Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ένας άνθρωπος που έχει γνώση της δημοκρατίας και της ελευθερίας, βασανίζεται μέρα και νύχτα μέσα σ’ ένα σκληρό σύστημα. Τον απασχολούν πράγματα και ιδέες που έναν απλό άνθρωπο δεν τον αγγίζουν και δεν τον παρασύρουν. Ο άνθρωπος αυτός αγωνίζεται για την ανεύρεση της αλήθειας κι αυτό είναι η αρχή του βασανισμού του. Για να τον πολεμήσει το σύστημα, αναπτύσσει ισχύ Πανσέληνου. Αυτός ο άνθρωπος φιλοσοφεί και το σύστημα του επιτίθεται μ’ έτοιμη φιλοσοφία του υψίστου βαθμού.

Οι Έλληνες όλου του κόσμου αναζητώντας μέσω της φιλοσοφίας την αλήθεια αναγκάζουν το σύστημα να τους αντιμετωπίσει όχι ως Αφροδίτη, αλλά ως Σελήνη. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, τους θανατώνει. Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων θανατώνεται μέσω της υπεραξίας, που είναι στις δυνατότητες του συστήματος να δοθεί. Αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν εξουσίες πάνω στις μεγάλες ανθρώπινες  μάζες κι είναι οι εκλεκτοί που παίρνουν το αίμα του συστήματος, που φωστήρα έχει τη Σελήνη. Όμως η φιλοσοφία δεν έχει όρια και μαζί μ’ αυτή δεν έχει όρια και η αναζήτηση των ανθρώπων, που την υπηρετούν. Η αναζήτηση της αλήθειας αργά ή γρήγορα θα τους φέρει αντιμέτωπους με την αλήθεια και άρα με τον Ήλιο. Αλήθεια = Ήλιος = 33.


Δεν υπάρχει φιλόσοφος στον κόσμο που μέσω  της συσσώρευσης της γνώσης των αρχαίων και των νεότερων φιλοσόφων, να μην κατέληξε στην αναζήτηση του Θεού. Όταν ο άνθρωπος γνωρίζει τι λέει ο Σωκράτης ή ο Πλάτωνας και βλέπει ότι κανένας απ’ όλους αυτούς δεν μπόρεσε να νικήσει τα προβλήματα του ανθρώπου, είναι αδύνατο να μην αναζητήσει την αλήθεια στο Λόγο του Υιού του Θεού. Όταν ο άνθρωπος φτάσει σ’ αυτό το σημείο, είναι αδύνατο να μη γευτεί το χειρότερο θάνατο. Είναι αδύνατο να γυρίσει πίσω στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε κι είναι επίσης αδύνατο ν’ αντιληφθεί το Λόγο του Χριστού.


Η συσσωρευμένη γνώση του δεν του επιτρέπει να λειτουργήσει, όπως ο Χριστός προτρέπει τους ανθρώπους και λόγω αυτής της γνώσης ακολουθεί δύο πιθανούς δρόμους με την ίδια κατάληξη, που είναι ο θάνατος. Αν δεν πιστέψει στον Υιό του Θεού, παίρνει χαρακτηριστικά άθεου κι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να επιβιώσει μ’ αυτήν την άποψη. Αν πιστέψει τα όσα λέει ο Χριστός, είναι αδύνατο να μην πέσει στην παγίδα των πνευματικών δικαιωμάτων κι επομένως της θυσίας. Είναι αδύνατο να μη γοητευθεί από το Λόγο Του και να μην προσπαθήσει να τον μεταφέρει προς τους ανθρώπους, που αδυνατούν στον τομέα της γνώσης.


Αυτό δεν είναι τόσο απλό, εφόσον ο Χριστός δίνει δικαιώματα κι υπάρχει εκκλησία, που τα φέρει. Αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με την εκκλησία κι αυτό είναι η αρχή του τέλους του. Η εκκλησία λόγω δικαιωμάτων μπαίνει πάντα στη λογική της θυσίας. Αν ο Χριστός ήταν απλά ο όμορφος νέος, που θυσιάστηκε, αλλά αναστήθηκε στο τέλος, δεν υπάρχει λόγος να υπακούει κανένας στους ανθρώπους της εκκλησίας. Επιλογή Του ήταν η Θυσία και η αγάπη Του για τα παιδιά αυτού του κόσμου κάνει σεβαστές τις επιλογές και των υπολοίπων ανθρώπων. Η εκκλησία όμως δε σέβεται καμία επιλογή πλην της δικής της. Οι πατέρες της βασανίστηκαν και πέθαναν κατά το χειρότερο τρόπο. Η εσφαλμένη εντύπωση ξεκινά απ’ αυτήν την παρανόηση. Δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν ότι ο Χριστός τους επέλεξε μεν, αλλά χωρίς αυτό ταυτόχρονα να σημαίνει ότι υποχρεωτικά τους αγαπούσε και ότι σ’ ενδεχόμενη αμαρτία τους δε θα τους τιμωρούσε. Στην εκκλησία συμφέρει να παραμείνει ο τέλειος Χριστός Εσταυρωμένος, γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο διατηρείται η εξουσία. Δε βλέπουν βέβαια ότι, όσο συμβαίνει αυτό, οι ίδιοι βασανίζονται με το χειρότερο τρόπο.


Ο φιλόσοφος που εξετάζαμε πριν, στην περίπτωση που αγγίξει τον Ήλιο, θ’ αντιληφθεί μόνον όσα πρέπει λόγω Σχεδίου ν’ αντιληφθεί και θα μπει κι αυτός στη λογική της θυσίας. Θ’ αντιληφθεί τη Θέωση μέσω της θυσίας, αλλά δεν είναι δυνατό να θεωθεί από τη στιγμή που η θυσία ως έννοια αφορά την ανθρωπότητα σαν σύνολο και μόνον τον Υιό του Θεού ως άτομο. Αυτή η τραγική κατάσταση είναι προϊόν της γνώσης, που βρίσκεται στην κατοχή τους φιλοσόφου. Αν δεν την είχε, τίποτε δε θα συνέβαινε και το μόνο που θα προέκυπτε, θα ήταν η αγάπη για το Θεό.


