Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο Χριστός δηλαδή δεν είχε να νικήσει εκλεκτούς τύπου Ασίας, όπως στην περίπτωση του Αλεξάνδρου. Οι άνθρωποι που έφεραν τα οποιαδήποτε πνευματικά δικαιώματα εκείνης της εποχής, ήταν ευάλωτοι και θνητοί. Δεν είχαν σχέση με το βασιλιά της Βαβυλώνας ή το Μωυσή ή το Φαραώ. Όλοι αυτοί ήταν τεράστιοι και υπεράνθρωποι, αλλά θνητοί κι ήταν οι Γίγαντες. Οι Γίγαντες ήταν εκλεκτοί μόνο μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο που η ψευδοφιλοσοφία τον έκανε ελεγχόμενο, μέσω κάποιων χαρακτηριστικών που δίνουν ομοιογένεια. Όλοι αυτοί ήταν το σπέρμα του εθνικισμού που η ανθρωπότητα θα γεύονταν αιώνες μετά. Μιλούσαν σαν Τιτάνες, αλλά δεν είχαν την ισχύ τους. Μιλούσαν, για παράδειγμα, σαν το Μωυσή, επειδή τους βόλευε και όχι επειδή είχαν επαφή με το Θεό, επομένως μία αποστολή. Απευθύνονταν σε Έλληνες, Αιγυπτίους, Σύριους, επειδή αναζητούσαν την εξουσία πάνω στους συγκεκριμένους λαούς. Όπως ο Μωυσής κατεύθυνε τους Ιουδαίους με τη γνώση της φιλοσοφίας, ένας ηλίθιος Έλληνας προσπαθούσε να κατευθύνει Έλληνες, ο Σύριος Σύριους κλπ.

Το Μυστικό Σχέδιο είχε ως στόχο αυτούς τους Γίγαντες, με επικεφαλής τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, να τους εγκαταστήσει στην Ευρώπη, ώστε να υπάρχει εξέλιξη. Αιώνες μετά, το Ισλάμ είχε ως αποστολή να εξοντώσει το σύνολο των Γιγάντων της Ασίας, ώστε να παραμείνουν στον κόσμο μόνον οι επιθυμητοί. Γίγαντες = Ευρώπη = Γραμματέας = 35. Οι Γίγαντες ήταν κι αυτοί εκλεκτοί λόγω γνώσης και καταγωγής, εφόσον γεννήθηκαν από το αίμα τ  Ουρανού, αλλά αδύναμοι, σε σχέση με τα πραγματικά τέκνα τ Ουρανού..  της ίδιας καταγωγής ήταν και οι Ερινύες = Εθνικοί = Ρωμαίοι = 42, αλλά και η Αφροδίτη = Διάβολος = Βασιλεύς = 39. Ο Χριστός σ αυτήν τη μάχη νίκησε, αλλά με τη μορφή του οικοδεσπότη και όχι αυτή του Βασιλέως. Όλους αυτούς τους τράβηξε από τον κάτω κόσμο στον Τάρταρο, εφόσον ήταν Κύριος κι έπρεπε να θυσιαστεί. Η εξουσία Του είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούν στο χειρότερο θάνατο όλοι εκείνοι,  που διατηρούσαν πνευματικά δικαιώματα. Πήρε Αυτός τη μεγαλύτερη εξουσία νεκρός, αφού έπρεπε να θυσιαστεί αλλά, ενώ Αυτός έγινε Κύριος τ Ουρανού, οι Γίγαντες παρέμειναν στον Τάρταρο. Από τη φθορά της κοσμοκρατορίας του Αλεξάνδρου γεννήθηκαν  οι Γίγαντες και ο Χριστός, ο οποίος παίρνει την κοσμοκρατορία εκ νέου, τους παγιδεύει μέσα στο χώρο από τον οποίο ξέφυγαν. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, ο Χριστός έδωσε μία μάχη, που στόχο είχε να παγιδεύσει τους Γίγαντες και όχι να τους διαλύσει. Τους προκάλεσε σε μάχη, χωρίς να τους επιτεθεί. Θυσιάστηκε, κι αυτοί, αγνοώντας τους στόχους Του, Τόν ακολούθησαν.

Η σοφία του Θεού ήθελε τον Υιό νεκρό, ώστε οι δούλοι Του να τον ακολουθήσουν και να παγιδευτούν μέσα στον οίκο Του. Ο Χριστός δεν είναι πλέον ο Άμμων Δίας, αλλά ο Αιγιόχος Δίας. Αιγιόχος Δίας = Οικοδεσπότης = 70, ενώ, Αιγιόχος Ζευς = Δευτέρα Παρουσία = Πνεύμα άλαλον και κωφόν = 69. Όσο εξελίσσεται η γιγαντομαχία, ο Ουρανός δεν είναι ορατός, γιατί τα πάντα συμβαίνουν στον κάτω κόσμο. Για τη νίκη αυτή του Δία ήταν απαραίτητη η δύναμη της Αθηνάς, που είναι η ίδια η Αθήνα και η φιλοσοφία της. Ο Χριστός δε θα μπορούσε να επιβάλλει το χριστιανισμό χωρίς τη γνώση της Αθήνας. Η γιγαντομαχία ισούται με τον αριθμό του Μεσσία, αλλά λόγω των ιδιομορφιών τού Μεσσία και του κάτω κόσμου τα πάντα παρουσιάζονται διαφορετικά. Ενώ ο Χριστός ήταν Μεσσίας, έγινε γι αυτούς, που ακολούθησαν τους δούλους Του, χάλαζα ταλαντιαία, τη στιγμή που Χάλαζα μεγάλη = Πέτρος = 36. Με τη νίκη του Αιγιόχου Δία στους ουρανούς γεφυρώνεται το χάσμα μεταξύ απείρου ΘεούΚυρίου και Θεού-ανθρώπου-Κυρίου. Οι άνθρωποι όμως στη Γη είναι δυστυχισμένοι, εφόσον δεν υπάρχει ο Υιός λυτρωτής στη ζωή, για να τους βοηθήσει. Μετά το τέλος αυτής της μάχης οι άνθρωποι κινούνται μεταξύ κάτω κόσμου και Ταρτάρου,  παραμένοντας πάντα δούλοι της αμαρτίας, δηλαδή της Ρώμης.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς τώρα, είναι να βρούμε εφόσον γνωρίζουμε ποιος είναι ο οικοδεσπότης  πού βρίσκεται ο Υιός του Ανθρώπου. Σύμφωνα με τους μύθους ο Διόνυσος, για να μην πεθάνει και για να συμπληρώσει το χρόνο κύησης, μπήκε στο μηρό του Πατέρα Του. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αναγνώριση αυτού του μηρού. Οι αριθμοί δείχνουν ότι Μηρός του Διός = Οικοδεσπότης = Κωνσταντινούπολη = Καθολική εκκλησία = Παρθένος Μαρία = Σαπρόν δένδρον = 70. Ο Χριστός δηλαδή βρίσκεται μέσα στον οίκο του Πατέρα Του, που είναι λόγω δούλων οίκος της αμαρτίας, συνεπώς είναι μεταξύ των χριστιανών. Ο Πατέρας Του είναι ο Αιγιόχος Δίας και είναι μέσα σ Αυτόν, όπως αποκάλυψε στο Λόγο Του. Ο Ίδιος βρίσκεται μέσα στον Πατέρα Του κι ο Πατέρας Του μέσα σ Αυτόν. Αιγιόχος Ζευς = Θαλάσσιο κήτος = 69. Όταν Κοιλιά του κήτους = Θεός Κύριος = Μήτηρ του Κυρίου = Αειπάρθενος = 63. Μετά τη Θυσία του Χριστού, ο Ίδιος πηγαίνει Άνωθεν κι οι άνθρωποι ακολουθούν τους εθνικούς. Μ αυτόν τον τρόπο κλείνει ο μεγάλος κύκλος της θεογονίας .. από αυτό το σημείο και έπειτα, ο άνθρωπος βλέπει το Θεό ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται, όπως και στην περίπτωση του Κρόνου. Το βέβαιο είναι ότι ο Δίας ή Ζευς κατοικεί πλέον στον Όλυμπο και δεν κατεβαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους. Όλυμπος = Ευρώπη = Κύριος = Δένδρον = Εκκλησία = 35.

