Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Όταν ο Χριστός καλείται να εξηγήσει την παραβολή των ζιζανίων, μιλά για το διάβολο, που σπέρνει ζιζάνια και για τιμωρία. Το ύποπτο στην εξήγηση που δίνει βρίσκεται στο σημείο ότι το θερισμό δεν τον κάνουν εργάτες, όπως και πρέπει, αλλά άγγελοι. Οι άγγελοι είναι πάντα δούλοι Αυτού, που τους στέλνει. Άγγελος = Δούλος = 29 κι αυτοί θα μαζέψουν τα σκάνδαλα και θα τα ρίξουν στην κάμινο του πυρός. Όταν εμείς γνωρίζουμε πως ο Χριστός βάζει δούλους για το θερισμό κι επίσης δημιουργεί το διάβολο, το πρόβλημα για την ανθρωπότητα βρίσκεται όχι  στα σκάνδαλα, που θα ριχθούν στην πυρά, αλλά στη λάμψη των δικαίων. Όταν οι δίκαιοι λάμψουν σαν Ήλιος, θα εμφανιστεί ο κλαυθμός κι ο βρυγμός των οδόντων για τους ανθρώπους. (Ματθ. 13.43) "τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτών. ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω." (Τότε οι δίκαιοι θά λάμψουν όπως ο ήλιος εις τήν βασιλείαν τού Πατέρα τους.. εκείνος πού έχει αυτιά, διά νά ακούη, άς ακούη.). Στη βασιλεία του πατέρα τους και όχι του Πατέρα του Χριστού. Αυτό είναι πολύ σημαντικό κι αποδεικνύεται μέσω των αριθμών. Δίκαιος = Διάβολος = Βασιλεύς = 39.

Εδώ κάποιος θ’ αμφισβητήσει και θ’ αναρωτηθεί: “είναι δυνατόν οι δίκαιοι να είναι γιοι του διαβόλου;”. Είναι δυνατόν, αν γνωρίζει κάποιος τις Γραφές. Όταν ο Χριστός περιγράφει την ημέρα της μέλλουσας κρίσεως, αποβάλλει τους δικαίους και τους τοποθετεί μαζί με το διάβολο. (Ματθ. 25.37) "τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες. κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ......" (Τότε θά αποκριθούν οι δίκαιοι καί θά πούν, "Κύριε, πότε σέ είδαμε νά πεινάς...). Όταν ο Χριστός έδωσε τη δυνατότητα θερισμού στους δούλους, άλλαξε παντελώς τις συνθήκες στον παγκόσμιο χώρο. Οι Έλληνες εξαφανίστηκαν κι αυτό που έμενε πλέον ήταν ο Χριστός κι ο Λόγος Του. Από εκείνη τη στιγμή παύει να υπάρχει η ζύμη των Φαρισαίων κι ο σίτος βρίσκεται στην αποθήκη, δηλαδή στην κατοχή των βαρβάρων. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την εξαφάνιση της γυναίκας, δηλαδή της Αθήνας, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για τη θεία κοινωνία απαιτείται άρτος, αλλά αυτήν τη φορά η γυναίκα που θα τον φτιάξει, δεν έχει προζύμι και το μόνο που διαθέτει είναι άλευρον από τους βαρβάρους, που έχουν το σίτο, άλας και ύδωρ. Αυτός ο άρτος είναι ο άζυμος άρτος.


Ο Χριστός κατά το Μυστικό Δείπνο δίνει άρτο και οίνο που οδηγεί στη θεία κοινωνία. Το λεπτό σημείο σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι απαιτείται άρτος, αλλά δίνεται ο άζυμος. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό είναι ότι ο ένζυμος άρτος είχε ήδη δημιουργηθεί, αλλά δε χωρούσε τον κόσμο στο σύνολο του. Αντίθετα ο άζυμος έχει τη δυνατότητα να επεκταθεί στο σύνολο του πλανήτη, γιατί μπορεί να φτιάχνεται και να καταστρέφεται διαρκώς,  χωρίς ν’ απειλεί το σχεδιασμό. Απαιτεί μόνον άλευρον, νερό και άλας, και για όσο διάστημα αυτά υπάρχουν δεν υπάρχει πρόβλημα. Αντίθετα ο ένζυμος άρτος δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει αυτήν την διαδικασία. Αν γίνει μία φορά δεν μπορεί να καταστραφεί, γιατί καταστρέφεται η ζύμη. Για να ξαναεπαναληφθεί η διαδικασία, θα πρέπει ο προηγούμενος άρτος να προστατευθεί και όχι να αφεθεί να καταστραφεί. Πρακτικά αυτά σημαίνουν ότι ιουδαϊκές κοινωνίες τύπου Βαβυλώνας μπορούν να  δημιουργούνται και να καταστρέφονται διαρκώς, διαδεχόμενες η μία την άλλη. Είναι αδύνατον όμως ξαναδημιουργηθεί κοινωνία ελληνιστικού τύπου, που αποτελεί τη βάση της θείας κοινωνίας και άρα να αφεθεί να καταστραφεί, γιατί καταστρέφεται η γνώση του Θεού. Ο οίνος, αντίθετα με τον άρτο, έχει την ιδιότητα να υπάρχει τέλειος, ενώ για να δημιουργηθεί ο άρτος απαιτεί μία χρονοβόρα διαδικασία. Αρκεί για το Θεό να δημιουργήσει έναν κατακλυσμό κι οι άνθρωποι θα γευτούν ταχύτατα τον οίνο. Ο Χριστός μπορούσε να επιτύχει έναν τέτοιον κατακλυσμό, αλλά δεν ευνοούσαν οι συνθήκες. Οίνο πρέπει να γευτούν όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο και να ευφρανθούν. Όμως πώς θα ευφρανθούν, όταν τα συστήματά τους είναι ατελή κι ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλο; Μπορούσε να πιει τον οίνο ένας δούλος και να νιώσει άνθρωπος ελεύθερος κι αθάνατος; Πώς μπορούσε να ζήσει αυτήν τη ζωή, όταν δεν ήταν δυνατό να εργαστεί ως ελεύθερος άνθρωπος, παρά ως δούλος; Για να κατορθώσει η θεία ευφυΐα να προστατεύσει τον οίνο, όσο διάστημα απαιτείται για να δημιουργηθεί ο άρτος, τον διατηρεί άκρατο. Δίνει τον οίνο, αλλά τον διατηρεί κλειδωμένο σαν αίμα κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Ο άκρατος οίνος είναι επικίνδυνος, γιατί οδηγεί σε χειρότερη κατάσταση απ’ αυτή στην οποία οδηγεί ακόμα και το αίμα. Ο άνθρωπος γίνεται μέθυσος και θυσιάζεται, χωρίς να γνωρίζει τι κάνει και τι λέει. Άκρατο οίνο μπορούν να πιούν, χωρίς να μεθύσουν, μόνον οι ακρατοπότες και θα δούμε ποιοι είναι αυτοί.


