Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο Χριστός ήρθε στη Γη, θυσιάστηκε κι αυτό που όπως είδαμε, προέκυψε ως νέα κατάσταση είναι οι δούλοι Του κι ο χριστιανισμός. Ο Ίδιος νεκρός είναι η άμπελος η αληθινή, αλλά εμείς βλέπουμε μόνον αχρείους δούλους. Αληθινή άμπελος = Ήλιος χρυσός = Λύχνος καιόμενος = Σεισμός μέγας = Τίμιος λίθος = 71. Το σύνολο αυτών των εννοιών αφορούν το Χριστό ως πρόσωπο. Οι άνθρωποι όμως δεν Τον βλέπουν, αλλά στο όνομά Του βλέπουν τους δούλους. Δούλοι του Ιησού = Αχρείοι δούλοι = Ποταποί λίθοι = Πέτραι των ορέων = Ημέρα κρίσεως = 71. Η ημέρα της κρίσεως αρχίζει από τη στιγμή που ο Κύριος σταυρώνεται και, μέσω της γνώσης που αφήνει, πραγματοποιεί ο άνθρωπος το αμάρτημα στο σύνολό του. Από την κρίση αυτή οδηγούμαστε στο σύνολό μας στην αιώνια Κόλαση που είναι η μόνιμη κι ανίκητη κατάσταση, με μόνη ελπίδα την επανεμφάνιση του Κυρίου. Χριστιανισμός = Αιώνιος Κόλασις = Στύλοι του ναού του Θεού = Οίκος της αμαρτίας = Βασιλεία των αμαρτολών = Εμμανουήλ εσφαγμένος = Αλήθεια του Χριστού = Κύριος Χριστός = Βασιλεύς Ιησούς = 81 = Παρθένος άμπελος.

Σ’ αυτό το σημείο χρήσιμο είναι να διερευνήσουμε το ακόλουθο. Θα έλεγε κάποιος ότι ο Χριστός ήρθε να βασανίσει τους ανθρώπους, χωρίς να τους δώσει την παραμικρή ελπίδα. Πώς είναι δυνατό να δίνει αυτήν την ισχύ στο διάβολο και να οδηγεί τους ανθρώπους στην αιώνια Κόλαση; Όλα αυτά έχουν νόημα και γίνονται αντιληπτά, μόνον αν γνωρίζει ο αναγνώστης πού συμβαίνουν. Ο Χριστός πράγματι οδήγησε τους ανθρώπους μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Ο Χριστός οδηγεί τους ανθρώπους που Τον σταύρωσαν σ’ αυτήν την ανίκητη Κόλαση. Μέσω αυτής της διαπίστωσης θα πρέπει να καταλάβουμε γιατί τους οδηγεί και γιατί δεν ήταν δυνατό να συμβεί οτιδήποτε άλλο.


Ο Χριστός κατ’ αρχήν δε μισεί ούτε αυτούς τους ίδιους τους σταυρωτές Του. Μόνοι τους επέλεξαν να δράσουν με τον τρόπο με τον οποίο έδρασαν κι αυτό είναι η αιτία του κακού. Ο Χριστός λέει σ’ αυτούς εν ζωή ότι ανήκουν στον κάτω κόσμο. Όταν ανήκει κάποιος στον κάτω κόσμο και συνειδητά σταυρώνει το Μεσσία του, οδηγείται σε χειρότερη κατάσταση κι επομένως στη χειρότερη μορφή του κάτω κόσμου. Είναι δεδομένο ότι ακολουθεί το χειρότερο. Το ύποπτο σημείο βρίσκεται στο γεγονός ότι το σύνολο των όσων συμβαίνουν αφορά τους Ιουδαίους και μόνον. Ο διάβολος έχει ισχύ μόνον πάνω σ’ αυτούς και σε κανέναν άλλο. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το σύνολο των όσων συμβαίνουν αφορά τον κάτω κόσμο. Τα πάντα ξεκινούν από τη μικρότερη κλίμακα, που είναι η ιουδαϊκή κοινωνία. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα όσο οι άνθρωποι επιτρέπουν στο διάβολο να τους εντάσσει στην ιουδαϊκή φιλοσοφία, τόσο μεγαλώνει αυτή η κλίμακα.


Όπως είδαμε κι αλλού, η ένταξη στην ιουδαϊκής μορφής κοινωνία είναι η ένταξη στον κάτω κόσμο. Όταν ο άνθρωπος υιοθετεί τη φιλοσοφία των σταυρωτών, γίνεται κι ο ίδιος σταυρωτής κι ακολουθεί την ίδια πορεία. Οι Ιουδαίοι σταύρωσαν το Χριστό, όχι επειδή ήταν ρατσιστές, εφόσον κι ο Ίδιος ήταν Ιουδαίος, αλλά επειδή είχε διαφορετική φιλοσοφία. Η φιλοσοφία δίνεται από την κοινωνία και δεν είναι φυσικό χαρακτηριστικό. Όταν λοιπόν για διάφορους λόγους ο Έλληνας ή ο Γάλλος ή ο Αμερικανός εντάσσουν τα παιδιά τους σε μία κοινωνία, μ’ αυτήν τη φιλοσοφία τούς δίνουν χαρακτηριστικά Ιουδαίου κι αυτό που αφορούσε κάποτε μόνον τους Ιουδαίους τώρα αφορά και τους ίδιους.


Λέει ο Χριστός στην παραβολή του “αμπελώνα”: (Ματθ. 21.40) "όταν ουν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τί ποιήσει τοις γεωργοίς εκείνοις; λέγουσιν αυτώ. κακούς κακώς απολέσει αυτούς,..." (Όταν λοιπόν έλθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελιού, τί θά κανή εις τούς γεωργούς εκείνους; Λέγουν εις αυτόν, "Θά τούς εξολοθρεύση μέ τόν χειρότερον τρόπον...). Όταν, λοιπόν,  έρχεται ο Υιός του Θεού και τον σκοτώνουν τα κτήνη, τι περιμένουν στη συνέχεια; Όταν τον σκοτώνουν λόγω φιλοσοφίας κι οι χριστιανοί υιοθετούν αυτήν τη φιλοσοφία, τι περιμένουν; Ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους στο σύνολό τους ως παιδιά Του. Δεν είναι απόλυτη ανάγκη να σκοτώσει κάποιος τον Υιό Του για να γίνει μισητός. Οποιονδήποτε άνθρωπο και να σκοτώσει για τους ίδιους λόγους για τους οποίους σκότωσαν το Χριστό, είναι το ίδιο για το Θεό. Τι περιμένουν οι χριστιανοί, όταν αυτή η φιλοσοφία σταυρώνει συνεχώς νέους ανθρώπους; Οι σταυροφορίες, η Ιερά Εξέταση, οι πόλεμοι και η κοινωνική κατάκριση, πού περίμεναν να τους οδηγήσουν; Ο Χριστός μισούσε το ιουδαϊκό σύστημα, γιατί σκανδάλιζε τα παιδιά. Δε μισεί όμως και το αντίστοιχο χριστιανικό, όταν είναι ακριβής αντιγραφή του;