Ο απλός άνθρωπος θα διαβάσει το Λόγο του Χριστού και θα τον αγαπήσει. Θα καταλάβει όσα πρέπει να καταλάβει και θα προσπαθήσει να τον εφαρμόσει στη ζωή του. Δεν έχει τη γνώση, ώστε να τον συγκρίνει με τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη και να πολεμήσει για την εφαρμογή της κοσμοθεωρίας του. Δεν έχει τη γνώση, ώστε όταν υιοθετήσει την άποψη του, να θεωρεί καθήκον του να πολεμήσει τους άλλους φιλοσόφους, που βρίσκονται σ’ ένα σημείο μίας διαδρομής από την οποία ο ίδιος έχει περάσει.


Αντιλαμβάνεται πλέον ο αναγνώστης ότι ο Έλληνας της Δύσης, που εξελληνίστηκε με τους επιθυμητούς για το σύστημα ρυθμούς, δεν έχει την παραμικρή ελπίδα. Είναι πρεσβύτερος, όταν ξεκινά με τη γνώση της Σελήνης την πορεία του για την αναζήτηση της αλήθειας. Έχει ζήσει τη μοιχεία και την πορνεία και η ηλικία του δεν είναι δυνατό ν’ αμφισβητήσει την επιλογή της εκκλησίας, όσον αφορά την υποχρεωτική αγαμία. Αντίθετα ο Έλληνας που έχει ως μητρική του γλώσσα την ελληνική και διατηρεί επαφή με τη φιλοσοφία από τη νεότητα του, έχει επιλογές. Είναι νέος και η δύναμη του έρωτα μπορεί να τον προστατεύσει. Μπορεί να ερωτευθεί και να δαπανήσει το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής του δραστηριότητας σ’ αυτόν τον τομέα. Η αναζήτηση της αλήθειας αφορά ελάχιστους απ’ αυτούς και η περίπτωση του θανάτου απομακρύνεται. Ο νέος που διαβάζει φιλοσοφία ή Έπη, γνωρίζει για τον έρωτα και στη χειρότερη των περιπτώσεων μπορεί να γίνει ένας άθλιος κλέφτης υπεραξίας. Ο πρεσβύτερος αντίθετα δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσει το θάνατο.


Αυτήν τη σημασία έχει ο ευρύτατα διαδεδομένος μύθος του Ικάρου. Οι Έλληνες, δηλαδή ο Ίκαρος, είναι παιδιά μίας παιδείας, που τους βαστά στο λαβύρινθο στο βήμα τέσσερα. Αυτή η παιδεία είναι δυνατό να τους δώσει τη δυνατότητα να πετάξουν στον ουρανό και ν’ αγγίξουν την ελευθερία ως άτομα και τη δημοκρατία ως σύστημα. Σ’ αυτήν την πτήση η παιδεία τούς θέτει ορισμένες βασικές προϋποθέσεις. Ποτέ τόσο ψηλά, ώστε ν’ απειλούνται από τον Ήλιο και ποτέ τόσο χαμηλά, ώστε ν’ αγγίζουν τη θάλασσα. Τη θάλασσα την έχουν νικήσει, εφόσον βρίσκονται στο βήμα τέσσερα κι επομένως επαφή μαζί της σημαίνει φθορά, που για το θνητό είναι ο θάνατος. Ο Ήλιος αντίθετα δεν είναι δυνατό να νικηθεί και η επαφή μαζί του καταστρέφει τα φτερά, που είναι προϊόντα κατώτερης γνώσης και γυρνούν τον άνθρωπο πίσω στη θάλασσα, ώστε να ξεκινήσει από την αρχή.


Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι Έλληνες. Ο Οδυσσέας είναι θεοσεβής και γνωρίζει τι σημαίνει παρακοή του θείου θελήματος. Πολεμά τ’ ανθρώπινα και ποτέ τα θεία. Επιλέγει συνειδητά την ταπείνωση κι εύχεται απλά την εύνοια των Θεών. Δεν αναζητά τη Θέωση, που είναι επιλογή του Θεού και θα δοθεί, όποτε Αυτός θέλει. Οι άνθρωποι της εκκλησίας κι αυτοί που αναζητούν την αλήθεια, αυτό ακριβώς κάνουν. Αναζητούν τη Θέωση τη στιγμή που δεν υπάρχει πιθανότητα να δοθεί στο σύνολο των ανθρώπων. Αγνοούν το Λόγο του Χριστού που δέχεται ως τέλειους ανθρώπους και κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών τα μικρά παιδιά, τα οποία από τα δεδομένα δεν έχουν γνώση, παρά μόνο χαρακτηριστικά όμοια με του Πατέρα. Αγνοούν ότι αυτός στον οποίο θα δοθεί η δυνατότητα Θέωσης μέσω του Ηλίου, θα είναι εκλεκτός και θα επιλεγεί. Από τη στιγμή που όλα αυτά υπάρχουν ως δεδομένα ο άνθρωπος αυτοκτονεί, όταν αναζητά τη Θέωση κοντά στον Ήλιο.


Ο μύθος αυτό ακριβώς το νόημα έχει. Ο Ίκαρος = Έλληνες = 34, πήρε γνώση και φτερά από τον πατέρα του Δαίδαλο. Δαίδαλος = Παιδεία = Ύδωρ ζων  = 36. Δεν άκουσε τη συμβουλή του πατέρα του και  πέταξε πολύ ψηλά. Άγγιξε τον Ήλιο κι έπεσε στη θάλασσα. Η έκφραση αυτού το μύθου στην απόλυτη μορφή του είναι ο Αλέξανδρος. Ως Αχιλλεύς = Ίκαρος = Μακεδόνας = 34, μπόρεσε να πετάξει και να σκορπίσει το φως. Αγγίζει όμως τον Ήλιο και καταστρέφεται. Ήλιος = 33 = Αχιλλέας = Νεκρός. Ο ίδιος δεν είναι Ήλιος, αλλά για ελάχιστο χρόνο ταυτίζεται μ’ αυτόν κι ακολουθεί η συντριπτική του πτώση. Ο Αλέξανδρος είχε γνώση για το σωστό και το λάθος και γνώριζε τι έπρεπε να κάνει. Όμως η μέθη του τον παρέσυρε και τον γκρέμισε στη θάλασσα. Η πτώση του Ικάρου στο Αιγαίο πέλαγος ήταν η μοίρα του. Αιγαίον πέλαγος = Νεκρός Αχιλλέας = Λίμνη του πυρός = Μέγας Αλέξανδρος = 66. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται και η θεωρία για τους φωστήρες, και τα ύδατα. Ο Αχιλλέας έγινε φωστήρας κι ενώ στο σύστημα έδωσε την ισχύ της Σελήνης, πέφτοντας στα ύδατα αλλάζει τα χαρακτηριστικά τους κι επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται μέσα σ’ αυτά.