Σημασία έχει ότι ο Χριστός έδωσε ιδιότητες Ελλήνων μέσω του θερισμού σ’ Ιουδαίους κι αυτοί δημιούργησαν τον άζυμο άρτο. Λέει ο Χριστός: (Ιωάν. 15.3) "ήδη υμείς καθαροί έστε διά τον λόγον ον λελάληκα υμίν." (Ήδη σείς είσθε καθαροί, ένεκα τού λόγου τόν οποίον σάς εκήρυξα.).  Ενώ παρακάτω: (Ιωάν. 15.19-15.20) "ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει. ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ' εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου, διά τούτο μισεί υμάς ο κόσμος." (Εάν ήσαστε από τόν κόσμον, ο κόσμος θά αγαπούσε τό δικό του. Επειδή όμως δέν είσθε από τόν κόσμο, αλλ' εγώ σάς εδιάλεξα από τόν κόσμον, γι' αυτό σάς μισιεί ο κόσμος.) . Οι μαθητές του Χριστού έγιναν καθαροί, ενώ δεν ήταν, εξαιτίας της διδασκαλίας Του. Καθαροί = Έλληνες = 34. Με τη διδασκαλία Του απέκτησαν τέτοια γνώση, που θα μπορούσε να συγκριθεί μ’ αυτήν ενός Έλληνα. Αυτοί σύμφωνα με το Χριστό δεν ανήκουν στον κόσμο, γι’ αυτό και τους μισεί. Κόσμος = 34 = Έλληνες. Σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού αυτοί ανήκουν στον κάτω κόσμο. Στον κάτω κόσμο και στα συστήματά του υπάρχει μόνον αίμα και όχι άλευρον. Οι μαθητές Του γίνονται Καθαροί = Έλληνες = 34, αλλά λόγω των πνευματικών δικαιωμάτων και της καταγωγής τους γίνονται όχι σίτος, αλλά οίνος. Όταν οι Έλληνες πάνε στον κάτω κόσμο, παύουν να διατηρούν τα χαρακτηριστικά που έχουν στον κόσμο τους. Έλληνες = Καθαροί = Οίνος  = 34.


Ο Χριστός, με τη μεταφορά του κλειδωμένου Λόγου Του, δημιουργεί οίνο, που επεκτείνεται στον κόσμο, αλλά με το σημαντικό χαρακτηριστικό ότι ο οίνος είναι άκρατος κι οι πρώτοι μέθυσοι είναι αυτοί που τον γεύονται πρώτοι και είναι οι Απόστολοι. Δημιουργεί ο Χριστός έναν περίεργο κατακλυσμό, που στόχο έχει να παρασύρει τους Έλληνες στον κάτω κόσμο και να στερήσει τη δυνατότητα από τους υπόλοιπους να βγουν. Αυτό γίνεται ως εξής: γευόμενοι οι Έλληνες τον οίνο, διαπιστώνουν ότι είναι όμοιος με το σίτο που παράγουν, αλλά τέλειος κι ευφραίνονται με τα όσα υπόσχεται. Εγκαταλείπουν τη φιλοσοφία τους  και τα Έπη, αλλά δε βλέπουν ότι εισάγονται στο ιουδαϊκό σύστημα. Ο Χριστός μ’ αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει το αδύνατο, εφόσον εισάγει στον κάτω κόσμο και άρα στην καρδιά της Γης το σίτο. Βυθίζει την κιβωτό έτσι, ώστε, όταν στο τέλος λόγω των Ιουδαίων αποσυρθούν τα νερά, αυτή να είναι ανίσχυρη κι οι Έλληνες βάρβαροι.


Οι Έλληνες, δηλαδή η κιβωτός, είναι δυνατοί όσο βρίσκονται κοντά στη θάλασσα και διατηρώντας επαφή με τον ουρανό, ξεδιψούν από τη γνώση που δημιουργούν οι ίδιοι, χωρίς να δηλητηριάζονται από το αίμα. Όταν η αυθεντική κιβωτός μετατρέπεται σε μέθυσους, δηλαδή σε εθνικούς, επειδή βρίσκονται στην ξηρά είναι οι χειρότεροι βάρβαροι. Οι μέθυσοι δε φροντίζουν για τα παιδιά τους κι ούτε προστατεύουν τις συνθήκες, που τους είναι απαραίτητες. Οι Έλληνες κατά την εποχή του εκχριστιανισμού τους ήταν περήφανοι για τις γνώσεις που είχαν αντλήσει από τη θάλασσα. Όταν γεύτηκαν τον οίνο, μέθυσαν και θέλησαν να εξαφανίσουν τη γνώση, που τους έδωσε τα χαρακτηριστικά τους. Δεν έβλεπαν ότι τα παιδιά τους στο μέλλον θα γεννιούνταν, είτε εθνικοί είτε βάρβαροι. Πολέμησαν την Αθήνα και τη φιλοσοφία και το σκότος επικράτησε στη Γη. Ο Χριστός εδραίωσε την παγκόσμια κυριαρχία του με τέλειο τρόπο. Σ’ έναν κόσμο από τον οποίο είχε εξαφανιστεί η θάλασσα, υπήρχε μόνον άκρατος οίνος για τους εκλεκτούς κι αίμα για τους υπόλοιπους. Επειδή είχε προηγηθεί ο θερισμός του κόσμου, οι βάρβαροι είχαν τον απαιτούμενο σίτο για να χτίσουν το παγκόσμιο σύστημα. Υπήρχε όλη εκείνη η γνώση, που επιτρέπει στους ανθρώπους να χτίζουν συστήματα, αλλά δυστυχώς οι μόνοι που θα μπορούσαν να το απειλήσουν ήταν ή μεθυσμένοι ή βάρβαροι.


