Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο Χριστός συνεχίζει την προφητεία Του και λέει το εξής: (Ιωάν. 16.19-16.21) "μικρόν και ου θεωρείτε με, και πάλιν μικρόν και όψεσθέ με; αμήν αμήν λέγω υμίν ότι κλαύσετε και θρηνήσετε υμείς, ο δε κόσμος χαρήσεται. υμείς δε λυπηθήσεσθε, αλλ' η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται. η γυνή όταν τίκτη, λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής. όταν δε γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον." ("Ολίγον χρόνον ακόμη καί δέν θά μέ βλέπετε καί πάλιν ολίγον χρόνον καί θά μέ ιδήτε";Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, ότι σείς θά κλάψετε καί θά θρηνήσετε, αλλ' ο κόσμος θά χαρή. Σείς βέβαια θά λυπηθήτε, αλλ' η λύπη σας θά μεταβληθή σέ χάρα. Η γυναίκα όταν γεννά, έχει λύπην, διότι ήλθέ η ώρα της, αλλ' όταν γεννήση τό παιδί, δέν θυμάται πλέον τήν θλίψιν αλλά χαίρει διότι γεννήθηκε άνθρωπος εις τόν κόσμον.). Ο Χριστός στην αρχή μιλά για το συμφέρον των μαθητών Του και μετά εξηγεί τα σχετικά με την απουσία Του. Όταν λοιπόν ο χρόνος της απουσίας τελειώσει και θα Τον δουν, θα κλάψουν και θα θρηνήσουν. Οι μαθητές έχουν συμφέροντα μέχρι τη στιγμή που θα Τον ξαναδούν και μαζί μ αυτούς η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Αυτός που θα χαρεί θα είναι ο Κόσμος = 34 = Έλληνες, οι οποίοι είναι αυτοί που αγωνίστηκαν για να τον ξαναφέρουν στη ζωή. Ο Χριστός επιβεβαιώνει τις Γραφές, εφόσον με την επανεμφάνισή Του αυτό, που θα συμβεί θα είναι να γεννήσει η γυναίκα Υιό. Ο Θεός αποβάλλοντας τους ανθρώπους από τον Παράδεισο, προειδοποίησε τη γυναίκα ότι, εκτός από την εξουσία του άντρα στη ζωή της, με λύπη και με πόνο θα γεννά τα παιδιά της. Ο Υιός αυτής όμως θα γεννηθεί στον κόσμο και θα φέρει τη χαρά στους ανθρώπους, εφόσον αυτός θα πατήσει το κεφάλι του όφεως, που ήδη έχει καταδικαστεί. Η γυναίκα θα λυπηθεί και θα πονέσει, όταν έρθει η ώρα της, αλλά αυτά θα ξεχαστούν, όταν γεννήσει άνθρωπο. Ο Υιός του Ανθρώπου θα επιστρέψει, όταν θα ξαναγεννηθεί από τη γυναίκα, που δέχτηκε το σπέρμα του Πατέρα Του. Μέχρι τότε όμως οι άνθρωποι θα βρίσκονται έξω από τον Παράδεισο και μέσα στην αιώνια Κόλαση. Αιώνιος Κόλασις = 81 = Χριστιανισμός, εκεί όπου υπάρχει ο Βρυγμός των οδόντων = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75 = Διάβολος Πέτρος = Τέσσαρες άνεμοι = Βατικανό της αμαρτίας = Πάπας της Ρώμης.

Μέχρι την ολοκλήρωση του Σχεδίου η γενιά η μοιχαλίδα και η άπιστη θ αναζητά θαύμα, αλλά δε θα της δοθεί, παρά μόνον αυτό του Ιωνά. Άπιστος γενεά = 60 = Χριστιανοί, ενώ, Γενεά μοιχαλίς = Αντίχριστοι = Δισχίλιοι. Πώς όμως θα δοθεί το θαύμα αυτό, όταν δε γνωρίζουμε πού είναι ο Χριστός; Ο Χριστός έφυγε προς τον Πατέρα, αλλά αυτό που εμείς έχουμε ως μοναδική γνώση είναι ότι η Λύτρωση θα έρθει από τον Ιωνά, που σύμφωνα με τις Γραφές βρίσκεται για τον ίδιο χρόνο που ο Υιός του Ανθρώπου είναι νεκρός και άρα στην καρδιά της γης μέσα στην κοιλιά ενός κήτους. Οι αριθμοί δείχνουν κατ αρχήν ότι, Κήτος = Καρδιά = Ρώμη = 24. Ο Υιός του Ανθρώπου μπήκε στην καρδιά της Γης, όσον αφορά το σύστημα της ξηράς, αλλά παράλληλα και στο κήτος, εφόσον υπάρχει θάλασσα. Κοιλιά του κήτους = Μήτηρ του Κυρίου = Αιώνιος ζωή = Αλήθεια του Θεού = Θεία κοινωνία = 63. Ο Χριστός, όπως αναφέραμε και σ άλλο σημείο, όταν ήρθε στη Γη βρήκε έναν κόσμο που είχε κατακλυστεί από τα ύδατα εξαιτίας του Αλεξάνδρου. Φωστήρας μπορούσε να είναι μόνο σ ένα σύστημα ξηράς, συνεπώς μόνο σ ένα τμήμα του τότε κόσμου.

Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχει και μία άπειρη θάλασσα, θα έπρεπε να μπει και σ εκείνη, ώστε να προετοιμάσει το δρόμο για την επέκταση του συστήματος. Ο Ιησούς ήταν αναγκαίο να μπει μέσα σ αυτήν, ώστε να της αλλάξει χαρακτηριστικά και οι άνθρωποι να δεχτούν το σύστημα. Όταν λοιπόν ο Χριστός λέει ότι δε θα τον βλέπουν για ένα διάστημα που τ ονομάζει μικρό, σημαίνει ότι θα βρίσκεται λογικά στη θάλασσα ώστε, όταν θα τον ξαναδούν και μαζί μ αυτούς οι άνθρωποι στο σύνολό τους, ο Ίδιος θα είναι ο Ιωνάς, που θα βγει από κοιλιά του κήτους. Αυτό είναι αυτονόητο, εφόσον το μόνο θαύμα, που θα δοθεί στους χριστιανούς, είναι αυτό. Από τη στιγμή που ο Θεός υποσχέθηκε Λύτρωση κι επομένως Μεσσία, το κήρυγμα Ιωνά θα είναι ο Λόγος του Χριστού. Κήρυγμα Ιωνά = Μεσσίας = 45. Ο όρος “Μικρόν” είναι ακριβώς αυτό που λέει η λογική. Μικρόν = Θάλασσα = Οίκος = 31. Ο Υιός του Ανθρώπου = Προφήτης Ιωνάς = 77, πήγε στον οίκο του Πατρός Του για να προετοιμάσει το μέρος, που θα δεχτεί τους ανθρώπους. Χριστιανισμός = Αιώνιος Κόλασις = Οίκος της αμαρτίας = 81, όταν Κήτος = 24 = Αμαρτία, και Οίκος = Θάλασσα = 31. Σ αντίθεση όμως προς τον Υιό του Ανθρώπου, που πεθαίνει ακολουθώντας τη μοίρα του ο Χριστός είναι αθάνατος. Ο Χριστός πηγαίνει πάντα προς τον Πατέρα Του, επομένως Άνωθεν. Θεός = Άνωθεν =  28.