Βλέπουμε ότι τα πάντα ξεκινούν από μία μικρή κοινωνία, που από τότε μέχρι σήμερα έχει εντάξει μέσα της το σύνολο του Δυτικού κόσμου. Ο Χριστός δεν ήταν άδικος. Τον σταύρωσαν κι έχασαν την ευκαιρία της Λύτρωσης. Γιατί όμως οι μετέπειτα χριστιανοί δεν αμύνθηκαν απέναντι στον εξιουδαϊσμό; Όταν τα ζώα οι πόρνοι, τους οδηγούσαν σε εγκλήματα, γιατί δεν αρνούνταν; Πώς είναι δυνατό να αγαπά κάποιος το Χριστό και να σκοτώνει ένα φιλόσοφο, επειδή απλά έχει διαφορετική γνώμη; Δικαίωμα του καθενός είναι ν’ ακούει και να υιοθετεί την άποψη, που καλύπτει τις βαθύτερες εσωτερικές του ανάγκες. Κανένας όμως δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει αυτόν, που διατυπώνει μία άποψη διαφορετική. Δεν υπάρχει έγκλημα στην ανθρώπινη ιστορία στο οποίο να μην πρωτοστατούν οι “πιστοί” χριστιανοί. Αυτοί σκοτώνουν τους προφήτες, τους φιλοσόφους, τα παιδιά τους και τους ίδιους τους τούς εαυτούς. Τους οδηγούν συνεχώς τα ίδια κέντρα στο θάνατο κι αν κάποιος απειλήσει αυτά τα κέντρα κινδυνεύει να σκοτωθεί από τους μελλοθάνατους. Τι περιμένουν όλοι αυτοί να συμβεί, όταν επιστρέψει ο Κύριος του αμπελώνος; Κύριος του αμπελώνος = Κύριος της οικίας = Κύριος των Ιουδαίων = Ζων εις τους αιώνας = 87.


Όλα αυτά τ’ αναφέρουμε για το λόγο ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νομίζει ότι αδικήθηκε. Τα πάντα του παραδόθηκαν. Υπήρξαν άνθρωποι, που αγωνίστηκαν και λαχτάρησαν να δουν και ν’ ακούσουν το Χριστό. Κινήθηκαν μέσα στο σκοτάδι και μάτωσαν στην προσπάθεια τους. Μισήθηκαν από τους ανθρώπους και πέθαναν μέσα στην αβεβαιότητα. Οι χριστιανοί τι δικαιολογία έχουν; Τα πάντα τούς παραδόθηκαν. Ο Λόγος πάντα υπήρχε. Όποιος έβαζε το Λόγο του Χριστού στο σπίτι του, έβαζε το Θεό και τον Υιό Του. Από πού προκύπτει η βρωμιά; Γιατί έγινε βρωμερός πουριτανός; Γιατί έκρινε το γείτονα του; Γιατί βασάνιζε τα παιδιά του; Γιατί ήταν βυθισμένος μέσα στη μοιχεία και χαιρόταν, όταν τον ακολουθούσαν κι άλλοι; Γιατί άκουγε αυτούς, που είχαν συμφέρον να του πουν ψέματα; Τι σχέση έχουν αυτοί με το Χριστό, τη στιγμή που δεν Τον υπολογίζουν; Φτιάχνουν στ’ όνομα του Χριστού μεγάλους ναούς και προσκυνούν τους βρωμερούς μοιχούς, που τους δηλητηριάζουν. Τι χαρά έχει ο Θεός από το ναό ενός άθλιου,  όταν αυτός δεν Τον αγαπά; Γιατί φορά κάποιος το σταυρό στο λαιμό του, όταν είναι ανάξιος να αγαπήσει τους ανθρώπους και άρα το Θεό; Γιατί σταυροκοπιέται μέσα στις εκκλησίες, τη στιγμή που είναι βρωμερός, και τα κάνει αυτά για να τον δουν, σκεπτόμενος σύμφωνα με τα όσα κάνει; Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, δεν αποδεικνύεται η απιστία τους; Ο άνθρωπος μπορεί να κρυφτεί από άνθρωπο. Όμως πώς μπορεί να κρυφτεί από το Θεό; Πώς είναι δυνατό να μην υποτιμά τη Δύναμή Του όταν προσπαθεί να κρύψει απ’ Αυτόν τις βρώμικες προθέσεις του;


Ο Χριστός όλα αυτά τα εξηγεί επαρκώς. (Ιωάν. 8.21) "εγώ υπάγω και ζητήσετε με, και εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε. όπου εγώ υπάγω, υμείς ου δύνασθε ελθείν." (Εγώ φεύγω καί θά μέ ζητήσετε αλλά θά πεθάνετε μέσα στήν αμαρτίαν σας. Όπου πάω εγώ, δέν μπορείτε σείς νά έλθετε.).  Η αμαρτία σύμφωνα με τους αριθμούς είναι η Ρώμη κι αυτό δεν είναι κατανοητό σ’ όλους. Δεν είναι όμως προσιτό να καταλάβει ο άνθρωπος ότι η παιδεία του τον κάνει Ιουδαίο, όμοιο μ’ αυτούς που έκραζαν “σταύρωσον αυτόν”; Ο άνθρωπος γεννιέται τέλειος και βλέπει. Δεν είναι εύκολο να καταλάβει ότι κάθε φορά που η εκκλησία σκοτώνει κάποιον, είτε βιολογικά είτε ψυχικά, επειδή απλά αυτός έχει διαφορετική άποψη, επαναλαμβάνεται το δράμα του Χριστού; Δεν είναι προφανές για κάποιον να καταλάβει ότι, όταν λατρεύει κάποιον, που θυσιάζεται εν ονόματι της αγάπης, δεν πρέπει τουλάχιστον να μισεί και να σκοτώνει; Σημασία έχει ότι όλα αυτά τα απλά και κατανοητά δεν υπάρχουν μέσα στο χριστιανικό κόσμο κι υπεύθυνοι γι’ αυτό δεν είναι βέβαια οι απλοί άνθρωποι, που από τα δεδομένα βρίσκονται κοντά στο Θεό, αλλά οι δούλοι Του, που ερμηνεύουν τις Γραφές σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα κι αυτά του πατέρα τους του διαβόλου. Η μόνιμη παραμονή των χριστιανών στον κάτω κόσμο και η επέκταση του χριστιανισμού, άρα και της Κολάσεως σ’ όσο το δυνατό μεγαλύτερη έκταση ήταν επιθυμητό φαινόμενο κι αυτό ισχύει γιατί μόνον μ’ αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται η τεχνολογία.