Ο Θεός βλέπουμε ότι έφτιαξε ένα τέλειο σύστημα, η λειτουργία του οποίου δεν είναι σε καμία περίπτωση θέμα ικανότητας των δούλων Του. Δεν έχει καμία ανάγκη αυτή η δημιουργία από την ικανότητα του Πάπα ή του Πατριάρχη. Οι άνθρωποι έχουν μπροστά τους το σύνολο των επιλογών και στο ύψιστο σημείο βρίσκεται ο παντοκράτορας Ήλιος, που νικά τους ανθρώπους ως το τέλος της εξέλιξης του Σχεδίου. Ο ελέω Θεού διάβολος δεν έχει την ισχύ του Ηλίου, παρά του έχουν δοθεί τα δικαιώματα πάνω στη γνώση Του κι εξουσία έχει μόνο πάνω στους δούλους του. Ο Πέτρος είναι δυνατό να νικηθεί από κάθε άνθρωπο, αλλά οι άνθρωποι δε γνωρίζουν πού πρέπει να σταματήσουν κι αυτό είναι η καταστροφή τους. Ο Πέτρος έχει εξουσία μόνον πάνω στους δούλους του και σε κανέναν άλλο. Οι δούλοι του είναι υποχρεωμένοι, όχι μόνο να τηρούν όσα λέει, αλλά να γίνονται κι όμοιοι του.


Φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο και βλέπουμε ότι ο διάβολος έχει στα χέρια του μία ισχυρότατη κι ανίκητη ισχύ, που είναι δοσμένη σ’ αυτόν από το Θεό. Αυτή η δύναμη και λόγω της τελειότητας του Θεού έχει την ισχύ να στείλει στο θάνατο τον απλό άνθρωπο, αλλά πριν απ’ όλους και με το χειρότερο τρόπο στέλνει πρώτα τον ίδιο το διάβολο. Οι Γραφές αναφέρουν ότι ο διάβολος δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος, παρά αρχηγός μίας δύναμης αγγέλων. Του δόθηκε ισχύς μεγαλύτερη απ’ αυτήν του μέσου ανθρώπου και η καταδίκη του ήταν ο θάνατος και ο βασανισμός, εφόσον μέσω αυτής της ισχύος προσπάθησε να γίνει ο ίδιος Θεός.


Τι είναι όμως οι άγγελοι; Υπάρχουν καλοί και κακοί; Οι δυνάμεις που συνθέτουν πώς κατανέμονται από πλευράς ισχύος; Οι άγγελοι σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού βρίσκονται στον ουρανό και άρα στην παιδεία. Ούτε νυμφεύονται ούτε παντρεύονται, γιατί απλούστατα δεν είναι άνθρωποι. Υπήρξαν άνθρωποι, αλλά δε βρίσκονται πλέον στη ζωή. Αυτή η διαφορά που είναι απόλυτα κατανοητή, προσδιορίζει και τη φύση τους. Είναι απόλυτα κατώτεροι του απλού ανθρώπου, που ζει μόνο στη θεία κοινωνία, αλλά ανώτεροι ή κατώτεροι του ανθρώπου, που ζει σ’ αυτόν τον κόσμο και θυσιάζεται για τη δόξα παίρνοντας χαρακτηριστικά νεκρού.


Ένας άνθρωπος που στη σημερινή κοινωνία αγγίζει την προσωπική του Θέωση μέσω του έρωτα και της φιλοσοφίας, είναι απόλυτα ανώτερος οποιουδήποτε αγγέλου —ακόμα και της ίδιας γνώσης— επειδή ο πρώτος είναι και άνθρωπος και ζωντανός. Σημασία έχει πρώτα-πρώτα να ζει κάποιος. Οι άγγελοι θα συμμετέχουν κι αυτοί στην τελική ανάσταση αλλά, είτε δικαιωθούν είτε καταδικαστούν, δεν μπορούν ν’ απολαύσουν τη Θέωση, εφόσον είναι πνεύματα και όχι το τελειότερο των δημιουργημάτων, που είναι ο ζωντανός άνθρωπος. Ο ζωντανός άνθρωπος κατά την ανάσταση, είτε υπήρξε νεκρός είτε ζωντανός, θα ζήσει τη ζωή που επιφυλάσσει ο Θεός γι’ αυτόν.


Ο άγγελος αντίθετα δεν μπορεί να ζήσει σαν Θεός, εφόσον έχει εγκαταλείψει τη ζωή κι επομένως έχει ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά, που δεν επιδέχονται βελτίωση. Ο άγγελος κατοικεί στον ουρανό και άρα είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη γνώση. Ο άγγελος υπάρχει κι είναι ορατός, όταν η γνώση του επηρεάζει τους ανθρώπους και η ισχύς του εξαρτάται από την ισχύ αυτής της γνώσης. Άγγελος είναι ο απλός πατέρας που συμβουλεύει το γιο του ακόμα και μετά το θάνατό του μέσω της γνώσης που έχει δώσει, αλλά άγγελος επίσης είναι κι ο Ιησούς, που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπων. Η ιδιομορφία κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται. Ο απλός βιολογικά νεκρός πατέρας που συμβουλεύει το γιο και του παραδίδει γνώσεις, ούτε βελτιώνεται ούτε φθείρεται.