Σ αυτό το σημείο, για να μπορέσει ν αντιληφθεί ο αναγνώστης ευκολότερα τι συμβαίνει, αναφέρουμε ότι ο Υιός του Ανθρώπου, όπως θα δούμε και σ άλλο σημείο, είναι ο Θεός Διόνυσος. Όταν ο Λυκούργος τον τρόμαξε, έπεσε στη θάλασσα κι από εκεί τον πήρε στα χέρια της η Θέτιδα. Οι αριθμοί δείχνουν την απόλυτη αντιστοιχία, εφόσον Υιός του Ανθρώπου = 77 = Θεός Διόνυσος, Θάλασσα = 31 = Μικρόν, Λυκούργος = 39 = Διάβολος, Μαινόμενος Διόνυσος = 99 = Μεσσίας Παντοκράτορας, ενώ, Θέτιδα = 28 = Θεός. Το λεπτό σημείο για τους ανθρώπους βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτός που καταλήγει στην αγκαλιά της Θέτιδας είναι ο μαινόμενος Διόνυσος, ο οποίος θα εμφανιστεί ως Υιός της, αφού αυτός είναι ο Μεσσίας παντοκράτορας και Υιός του Θεού του Υψίστου. Αυτό θα συμβεί όταν συμπληρωθεί ο χρόνος της θυσίας. Είναι αδύνατο να συμβεί οτιδήποτε νωρίτερα, γιατί κατά το Χριστό: (Ματθ. 18.7) "Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. ανάγκη γαρ έστιν ελθείν τα σκάνδαλα. πλην ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι' ου το σκάνδαλον έρχεται." (Αλλοίμονον εις τόν κόσμον διά τά σκάνδαλα. Είναι βέβαια ανάγκη νά έλθουν τά σκάνδαλα. Αλλ' αλλοίμονον εις τόν άνθρωπον, δία τού οποίου έρχεται τό σκάνδαλον.). Σκάνδαλον = 32 = Σύστημα. Τα παραπάνω βέβαια μπορεί κάποιος να τα θεωρήσει σαν σύμπτωση, αφού εκτός από την ταύτιση των εννοιών “μικρόν” και “θάλασσας”, δεν έχουμε άλλο στοιχείο.

Η επιβεβαίωση πρέπει να έρχεται μέσω του Λόγου Του Χριστού κι εκεί την αναζητούμε. Ο Υιός του Ανθρώπου παραδόθηκε στους εθνικούς, όπως ήταν γραμμένο γι Αυτόν. Ο Υιός όμως αυτός ήταν Κύριος κι αφού θυσιάζεται, πέφτει μέσα στη θάλασσα όχι μόνος Του αλλά με τους δούλους Του. Εμείς πρέπει ν αναζητήσουμε ένα περιστατικό στο οποίο υπάρχει μία χωρίς εξήγηση πτώση κάποιας ομάδας μέσα στη θάλασσα. Ο Χριστός περνώντας στη χώρα των Γαδαρηνών έκανε ένα θαύμα, για το οποίο οι κάτοικοι αυτής της χώρας κάθε άλλο παρά ευχαριστήθηκαν. Ο Υιός του Ανθρώπου μ αυτό το θαύμα επιδίωξε ν αφήσει γνώση για το μέλλον και να επιβεβαιώσει τους μύθους. Κατ αρχήν τα δαιμόνια που είχαν καταλάβει το Γαδαρηνό ήταν ανίκητα κι αυτό λόγω της γνώσης τους. Μόνον ο Χριστός ήταν σε θέση να τα εκβάλλει. Η γνώση τους αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ήταν τα μόνα, που αναγνώρισαν τον Υιό του Θεού Του Υψίστου, αλλά γνώριζαν επίσης και τις δυνατότητες βασανισμού του Υιού Αυτού. Υιός του Θεού του Υψίστου = Μαινόμενος Διόνυσος = 99. Ο Χριστός σ αυτό το θαύμα κάνει ακριβώς ό,τι προβλέπεται στην αποστολή Του. Μπήκε στον κάτω κόσμο που σ αυτήν την περίπτωση συμβολίζεται με τον ίδιο το Γαδαρηνό κι έβγαλε απ  αυτόν δαιμόνια τα οποία κι έβαλε μέσα σε χοίρους. Όταν οι άνθρωποι συνάντησαν το Χριστό, ο δαιμονισμένος ήταν μαζί Του κι αυτοί φοβήθηκαν. Το σημαντικό σ αυτήν  την περίπτωση είναι ότι ο δαιμονισμένος ζήτησε από το Χριστό να Τον ακολουθήσει γεγονός, που δεν του επιτράπηκε. Ο Χριστός του επέτρεψε να μεταφέρει τη γνώση του στον οίκο του, συνεπώς να κηρύττει. Όλα αυτά σημαίνουν, αν τα δει κάποιος από διαφορετική γωνία, ότι ο Χριστός έδωσε σε κάποιον γνώση και δεν ήταν σε θέση να ελεγχθεί ο τρόπος με τον οποίο θα τη χειριζόταν. Κήρυττε ο Γαδαρηνός ένα λόγο, που ήταν δικός του και προέκυπτε από ένα θαύμα. Δεν είχε γνώση, ούτε για το Λόγο  του Χριστού ούτε για το λόγο για τον οποίο ελεήθηκε απ Αυτόν. Το ίδιο όμως δεν κάνουν κι οι κληρικοί; Το ίδιο δεν έδωσε εντολή ο Παράκλητος να κάνουν οι Απόστολοι; Η εκκλησία κηρύττει το λόγο των δούλων της, επικαλούμενη, τα θαύματα που έδειξε σ αυτούς ο Χριστός.

