά όταν τα έλεγε τον περνούσαν για τρελό. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν, γιατί οι άνθρωποι θα έπρεπε να γευθούν το αίμα Του και τη σάρκα Του. Πριν το αμάρτημα ο άνθρωπος ήταν τέλειος, αλλά φτωχός. Ζούσε σ’ έναν κόσμο στον οποίο το φως ήταν ελάχιστο και δεν υπήρχε, ούτε ύδωρ, για να τον ξεδιψάσει, ούτε άρτος, για να τον χορτάσει. Ήταν πνευματικό ον και οι ανώτερες ανάγκες του τόν έκαναν δυστυχισμένο. Μετά το αμάρτημα, δημιουργήθηκαν οι βάσεις για την ανθρώπινη Θέωση, επειδή άρχισε να παράγεται ύδωρ και άρτος. Ο άνθρωπος ήταν πλέον αμαρτωλός κι είτε πνιγόταν μέσα στις θάλασσες που αυτός δημιούργησε είτε δηλητηριαζόταν μέσα στα συστήματα που ο ίδιος επίσης δημιούργησε. Αυτή είναι η γενική κατάσταση, που επικρατεί στον κόσμο από την εποχή του πρώτου αμαρτήματος ως και την εμφάνιση των κοσμοκρατοριών.


Αυτό που πρέπει να δούμε εμείς είναι ο ρόλος των λαών που δημιούργησε ο Θεός και η αναγκαιότητά τους. Οι Έλληνες και οι Ιουδαίοι είναι παιδιά αυτών των δύο διαφορετικών καταστάσεων. Έχουν γνώση που τους επιτρέπει να επιβιώνουν.. οι μεν Έλληνες  στη θάλασσα, οι δε Ιουδαίοι στην ξηρά. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι τυχαία κι αναγνωρίζονται με την απλή λογική. Το σύστημα των Ελλήνων ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρό, ώστε να έχει τη δυνατότητα να σκορπά το αίμα μέσα στην κοινωνία. Οι Έλληνες αντλούσαν γνώση απ’ όπου ήθελαν κι αυτό σημαίνει ότι περιφέρονταν στη θάλασσα. Η τέλεια γνώση που τους δόθηκε μέσω των Επών, τους δόθηκε, για να μη χάνονται και να μένουν συμπαγείς. Ο Έλληνας μπορούσε να αντλεί γνώση από παντού, αλλά όταν κινδύνευε να δηλητηριαστεί ή να χαθεί μέσα στον τεράστιο όγκο της ανθρώπινης γνώσης, επανερχόταν στην ασφάλεια που του έδιναν τα συστήματα, που προέκυπταν από τα Έπη. “Πας μη Έλλην βάρβαρος”  .. φράση που λειτουργούσε ως φάρος και όχι ως εθνικιστικό σύνθημα. Μόλις διαπίστωνε ότι  το σύστημα μέσα στο οποίο ζει τον κατέστρεφε, θυμόταν την καταγωγή του και ξανακαλλιεργούσε τα Έπη.


Αντίθετα οι Ιουδαίοι ήταν λαός της ξηράς. Δεν ξέφευγαν μέσα από το σύστημα τους και δέχονταν το αίμα του. Δεν περιφέρονταν στη θάλασσα των δεδομένων, γιατί αυτό σήμαινε αποβολή. Οι Έλληνες για τη Σωτηρία τους απαιτούν καλό κυβερνήτη, ενώ οι Ιουδαίοι χρειάζονται κάποιον που να έχει λυχνία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός τονίζει έντονα την ιδιότητα του ως Πηγής Φωτός. Απ’ αυτές τις διαφορετικές ανάγκες καταλαβαίνουμε ότι στην τελική Θέωση των ανθρώπων, αν είναι όλοι οι άνθρωποι Έλληνες, χρειάζονται καλό κυβερνήτη κι ο καλύτερος είναι ο Χριστός, ενώ στην περίπτωση που είναι Ιουδαίοι, χρειάζονται την ισχυρότερη πηγή φωτός, που είναι ο Ήλιος. Οι αριθμοί δείχνουν ότι:  Έλληνες = Πλοίον = Κιβωτός = 34, ενώ, Ιουδαίοι = Χριστός = Κυβερνήτης = 46.


Ο Θεός προετοίμασε μέσω της γνώσης τους δύο λαούς, οι οποίοι έχουν απόλυτα χαρακτηριστικά. Οι Έλληνες είναι η κιβωτός, η οποία αντέχει σε κάθε είδους κατακλυσμό και ταραχή της θάλασσας διατηρώντας συνεχώς επαφή  και με τον ουρανό αλλά και με τη γνώση των ανθρώπων. Αντίθετα οι Ιουδαίοι έχουν το πανίσχυρο σύστημα, που είναι δυνατό να επιβιώνει ως σύστημα ξηράς, χωρίς να επηρεάζεται κι αυτό από κατακλυσμούς. Οι Ιουδαίοι ακόμα κι αν όλος ο κόσμος πλημμυρίσει, θ’ αντισταθούν ως δομή.


Η δημιουργία αυτών των δύο λαών πραγματοποιήθηκε μέσω της δωρεάς του Θεού. Ενώ η δωρεά Του Θεού είναι κοινή αλλά και διαφορετική, σ’ αυτούς δόθηκε κατά τον εξής τρόπο: ο Θεός όταν δίνει παιδεία, δηλαδή “ύδωρ ζων”, προκαλεί κατακλυσμό. Δίνει σ’ όλους τους ανθρώπους γνώση τεράστια, που προστίθεται στην υπάρχουσα και οι άνθρωποι αδυνατώντας να την αντέξουν, πεθαίνουν. Ύδωρ ζων = Παιδεία =  Κατακλυσμός = 36. Πολλοί λαοί στις γραφές τους αναφέρονται σε κατακλυσμούς, αλλά δε γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτοί και τι σκοπό είχαν. Οι κατακλυσμοί ακολουθούν κι αυτοί μία συγκεκριμένη σειρά και πρέπει εμείς να τη βρούμε.