Από τη στιγμή που ο Κύριος είναι απρόσιτος, κάθε επαφή μαζί Του δημιουργεί εκλεκτούς. Από τη στιγμή που ο χριστιανισμός είναι απόλυτα όμοιος με το ιουδαϊκό σύστημα, απαιτείται το ίδιο σκεπτικό στη δημιουργία Του. Το Έρεβος δίνει εξουσία στον Ουρανό, ο Κύριος στο Μωυσή και ο Υιός του Κυρίου, σύμφωνα με τις Γραφές, στον Πέτρο. Υιός του Κυρίου = Θεός Κύριος = 63, ενώ, Ουρανός = Μωυσής = Πέτρος = 36.  Ο Ουρανός πλέον είναι ο Πέτρος και σε άλλο σημείο είδαμε πώς λειτουργεί. Εδώ φαίνεται ακριβώς ο λόγος για τον οποίο επιλέχθηκε ο Πέτρος, του οποίου το πνευματικό επίπεδο και οι διανοητικές ικανότητες ήταν μηδαμινές. Σε καμία περίπτωση ο Πέτρος δεν είχε την ίδια στάθμη γνώσης με το Μωυσή και πολύ περισσότερο την ευφυΐα του. Ο Μωυσής δέχτηκε κάποτε τις Εντολές κι οι ανάγκες της πορείας μέσα στην έρημο τον ώθησαν να διατηρήσει την κοινωνία σε χαμηλό επίπεδο. Ο Μωυσής ήταν αρκετά έξυπνος, ώστε να βοηθήσει ουσιαστικότερα το λαό του, αλλά οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Ο Πέτρος απλά διψά για εξουσία και δρα, όπως ο κάθε δούλος, που αφήνεται ανεξέλεγκτος. Υιοθετεί πλήρως την ιουδαϊκή φιλοσοφία και στη θέση των Εντολών τοποθετεί το Λόγο του Χριστού. Όσο ήταν φτωχός και μίζερος, μισούσε αυτήν τη φιλοσοφία και άκουγε με δέος το Χριστό που υποσχόταν βασίλεια σε ανθρώπους, που ήταν απόκληροι της κοινωνίας τους, η οποία ήταν κοινωνία με ανώτερη τάξη εκλεκτών. Η διαφορά μεταξύ Μωυσή και Πέτρου ήταν απόλυτα επιθυμητή, γιατί ο Μωυσής έπρεπε να δημιουργήσει, ενώ ο Πέτρος να αντιγράψει.

Από τη στιγμή που ο Ουρανός είναι η παιδεία, θα πρέπει να βρούμε τα ίδια δεδομένα μ αυτά, που βρήκαμε αλλού για τους Ιουδαίους. Ο χριστιανισμός, από την εποχή που επιβλήθηκε στην Ευρώπη και μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, είναι ένα σύστημα ξηράς, όμοιο απόλυτα με το ιουδαϊκό σύστημα. Το άστρο του Δαβίδ που κατευθύνει τους Ιουδαίους με τη βοήθεια της παράδοσής τους, έχει την απόλυτη αντιστοιχία του στο χριστιανικό κόσμο. Άστρο του Δαυίδ = Φως του κόσμου = Εβδομήκοντα επτά = 54, όπου, Φωστήρας Ήλιος = 77. Στον ιουδαϊκό δηλαδή κόσμο των χριστιανών το άστρο του Δαβίδ έχει την απόλυτη ισχύ, που είναι το φως του Ηλίου. Ενώ σε απόλυτη αντιστοιχία με την έννοια “παράδοσις” είναι τα “επτά μυστήρια” των χριστιανών. Παράδοσις = Επτά Μυστήρια = 54. Όπως κάποτε ο Χριστός κατηγόρησε τους Ιουδαίους για υποκριτικό σεβασμό  των παραδόσεων, για τον ίδιο λόγο θα μπορούσε να κατηγορήσει κάποιος τους χριστιανούς όσον αφορά τα μυστήρια. Οι χριστιανοί βαπτίζονται, κοινωνούν και νομίζουν ότι μ αυτόν τον τρόπο είναι αγαπητοί στο Θεό. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτά είναι χωρίς ουσία, τη στιγμή που δεν υπάρχει έγκλημα και αδικία στον κόσμο που να μη συμμετέχουν.