Σ’ άλλο σημείο κι αναφερόμενοι στο θέμα των δούλων ή αγγέλων είπαμε —κι αυτό προκύπτει από τις Γραφές— ότι οι δούλοι που κυβερνούν τον κόσμο, συνθέτουν δυνάμεις κι αυτές οι δυνάμεις έχουν μία συγκεκριμένη ισχύ. Εύκολα μπορεί κάποιος ν’ αναρωτηθεί ποια είναι η πραγματική ισχύς του διαβόλου, όταν περιγράφεται ως τάγμα αγγέλων. Είναι αυτό το τάγμα ανώτερο της λεγεώνας; Πόσο πιο ισχυρή δύναμη είναι οι δώδεκα λεγεώνες αγγέλων; Λέει ο Χριστός: (Ματθ. 26.53) "ή δοκείς ότι ου δύναμαι άρτι παρακαλέσαι τον πατέρα μου, και παραστήσει μοι πλείους ή δώδεκα λεγεώνας αγγέλων" (Ή νομίζεις ότι δέν μπορώ νά παρακαλέσω τόν Πατέρα μου καί νά βάλη αμέσως εις τήν διάθεσίν μου περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων;).


Ο Χριστός σ’ αυτό το σημείο δείχνει ότι γνωρίζει την αποστολή Του και γνωρίζει την απόστασή Του από το θάνατο. Όταν τα λέει αυτά, ήδη έχουν αποφασίσει να Τον εξοντώσουν. Η κατάσταση γι’ Αυτόν είναι στο πλέον κρίσιμο σημείο. Από τη στιγμή που έχουμε αυτήν την κρισιμότητα, οι δυνάμεις που μπορούν ν’ αλλάξουν το σύνολο των δεδομένων, είναι και οι ισχυρότερες. Την περιγραφή αυτών των δυνάμεων κάνει εκείνη την ώρα ο Χριστός και όχι τυχαία, όταν απευθύνεται στον Πέτρο. Ο Πέτρος που Τον εξοργίζει έχοντας το μαχαίρι στα χέρια του, πρέπει να γνωρίζει την ισχύ των λεγεώνων, γιατί αυτός είναι εκείνος, που θ’ αναλάβει την ισχύ του τάγματος. Ο Χριστός δεν είχε κανένα λόγο να περιγράψει αυτήν την ισχύ στους Ιουδαίους από τη στιγμή που δε θα τη χρησιμοποιούσε.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι ο Χριστός ως Ιησούς είχε τη δύναμη να κατευθύνει τις δυνάμεις των αγγέλων σύμφωνα με τη δική Του βούληση, που είναι βούληση και του Πατέρα Του. Ο Ιησούς από τη στιγμή που εκτελεί πιστά το θέλημα του Πατέρα Του, είναι κι Αυτός δούλος αλλά ο υπέρτατος, εφόσον ο Πατέρας Του Τού παραδίδει το σύνολο των δυνάμεων στα χέρια. Ο Χριστός μπορεί ν’ ακολουθήσει όποιο δρόμο θέλει, αλλά Αυτός επιλέγει το δρόμο της Θυσίας, Θυσία = 29 που επέλεξε ο Πατέρας Του ονομάζοντάς Τον Ιησού. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ο Χριστός είναι ο Ιησούς κι επομένως ο επικεφαλής των αγγέλων. Ο Ιησούς σύμφωνα με τη λογική είναι ο αρχάγγελος, εφόσον οι δυνάμεις τους βρίσκονται κάτω από την απόλυτη εξουσία Του. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν απλά ότι: Αρχάγγελος = Ιησούς = 42. Ο Ίδιος ο Αρχάγγελος νεκρός ως Εμμανουήλ έχει την ισχύ ενός τάγματος. Ο Χριστός όταν λέει ότι ο Άρχων του κόσμου δεν έχει ισχύ πάνω Του, σ’ αυτό  το σημείο αναφέρεται. Οι δούλοι Του δεν μπορούν αυτήν την ισχύ, ούτε να τη μειώσουν ούτε να την αυξήσουν. Αυτή η ισχύς είναι ανίκητη για όσο διάστημα δεν εμφανίζονται άλλες δυνάμεις αγγέλων κι επομένως και οι μέγιστες δυνάμεις που συγκροτούν οι δώδεκα λεγεώνες.


Πριν δούμε αυτήν καθ’ αυτήν την ισχύ των λεγεώνων, χρήσιμο είναι να δούμε ότι ο Χριστός νεκρός είναι ανίκητος ως τάγμα, αλλά είναι ανίκητος και ζωντανός. Εφόσον έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά ως ζωντανός, άρα και η ισχύς Του είναι μεγαλύτερη. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο, γιατί ζωντανός μπορεί να πολλαπλασιάσει την ισχύ Του, ενώ νεκρός όχι. Για να μετατραπεί το τάγμα σε δώδεκα λεγεώνες, θα πρέπει ο αρχάγγελος να βρίσκεται στη ζωή κι επομένως εφόσον είναι νεκρός, ν’ αναστηθεί. Ζωντανός ο Χριστός είναι αρχάγγελος, αλλά η δύναμη με την οποία κινείται μέσα στην κοινωνία των Ιουδαίων είναι αυτή της λεγεώνας. Λεγεώνα αγγέλων = 50 = Αγιασμένος = Ναζωραίος = Οινοχόος = Ερχόμενος = Θησαυρός = Άσβεστο πυρ. Όσο διάστημα κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους, ο Χριστός διατηρεί αυτήν τη δύναμη και πάντα είναι μέσα στις δυνατότητές Του ο πολλαπλασιασμός.