Όταν όμως υπάρχει γενική Θέωση, ο γιος που θα γίνει όμοιος με το Θεό αυτήν τη γνώση θα μπορεί να την κρίνει και θα μπορεί να κρίνει πλέον τον άγγελο-πατέρα του. Απ’ αυτήν την κρίση αυτός ο άγγελος θα δικαιωθεί ή θα καταδικαστεί. Θα υπάρχει πιθανότητα να καταδικάσει ο γιος τον πατέρα του, όταν γνωρίζοντας την αλήθεια διαπιστώσει ότι σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν ψέματα, που σκοπό είχαν να δημιουργήσουν συνθήκες εξουσίας του πατέρα πάνω στο γιο. Αυτό βέβαια είναι ασήμαντο σε μία κοινωνία στην οποία ο άνθρωπος ζει στο σκοτάδι κι ο πατέρας λόγω άγνοιας μεταφέρει ψευδείς γνώσεις στο γιο. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ένα φτωχό κι αγράμματο πατέρα, που δεν είχε τις γνώσεις να ελέγξει αυτά, που μετέδιδε; Η κρίση στην ουσία αφορά αυτούς, που παριστάνουν τους πατέρες πολλών ανθρώπων κι αυτοί είναι οι άγγελοι που έχουν γνώση. Ο φτωχός πατέρας θα κριθεί από το γιο, αλλά η αγάπη θα σβήσει το σύνολο των αρνητικών στοιχείων. Αυτός που θα κριθεί σκληρά θα είναι ο πατέρας της εκκλησίας, το λόγο του οποίου τη γνώση μετέφερε ο πατέρας στο γιο.


Άγγελοι είναι όλοι οι άνθρωποι μετά το θάνατό τους, αλλά οι άγγελοι των Γραφών είναι οι νεκροί, που επηρεάζουν μεγάλο πλήθος ανθρώπων μέσω της γνώσης τους. Ο κάθε άγγελος είναι συνδεδεμένος με μία συγκεκριμένη γνώση κι οι ανώτεροί τους έχουν αγγέλους που τους υπηρετούν, εφόσον μεταφέρουν κοινή γνώση. Άγγελος = Γνώση = 29. Ο Πλάτωνας είναι άγγελος, όπως κι ο Βασίλειος. Η διαφορά τους είναι ότι ο Πλάτωνας δεν είναι δούλος κανενός, εφόσον η γνώση είναι δική του, ενώ ο Βασίλειος είναι δούλος, εφόσον μεταφέρει ξένη γνώση. Ο πρώτος είναι φίλος του Θεού, εφόσον αγωνιά για τον άνθρωπο, ενώ ο δεύτερος είναι δούλος του Κυρίου του. Ο άγγελος είναι είτε φίλος είτε δούλος. Φίλος = Δούλος = Άγγελος = 29.


Ο Χριστός ζωντανός κι αφού έχει τελειώσει  τη διδασκαλία Του, λέει: (Ιωάν. 15.14-15.16) "υμείς φίλοι μου έστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. υμάς δε είρηκα φίλους, ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν." (Σείς είσθε φίλοι μου, εάν κάνετε όσα εγώ σάς παραγγέλω. Δέν σάς ονομάζω πλέον δούλους, διότι ο δούλος δέν ξέρει τί κάνει ο κύριος του, αλλά σάς ωνόμασα φίλους, διότι όλα όσα άκουσα από τόν Πατέρα μου, σάς τά εγνώρισα.). Ο Χριστός ως βασική προϋπόθεση της φιλίας έχει τη γνώση που μετέφερε στους φίλους Του και άρα αγγέλους του τότε άμεσου μέλλοντος. Όσο αυτοί κατέχουν γνώση κι αγωνίζονται μ’ Αυτόν, είναι φίλοι Του, ενώ η διαφορά γνώσης τούς κάνει δούλους. Ο Χριστός δίνοντας γνώση και παραμένοντας στη ζωή, δημιουργεί Αγγέλους = Φίλους = Δούλους. “Δούλοι” είναι υπό την έννοια ότι εφόσον ο φίλος έχει απαιτήσεις και η φιλία είναι συνδεδεμένη με τη θυσία, οι φίλοι ενεργούν ως δούλοι —με πλήρη όμως γνώση— που τους εξομοιώνει με το φίλο Κύριο. Αυτό εξηγεί σ’ άλλο σημείο λέγοντας: (Ιωάν. 13.16-13.17) "αμήν αμήν λέγω υμίν, ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού, ουδέ απόστολος μείζων του πέμψαντος αυτόν." (Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, δέν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τόν κύριόν του, ούτε απόστολος μεγαλύτερος από εκείνον πού τόν έστείλε.).


Οι Απόστολοί Του αν έκαναν μέσω της γνώσης τους αυτά που ο Κύριος τούς έλεγε, θα γίνονταν όμοιοι μ’ Αυτόν κι αυτό είναι αρκετό και ιδανικό. Σαν φίλοι θα θυσιάζονταν για το φίλο και θα γίνονταν άγγελοι στον ουρανό, που κατά τη στιγμή της ανάστασης θα δικαιώνονταν. Άγγελος = Γνώση = Θυσία = Φίλος = 29. Όταν αυτοί δε γνωρίζουν το θέλημα του Κυρίου, είναι επικίνδυνοι, γιατί προσπαθούν λόγω άγνοιάς  τους να γίνουν ανώτεροι Αυτού —εφόσον η προσωπική τους άποψη υπερβαίνει τη γνώση που τους δόθηκε—.. συνεπώς μέσω των δικαιωμάτων δημιουργείται μία νέα κατάσταση.


Ο Πέτρος έχει τη γνώση που έδωσε ο Χριστός στους φίλους Του, για να τους εξομοιώσει μ’ Αυτόν, αλλά η άγνοια του σε σχέση με τον Κύριο τον κάνει διάβολο. Η προσωπική του άποψη είναι ισχυρότερη μίας άποψης, που δε γνωρίζει. Όλα αυτά δεν είναι επικίνδυνα, όταν ο Χριστός βρίσκεται στη ζωή, γιατί υπάρχει η δυνατότητα να δοθεί στους φίλους συμπληρωματική γνώση. Το πρόβλημα με τον Πέτρο και τους υπολοίπους γεννιέται από την επομένη της Αναστάσεως. Ο Χριστός δεν είναι πλέον το ίδιο πρόσωπο και δε δίνει γνώση. Δεν είναι φίλος, αλλά ο απόλυτος Κύριος. Εν ζωή απαντούσε σ’ ερωτήσεις και μετά θάνατον δίνει εντολές. Δεν είναι φίλος, είναι Κύριος και η δοθείσα γνώση είναι τόσο μικρή, ώστε δεν δημιουργεί φίλους, αλλά μόνο δούλους, που δε γνωρίζουν το θέλημα του Κυρίου. Λέει ο Χριστός (Ματθ. 28.18-28.20) "εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν. και ιδού εγώ μεθ' υμών είμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. αμήν." (Μού εδώθη πλήρης εξουσία εις τόν ουρανόν καί τήν γήν. Πηγαίνετε λοιπόν καί κάνετε όλα τά έθνη μαθητάς μου βαπτίζοντες αυτούς εις τό όνομα τού Πατρός καί τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς νά τηρούν όλα όσα σάς διέταξα. Καί ιδού εγώ είμαι μαζί σας όλας τάς ημέρας μέχρι τής συντέλειας τού κόσμου.).