Ως σύστημα ξηράς, ο χριστιανισμός δεν επιτρέπει κι αυτός τον κατακλυσμό ύδατος και η Παιδεία = Πέτρος = 36, γίνεται Έλκος κακόν = Νηστεία = Χάλαζα μεγάλη = Σταυρός = 36. Ο Πέτρος  και η παιδεία που προσφέρει στους χριστιανούς, είναι ο σταυρός του μαρτυρίου τους. Είναι η χάλαζα η μεγάλη, που σ αυτήν την περίπτωση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Οι χριστιανοί βασανίζονται από τον Πέτρο, αλλά σε αντίθεση με τους Ιουδαίους, που έχουν εμπρός τους τη γνώση του Μωυσή, η γνώση του Χριστού δε νικιέται. Ο Πέτρος είναι πανίσχυρος, γιατί η γνώση του είναι η γνώση του Μεσσία, που θυσιάστηκε. Είναι ο Σταυρός που επάνω του είναι Εσταυρωμένος ο Μεσσίας. Η χάλαζα η μεγάλη είναι χάλαζα ταλαντιαία. Χάλαζα μεγάλη = Σταυρός = 36, Χάλαζα ταλαντιαία = 45 = Μεσσίας = Πνεύμα Άγιον. Η παιδεία των χριστιανών είναι καταστροφική, γιατί επάνω της υπάρχει η γνώση του Αγίου Πνεύματος. Δεν μπορεί κανένας να ερμηνεύσει και κατά συνέπεια να λυτρωθεί μία γνώση, που δεν είναι επιθυμητό από το Άγιο Πνεύμα να ερμηνευτεί. Ο Πέτρος, αντιγράφοντας εξ ολοκλήρου το ιουδαϊκό σύστημα, μετέφερε τις παραδόσεις των Ιουδαίων στην Ευρώπη και μετέτρεψε τη Ρώμη σε Βαβυλώνα. Η κοινωνία γύρισε αιώνες πίσω, μετά την εγκαθίδρυση του χριστιανισμού.

Όλο αυτό το μεσοδιάστημα ήταν απαραίτητο για το Μυστικό Σχέδιο του Θεού, αφού σ αυτόν το χρόνο εγκαταστάθηκε επάνω στη Γη η πραγματική παντοκρατορία. Έπρεπε να συμβεί αυτό, ώστε πριν ξεσπάσει η Γαλλική Επανάσταση και άρα ο κατακλυσμός να είναι γνωστός ο κόσμος στο σύνολό του κι επιπλέον να υπάρχει μία κεντρική εξουσία, που θα ελέγχει τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Αυτή ήταν η πιο άσχημη περίοδος που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, γιατί με τον πραγματικά παγκόσμιο έλεγχο εξανεμίζονται κι οι θεωρητικές δυνατότητες  των ανθρώπων να ζήσουν εκτός καταπίεσης. Η φωνή της Ρώμης και του Πάπα της, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωνή του Πέτρου, έφτανε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής, που δε γνώριζαν ούτε καν πού βρίσκεται η Ρώμη, γεύτηκαν την αθλιότητα ανθρώπων, που ήταν γεννήματα αυτής. Οι χριστιανοί σακάτεψαν κι εξαφάνισαν λαμπρούς  πολιτισμούς, εξαιτίας της αθλιότητάς τους και της μικροπρέπειάς τους.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης πόσο μικροπρεπής και άθλιος δούλος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, αρκεί να σκεφτεί την περίπτωση του Χριστόφορου Κολόμβου. Ανακάλυψε μία νέα ήπειρο που μόνο η τολμηρή φαντασία του εκείνη την εποχή, θα μπορούσε ν ανακαλύψει. Ο Κολόμβος πριν ανακαλύψει την Αμερική, θα έπρεπε να νικήσει μία παγιωμένη αντίληψη για τον κόσμο, που συνοδευόταν από δεισιδαιμονίες και προλήψεις. Ενώ κατόρθωσε να νικήσει αυτές τις αθλιότητες, δεν κατόρθωσε να νικήσει τη δουλικότητά του. Ανακάλυψε έναν όμορφο και αγνό κόσμο, που του φέρθηκε όμοια με Θεό. Δεν έκαψε τα καράβια του, ώστε να ζήσει ως Θεός, διδάσκοντάς τους ό,τι μπορεί να διδάξει ένας άνθρωπος, που γνωρίζει και το Λόγο του Χριστού αλλά και την τεχνολογία ενός ανώτερου πολιτισμού. Προτίμησε να σφάξει και να ρημάξει, γευόμενος το μίσος των ίδιων ανθρώπων, που ήταν έτοιμοι να τον αγαπήσουν. Δε μίλησε για την αγάπη για την οποία θυσιάστηκε ο Χριστός, παρά προτίμησε να τους δηλητηριάσει με τις ψευδοηθικές νουθεσίες των άθλιων της εκκλησίας. Δε θέλησε να ζήσει ως ελεύθερος άνθρωπος, παρά θέλησε να γυρίσει πίσω στην Ευρώπη, για να διοριστεί ανώτερος δούλος. Μπορούσε να είναι ο Μεσσίας μίας ολόκληρης ηπείρου κι αυτός προτίμησε τα στολίδια που φορούν οι δούλοι και προσδιορίζουν το βαθμό της αθλιότητάς τους. Στη μοναδική φορά που δόθηκε σε άνθρωπο η ευκαιρία να λειτουργήσει ως Μεσσίας, ο άθλιος προτίμησε να κυλιέται στο βούρκο σαν το γουρούνι. Οι λαοί της Αμερικής για αιώνες μισούσαν τους χριστιανούς, γιατί κατέστρεψαν ό,τι είχαν δημιουργήσει και είχαν απόλυτο δίκιο. Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα σε βάρος τους ήταν ο εκχριστιανισμός τους, που τους μετέτρεπε σ ένα ομοιογενές κι εύκολα ελεγχόμενο πλήθος. Η αθλιότητα της Βαβυλώνας πέρασε στην Ευρώπη και από εκεί στο Νέο κόσμο.

