Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Πριν εξετάσουμε το προπατορικό αμάρτημα στην  παγκόσμια κλίμακα, χρήσιμο είναι να δούμε  τι ακριβώς προκύπτει απ αυτό στο επίπεδο του ανθρώπου και που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο Θεός είπε στον άνθρωπο ότι, από τη στιγμή που θα γευτεί τον καρπό του δέντρου, θα πεθάνει. Θα γνωρίσει ο άνθρωπος το θάνατο κι αυτό θα έχει ως άμεση συνέπεια την απώλεια της Αιωνίου Ζωής. Τι ακριβώς είναι όμως ο θάνατος; Είναι δυνατό να είναι ο βιολογικός; Πώς επιβίωσε το ανθρώπινο γένος; Είπε ψέματα ο Θεός; Αυτό είναι αδύνατον κι επομένως ο θάνατος είναι κάτι άλλο πιο σύνθετο. Αυτός είναι κι ο λόγος που υπάρχει στις Γραφές ο πρώτος κι ο δεύτερος. Ο Θεός λέει ότι αυτός, που θα γευτεί τον καρπό της γνώσης θα πεθάνει αμέσως. Εμείς ψάχνουμε κάποιον, που έχει γνώση κι είναι νεκρός ανάμεσα στους ζωντανούς. Η λογική μας υποδεικνύει ότι αυτοί είναι οι εκλεκτοί. Οι εκλεκτοί, σύμφωνα με τις Γραφές, έχουν γνώση κι επομένως αυτοί είναι οι πιο πιθανοί. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν απλά ότι, Θάνατος = Εκλεκτός = Εκλεκτοί = Αδελφοί = 30, ενώ, Νεκρός = Σοφός = Πτωχός = 33. Τον όρο “αδελφοί” τον αναφέρουμε γιατί ο Χριστός στους τελευταίους λόγους Του κι ενώ είχε αφήσει γνώση ονομάζει τους Αποστόλους αδερφούς. Αυτοί είναι οι άνθρωποι, που γεύτηκαν τον καρπό κι έχουν τη γνώση. Εμείς αναφέραμε ότι απ  αυτούς προέκυψε ένα σύστημα, το οποίο εμπεριέχει μέσα του την αδικία, την εξουσία κλπ. Συνεπώς αυτός ο αριθμός προσδιορίζει μόνον τους ανθρώπους που έχουν γνώση και όχι τη λειτουργία τους. Προσδιορίζει μία μερίδα ατόμων, που υπάρχει μέσα στην κοινωνία και διατηρεί κάτω από την κατοχή της τη γνώση που οδηγεί στο θάνατο. Αυτό που αφήνουν από πίσω τους κι αποτελεί το κυρίως πρόβλημα, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Οι Γραφές και πάλι θα πρέπει να μας οδηγήσουν. Από τη στιγμή που αυτό το φαινόμενο είναι πρωτόγνωρο για την ανθρωπότητα κι όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που γεύονται το θάνατο, αυτό που αναζητούμε είναι της αυτής λογικής. Ο πρωτότοκος των νεκρών, επομένως ο πρώτος που γεύτηκε το θάνατο, μεταξύ των άλλων προσδιορισμών, μας αφήνει και την έννοια του “πρώτου”. Έτσι, με βάση και πάλι τη λογική, αφού Αυτός είναι ο Υιός του Θεού και συμμετέχει στο μυστήριο, γίνεται πρώτος, για να δημιουργήσει πρώτους. Όλα γίνονται με την προοπτική του πολλαπλασιασμού. Ο εκλεκτός γεννά εκλεκτούς κι επομένως ο πρώτος γεννά πρώτους. Οι πρώτοι, εφόσον δεν έχουν την απόλυτη γνώση του πρωτότοκου, αλλά και την ψυχική δύναμή του, είναι αυτοί, που εκμεταλλεύονται τη γνώση τους σε βάρος των ανθρώπων.