Όταν η Γη κατά τη Δημιουργία δεν είχε ύδατα, ο κατακλυσμός προήλθε από τον ουρανό. Μέρος του ουρανού έπεσε στη Γη υπό μορφή ύδατος. Ουρανός = 36. Ο πρώτος κατακλυσμός ήταν αυτός, που σημειώθηκε στη Βαβυλώνα κι αποτέλεσμα του ήταν η παγκόσμια μετάλλαξη της κοινωνίας. Όταν δεν υπάρχει κανένα υγρό στοιχείο πλην αυτού της βροχής, οι άσχημες συνέπειες του κατακλυσμού αφορούν μόνον τους ανθρώπους, που θα βρεθούν μπροστά στο μεγάλο ποταμό που σχηματίζεται. Αν, δηλαδή, Ουρανός = Ύδωρ ζων = Παιδεία = Κατακλυσμός = 36, οι άνθρωποι που πνίγονται είναι αυτοί οι οποίοι δέχονται το σύνολο του ύδατος και άρα της δωρεάς του Θεού. Δωρεά του Θεού = Ποταμός μέγας = 54. Στην Αποκάλυψη Ποταμός μέγας αναφέρεται ο Ευφράτης, (Αποκ. 9.15). Όμως, Ευφράτης = 36 = Κατακλυσμός. Από εκείνον τον πρώτο κατακλυσμό που σχημάτισε τον πρώτο μεγάλο ποταμό, άρχισε να πλημμυρίζει η γη.


Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος κατακλυσμός και  υπεύθυνος για την κατάσταση που βιώνει το  σύνολο της ανθρωπότητας. Ο Θεός όμως είχε τον εξής σκοπό: πλημμυρίζει την Ασία, αλλά αποσύροντας ταυτόχρονα τα νερά μέσω του συστήματος, αυτό έχει ως συνέπεια να δημιουργήθει ξηρά σ’ αυτήν και θάλασσα σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Η πατριαρχία όμως που ξεκίνησε από τη Βαβυλώνα, δεν αφορά απόλυτα, ούτε τους Έλληνες ούτε τους Ιουδαίους. Αυτό σημαίνει ότι ακολούθησαν κι άλλοι μικρότεροι  κατακλυσμοί, που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία αυτών των λαών.


Προκαλεί ξανά ο Θεός κατακλυσμό, το δεύτερο στη σειρά, και δημιουργεί το σύστημα των Ιουδαίων. Ποταμός μέγας είναι πλέον η παράδοσή τους, αλλά υπεύθυνος γι’ αυτήν είναι ο Μωυσής. Μωυσής = 36. Αυτός ο κατακλυσμός έχει την ιδιότητα να μην απειλεί την ξηρά, αλλά να διατηρεί τους Ιουδαίους πάνω σ’ αυτή, χωρίς ν’ απειλούνται. Αν ήταν συνηθισμένος κατακλυσμός ύδατος, θα δημιουργούσε υγρό στοιχείο. Όμως αυτοί δεν έγιναν έθνος της θάλασσας κι επομένως αυτό που προέρχεται από τον ουρανό, δεν είναι ύδωρ με τη μορφή του ύδατος, αλλά κάτι άλλο. Παιδεία = Μωυσής = Χάλαζα μεγάλη = Έλκος κακόν = Νηστεία = 36. Από τον κατακλυσμό που αφορούσε τους Ιουδαίους προκύπτει το σύστημα τους, που, ενώ δέχτηκε παιδεία, δεν την καλλιέργησε μετατρέποντάς τη σε θάλασσα, αλλά την κράτησε ανερμήνευτη και έγινε σ’ αυτούς “έλκος κακόν”.


Ο τρίτος κατακλυσμός αφορά τους Έλληνες κι αυτός πραγματοποιήθηκε με τη δωρεά των Ομηρικών Επών. Επειδή ήταν ήδη άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα στη θάλασσα, δε δημιούργησαν ξηρά. Μέσω των Επών καλλιεργούν τη γνώση πολλαπλασιάζοντας τον όγκο της θάλασσας,  αλλά οι ίδιοι παραμένουν προσκολλημένοι στα Έπη. Όπου σκορπίζεται η γνώση των Ελλήνων δημιουργεί κατακλυσμό κι ανθρώπους της  θάλασσας που πολλαπλασιάζουν τον όγκο της. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτοί όλοι πεθαίνουν μέσα στα νερά των συστημάτων που δημιουργούν, ενώ οι Έλληνες επιβιώνουν μέσα στα συστήματα, που προκύπτουν από τα Έπη. Δωρεά του Θεού είναι τα Ομηρικά Έπη,  που για τους Έλληνες είναι ο μυθικός Προμηθέας. Ομηρικά Έπη = Προμηθέας = 54. Το όνομα αυτού που περνάει τη δωρεά και προκαλεί την επιθυμητή κατάσταση είναι Χείρων = 36. Οι Έλληνες σύμφωνα με τους αριθμούς είναι ο Αχιλλεύς = 34, και δάσκαλός του είναι ο Χείρων. Ό,τι είναι ο Μωυσής για τους Ιουδαίους, είναι ο Χείρων για τους Έλληνες.


