Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, θα πρέπει να δούμε τι είναι ο οίκος του Θεού και πώς ο οικοδεσπότης έχει τη δυνατότητα να εξαφανίσει τους Έλληνες. Για να πάψουν οι Έλληνες να υπάρχουν ως κιβωτός, θα πρέπει να γίνουν μέθυσοι. Θα πρέπει να πιουν τον οίνο, που είναι το αίμα του Χριστού, αλλά αντί να ευφρανθούν, θα πρέπει να μεθύσουν. Ο πιο επικίνδυνος οίνος είναι ο άκρατος. Η απόδειξη αυτού του συμπεράσματος προκύπτει μέσα από την Αποκάλυψη, εφόσον η τιμωρία του Θεού γίνεται με τον εξαναγκασμό της πόσης αυτού του είδους του οίνου. (Αποκ. Ιωάν. 14.9-14.10) "ει τις προσκυνεί το θηρίον και την εικόνα αυτού, και λαμβάνει χάραγμα επί του μετώπου αυτού ή επί την χείρα αυτού, και αυτός πίεται εκ του οίνου του θυμού του Θεού του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της οργής αυτού, και βασανισθήσεται....." (Όποιος προσκυνεί τό θυρίον καί τήν εικόνα του καί έχει τό σημάδι χαραγμένο εις τό μέτοπόν του ή εις τό χέρι του, θά πιή καί αυτός από τό κρασί τού θυμού τού Θεού πού, ανόθευτο, περιέχεται εις τό ποτήρι τής οργής του καί θά βασανισθεί...). Στην Αποκάλυψη θα δούμε λεπτομερέστερα τι συμβαίνει, εδώ απλά αναφερόμαστε στην απόδειξη της επικινδυνότητας του άκρατου οίνου. Αρκεί βέβαια ν’ αναφέρουμε ότι: Χάραγμα επί του μετώπου = Οίκος της αμαρτίας = Χριστιανισμός = 81.

Τι είναι ο άκρατος οίνος; Ο Χριστός λέει ότι αυτά που μολύνουν τον άνθρωπο, είναι αυτά που βγαίνουν από το στόμα του κι αυτό γιατί η καρδιά είναι πλήρης αίματος. Αν η καρδιά βρίσκεται στη Ρώμη, οι άνθρωποι της βρίσκονται μέσα στο αίμα, που στην περίπτωση του Χριστού είναι οίνος. Αυτός ο οίνος είναι η κατοικία τους. Άκρατος οίνος = Οίκος του Θεού = Νεκρός Θεός = 61. Ο Χριστός είχε τη γνώση του οίνου, αλλά αυτό δεν τον επηρέαζε κι ούτε τον έκανε μέθυσο. Η αποστολή Του ήταν αυτόν τον οίνο να τον παραδώσει άκρατο κι αυτό γινόταν μόνο μέσω της Θυσίας. Έπρεπε να θυσιαστεί πριν προλάβει να νερωθεί ο οίνος αυτός και να είναι σε θέση να τον γευθούν όλοι οι άνθρωποι. Το νέρωμα θα γινόταν αν προλάβαιναν να ζητήσουν παραπάνω γνώση από το επίπεδο που επιβάλλει το Μυστικό Σχέδιο. Αυτό πραγματικά σημαίνει ότι ο Χριστός έπρεπε να παραδώσει τέλεια γνώση σε τέτοιο χρόνο, που δεν θα επέτρεπε σε ανθρώπους με γνώσεις να ζητήσουν παραπάνω διευκρινήσεις. Ο Χριστός έπρεπε να θυσιαστεί ως Οινοχόος = 50, πριν προλάβουν οι άνθρωποι να ζητήσουν απ’ Αυτόν να δράσει ως Μεσσίας και άρα ως Υδροχόος. Υδροχόος = 45 = Μεσσίας.


Ήταν απαραίτητο ν’ αναγκάσει ο Χριστός τους Αποστόλους Του σε Ακρατοποσία = 50 και να τους μετατρέψει σε Μέθυσους = Εθνικούς. Οι μόνοι, όπως είναι ευνόητο, που αντέχουν αυτήν την ακρατοποσία είναι οι παρθένοι, ο λαός του Θεού, που έχουν προετοιμαστεί γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό. Ακρατοπότης = Παρθένος = Προφήτης = 48. Όσο σκορπίζεται αυτός ο οίνος αυτός στη Γη, τόσο περισσότεροι γίνονται μέθυσοι σε περίπτωση που έχουν γνώση, ενώ οι υπόλοιποι γεύονται το αίμα του συστήματος στο οποίο εντάσσονται πλέον κι είναι ο οίκος. Οι Απόστολοι μεταξύ των οποίων κι ο διάβολος από τη στιγμή που παίρνουν δικαιώματα πάνω στον οίνο, που τους μεθά, τον σκορπίζουν άκρατο και οι ίδιοι μέσω των δικαιωμάτων τους γίνονται οι θεμέλιοι λίθοι του οίκου τού Θεού.


Η διαφορά τους και η ομοιότητά τους με το Χριστό βρίσκεται εδώ ακριβώς. Ο Θεός θυσιάζεται ως Υιός αφήνοντας άκρατο οίνο, ενώ οι Απόστολοι απαιτούν θυσία από τους άλλους σκορπώντας αυτόν τον οίνο. Ο μεν Χριστός είναι νεκρός και δε μπορεί να νερώσει τον οίνο, οι δε Απόστολοι απαγορεύουν την πράξη αυτή γιατί θίγει τα δικαιώματα τους. Ο Χριστός νεκρός γίνεται άκρατος οίνος που δεν αγγίζεται, ενώ οι Απόστολοι γίνονται άκρατοι οίνοι, μόνον επειδή τους συμφέρει. Ο Χριστός γίνεται Αντίχριστος, επειδή δεν έχει έρθει η ώρα Του, ενώ οι Απόστολοι γίνονται αντίχριστοι, επειδή διψούν για εξουσία. Νεκρός Θεός = Αντίχριστος = Θείο βρέφος = Υιός Αγαπητός = Θεός Ήλιος = 61 = Επτά σφραγίδαι = Άκρατος οίνος.