Για να φέρει ο Χριστός σε πέρας την αποστολή Του, διαλέγει δώδεκα μαθητές, οι οποίοι από τη στιγμή που μεταφέρουν γνώση, είναι άγγελοι Του. Γιατί διάλεξε δώδεκα μαθητές και όχι ένδεκα ή δεκατρείς; Γιατί οι θεμέλιοι λίθοι που είναι άγγελοι, είναι δώδεκα. Η απάντηση δίνεται μόνο μέσω των αριθμών, εφόσον μόνον αυτοί μπορούν να προσδιορίσουν την πραγματική δύναμη της λεγεώνας. Η λεγεώνα αγγέλων αποτελείται από δώδεκα αγγέλους.  Δώδεκα άγγελοι = Λεγεώνα αγγέλων = 50. Η διαφορά της από το τάγμα είναι ότι το μεν τάγμα είναι συμπαγές και με απόλυτα χαρακτηριστικά,  η δε λεγεώνα αναπτύσσει τα χαρακτηριστικά της ανάλογα με τον επικεφαλής αρχάγγελο. Η δύναμή της δεν έχει απόλυτα χαρακτηριστικά, παρά ακολουθεί αυτά των δούλων, της γνώσης τους και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Στη λεγεώνα υπάρχει η γνώση στο σύνολό της, αλλά αυτή η γνώση υπηρετεί καθαρά τις εξουσίες. Αν αυτή κατευθύνεται από τον Αρχάγγελο το ζώντα, είναι στραμμένη καθαρά προς την κατεύθυνση του καλού. Αν όμως δε συμβαίνει αυτό, τότε τα πάντα είναι πιθανά. Ο θησαυρός μετατρέπεται σε “οστέα νεκρών” κι ο αγιασμένος σε υποκριτή. Θησαυρός = Μαργαρίτης = Οστέα νεκρών = Αγιασμένος = Υποκριτής =  50.


Όταν εξετάζαμε τον Αλέξανδρο αναφέραμε ότι άγγιξε τον Ήλιο στιγμιαία, γιατί δεν ταυτιζόταν μ’ αυτόν. Η ανωτερότητα του Χριστού σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται. Ζωντανοί κι οι δύο έχουν ισχύ λεγεώνας, αλλά μόνον ο Χριστός νεκρός διατηρεί ισχύ τάγματος. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Αλέξανδρος κι ο Χριστός με το σύνολο των δούλων που τους ακολουθούν, κατέχουν την πανανθρώπινη γνώση. Όσο ο Αλέξανδρος μοιράζει την έτοιμη γνώση έχει ισχύ, αλλά αυτή δεν τον ακολουθεί μετά θάνατον, γιατί, όταν η κοινωνία πάρει αυτήν τη γνώση, παύει να δίνει ισχύ στο Βασιλέα των βασιλέων. Ο Χριστός αντίθετα έχει απόλυτη γνώση, που μένει ανεπηρέαστη από τη γενική πρόοδο της κοινωνίας σ’ αυτόν τον τομέα. Οι άνθρωποι ακόμα και σήμερα που έχουν φτάσει στο οριακό σημείο, δεν μπορούν να νικήσουν και συνεπώς να κάνουν κτήμα τους τη γνώση Του. Αυτό οφείλεται στην ιδιομορφία αυτής της γνώσης, που η ανάπτυξή της απαιτεί Κύριο.


Για να λειτουργήσει η εκκλησία των δούλων,  ακολουθεί το διάβολο που έχει δικαιώματα  πάνω στο τάγμα και για τη λειτουργία της εκμεταλλεύεται τη γνώση των δώδεκα αγγέλων  του Ιησού, αποκρύπτοντας από τον κόσμο επί αιώνες το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Η λεγεώνα λοιπόν κατευθύνεται εναντίον των  ανθρώπων, εφόσον είναι ακέφαλη. Ενώ η γνώση είναι θησαυρός, παραμένοντας στην κατοχή των αθλίων, γίνεται οστέα νεκρών. Γνωρίζοντας αυτές τις δυνάμεις εύκολα θ’ αναρωτηθεί κάποιος, γιατί ο Χριστός αναφέρεται και στις δώδεκα λεγεώνες, εφόσον οι παραπάνω δυνάμεις είναι ανίκητες. Θα μπορούσε να είναι επικεφαλής του τάγματος και ν’ αλλάξει το σύνολο των δεδομένων; Αυτό είναι αδύνατον και υπάρχει αυτή η διαβάθμιση, γιατί έτσι μόνο είναι δυνατό να εξελιχθεί το Μυστικό Σχέδιο. Αν δεν υπήρχε το Σχέδιο, όλες αυτές οι δυνάμεις θα ήταν ίσες μεταξύ τους. Το Σχέδιο όμως επιβάλλει την ύπαρξή τους, γιατί η ποσότητα της γνώσης πρέπει να δίνεται με τέτοιον τρόπο, ώστε να υπάρχει εξέλιξη.


Αν οι δώδεκα λεγεώνες αγγέλων είναι η απόλυτη και κατανοητή γνώση, από τη στιγμή που θα εμφανιστούν είναι αδύνατο να υπάρξει εξέλιξη. Αν ο Χριστός μετά τη σύλληψή Του έλεγε το σύνολο των όσων γνώριζε κι επιβεβαίωνε τις Γραφές, οι άνθρωποι θα τον δέχονταν ως Μεσσία και δε θα Τον σταύρωναν κι αυτό ήταν αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Ο Θεός επιδίωκε τα επιτεύγματα του ανθρώπου, ώστε να μπορέσει να γευτεί τη Θέωση κι αυτό σημαίνει θυσία. Ο Υιός Του έπρεπε ν’ αφεθεί να σταυρωθεί κι αυτό γίνεται μόνο μέσω μίας γνώσης τέλειας, αλλά τόσο δυσνόητης, που οδηγεί στην παρεξήγηση. Ο αναγνώστης σ’ αυτό το σημείο αντιλαμβάνεται ότι οι δώδεκα λεγεώνες είναι το δέντρο της ζωής, τους καρπούς του οποίου έχει απαγορεύσει ο Θεός στον άνθρωπο να πλησιάζει μετά το αμάρτημα.