Αυτοί οι τρεις κατακλυσμοί έδωσαν στον κόσμο τα χαρακτηριστικά που συνάντησαν οι κοσμοκράτορες. Υπήρχε μία τεράστια θάλασσα  και μία επίσης τεράστια ξηρά. Υπήρχε ένα πλοίο, η κιβωτός, που ταξίδευε στις θάλασσες κι ένα σύστημα, που δε βυθιζόταν. Με δεδομένο ότι οι άνθρωποι παράγουν πάντα ύδωρ και ότι οι Έλληνες, αλλά και οι Ιουδαίοι, πήραν παιδεία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ώστε να παράγουν, αυτό που απομένει είναι να δούμε τι παρήγαγαν, ώστε στην οριακή κατάσταση να μοιράζεται από τους κοσμοκράτορες. Οι κοσμοκράτορες δεν είναι δυνατό να παράγουν ό,τι παράγουν οι ομοεθνείς τους, αλλά το τέλειο που μπορεί να προκύψει από την παιδεία τους κι είναι το οριακό σημείο από το οποίο δεν υπάρχει περίπτωση περαιτέρω εξέλιξης. Οι Έλληνες με την παιδεία τους δημιούργησαν τη φιλοσοφία, που μετά από ένα σημείο δρούσε αρνητικά λόγω των παγκόσμιων συνθηκών. Οι Έλληνες στο οριακό σημείο τους ξεφεύγουν από το ύδωρ της παιδείας και δημιουργούν το Μύρον, ενώ οι Ιουδαίοι ξεφεύγοντας κι αυτοί από το αίμα δημιουργούν τον οίνο. Πρώτο δημιουργείται το μύρον και μετά ο οίνος κι αυτό λόγω του Σχεδίου του Θεού.


Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας και το Λόγο του Χριστού. Ο Υιός του Ανθρώπου θυσιάστηκε για τη Σωτηρία των ανθρώπων κι από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει επέλθει η πολυπόθητη Λύτρωση. Από τη στιγμή που η Θυσία είναι απαραίτητη, είναι επίσης απαραίτητο να υπάρχει μύρο για το σώμα του Υιού του Ανθρώπου κατά την ώρα του ενταφιασμού Του. Μέσω των αριθμών, το συμβάν με τη γυναίκα παίρνει άλλες διαστάσεις όταν, Γυναίκα = Αθήνα = Άδης = 21.


Μετά την οριακή στιγμή της δημιουργίας της Αθήνας εμφανίζεται ο υιός του Θεού, Αλέξανδρος. Υπάρχει μία θάλασσα, που έχει αγγίξει τα όρια της και μία ξηρά στην Ασία επίσης. Ο  Αλέξανδρος σπάει το φράγμα μεταξύ αυτών και δημιουργεί κατακλυσμό στην Ασία. Επειδή το σύνολο των υδάτων ρέουν από συγκεκριμένο σημείο, από συγκεκριμένο πρόσωπο, αυτό το πρόσωπο γίνεται ποταμός. Στην Ασία προηγείται της γενικής πλημμύρας ένας τεράστιος ποταμός. Ποταμός = 33. Όμως ο Αλέξανδρος δεν έζησε τόσο, όσο απαιτούσε η γενική μετάλλαξη της κοινωνίας σε δημοκρατική. Ο ίδιος ήταν ποταμός, αλλά η μετέπειτα κατάσταση που υπηρετούσε το σύστημα δημιούργησε ποικίλες συνθήκες. Εξαιτίας του προέκυψε για το σύνολο της Ασίας μία νέα δωρεά του Θεού, που ήταν κοινή μ’ αυτήν, που δόθηκε στους Έλληνες. Μπήκαν μέσα στην κοινωνία της Ασίας τα Ομηρικά Έπη. Ο ποταμός έγινε μέγας κι ο γενικός κατακλυσμός αναπόφευκτος. Βυθίζεται όλη  η Ασία μέσα στο ύδωρ, που λόγω συμφερόντων περιέχει το σύνολο των μορφών του. Γίνεται ένας κατακλυσμός στον οποίο συνυπάρχουν το μύρον, το αίμα, το ύδωρ και το άλας. Σ’ αυτόν τον τέταρτο κατά σειρά κατακλυσμό αντέχουν τα δύο συστήματα που δημιούργησε ο Θεός. Η κιβωτός, δηλαδή οι Έλληνες, που δεν παρασύρονται από την κοσμοθεωρία των ελληνιστικών χρόνων, κατά τους οποίους η φιλοσοφία παντρεύεται την εξουσία, και παραμένουν και πάλι κοντά στα Έπη, και οι Ιουδαίοι, που κατορθώνουν να διατηρήσουν ξηρά σ’ έναν κόσμο που έχει βυθιστεί. Πάνω σ’ αυτήν τη Γη εμφανίζεται ο Χριστός και παράγει το τέλειο αίμα, που είναι ο οίνος. Η ποιότητα του Λόγου Του σε συνδυασμό με τα πνευματικά δικαιώματα που δίνει στους Αποστόλους Του αρχίζουν και σπρώχνουν τα ύδατα, αποκαλύπτοντας πάλι την ξηρά των σκληρών συστημάτων, που παράγουν αίμα. Οι άνθρωποι που έχουν γνώση γεύονται τον οίνο του Χριστού, αλλά αντί να ευφραίνονται μεθούν. Μέθυσοι = Εθνικοί = 42. Επειδή τους το επιτρέπει η γνώση, κρατούν γι’ αυτούς τον οίνο και μεθούν, αλλά στους φτωχούς ανθρώπους δίνουν αίμα, που είναι προϊόν της ιουδαϊκής φιλοσοφίας. Αυτή η νέα κατάσταση μοιάζει με κατακλυσμό, αλλά δεν είναι..  είναι αυτό που περιγράφεται στην Αποκάλυψη ως “έλκος κακόν”. Γνώση υπάρχει, αλλά δίνεται με τέτοιον τρόπο, ώστε καλό είναι ο άνθρωπος να την αποφεύγει. Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο νηστεύοντας. Κατακλυσμός = 36 = Νηστεία = Έλκος κακόν.