Η εκκλησία αιώνες τώρα ψάχνει να βρει τον αντίχριστο δήθεν να τον εξοντώσει. Δεν μπορεί να κατανοήσει ότι “αντίχριστος” είναι ο καθένας, που μεταφέρει το Λόγο του Χριστού ανεξάρτητα από το πώς τον χρησιμοποιεί. Το κακό δε βρίσκεται στη μεταφορά, εφόσον ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί και τίποτε παραπάνω, αλλά βρίσκεται στην εκμετάλλευση. Ένας αγνός άνθρωπος που δεν έχει τις πνευματικές δυνατότητες να ερμηνεύσει το Λόγο, παρά τον απαγγέλλει, δεν είναι απαραίτητα κακός άνθρωπος, αλλά είναι σίγουρα αντίχριστος. Αντίχριστος είναι αυτός που μιλά όμοια με το Χριστό, έστω και χωρίς ν’ αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν αυτά που λέει. Οι άθλιοι δούλοι της εκκλησίας επιμένουν να ψάχνουν για τον αντίχριστο κι αγνοούν εντελώς το Λόγο του Χριστού. Υποτιμούν τόσο πολύ το Χριστό που, αν δεν υπήρχε το Σχέδιο, δε θα υπήρχε ούτε ένας, που να μη μετάνιωνε μ’ όμοιο τρόπο μ’ αυτόν του Πέτρου για την απιστία του.


Ο Χριστός προειδοποιεί για την κατάσταση,  που ακολουθεί κι είναι απόλυτα σαφής. Δε μιλά γι’ αντίχριστο, αλλά για ψευδοπροφήτες και ψευδόχριστους.. όχι έναν ψευδόχριστο, αλλά πολλούς. Αντίχριστος δεν μπορεί να εμφανιστεί στον κόσμο, γιατί δεν μπορεί να νικήσει το Χριστό, που ως Εμμανουήλ είναι πάντα ζωντανός και πανίσχυρος. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός προειδοποιεί περί ψευδόχριστων. Ο αντίχριστος κι όσοι δρουν με παρόμοιο τρόπο έχουν επίδραση μόνο σ’ αυτούς, που επιδιώκουν να ερμηνεύσουν τη γνώση και όχι στο σύνολο των ανθρώπων. Οι επικίνδυνοι κι ανθρωποκτόνοι είναι οι ψευδόχριστοι. Οι ψευδόχριστοι είναι επικίνδυνοι, γιατί φέρονται όπως θα φερόταν ο Χριστός αν ήταν ζωντανός κι επομένως σαν κύριοι. Μεταφέροντας το Λόγο Του ισχυροποιούνται ως αντίχριστοι κι έπειτα προσθέτουν την άποψή τους, που δεν ταυτίζεται μ’ αυτήν του Χριστού, εφόσον είναι προϊόν άγνοιας και οφείλεται είτε στην ηλιθιότητά τους είτε στην κακία τους. Στην αυθεντική γνώση προσθέτουν και τις δικές τους αθλιότητες, το οποίο είναι το αίμα, που δηλητηριάζει τον απλό άνθρωπο.


Έτσι ψευδόχριστος είναι ο διάβολος Πέτρος, γιατί, ενώ ο λόγος του είναι όμοιος μ’ αυτόν του Χριστού κι επομένως ανίκητος, προχωρά ακόμα πιο πέρα και παριστάνει ο ίδιος το Χριστό, εφόσον προτείνει πράγματα που ο Χριστός δεν τα πρότεινε. Ο Χριστός έχει άποψη για τη μοιχεία, αλλά ανερμήνευτη. Ο Πέτρος δε μεταδίδει αυτήν την άποψη, αλλά τη δική του. Μόνον όταν αμύνεται απέναντι στους φιλοσόφους, δρα ως αντίχριστος. Οι αριθμοί δείχνουν ότι: Ψευδοπροφήτες = Ψευδόχριστοι = Δώδεκα Απόστολοι = Λαός της αμαρτίας = Δώδεκα θεμέλιοι = Βασιλεία του Θεού = 68.


Σ’ αυτό το σημείο παρατηρείται και η σημαντικότερη διαφορά μεταξύ των εκκλησιών, της Καθολικής και της Ορθόδοξης των Ελλήνων μόνο. Στην εκκλησία των καθολικών όπως και στις ορθόδοξες για παράδειγμα των Σλάβων οι ιερείς κατά τη θεία λειτουργία δρουν αποκλειστικά και μόνον ως ψευδόχριστοι. Λένε ψέματα στο κήρυγμα τους, είτε δικά τους είτε των Αποστόλων. Ο Λόγος του Χριστού, εφόσον δεν είναι καν κατανοητός, δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι αντίχριστοι σ’ αυτές τις εκκλησίες είναι οι ιερείς που διδάσκουν ιερείς. Αντίθετα στην εκκλησία των Ελλήνων, επειδή ο Λόγος είναι απόλυτα κατανοητός από τους πιστούς, η θεία λειτουργία έχει δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι αυτό κατά το οποίο διαβάζεται απλά ο Λόγος του Χριστού και άρα ο ιερέας δρα ως αντίχριστος. Επειδή αυτό δεν οδηγεί πουθενά στη συνέχεια κατά το δεύτερο μέρος της λειτουργίας ο ιερέας δρα ως ψευδόχριστος ή ψευδοδιδάσκαλος, εφόσον κάνει κήρυγμα. Κηρύττει σαν το Χριστό, αλλά δε λέει αυτά που θα έλεγε ο Χριστός, εφόσον κατά πρώτον ως δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο Κύριος και κατά δεύτερο λόγο ως άθλιος, επιδιώκει πρώτα-πρώτα να διατηρήσει, αλλά και να επεκτείνει τις εξουσίες του.