Αυτοί, σύμφωνα με τη θεωρία μας, εισήγαγαν στην κοινωνία την έννοια της “εξουσίας”, της “μοιχείας”, της “βλασφημίας”, κι εφόσον η γνώση προέρχεται από το Θεό και θίγει τα παιδιά Του επίσης κι αυτήν της “αμαρτίας”. Οι άνθρωποι αυτοί έκαναν την αμαρτία, συνεπώς ήταν αμαρτωλοί. Όλα αυτά τα περιγράψαμε επαρκώς και οι αριθμοί τα επιβεβαιώνουν. Πρώτος = Πρώτοι = Αμαρτωλοί = Ασύνετοι = Μοιχοί = Μοιχεία = Βλασφημία = Εξουσία = 37. Οι άνθρωποι αυτοί μετάλλαξαν την κοινωνία, για να την εκμεταλλευτούν ικανοποιώντας την αθλιότητά τους κι αυτοί είναι οι γνωστοί βάρβαροι των αρχαίων Ελλήνων. Οι δικές τους κοινωνίες ήταν επιθετικές και δε σέβονταν τίποτε, ούτε Θεό ούτε άνθρωπο. Βάρβαροι = 37. Οι περίφημοι βάρβαροι, που τόσο πολύ υποτιμήθηκαν από τους Έλληνες, δεν ήταν άλλοι παρά αυτοί, που βίωναν την πατριαρχική κοινωνία σε όλο της το μεγαλείο. Ήταν αυτοί, που λιθοβολούσαν τις γυναίκες τους, αφού πρώτα τις εγκλώβιζαν στην αθλιότητα της μοιχείας κι ήταν αυτοί, που φέρονταν στα παιδιά τους όμοια με τα ζώα, εφόσον η κοινωνία τους έδινε τη δυνατότητα ν ασκούν εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σ αυτά. Πώς να μην είναι βάρβαρος για τον Περικλή ένας άνθρωπος, που ζει με μία γυναίκα που δεν ανέχεται και που εκδήλωση αυτού του αισθήματος είναι η άσκηση βίας; Πώς να μην είναι βάρβαρος, τη στιγμή που εκμεταλλεύεται τα παιδιά του κι απαιτεί απ αυτά πλήρη υποταγή, ακόμα κι αν γνωρίζει το λάθος του; Πώς να μην είναι βάρβαροι αυτοί, που ζουν σε μία κοινωνία, που δεν τους σέβεται και τους σκοτώνει, και όχι μόνο δεν αμύνονται, αλλά αντίθετα περνούν αυτήν την αθλιότητα και μέσα στα σπίτια τους; Αυτό που επιδίωκε ο Θεός μέσα απ αυτήν την κοινωνία, είναι η δημιουργία αδιεξόδου μέσα από ανυπέρβλητα εμπόδια και συγκρουόμενα συμφέροντα,  ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να κατανοήσει  την έννοια του “Μεσσία” και άρα της “Λύτρωσης”. Δημιουργούνται τεχνητά συνθήκες καταπίεσης, ώστε σε συγκεκριμένο χρόνο να δράσει ένας άνθρωπος με χαρακτηριστικά λυτρωτή. Μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων-Θεών, είναι αδύνατο να υπάρξει Μεσσίας, γιατί απλούστατα δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτε. Όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, ήρεμος, “σάρκα μία” με τη γυναίκα του, ο Μεσσίας είναι ο καλύτερος κι ο πιο αγαπητός φίλος, αλλά σε καμία περίπτωση λυτρωτής. Δεν υπάρχει τίποτε, που να επηρεάζει τόσο αρνητικά τη ζωή του, ώστε η νίκη εναντίον αυτού να οδηγεί στη Λύτρωση.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο σημείο που το έχουμε εντοπίσει. Πρέπει η κοινωνία να έχει αγγίξει μία στάθμη στην οποία το σύνολο των αλλαγών, που θα επιφέρει η επανεμφάνιση του Μεσσία, να φέρει τη Λύτρωση και όχι την απελπισία. Αν δεν ωριμάσουν οι συνθήκες, ο Μεσσίας όχι μόνο δεν μπορεί να επιφέρει τη Λύτρωση, αλλά αντίθετα εντείνει την απελπισία. Όσο ο άνθρωπος ελπίζει, μπορεί και ζει περιμένοντας. Αν όμως αυτό που περιμένει αποκαλυφθεί άκαιρα και δεν έχει την παραμικρή δύναμη, τότε τ αποτελέσματα είναι τραγικά. Από τη στιγμή που η ανθρωπότητα έχει μπει στο στάδιο της πατριαρχίας, τα πάντα πρέπει ν ακολουθήσουν το Σχέδιο με απόλυτη ακρίβεια, γιατί ένα σφάλμα είναι ικανό να βυθίσει την ανθρωπότητα σε μόνιμη κι ανίκητη αθλιότητα. Ο Θεός όλους αυτούς τους αιώνες δεν εμφανιζόταν, όχι επειδή δε λυπόταν τον άνθρωπο, αλλά για λόγο ακριβώς αντίθετο. Έδωσε τη γνώση και το ένστικτο στον άνθρωπο, αλλά τα κλειδιά αυτής της γνώσης ήταν αδύνατο να δοθούν. Έκτισε τη Βαβυλώνα, αλλά τη γνώση της την προστάτευσε για όσο διάστημα επέβαλε το Μυστικό Σχέδιο. Αυτό που πρέπει εμείς τώρα να δούμε είναι, γιατί η Βαβυλώνα υπήρξε το ξύλο της γνώσης και πώς οδήγησε τον άνθρωπο έξω από τον Παράδεισο.