Μ’ αυτόν τον τρόπο παγιδεύονται άνθρωποι  όλων των επιπέδων της γνώσης κι έχουμε τη δημιουργία του χριστιανικού κόσμου, που είναι κόσμος της ξηράς του συστήματος. Οι χριστιανοί της περιόδου της παντοκρατορίας  του Κυρίου δομούν ένα σύστημα απόλυτα όμοιο μ’ αυτό της Βαβυλώνας του οποίου η κορυφή αγγίζει τον ουρανό, ενώ η βάση του είναι βυθισμένη στο σκοτάδι, γευόμενη το αίμα. Αυτός είναι ο πέμπτος κατακλυσμός και είναι μεικτός. Είναι κατακλυσμός και ύδατος και πυρός. Ο Χριστός λειτουργεί και ως ποταμός δίνοντας οίνο αλλά κι ως φωστήρας με τη μορφή του μέγιστου των φωστήρων, του Ηλίου. Ήλιος = 33  = Ποταμός. Αυτά συμβαίνουν γιατί ο κόσμος που αφήνει πίσω του ο Χριστός είναι διπλής φύσης. Υπάρχει θάλασσα και μία κιβωτός που πρέπει να νικηθεί, αλλά και σύστημα ξηράς, που απαιτεί φως για να παράγει αίμα.


Ο Χριστός με την αποστολή Του δημιουργεί όλες εκείνες τις καταστάσεις που επιτρέπουν την εξέλιξη του Σχεδίου. Εν ζωή δρα τέλεια, ενώ μετά θάνατον —λόγω διαβόλου— κάνει τ’ ακριβώς αντίθετα. Εν ζωή είναι ο “Χριστός” κι έχει τη δύναμη και τη γνώση να κυβερνήσει τους μεν Έλληνες ως κιβωτό, τους δε Ιουδαίους να λυτρώσει με το αίμα Του, που είναι ο οίνος. Χριστός = Κυβερνήτης = Διδάσκαλος = 46. Οι Έλληνες είχαν ανάγκη κυβερνήτη, ενώ οι Ιουδαίοι διδάσκαλο. Η Θυσία Του είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Οι μαθητές Του δίνουν οίνο στους Έλληνες, τους μεθούν μετατρέποντάς τους σε μέθυσους και διαλύουν τη δομή της κιβωτού, ενώ στους απλούς ανθρώπους, που είχαν ανάγκη διδασκαλίας, δε δίνουν οίνο παρά αίμα.


Αυτό που έχει σημασία σ’ αυτό το σημείο είναι ότι με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου έγινε ένας τεράστιος κατακλυσμός και πρέπει εμείς να δούμε γιατί έγινε και ποιο το όφελος απ’ αυτόν. Ο Θεός δεν πραγματοποιεί κατακλυσμούς για να βλάψει τους ανθρώπους, αλλά για να τους βοηθήσει. Ο Θεός επιδίωκε κάτι που είναι δυνατό να βρεθεί μόνο μέσω των αριθμών. Οι Έλληνες είναι τύπος ανθρώπων, που λόγω των Επών είναι σταθερά εγκατεστημένοι στο βήμα 4 κι είναι έτοιμοι να βιώσουν τη δημοκρατία. Συνθέτουν συστήματα τα οποία είναι έτοιμα, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, να γίνουν ιδανικά. Το ιδανικό σύστημα είναι η δημοκρατία κι όταν μιλούσαμε στη θεία κοινωνία για τον άρτο, που είναι το ίδιο πράγμα, σημαίνει ότι οι Έλληνες μέσω της γνώσης τους μπορούν να τον παράγουν. Ο άρτος απαιτεί Έλληνες για να δημιουργηθεί.


Η γνώση των απλών ανθρώπων μας λέει ότι, για να δημιουργηθεί ο άρτος, είναι απαραίτητο να υπάρξει ο σίτος. Ο σίτος παράγει το άλευρον κι ακολουθείται μία διαδικασία που περιγράφει ο Χριστός. Οι Έλληνες σύμφωνα μ’ όλα αυτά θα πρέπει να είναι ο σίτος. Είναι ο σίτος και όχι το άλευρον, γιατί το άλευρον είναι αυτό που παράγει ο σίτος και θα πρέπει να αναζητηθεί στο τέλος. Πράγματι, Έλληνες = Σίτος = 34. Ο σίτος δεν μπορεί να φυτευτεί στη θάλασσα αλλά στη γη. Οι Έλληνες έπρεπε να κατευθυνθούν από το Θεό έξω από το οικείο περιβάλλον τους. Ο Αλέξανδρος με την κατάκτηση της Ασίας έσπειρε Έλληνες στη Γη μέσω της δημιουργίας ελληνικών κοινωνιών. Ο κατακλυσμός τώρα αρχίζει και αποκτά νόημα.


Σε πρώτη φάση μεταφέρθηκε σπόρος, ενώ ο κατακλυσμός έδωσε το απαιτούμενο ύδωρ για την ανάπτυξη του. Αυτό με τη λογική εξηγείται ότι αν δε γινόταν κατακλυσμός, ώστε να υπάρχει άφθονο ύδωρ, στην Ασία οι ελληνικές κοινωνίες θα πέθαιναν. Αυτού του είδους οι κοινωνίες δεν μπορούσαν ν’ αναπτυχθούν μέσα σ’ ένα σύστημα, που δίνει αίμα στους ανθρώπους. Οι Έλληνες = 34 = Μακεδόνας = Σίτος μεταφέρονται στη γη της Ασίας. Ο σπόρος είναι ο Αλέξανδρος, εφόσον εξαιτίας του φύεται σίτος στην Ασία. Αλέξανδρος = Σπόρος = 45.