Όσον αφορά τους ιερείς μεταξύ τους, αυτοί οι οποίοι διδάσκουν ιερείς, δεν δρουν ως αντίχριστοι, όπως κάνουν στις άλλες εκκλησίες, αλλά δρουν καθαρά ως ψευδόχριστοι. Όλα αυτά τα γνωρίζει απόλυτα ο Χριστός, εφόσον αυτή ήταν η επιθυμητή για το Σχέδιο κατάσταση. Για να προστατεύσει τους ανθρώπους, αλλά και για να κάνει γνωστή τη γνώση Του, όλα αυτά τα περιγράφει. (Ματθ. 24.21-24.28) "έσται γαρ τότε θλίψις μεγάλη, οία ου γέγονεν απ' αρχής κόσμου έως του νυν ουδ' ου μη γένηται. και ει μη εκολοβώθησαν αι ημέραι εκείναι, ουκ αν εσώθη πάσα σαρξ. διά δε τους εκλεκτούς κολοβωθήσονται αι ημέραι εκείναι. τότε εάν τις υμίν είπη. ιδού ώδε ο Χριστός ή ώδε, μη πιστεύσητε. εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς. ιδού προείρηκα υμίν. εάν ουν είπωσιν υμίν, ιδού εν τη ερήμω εστί, μη εξέλθητε, ιδού εν τοις ταμείοις, μη πιστεύσητε, ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. όπου γαρ εάν ή το πτώμα, εκεί συναχθήσονται οι αετοί." (Διότι θά έλθει τότε θλίψις τόσο μεγάλη, πού δέν έγινε από τήν αρχήν τού κόσμου μέχρι σήμερα καί ούτε θά γίνη. Καί εάν δέν εσυντομεύοντο αι ημέραι εκείναι, κανείς άνθρωπος δέν θά εσώζετο, αλλά πρός χάριν τών εκλεκτών θά συντομευθούν αι ημέραι εκείναι.Τότε εάν σάς πή κανείς, "Νά εδώ είναι ο Χριστός" ή "Εκεί", μή τόν πιστέψετε. Διότι θά εμφανισθούν ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφήται καί θά κάνουν μεγάλα θαύματα καί τέρατα, ώστε νά πλανήσουν, ει δυνατόν, καί τούς εκλεκτούς. Ιδού σάς τό προείπα. Εάν σάς πούν, "Νά, είναι εις τήν έρημον", μήν πηγαίνετε, "Νά είναι εις τά απόμερα δωμάτια", μή  πιστέψετε. Διότι όπως η αστραπή βγαίνει από τήν ανατολήν καί φαίνετε έως τήν δύσιν, έτσι θά είναι καί η έλευσις τού Υιού τού ανθρώπου. Όπου είναι τό πτώμα, εκεί θά μαζευθούν οι αετοί.).


Ο Χριστός εδώ μιλά απόλυτα για τη χριστιανική εποχή. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι πιστοί παρασύρονται στην αναζήτηση του Χριστού. Δεν υπάρχει, όπως οι άθλιοι πιστεύουν, ένας αντίχριστος στον οποίο θα πιστέψουν οι άνθρωποι. Η τραγωδία των ανθρώπων είναι οι ψευδόχριστοι, που θα τους οδηγούν όπου η αθλιότητά τους επιθυμεί, εξαιτίας της αναζήτησης του Χριστού. Τέτοια θύματα είναι οι χριστιανοί που τρέχουν από εκκλησία σ’ εκκλησία, για να δουν θαύματα και τον Ίδιο το Χριστό. Όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή είναι άπιστοι και γι’ αυτό τους μισεί ο Χριστός. Αν ήταν πιστοί θ’ άκουγαν το Χριστό, που λέει ότι θαύματα δε θα δοθούν σ’ αυτήν τη γενιά, εκτός απ’ αυτό του Ιωνά. Βασανίζονται από τους άθλιους εξαιτίας της απιστίας τους. Αν πίστευαν στο Χριστό, θα περίμεναν το πιο μεγάλο φαινόμενο στον ουρανό, που είναι η Παρουσία του Υιού του Ανθρώπου. Όταν ο Υιός του Ανθρώπου εμφανιστεί, δεν υπάρχει πιθανότητα να μη Τον αντιληφθεί ο άνθρωπος. Αυτό θα γίνει, γιατί κατά την εμφάνιση Του θα είναι όμοιος με αστραπή και μάλιστα αστράπτουσα. Αστραπή = 34 = Μακεδόνας = Έλληνες = Αχιλλεύς, ενώ, Αστραπή αστράπτουσα = Βασιλεύς των Ελλήνων = Δώδεκα λεγεώναι αγγέλων = Μακεδόνας τιμιότατος = 80.


Οι ψευδόχριστοι, σύμφωνα με το Χριστό, έχουν ισχύ μόνο στο χριστιανικό κόσμο, πριν από την τελική εμφάνιση του Υιού του Ανθρώπου. Αυτό όπως είπαμε, συμβαίνει, γιατί ο Υιός του Ανθρώπου παραδόθηκε στους εθνικούς κι είναι νεκρός. Αυτοί οι άθλιοι έχουν στα χέρια τους τη δύναμή Του, εφόσον αυτό επιθυμεί ο Θεός. Όταν ο Χριστός λέει ότι όλοι αυτοί θα δώσουν σημεία και τέρατα, αυτό εννοεί. Σημεία μεγάλα και τέρατα = Υιός του Ανθρώπου = 77. Επειδή ακριβώς ο Υιός του Ανθρώπου είναι νεκρός, γι’ αυτό ο Χριστός αναφέρεται σε πτώμα. Πτώμα = Λύπη = Μνήμα = Φως = Χξς = Ουαί = 18. Μέχρι ν’ αναστηθεί ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να περάσουν τρεις ημέρες και το τρία να προστεθεί στο 77, για να μετατραπεί σε 80. Σ’ αυτές τις τρεις ημέρες ο αετός, που βρίσκεται στο πτώμα θα φωνάξει τρεις φορές Ουαί, ενώ τις ίδιες ημέρες κυρίαρχος θα είναι αυτός, που χαρακτηρίζεται μ’ αυτά τα γράμματα Χξς και δεν είναι άλλος από τον Υιό του Ανθρώπου. Υιός του Ανθρώπου = Εξακόσια εξήκοντα έξ. Είναι απαραίτητο να πεθάνει ο Υιός του Ανθρώπου, για να φέρει καρπό κι από το πτώμα Αυτού να βγουν οι αετοί, που είναι υπεύθυνοι για τα δεινά της ανθρωπότητας. Αετός πετώμενος = Κύριος του Σαββάτου = Θεός του πολέμου = Δώδεκα Απόστολοι = Τάφος του Χριστού = Σφραγίδα του Θεού = Βασιλεία του Θεού = 68.