Όλα αυτά ήταν άκρως απαραίτητα να συμβούν, γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε ο κόσμος της Δύσης να γίνει χριστιανικός, ώστε να αποκτήσει εκείνη την παιδεία κι εκείνη τη νοοτροπία, που θα επέτρεπε στο σύστημα να αντέξει τη Γαλλική Επανάσταση χωρίς να καταρρεύσει κι επιπλέον μέσω συγκεκριμένων μεθοδεύσεων να οδηγηθεί ο κόσμος προς την ανάπτυξη της τεχνολογίας, πράγμα που ήταν και το ζητούμενο. Ήταν αναγκαίο η τεχνολογία να είναι έργο, αλλά και προϊόν θυσίας όλων των ανθρώπων, ώστε να μοιραστεί δίκαια σε όλους. Έπρεπε όλος ο κόσμος ν  αγωνιστεί, ώστε να μειωθεί όσο το δυνατόν ο απαιτούμενος χρόνος για την ανάπτυξη της τεχνολογίας, που θεωρείται ικανοποιητική.

Η κοινωνία όλο αυτό το διάστημα ήταν όμοια με την ιουδαϊκή, γεγονός που σημαίνει ότι κάθε φορά που ένας νέος ένιωθε οργή για την εκμετάλλευση και τη φτώχεια, που επικρατούσε κι εξέφραζε την άποψή του πάνω σ αυτό, θεωρούνταν εχθρός και ήταν απαραίτητο να εξοντωθεί. Οι άθλιοι σκέφτονταν όμοια με τους πρεσβύτερους Ιουδαίους και πάντα φοβούνταν μη χάσουν τη γη και την εξουσία, εξαιτίας αυτών των ανθρώπων. Πάντα συνέφερε δήθεν σ ένα λαό να θυσιάζεται ένας άνθρωπος, παρά να χαθεί ο ίδιος ο λαός. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι στην εποχή του Μεσαίωνα είχαν την ίδια τύχη με το Χριστό, λόγω των ευαισθησιών τους και της αγάπης τους για τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι εκείνη την εποχή ζουν μόνιμα μέσα στον κόσμο την Αποκάλυψης και γεύονται ο καθένας ανάλογα με την αθλιότητά του την οργή του Αρνίου, που είναι πλέον εσφαγμένον, αφού ο Ιησούς είναι νεκρός. Νεκρός Ιησούς = Αρνίον εσφαγμένον = Διάβολος Πέτρος = Πάπας της Ρώμης = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75.

Μέχρι αυτό το σημείο βλέπει ο κόσμος ότι υπάρχει ένας Κύριος πανίσχυρος, Του οποίου η ισχύς έχει μεταφερθεί στα χέρια του Πέτρου. Η ιδιομορφία σ αυτό το σημείο είναι η εξής: ο Κύριος ή Έρεβος παραδίδει την εξουσία στον Πέτρο ή Ουρανό, αλλά χωρίς την ιδιότητα της κυριότητας. Ο Ουρανός παίρνει θεωρητικά ισχύ, για να οδηγήσει τους ανθρώπους στη Λύτρωση κι επομένως στο Θεό-Κύριο. Ο άνθρωπος που θα ήταν σε θέση να νικήσει τον Πέτρο, δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να πάρει και την εξουσία του, εφόσον ο Πέτρος είναι δούλος. Το δούλο τον νικά ένας ελεύθερος άνθρωπος, αλλά σε καμία περίπτωση και τον Κύριο, όταν αυτός ταυτίζεται με το Θεό. Η παιδεία που δόθηκε στους ανθρώπους μέσα στο χριστιανικό κόσμο, ήταν αίτιο του κακού, αλλά αυτή η παιδεία, ενώ νικιέται, όπως κι έχει νικηθεί, δεν παύει να υπάρχει. Οι φιλόσοφοι απ όλες τις χώρες και στο σύνολο του χρόνου βλέπουν και κάτω από ορισμένες συνθήκες νικούν τη χριστιανική  κοσμοθεωρία. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό, ώστε αυτή η δομή να καταρρεύσει. Οι άνθρωποι, ενώ έχουν δυνατότητα επαφής με τη φιλοσοφία, αρνούνται να κατανοήσουν την αξία της ελευθερίας και αγελοποιούνται τρέχοντας από εκκλησία σ εκκλησία, για να τους πουν οι δούλοι πώς πρέπει να ζήσουν.

Ο Θεός όλα αυτά τα γνώριζε και τα γνωστοποίησε στους ανθρώπους. Οι προφητείες που δόθηκαν απ Αυτόν ήταν όλες τέλειες και ακριβείς. Πριν τον εκχριστιανισμό της Δυτικής Ευρώπης, οι Ευρωπαίοι της Δύσης φοβούνταν για αιώνες μήπως πέσει στα κεφάλια τους ο ουρανός. Αυτός ο φόβος δεν ήταν τυχαίος, αλλά τούς δόθηκε ως γνώση. Οι άνθρωποι σήμερα γελούν μ αυτές τις  φοβίες και τις θεωρούν ξεπερασμένες. Δε βλέπουν ότι ο ουρανός έπεσε στα κεφάλια τους, όπως είχε προφητευτεί και τους λιώνει κάθε μέρα και κάθε ώρα. Δε βλέπουν ότι οι φωστήρες έπεσαν στη Γη κι αυτή η πτώση μεγιστοποιεί τις δυνατότητες του συστήματος στην άσκηση της εξουσίας. Δε βλέπουν ότι ακολουθώντας τον Πέτρο και τους δούλους του, επιτρέπουν στον ουρανό να τους συνθλίψει. Πέτρος = Ουρανός = 36.

Με την επικράτηση του χριστιανισμού στο χώρο της Ευρώπης, αρχίζει η νέα αποστολή των Ιουδαίων, που ήταν άκρως απαραίτητη για την εξέλιξη του Σχεδίου. Ήταν θέλημα Θεού οι Ιουδαίοι να διασκορπιστούν στο σύνολο του χριστιανικού κόσμου, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το Σχέδιο. Αυτό ήταν άκρως απαραίτητο, γιατί ο χριστιανισμός δε θα μπορούσε ν αντέξει στο χρόνο. Η υπηρεσία των Ιουδαίων στον παγκόσμιο πολιτισμό είναι η θυσία τους και χωρίς αυτήν ήταν αδύνατον αυτός να υπάρξει. Η προσφορά των Ιουδαίων δεν έχει καμία απολύτως σχέση μ αυτήν των Ελλήνων. Δε γεννούν φιλοσόφους και ούτε αγωνίζονται για την επικράτηση του φωτός. Αγωνίζονται για τ  ακριβώς αντίθετα κι αυτό είναι το επιθυμητό, εφόσον ο Θεός επιθυμούσε το σκότος.