Αν ο Χριστός αποφάσιζε να επιστρατεύσει το σύνολο των δυνάμεών Του για να γλιτώσει, τότε αναγκαστικά θα έπρεπε ν’ αποκαλύψει τα πάντα.. να γνωστοποιήσει ό,τι γνώριζε περί Σχεδίου και ό,τι αφορά γενικά τον άνθρωπο. Θα γινόταν ευεργέτης και άρα Μεσσίας, που σημαίνει Βασιλεύς. Ο βασιλιάς όμως που δεν κρατά δικαιώματα και μοιράζει γνώση άπειρη που προέρχεται από το Θεό και τους ανθρώπους είναι ανίκητος κι είναι ο Βασιλεύς των Ελλήνων. Ο Χριστός έπρεπε να διαδεχθεί τον Αλέξανδρο κι αυτό ήταν αδιανόητο, εφόσον ό,τι επιδίωκε ο Θεός μέσω της βασιλείας, το κατάφερε ο Αλέξανδρος. Ο Χριστός έπρεπε να παραμείνει Κύριος κι αυτό γίνεται μόνο μέσω της τέλειας αλλά κλειδωμένης γνώσης, που δικαιολογεί δικαιώματα. Δώδεκα λεγεώναι αγγέλων = Βασιλεία των Ουρανών = Στρατηγός αυτοκράτωρ = Άρχων των δαιμονίων = Βασιλεύς των Ελλήνων = 80 = Αθάνατος άνθρωπος = Δένδρον της ζωής. Ο Χριστός θα επιδίωκε μέσα στο χρόνο τη διπλή ιδιότητα του Βασιλέως και του Κυρίου, που θα οδηγούσε στη Λύτρωση των ανθρώπων, αλλά εκείνη την ώρα έπρεπε να παραμείνει Κύριος = Ευγενής = 35.


Όλα αυτά που περιγράφουμε, φαντάζουν λίγο  αυθαίρετα και θα μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει στο σύνολο τους. Όμως ο Χριστός που γνωρίζει τα πάντα, τα περιγράφει μ’ εξαιρετική ακρίβεια και λέει: (Λουκ. 19.12-19.14) "άνθρωπος τις ευγενής επορεύθη εις χώραν μακράν λαβείν εαυτώ βασιλείαν και υποστρέψαι. καλέσας δε δέκα δούλους εαυτού έδωκεν αυτοίς δέκα μνάς και είπε προς αυτούς. πραγματεύσασθε εν ώ έρχομαι. οί δε πολίται αυτού εμίσουν αυτόν, και απέστειλαν πρεσβείαν οπίσω αυτού λέγοντες. ου θέλομεν τούτον βασιλεύσαι εφ' ημάς."(Κάποιος από ευγενή καταγώγην επήγε σέ μακρινή χώρα διά νά λάβη διά τόν εαυτόν του βασιλικήν εξουσίαν καί ύστερα νά επιστρέψη. Αφού εκάλεσε δέκα δούλους του, τούς έδωκε δέκα εκατοντάδραχμα καί τούς είπε, "Εμπορευθήτε μέ αυτάέως ότου επιστρέψω". Αλλ' οι συμπολίται του τόν εμισούσαν καί έστειλαν πίσω του πρεσβείαν λέγοντες, "Δέν θέλομεν νά γίνη αυτός βασιλεύς μας".). Από τη στιγμή που υπάρχουν δούλοι, Αυτός που τους δίνει εντολές, είναι ο Κύριος. Αυτός ο Κύριος είναι ο ίδιος που περιγράφεται στις παραβολές του Χριστού ως κύριος του αμπελώνα.


Το νέο στοιχείο που παρουσιάζει εδώ ο Λόγος, είναι ότι ο κύριος αυτός είναι Κύριος των δούλων Του και ζει μέσα σε μία κοινωνία που Τον μισεί. Αυτή η κοινωνία δεν Τον θέλει για Βασιλέα της, πλην όμως αγνοεί ότι ο Κύριος Αυτός δεν επιθυμεί αυτήν τη βασιλεία. Ο Κύριος Αυτός επιθυμεί μία άλλη βασιλεία μίας άλλης χώρας κι αυτοί που θα ελεγχθούν θα είναι μόνον οι δούλοι Αυτού, ως Κυρίου, που όμως ανήκουν στην κοινωνία που τον μισεί. Ο Χριστός ήταν Ιουδαίος κι οι δούλοι Του Ιουδαίοι. Μόνο σ’ αυτούς τους δούλους άφησε κεφάλαιο κι αγνόησε τους υπόλοιπους. Οι Ιουδαίοι Τον μισούσαν κι αυτό μπορούσε ν’ αλλάξει, αν ο Ίδιος φερόταν ως ευεργέτης προς αυτούς κι επομένως ως Βασιλεύς. Αυτός παρέμεινε Κύριος κι έφυγε για την ξένη χώρα. Το μίσος των Ιουδαίων, που μέσω της Διαθήκης διαδίδεται, εμφανίζεται στο λόγο τους: (Ιωάν. 19.15-19.16)  "ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα." (Δέν έχομεν βασιλέα παρά τόν Καίσαρα.), κι επίσης: (Ιωάν. 19.21-19.22) "μη γράφε, ο βασιλεύς των Ιουδαίων. αλλ' ότι εκείνος είπε, βασιλεύς είμι των Ιουδαίων." (Μή γράφης, Ο βασιλεύς τών Ιουδαίων, αλλ' ότι εκείνος είπε, Είμαι ο βασιλεύς τών Ιουδαίων.). Αυτό βέβαια είναι ψέμα, εφόσον ο Χριστός δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι η βασιλεία Του ανήκει στον κόσμο των Ιουδαίων. Σημασία έχει ότι ο Κύριος συγκεκριμένων δούλων μίας κοινωνίας άφησε κεφάλαιο κι έφυγε.


Οι αριθμοί δείχνουν ότι: Δέκα δούλοι = Γεωργοί = Πόρνοι = Εχθροί = 40 και είναι αυτοί που μελετήσαμε σε άλλο σημείο. Ο Κύριος σ’ αυτό το σημείο παρουσιάζεται ως ευγενής αποκλειστικά και μόνο λόγω της δυνατότητας να πάρει βασιλεία. Ευγενής = Κύριος = 35. Η βασιλεία που υποσχέθηκε ο Χριστός είναι η Βασιλεία των Ουρανών και θα επιστρέψει, όταν μέσα στον καθορισμένο χρόνο θα γίνει Βασιλεύς των Ελλήνων. Τότε θα επιστρέψει και θα ζητήσει λογαριασμό, όχι από τους Ιουδαίους, που Του είναι αδιάφοροι, αλλά από τους δούλους Του. Δέκα μναί = Κεφάλαιο = Σοφία = Άλευρον = 28. Ο Χριστός στους δούλους Του δεν άφησε απλά σίτο, ώστε να έχουν δικαιολογία για τη βλασφημία τους και τη βαρβαρότητα τους, παρά άλευρον. Οι δούλοι Του είναι οι εχθροί που σπέρνουν τα ζιζάνια και δεν παραδίδουν καρπούς στον Κύριό Τους.