Η βασιλεία του Θεού, όπως βλέπει πλέον ο αναγνώστης, δεν είναι η κατάσταση της απόλυτης Λύτρωσης, αλλά είναι το προστάδιο της Βασιλείας των Ουρανών. Η βασιλεία του Θεού ξεκίνησε ελάχιστο χρόνο πριν τη Σταύρωση του Χριστού κι αφορούσε τους δώδεκα Αποστόλους και μετά τη Σταύρωση το σύνολο του Δυτικού κόσμου. Η βασιλεία του Θεού είναι ό,τι πιο σκληρό κι απάνθρωπο υπάρχει, αφού την ισχύ αυτή της βασιλείας δεν τη διαχειρίζεται ο Θεός, που έχει θυσιαστεί ως Υιός, αλλά οι δούλοι. Η βασιλεία του Θεού είναι αδύνατο να λυτρώσει τον άνθρωπο, όταν ο διαχειριστής της είναι ο νεκρός Θεός ή αντίχριστος. Στη βασιλεία αυτή δεν υπάρχει ελπίδα, γιατί ο Ήλιος είναι πανίσχυρος, αλλά νεκρός. Ο Υιός του Ανθρώπου = Φωστήρας Ήλιος = 77 = Ήλιος παντοκράτωρ, υπάρχει, αλλά δεν είναι άνθρωπος ζωντανός, είναι απλά Ήλιος = νεκρός. Ο αντίχριστος,  δηλαδή, είναι αυτός ο νεκρός πλέον Θεός. Θεός Ήλιος = Νεκρός Θεός = 61 = Αντίχριστος = Θείο βρέφος. Ο Χριστός συνεχίζοντας την προφητεία του, που αφορά αυτό το μεσοδιάστημα λέει τα εξής: (Ματθ. 24.29-24.31) "Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού, και αι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται. και τότε φανήσεται το σημείον του Υιού του Ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε κόψονται πάσαι αι φυλαί της γης και όψονται τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. και αποστέλλει τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και επισυνάξουσι τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών." (Αμέσως δέ ύστερα από τήν θλίψιν τών ημερών εκείνων ο ήλιος θά σκοτεινιάση καί η σελήνη δέν θά φωτίζη καί τά άστραθά πέσουναπό τόν ουρανόν καί αι ουράνιαι δυνάμεις θά σαλεύθουν. Καί τοτέ θά φάνη εις τόν ουρανόν τό σημείον τού Υιού τού ανθρώπου καί τοτέ θά θρηνήσουν όλαι αι φυλαί τής γής, καί θά ιδούν τόν Υιόν τού ανθρώπου νά έρχεται επάνω εισ τά σύννεφα τού ουρανού μέ πολλήν δύναμιν καί δόξαν.Καί θά στείλη τούς αγγέλους του μέ μεγάλην σάλπιγγα καί θά συναθροίσουν τούς εκλεκτούς του από τού τέσσερις ανέμους, από τό ένα άκρον τών ουρανών έως τό άλλο άκρον.). Όλα αυτά συμβαίνουν μετά την εμφάνιση των αετών κι επομένως οι άνθρωποι θα δουν τον Υιό του Ανθρώπου όχι ως αστραπή, αλλά ως σημείο. Σημείον =  43 = Κάτω κόσμος = Αντίθεος. Ο Ήλιος δε θα φωτίζει τη Γη, γιατί θα είναι, όπως είδαμε, ως Σάκκος τρίχινος = Υιός του Ανθρώπου = Νεκρός παντοκράτωρ. Η Σελήνη, δηλαδή οι Έλληνες, θα πάψουν να φέγγουν, γιατί θα δημιουργηθεί η έκλειψη αυτής, που στην πραγματικότητα σημαίνει ότι οι Έλληνες θα γίνουν εθνικοί και θα πεθάνουν. Οι αστέρες τ’ ουρανού θα πέσουν στη Γη και θα πάψουν να φωτίζουν τον κόσμο. Αστέρες του ουρανού = Άγγελοι ισχυροί = Ειρηνοποιοί = 76 = Κύριοι των Ελλήνων. Όλοι αυτοί είναι οι Έλληνες φιλόσοφοι, που φώτιζαν τον κόσμο, ανεξάρτητα από την ισχύ του φωτός τους σε σύγκριση μ’ αυτήν του φωτός του Υιού του Ανθρώπου. Ο Πλάτωνας ή ο Σωκράτης κι οι υπόλοιποι φώτιζαν μέχρι τότε τον κόσμο και βρίσκονταν στον ουρανό, δηλαδή στην παιδεία.


Από την κυριαρχία του χριστιανισμού και μετά όλοι αυτοί έπεσαν στη Γη κι αυτό σημαίνει ότι έπεσαν στα χέρια των αθλίων δίνοντάς τους τη δυνατότητα άσκησης εξουσίας. Όταν κάηκε απ’ αυτούς η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ήταν σαν να έπεφτε ο ουρανός στη Γη. Οι Βιβλιοθήκες της Ρώμης ή της Κωνσταντινούπολης ήταν καθαρά όργανα εξουσίας με στεγανά όσον αφορά τη δυνατότητα προσέγγισης  στην πραγματική γνώση. Οι Βιβλιοθήκες αυτές είχαν σκοπό να δηλητηριάσουν μόνον τον κόσμο δίνοντάς του τα έργα των ηλιθίων και αθλίων πατέρων της εκκλησίας κι αποκρύπτοντας τη γνώση της φιλοσοφίας. Όλοι αυτοί οι φωστήρες εκείνες τις ημέρες σαλεύτηκαν και στο σύνολό τους αποτελούσαν αυτό που ο Χριστός ονομάζει “δυνάμεις των ουρανών”. Δυνάμεις των ουρανών = Ελληνικός κόσμος = Βασίλισσα του νότου = Μυστήριον του Θεού = Βιβλίον της ζωής = 79. Μόλις συμβεί αυτή η τρομακτική ουράνια ταραχή, τότε θα εμφανιστεί ο Υιός του Ανθρώπου, αλλά όπως είπαμε, ως σημείον, δηλαδή ως κάτω κόσμος. Οι άνθρωποι θα Τον δουν όχι ως αστραπή, αλλά  “επί  των  νεφελών  του  ουρανού”  και όχι των ουρανών. Αυτό το τελευταίο έχει σημασία, γιατί μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, οι ουρανοί έγιναν απλά ουρανός, εφόσον όλοι οι λαοί είχαν κοινή ιουδαϊκή παιδεία. Ο Υιός, δηλαδή, θα βρίσκεται πάνω στις νεφέλες κι αυτές θα είναι, που θα φαίνονται από τους απλούς ανθρώπους. Νεφέλαι του ουρανού = Σίμων Πέτρος = Υιοί του διαβόλου = Ανθρωποκτόνοι = Οίνος πάθους = Δένδρον του θανάτου = Θάνατος πρώτος = Αμαρτία των πατέρων = Κιθάραι του Θεού = 67.