Το κάθε σύστημα για να επιβιώσει κι αυτό σημαίνει να έχει δυνατότητα να ασκεί εξουσία χρειάζεται εχθρούς. Αν δεν πείσει κάποιον ότι υπάρχει κίνδυνος, δεν είναι δυνατό να περιμένει ν ανεχθεί την εξουσία του. Γιατί να δεχτεί ένας ελεύθερος άνθρωπος να γίνει στρατιώτης, όταν δεν υπάρχει εχθρός; Πώς θα δικαιολογήσουν την υπεραξία, που εισπράττουν  οι δούλοι του συστήματος, όταν δεν υπάρχει μία δήθεν κρίσιμη κατάσταση, που απαιτεί μία δήθεν γνώση; Στις αρχές των χριστιανικών χρόνων υπήρχαν οι αυτοκράτορες της Ρώμης που εδίωκαν τους χριστιανούς κι επομένως ήταν εχθροί. Υπήρχε κίνδυνος και άρα έπρεπε οι νεοφώτιστοι χριστιανοί να υπακούουν στους δήθεν ηγέτες τους. Όταν όμως οι αυτοκράτορες έγιναν χριστιανοί, ποιος ήταν ο εχθρός; Ήταν αναγκαίο να εφευρεθεί ένας εχθρός, γιατί δεν υπήρχε δυνατότητα ελέγχου του κόσμου. Γιατί ν ανεχθεί ο φτωχός χριστιανός την εξουσία του παχύσαρκου  και βρωμερού επισκόπου; Υπήρχαν βέβαια οι  άπιστοι που ήταν μία απειλή προβαλλόμενη  από τα κέντρα της εξουσίας, αλλά αυτοί ήταν τις περισσότερες φορές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Η λύση βρέθηκε και είναι προϊόν της υποκρισίας του συστήματος. Όταν ένας λαός με τη γνώση του σκοτώνει τα παιδιά του, είναι αδύνατον αυτή η γνώση να μην ωθήσει κάποιον να σκοτώσει και τα παιδιά των άλλων. Οι εχθροί βρέθηκαν και ήταν Ιουδαίοι. Οι χριστιανοί κατευθυνόμενοι από τους ηλίθιους, μίσησαν ένα λαό, που δήθεν σκότωσε το Μεσσία τους. Αγνοούν βασικά στοιχεία και το βασικότερο όλων, ότι ο Χριστός έπρεπε να σταυρωθεί, για να εκτελέσει το θέλημα του Πατέρα Του. Σατανάς ήταν, όποιος επιθυμούσε το αντίθετο σύμφωνα με το Λόγο Του. Αγνοούν ότι ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας των Ιουδαίων και η υπόθεση της Σταύρωσης αφορούσε αυτούς καθ  αυτούς τους Ιουδαίους. Αγνοούν ότι ο Χριστός ήταν παιδί αυτού του λαού και αγαπούσε τα παιδιά των Ιουδαίων που οι χριστιανοί σκοτώνουν. Επειδή όμως οι Ιουδαίοι ήταν υποκριτές, έγιναν κι οι χριστιανοί όμοιοί τους εξαιτίας του Πέτρου.. μισούνται μεταξύ τους, γιατί συμφέρει στο σύστημα και γιατί οι άνθρωποι στη βάση ως συνήθως δε γνωρίζουν τι κάνουν. Μισεί ο χριστιανός τον Ιουδαίο και δεν μπορεί να εξηγήσει το μίσος του. Οι ηγέτες του χριστιανισμού που κατευθύνουν αυτό το μίσος, έχουν συμφέρον απ αυτό, εφόσον χρειάζονται εχθρό. Εξαιτίας αυτού του μίσους οι Ιουδαίοι είναι πολύτιμοι στον κόσμο.

Ο Χριστός είχε εμφανιστεί σε μία εποχή, κατά την οποία αργά ή γρήγορα το σύστημα των Ιουδαίων θα κατέρρεε. Οι νέοι δεν μπορούσαν να το ανεχθούν σ έναν κόσμο, που ζούσε μία ανώτερη ζωή. Όταν όμως επικράτησε ο χριστιανισμός, λόγω αυτού του μίσους, το αυθεντικό ιουδαϊκό σύστημα ανέκτησε τις δυνάμεις του, γιατί ο φόβος των χριστιανών το ενίσχυε. Οι χριστιανοί νέοι φοβούνταν δήθεν τους Ιουδαίους και οι Ιουδαίοι τους χριστιανούς. Οι διωγμοί κι οι αδικίες απέναντι στους Ιουδαίους τους συσπείρωσαν  και τους έκαναν να αντέξουν ως σύστημα. Οι Ιουδαίοι διασκορπίστηκαν στον ευρωπαϊκό χώρο και οι κοινότητές τους ήταν αυτές, που επέτρεψαν στο χριστιανισμό να επιβιώσει. Η ιουδαϊκή κοινωνία, επειδή ήταν πατριαρχική της χειρότερης μορφής, χαρακτηρίζεται από το ότι οι Ιουδαίοι έχουν τη δυνατότητα συγκέντρωσης πλούτου. Ο κάθε Ιουδαίος έχει οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια του τον κόπο εργασίας πολλών γενιών. Επειδή φοβούνται, έχουν την τάση να αποδέχονται κάθε μορφής εξουσία, αρκεί να έχει οικονομικό αντίκρισμα. Οι διωγμοί είναι ο εφιάλτης τους και η γνώση της δύναμης του χρήματος τους κάνει να συγκεντρώνουν πλούτο. Αυτό το χαρακτηριστικό δίνει δύναμη και στο χριστιανικό και στο ιουδαϊκό σύστημα να καταπιέζουν τα μέλη τους. Έχοντας χρήματα οι Ιουδαίοι εύκολα εξουσιάζουν τα παιδιά τους, ωθώντας τα προς την κατεύθυνση, που ωφελεί το σύστημα και έτσι δίνεται η δυνατότητα στους ιερείς του χριστιανισμού να τους εμφανίζουν ως εχθρούς.