Ο Χριστός απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο να τον ακολουθήσουν οι μαθητές Του εκεί όπου πήγαινε. Όταν όμως ο Ίδιος ακολουθεί τον κάθε άνθρωπο, δεν ακολουθεί και το Γαδαρηνό κατά τρόπο όμοιο μ αυτόν που υποσχέθηκε ο Παράκλητος στους μαθητές Του;  Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε στη Γη και πραγματοποίησε ορισμένα θαύματα, για να πιστοποιήσει την ταυτότητά Του και ταυτόχρονα να γίνουν αυτά γνωστά, ώστε να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ό,τι έκανε στο Γαδαρηνό έκανε σε άλλη κλίμακα στους μαθητές και στο σύνολο του χριστιανικού κόσμου. Έδωσε γνώση τέτοιας μορφής, η οποία στην ουσία δεν ωφελεί τους ανθρώπους, που τη μεταφέρουν, αλλά μέσω των θαυμάτων που περιγράφει, δίνει βαρύτητα στο δικό τους λόγο. Γαδαρηνός = 43 = Κάτω κόσμος = Κληρικός = Παράκλητος.

Τα πνεύματα αυτά ο Χριστός τα έβγαλε, δέχτηκε την παράκλησή τους και τα έστειλε σε μία αγέλη χοίρων. Τα πνεύματα δηλαδή που κατατρέχουν τους ανθρώπους του κάτω κόσμου, μπήκαν μέσα στους χοίρους κι αυτοί στη συνέχεια έπεσαν στη θάλασσα. Αυτή όμως δεν ήταν η αποστολή του Χριστού; Να δώσει στους εθνικούς το Λόγο Του, ώστε να επεκταθεί ο κάτω κόσμος, με βάση τη γνώση των ανθρώπων του κάτω κόσμου; Εδώ αντί για εθνικούς έχουμε χοίρους. Οι αριθμοί όμως επιβεβαιώνουν την υπόθεση εφόσον Εθνικοί = Χοίροι = 42. Αυτοί οι χοίροι ήταν μεγάλη αγέλη κι αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Αγέλη χοίρων = Αμαρτωλός λαός = Δύο χιλιάδες = Πάσα εξουσία = 55. Ο αριθμός δηλαδή επιβεβαιώνει ακόμα και τον αριθμό των χοίρων. Δισχίλιοι = Γενεά μοιχαλίς = Αντίχριστοι = Καιροί εθνών = 61. Ο Γαδαρηνός δεν ακολούθησε το Χριστό, αλλά ξεκίνησε μία πορεία μέσα στη χώρα των Γαδαρηνών, χωρίς να ελέγχεται. Χώρα των Γαδαρηνών = Βασιλεία του Θεού =  Δώδεκα Απόστολοι = Λαός της αμαρτίας. Ο Χριστός μ αυτό το θαύμα αποκαλύπτει το σύνολο της αποστολής Του. Βρίσκει ανθρώπους του κάτω κόσμου κι όσο είναι ζωντανός, αυτοί φέρονται ως φυσιολογικοί, εφόσον τους θεραπεύει. Τους δίνει άκρατο οίνο και πραγματοποιεί θαύματα. Όταν όμως φεύγει, αυτοί δε τον ακολουθούν κι επειδή ο οίνος είναι άκρατος, δεν μπορούν να παραμείνουν υγιείς και συνεχίζουν μία πορεία, που στηρίζεται μόνο στη γνώση των θαυμάτων. Ο άγνωστος Γαδαρηνός αποκαλύπτεται μέσω των αριθμών.

Όσον αφορά τον αρχηγό αυτών των δαιμονίων, μέσω των αριθμών αποκαλύπτεται ότι κι αυτός δεν είναι τόσο άγνωστος. Λεγεών = Πάπας = Βατικανό = 25. Τα πνεύματα των δαιμονίων έπεσαν στη θάλασσα, αλλά γνωρίζουμε πλέον πού βρίσκονται. Αυτό το περιστατικό επιβεβαιώνεται κι από τους μύθους των Ελλήνων. Ο Θεός Διόνυσος = 77 = Υιός του Ανθρώπου, είχε γιο από την Αριάδνη ονομαζόμενο Στάφυλο, Αριάδνη = Έλληνες = 34. Η Αριάδνη είναι η δομή, δηλαδή η γυναίκα που γεννιέται από την ελληνική γνώση. Ο Εμμανουήλ που εμείς οι χριστιανοί γνωρίζουμε, είναι αποτέλεσμα της φιλοσοφίας  του θηλυκού ελληνικού συστήματος και του  Λόγου του Χριστού. Απ αυτά τα δύο μεγέθη γεννήθηκε ο Εμμανουήλ που λατρεύουν οι χριστιανοί. Ο Στάφυλος σύμφωνα μ όλα αυτά είναι ο Εμμανουήλ. Στάφυλος = 33 = Εμμανουήλ. Αυτός ο Στάφυλος είχε οίνο από τον πατέρα Του και τη φύλαξή του την είχαν αναλάβει οι δυο κόρες του. Η Παρθένος = Νεανίσκοι = 48, και η Μολπαδία = 33 = Σοφοί. Επειδή όμως κοιμήθηκαν, δεν μπόρεσαν ν αποτρέψουν μία αγέλη χοίρων να σκορπίσει αυτόν τον οίνο. Αυτές λοιπόν έπεσαν μετά απ  αυτό από γκρεμούς στη θάλασσα. Ο Στάφυλος = 33  είναι Υιός του Διονύσου = Υιός του Ανθρώπου = 77 = Θεός Διόνυσος.

Είναι ο ίδιος ο Διόνυσος, που ενεργεί μ ένα συγκεκριμένο κι επομένως  περιορισμένο τρόπο σε σχέση με τον Πατέρα.  Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο φυλάγουν τον οίνο γυναίκες και όχι άντρες. Αυτός που έχει πρόσβαση στον οίνο, είναι αυτός, που μπορεί να γίνει Μεσσίας και είναι άντρας και όχι σύστημα, δηλαδή γυναίκα. Αυτός είναι ο Λόγος που ο Χριστός συνεχώς επιμένει στην επαγρύπνηση. Αγρυπνείτε, γιατί δε γνωρίζετε πότε θα έρθει ο Κύριος κι αυτό βέβαια ισχύει για τους δούλους Του. Οι σοφοί όμως κι οι νεανίσκοι δεν αγρύπνησαν, ώστε ν  αποτρέψουν τους χοίρους να χύσουν τον άκρατο οίνο. Αποτέλεσμα αυτών ήταν ο Γαδαρηνός να παραμείνει στη χώρα του, να διδάσκει κι αυτή η χώρα, λόγω των χοίρων, συνεχώς να επεκτείνεται. Αυτά ισχύουν στον κάτω κόσμο κι επομένως στον ιουδαϊκό κόσμο.