Από τη στιγμή λοιπόν που οι άνθρωποι θα δουν τις δυνάμεις των ουρανών να ταράσσονται, το αμέσως επόμενο πράγμα, που θα συμβεί, είναι το σημείο του Υιού του Ανθρώπου. Το σημείο αυτό θα είναι το αίτιο του θρήνου όλων των φυλών της Γης. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο  Υιός του Ανθρώπου να στείλει τους αγγέλους, για να συναθροίσουν τους εκλεκτούς από τους τέσσερις ανέμους απ’ άκρη σ’ άκρη των ουρανών. Αυτό σημαίνει ότι για να διαμορφωθεί η νέα τάξη μετά τη Σταύρωση του Χριστού έπρεπε να σκορπιστούν άγγελοι, δηλαδή δούλοι, στο σύνολο των ουρανών, στο σύνολο της παιδείας των λαών. Ο Πέτρος μπορούσε να επηρεάσει τις μάζες των φτωχών λαών χωρίς παιδεία, αλλά δεν μπορούσε να επηρεάσει τους Έλληνες. Ο Παύλος ήταν κι αυτός άγγελος κι επιλέχθηκε εξαιτίας της γνώσης του πάνω στον ιουδαϊσμό, αλλά και της ελληνικής του παιδείας. Ο Χριστός δεν ήθελε τον Παύλο για μαθητή του, εξαιτίας αυτών των γνώσεων, που θα οδηγούσαν σ’ ερωτήσεις. Αφού επέλεξε τους δούλους του, τους έστειλε να εκτελέσουν μία συγκεκριμένη αποστολή. Ο άγγελοι αυτοί αποτελούσαν μία συγκεκριμένη δύναμη και μέσω των αριθμών αυτή αποκαλύπτεται. Από τη στιγμή που έχουν αποστολή να γνωστοποιήσουν το σημείο και να εντάξουν τους ανθρώπους στον κάτω κόσμο οι άγγελοι αυτοί είναι επτά. Άγγελοι επτά = Κάτω κόσμος = 43 = Δώδεκα ονόματα = Σημείον. Οι εκλεκτοί των τεσσάρων ανέμων είναι όλοι αυτοί, που θα διατηρούν τον κόσμο στο σημείο που απαιτεί το Σχέδιο. Τέσσαρες άνεμοι = Βρυγμός των οδόντων = Καρπός της αμπέλου = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75. Όλοι αυτοί οι άγγελοι, εφόσον είναι σταλμένοι από τον Ιησού, είναι άγγελοι Του. Άγγελοι του Ιησού = Αχρείοι δούλοι = Αληθινή άμπελος = Σεισμός μέγας =  Ημέρα κρίσεως = 71.


Όλα αυτά σημαίνουν ότι από τη στιγμή που σταυρώθηκε ο Χριστός, αυτό που απέμεινε ήταν η γνώση Του κι ο Λόγος Του. Ο Ίδιος ο Κύριος παραδίδει τη δύναμή Του στο διάβολο ή καταραμένο όφι, τον Πέτρο. Καταραμένος όφις = Σίμων Πέτρος = 67. Η δύναμη αυτή είναι η δυνατότητα να παραδίδει ο Πέτρος τον καρπό της γνώσης, όχι όμως όπως επιθυμεί ο Θεός, αλλά όπως επιθυμεί ο ίδιος. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της πια διαπράττει το προπατορικό αμάρτημα, αλλά ο Κύριος είναι τόσο ισχυρός, ώστε αποβάλλει το σύνολο των ανθρώπων. Δεν υπάρχουν δηλαδή όλες εκείνες οι συνθήκες, που έκαναν αδύνατη αυτήν την ενέργεια, όπως μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που δεν πιστεύει στο Χριστό πιστεύει απόλυτα στο διάβολο. Όταν οι άνθρωποι γεννιούνται μέσα στο χριστιανικό κόσμο, έχουν δύο πιθανότητες μπροστά τους: ή ν’ ακολουθήσουν το Λόγο του Χριστού υπακούοντας όμως στους τύπους των Ιουδαίων ή ν’ ακολουθήσουν το λόγο του διαβόλου. Πώς όμως ν’ ακολουθήσεις ένα λόγο που δε γνωρίζεις; Πώς ένας Ισπανός, κατά το Μεσαίωνα, μπορούσε ν’ ακολουθήσει το Λόγο του Θεού, αφού δεν τον καταλάβαινε; Το προπατορικό αμάρτημα τώρα ακριβώς αποκαλύπτεται, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και τη δύναμη του Κυρίου. Οι άνθρωποι διέπραξαν το αμάρτημα κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, επειδή δεν ήταν ικανοποιημένοι με τη γύμνια τους και με τη γνώση. Αποφάσισαν τότε να παρακούσουν το θέλημα του Θεού και να στηρίξουν τα συστήματα.. έτσι αποβλήθηκαν για πάντα από τον Παράδεισο. Μπήκαν στον κάτω κόσμο, εκεί όπου κυριαρχεί το σκοτάδι και ο βρυγμός των οδόντων, μπήκαν στον κόσμο που περιγράφει η Αποκάλυψη. Αποκάλυψις = Κάτω κόσμος = 43. Αποκάλυψις Ιωάννου = Βρυγμός των οδόντων = 75. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό ο Κύριος είναι πλέον οικοδεσπότης και τα πάντα βρίσκονται υπό την εξουσία Του. Ο άνθρωπος σ’ όποιο σημείο της Γης κι αν βρίσκεται, όποτε κι αν γεννήθηκε, βλέπει μπροστά του και τον οίκο του Κυρίου και τους δούλους, που είναι φορείς της εξουσίας Του. Ο Κύριος ή “Δένδρον” έχει πλέον αρνητικά χαρακτηριστικά. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο, εφόσον προκύπτει από το Λόγο του Θεού.


Από τη στιγμή που διαπράττει ο άνθρωπος το αμάρτημα, είναι αδύνατο να πλησιάσει το δέντρο της ζωής. Τα δύο δέντρα λοιπόν που έβλεπε ο άνθρωπος στον Παράδεισο κι οι Έλληνες κατά την πρώτη χριστιανική περίοδο έγιναν ένα κι αυτό είναι ο οικοδεσπότης. Οικοδεσπότης = Σαπρόν δένδρον = 70. Οι άνθρωποι αυτού του βήματος δε γνωρίζουν πλέον τ’ αρχικά δέντρα. Ο Χριστός, επειδή γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει, απαγορεύει στον άνθρωπο να παίρνει καρπούς από το σαπρό δέντρο, γιατί οι καρποί του είναι επίσης σαπροί. Όποιος το κάνει αυτό γεύεται κι αυτό που αποκαλεί ο Χρίστος “δεύτερο θάνατο”. Αν μετά τη Σταύρωσή Του οι άνθρωποι, λόγω χριστιανισμού και Σίμωνα Πέτρου, γεύτηκαν τον πρώτο θάνατο, από τη στιγμή που παίρνουν πνευματικά δικαιώματα, κι επομένως εξουσίες, γεύονται και τον δεύτερο. Ένας χριστιανός που ζει απλά κι ήσυχα τη ζωή του, έχει ελπίδες να ζήσει την Αιώνιο Ζωή. Ένας όμως ιερέας του χριστιανισμού είναι εντελώς αδύνατο να ζήσει έστω κι ως άνθρωπος κι αυτό το νόημα έχει ο δεύτερος θάνατος. Δεύτερος θάνατος = Πνευματικά δικαιώματα = Οικοδεσπότης = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη = Δίκαια κρίσις = Σαπρόν δένδρον = 70.