Ο Αλέξανδρος έχει δύο ιδιότητες, εφόσον ανήκει σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Ενώ στην Ελλάδα, όπου υπάρχει ο σίτος είναι το πραγματικό προϊόν του, στην Ασία είναι αιτία εμφύτευσης του. Στην Ελλάδα δεν είναι σπόρος, γιατί δεν είναι Μεσσίας των Ελλήνων. Στην Ελλάδα είναι άλευρον. Ο τίτλος τού Αλεξάνδρου στην Ελλάδα είναι ηγεμών, που σημαίνει μέσω των αριθμών άλευρον. Άλευρον = Ηγεμών = Θεός = 28 = Λέοντας. Το μυστήριο του Αλεξάνδρου το αποκαλύπτει πλήρως ο Χριστός που γνωρίζει. Όταν οι Έλληνες αναζητούν το Χριστό, για να τον γνωρίσουν, ο Χριστός λέει κάτι πολύ περίεργο: (Ιωάν. 12.23-12.25) "ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου. αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις τη γην  αποθάνη, αυτός μόνος μένει. εάν δε αποθάνει, πολύν καρπόν φέρει." (Ήλθε η ώρα διά νά δοξασθή ο Υιός τού ανθρώπου. Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, εάν ο σπόρος τού σιταριού δέν πέση εις τήν γήν καί πεθάνη, μένει μόνος, εάν όμως πεθάνη, φέρει πολύν καρπόν.). Αυτό έχει νόημα μόνο μέσω των αριθμών. Ο Μακεδόνας = Σίτος = Έλληνες = 34. Αυτός που πρέπει να πεθάνει, για να φέρει καρπό πολύ, είναι ο κόκκος του σίτου. Αν ο Αλέξανδρος δεν πέθαινε στο απόγειο της βασιλείας του, θα έμενε μόνος κι αδύναμος να παράγει. Η εξουσία του θα κατέστρεφε όλες εκείνες τις συνθήκες, που επιτρέπουν στους Έλληνες να υπάρχουν. Ο Αλέξανδρος πεθαίνει και στην Ασία αναπτύσσεται ο σίτος. Κόκκος του σίτου = Μέγας Βασιλεύς = Κοσμοκράτορας = 60.


Η ανθρωπότητα μπήκε στο έκτο βήμα μετά τη δημοκρατία της Αθήνας με το θάνατο του κοσμοκράτορα, που εδραίωσε την κοσμοκρατορία.  Κοσμοκρατορία = Καρδιά της Γης = 60. Αν δεν πέθαινε ο κοσμοκράτορας, δε θα υπήρχε κοσμοκρατορία, γιατί οι Έλληνες που τον ακολουθούσαν, θα γίνονταν χωρίς αμφισβήτηση εκλεκτοί και το σύστημα της Ασίας θ’ αναπτυσσόταν παράλληλα μ’ αυτό της Ελλάδας και θα κατέρρεε. Οι Έλληνες από τη στιγμή που πεθαίνει ο Αλέξανδρος και λόγω της αμφισβήτησης, που υπάρχει μεταξύ τους, άρχισαν να παράγουν την επιθυμητή για το Θεό γνώση. Από τη διπλή ιδιότητα του Αλεξάνδρου, που είναι και σπόρος και άλευρον, προκύπτουν ως άκρως απαραίτητα στοιχεία ο άρτος κι ο σίτος. Ο άρτος δημιουργήθηκε εξαιτίας του έτοιμου αλεύρου  που είχε δημιουργήσει ο ελληνικός κόσμος  ως σίτος. Ο σίτος αφορά τη σπορά του συνόλου της Ασίας με Έλληνες.


Όσον αφορά τον άρτο, υπάρχει η ιδιομορφία ότι ο Αλέξανδρος ως υιός του Θεού και σ’ εκείνη τη φάση της ιστορίας του ανθρώπου ήταν ως ποσότητα αλεύρου ικανός, για να δημιουργήσει έναν άρτο παγκοσμίως ορατό, αλλά ανίκανος να δημιουργήσει τον άρτο που θα μοιραστεί σ’ όλον τον κόσμο. Ο άρτος αυτός που βρίσκεται μέσα στην αμαρτία μέσα στη Ρώμη είναι καταδίκη των ανθρώπων. Είναι ένα σύστημα που είναι τόσο ελαστικό, ώστε να χωρά τους Έλληνες και τόσο σκληρό, ώστε να τους σκοτώνει, όταν αγωνίζονται για τη δημοκρατία. Άρτος = Καταδίκη = 25. Για να δημιουργηθεί ο άρτος, σύμφωνα με το Χριστό, απαιτείται ζύμη και τρία σάτα αλεύρου που θα ζυμωθούν μαζί και θα εισαχθούν μέσα στο φούρνο. Τη γνώση εκείνη την εποχή για το σύστημα την είχε η Αθήνα κι όπως γνωρίζουμε απ’ αυτήν τη γνώση γεννήθηκε η Ρώμη κι επομένως η καταδίκη.


Η Αθήνα ήταν η γυναίκα, που πήρε τη ζύμη και την ανάμειξε με το άλευρον. Η ζύμη που εμείς γνωρίζουμε, είναι αυτή που μας γνωστοποιεί ο Χριστός. Ο Χριστός μας λέει να προσέχουμε τη ζύμη των Φαρισαίων, άσχετα αν οι μαθητές Του δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Οι αριθμοί δείχνουν ότι η ζύμη αυτή, είναι ο ελληνικός κόσμος. Η γυναίκα τότε ζύμωσε ένζυμο άρτο. Ένζυμος άρτος = 60 = Κοσμοκράτορας = Μέγας Βασιλεύς = Γενεά άπιστος = Καρδιά της Γης. Αυτή η κοσμοκρατορία έγινε με τη βοήθεια της ζύμης των Φαρισαίων. Ζύμη των Φαρισαίων = Δυνάμεις των ουρανών = Ελληνικός κόσμος = Καρποί υπεραξίας = Καρποί πονηροί = Οίκος του Χριστού = Τριακόσια δηνάρια = 79. Το άλευρον που είναι ο Θεός δίνεται σε ποσότητα τριών σάτων. Σάτα τρία αλεύρου = Ημέρα οργής = Θερισμός = Αγαθοί δούλοι = Ένοχοι θανάτου = Σκληροκαρδία = 57.