Η Βαβυλώνα υπήρξε σύμφωνα με τη γνώση των ανθρώπων το πρώτο οργανωμένο σύστημα του οποίου η σκληρότητα άγγιξε τα άκρα. Ο άνθρωπος τη γνωρίζει ως σύστημα και όχι ως πρόσωπο. Η τρομερή θεία ευφυΐα σ αυτό το σημείο στηρίζει τη δύναμη του Μυστικού Σχεδίου. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και κορυφαίο δημιούργημά Του είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος είναι είτε αρσενικός είτε θηλυκός. Οι διαφορές μεταξύ των δύο φύλων είναι τρομερές κι αυτό είδαμε πού οφείλεται. Όταν ο Θεός θέλει να γεννηθεί ο Υιός Του ο άνθρωπος και ν απολαύσει τα πάντα, εννοείται ότι θα του προσφέρει μία μητέρα. Ο Υιός Του θα γεννηθεί ως άνθρωπος από τη γυναίκα. Λέει ο Χριστός ότι ο άνθρωπος θ αποκολληθεί από τους γονείς του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, όταν εμείς γνωρίζουμε ότι ο όφις, δηλαδή ο άντρας, παρασέρνει τη γυναίκα, όταν βρίσκεται στο ξύλον της γνώσης. Όταν στη Δημιουργία ο Θεός κι ο άνθρωπος είναι τα μόνα έλλογα όντα, αυτό σημαίνει ότι κατά τη στιγμή εκείνη το Ξύλον είναι κάτι ανάλογο με την αντιστοιχία του όφι και του άντρα. Από τη στιγμή που στον κόσμο υπάρχουν μόνον ο Θεός, ο άντρας και η γυναίκα, το ξύλο είναι λογικά η γυναίκα. Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Ξύλον = Θήλυ, κι όταν εμείς έχουμε βρει  ότι Όφις = Άρσεν, τότε διαπιστώνουμε ότι πρόκειται περί ζεύγους.

Έχουμε δηλαδή ένα ζεύγος τη στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παίρνει γνώση. Το Σχέδιο του Θεού βασίζεται στο να χωρίσει αυτό το ζεύγος και τα παιδιά τού καθενός να έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους. Όταν ισχυριζόμαστε ότι ο Θεός μέσω του Υιού Του θέλησε να δημιουργήσει το ξύλο, εννοούμε ότι θέλησε να δημιουργήσει το σύστημα με τα θηλυκά χαρακτηριστικά, που θα γεννά ανθρώπους. Ο άντρας σύμφωνα με τις Γραφές, δημιουργήθηκε πρώτος, γιατί πρώτα εμφανίστηκε το Δένδρον, ώστε σ εκείνη την κλίμακα να δημιουργήσει το Ξύλον κι αυτό να παραμείνει μέχρι την επόμενη φάση του Σχεδίου. Ο άνθρωπος που πραγματοποίησε εκ νέου το αμάρτημα, περιφερόταν στον κήπο όταν υπήρχε το ξύλο, αλλά όχι ο όφις. Γνώριζε το ξύλο, αλλά σε μία συγκεκριμένη στιγμή εμφανίστηκε ο όφις.