Όσον αφορά τον ελληνικό κόσμο, οι Έλληνες γνώρισαν το Χριστό μετά τη Σταύρωση ως Στάφυλο. Δεν μπόρεσαν ν αγρυπνήσουν, ώστε να εμποδίσουν του χοίρους να χύσουν τον άκρατο οίνο. Από εκείνη τη στιγμή οι Έλληνες σοφοί και νεανίσκοι ακολουθούν  τους χοίρους και πεθαίνουν μαζί τους, μέσα σε δηλητηριασμένες θάλασσες ή σκοτεινά συστήματα ξηράς. Από τη στιγμή που τα παιδιά της Αριάδνης, ο ελληνικός κόσμος στο σύνολό του, γίνεται εθνικός και άρα μέλος της αγέλης των χοίρων, το σύνολο του κόσμου βυθίζεται στο σκοτάδι. Ο εκλεκτός λαός που παρήγαγε τη φιλοσοφία, παγιδεύτηκε μέσω της υπεραξίας και πήρε εξουσία. Η αγέλη των χοίρων από εκείνη τη στιγμή ήταν πανίσχυρη κι ανίκητη, εφόσον στις τάξεις της μπήκαν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, που παρήγαγαν ύδωρ ζωής. Έχοντας βοήθεια από τους φωστήρες τ  ουρανού, ήταν αδύνατο να μη δηλητηριάσουν τα νερά μέσω πνευματικών δικαιωμάτων και να μη στρέψουν τον Ήλιο εναντίον των απλών ανθρώπων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επεκταθεί το σύστημα της ξηράς, σε χώρους όπου υπήρχε θάλασσα και άρα στην Ευρώπη.

Ο ευρωπαϊκός Μεσαίωνας ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό, από τη στιγμή που ο Λόγος του Χριστού πέφτει σε χέρια ανθρώπων, που η γνώση τους επιτρέπει να εκμεταλλεύονται ανθρώπους. Ο κόσμος γνώρισε ένα σκληρό οικοδεσπότη, επειδή οι δούλοι του ήταν άθλιοι και συναναστρέφονταν με μέθυσους. Ο Θεός το μόνο που μπορεί πλέον να κάνει για τους ανθρώπους, είναι να στέλνει στο χειρότερο θάνατο το σύνολο των δούλων Του που δεν υπακούν στο Λόγο Του. Ο Υιός Του ζωντανός έδωσε τη γνώση, που απαγορευόταν στον άνθρωπο να γνωρίζει και θυσιάστηκε. Επειδή γνώριζε τι ακριβώς θ ακολουθούσε και πόσο αρνητικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων θα έπαιζε η Θυσία Του, γι αυτόν ακριβώς το λόγο λέει το εξής: (Λουκ. 23.34) "ο δε Ιησούς έλεγε. πάτερ, άφες αυτοίς. ου γαρ οίδασι τι ποιούσι." (Ο Ιησούς έλεγε, "Πατέρα, συγχώρησέ τους, διότι δέν ξέρουν τί κάνουν".).   Ένας κληρικός βέβαια που παριστάνει το δούλο του Κυρίου κι είναι ανίκανος και να συγχωρέσει και ν αγαπήσει τον άνθρωπο, αυτό το ερμηνεύει ως την υπέρτατη απόδειξη της μεγαλοψυχίας του Χριστού. Είναι δούλος μικρόψυχος ενός Κυρίου, που δε γνωρίζουμε τι κάνει. Ο Χριστός λέει αυτήν τη φράση, γιατί γνωρίζει ακριβώς τι θα συμβεί. Γνώριζε ότι από τη στιγμή που θ ανέβει στο Σταυρό, θα γίνει Άρχων του κόσμου και τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Δε λέει: Πατέρα συγχώρεσέ τους, έστω κι αν φέρονται απάνθρωπα και όμοια με ζώα, αλλά “συγχώρεσέ τους, γιατί δε γνωρίζουν τι κάνουν”. Δε γνωρίζουν ότι βγάζουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια. Δε γνωρίζουν ότι δε συμφέρει σε κανέναν ο θάνατος του Μεσσία.

Ακόμα κι αυτοί που δεν πίστευαν στο Λόγο Του, θα έπρεπε να σκεφτούν πρώτα ότι ο Θεός δίνει δυνάμεις στους ανθρώπους κι αυτό δε γίνεται χωρίς λόγο. Ο Χριστός προειδοποίησε τους ανθρώπους, αλλά αυτοί ήταν κουφοί όταν έπρεπε ν ακούν και τυφλοί όταν έπρεπε να βλέπουν. (Λουκ. 23.27-23.29) "ηκολούθει δε αυτώ πολύ πλήθος του λαού και γυναικών, αι και εκόπτοντο και εθρήνουν αυτόν. στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς είπε. θυγατέρες Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε επ' εμέ, πλην εφ' εαυτάς κλαίετε και επί τα τέκνα υμών. ότι ιδού έρχονται ημέραι εν αις ερούσι. μακάριαι αι στείραι και κοιλίαι αι ουκ εγέννησαν, και μαστοί οι ουκ εθήλασαν." (Τόν ακολουθούσε δέ πολύς κόσμος καί γυναίκες, πού εκτυπούσαν τά στήθη τους καί τόν εθρηνολογούσαν. Ο Ιησούς εστράφη πρός αυτάς καί είπε, "Θυγατέρες τής Ιερουσαλήμ, μή κλαίτε γιά μένα, νά κλαίτε μάλλον γιά τόν εαυτόν σας καί γιά τά παιδιά σας. Διότι θά έλθουν ημέρες πού θά λέγουν, "Ευτυχείς οι στείρες καί οι κοιλιές, πού δέν εγέννησαν, καί οι μαστοί, πού δέν εθήλασαν".) . Αυτά γνώριζε ο Χριστός και γι αυτό ζήτησε από το Θεό να συγχωρέσει τους ανθρώπους, που δε γνώριζαν τι έκαναν. Αυτός είναι κι ο λόγος που, όταν μιλά για επιστροφή του Κυρίου, λέει ότι αυτοί, που δε γνώριζαν πολλά θα κριθούν λίγο, σε αντίθεση μ  αυτούς που γνώριζαν κι επομένως θα τους ζητηθούν τα περισσότερα. Αυτοί θα κριθούν περισσότερο κι αυτοί θα σφαγιαστούν μπροστά στον Κύριο. Ο Κύριος αποδεικνύει ότι είναι σκληρός καθ όλη τη διάρκεια της ζωής Του και γι αυτό πρέπει ν αποκλειστεί από τα δεδομένα η άποψη των δήθεν δούλων Του για μεγαλοψυχία απέναντι στους σταυρωτές.