Το σύστημα άρχισε να επεκτείνεται στη Γη, χωρίς να κινδυνεύει από τη ζύμη, όπως ο ένζυμος άρτος. Ο ένζυμος άρτος πρέπει να έχει καθορισμένα όρια, ώστε, όταν φουσκώσει δίνοντας χώρο σ’ όλους τους ανθρώπους, να μοιραστεί σ’ όλους. Η κοσμοκρατορία του Αλεξάνδρου που ήταν αυτής της μορφής, δεν υπήρχε πιθανότητα να επεκταθεί σ’ όλον τον κόσμο. Έφτασε σ’ ένα όριο και μετά ακολούθησε η αντίστροφη πορεία, που οδηγεί στην καταστροφή. Ο Χριστός δίνοντας τον οίνο δεν επέτρεψε στον ελληνικό κόσμο να δράσει με τον τρόπο που δρα. Ο άζυμος άρτος έπρεπε να καλύψει τη γη και μόνον όταν αυτό θα γινόταν θα επέτρεπε ο Θεός τη δημιουργία του προζυμιού, για να παρασκευασθεί ο ένζυμος.


Αν παρατηρήσει κάποιος τις εκκλησίες της  Ανατολής και της Δύσης, θα δει μία αξιοπερίεργη διαφορά στον τρόπο με τον οποίο δίνουν τη θεία κοινωνία στους πιστούς. Η Ανατολική εκκλησία δίνει ένζυμο άρτο και οίνο σ’ όλους τους πιστούς, ενώ η Δυτική άζυμο στους απλούς πιστούς και μόνο στους κληρικούς δίνει οίνο. Αυτή η διαφορά είναι θέλημα Θεού να υπάρχει και δείχνει την τελειότητα του Σχεδίου. Κάτι το εντελώς τυπικό, όπως είναι η τελετή της θείας κοινωνίας, αποκαλύπτει τις πρακτικές κάθε εκκλησίας. Ο Λόγος του Χριστού είναι το αίμα Του, συνεπώς ο οίνος, ενώ το σώμα του —η δομή του— είναι ο άρτος. Το σύνολο σάρκας και αίματος είναι ο Χριστός, ο Υιός του Κυρίου = Θεία κοινωνία = 63. Άρτος και οίνος = 70 = Οικοδεσπότης = Πνευματικά δικαιώματα.


Στη θεία κοινωνία υπάρχουν και Έλληνες και Ιουδαίοι. Όλοι οι άνθρωποι είναι μέλη της κι αποτελούν το σώμα του Χριστού. Το σώμα αυτό δεν είναι ομοιογενές, αλλά είναι δύο διαφορετικά κομμάτια. Στο ποίμνιο της Ανατολικής εκκλησίας υπάρχουν Ιουδαίοι κι Έλληνες, ενώ στο ποίμνιο της Δυτικής μόνον Ιουδαίοι. Οι διαφορές προκύπτουν από τη δυνατότητα των ανθρώπων να κατανοήσουν το Λόγο, δηλαδή το αίμα, ώστε να γίνουν ένα με το σώμα, δηλαδή τον άρτο. Οι Έλληνες λόγω γλώσσας στην εκκλησία κατανοούν το Λόγο, εφόσον κατανοούν τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένος. Πάντα ήξερε ο Έλληνας τι έλεγε ο Χριστός. Αυτή η γνώση τον έκανε κοινωνό οίνου. Ο άρτος που γεύεται είναι ένζυμος, γιατί ο ίδιος ως γνώστης είναι η ζύμη, που δίνει χαρακτηριστικά στον άρτο.


Για να διατηρεί η Ανατολική εκκλησία το ποίμνιο των Ελλήνων συμπαγές, έπρεπε να το μεθάει με οίνο και να το μετατρέπει σε εθνικό στο σύνολό του. Αντίθετα η Καθολική εκκλησία με τα τεράστια πνευματικά δικαιώματα και το άπειρο σκότος που προκαλούσε η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των πιστών λόγω γλώσσας, ενεργούσε διαφορετικά. Έδινε το Λόγο του Χριστού σε μία γλώσσα ακατανόητη για το ποίμνιο κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μη γνωρίζουν αυτόν καθ’ αυτόν το Λόγο. Δεν έδινε οίνο αλλά αίμα. Δεν υπήρχαν μεταξύ των πιστών της Έλληνες, ώστε με τη γνώση τους να ελέγχουν την εκκλησία και να δίνουν στον άρτο χαρακτηριστικά ενζύμου. Έτσι η Δυτική εκκλησία τους έκανε μέλη ενός σώματος, που είχε χαρακτηριστικά αζύμου άρτου.


Αυτά αφορούν το ποίμνιο στο επίπεδο των πιστών. Οι ιερείς της Καθολικής εκκλησίας γνώριζαν το Λόγο του Χριστού, επειδή γνώριζαν τη λατινική γλώσσα. Οι ιερείς γεύονταν τον οίνο και μόνον αυτοί δρούσαν ως εθνικοί. Ο πιστός Ιταλός, όταν γεύεται τον άζυμο άρτο στη θεία κοινωνία, αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Είναι μέλος μίας κοινωνίας πιστών με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δομής, χωρίς ο ίδιος να έχει επαφή με τη λυτρωτική γνώση. Το σύστημα αυτής της κοινωνίας στηρίζεται στην ελληνική γνώση και άρα στο άλευρον. Για να παραχθεί αυτό το άλευρον απαιτείται σίτος, που σημαίνει δωρεά ελληνικής γνώσης. Αυτή η δωρεά και ό,τι αυτή δημιουργεί, συμβολίζεται με τον άζυμο άρτο. Είναι άζυμος, γιατί αυτοί που λαμβάνουν την ελληνική γνώση δεν είναι Έλληνες. Ο Ιταλός δεν λυτρώνεται και άρα δε λαμβάνει την τέλεια θεία κοινωνία, γιατί η ελληνική γνώση είναι αδύνατο να τον βοηθήσει, τη στιγμή που το σύστημα λαμβάνει ισχύ από το Λόγο του Χριστού και άρα απαιτεί τη γνώση του οίνου.