Ο κόσμος ποτέ δεν ξέφυγε από τη φτώχεια και από τη δυστυχία. Όταν υπάρχει μία κοινή πίστη στο Θεό και η δυστυχία δεν μπορεί να εξαλειφθεί, είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει το ιερατείο. Όμως οι φτωχοί χριστιανοί βλέποντας τις ιουδαϊκές κοινότητες να ευημερούν, πέφτουν θύματα του άθλιου ιερέα, που τους εμφανίζει ως εχθρούς. Ποιος φταίει για τη φτώχεια; Ο ιερέας; Ο ευγενής; Ο πολιτικός; Όχι, οι Εβραίοι φταίνε, που έχουν μυστικά σχέδια για την κατάκτηση του κόσμου. Τι να την κάνουν ρε άθλιε την εξουσία; Γιατί δε διαβάζεις μία φορά στη ζωή σου το Λόγο του Χριστού; Μετατρέπουν τους ανθρώπους σε δούλους κάνοντάς τους αντισιωνιστές. Δε γνωρίζουν ότι αντισιωνιστές θα έπρεπε να είναι μόνον οι Εβραίοι και αντιχριστιανοί μόνον οι χριστιανοί. Δε βλέπουν και οι μεν και οι δε ότι τους φοβίζουν οι ηλίθιοι, για να ασκήσουν τις εξουσίες τους και να διατηρήσουν τις συνθήκες που επιτρέπουν την κλοπή. Δε βλέπει ο χριστιανός ότι ο κάθε Ιουδαίος που μισεί, είναι ένας νέος όμοιος με το Χριστό που τον βασανίζει το σύστημά του. Δε βλέπει ο Ιουδαίος ότι οι χριστιανοί εντάσσονται μέσα σ ένα σύστημα που γνωρίζουν οι ίδιοι από προσωπική εμπειρία πως βασανίζει τους ανθρώπους. Αν οι Ιουδαίοι αποφάσιζαν να γίνουν χριστιανοί, θα έβλεπαν ότι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός θα κατέρρεαν και οι άθλιοι θα πήγαιναν κατευθείαν στα σκουπίδια.

Εξαιτίας των Εβραίων, ο χριστιανισμός επικράτησε στη Δύση και μπόρεσε έτσι να εξελιχθεί το Σχέδιο. Ήταν όμως αρκετή η παρουσία των Εβραίων για όλους αυτούς τους αιώνες του σκότους; Ήταν δυνατό μόνον εξαιτίας τους να παγιδευτούν επί αιώνες όλοι οι χριστιανοί και μεταξύ αυτών και οι Έλληνες; Οι Έλληνες από την εποχή της αρχαιότητας ζούσαν μαζί με τους Ιουδαίους και δεν έγιναν ποτέ ρατσιστές, ούτε πραγματοποίησαν ποτέ διωγμούς. Στη μεγάλη Αθήνα του Περικλή υπήρχαν και Ιουδαίοι και τίποτε δεν εμπόδιζε την ανάπτυξη της φιλίας των ανθρώπων. Από τη στιγμή που οι μεγάλοι εχθροί θεωρητικά μπορούν και συνυπάρχουν, χωρίς να σκοτώνει ο ένας τον άλλο, εννοείται ότι αυτοί που σκοτώνονται είναι όμοιοι μεταξύ τους, υποκριτές, και από τη στιγμή που εχθροί του Σχεδίου είναι οι Έλληνες, θα έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος τρόπος για να παγιδευτούν.

Οι χριστιανοί της Δυτικής Ευρώπης ήταν, καθ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, απόλυτα όμοιοι με τους Ιουδαίους. Δε γνώριζαν το Χριστό, αφού δε γνώριζαν το Λόγο Του. Γνώριζαν το Θεό με τα χαρακτηριστικά του Κυρίου, όπως ακριβώς και οι Ιουδαίοι εφόσον διαπαιδαγωγούνταν από την Παλαιά Διαθήκη. Ο ιερέας της Δύσης ήταν όμοιος ή χειρότερος από τους Ιουδαίους ιερείς, που σταύρωσαν το Χριστό. Γνώριζε ακριβώς ό,τι γνώριζε ο Ιουδαίος, με τη διαφορά ότι ήταν υποχρεωμένος να διαδίδει και το Λόγο του Χριστού. Ο βασανισμός των ιερέων του χριστιανισμού είναι χειρότερος, γιατί χρεώνονται με Απιστία και έναντι του Υιού του Θεού. Οι Ιουδαίοι ιερείς δεν αναγνώρισαν το Χριστό κι επομένως δεν ήταν υποχρεωμένοι να διδάσκουν το Λόγο Του. Οι ιερείς όμως του Χριστού ήταν υποχρεωμένοι κι επειδή δεν το έκαναν γεύτηκαν το χειρότερο βασανισμό που μπορεί να υποστεί άνθρωπος.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εκείνοι οι χριστιανοί άρχισαν τους διωγμούς των Ιουδαίων, επειδή ήταν όμοιοί τους. Διωγμοί Ιουδαίων δεν υπήρξαν στους αρχαίους χρόνους και στους πρωτοχριστιανικούς, επειδή οι κυρίαρχοι Έλληνες προτιμούσαν να έρχονται σε συνεννόηση με ισχυρές εξουσίες και να επιβάλλουν τις θέσεις τους σε ομοιογενή σύνολα. Όταν οι Ιουδαίοι έλεγαν στον Πιλάτο ότι έχουν βασιλιά τον Καίσαρα, στις πρακτικές αυτής της μορφής αναφέρονταν. Οι Ιουδαίοι ασκούσαν εξουσίες μέσα στην ιουδαϊκή κοινωνία και οι Έλληνες δεν είχαν πρόβλημα στην άσκηση της δικής τους.