Ο Κύριος έπρεπε να σταυρωθεί και γι αυτόν το λόγο έδωσε την εξουσία στους σταυρωτές Του. Δεν υπάρχει όμως ούτε ένας, που να γλίτωσε την τιμωρία..  όχι επειδή σταύρωσε τον Ίδιο τον Υιό του Θεού, αλλά επειδή σταύρωσε άνθρωπο. Είναι χαρά μεγάλη για το Θεό όταν γεννιέται άνθρωπος στον κόσμο, είτε πλούσιος είτε φτωχός. Όποιος όμως αυτήν τη χαρά την καταστρέφει σκοτώνοντας άνθρωπο, βυθίζεται στη χειρότερη Κόλαση που μπορεί να υπάρξει. (Λουκ. 6.26) "ουαί υμίν όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι. κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών." (Αλλοίμονον σ' εσάς όταν όλοι οι άνθρωποι λέγουν καλά λόγια γιά σάς, διότι έτσι ακριβώς εφέροντο οι πατέρες των πρός τούς ψευδοπροφήτας".) . Μετά τη Σταύρωση του Χριστού αρχίζει ο χριστιανισμός κι επεκτείνεται σ όλο τον κόσμο. Όταν αυτό γίνεται η κυρίαρχη κατάσταση, αρχίζει ο βασανισμός όλων αυτών, που λαμβάνουν τιμές από τους ανθρώπους. Ακριβώς αυτή η αναγνώριση είναι η παγίδα και η αρχή του τέλους. Όταν ο Πατριάρχης ή ο Πάπας γίνονται πρότυπα γενικώς αποδεκτά, “ουαί” στους νεαρούς που γίνονται όμοιοί τους κι ακολουθούν την πορεία τους. Ψευδοπροφήτης = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Διάβολοι ζώντες = Δούλοι του διαβόλου = Δίκαια κρίσις, ενώ, Ψευδοπροφήτες = 68 = Δώδεκα Απόστολοι.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία αμέσως μετά την ένταξη του κόσμου στο έβδομο βήμα είναι ότι ο χριστιανισμός είναι ένα κλειστό σύστημα, που έχει την τάση να επεκτείνεται και να επηρεάζει το περιβάλλον του, χωρίς να δέχεται το ίδιο επιρροές είτε εσωτερικές είτε εξωτερικές. Η λειτουργία του στηρίζεται σε μία πανίσχυρη δομή, που η σταθερότητά της είναι αποτέλεσμα των πνευματικών δικαιωμάτων που άφησε πίσω Του ο Χριστός. Αυτό το λέμε επειδή ο χριστιανισμός, είτε αφορά μερικά άτομα είτε το Δυτικό κόσμο είτε το σύνολο των ανθρώπων, έχει χαρακτηριστικά οίκου. Υπάρχει δηλαδή Κύριος, που έχει απόλυτη εξουσία πάνω στους ανθρώπους, που είναι μέσα στο σύστημα. Αυτός ο Κύριος είναι ο Ιησούς, που άφησε τα δικαιώματα. Από τη στιγμή που οι χριστιανοί διέπραξαν το αμάρτημα παίρνοντας την απαγορευμένη γνώση, αποβάλλονται από τον Παράδεισο. Το νέο στοιχείο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Κύριος έχει ανθρώπινη μορφή σε σχέση με τον Κύριο που γνώρισαν οι Ιουδαίοι. Ο Κύριος των χριστιανών είναι ο Ιησούς κι όχι ο Άπειρος Πατέρας που γνώρισαν οι Ιουδαίοι. Αυτή η διαφορά σημαίνει ότι από τον Άπειρο Θεό μέσω μίας θεογονίας φτάσαμε πλέον στο Θεό-άνθρωπο, που είναι υιός Του. Από την πανσπερμία λαών και γνώσεων που αντιλαμβανόταν το Θεό με διαφορετικό τρόπο, φτάσαμε σ έναν ομοιογενή τεράστιο κόσμο, το χριστιανικό, που αντιλαμβάνεται το Θεό μ ένα συγκεκριμένο τρόπο κι ανέχεται τη σκληρότητα των δούλων. Ο Κύριος εξακολουθεί να είναι απρόσιτος, αλλά αυτό που είναι σημαντικό, είναι η ανθρώπινη μορφή Του. Από το Έρεβος των αρχαίων Ελλήνων φτάσαμε μέσω μίας συγκεκριμένης σειράς κατώτερων Θεών στο Θεόάνθρωπο της ισχύος του πραγματικού Θεού Κυρίου.

Ο Χριστός μετά τη Σταύρωσή Του παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται Θεός. Βαδίζει προς τον Πατέρα Του και προς τους ανθρώπους. Είναι πανίσχυρος Θεός μέσα στον οίκο Του, αλλά βαδίζει προς τον Πατέρα μεγαλώνοντας έναν οίκο ο οποίος στο τέλος, αφού αγκαλιάσει το σύνολο της ανθρωπότητας, θα μοιραστεί.. άρα βαδίζοντας προς τον Πατέρα, βαδίζει προς τον άνθρωπο. Αυτά σημαίνουν ότι ο Χριστός, από τη στιγμή που γίνεται Θεός Κύριος, για να ξαναπάρει την ανθρώπινη μορφή Του, θα πρέπει ν ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση κι αυτό, γιατί ο άνθρωπος είναι αδύνατο να το κατανοήσει από το άπειρο, να πάρει ανθρώπινη μορφή. Πρέπει ο Κύριος να δημιουργήσει τον Ουρανό, ο Ουρανός τον Κρόνο και έτσι να πλησιάσει ο άνθρωπος το Θεό.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι η διαδρομή είναι γνωστή, αλλά πρέπει να δει επίσης και ορισμένες ιδιαιτερότητες, που την κάνουν εξαιρετικά περίπλοκη. Η κύρια διαφορά είναι ότι σ αντίθεση με την πρώτη φορά, δεν υπάρχει μεταφορά εξουσίας μεταξύ των κατωτέρων Θεών. Ο Κρόνος δεν μπορεί να πάρει την εξουσία από τον Ουρανό, γιατί ο Κύριος δίνει πλέον την εξουσία, όπου θέλει. Στην αρχική θεογονία ο Κύριος ή Έρεβος έδωσε την εξουσία στον Ουρανό κι αυτός την έχασε από τον Κρόνο. Αυτήν τη φορά όμως ο Κρόνος δεν μπορεί να πάρει την εξουσία, γιατί ο Κύριος δεν είναι δυνατό να τη χάσει. Η εξουσία δόθηκε κάποτε σε κατώτερους Θεούς, ώστε από τη θεομαχία να προκύψουν όλες εκείνες οι συνθήκες, που θα επέτρεπαν τη δημιουργία των δεδομένων που επιθυμούσε ο Θεός για τους ανθρώπους και απέβλεπαν στην ενθρόνιση του Παντοκράτορα με ανθρώπινη μορφή. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό και ο Παντοκράτορας παίρνει το θρόνο Του, επομένως γίνεται Κύριος, δεν μπορεί κανένας να πάρει την εξουσία Του. Η εξουσία Του δίνεται μόνο για όσο διάστημα απαιτείται για την ολοκλήρωση του Σχεδίου μόνο σ αυτόν, που συντηρεί τα δεδομένα, που θεωρούνται απαραίτητα. Έτσι από τη στιγμή που ο Κύριος έδωσε την εξουσία στο Μωυσή, ο Υιός Του θα πράξει το ανάλογο. Αυτό που δε θα γίνει, είναι ν αφεθεί ο εκλεκτός Του να νικηθεί από τον Κρόνο, που και πάλι πρέπει να γεννηθεί. Ο Θεός κάποτε άφησε το Μωυσή να νικηθεί στον τομέα της γνώσης σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ ο Υιός Του είναι αδύνατο να το επιτρέψει, αφού χρειάζεται την εξουσία από την αρχή μέχρι το τέλος του Σχεδίου. Έπρεπε κάποτε ν αφεθούν ελεύθεροι οι Έλληνες, για να δημιουργήσουν τα όσα δημιούργησαν. Αυτό όμως μέσα στο χριστιανισμό δεν έχει νόημα, γιατί ό,τι ήταν δυνατό να δημιουργηθεί και να εκμεταλλευτεί, έχει πραγματοποιηθεί. Γιατί ν αφήσει ο  Κύριος τον Κρόνο να νικήσει τον Ουρανό;