Με το σταδιακό εξιουδαϊσμό της παγκόσμιας κοινωνίας χάνεται ολοκληρωτικά ο ελληνικός κόσμος κι οι δυνάμεις του, συνεπώς και η πιθανότητα να γεννηθεί ο βασιλιάς του. Αυτό που ακολουθεί είναι η γέννηση ενός νέου κόσμου, που έχει ιουδαϊκά στοιχεία, χωρίς να είναι πραγματικοί Ιουδαίοι οι άνθρωποί του. Είναι ο χριστιανισμός, ο οποίος σύμφωνα με τους αριθμούς και τη λογική, είναι ο νέος ιουδαϊκός κόσμος. Χριστιανισμός = Ιουδαϊκός κόσμος = Βασιλεία των βαρβάρων = 81. Από τη στιγμή που οι Ιουδαίοι δεν αναγνωρίζουν το Χριστό και Τον σταυρώνουν, αρχίζει η κρίση κι αφορά κατά πρώτον αυτούς και κατά δεύτερο τους χριστιανούς, που εξιουδαΐζονται. Οι Ιουδαίοι βασανίζονται για διαφορετικούς λόγους από τους χριστιανούς. Οι Ιουδαίοι βασανίζονται λόγω της Σταύρωσης, γιατί εκείνη την εποχή η παγκόσμια κοινωνία ήταν ανώτερη της δικής τους και με τη Σταύρωση του Μεσσία έχασαν τότε την ευκαιρία να ενταχθούν σ’ αυτήν.. με τα όσα ακολούθησαν έχασαν και την ελπίδα, αφού η κοινωνία εκείνη έγινε όμοια με τη δική τους. Αντίθετα οι χριστιανοί βασανίζονται γιατί, ενώ έχουν γνώση, που νικά τον ιουδαϊσμό, την αγνοούν και γίνονται όμοιοι των Ιουδαίων..  ακολουθούν τη μοίρα ανθρώπων στους οποίους κάποτε δόθηκε η ευκαιρία ν’ αποφασίσουν κι αποφάσισαν λάθος.


Ο Χριστός όλα αυτά τα γνωρίζει..  γι’ αυτό ελάχιστο χρόνο πριν μιλήσει στους δούλους Του για την επερχόμενη κρίση, τους μιλά για συμφέρον. Συμφέρον για το δούλο είναι πάντα η εξουσία και τίποτε άλλο. Σ’ αυτούς λέει ότι θα στείλει τον Παράκλητο, το πνεύμα της αλήθειας. Δε μιλά για τ’ Άγιο Πνεύμα, αλλά γι’ αυτό της αλήθειας. Εκείνος, όταν  έρθει, θα κάνει την κρίση. Το Άγιο Πνεύμα δεν κρίνει παρά λυτρώνει. Η μεγάλη κρίση θα γίνει από τον Παράκλητο και τους επτά αγγέλους, που θα σταλθούν στη Γη. Ο Χριστός δεν κάνει την κρίση, αλλά φεύγει προς τον Πατέρα κι εξηγεί γιατί φεύγει. Ζωντανός λέει ότι δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν εκεί που πηγαίνει και λίγες στιγμές πριν το θάνατό Του, κανένας δε ρωτά που πηγαίνει. Ο Χριστός τους βλέπει ότι αδρανούν γιατί δεν κάνουν ερωτήσεις και λέει: (Ιωάν. 16.4-16.11) "αλλά ταύτα λελάληκα υμίν ίνα όταν έλθη η ώρα, μνημονεύητε αυτών ότι εγώ είπον υμίν......νυν δε υπάγω προς τον πέμψαντά με και ουδείς εξ υμών ερωτά με πού υπάγεις; ......συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς. εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς. και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. περί αμαρτίας μεν, ότι ου πιστεύουσιν εις εμέ. περί δικαιοσύνης δε, ότι προς τον πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε μέ. περί δε κρίσεως, ότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται." (Αυτά σάς τά είπα, διά νά θυμηθήτε, όταν θά έλθει η ώρα, ότι εγώ σάς τά είπα.... Αλλά τώρα πηγαίνω σ' εκείνον πού μέ έστειλε καί κανείς από σάς δέν μ' ερωτά, "Πού πηγαίνεις;"... ότι είναι συμφέρον σας νά φύγω.Διότι εάν δέν φύγω, ο Παράκλητος δέν θά έλθη σ' εσάς..  ενώ εάν φύγω θά σάς τόν στείλω.Καί όταν έλθει εκείνος, θά ελέγξη τόν κόσμον αναφορικώς πρός τήν αμαρτίαν καί τήν δικαιοσύνην καί τήν κρίσιν. Καί όσον αφορά μέν τήν αμαρτίαν, διότιδέν πιστεύουν σ' εμέ, όσον αφορά δέ τήν δικαιοσύνην, διότι εγώ πηγαίνω πρός τόν Πατέρα μου καί δέν θά μέ βλέπετε πλέον, όσον αφορά δέ τήν κρίσιν, διότι ο άρχων τού κόσμου τούτου έχει καταδικασθή.). Η γνώση του Χριστού για τα όσα θα συμβούν Τού δίνει τη δυνατότητα αυτής της απόλυτης περιγραφής. Δηλώνει ότι λέει την αλήθεια κι αυτό είναι παραδεκτό.