Όταν ο Θεός δεν υπάρχει για να προσφέρει τη δωρεά Του, η εμφάνιση του Υιού Του και άρα του Εαυτού Του με τη δύναμη που κληροδοτεί, δίνει τη δυνατότητα θερισμού σε αγαθούς δούλους, που είναι ένοχοι θανάτου. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο θερισμός τότε αφορούσε το σίτο, που είχε γευθεί τη δημοκρατία κι αυτοί που την κατέστρεψαν, είναι οι ένοχοι θανάτου. Αυτό που βέβαια έχει σημασία είναι ότι με την εισαγωγή του κόσμου στη γέενα του πυρός δημιουργήθηκε ο άρτος που, όταν γεννήθηκε ο Χριστός, υπήρχε. Παρομοιάζεται η Βασιλεία των Ουρανών μ’ αυτήν την κατάσταση γιατί: Βασιλεία των Ουρανών = Δένδρον της ζωής = Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.


Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, αν οι άνθρωποι δεν Τον σταύρωναν, είχε τη δυνατότητα και τους Έλληνες να κυβερνήσει και τους Ιουδαίους να λυτρώσει. Υπήρχε ο ένζυμος άρτος, δηλαδή η κοσμοκρατορία, πάνω σ’ ένα μεικτό κόσμο και μπορούσε να δοθεί στο Χριστό. Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν έγινε, γιατί οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι για Λύτρωση, εφόσον η τεχνολογία τους ήταν ελάχιστη. Αυτό που έκανε ο Χριστός ήταν να προσφέρει οίνο που, αν τότε διαπότιζε τη δομή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θα λειτουργούσε ο Ίδιος σαν Μεσσίας.


Σ’ άλλο σημείο αναφερθήκαμε στο μύρον που προσέφερε η γυναίκα για τον ενταφιασμό του Χριστού. Η γυναίκα είπαμε ότι είναι η Αθήνα και το μύρον το σύνολο της παραγωγής των Ελλήνων. Εκείνο το μύρο σύμφωνα με τις Γραφές άξιζε τριακόσια δηνάρια, που σημαίνει το σύνολο του ελληνικού κόσμου. Ο Χριστός δεχόμενος την προσφορά του μύρου, στην ουσία δέχεται τη θυσία τού ελληνικού κόσμου κι αυτό όχι λόγω εγωισμού, αλλά για το λόγο που εξηγεί. Ο ελληνικός κόσμος τότε δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να σώσει τους φτωχούς, που υπήρχαν. Ο ελληνικός κόσμος μυρώνει το σώμα του Υιού του Θεού, ώστε να μπορέσει ν’ αναστηθεί χωρίς φθορά. Η θυσία γίνεται με την απόκρυψη της γνώσης, που τον συντηρεί, ώστε να μπορέσει η γυναίκα να ζυμώσει με την ποσότητα που πρέπει.


Ενώ αυτά συμβαίνουν με τον άρτο, που ζυμώθηκε λόγω Αλεξάνδρου, υπάρχει κατά την παρουσία του Χριστού ένας τεράστιος αγρός σπαρμένος με σίτο. Εξαιτίας του Αλεξάνδρου υπήρξε η καταδίκη στη Ρώμη, αλλά εξαιτίας του όλη η γη της Ασίας είναι σπαρμένη με σίτο, που στην εποχή του Χριστού είναι έτοιμη για θερισμό. Με τον κατακλυσμό κι αφού ο σίτος ποτίστηκε, η Ανατολή εντάχθηκε στο σύστημα και τα νερά τραβήχτηκαν. Ο σίτος ήταν στη γη, αλλά τον συντηρούσαν πλέον οι φωστήρες του ουρανού. Τι συμβαίνει όμως κι αυτός ο σίτος δεν μπορεί να παράγει το άλευρον, που απαιτείται, για να φτιαχτεί ο άρτος που θα γευθεί η ανθρωπότητα; Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, ο σίτος ήταν έτοιμος για θερισμό, όπως υπήρχε και η Βασιλεία των Ουρανών, που θα μπορούσε να δεχτεί το Λόγο Του.


Και πάλι αυτό που συμβαίνει στον κόσμο, θα πρέπει να το αναζητήσουμε στο Λόγο Του. Στην παραβολή των ζιζανίων ο Χριστός περιγράφει τα όσα βλέπει (Ματθ. 13.24—13.30). Υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος έσπειρε σίτο, αλλά, ενώ έσπειρε καλό σπόρο ή σπέρμα, εχθροί έσπειραν ζιζάνια, τα οποία αναπτύσσονταν ανάμεσα στο σίτο. Αυτός που σπέρνει είναι ο Θεός ο Ίδιος ως Υιός Του, αλλά, επειδή εγκαταλείπει τον κόσμο, γίνεται πάλι ο Θεός Πατήρ. Ο Θεός έσπειρε το σίτο, αλλά δίνοντας τα πάντα στους ανθρώπους η κατάσταση γίνεται σύνθετη. Αυτό γίνεται, γιατί δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν οι άνθρωποι τι ακριβώς κάνει ο Θεός και τι οι άθλιοι. Ο Θεός είναι ο γεωργός και το Σπέρμα = 33, άριστο. Για να σπείρει ο Θεός σε μέρος που δεν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί, πρέπει να χρησιμοποιήσει σπόρο. Επειδή οι ανάγκες για σπόρο είναι μεγάλες, πρέπει να χρησιμοποιήσει το σύνολο του σίτου της Ευρώπης, δηλαδή το σύνολο των Ελλήνων του χώρου αυτού. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι, για να μετατρέψει το σίτο σε σπόρο και να προστατευθεί η νέα καλλιέργεια, θα πρέπει να καταστραφούν οι συνθήκες που διατηρούν το σίτο στην Ευρώπη και δεν επιτρέπουν τη φυσιολογική ωρίμανση του σπόρου στην Ασία. Αν ο Θεός επιθυμεί να δημιουργήσει στην Ασία Έλληνες, μέσα από τις ίδιες χρονοβόρες διαδικασίες που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, δεν είναι δυνατό να επιτρέψει την ύπαρξη των υπαρχόντων Ελλήνων της Ευρώπης. Αυτό το πετυχαίνει βάζοντας ένα ζιζάνιο στο χώρο της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο σίτος.