Ο Χριστός έχει πάρει την εξουσία κι οι μαθητές δε γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτή η εξουσία και τι νόημα έχει. Ο Χριστός σ’ εκείνη τη φάση δεν είναι το ίδιο πρόσωπο μ’ αυτό, που δίδαξε, αλλά κάτι άλλο. Δίνει εντολές και δικαιώματα, που τα στηρίζει με την υποστήριξή Του ως άτομο. Ενώ εν ζωή επιμένει και λέει ότι εκεί που πάει δεν μπορεί να τον ακολουθήσει κανένας, είτε Ιουδαίος είτε μαθητής, σ’ αυτήν τη φάση υπόσχεται να είναι μαζί τους μέχρι το τέλος του κόσμου. Τι συμβαίνει; Λέει ψέματα ο Χριστός; Απλά αυτός δεν είναι ο Εμμανουήλ, αλλά ο Κύριος. Ο Κύριος που δε δίνει εξηγήσεις των έργων του, εφόσον δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει σε δούλους. Είναι ο Ίδιος Κύριος μ’ αυτόν, που αποβάλλει τους ανθρώπους, που αμάρτησαν στον Παράδεισο. Οι εντολές και η έλλειψη κάθε δυνατότητας άντλησης γνώσης έχουν ως συνέπεια τη μετατροπή του συνόλου των φίλων σε δούλους, που δε γνωρίζουν τίποτε.


Απ’ αυτό το σημείο και πέρα όποιος αγαπά το Χριστό σώζεται μόνο μέσω των λόγων Του που παρέδωσε εν ζωή. Δεν υπάρχει δούλος ανώτερος του κυρίου του. Ο άνθρωπος που αγαπά το Χριστό, δίνει ό,τι γνωρίζει και τίποτε παραπάνω. Ο άνθρωπος δωρεάν παίρνει και δωρεάν δίνει. “Πώς θα κατακτήσω την Αιώνιο Ζωή άνθρωπε;” Ό,τι λέει ο Χριστός, τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω. Κατ’ αυτόν το τρόπο γίνεται κάποιος όμοιος μ’ αυτόν που τον έστειλε. Ο Πέτρος κι οι απόψεις του είναι η αρχή του τέλους γι’ αυτόν και τα θεμέλια της αιώνιας Κόλασης για την ανθρωπότητα. Μέσω των Επιστολών του ο Πέτρος παρακάμπτει το σύνολο της διδασκαλίας του Χριστού και προσπαθεί να γίνει Κύριος. Οι άνθρωποι που υπακούουν σ’ αυτόν, γίνονται δούλοι του και δούλοι του διαβόλου.


Όταν ετοιμάζεται ο Χριστός για τη Θυσία και γνωρίζοντας το μέλλον λέει τα εξής: (Ιωάν. 12.31) "νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω." (Τώρα γίνετε δίκη τού κόσμου τούτου, τώρα ο άρχών τού κόσμου τούτου θά εκβληθή έξω.) . Σ’ άλλο σημείο λέει: (Ιωάν. 14.30-14.31) "ουκέτι πολλά λαλήσω μεθ' υμών. έρχεται γαρ ο του κόσμου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν. αλλ' ίνα γνω ο κόσμος ότι αγαπώ τον πατέρα, και καθώς ενετείλατό μοι ο πατήρ, ούτω ποιώ." (Δέν θά μιλήσω πλέον πολύ μαζί σας, διότι έρχεται ο άρχων τού κόσμου, καί δέν έχει επάνω μου καμμίαν δύναμιν, αλλά διά νά γνωρίση ο κόσμος ότι αγαπώ τόν Πατέρα καί καθώς μέ διέταξε ο Πατέρας έτσι νά κάνω.). Ο Χριστός μ’ αυτά τα λόγια αποκαλύπτει ένα μεγάλο μέρος των όσων θα συμβούν.


Πριν δούμε οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να κατανοήσουμε την άπειρη αγάπη Του προς τον Πατέρα Του και τους ανθρώπους. Θυσιάζεται για τους ανθρώπους κι αυτό το πραγματοποιεί, γιατί γνωρίζει το Μυστικό Σχέδιο του Πατέρα Του. Αγαπά τον Πατέρα και κάνει ό,τι Αυτός επιθυμεί. Αγαπά τον άνθρωπο και θυσιάζεται γι’ αυτόν. Απ’ αυτό το σημείο και πέρα, και με δεδομένη την αγάπη Του για τους ανθρώπους, βλέπουμε ότι: πρώτον, στον πειρασμό στην έρημο δε νικά το διάβολο όπως ήταν μέσα στις δυνατότητες Του. Δεύτερον, διαλέγει μαθητές μεταξύ των οποίων βρίσκεται κι ο διάβολος. Τρίτον, μετά την Ανάστασή Του δηλώνει ότι του δόθηκε “πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης”.


Όταν αυτά συνδυαστούν με το γεγονός ότι ο Άρχων του κόσμου εκβάλλεται ελάχιστο χρόνο πριν τη Σταύρωσή Του, ευνόητο είναι ότι υπάρχει σχέση μεταξύ του άρχοντος αυτού και του Χριστού. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα, “Παντοκράτορας” και πραγματικός “Άρχων του κόσμου” είναι ο Χριστός. Το τραγικό για τους ανθρώπους είναι ότι ο Χριστός, όπως μας διαβεβαίωσε εν ζωή, βρίσκεται κοντά στον Πατέρα Του κι οι άνθρωποι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν. Ο Άρχων του κόσμου είναι ο Ίδιος όχι σε ιδανική μορφή, αλλά σύμφωνα μ’ ό,τι δημιουργήθηκε μετά τη Σταύρωσή Του και τα δικαιώματα που άφησε. Αν ο Πέτρος είναι ο διάβολος κι αν η εκκλησία που αυτός δημιούργησε στηρίζει την εξουσία της στη Θυσία του Χριστού, το λογικό είναι ο Χριστός να είναι μεν Παντοκράτορας αλλά νεκρός κι Εσταυρωμένος και όχι ζωντανός και διδάσκαλος.