Η κρίση που ακολουθεί και φαίνεται κατ’ αρχήν άδικη, εφόσον σ’ αυτούς με τα πολλά θα δοθούν ακόμα περισσότερα, ενώ σ’ αυτούς με τα λίγα θα αφαιρεθούν κι αυτά που έχουν, έχει την εξής λογική: ο Χριστός άφησε πίσω Του τέλεια γνώση, αλλά αυτή η γνώση έχει την ιδιομορφία να μην είναι κατανοητή απ’ όλους. Ο καθένας σύμφωνα με τη δυνατότητά του παράγει έργο. Ένας φιλόσοφος και παρθένος απ’ αυτήν τη γνώση θα παράγει τεράστια δική του κι ο Θεός θα τον ανταμείψει με δόξα. Ένας άθλιος πουριτανός δούλος που κρατά τη γνώση σφραγισμένη και δηλητηριάζει τον κόσμο με την αθλιότητα του, θα καταδικαστεί και τη λίγη δόξα που εισέπραξε φυλάγοντας απλά τη γνώση θα τη χάσει κι αυτή θα προστεθεί στη μεγάλη δόξα του φιλοσόφου. Αυτό το νόημα έχει η άποψη του Χριστού περί τράπεζας.


Αν κάποιος είναι άθλιος, βρωμερός και βλάκας είναι προτιμότερο να μην αγγίζει τη γνώση Του, αλλά να την παραδίδει στην τράπεζα, δηλαδή να τη διαχειρίζονται άλλοι. Αυτοί οι άλλοι είναι οι Τραπεζίται = Παρθένοι = Νεανίσκοι = Φρόνιμοι = Λαός του Θεού = 48. Ο Θεός αγαπά και προσθέτει κεφάλαιο δηλαδή Σοφία στον καθένα, που από τη γνώση του προσφέρει στους ανθρώπους. Οι τραπεζίται είναι ένας ξεχωριστός λαός, που υπηρετεί τη φιλοσοφία κι ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία. Μέσω των δικαιωμάτων που άφησε ο Κύριος στον Πέτρο αρχίζει μία τεράστια διασπορά δικαιωμάτων σ’ όλον το χριστιανικό κόσμο κι ο Κύριος αρχίζει συνεχώς να επεκτείνει τα όρια της κυριότητάς Του, ακολουθώντας όμως ταυτόχρονα  και την πορεία Του προς την αναζήτηση της βασιλείας.


Ενώ το αρχικό κεφάλαιο δόθηκε στους Αποστόλους με την πάροδο του χρόνου όλοι οι χριστιανοί, από τη στιγμή που έχουν γνώση γίνονται κάτοχοι της. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο απλός χριστιανικός κόσμος δεν έχει δικαιώματα πάνω σ’ αυτήν τη γνώση, παρά μόνον οι ιερείς. Οι απλοί άνθρωποι περιμένουν την κρίση του Κυρίου έχοντας δώσει το κεφάλαιο τους, είτε σε δούλους είτε σε τραπεζίτες. Ο άθλιος ιερέας που ακολουθεί την τακτική τού αχρείου δούλου και κρύβει τη γνώση, σφάζεται καθημερινά μπροστά στον Κύριο και μαζί μ’ αυτόν σφάζονται όλοι οι άθλιοι πουριτανοί χριστιανοί, που τού εμπιστεύθηκαν το κεφάλαιό τους. Αντίθετα, αυτοί που εμπιστεύθηκαν τους τραπεζίτες δικαιώνονται όσο επιτρέπει το Σχέδιο κι αυτοί που πήραν τη γνώση —για να δώσουν χαρά στον κόσμο— θα πάρουν το σύνολο της δόξας.


Αυτός ο λαός των παρθένων περιγράφεται από τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη κι είναι ο λαός που έχει αναλάβει το σύνολο της εργασίας που απαιτεί το Σχέδιο του Θεού. Ο αριθμός τους είναι εκατόν σαράντα τέσσερα, γιατί αυτός είναι ο αριθμός των αγγέλων του συνόλου των λεγεώνων. 12χ12 = 144, ενώ ο ίδιος αριθμός οδηγεί στον αριθμό του Μεσσία. Εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρα = 99 = Υιός του Θεού του Υψίστου = Μεσσίας παντοκράτορας. Αυτοί, όσο ο Υιός του Θεού είναι απών, κατευθύνουν τον κόσμο και η δύναμή τους στο σύνολό της είναι η δύναμη του Υιού, που είναι επικεφαλής των δώδεκα λεγεώνων, που σημαίνει κατά τη στιγμή που ο Ίδιος είναι Βασιλεύς των Ελλήνων.


Αν παρατηρήσει κάποιος, θα δει ότι το σύνολο των όσων περιγράφουμε, αφορά μόνον τους ανθρώπους, που βρίσκονται μέσα στο χώρο, που είναι κάτω από την εξουσία του Κυρίου. Από τη στιγμή που το Σχέδιο εξελίσσεται με φορά από την Ανατολή προς τη Δύση, αυτό που πρέπει εμείς να κάνουμε, είναι να παρατηρήσουμε την πορεία ένταξης των ανθρώπων μέσα σ’ αυτό.


Πριν δούμε αυτήν καθ’ αυτήν την πορεία χρήσιμο είναι να δούμε την κατάσταση, που επικρατούσε την εποχή που εμφανίστηκε ο Χριστός. Ακόμα είναι σκόπιμο να δούμε τι επιδίωκε ο Θεός μέσω αυτής της εμμονής Του στην ιδέα του Κυρίου και τι ακριβώς παρέλαβε ο Χριστός, για να οδηγήσει τον κόσμο στο σύνολό του προς την τελική ευθεία για τη Θέωση. Η Σοφία του Θεού απαιτούσε την έννοια του “οικοδεσπότη”, γιατί έπρεπε ο κόσμος να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός. Η έννοια του “κοσμοκράτορα” είναι περιορισμένης ισχύος σε σχέση με την έννοια του “οικοδεσπότη”. Αυτό για να το αντιληφθεί ο αναγνώστης, θα πρέπει και πάλι να σκεφτεί για τη βασιλεία. Ο κοσμοκράτορας είναι πάντα βασιλιάς κι είναι πάντα εκείνος, που έχει τη μεγαλύτερη ισχύ στον κόσμο. Αυτό δεν είναι αρκετό, γιατί ο Υιός του Θεού δεν μπορεί μ’ αυτόν τον τίτλο να οδηγήσει την ανθρωπότητα στη θυσία και στη συνέχεια στη Θέωση. Ο Υιός του Θεού πρέπει να είναι ευεργέτης, άρα Μεσσίας. Από τη στιγμή που υπάρχουν συμφέροντα και τα συστήματα έχουν χαρακτηριστικά αθανάτων, ο άνθρωποςΜεσσίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν βασιλιάς. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να θέλει κάποιος να ευεργετήσει και ν’ αρνούνται οι άνθρωποι να ευεργετηθούν λόγω άγνοιας ή λόγω έλλειψης δυνατότητας επαφής εξαιτίας των συμφερόντων που αναφέραμε.