Μέχρι αυτό το σημείο μιλήσαμε για τα όσα συμβαίνουν στη Γη. Είδαμε πώς δημιουργούνται οι κατακλυσμοί αλλά και πώς αποτραβιούνται τα ύδατα αποκαλύπτοντας τη στεριά. Αυτό όμως που είναι το πιο σημαντικό, είναι τα συμβαίνοντα στον ουρανό. Το πρόβλημα του κάτω κόσμου είναι κατ’ αρχήν το σκοτάδι, που δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν τι ακριβώς συμβαίνει. Τα όσα συμβαίνουν στη Γη, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η προβολή των ουρανίων φαινομένων πάνω σ’ αυτή. Ο άζυμος άρτος, δηλαδή ο άκρατος οίνος, είναι το αποτέλεσμα κάποιων φαινομένων του ουρανού. Δεν είναι δυνατό γήινα φαινόμενα να δημιουργούν ουράνια, από τη στιγμή που τα όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους, είναι αποτελέσματα γνώσης, που προέρχεται από τον ουρανό.
Ο Χριστός λέει ότι το φως ήρθε στη Γη, αλλά οι άνθρωποι προτίμησαν το σκότος. Ο άζυμος άρτος είναι επιλογή ανθρώπων, που έχει άμεση σχέση με το φως, που ήρθε. Οι άνθρωποι δέχονται το φως κι από εκείνο το σημείο και πέρα εκμεταλλεύονται κατά βούληση τη γνώση στη δόμηση της κοινωνίας τους. Τ’ αρνητικά φαινόμενα οφείλονται στα πονηρά έργα αυτών, που εκμεταλλεύονται το φως. Οι φωστήρες του ουρανού, επειδή έχουν σχέση με τη γνώση και την παιδεία, επηρεάζουν τα ύδατα απ’ όπου ο άνθρωπος αντλεί γνώση.


Ο Χριστός λέει ότι είναι το Φως του κόσμου. Όσο βρίσκεται στη γη δίνει “ύδωρ ζων” ώστε να μη διψά ο άνθρωπος και λόγω του συγκεκριμένου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έζησε, αυτό το ύδωρ έχει τη μορφή αίματος, που οριακά είναι ο οίνος. Ο Θεός επιθυμεί για τους ανθρώπους να ζήσουν σ’ ένα τέλειο περιβάλλον. Είναι απαραίτητο να υπάρχει φως, ώστε να βλέπουν οι άνθρωποι τι κάνουν και πού πάνε. Από τη στιγμή που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο Θέωσης από το οποίο στο τέλος του ο κόσμος θα φωτιστεί, οτιδήποτε είναι απαιτούμενο για την ολοκλήρωση του έρχεται από τον ουρανό. Ο Θεός στέλνει ανθρώπους Του, που φωτίζουν τον κόσμο δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες, ώστε να υπάρχει εξέλιξη. Στέλνει φωστήρες τ’ ουρανού κι από τη στιγμή που στέλνει και τον Ίδιο τον Υιό Του, στέλνει το σύνολο των φωστήρων.


Στη Γη έχουν κατέβει τα ισχυρότερα άστρα του ουρανού και μεταξύ αυτών κι ο ίδιος ο Ήλιος και η Σελήνη. Αυτοί οι αστέρες πέφτουν πάντα μετά τον κατακλυσμό, γιατί απαιτείται να υπάρχει πλημμύρα γνώσης, ώστε να γίνεται ορατή η αξία του φωστήρα και μέσω της ισχύος του να διώχνονται τα νερά δημιουργώντας συστήματα, που αντλούν τη δύναμή τους από τους φωστήρες. Ο φωστήρας δεν πέφτει ποτέ στην ξηρά, γιατί παύει να είναι ορατός από τους ανθρώπους και δεν υπάρχει το μέσον, που θα δημιουργήσει εκείνες τις αλυσιδωτές αντιδράσεις, που θα επηρεάσουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Στη θάλασσα υπάρχει το μέσον κι είναι το ύδωρ. Αν πέσει ένας ισχυρός αστέρας στη θάλασσα, δε θα χαθεί, παρά με την ισχύ του θα δημιουργήσει διάφορα φαινόμενα. Μπορεί να βράσει τα νερά ή να τα δηλητηριάσει και να επηρεάσει το σύνολο των ανθρώπων, που κατοικούν μέσα σ’ αυτήν.


Όταν μιλούσαμε για την παιδεία, που δίνεται στους λαούς και μέσω της οποίας παίρνουν χαρακτηριστικά, εννοείται ότι αυτή δίνεται από φωστήρες κι όταν δημιουργηθεί σύστημα ξηράς, αυτή η ίδια παίρνει χαρακτηριστικά φωστήρα. Έστω ότι δίνονται τα Ομηρικά Έπη. Αυτά τα δίνει κάποιος φωστήρας στους ανθρώπους, που γίνονται κατόπιν Έλληνες κι αυτοί μετά γίνονται φωστήρες για τον υπόλοιπο κόσμο, που τους βλέπει. Στόχος είναι πάντα ο πολλαπλασιασμός, ώστε στην οριακή κατάσταση της Θέωσης να μην αδικηθεί κανένας άνθρωπος. Για να γίνει ένας λαός φωστήρας, θα πρέπει να του δοθεί εξουσία κι επομένως θέση στην κορυφή της πυραμίδας, που στην περίπτωση της κοσμοκρατορίας αγγίζει τον ουρανό. Οι Έλληνες όσο βρίσκονται στη θάλασσα ως κιβωτός, είναι αδύνατο να γίνουν ορατοί ως φωστήρες. Πρέπει να κατακτήσουν μία δομή και η κιβωτός στην κορυφή θα είναι ο φωστήρας. Οι φωστήρες του ουρανού, όπως γνωρίζουμε, είναι οι αστέρες του. Οι ισχυρότεροι μεταξύ αυτών είναι τρεις. Είναι κατά σειρά ισχύος: ο Ήλιος, η Σελήνη και η Αφροδίτη. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος πραγματοποίησε το αμάρτημα, μπήκε στον κάτω κόσμο και στο σκοτάδι. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε πρώτα να πέσει ένας φωστήρας στη Γη, ώστε η γνώση του να δώσει τα πνευματικά δικαιώματα στους εκλεκτούς και να σχηματιστεί το σύστημα της πατριαρχίας. Είναι όμως δυνατό σε πρώτη φάση να πέσει ο Ήλιος στη Γη; Και τι ισχύ θα έχει μετά η Αφροδίτη; Από τη στιγμή που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο, εννοείται ότι οι ασθενέστεροι φωστήρες πέφτουν πρώτοι, ώστε να προετοιμάσουν το σύστημα, που θα έχει ως φωστήρα τον Ήλιο. Δεν είναι δυνατό να πέσει ο Ήλιος μέσα στο απόλυτο σκοτάδι κι αφού δουν οι άνθρωποι την ημέρα, να ξαναγυρίσουν στη νύχτα. Οι άνθρωποι διανύουν ακόμα και σήμερα τη μεγάλη νύχτα και γι’ αυτό ευθύνονται οι άθλιοι. Το φως ήρθε στη Γη, αλλά οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται. Υπάρχει ο Ήλιος, αλλά οι άθλιοι προτιμούν το φως των κατώτερων φωστήρων, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να δράσουν οι ίδιοι σε συνθήκες νύχτας σαν οδηγοί και να μπορούν να κλέβουν.