Ο τέλειος Χριστός εκεί που βρίσκεται δεν μπορεί να βοηθήσει. Οι δούλοι τον βαστούν Εσταυρωμένο, για να διατηρούν την άθλια εξουσία τους. Δεν επιτρέπουν στα παιδιά να τον αγγίξουν, παρά τρομάζουν τους ανθρώπους μέσω της Θυσίας Του. Άρχων του κόσμου = Εσταυρωμένος = Τεσσαράκοντα δύο = Καινή Διαθήκη = Φως αληθινόν = Κεφάλι του όφεως = 59. Αυτός είναι ο Άρχων του κόσμου κι Αυτός λαμβάνει πάσα εξουσία και γίνεται Πατριάρχης. Πάσα εξουσία = Πατριάρχης = Διάβολος ζων = 55. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι η εξουσία αυτή βρίσκεται μέσω των δοθέντων δικαιωμάτων στα χέρια του Πέτρου. Για όσο διάστημα η Καινή Διαθήκη δε λυτρώνει τους ανθρώπους, παρά δίνει εξουσία, διαχειριστής αυτής της εξουσίας είναι ο Πέτρος κι ο Χριστός, ενώ είναι αθάνατος, έχει χαρακτηριστικά νεκρού.


Απ’ αυτήν τη γνώση προκύπτει το σύνολο της συμπεριφοράς Του απέναντι στον Πέτρο κατά την τελευταία Του εμφάνιση στη Γη. Ο Χριστός μισεί τον Πέτρο, αλλά είναι υποχρεωμένος να του δώσει τα δικαιώματα για τη Σωτηρία του κόσμου. Το μίσος αυτό αποκαλύπτεται όταν ο Πέτρος ρωτά τι θα συμβεί στον Ιωάννη: (Ιωάν. 21.22) "Κύριε, ούτος δε τι; λέγει αυτώ ο Ιησούς. εάν αυτόν θέλω μένειν έως έρχομαι, τί προς σε; συ ακολούθει μοι." (Κύριε εις αυτόν τί θά συμβή; Ο Ιησούς τού λέγει, "Εάν θέλω νά μείνει αυτός έως ότου έλθω, τί σ' ενδιαφέρει; Σύ ακολούθει με".).  Ο Χριστός είναι πλέον Άρχων του κόσμου κι απαιτεί από το διάβολο να τον ακολουθήσει, χωρίς να του δίνει την παραμικρή εξήγηση. Ο Πέτρος ήδη είχε καταδικαστεί και δεν μπορούσε να αποφύγει τη μοίρα του διαβόλου.


Όταν σταυρώθηκε το 67 μ.Χ. θ’ αντιλαμβανόταν γιατί ο Χριστός του έδωσε το όνομα Πέτρος. 67 = Σίμων Πέτρος = Ολιγόπιστος = Ανθρωποκτόνος = Καταραμένος όφις = Υιός του διαβόλου. (Ιωάν. 21.17-21.18) "Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε. λέγει αυτώ ο Ιησούς. βόσκε τα πρόβατα μου. αμήν αμήν λέγω σοι, ότε ης νεώτερος, εζώννυες σεαυτόν και περιεπάτεις όπου ήθελες. όταν δε γηράσης, εκτενείς τας χείρας σου, και άλλος σε ζώσει, και οίσει όπου ου θέλεις."  ("Κύριε, σύ τά ξέρεις όλα, ξέρεις ότι σέ αγαπώ".  Λέγει εις αυτόν ο Ιησούς, "Βόσκε τά πρόβατά μου. Αλήθεια, αλήθεια σού λέγω, όταν ήσο νεώτερος, έζωνες τόν εαυτόν σου καί περιπατούσες όπου ήθελες. Όταν όμως γεράσης, θά απλώσης τά χέρια σου καί άλλος θά σέ ζώση καί θά σέ φέρη εκεί όπου δέν θέλεις".).


Ο Πέτρος, για να διατηρήσει και για να επεκτείνει τις εξουσίες του, έγραψε τις Επιστολές του και δηλητηρίασε εκατομμύρια ανθρώπων. Δε σεβάστηκε σε καμία περίπτωση το Λόγο του Χριστού και παρέδωσε τον Υιό του ανθρώπου στους εθνικούς. Αυτό σύμφωνα με το Χριστό ήταν γραμμένο να γίνει αλλά αυτός που θα το έκανε, θα μετάνιωνε την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε.


Όταν εγκατέλειψε τον κόσμο ο Χριστός, αυτό που έμεινε ήταν η εικόνα Του ως Εσταυρωμένου, που διατηρεί το σύνολο των εξουσιών κι ένας διάβολος επικεφαλής ενός συστήματος,  που έχει την απόλυτη γνώση κι είναι αυτή του Ηλίου. Ο Χριστός ως Εμμανουήλ = 33 = Ήλιος, θυσιάστηκε και παρέδωσε το Λόγο Του. Αυτός ο Λόγος είναι η ισχύς Του αλλά είναι και η ισχύς του διαβόλου. Ο διάβολος στις Γραφές παρουσιάζεται με ισχύ ενός τάγματος αγγέλων, ενώ στη θεωρία μας έχει την ισχύ του νεκρού Χριστού, που ως φως έχει την ισχύ Ηλίου. Αυτά τα  δύο ταυτίζονται μέσω των αριθμών κι επιβεβαιώνουν τις Γραφές. Τάγμα αγγέλων = 33 = Ήλιος = Βρέφος = Αλήθεια. Ο Χριστός ήρθε στη Γη με ισχύ Ηλίου, για να θυσιαστεί. Γνώριζε την αποστολή Του και την εκτέλεσε με φοβερή ακρίβεια.