Ο Αλέξανδρος ήταν ζιζάνιο στην Ελλάδα, αλλά μέσω αυτού μεταφέρεται ο σίτος στην Ασία. Ζιζάνιον = Αλέξανδρος = Σπόρος = 45. Ο Γεωργός = Πατήρ ζων = Άμμων Δίας = 40. Το σπέρμα ήταν άριστο κι ο Αλέξανδρος πέθανε στα 33 του χρόνια. Ο Θεός έκοψε το ζιζάνιο που μετέφερε στην Ασία ως σπόρο κι ο σίτος θα έπρεπε να είναι καθαρός. Οι άνθρωποι όμως δεν αντιλαμβάνονται τη διάδοχη κατάσταση κι εμπιστεύονται τους γεωργούς που άφησε πίσω του φεύγοντας. Αυτοί οι γεωργοί, ενώ έχουν εντολή να προσέχουν το σίτο προστατεύοντας τον από τα ζιζάνια, όχι μόνο δεν το κάνουν, αλλά τα σπέρνουν κιόλας. Ο Γεωργός φεύγει και αφήνει πίσω του γεωργούς που ο Χριστός ονομάζει εχθρούς. Γεωργοί = Εχθροί = Πόρνοι = Καταραμένοι = Διαφθορά  = 40.
Αυτό ιστορικά αποδεικνύεται με το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος με την εξουσία του νίκησε τη δημοκρατία και μετέφερε Έλληνες στην Ασία. Όταν πέθανε, όλοι αυτοί αν λειτουργούσαν ως Έλληνες, θα έπρεπε να μοιράσουν γνώση, ώστε να πάει το σύνολο του κόσμου στο βήμα πέντε. Δεν το έκαναν αυτό όμως, παρά μονιμοποίησαν τον κόσμο στο βήμα τέσσερα παριστάνοντας τους γεωργούς. Η μόνη ασφάλεια του κόσμου ήταν η δική τους ύπαρξη, που δεν επέτρεπε να πάει η κοινωνία πιο πίσω. Όλοι αυτοί που γίνανε γεωργοί ήταν αυτοί που γνωρίζουμε ως πόρνους κι είναι εχθροί του Θεού.


Η καλλιέργεια των ζιζανίων γίνεται εκ του  πονηρού κι έχει το νόημα ότι αντί να εξελληνίζουν τους ανθρώπους, για να τους εκμεταλλευτούν, προκαλούν κατακλυσμούς γνώσης, που τους ευνοεί. Όπου μπορούν, δίνουν μόνον τα Έπη χωρίς φιλοσοφία κι όπου επίσης μπορούν βαστούν τους ανθρώπους στο αίμα. Ζιζάνια = 36 = Κατακλυσμός = Χάλαζα μεγάλη = Νηστεία. Όταν ο Χριστός είδε τι συμβαίνει στο χωράφι της Ασίας, δεν έδωσε εντολή να καθαριστεί ο σίτος από τα ζιζάνια, όπως του είπαν οι δούλοι του, αλλά μάζεψε τα ζιζάνια, τα έκανε δέματα και τα πέταξε στη φωτιά, ενώ έβαλε το σίτο στην αποθήκη του. Το πρόβλημα για τους ανθρώπους αυτού του κόσμου δεν είναι το γεγονός ότι τα ζιζάνια κάηκαν αλλά το ότι ο σίτος μπήκε στην αποθήκη. Επειδή ο άνθρωπος δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί τη Θέωση, ο Χριστός έβαλε στην αποθήκη την παγκόσμια παραγωγή του σίτου που δίνει το άλευρον. Αυτό σημαίνει ότι μόλις οι Έλληνες, δηλαδή ο σίτος, αναπτύχθηκαν, ο Θεός τους εξαφάνισε κι αυτό έγινε μετατρέποντας τους σε βαρβάρους.


Όταν δεν υπάρχει πλέον λόγος παραγωγής σίτου και οι Έλληνες είναι απειλητικοί για το Μυστικό Σχέδιο, η κιβωτός διαλύεται και παύουν να υπάρχουν Έλληνες. Ο Σίτος στην αποθήκη σημαίνει ότι ο Σίτος = Έλληνες = 34 παύει να είναι ορατός κι αυτό που είναι ορατό είναι η Αποθήκη = Βάρβαροι = 37 = Αμαρτωλοί = Κόλασις. Η  γνώση των Ελλήνων παραδίδεται στην εξουσία και στους βαρβάρους της κοινωνίας τύπου Βαβυλώνας.