Πριν δούμε όμως τι σημαίνει αλήθεια, θα πρέπει θα σταθούμε στο ακόλουθο σημείο: ο Χριστός λέει ότι είναι συμφέρον τους να φύγει κι επομένως να σταυρωθεί. Για ποιον όμως είναι συμφέρουσα αυτή η πράξη; Είναι δυνατό να συμφέρει τον άνθρωπο να χαθεί ο Μεσσίας; Είναι δυνατό να συμφέρει το φίλο να χαθεί ο φίλος; Βλέπουμε πάλι ότι η σχέση μεταξύ μαθητών και Χριστού είναι μία σχέση συμφέροντος. Μόνο στο διάβολο συμφέρει να χαθεί ο Μεσσίας.. συμφέρει, γιατί του αφήνει δικαιώματα κι εξουσίες. Ποιος θα ήταν ο Πέτρος με το επίπεδό του αν δε θυσιαζόταν ο Χριστός; Ποιοι θα ήταν όλοι αυτοί αν δεν τους άφηνε τα δικαιώματα; Βλέπουμε ότι πράγματι συμφέρει, αλλά όχι το σύνολο των ανθρώπων παρά μόνον το σύνολο των μαθητών. Αν δεν έφευγε ο Χριστός, τίποτε δε θα μπορούσε να τους δώσει και όχι μόνον αυτό, αλλά θα τους τιμωρούσε για την απιστία τους. Φεύγοντας τους στέλνει τον Παράκλητο, κι αυτό θέτει τα θεμέλια του χριστιανισμού και του Οίκου του Θεού. Αν δεν έφευγε, χριστιανισμός δε θα υπήρχε. Ποιος όμως είναι ο Παράκλητος, το πνεύμα της αλήθειας; Οι μαθητές μετά την ανάσταση του Κυρίου ξαναείδαν τον Κύριο και πήραν εντολές, σ’ αντίθεση με το Χριστό για τον οποίο δε γνωρίζουν πού πηγαίνει και τους έχει πληροφορήσει ότι είναι αδύνατο να τον ακολουθήσουν. Ο Παράκλητος τους βεβαιώνει ότι θα είναι πάντα μαζί τους. Ο Παράκλητος είναι αυτός, που φέρει την κατάρα του Θεού κι εντάσσει τους ανθρώπους στον κάτω κόσμο. Είναι αυτός, που έχει την ισχύ να δώσει στους Αποστόλους τα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Μέσα στο Ευαγγέλιο λέει ο Χριστός στους Αποστόλους ότι αυτοί είναι το άλας. Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει κάποιος να τους δώσει αυτά τα χαρακτηριστικά κι αυτός είναι ο Παράκλητος. Είναι ο Θεός, που νεκρός πια υπάρχει στη Γη και κατευθύνει το Σχέδιο. Παράκλητος = Αντίθεος = Λευκή νεφέλη = Κατάρα του Θεού = Άλας του Θεού = Κάτω κόσμος = Δώδεκα ονόματα = 43 = Άγγελοι επτά. Αν δεν εμφανιζόταν ο Παράκλητος, θα ήταν αδύνατο να συναχθούν οι εκλεκτοί από τους τέσσερις ανέμους και η ανθρωπότητα να βαδίσει προς τη Θέωση. Το πνεύμα της αλήθειας είναι ο ίδιος ο χριστιανισμός, που συνεχώς επεκτείνεται και μάχεται.


Για να καταλάβει ο αναγνώστης για τι ακριβώς πρόκειται, θα πρέπει να σκεφτεί όλα όσα αναφέραμε για το βασιλιά και τον Κύριο. Ο Ιησούς ήταν ο άριστος Κύριος, που μοίραζε ό,τι είχε κι έδωσε κι αυτήν ακόμα τη ζωή Του για τους ανθρώπους. Ως Βασιλεύς όμως είναι επικίνδυνος, γιατί είναι ο Βασιλεύς που επεκτείνεται και κατακυριεύει. Αν δηλαδή ο Υιός του Ανθρώπου ήταν ο Ιησούς, παραδόθηκε ως ιδανικός Κύριος, το πνεύμα της αλήθειας, που μάχεται για την επέκτασή του, είναι ο Βασιλεύς Ιησούς. Υιός του Ανθρώπου = Κύριος Ιησούς =  77, ενώ, Πνεύμα της αλήθειας = Βασιλεύς Ιησούς  = 81. Ήταν αδύνατο δηλαδή να μη δοθεί στο διάβολο ισχύς, ώστε να επεκταθεί, τη στιγμή που ο χριστιανισμός ήταν η επιθυμητή κατάσταση. Ο Ιησούς σταυρώθηκε ως Κύριος, αλλά οι δούλοι Του Τού έδωσαν χαρακτηριστικά Βασιλέως  κι αυτό είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο να υπάρχει ένας πανίσχυρος Βασιλεύς που αφήνει πίσω Του δικαιώματα. Αυτό που συμβαίνει με το χριστιανισμό είναι εξαιρετικά σύνθετο και περίπλοκο. Για να έχει ο χριστιανισμός δυνατότητα επέκτασης, προβάλλεται το χαρακτηριστικό της βασιλείας, που, όταν υπάρχει δωρεά γνώσης, είναι αποδεκτή. Μόλις όμως συμβεί αυτό, οι άνθρωποι που μπαίνουν μέσα σ’ αυτή, βλέπουν ότι ο Βασιλεύς είναι Κύριος κι επομένως, εφόσον είναι απών, τις εξουσίες Του τις φέρουν οι δούλοι. Ο Παράκλητος είναι αυτός, που λέει στον Πέτρο να τον ακολουθήσει κι ο Παράκλητος είναι αυτός που, αν το θελήσει, μπορεί να κρατήσει ζωντανό τον Ιωάννη. Ο Ιησούς Βασιλεύς είναι Αυτός, που κατευθύνει το χριστιανισμό και συνεπώς τη μετατροπή του κόσμου σε ιουδαϊκό. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο αυτό, που αναγράφεται στο Σταυρό ως τίτλος Του, είναι “Βασιλεύς των Ιουδαίων” και δεν αλλάζει με τίποτε. Ιουδαϊκός κόσμος = Βασιλεύς Ιησούς = 81, ενώ, Βασιλεύς των Ιουδαίων = Διδάσκαλος του Ισραήλ = Καρπός της γνώσεως = Πιστός οικονόμος = 91. Ό,τι προέκυψε λοιπόν μετά τη Σταύρωση ήταν θέλημα Θεού, εφόσον οι άνθρωποι υπέπεσαν ξανά στο αμάρτημα και πήραν εκ νέου τον καρπό της γνώσης, αγνοώντας την προειδοποίηση του Θεού. Σταύρωσαν τον Υιό Του κι είδαν το Βασιλιά των Ιουδαίων, που δε συνέφερε σε κανένα να Τον δει. Επιβεβαιώθηκαν έτσι οι Γραφές, που έλεγαν ότι: “όψονται εις ον εξεκέντησαν”. Είδαν τον όφι τον αρχαίο και γεύτηκαν τον καρπό Του.