Σ’ αυτό το σημείο θ’ αναρωτιόταν κάποιος, πώς είναι δυνατό να κρυφτεί ο Ήλιος. Είναι δυνατό να υπάρχει σύστημα και άρα άνθρωποι, που να έχουν ισχύ να εμποδίσουν τον Ήλιο να δράσει; Αυτό βέβαια δεν είναι δυνατό και συμβαίνει μόνον, επειδή η θεία βούληση το επέλεξε. Ο Θεός επέλεξε να παραδοθεί ο Ήλιος κι εφόσον ήταν επιθυμία Του αυτό να πραγματοποιηθεί, είναι αδύνατο να μη συμβεί. Ο Θεός κι ο Υιός Του έχουν τη δύναμη κι αυτόν ακόμα τον Ήλιο να δαμάζουν και θα δούμε πώς. Ο Χριστός Εσταυρωμένος είναι ο Ίδιος ο Ήλιος, αλλά δεν καταφέρνει το φως Του να φωτίσει τον κόσμο, παρά μόνο να οδηγήσει στην παντοκρατορία. Αυτό γίνεται, γιατί ο Ήλιος δεν ήρθε, για  ν’ ανατείλει, παρά για να ισχυροποιήσει το σύστημα και να δώσει την απόλυτη ισχύ στο άστρο του Δαβίδ.


Ο Χριστός ήρθε ως Υιός του Ανθρώπου κι ο Ήλιος έπρεπε να παραδοθεί όπως και ο Ίδιος ο Υιός. Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Υιός του Ανθρώπου = Φωστήρας Ήλιος = 77. Τα πάντα παραδίδονται στον Υιό και είναι στη βούλησή Του κι εξαρτημένα από την αγάπη Του προς τον Πατέρα και τον άνθρωπο. Ο Υιός επιλέγει τη Θυσία κι ο Υιός δίνει τα χαρακτηριστικά στον Εαυτό Του. Όσο είναι ζωντανός, η ισχύς Του ως φωστήρας δημιουργεί ένα τρομερό φαινόμενο στον ουρανό. Εκείνη την εποχή στον κόσμο υπήρχε μία Σελήνη απείρως φωτεινή, που ήταν δυνατό να φωτίσει τον κόσμο. Αυτός με την εμφάνισή Του και μόνο δημιουργεί έκλειψη. Εμφανίζεται, αλλά δεν ανατέλλει, παρά δημιουργεί σκιά πάνω στη Σελήνη, που οφείλεται στο δικό Του φως. Οι άνθρωποι επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στον αυτόφωτο Ήλιο και η ετερόφωτη Σελήνη εξασθενίζει. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι πάντες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για τη λύση των προβλημάτων στο Λόγο του Χριστού κι εγκαταλείπουν τις ποικίλες προσεγγίσεις της ελληνικής γνώσης. Για όσο διάστημα ο Υιός του Ανθρώπου είναι ζωντανός, η Σελήνη δε φαίνεται. Υιός του Ανθρώπου = Έκλειψη Σελήνης = 77.


Το πρόβλημα όμως και πάλι βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι αδύνατο να κρυφτεί ο Ήλιος. Ο Θεός το κατάφερε, αλλά πρέπει να δούμε εμείς πώς. Η λύση και πάλι προέρχεται από τις Γραφές, αφού είναι αδύνατο για τον άνθρωπο ν’ ανακαλύψει από μόνος του τι ακριβώς συμβαίνει. Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη περιγράφει ένα ανάλογο φαινόμενο κατά το οποίο ο Ήλιος, ενώ υπάρχει, δε φωτίζει τον ουρανό. (Αποκ. Ιωάν. 6.12) "και ο ήλιος μέλας εγένετο ως σάκκος τρίχινος..." (ο ήλιος έγινε μαύρος σάν τρίχινος σάκκος...). Ο Ήλιος —σύμφωνα με τον Ιωάννη— για να γίνει μέλας και να μη φωτίζει θα πρέπει να φαίνεται ως “σάκκος τρίχινος”. Αν ο Υιός του Ανθρώπου είναι ο φωστήρας Ήλιος που σε μία δεδομένη στιγμή σαν Ήλιος παραδίδεται, θα πρέπει να εμφανιστεί ως σάκκος τρίχινος, για να συμβεί το αδύνατο. Να παραδοθεί δηλαδή ο Ήλιος, χωρίς να φωτίζει τον κόσμο. Υιός του Ανθρώπου = Φωστήρας Ήλιος = Σάκκος τρίχινος = 77.


Η θαυμαστή Σοφία του Θεού εμφάνισε τον Ήλιο με τέτοιον τρόπο, ώστε μέσω των δικαιωμάτων που άφησε ο Υιός Του ο Ήλιος να μη φωτίζει, έχοντας πλήρη ισχύ, αλλά να καταστρέφει το σύνολο των ανθρώπων, που εκμεταλλεύονται αυτήν την ισχύ. Ο Ήλιος βρίσκεται στην κορυφή του συστήματος και η παρουσία του έχει νόημα μόνο για την παντοκρατορία των χριστιανών. Κανένας δεν τον αγγίζει και κανένας δεν τον ερμηνεύει. Το φως του υπάρχει μόνο για να δίνει ισχύ στους δούλους. Φως Ηλίου = Θεός ζων = Καθήμενος = Παντοκράτωρ = Αιώνιος = Ποιμένας = 44. Ο Υιός του Ανθρώπου παραδόθηκε στους εθνικούς, όπως ήταν γραμμένο, κι απ’ αυτήν την ενέργεια, όπως είναι φυσικό, δημιουργούνται νέα φαινόμενα. Ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να μπει στην καρδιά της Γης για το διάστημα των τριών ημερών, όπως μας πληροφορεί. Σ’ αυτό το διάστημα ο Ήλιος δε φαίνεται και σύμφωνα με τα όσα αναφέραμε πιο πάνω, εμφανίζεται στον ουρανό άλλο φαινόμενο, που είναι η έκλειψη Ηλίου. Ο Χριστός συνειδητά παραδίδεται με τη λογική που περιγράφει για τον κόκκο του σίτου. Αν δεν πεθάνει, δε θα φέρει καρπό, αν όμως πεθάνει, θα φέρει άπειρο καρπό. Έκλειψη Ηλίου = Αστήρ του Δαυείδ = Κοσμοκρατορία = Καρδιά της Γης = 60.