Αυτά τ αναφέρουμε για το λόγο ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κάποτε θα κατέρρεε κι αυτό θα γινόταν για τους γνωστούς λόγους, εφόσον μέσα της υπήρχαν άνθρωποι με γνώσεις, που δε θα μπορούσαν να εισπράξουν υπεραξίες. Δεν μπορούσε δηλαδή να διατηρηθεί για αιώνες διώκοντας τους Ιουδαίους, όπως έκανε η Δυτική εκκλησία. Δεν μπορούσε να πείσει κανένας τους Έλληνες ότι για τη φτώχεια φταίνε οι Ιουδαίοι και όχι οι φεουδάρχες και οι ιερείς. Οι Έλληνες γνώριζαν ότι η συνύπαρξή τους μπορούσε να επιτευχθεί.. επιπλέον έβλεπαν και  τη δυστυχία των Ιουδαίων. Ένας άνθρωπος με γνώση βλέπει ότι τα χρήματα και οι περιουσίες δεν είναι ικανοποιητικά ανταλλάγματα για το φόβο, τη μοιχεία και την εξουσία. Αυτό ίσχυε βέβαια για τους πλούσιους, γιατί όλοι οι Ιουδαίοι δεν ήταν δυνατό να ήταν πλούσιοι. Αν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατέρρεε και ολόκληρη η χριστιανική Ανατολή, που μπορούσε να συνυπάρξει με τους Ιουδαίους δεν είχε εχθρό, τι θα γινόταν; Αργά ή γρήγορα θ ακολουθούσε η πτώση της εξουσίας της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, που θα παρέσυρε κι αυτήν της Ρώμης. Για να αποφευχθεί αυτή η κατάρρευση, ο Θεός δημιούργησε το Ισλάμ και με τα χαρακτηριστικά του μπόρεσε ο κόσμος και έφτασε στη σημερινή κατάσταση.

Το Ισλάμ υπηρετεί μία πολλαπλή αποστολή κι αυτό γίνεται αντιληπτό αν μελετηθεί απ όλες τις πλευρές και στο σύνολο του χρόνου. Όσον αφορά το χρόνο, είναι άκρως απαραίτητη η μελέτη του με βάση αυτήν την παράμετρο, γιατί οι κοινωνίες των ανθρώπων μεταβάλλονται και έχουν την τάση να προχωρούν προς τα εμπρός. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία των μωαμεθανών μπορεί να είναι και ανώτερη και κατώτερη απ αυτήν των χριστιανών, ανάλογα με το χρόνο που την εξετάζει κάποιος. Είναι σίγουρα ανώτερη από την κοινωνία της Βαβυλώνας κι επομένως από τις όμοιες χριστιανικές κοινωνίες και είναι κατώτερη από μία χριστιανική κοινωνία, που βαδίζει προς τη δημοκρατία. Οι μωαμεθανοί απόλαυσαν ζωή ανώτερη απ αυτήν των Ευρωπαίων του Μεσαίωνα κι αυτό σημαίνει ότι την εποχή που δόθηκε, ήταν πραγματική δωρεά ζωής. Ο Θεός, όπως και στις περιπτώσεις των Ιουδαίων και των Ελλήνων, έδωσε γνώση, που οδηγεί σε ανώτερη ποιότητα ζωής απέναντι σ αυτήν του περιγύρου. Ήταν αδύνατο να γεννηθεί και να επιβιώσει το Ισλάμ χωρίς αυτές τις συνθήκες .

Η κύρια διαφορά μεταξύ Ισλάμ και χριστιανισμού βρίσκεται στο γεγονός ότι οι χριστιανοί έχουν τη γνώση του Λόγου του Θεού, ενώ οι ισλαμιστές απλά αναμένουν ένα Μεσσία που δε γνωρίζουν ούτε πώς είναι, αλλά ούτε και τι λέει. Οι χριστιανοί κατέχουν το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και είναι υπεύθυνοι για τη χρήση της. Αν βασανίζονται ή λυτρώνονται, είναι καθαρά δική τους υπόθεση κι επιλογή. Ο Χριστός έχοντας αυτήν τη γνώση, λέει ότι το φως ήρθε στη Γη, αλλά οι άνθρωποι προτίμησαν το σκότος. Οι άνθρωποι που προτίμησαν το σκότος είναι οι χριστιανοί και όχι οι μωαμεθανοί. Η θρησκεία των μωαμεθανών, ως δώρο του Θεού προς τους ανθρώπους, είχε δύο στόχους. Ο πρώτος στόχος ήταν, οι άνθρωποι που για αιώνες σήκωσαν το βάρος του Σχεδίου να λυτρωθούν, όσο ήταν δυνατόν περισσότερο. Θα ήταν άδικο οι άνθρωποι, που γεύτηκαν την αθλιότητα της Βαβυλώνας να συμμετείχαν και στο χριστιανικό Μεσαίωνα.

Ο δεύτερος στόχος ήταν, αυτή η θρησκεία να μένει ανεπηρέαστη απ οποιαδήποτε ανώτερη γνώση. Δεν υπάρχει γνώση, εκτός απ αυτήν του Μεσσία, που ν αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του μωαμεθανισμού. Οι μωαμεθανοί μπορούν να συνυπάρξουν με το σύνολο των σοφών, χωρίς να αλλάξουν σε καμία περίπτωση τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας τους. Ο κομμουνισμός για παράδειγμα, ως σύστημα απολύτου ελέγχου της κοινωνίας, δε θα μπορούσε να επιβληθεί στο χώρο του Ισλάμ, γιατί η κοινωνία του προσφέρει βαθμούς ελευθερίας στον άνθρωπο, που κάνουν αδύνατη τη γέννηση ανθρώπων, που θυσιάζονται οικειοθελώς. Δεν υπάρχει η τρομερή και αδιέξοδη μοιχεία που υπάρχει στο χριστιανικό Μεσαίωνα. Δεν υπάρχει η μοιχαλίδα μητέρα, που θα ζει μία ζωή τρομακτικά άσχημη στηρίζοντας τις ελπίδες της στο γιο της.

Στο Ισλάμ ο Θεός δεν έδωσε τον έρωτα της ιδανικής κοινωνίας στην οποία οι σχέσεις καθορίζονται μέσω της δυναμικής..  στο Ισλάμ έδωσε τη δυνατότητα της πολυγαμίας, για να προστατευτούν οι φτωχοί από τους πλούσιους. Η πολυγαμία για το φτωχό δεν είναι εφικτή, εφόσον δεν έχει τη δυνατότητα να συντηρήσει τις γυναίκες που δήθεν δικαιούται να πάρει. Η πολυγαμία προστατεύει τους φτωχούς, γιατί στην πραγματικότητα, έχει τη δύναμη να απαλύνει τα άσχημα χαρακτηριστικά αυτών, που ασκούν την εξουσία. Ο κύριος μωαμεθανός με μέσο το γάμο θα επιδιώξει την αύξηση της περιουσίας του ή της δύναμής του. Με την πολυγαμία όμως δε θα βρεθεί στην αδιέξοδη κατάσταση της μοιχείας του χριστιανού, εφόσον μπορεί να απολαύσει νόμιμα τον έρωτα της γυναίκας με την οποία μπορεί να είναι “σάρκα μία”.