Ο Χριστός περιγράφει το σύνολο των όσων συμβαίνουν με τρόπο απόλυτο. Ο Ίδιος είναι Κύριος κι αυτό σημαίνει ότι έχει δούλους. Όμως στο (Ματθ. 9.37-9.38) σπλαχνίζεται τον κόσμο, επειδή φαίνεται ως εγκαταλειμμένος  και λέει το εξής: "ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι. δεήθητε ουν του κυρίου του θερισμού όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού." (Ο μέν θερισμός είναι πολύς, οι δέ εργάτες ολίγοι. Παρακαλέστε λοιπόν τόν Κύριον τού θερισμού διά νά στείλη εργάτας εις τόν θερισμόν του.). Ο Χριστός μιλά για εργάτες και όχι για δούλους, γιατί ο θερισμός που ωφελεί τους ανθρώπους, γίνεται πάντα από εργάτες. Οι δούλοι που δε γνωρίζουν τι κάνει ο Κύριός τους, είναι πάντα επικίνδυνοι. Λέει δε εργάται, γιατί ο εργάτης είναι ένας και είναι ο Μακεδόνας = Αχιλλεύς = Εργάτης = 34, που κατά το θερισμό είναι Άλευρον = 28 = Ηγεμών. Τη δουλειά του Αλεξάνδρου μπορούν να την κάνουν μόνον πολλοί εργάτες, που θα εργαστούν και θ’ αμειφθούν ανάλογα, Εργάται = Άλευρον = Άμωμοι = 28. Οι δούλοι δεν είναι εργάται κι από τη στιγμή που δεν έχουν γνώση για την πρόθεση του Κυρίου πράττουν διαφορετικά πράγματα. Ο Χριστός ως Κύριος είναι υποχρεωμένος να ξεκινήσει το θερισμό με τους δικούς του δούλους. Οι άνθρωποι απλά πρέπει να εύχονται να σταλούν εργάτες.


Λέει ο Χριστός: (Ιωάν. 4.35-4.39)  "επάρατε τους οφθαλμούς υμών και θεάσασθε  τας χώρας, ότι λευκαί εισί προς θερισμόν ήδη. και ο θερίζων μισθόν λαμβάνει και συνάγει καρπόν εις ζωήν αιώνιον, ίνα και ο σπείρων ομού χαίρη και ο θερίζων. εν γαρ τούτω ο λόγος εστίν ο αληθινός, ότι άλλος εστίν ο σπείρων και άλλος ο θερίζων. εγώ απέστειλα υμάς θερίζειν ο ουχ υμείς κεκοπιάκατε. άλλοι κεκοπιάκασι, και υμείς εις τον κόπον αυτών εισεληλύθατε." (Σηκώστε τά μάτια σας, σάς λέγω, καί ιδέτε τά χωράφια ότι είναι άσπρα, έτοιμα πρός θερισμόν. Ήδη ο θεριστής παίρνει μισθόν καί μαζεύει καρπόν διά τήν ζωήν τήν αιώνιον, διά νά χαίρουν μαζί καί ο σπορεύς καί ο θεριστής. Εδώ η παροιμία είναι αληθινή ότι άλλος σπέρνει καί άλλος θερίζει. Εγώ σάς έστειλα νά θερίσετε εκείνο, διά τό οποίον δέν εκοπιάσατε.. άλλοι έχουν κοπιάσει καί σείς εμπήκατε εις τόν κόπον τούς.) . Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι δούλοι του Χριστού βρίσκονται στην εποχή του θερισμού, που όμως δεν είναι αποτέλεσμα δικού τους κόπου. Μπαίνουν στον κόπο άλλων. Οι δούλοι δεν πάσχισαν για τη δημιουργία της γνώσης των ανθρώπων. Ο Πέτρος νόμιζε ότι η βάρκα που άφησε πίσω του ήταν ικανή να του δώσει τη δόξα. Δεν πολέμησε στο χώρο του πνεύματος, παρά βρισκόταν στην ασφάλεια που παρέχει ένας κύριος στους δούλους του. Μισθό όμως σύμφωνα με το Χριστό παίρνει μόνον ο θερίζων, που χαίρεται μαζί με τον σπείροντα. Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Θερίζων = Χριστός = 46. Αυτό είναι γνωστό, εφόσον το λέει ο Χριστός χωρίς κανένα μυστήριο. Το άγνωστο είναι ποιος είναι ο σπείρων στον κόπο του οποίου μπήκανε οι δούλοι. Σπείρων = Παρθένοι = Νεανίσκοι = Λαός του Θεού = Εκλεκτός λαός = Φιλοσοφία = 48. Όλοι οι άνθρωποι που έσπειραν τη φιλοσοφία, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους, χωρίς να τους εκμεταλλευτούν είναι οι Φρόνιμοι = 48, που αντιπροσωπεύονται από τον υπεύθυνο όλης αυτής της κατάστασης, τον Αλέξανδρο. Εξαιτίας του προέκυψαν αυτοί οι Εργάται = Άμωμοι = 28 κι αυτός είναι ο σπείρων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι παρθένοι στην Αποκάλυψη ονομάζονται άμωμοι. Όλοι αυτοί χαρήκανε για την παραγωγή τους, αλλά αυτός που πήρε μισθό ήταν ο Θερίζων = Χριστός = 46. Μισθός = Παντοκράτωρ = Θεός ζων = Λελουμένος = 44. Ο Χριστός έγινε παντοκράτορας μετά από το θερισμό της Γης κι αυτός ήταν ο μισθός Του. Οι δούλοι θέρισαν τον κόσμο σαν θεριστές, αγνοώντας το σύνολο του Σχεδίου. Θερίζων = Χριστός = Διδάσκαλος = 46. Θεριστής = Διδακτός Θεού = Υιός του Θεού. Θεριστές είναι όλοι οι άνθρωποι που έχουν γνώση περί Θεού, είτε τέλεια είτε ατελή, με επικεφαλής —κατά τα πρότυπα του Αλεξάνδρου και των νεανίσκων— το Χριστό, τον πραγματικό Υιό του Θεού. Όλοι αυτοί που μπήκαν να θερίσουν, ήταν δούλοι και μπήκαν στον κόπο άλλων. Ο Βασίλειος ή ο Γρηγόριος ή οποιοσδήποτε άλλος πατέρας της εκκλησίας θέρισαν το σίτο, τη γνώση των Ελλήνων και δε σεβάστηκαν τον κόπο γενιών ολόκληρων. Πήραν τον καρπό και νόμιζαν ότι αυτοί είναι οι εκλεκτοί, επειδή δε γνωρίζουν τι σημαίνει κόπος δημιουργίας.

Back to content | Back to main menu