Οι άνθρωποι δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση  να πλησιάσουν το δέντρο της γνώσης, γιατί οι καρποί του ήταν απαγορευμένοι από το Θεό γι’ αυτούς. Η απαγόρευση είχε σχέση με την αγάπη Του και όχι, όπως λέει ο διάβολος, με το  φόβο του Θεού για εξομοίωση του ανθρώπου μ’ Αυτόν. Οι άνθρωποι γεύτηκαν τον καρπό της γνώσης και πήγαν κατευθείαν στην Κόλαση. Καρπός της γνώσεως = Βασιλεύς των Ιουδαίων = 91,  ενώ, Καρπός της γνώσης = Κύριος των Ιουδαίων = 87 = Μυστήριον του όφεως = Κλεις του Παραδείσου. Ο όφις ο αρχαίος = Υιός του Ανθρώπου = 77. Είδαν το Κεφάλι του όφεως = Εσταυρωμένος = 59 κι είδαν επίσης το πρόσωπό Του. Πρόσωπον του όφεως = Βασιλεύς των Ιουδαίων = 91. Αυτή ακριβώς ήταν η απαγορευμένη γνώση κι αυτή γεύτηκε η ανθρωπότητα διαπράττοντας το αμάρτημα σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτός ήταν ο καρπός της γνώσης που τους έβαλε στον κάτω κόσμο. Ο Κύριος είχε πλέον την απόλυτη ισχύ και για το σύνολο του χρόνου να εμποδίσει τους ανθρώπους να πλησιάσουν το δέντρο της ζωής.


Από εκείνη τη στιγμή και μόνον έχει νόημα αυτό που αναφέραμε σ’ άλλο σημείο για τα Χερουβείμ και τη μεγάλη μάχαιρα. Χερουβείμ = Παντοκράτωρ = Λελουμένος = Παροιμία = Δικέρατος = 44. Η μάχαιρα η μεγάλη είναι η συνολική γνώση του συστήματος και οι άνθρωποι που κατευθύνουν μέσω αυτής την ανθρωπότητα, είτε μέσω της γνώσης που παράγουν οι ίδιοι είτε χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα. Μάχαιρα μεγάλη = 48 = Φιλοσοφία = Παρθένοι, ενώ, Μάχαιρα του πυρός = Δώδεκα Απόστολοι = Ψευδόχριστοι = Λαός της αμαρτίας = 68. Ο Υιός του Ανθρώπου ακολουθεί τα όσα είναι γραμμένα γι’ αυτόν κι ο Παράκλητος είναι η διάδοχη κατάσταση. Ο έλεγχος —όπως μας περιγράφει ο Χριστός— που θ’ ακολουθήσει έχει σχέση με την αμαρτία, τη δικαιοσύνη και την κρίση. Θα ελεγχθούν όλοι για την αμαρτία, δηλαδή η Ρώμη και η φιλοσοφία της, που γεννά ή βαρβάρους ή μοιχούς ή αμαρτωλούς.


Όλα αυτά γίνονται επειδή ακριβώς δεν πιστεύουν στο Χριστό και δεν ακολουθούν το Λόγο Του. Όσον αφορά τη δικαιοσύνη αυτή, αποκαλύπτεται μόνο μέσω των αριθμών. Δικαιοσύνη = Δημιουργία = Θεός Πατήρ = Κληρονόμος = 52. Ο Χριστός όσο πηγαίνει προς τον Πατέρα Του —άρα συνεχίζεται η Δημιουργία κι Αυτός φέρεται ως κληρονόμος— είναι αδύνατο λόγω του Μυστικού Σχεδίου να είναι ορατός. Εξαιτίας αυτής της απουσίας ο έλεγχος αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτή σε συνδυασμό με την εξουσία των δούλων δημιουργεί σ’ αυτό το διάστημα άσχημες συνθήκες για τους αβοήθητους ανθρώπους. Τέλος, όσον αφορά την κρίση, ο Άρχων του κόσμου έχει καταδικαστεί από την εποχή του Χριστού. Ο Χριστός άφησε τέτοια γνώση, ώστε ο Άρχων του κόσμου και στην πραγματικότητα αυτοί που έχουν την εξουσία, να καταδικαστούν και να βασανιστούν με το χειρότερο τρόπο. Αυτό έγινε κατορθωτό, γιατί ο Χριστός ζωντανός λειτούργησε ως Μεσσίας, που σημαίνει ότι έδωσε γνώση ενάντια του συστήματος και των υποκριτών. Έδωσε όμως τέτοια γνώση και σε τέτοια ποσότητα, ώστε οι άνθρωποι που θα πάρουν την εξουσία να βασανίζονται ημέρα και νύχτα.


Είδαμε σ’ άλλο σημείο ότι μεταξύ των ιερέων του χριστιανισμού κι αυτών των Ιουδαίων υπάρχουν διαφορές, που κάνουν τη ζωή των πρώτων τραγικά άσχημη. Αυτό κατορθώθηκε με τη γνώση του Χριστού και τη συνολική παρουσία Του στη Γη. Κατέκρινε τους Ιουδαίους με τέτοιον τρόπο, ώστε οι χριστιανοί να προσπαθήσουν να φέρονται χειρότερα για να φαίνονται πιο ηθικοί κι ενάρετοι από τους Ιουδαίους, με βάση τη φιλοσοφία των Ιουδαίων για ηθική και αρετή. Η συνειδητή επιλογή του Χριστού ν’ απέχει από τον έρωτα, που για τους δούλους είναι η πιο επώδυνη θυσία, είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μίας εντελώς λανθασμένης θεωρίας για την ατέλεια τους ανθρώπινου σώματος. Το σύνολο αυτών είχε ως αποτέλεσμα το συνεχή βασανισμό των υπεύθυνων της κατάστασης, που θ’ ακολουθούσε. Ο Άρχων του κόσμου ήταν καταδικασμένος από τότε, γιατί η γνώση του Χριστού τον νικά οποιαδήποτε στιγμή κι απ’ αυτήν τη γνώση θα προκύψει η τελική Θέωση του ανθρώπου. Ο Άρχων του κόσμου = Κεφάλι του όφεως = Εσταυρωμένος = 59, ενώ, Κρίσις = Μεσσίας = 45. Καταδικάστηκε από τον Ίδιο το Θεό την ώρα που οι άνθρωποι αποβλήθηκαν από τον Παράδεισο. Ήταν θέμα χρόνου, κι αυτός ο χρόνος ήταν απαραίτητος για την εξέλιξη του Σχεδίου. Μόνο μετά το πέρας αυτού του χρόνου ο Υιός της γυναίκας μπορεί να πατήσει το κεφάλι του όφεως και στην οριακή στιγμή της Θέωσης, να μη δαγκωθεί στην πτέρνα. Ο Υιός της Θέτιδας = Βασιλεύς των Ελλήνων = 80 = Αστραπή αστράπτουσα, που είναι ο Υιός του Ανθρώπου, όταν θα εμφανιστεί και θα φανεί από την Ανατολή ως τη Δύση, θα πατήσει αυτό το κεφάλι και θα επέλθει η τελική Λύτρωση. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, το πνεύμα της αλήθειας ελέγχει, και συνεπώς τιμωρεί το σύνολο των ανθρώπων, που γι’ αυτούς τους παραπάνω λόγους φέρονται ως άπιστοι.

Back to content | Back to main menu