Το πρώτο αστέρι που εμφανίζεται τη νύχτα είναι η Αφροδίτη. Ως αστέρι η Αφροδίτη είναι ετερόφωτη, εφόσον το φως της είναι το φως του Ηλίου και κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι, ενώ το φως της δε φωτίζει καθόλου τη Γη, παρ’ όλ’ αυτά είναι τόσο ισχυρό, ώστε να το βλέπουν όλοι. Η Αφροδίτη είναι ένα αστέρι παγίδα. Ο άνθρωπος που την ακολουθεί, ενώ βλέπει καθαρά το φως της, δεν μπορεί να δει γύρω του. Είναι προτιμότερο τη νύχτα να μην υπάρχει αυτός ο φωστήρας, εφόσον το μόνο που κάνει είναι ν’ αποσπά την προσοχή του ανθρώπου. Είναι προτιμότερο ο άνθρωπος να βαδίζει στο απόλυτο σκοτάδι ψηλαφώντας τη Γη, παρά να κοιτά ένα φως, που δε βοηθά κι αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος να είναι, σύμφωνα με το Χριστό, η πτώση στο λάκκο. Οι άνθρωποι που παίρνουν δικαιώματα από την Αφροδίτη είναι  τυφλοί οδηγοί, εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα να δουν γύρω τους. Ποια είναι η κατάληξη; Ο λάκκος. Λάκκος = Βαβυλώνα = Τάφος = 20, ή Βόθυνος =  37 = εξουσία. Ο άνθρωπος μπαίνει στον τάφο από  τη στιγμή που επιτρέπει σε τυφλούς να τον οδηγούν. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στη Βαβυλώνα κι ήταν το προπατορικό αμάρτημα, που οδήγησε στην πατριαρχία.


Η Αφροδίτη που δημιουργεί αυτά τα αποτελέσματα, είναι ένας γνωστός μας. Αφροδίτη = Διάβολος = Βασιλεύς = 39. Καθώς πέφτει ο πρώτος φωστήρας, γεννιέται ο διάβολος και οι άνθρωποι μπαίνουν στον τάφο. Από τη στιγμή που ο διάβολος εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δημιούργησε τότε τον τύπο της δομής στην οποία κυριαρχεί ο διάβολος και με την πάροδο του χρόνου ενισχύει το φως του, ώστε να γίνει ορατός απ’ όλη την ανθρωπότητα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα είδος φωστήρα, που όσο και να ενισχυθεί το φως του, να μη φωτίζει τη Γη.


Πριν δούμε πώς λειτουργεί ο διάβολος σ’ αυτήν την περίπτωση, χρήσιμο είναι να δούμε τι ακριβώς είναι ο ουρανός. Ο Θεός είναι Κύριος και Δημιουργός των πάντων. Σύμφωνα με τους μύθους: Κύριος = Έρεβος = 35, και άρα ο Υιός που παίρνει την εξουσία είναι ο ουρανός. Ουρανός = Ύδωρ ζων = Παιδεία = 36. Ο Ουρανός κάθε λαού είναι η παιδεία του. Μέσα σ’ αυτή βρίσκονται οι φωστήρες και μέσω αυτής ο λαός παίρνει χαρακτηριστικά.


Ο Θεός δημιουργεί με γνώση φωστήρα το σύστημα της Βαβυλώνας και παράλληλα δημιουργεί και δύο διαφορετικούς λαούς..  τους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών λαών βρίσκεται στο φωστήρα, που τους κατευθύνει. Οι πρώτοι κατευθύνονται από τα Ομηρικά Έπη, ενώ οι δεύτεροι από την παράδοση τους, που είναι προϊόν του Μωυσή και των πατριαρχών τους. Οι Έλληνες = Σελήνη =34, και δημιούργημα τους είναι η Αθήνα = Μήνη (Σελήνη) = 21. Όλα αυτά προέκυψαν από τα Ομηρικά Έπη, που επιτρέπουν στους Έλληνες να βλέπουν στο σκοτάδι, αλλά που δεν είναι ικανά να φωτίσουν όμοια με τον Ήλιο. Ομηρικά Έπη = Πανσέληνος = 54. Ο Σωκράτης κι οι υπόλοιποι Έλληνες φιλόσοφοι δεν ήταν εξυπνότεροι των άλλων ανθρώπων άλλων λαών, απλά τους δόθηκε περισσότερο φως.