Ο Χριστός ήταν αδύνατο να προσφέρει στους  ανθρώπους τα όσα επιδίωκε χωρίς τη Θυσία που οδηγεί στην κοσμοκρατορία. Έπρεπε να γίνει Κοσμοκράτορας νεκρός, ώστε την κατάλληλη στιγμή να δράσει λυτρωτικά για τους ανθρώπους. Ο Χριστός επιδίωκε με κάθε θυσία να σταυρωθεί, γιατί θα ήταν αδύνατον η ανθρωπότητα να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο χωρίς τη Σταύρωσή Του. Μετά το θάνατο Του λειτουργεί ως γεωργός, που φεύγει από τον οίκο του, αφού έχει φυτέψει την άμπελο κι αφήνει ως διαχειριστές δούλους.


Ο Χριστός περιγράφει τα πάντα με απόλυτη ακρίβεια κι εμείς πρέπει να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει. Λέει ο Χριστός: (Ιωάν. 15.1-15.2) "Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή, και ο πατήρ μου ο  γεωργός έστι. παν κλήμα εν εμοί μη φέρον καρπόν, αίρει αυτό, και παν το καρπόν φέρον, καθαίρει αυτό, ίνα πλείονα καρπόν φέρη." (Εγώ είμαι τό αληθινό αμπέλι καί ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός. Κάθε κλήμά μου πού δέν φέρει καρπόν, τό καθαρίζει, διά να φέρη περισσότερον καρπόν.). Όπως ακριβώς και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου, όπου ο γεωργός σπέρνει το σίτο, έτσι και στην περίπτωση του Χριστού ο γεωργός φυτεύει την άμπελο. Μετά το θερισμό του κόσμου και τη συγκέντρωση του σίτου, εμφανίζεται, η ανάγκη για οίνο. Ο Χριστός εμφανίζεται στη Γη και όπου φυτεύει τον Εαυτό Του, θα πρέπει να υπάρχει στεριά και όχι θάλασσα. Ο Χριστός κατευθύνεται πλέον προς τη Δύση και σε αντίθετη φορά με τον Αλέξανδρο.


Οι αναλογίες είναι τέλειες και αποδεικνύουν την τελειότητα του Μυστικού Σχεδίου. Ο “Πατήρ ζων” και στις δύο περιπτώσεις είναι ο γεωργός. Πατήρ ζων = Γεωργός = 40. Ο Χριστός μας λέει ότι ο Πατέρας Του είναι μεγαλύτερος απ’ Αυτόν κι επομένως αν ο Χριστός είναι η άμπελος, ο Πατέρας είναι η πλήρης ανάπτυξη αυτής, δηλαδή ο αμπελών. Ο Μακεδόνας = Σίτος = Σελήνη = 34, στη Θέωσή του ήταν το επιθυμητό Άλευρον = 28 = Θεός. Ο Χριστός ως Άμπελος = Ήλιος = 33, στη δική Του Θέωση είναι ο Αμπελών = 28. Η ιδιομορφία στην περίπτωση του Χριστού είναι η εξής: έδωσε οίνο και θα ξαναδώσει τον ίδιο οίνο. Στόχος είναι να γίνει αμπελώνας για να ξεδιψάσει το σύνολο του κόσμου, αλλά αυτό είναι δυνατό να συμβεί για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά πριν την επίτευξη του στόχου. Άρα η Θέωσή του έχει σχέση με τον αμπελώνα, αλλά και με τον βότρυ, εφόσον αυτός δίνει τον οίνο. Αμπελών = 28 = Βότρυς = Θεός. Ο Χριστός, όμως, για να το καταφέρει αυτό, έχει την ανάγκη κλημάτων. (Ιωάν. 15.5-15.6) "εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα. ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιειν ουδέν."(Εγώ είμαι τό αμπέλι, σείς τά κλήματα.  Εκείνος πού μένει ενωμένος μ' εμένα όπως καί εγώ μέ εκείνον, αυτός φέρει πολύν καρπόν, διότι χωρίς εμέ δέν μπορείτε νά κάνετε τίποτε.). Ο Χριστός κατά τη Θυσία Του είναι η Άμπελος = 33 = Νεκρός. Μπαίνει στην καρδιά της Γης για να φέρει πολύ καρπό.


Εμείς μετά το θάνατό Του είδαμε ότι αυτός που κυριαρχεί στον κόσμο είναι ο Άρχων του κόσμου, που έχει καταδικαστεί. Ο Άρχων αυτός είναι νεκρός και την εξουσία του φέρουν οι δούλοι. Οι αριθμοί αποδεικνύουν πλέον το προφανές. Άρχων του κόσμου = Δούλοι του Θεού =  Καινή Διαθήκη = Κλήματα της αμπέλου = 59. Αυτά τα κλήματα έχουν τη δυνατότητα να φέρουν καρπό πολύ. Καρπός = Σύστημα = Πόρνη = Σκάνδαλον  = 32. Καρπός πολύς = Ιουδαϊσμός = Τυφλοί οδηγοί = 58,  ενώ, Καρπός λίγος = Άκρατος οίνος = Θεός Ήλιος = 61. Ο καρπός ο πολύς συνδέεται με τον Ιουδαϊσμό και τη θυσία, ενώ ο καρπός ο λίγος με το Λόγο Αυτού που είναι ζωντανός και προσφέρει λυτρωτική γνώση, αλλά άκρατη.


Το τραγικό για τους ανθρώπους είναι ότι μέχρι το πέρας του Σχεδίου, ή άμπελος υπάρχει κι ενώ οι καρποί της είναι σε μεγάλη ποσότητα, δε λυτρώνουν τον άνθρωπο, παρά τον σκοτώνουν. Τα κλήματα παράγουν καρπό, αλλά λόγω των δικαιωμάτων αυτοί οι καρποί είναι η αιτία των δεινών της ανθρωπότητας. Εξαιτίας αυτής της παραγωγής οι άνθρωποι αποβάλλονται οριστικά κι ως σύνολο πλέον στον κάτω κόσμο τον οποίο ο Χριστός μας περιγράφει σαν το μέρος με το άπειρο σκότος, όπου ο βρυγμός των οδόντων είναι η μόνιμη κατάσταση. Αυτή η νέα κατάσταση είναι αυτή που περιγράφει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Καρπός της αμπέλου = Βρυγμός των οδόντων = Ιερείς του Θεού = Χρυσός μόσχος = Έργα της πόρνης = Υιοί του πονηρού = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75.

Back to content | Back to main menu