Αυτό που μας απασχολεί, είναι να βρούμε πώς από το Έρεβος φτάνουμε στο Θεό-άνθρωπο και τι ακριβώς είναι ο Απόλυτος Θεός με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, καθώς και πώς απ αυτόν το Θεό ακολουθώντας τις ίδιες συνθήκες, φτάνουμε πάλι στο Θεό-άνθρωπο. Πώς από το Έρεβος φτάνουμε στο Διόνυσο που ήταν και Θεός και άνθρωπος  και ποια η σχέση αυτού με το Δία, που ήταν απόλυτα Θεός με ανθρώπινα όμως χαρακτηριστικά. Οι Έλληνες δημιούργησαν τον πολιτισμό τους έχοντας Θεό μ ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Οι χριστιανοί αγάπησαν κι αυτοί ένα Θεό με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που είναι Υιός του πραγματικού Θεού κι επομένως το μέσον για να γίνει κατανοητός. Αν έβλεπαν τον πραγματικό Θεό, θα τρόμαζαν. Βλέπουν τον Υιό Του όμως και αγαπούν τον Πατέρα. Η αγάπη έχει σχέση με τη γνώση και για να υπάρξει αυτή, πρέπει να υπάρχει ένας κοινός τόπος. Ο τόπος αυτός είναι η ανθρώπινη φύση κι είναι απαραίτητο να υπάρξει, γιατί μόνο μ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τη θεία βούληση. Πρέπει να δει τον Υιό ως άνθρωπο, ώστε έχοντας γνώση της ιδιότητάς Του, να μάθει πώς είναι αρεστό στο Θεό να φέρεται. Φοβάται ο άνθρωπος το Θεό και νομίζει ότι παραμορφώνοντας τη φύση του, Τον ευχαριστεί.

Αυτό είναι λάθος και μπορεί να υποδειχθεί στους ανθρώπους μόνο μ αυτόν τον τρόπο. Ο Δίας είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά κι αυτά ήταν, που προστάτευσαν τους ανθρώπους. Ερωτευόταν και ο άνθρωπος δε φοβόταν τον έρωτα. Λυπόταν, θύμωνε κι ένιωθε ικανοποιημένος με ορισμένα πράγματα. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταφορά της γνώσης. Ο άνθρωπος έχει εικόνα στο μυαλό του και όχι εντολή. Έβλεπε τον εαυτό του μεγεθυμένο και σε τέλεια μορφή. Μπορούσε ο Μωυσής να ρωτήσει για τον έρωτα; Έτρεμε μπροστά στην καιόμενη βάτο. Ήταν δυνατό σύμφωνα με την κρίση τού Μωυσή ν απασχολεί ο έρωτας μία τεράστια πνευματική και άυλη δύναμη; Οι Έλληνες φοβούνταν τον Απόλλωνα αλλά, αν πείθονταν ότι αυτό που κάνουν είναι αρεστό στην Αθηνά, για παράδειγμα, θα είχαν ελπίδες βοήθειας, έστω κι αν παράκουαν εντολές του. Μπορούσε ο Μωυσής να ελπίζει σε τίποτε, αν ενδεχομένως παράκουε; “Ου μοιχεύσεις” και ότι καταλαβαίνει ο καθένας. Μπορούσε ο Περικλής να είναι δεισιδαίμονας; Γιατί; Λόγω Ασπασίας να αισθανόταν ότι έκανε κάτι κακό; Ο Θεός Πατέρας Του είχε αναρίθμητα παιδιά έξω από το πλαίσιο του γάμου. Λαμπροί ήρωες κι όμορφες κοπέλες ήταν ο καρπός των έρωτών του. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την ελευθερία σκέψης. Ο άνθρωπος σκέφτεται τα πραγματικά προβλήματά του και όχι αυτά που είναι τεχνητά, λόγω συμφερόντων της πατριαρχικής κοινωνίας.

Σύμφωνα με τη θεογονία των Ελλήνων, έχουμε δύο άκρα φύσεων και ένα ενδιάμεσο στάδιο Θεών, που πληρούν και τις δύο φύσεις τη θεϊκή και την ανθρώπινη. Από το Έρεβος στο Διόνυσο και ανάμεσα σ αυτούς ο Δίας και τ αδέρφια του που, ενώ έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, έχουν την ισχύ του Ερέβους. Σ άλλο σημείο της θεωρίας ισχυριστήκαμε ότι οι Έλληνες λάτρευαν Θεούς, που στην πραγματικότητα δεν είχαν γεννηθεί. Αυτό είναι απόλυτο, γιατί μέχρι τότε πουθενά αλλού στον κόσμο δε λατρεύονταν Θεοί παντοκράτορες με απόλυτα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει αυτοί να γεννηθούν κι επομένως να υπάρξουν ανάμεσα στους ανθρώπους, ώστε στη συνείδηση των λαών να μείνει η εικόνα τους. Ποτέ δεν εμφανίστηκαν άνθρωποι με την ισχύ του Αλεξάνδρου και του Χριστού, πριν απ αυτούς. Εφόσον τα όριά μας είναι μεταξύ Ερέβους και Θεού Διονύσου, αυτό σημαίνει ότι από το Έρεβος πάμε μέσω μίας οδού στο Θεό Διόνυσο κι αφού ο Διόνυσος για τον οποιονδήποτε λόγο δεν υπάρχει στη Γη, η θεϊκή του ιδιότητα είναι αποτυπωμένη στον Ουρανό με τη μορφή του Δία. Για να γεννηθεί δηλαδή ο Δίας, θα πρέπει να εμφανιστεί ο Διόνυσος και για να γεννηθεί ο Διόνυσος, θα πρέπει να υπάρχει ο Δίας, που είναι ο πατέρας του.