Από την άλλη πλευρά το ισχυρότερο των συστημάτων της Γης που είναι το ιουδαϊκό, φωτίζεται από έναν αστέρα μυστήριο. Οι Ιουδαίοι κατευθύνονται με βάση το άστρο του Δαυίδ. Τι είναι το άστρο αυτό; Η Αφροδίτη; Η Σελήνη ή  ο Ήλιος; Το άστρο του Δαυίδ είναι τα πάντα και το καθένα ξεχωριστά. Τι σημαίνει αυτό; Ο Θεός προετοίμασε ένα πανίσχυρο σύστημα, που κανένας φωστήρας εκτός από τον Ήλιο να μη μπορεί να το καταστρέψει και το ίδιο ταυτόχρονα να μπορεί να λειτουργεί με το σύνολό τους. Αυτό σημαίνει ότι πριν την εμφάνιση του Αλεξάνδρου, το άστρο αυτό είχε την ισχύ της Αφροδίτης. Η Σελήνη, δηλαδή οι Έλληνες, δεν μπόρεσαν να νικήσουν τη δομή του, ώστε να το διαλύσουν εντάσσοντας την κοινωνία των Ιουδαίων στο βήμα τέσσερα της Πανσέληνου. Αντίθετα οι Έλληνες, με τη γνώση και άρα το φως που σκόρπισαν, έδωσαν τη δυνατότητα στο άστρο αυτό να πάρει και την ισχύ Πανσέληνου. Οι Ιουδαίοι χωρίς να διαλύσουν τη δομή τους και να φωτίσουν την κοινωνία τους, άντλησαν φως Σελήνης.


Μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου οι συνθήκες που είχαν να αντιμετωπίσουν οι νεαροί  Ιουδαίοι ήταν πολύ δυσκολότερες. Στο ιουδαϊκό σύστημα ο διάβολος παίρνει την ισχύ του ισχυρότερου των φωστήρων λειτουργώντας όμως ως Αφροδίτη. Οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το φωστήρα, εξακολουθούν να μη βλέπουν. Ενώ οι Έλληνες μέσω της Σελήνης έβλεπαν, οι Ιουδαίοι κατάφεραν —ως σύστημα— ο λαός τους να βλέπει ακόμα λιγότερο. Είχαν τη γνώση να εξοντώσουν και τους λίγους διαφωνούντες. Όλα αυτά γίνονται μέσω της μισητής από το Χριστό παράδοσης. Παράδοσις = Άστρο του Δαυίδ = Παντοκράτορας = 54.


Οι Ιουδαίοι σ’ απόλυτη αντιστοιχία με τους Έλληνες έχουν κι αυτοί την πόλη, που τους κατευθύνει. Η Αθήνα = 21 = Μήνη, κατευθύνει και φωτίζει τους Έλληνες, ενώ τους Ιουδαίους τους κατευθύνει η Ιερουσαλήμ. Το φως του αστέρος του Δαυίδ θα το βρούμε μέσα σ’ αυτήν την πόλη. Μεγάλη πόλις = 54 = Ομηρικά Έπη = Άστρο του Δαυίδ. Για τους Έλληνες, Αθήνα = Μήνη (Σελήνη) = 21, ενώ για τους Ιουδαίους, Ιερουσαλήμ = 52 = Εωσφόρος (Διάβολος), το άλλο όνομα της Αφροδίτης. Ο Εωσφόρος είναι η τρομερότερη μορφή του διαβόλου, που μπορεί να πάρει την ισχύ του συνόλου των φωστήρων. Ο διάβολος μπορεί να καλύπτει ως έννοια το σύνολο των δυνατών μορφών ισχύος, ενώ ο Εωσφόρος προσδιορίζει το ανώτατο όριο. Ο Χριστός μέσα στο Λόγο Του αναφέρει ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πόλις του μεγάλου βασιλέως κι επιπλέον ότι η ίδια σκοτώνει τους προφήτες κι είναι ανθρωποκτόνος. (Ιωάν. 8.44) "υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν. εκείνος ανθρωποκτόνος ην απ' αρχής...." (Σείς κατάγεσθε από τόν πατέρα σας, τόν διάβολον, καί τάς επιθυμίας τού πατέρα σας θέλετε νά κάνετε. Εκείνος από τήν αρχήν ήτο ανθρωποκτόνος...). Οι Ιουδαίοι είναι παιδιά του διαβόλου κι αυτό προσδιορίζεται από τη λέξη “ανθρωποκτόνος”. Ανθρωποκτόνος =  Υιός του διαβόλου = Ολιγόπιστοι = Θάνατος πρώτος = 67. Η Ιερουσαλήμ που τους γεννά, είναι η μεγάλη πόλη του μεγάλου βασιλέως. Άρα ο Εωσφόρος στη μέγιστη ισχύ του είναι ο ίδιος ο μέγας Βασιλεύς ή μέγας διάβολος. Μέγας Βασιλεύς = Αστήρ του Δαυείδ = Κοσμοκράτορας = 60 = Κοσμοκρατορία.


Ο κόκκος του σίτου, δηλαδή ο κοσμοκράτορας των Ελλήνων, έπρεπε σύμφωνα με το Χριστό να πεθάνει, για να φέρει καρπό —κι έφερε—. Ο Χριστός είναι κι αυτός Κοσμοκράτορας και πρέπει να μας δείχνει τα όσα συμβαίνουν. (Ματθ. 12.40) "ώσπερ γαρ ην Ιωνάς εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτως έσται ο Υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύκτας." (Όπως δηλαδή ο Ιωνάς ήτο εις τήν κοιλιά μεγάλου ψαριού τρείς ημέρες καί τρείς νύχτες, έτσι θά μείνη καί ο Υιός τού ανθρώπου εις τήν καρδιά τής γής τρείς ημέρες καί τρείς νύχτες.). Εμείς γνωρίζουμε ότι ο Χριστός πέθανε για τρεις ημέρες και μετά αναστήθηκε. Εφόσον Αυτός είναι ο Υιός του Ανθρώπου, Αυτός είναι που θα μείνει στην καρδιά της Γης. Καρδιά της Γης = Κοσμοκρατορία = Μέγας Βασιλεύς = Αστήρ του Δαυείδ. Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε για να γίνει κοσμοκράτορας, αλλά επειδή ήρθε ως φωστήρας έδωσε τα δικαιώματα στο σύστημα που μπορούσε να τ’ αντέξει, συνεπώς στο ιουδαϊκό.