Το ζητούμενο πάντα είναι ο άνθρωπος να βρίσκεται σε κατάσταση ψυχικής ισορροπίας κι αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω του έρωτα. Όταν ο μωαμεθανός πλούσιος επιτύχει αυτήν την ισορροπία, είναι αδύνατο να φερθεί κατά τρόπο όμοιο με τους φεουδάρχες της Δύσης. Δεν έχει ανάγκη να βιάσει και να ρημάξει υπηρετώντας την αρρώστια του. Δεν έχει ανάγκη να κρύβει την προσωπική του ζωή και να θέτει μ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του στη διάθεση των υποκριτών. Πόσους βιασμούς έπρεπε να πραγματοποιήσει ένας καθολικός ευγενής για να κατασιγάσει τα πάθη του, όταν γνώριζε ότι δεν έπρεπε να αφεθεί στον έρωτα, που θα τον εξόντωνε; Ευγενείς με την ισχύ του βασιλιά της Αγγλίας δεν μπορούσαν να διαζευχθούν, όχι απλοί δούλοι δούλων. Αυτός είναι ο λόγος που ποτέ το Ισλάμ δεν απέκτησε ένα σύστημα ισχύος ανάλογης του αριθμού των πιστών του.

Η κοινωνία του Ισλάμ είναι ένα άθροισμα απείρων ομοίων μικρών κοινωνιών, που λειτουργούν με τη φιλοσοφία της πατριαρχίας, αλλά δεν έχουν το σύνολο των άσχημων χαρακτηριστικών της. Οι ιερείς του Ισλάμ που είναι παιδιά της κοινωνίας αυτής, δεν έχουν τα χαρακτηριστικά των ιερέων του χριστιανισμού, γιατί δεν υπήρχαν τα συστήματα, που απαιτούν δούλους υψηλής στάθμης. Δεν υπάρχει ιερέας της ισχύος του Πάπα ή του Πατριάρχη, γιατί δεν υπάρχει δομή αυτού του μεγέθους πάνω στην κοινωνία. Η υπηρεσία του Ισλάμ στο Σχέδιο του Θεού βρίσκεται στο γεγονός ότι το Ισλάμ, όπως και ο χριστιανισμός είναι προσανατολισμένος προς την κατεύθυνση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο Θεός έδωσε στους μωαμεθανούς τη δυνατότητα να ζήσουν καλύτερη ζωή στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, αλλά η υπηρεσία του Ισλάμ είναι η τάση του ν αγωνίζεται στον τομέα του προσηλυτισμού.

Για να γίνει αντιληπτή η προσφορά του Ισλάμ, πρέπει να εξεταστεί όχι στο επίπεδο των πιστών, αλλά στη γενικότερη παγκόσμια παρουσία του. Ο Θεός δημιούργησε το Ισλάμ, για να ωθήσει την εξέλιξη του Σχεδίου προς τη Δύση και για να προστατεύσει το σύστημα από τους Έλληνες. Όσον αφορά το πρώτο, η παρουσία του ήταν άκρως απαραίτητη για το λόγο ότι, αν ο χώρος της μέσης Ανατολής που ήταν ο χώρος ελέγχου της Κωνσταντινούπολης δε γινόταν μωαμεθανικός και παρέμενε χριστιανικός, τίποτε δε θα εξελισσόταν. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα διαλυόταν σε μικρά ελληνιστικά βασίλεια, όπως και στην περίπτωση της διάλυσης της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας και η κοινωνία σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, θα σταθεροποιούνταν στο βήμα τέσσερα που  όταν δεν υπάρχουν οι συνθήκες της οικονομίας, που είναι απαραίτητες οδηγεί στο χάος. Απ αυτό το χάος που όμως συνοδεύεται από γνώση αργά η γρήγορα η μεσαιωνική Δύση θα επηρεαζόταν και θα έχανε την ισχυρή δομή της. Αν συνέβαινε αυτό δε θα υπήρχε η ανακάλυψη του Νέου κόσμου, δε θα υπήρχε ο τεράστιος εκχριστιανισμός και ο οίκος του Θεού, μέσα από τον οποίο θα προέλθει η Λύτρωση, θα ήταν ανίσχυρος και θα κατέρρεε. Οι άνθρωποι θα επαναλάμβαναν συνεχώς τα ίδια πράγματα στον  ίδιο χώρο και το κόστος σε αίμα θα ήταν τεράστιο.

Με την επικράτηση όμως του μωαμεθανισμού στους χώρους της Ανατολής, το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντος του χριστιανισμού μετατοπίστηκε προς τη  Δύση. Είναι αδύνατο οι μωαμεθανοί να εκχριστιανιστούν κι αυτό είναι φυσικό, εφόσον ως νεότερη θρησκεία υπερκάλυψε χώρους του  χριστιανισμού. Τα συμφέροντα της Ρώμης είχαν προοπτικές μόνον προς το Δυτικό χώρο. Μόνο άνθρωποι που δε γνώριζαν για τις ζυμώσεις που υπέστη η Ανατολή, θα ήταν διατεθειμένοι να δράσουν ως φανατικοί νεοφώτιστοι, θυσιαζόμενοι για έννοιες και ιδέες, που τούς ήταν άγνωστες. Η υποκρισία των χριστιανών ξεχύθηκε στη Δύση και οι εκφραστές ήταν τα ανθρωπόμορφα κτήνη, που έσφαζαν και ρήμαζαν στο Νέο κόσμο. Στο χώρο της Ανατολής που είναι ο χώρος μελέτης μας, έμειναν δύο κυρίαρχα στοιχεία, οι μωαμεθανοί και οι Έλληνες. Η τρομερή θεϊκή ευφυΐα δημιούργησε το Ισλάμ με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι αδύνατη η ανάμειξη των δύο αυτών στοιχείων και δυνατή η συνύπαρξη. Οι Έλληνες δε χάνονται μέσα στο Ισλάμ, αλλά και το Ισλάμ δεν αλλάζει χαρακτηριστικά εξαιτίας τους. Είναι αδύνατο να εξισλαμιστούν οι Έλληνες και είναι αδύνατον οι μωαμεθανοί να δημιουργήσουν συστήματα που θα στηρίξουν οι Έλληνες με τη γνώση τους.

Back to content | Back to main menu