Ακόμα κι αν δε συνέβαινε αυτό, ήταν αδύνατον ο Υιός του Θεού ζωντανός ν’ ασκήσει εξουσίες και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε κοινωνίες μεσαιωνικού τύπου. Ο Θεός αυτό το πρόβλημα το παρέκαμψε με την ένταξη του συνόλου του κόσμου σ’ ένα ανίκητο σύστημα, που έχει τα χαρακτηριστικά οίκου. Ο οίκος σε αντίθεση προς το βασίλειο έχει Κύριο, δικαιώματα και δούλους. Ο Ίδιος ο Θεός έκτισε αυτόν τον οίκο με τρόπο τέλειο. Ο Ίδιος με τη μορφή του Υιού Του θυσιάζεται και το σύνολο των όσων συμβαίνουν μέσα σ’ αυτόν τον οίκο, οφείλονται αποκλειστικά στους δούλους. Ο Θεός παίρνει χαρακτηριστικά νεκρού, όμως, εφόσον είναι αθάνατος, θα επιστρέψει με τη μορφή του Υιού Του, όταν σύμφωνα με τις Γραφές πάρει το βασιλικό αξίωμα. Όλα αυτά δημιουργούνται, γιατί, όταν ο Κύριος επιστρέψει, η κρίση θα γίνει μέσα σε μία στιγμή κι όλοι θα είναι σε θέση να δεχτούν και να πάρουν την ευεργεσία. Αφήνει τους άθλιους ν’ αγωνίζονται θυσιαζόμενοι κι ο βασανισμός να κάνει τη Λύτρωση επιθυμητή. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι άνθρωποι θ’ αδικούνται από τους εθνικούς κι οι ίδιοι οι εθνικοί θ’ αδικούνται με τον ίδιο τρόπο από το Θεό. Όλα αυτά ισχύουν στο γενικό επίπεδο, που αφορά το σύνολο των ανθρώπων.


Στο προσωπικό επίπεδο που αφορά τον καθένα από εμάς, τίποτε δε συμβαίνει εξαιτίας οποιασδήποτε ανώτερης παρέμβασης. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του κι αν πιστεύει στο Θεό, δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αδικηθεί. Ο άνθρωπος είναι υιός του Θεού και για να πραγματοποιηθεί το Σχέδιο, ο Θεός τον έβαλε να ζει μέσα στον οίκο Του και έδωσε στο σύστημα χαρακτηριστικά μοιχαλίδας, ώστε να γεννιέται με τα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Η αγάπη Του για τον άνθρωπο φαίνεται από το γεγονός ότι απ’ αυτήν την κατάσταση δεν εξαιρεί ούτε τον Υιό Του και άρα τον Εαυτό Του. Μόνο μέσω αυτής της κατάστασης μπορεί μέσα σε μία στιγμή να επέλθει η Λύτρωση, γιατί ο οικοδεσπότης μπορεί σε κάθε στιγμή να εξοντώσει τους δούλους που ο Ίδιος δημιούργησε και να παραδώσει τον πλούτο Του, δηλαδή τον οίκο Του, στους ανθρώπους. Δημιουργεί άθλιους δούλους, ώστε σε κάποια στιγμή κι όταν έχει ολοκληρωθεί το απαιτούμενο έργο, να μπορεί να τους εξοντώσει. Μετά την τιμωρία των δούλων, το σύστημα, δηλαδή η γυναίκα, παύει να έχει χαρακτηριστικά μοιχαλίδας κι ο κάτω κόσμος εύκολα γίνεται άνω κόσμος και συνεπώς η “σάρκα μία” του ζωντανού πλέον οικοδεσπότη.


Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στη Γη, ο Βασιλεύς των βασιλέων είχε προηγηθεί κι εφόσον ήταν Υιός του Θεού, το σύστημα που άφησε πίσω Του είχε χαρακτηριστικά βασιλείου, που λόγω καταγωγής του Αλεξάνδρου ήταν το βασίλειο του Θεού. Όμως τι μπορούσε να κάνει ο Χριστός μ’ αυτήν την κληρονομιά; Να φορέσει μαλακά φορέματα; Τι μπορούσε να δώσει σ’ ανθρώπους τέλειους, τη στιγμή που η γη ανήκε σε  φεουδάρχες και μόνο σαν δούλοι μπορούσαν  να επιβιώσουν; Να τους ευεργετήσει; Να δώσει γνώση σ’ έναν άνθρωπο, που εξοντώνεται κάθε μέρα στη δουλειά; Πώς θα έδινε το χαρμόσυνο άγγελμα της θείας καταγωγής στους ανθρώπους, όταν η ανθρώπινη καταγωγή είχε μεγαλύτερο πλεονέκτημα; Να έλεγε στο βασανισμένο δούλο να χαίρεται επειδή είναι υιός του Θεού κι αυτός να ζηλεύει με το δίκιο του το γιο του φεουδάρχη που ήταν κύριός του; Τι να την κάνει τη γνώση ένας άνθρωπος, όταν σηκώνεται να δουλέψει πριν ανατείλει ο Ήλιος και σταματά, αφού έχει δύσει;