Ποιος φωστήρας ήταν ο Χριστός; Το μυστικό του Θεού γίνεται αντιληπτό, αν καταφέρει ο αναγνώστης να καταλάβει πώς χειρίζεται ο Θεός τους φωστήρες. Η Αφροδίτη, όπως και η Σελήνη, είναι ετερόφωτοι αστέρες σε αντίθεση προς τον Ήλιο. Ο Θεός κάνει το τρομερό να εμφανίσει την ετερόφωτη Αφροδίτη και να δημιουργήσει τη Βαβυλώνα. Σ’ άλλα σημεία του πλανήτη εμφανίζει τη Σελήνη και την Αφροδίτη μ’ άλλα χαρακτηριστικά. Η Αφροδίτη των Ιουδαίων είναι το άστρο του Δαβίδ, δηλαδή η “παράδοσις”, αλλά αυτό που είδαν οι Ιουδαίοι στην πραγματικότητα ως φωστήρα ήταν η καιόμενη βάτος. Ο ουρανός τους, δηλαδή ο Μωυσής, έδειξε ως φωστήρα αυτήν τη βάτο. Αυτή η βάτος είναι υπεύθυνη για την παράδοση, που δημιουργεί το σύστημα. Το όνομα αυτό είναι όνομα αστέρος κι είναι αυτό του Δαβίδ. Αστήρ του Δαυίδ = Καιόμενη βάτος = Πατριάρχης = Πάσα εξουσία = Φαρισαίοι = Σημείον μέγα = Διάβολος ζων = 55. Οι Ιουδαίοι είδαν αυτόν το φωστήρα κι αυτός σ’ αντίθεση προς το διάβολο της Βαβυλώνας είναι ζων κι αλλάζει μορφές, ώστε στο τέλος να γίνει Εωσφόρος. Ο διάβολος της Βαβυλώνας είναι νεκρός και δημιουργήθηκε μόνο, για να δημιουργήσει την αρχική δομή. Οι Ιουδαίοι δίνουν στο διάβολό τους, που είναι ο Πατριάρχης, το σύνολο της εξουσίας κι αυτός, επειδή είναι ζωντανός, αντλεί γνώση από το περιβάλλον. Αυτό δείχνει ο αριθμός του αστέρος κι αποκαλύπτει την ισχύ του. Ο Θεός στους Ιουδαίους έδωσε Πατριάρχη, που στην αρχή διέθετε ισχύ διαβόλου, δηλαδή Αφροδίτης ή Βασιλέως.


Το Σχέδιο του Θεού απαιτούσε πρώτα να κινηθούν οι Έλληνες. Γεννά τον Αλέξανδρο και του δίνει χαρακτηριστικά διαβόλου ή Βασιλέως συνοδευόμενα από κάθε εξουσία. Ο Αλέξανδρος μ’ αυτήν την εξουσία ως διάβολος ζων, παίρνει το φως της Αθήνας και το σκορπά στην Ασία. Ο Αλέξανδρος δεν είναι ο ίδιος ο Ήλιος γιατί δεν έχει τη γνώση του Ηλίου. Δε γνώριζε το Μυστικό Σχέδιο όπως ο Χριστός. Ο Θεός τον τράβηξε από τη Γη. Ο Αλέξανδρος ως βασιλιάς έχει τα χαρακτηριστικά της Αφροδίτης. Έχει το φως της Σελήνης, αλλά στην κοσμοκρατορία του οι άνθρωποι εξακολουθούν να μη βλέπουν. Αυτός είναι ο πρώτος δίκαιος που θα λάμψει, σύμφωνα με το Χριστό, σαν Ήλιος. Δεν είναι Ήλιος, αλλά λάμπει σαν αυτόν. Δίκαιος = Διάβολος = 39, ενώ, Ήλιος = 33. Πεθαίνοντας ο Αλέξανδρος στην ηλικία αυτή, έχει χαρακτηριστικά Ηλίου κι αυτό παγιδεύει την Ανατολή.


Σ’ αυτό το σημείο τελειώνει η αποστολή των Ελλήνων κι αρχίζει αυτή των Ιουδαίων. Το σύστημα των Ιουδαίων εκείνη την εποχή είχε ισχύ Αφροδίτης. Παίρνοντας γνώση από τους Έλληνες το ενισχύουν και του δίνουν τ’ απόλυτα χαρακτηριστικά ισχύος, που είναι δυνατό να σταματήσουν την ανθρώπινη ευφυΐα. Μόνον ο Ήλιος μπορεί να το γκρεμίσει και κανένας άλλος. Όταν εμφανίζεται ο Χριστός, αφήνεται λόγω Σχεδίου να σταυρωθεί. Αυτό που κάνει είναι μεταφορά πνευματικών δικαιωμάτων. Ο Ίδιος είναι ο Ήλιος = 33 = Εμμανουήλ κι έχει την απόλυτη γνώση όσων συνέβησαν και όσων θα συμβούν. Παραδίδει τη γνώση Του κλειδωμένη, ώστε να δίνει δικαιώματα, αλλά να μην είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί αυτή, για να γκρεμίσει το σύστημα. Σ’ ό,τι αφορά τους ανθρώπους, η γνώση των Ελλήνων είναι ικανή να τους παρασύρει.


Ο Χριστός ήρθε σαν Ήλιος, ήρθε σαν φως, αλλά δε φωτίζει την ανθρωπότητα. Αυτό που έκανε στην πραγματικότητα ήταν να ενισχύσει όσο  τίποτε άλλο το άστρο του Δαβίδ. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ο Χριστός θέτει τα θεμέλια ενός μεικτού κόσμου, του χριστιανικού, που έχει την κοσμοκρατορία. Όμως η ισχύς του διαβόλου απ’ αυτό το σημείο και μετά, είναι ικανή να δημιουργήσει την αιώνια Κόλαση. Το άστρο του Δαβίδ είναι πλέον τόσο ισχυρό και τόσο σύνθετο που είναι ανίκητο. Φωτίζει ανάλογα με τους ανθρώπους, που το βλέπουν, είτε ως Αφροδίτη είτε ως Πανσέληνος. Όλοι όσοι προσπαθούν να το νικήσουν, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τον Ήλιο κι αυτό σημαίνει θάνατο. Είναι αδύνατο για τον άνθρωπο να γλιτώσει το θάνατο από τη στιγμή που θα πλησιάσει και θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει τον Ήλιο. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος διέπραξε το αμάρτημα, γεύτηκε το θάνατο. Ο θάνατος αυτός είχε σχέση με τα πνευματικά δικαιώματα, που έστελναν στον κάτω κόσμο κατά πρώτο λόγο τους “εκλεκτούς” και κατά δεύτερον τους υπόλοιπους. Όσο το άστρο του Δαβίδ αναπτύσσει την ισχύ του, τόσο δυσκολότερο είναι ν’ αποφύγει κάποιος το θάνατο και τόσο χειρότερος γίνεται ο θάνατος αυτός.