Όλα αυτά τα φαινομενικά εκτός λογικής σημαίνουν ότι κατ αρχήν, ο αναγνώστης θα πρέπει να γνωρίζει το μύθο για τη γέννηση του Διονύσου, αλλά και του Δία. Ο Διόνυσος είναι Θεός λυτρωτής και σύμφωνα με τους αριθμούς είναι ο Υιός του Ανθρώπου. Ο Υιός όμως αυτός δεν έχει γεννηθεί ακόμα, αφού το Μυστικό Σχέδιο βρίσκεται σε εξέλιξη και η Λύτρωση για την ανθρωπότητα δεν έχει έρθει. Ο Θεός αυτός σύμφωνα με τους μύθους γεννήθηκε δύο φορές κι αυτό είναι το σημαντικό. Χωρίς να εμβαθύνουμε στο μύθο θα πούμε το εξής: εφόσον είναι Θεός έστω και έμβρυο θα έκανε αισθητή την  παρουσία του στη Γη, από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι η μητέρα του τον έχασε από την κοιλιά της. Ως Θεός εμφανίστηκε με τη μορφή βρέφους. Βρέφος = 33. Ο Δίας από την άλλη πλευρά κι αυτός με τη σειρά του εμφανίστηκε στη Γη ως βρέφος, αλλά σ αντίθεση με το Διόνυσο αναπτύχθηκε ταχύτατα. Ο Θεός δίνοντας γνώση για το Δωδεκάθεο στους Έλληνες, τους τοποθετεί μπροστά από τους άλλους, ώστε να είναι σε θέση ν αντιληφθούν για το Θεό-άνθρωπο. Όταν ο Αλέξανδρος πέθανε στα 33 του χρόνια, ήταν το άωρο βρέφος Διόνυσος. Οι άνθρωποι όμως της Ανατολής δεν μπορούσαν ν αντιληφθούν τα σχετικά με τον Υιό του Ανθρώπου και εφόσον ήταν απών, ο Ίδιος ήταν πια ο Δίας. Ο Δίας είναι δηλαδή η  προβολή του Θεού Διονύσου στον ουρανό. Όταν πια όλος ο τότε κόσμος γνωρίζει το Θεό με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, σημαίνει ότι εντάσσεται στη λογική των Ελλήνων και συνεπώς καλύπτεται το χάσμα μεταξύ των γνώσεων.

Από τη στιγμή λοιπόν που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται έναν τέτοιο Θεό, όταν έρχεται στον κόσμο ο Χριστός είναι Υιός του Θεού του πραγματικού, που τώρα όμως στη συνείδηση του ανθρώπου υπάρχει και με την ανθρώπινη μορφή. Το Δία τον γέννησε ο Θεός μόνο για τους Έλληνες, ώστε να γεννηθεί ο Διόνυσος, που κατόπιν θα ήταν ο Δίας για τους υπόλοιπους. Η διαφορά που υπάρχει στην ταχύτητα ανάπτυξης των βρεφών εξηγείται μέσω της λογικής. Ο Θεός-άνθρωπος εύκολα γίνεται Θεός, το ζητούμενο όμως είναι να γίνουν οι άνθρωποι Θεοί-άνθρωποι κι αυτό απαιτεί χρόνο. Για να γεννηθεί ο Θεόςάνθρωπος απαιτείται θυσία και όσο αυτή λαμβάνει χώρα, ο Υιός του Ανθρώπου θα μοιράζεται την ίδια τύχη με τ αδέρφια Του, τους ανθρώπους. Όλα αυτά τ αναφέρουμε για το λόγο ότι από τη στιγμή που ο Θεός παίρνει χαρακτηριστικά ανθρώπου με τη μορφή του Υιού και ο Υιός έγινε Παντοκράτορας, όλοι οι κατώτεροι Θεοί που θα γεννηθούν κάτω από την εξουσία του Κυρίου, θα είναι Υιοί αυτού του Κυρίου. Ο Κρόνος δηλαδή που ήταν Θεός εξαιρετικά σημαντικός θα πάρει κι αυτός ανθρώπινη μορφή κι εξαιτίας της ισχύος του, θα πρέπει ν αναζητηθεί εφόσον δεν είναι ο Ίδιος Κύριος ανάμεσα στους ήρωες.

Όταν λέγαμε ότι τα Ομηρικά Έπη είναι μία προφητεία, σ αυτό το σημείο αναφερόμασταν. Από τη στιγμή που ο Δίας στα Έπη είναι πατέρας Θεών και ανθρώπων, επομένως ο Κύριος, οι κατώτεροι Θεοί, αλλά και ο Ίδιος με τη μορφή του Υιού Του, θα βρίσκονται ανάμεσα στους ήρωες είτε των Αχαιών είτε των Τρώων. Ο Κρόνος από τη στιγμή που ενσαρκώθηκε από τον Αλέξανδρο, που είναι θνητός, θα πρέπει ως δύναμη να είναι ήρωας της Ιλιάδας. Μέσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια θα πρέπει να βρούμε εμείς το σύνολο των ηρώων, που ενσαρκώνουν τις δυνάμεις του Θεού.

Τα επίπεδα, δηλαδή, από την εμφάνιση του Κυρίου και μετά, με ανθρώπινη μορφή είναι δύο: το πρώτο επίπεδο που αφορά την έννοια του “Θεού-Κυρίου”, είναι αυτό τ ουρανού και το δεύτερο που αφορά την “ανθρώπινη φύση” Του, είναι αυτό της Γης. Μ  αυτά τα δεδομένα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι από τη στιγμή που έχει εμφανιστεί ο Δίας, τα παιδιά του έχουν δώσει κατ  αρχήν μία μάχη που περιγράφεται στα Έπη, ενώ από τη στιγμή που αυτός είναι ο Κύριος, θα πρέπει να υπάρξει η γνωστή θεογονία, ώστε η μάχη να δοθεί χρονικά κοντά στη σύγχρονη εποχή και να αφορά το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων. Ο Υιός του Κυρίου, είτε ως Αλέξανδρος είτε ως Χριστός, εμφανίστηκε κάποτε στη Γη και έδωσε τη μάχη, που προβλέπεται στα Έπη. Όταν όμως γίνεται Θεός-Κύριος κι οι άνθρωποι δεν μπορούν να Τον δουν, θα πρέπει να ξαναγεννηθεί με τη μορφή ηρώων. Ο Χριστός, δίνοντας ισχύ στο διάβολο, δρα ως Κύριος όμοιος του Πατέρα Του. Ο ίδιος όμως ως θνητός, θα πρέπει να είναι ένας από τους ήρωες των Επών και με βάση τη γνώση Του, σημαντικότατος.