Ο Χριστός δεν ήθελε να γίνει ο Μεσσίας, που δε θα μπορούσε να δώσει χαρά στους ανθρώπους στο σύνολο τους. Προτίμησε να επιβεβαιώσει τις Γραφές και συγκεκριμένα αυτή που λέει:  “καί  μετά  ανόμων ελογίσθει.” .  Όλους αυτούς τους αιώνες προτίμησε να ταυτίζεται στα μάτια των παιδιών που τόσο αγάπησε μ’ όλους αυτούς τους άθλιους κλέφτες, που παριστάνουν τους ιερείς του Θεού. Επιβεβαίωσε τον Ησαΐα, που περιγράφει τι έκαναν οι εθνικοί στην ομορφιά και την τελειότητα Του. Σταυρωτές = Εθνικοί = Μέθυσοι = Άπιστοι = 42. Φορτώθηκε στα μάτια του κόσμου κι εξαιτίας της αγάπης Του προς τον άνθρωπο, την αμαρτία. Αυτός φέρει την αμαρτία όλου του κόσμου, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εξουσία της Ρώμης. Αν δεν υπήρχε Αυτός, η Ρώμη δε θα υπήρχε κι ο κόσμος δε θα προχωρούσε ούτε ένα βήμα. Όταν λέει: (Ιωάν. 15.22-15.23) "ει μη ήλθον και ελάλησα αυτοίς, αμαρτίαν ουκ είχον. νυν δε πρόφασιν ουκ έχουσι περί της αμαρτίας αυτών." (Εάν δέν είχα έλθει καί τούς μιλήσει, δέν θά είχαν αμαρτίαν.. τώρα όμως δέν έχουν καμμίαν πρόφασιν διά τήν αμαρτίαν τους.),  αυτό ακριβώς εννοεί. Αν δεν υπήρχε ο Χριστός και ο Λόγος Του, δε θα υπήρχε η Ρώμη και η αθλιότητά της.


Εξαιτίας του Λόγου Του όμως δεν έχουν καμία πρόφαση οι δούλοι Του. Αν δεν υπήρχε ο Λόγος Του, ο διάβολος, ο Πέτρος, δε θα υπήρχε, ώστε η Ρώμη να έχει δυνατότητα να σκοτώνει τον κόσμο. Εξαιτίας του ίδιου Λόγου, ο Πέτρος μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε, οι άνθρωποι θα θεωθούν και οι δούλοι θα πάνε εκεί που πρέπει και τους αξίζει, στα σκουπίδια. Ο Χριστός φορτώθηκε όλους αυτούς τους ηλίθιους και παραμένει στο Σταυρό μέχρι να ολοκληρωθεί το Σχέδιο. Το σύνολο όλων αυτών περιγράφεται από τους αριθμούς, οι οποίοι αποκαλύπτουν ακριβώς τι συμβαίνει. Ο Χριστός εν ζωή είναι ο Υιός του Ανθρώπου και θυσιάζεται ακολουθώντας τη μοίρα Του. Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = Βασιλεύς των εθνών = Βασίλειον του Θεού = 77. Όταν περνά στο χώρο των νεκρών, στον κάτω κόσμο, αυτό το βασίλειο γίνεται οίκος. Οι άνθρωποι δε γεννιούνται πλέον στο βασίλειο, που προσφέρει δυνατότητες επιλογής, αλλά στον οίκο του οποίου η εξουσία ανήκει απόλυτα στους δούλους. Κύριος του κόσμου γίνεται πλέον ο Χριστός με χαρακτηριστικά οικοδεσπότη. Ο Θεός ωθεί την ανθρωπότητα από το στάδιο της κοσμοκρατορίας του Βασιλέα στο στάδιο του οίκου του οικοδεσπότη και άρα του Κυρίου. Κοσμοκράτορας = Μέγας Βασιλεύς = 60, ενώ Οικοδεσπότης = 70 = Άγιος δέσποτας. Από το έκτο βήμα στο οποίο μπήκε η ανθρωπότητα μέσω των κοσμοκρατόρων, ο νεκρός πλέον Χριστός τη μετακινεί στο έβδομο, που είναι και το βήμα στο οποίο ζούμε σήμερα.


Το έβδομο βήμα είναι αυτό της απόλυτης εξουσίας, που αφορά το σύνολο των ανθρώπων και το σύνολο του χρόνου από τη Σταύρωση μέχρι σήμερα. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος γεννιέται μέσα σ’ αυτό, είναι αδύνατο να επιβιώσει, αν δεν ακολουθεί το Λόγο του Χριστού. Είναι αδύνατο να επιβιώσει, αν δεν είναι τυπικός στις γελοίες παραδόσεις των πρεσβυτέρων κι είναι αδύνατο να επιβιώσει, αν ακολουθεί πρακτικές όμοιες με το Χριστό που οδηγήθηκε στη Σταύρωση. Σ’ αυτό το βήμα ο έλεγχος ασκείται από τη γέννηση του ανθρώπου ως και το θάνατό του. Είναι αδύνατον οι άθλιοι να μην προσπαθήσουν να επέμβουν και στην προσωπική ζωή των ανθρώπων, από τη στιγμή που από την αθλιότητα της ζωής πηγάζουν οι εξουσίες τους. Είναι αδύνατον ο Πάπας να επιτρέψει το ελεύθερο διαζύγιο κατά το Μεσαίωνα και να δημιουργήσει μ’ αυτόν τον τρόπο τάξη λυτρωμένων με γνώση αυτής της Λύτρωσης. Είναι αδύνατον οι ιερείς των χριστιανών να μην επιδιώξουν να τρομάξουν τους πιστούς με τέρατα, καθιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ανεκτή τη μοιχεία.


Μετά τη Σταύρωση του Χριστού βλέπουμε ότι ο οίκος Του συνεχώς επεκτείνεται και ξεκινώντας από την Ασία, κατακτά το σύνολο της Δύσης. Από τους πρώτους Ιουδαίους που έγιναν πιστοί Του, διατηρώντας όμως τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής τους συμπεριφοράς, ως την τρομερή Ρώμη του Μεσαίωνα, είναι μία πορεία μέσα στην οποία υπάρχουν ορισμένα εμπόδια που πρέπει να νικηθούν κι αυτό απαιτεί χρόνο. Σ’ άλλο σημείο αναφέραμε ότι οι Έλληνες της Νέας Ρώμης έβλεπαν πάντα δύο δέντρα κι αυτοί έπρεπε να νικηθούν, ώστε να μην υπάρχουν άνθρωποι με δυνατότητα να πλησιάζουν το δέντρο της ζωής. Ενώ το “δένδρον της ζωής” είναι ανώτερο ως αριθμός από τον αριθμό του “οικοδεσπότη”, παρ’ όλ’ αυτά έπρεπε να εξαφανιστεί, εφόσον ήταν ανεπιθύμητο. Επιθυμητό ήταν να υπάρχει ορατό μόνον το Δένδρον = Κύριος = 35, του οίκου και άρα ο οικοδεσπότης.

Back to content | Back to main menu