Για να γίνει κατανοητή η διαφορά αυτή, θα δούμε δύο διαφορετικές περιπτώσεις εκλεκτών. Ένας εκλεκτός της εποχής της Βαβυλώνας μπορεί να είχε χάσει λόγω γνώσης την αρχική του τελειότητα, αλλά μέσω αυτής της γνώσης και της αθλιότητάς του, απολάμβανε το σύνολο των όσων μπορεί να επιθυμήσει ένας άνθρωπος, που είναι έξω από τη θεία κοινωνία. Σ’  έναν κόσμο πορνείας μπορούσε ν’ απολαύσει πορνεία και στον ίδιο κόσμο, όπου η φτώχεια και η καταπίεση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του, αυτός μπορούσε να ζήσει πλούσια και με κάποια σχετική ελευθερία.


Στο σημερινό κόσμο τι γίνεται; Τι απολαμβάνει ο εκλεκτός; Τι απολαμβάνει ο ιερέας του ανωτάτου βαθμού; Τίποτε απολύτως κι αυτό είναι αποτέλεσμα της ισχύος του Ηλίου. Οι ιερείς αυτού του βαθμού δε ζουν ούτε καν στον κάτω κόσμο. Δεν είναι καν άνθρωποι. Ο άνθρωπος ως δημιούργημα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα ζώα. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η κρίση και η άποψη, ενώ το δεύτερο κι εξίσου σημαντικό η απόλαυση του έρωτα και της συντροφικότητας. Οι ιερείς από τη στιγμή που αποφασίζουν να υπηρετήσουν την εκκλησία κι άρα το σύστημα που παίρνει την ισχύ του από τον Ήλιο, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν άνθρωποι.


Όσον αφορά την κρίση, είναι υποχρεωμένοι να λειτουργούν ως κατώτερα όντα, εφόσον από τη στιγμή που εντάσσονται στη δομή της εκκλησίας κι ως το βιολογικό τους θάνατο, είναι υποχρεωμένοι να έχουν την άποψη του κυρίου τους και άρα του διαβόλου. Όσον αφορά τον έρωτα, είναι και πάλι υποχρεωμένοι να υπολειτουργούν ως άνθρωποι, εφόσον βυθίζονται στη χειρότερη και πιο σκληρή μορφή μοιχείας λόγω υποχρεωτικής αγαμίας. Ακόμα κι ο χειρότερος μοιχός εκτός συστήματος είναι δυνατό να ελπίζει στον έρωτα, τη στιγμή που αυτοί τον αρνούνται κι ορκίζονται γι’ αυτήν την άρνηση.


Η τεράστια διαφορά μεταξύ των εκλεκτών είναι απόλυτα ανάλογη του φωστήρος μέσω του οποίου παίρνουν την ισχύ. Ο Ήλιος λιώνει στην κυριολεξία τον άνθρωπο, που τον πλησιάζει κι αυτό που μένει είναι ένα όν εκτός της λογικής της Δημιουργίας. Από τη στιγμή που κατέβηκε ο Ήλιος ως Χριστός στη Γη, δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα επιβίωσης στους εκλεκτούς που τον πλησιάζουν, ενώ για τους υπόλοιπους τα πάντα εξαρτώνται από την απόσταση που κρατούν από το φωστήρα. Η θεϊκή Σοφία έφτιαξε το άστρο του Δαβίδ με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη νικιέται, εφόσον έχει την ισχύ του Ηλίου αλλά και να μην καταστρέφει τον κόσμο στο σύνολο του. Αυτό γίνεται μέσω της σύνθετης λειτουργίας του. Ενώ έχει ισχύ Ηλίου, λειτουργεί ως Αφροδίτη. Από τη στιγμή που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο κι είναι υποχρεωτική η παραμονή του ανθρώπου σε συνθήκες σκότους, οποιαδήποτε απόπειρα προσέγγισης  του φωστήρος είναι επικίνδυνη.


Ο απλός άνθρωπος που ζει, όπως όλοι στο σκοτάδι, αν δεν πλησιάσει τη γνώση έχει πολλές ελπίδες Θέωσης σε προσωπικό επίπεδο. Μπορεί να ερωτευτεί, να γελάσει και να δημιουργήσει οικογένεια. Το σύστημα τον ποτίζει με αίμα, αλλά η άγνοια του σε συνδυασμό με την αδυναμία του μέσα στο σύστημα δεν οδηγούν απαραίτητα στο θάνατο. Όταν ο Χριστός λέει να κάνουν οι πιστοί ό,τι τους υποδεικνύουν, αλλά να μη γίνονται όμοιοι με τους άθλιους, σ’ αυτό το σημείο αναφέρεται. Ο φτωχός άνθρωπος όλους αυτούς τους αιώνες, αν ήταν τυπικός στις υποχρεώσεις του, δεν είχε να φοβηθεί τίποτε. Η τροφή και τα ενδύματα δε δίνουν καμία βοήθεια στους ανθρώπους. Ο άνθρωπος σ’ αυτό το επίπεδο βλέπει την Αφροδίτη και η ισχύς της δεν είναι δυνατό να τον σκοτώσει.
Το δεύτερο επίπεδο είναι το επίπεδο των Ελλήνων κι όλων όσων έχουν τη γνώση τους. Ο Έλληνας βρίσκεται πάντα στο επίπεδο της Σελήνης. Ενώ αυτό είναι φαινομενικά θετικό, παρ’ όλ’ αυτά είναι κατάρα. Από τη στιγμή που το σκοτάδι είναι επιθυμητό να υπάρχει, η δυνατότητα που έχει κάποιος να βλέπει είναι κατάρα, γιατί τον βασανίζει.

Back to content | Back to main menu