Πριν όμως φτάσουμε σ αυτό το σημείο, χρήσιμο είναι να δούμε πώς ο Υιός του Ανθρώπου με τη διπλή ιδιότητα που φορείς της είναι δυο άνθρωποι  κατόρθωσε και νίκησε στον Ουρανό. Ο Δίας δεν έγινε σε καμία περίπτωση Θεός-Κύριος χωρίς μάχη. Οι μύθοι περιγράφουν δύο σημαντικές μάχες στον ουρανό, την τιτανομαχία και τη γιγαντομαχία. Την τιτανομαχία την κέρδισε ο Δίας με τη μορφή του Αλεξάνδρου κι επομένως ως βασιλιάς, ενώ τη γιγαντομαχία την κέρδισε ο Ίδιος με τη μορφή του Χριστού, ως Κύριος. Κατά την πρώτη μάχη ο Αλέξανδρος, ως βασιλιάς και ως ευεργέτης, νικά το σύνολο των Τιτάνων κι εκθρονίζει τον Κρόνο, που ήταν πατέρας του. Οι Τιτάνες συγκυβερνούσαν τον κόσμο με τον Κρόνο και ήταν παιδιά τ  Ουρανού. Ο Ουρανός, όπως γνωρίζουμε, δίνει πνευματικά δικαιώματα, συνεπώς μεταξύ των  ανθρώπων γεννά εκλεκτούς. Ο Κρόνος δηλαδή  οι Έλληνες, ήταν κι αυτοί εκλεκτοί και ήταν σε θέση να νικήσουν τον Ουρανό, αλλά την εξουσία επί του κόσμου τη μοιράζονταν με τους Τιτάνες = Εκλεκτοί = 30.

Όλα αυτά σημαίνουν ιστορικά ότι στην Ασία, όπου υπήρχε η εξουσία του βασιλιά της Βαβυλώνας, υπήρχαν Έλληνες, που είχαν την ανώτατη γνώση, συνεπώς ανώτερη τ  Ουρανού κι αυτοί ήταν που, μέσω αυτής της γνώσης, κυβερνούσαν τον κόσμο. Επειδή όμως το σύστημα της Ασίας λειτουργούσε στα πρότυπα της Βαβυλώνας, αυτοί οι Έλληνες και όσοι έπαιρναν τη γνώση τους, ήταν παράλληλα κι εκλεκτοί. Στην Ελλάδα, ενώ η γνώση αυτή δεν απέφερε κέρδος στο δημοκρατικό καθεστώς, ήταν ικανή να ξεχωρίσει τους Έλληνες από τους υπόλοιπους ανθρώπους και να τους δώσει χαρακτηριστικά εκλεκτών. Τα δύο αυτά σύνολα δηλαδή ήταν Τιτάνες και τ όνομά τους ήταν Κρόνος.

Ο Αλέξανδρος, όταν μπήκε στην Ασία σκορπώντας γνώση, νίκησε τους Τιτάνες αυτούς. Όταν σκορπά κάποιος γνώση δωρεάν, τη στιγμή που αυτή η γνώση αποφέρει υπεραξία, θίγει αυτούς, που την εισπράττουν. Ο Αλέξανδρος, παίρνοντας την κοσμοκρατορία, νικά ταυτόχρονα και τον Κρόνο στην Ελλάδα, που γεννά τη γνώση της δημοκρατίας, αλλά και τους εκλεκτούς, που εκμεταλλεύονται αυτήν τη γνώση μέσα σε συστήματα εξουσίας. Από τη στιγμή λοιπόν που καταφέρνει και νικά δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις, που ελέγχουν το σύνολο του κόσμου, γίνεται Κοσμοκράτορας κι επομένως ο Δίας στον ουρανό είναι κυρίαρχος Θεός.

Ο Αλέξανδρος, μέσω αυτής της νίκης, κατορθώνει και εισάγει το σύνολο σχεδόν της αυτοκρατορίας του στο βήμα τέσσερα, όπου συνυπάρχουν οι γνώσεις και οι εξουσίες, αλλά, λόγω της ιδιότητάς του ως βασιλιά, κάνει απαγορευτική την είσοδο στο βήμα της δημοκρατίας. Η τιτανομαχία εντάσσει την κοινωνία στο βήμα τέσσερα, όπου δεν υπάρχουν εκλεκτοί, παρά μόνο αυτοί που ο Χριστός ονομάζει εχθρούς ή πόρνους. Τιτανομαχία = 40 = Εχθροί = Πόρνοι. Ο Αλέξανδρος ο οποίος είναι ο κυρίαρχος αυτού του βήματος, ως βασιλιάς είναι ο Δίας, αλλά με τη μορφή του Άμμωνα που του δόθηκε από τους Αιγυπτίους. Άμμων Ζευς = Διάβολος = 39, ενώ, Άμμων Δίας = 40. Ο διάβολος στις Γραφές και τις παραδόσεις των λαών έχει δύο κέρατα, γιατί ο Άμμωνας είναι ο κερασφόρος Θεός Παντοκράτωρ. Δικέρατος = 44 = Θεός ζων = Παντοκράτωρ. Ο Αλέξανδρος ως βασιλιάς είναι ο Θεός ο ζων, αφού η αποστολή του ήταν  η κοσμοκρατορία εν ζωή. Τα κέρατα του Άμμωνα είναι εμφανή σε πολλές αναπαραστάσεις του Αλεξάνδρου. Μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου είδαμε ότι τα ελληνιστικά βασίλεια  άρχισαν να λειτουργούν με έναν τρόπο, που συμβίβαζε τις γνώσεις της Ανατολής και της Δύσης και αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας ήταν η γέννηση της Ρώμης. Η Ρώμη σε αντίθεση με τη Βαβυλώνα, όταν γεννήθηκε ο Χριστός δεν είχε την ίδια ισχύ και σταθερότητα. Ήταν ένα ετοιμόρροπο κατασκεύασμα και ήταν θέμα χρόνου η κατάρρευσή του.

Back to content | Back to main menu