Ο άνθρωπος πάντα γεννιέται μέσα σ ένα περιβάλλον θηλυκό, συνεπώς εξουσιαστικό, που δίνει ορισμένα χαρακτηριστικά. Ο αναγνώστης είναι δυνατό σ  αυτό το σημείο να καταλάβει ότι οποιαδήποτε επέμβαση στη γνώση αυτού του θηλυκού περιβάλλοντος, είναι δυνατό να επηρεάσει αυτά τα χαρακτηριστικά. Όταν, σε άλλο σημείο της θεωρίας, αναλύσαμε πώς σκέφτεται η γυναίκα και πώς ενεργεί ανάλογα πάντα με την προσωπική κατάσταση που βιώνει, είδαμε ότι προκύπτουν ορισμένες διαφορές. Αλλιώς ενεργεί μία γυναίκα ερωτευμένη και αλλιώς μία γυναίκα μοιχαλίδα που εκτελεί πορνεία. Η πρώτη είναι λιγότερο καταπιεστική έναντι  του γιου της και η γνώση της για τον έρωτα την κάνει να σέβεται και τον έρωτά του, αλλά και τη σύντροφο που επέλεξε. Η δεύτερη, η μοιχαλίδα, αντίθετα δε σέβεται τίποτε. Επειδή δεν έχει νιώσει ποτέ τον έρωτα, δεν τον σέβεται. Επιπλέον, επειδή μέσω του έρωτα δε γνώρισε την πολύ ευαίσθητη κι ευφυή φύση του άντρα της, δεν ξέρει πώς να φερθεί στο γιο της. Βλέπει ξαφνικά ότι ο γιος που γέννησε είναι εξαιρετικά έξυπνος κι αναλαμβάνει να διαχειρίζεται τον καρπό αυτής της εξυπνάδας. Εδώ συγκρούεται με το Δημιουργό. Ο Θεός έδωσε αυτήν την εξυπνάδα στον άντρα, για ν  απολαμβάνει τη ζωή, να χαίρεται, να γελά και μ αυτόν τον τρόπο να γοητεύει. Η γυναίκα που δεν είδε, ούτε ένιωσε τη γοητεία τού άντρα, νομίζει ότι αυτό είναι ανώφελο και περιττό. Νομίζει ότι ο γιος της καταναλώνεται άσκοπα για πράγματα που μπορεί να απολαύσει με άλλο τρόπο, πιο ασφαλή. Όμως πέρα από την ευφυΐα ο άντρας είναι πολύ ευαίσθητος κι αναζητά την επιβεβαίωση. Αυτή η ανασφάλεια, ενώ στην πραγματικότητα του δόθηκε για να μπορεί να γίνει “σάρκα μία” εκμεταλλευόμενος τα σταθερά χαρακτηριστικά της γυναίκας, για τη μητέρα του είναι μειονέκτημα. Είναι μειονέκτημα για τη μοιχαλίδα να είναι ο γιος της ευαίσθητος. Τον θέλει σταθερό κι έτοιμο για κάθε θυσία προκειμένου να πετύχει τους στόχους που η ευφυΐα τού υποδεικνύει.

Όλα αυτά που αναφέρουμε, εύλογα θα προβληματίσουν τον αναγνώστη κι εύκολα θ αναρωτηθεί τι σχέση μπορεί να έχουν με τη Βαβυλώνα ή το Μυστικό Σχέδιο. Έχουν σχέση, γιατί σ αυτήν τη διαφορά στηρίζεται το Μυστικό Σχέδιο. Το σύστημα που γεννά ανθρώπους, άρα και τον υιό του Θεού, ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του  γεννά και τον υιό με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Επειδή το Μυστικό Σχέδιο έχει μία πορεία μέσα στο χρόνο και για να μη χαθούμε μέσα σ αυτόν, θα πρέπει κατ αρχήν να μείνουμε στην υπόθεση Βαβυλώνα και στην έννοια “Ξύλον”.

Ο Θεός δημιούργησε τη Βαβυλώνα και από τον καρπό της προέκυψε το αμάρτημα. Όλα όσα αναφέραμε για τη μοιχαλίδα συνδέονται με την έννοια της Βαβυλώνας. Στη Βαβυλώνα δόθηκε γνώση αρκετή, αλλά όχι τέλεια. Οι άνθρωποι που κυβέρνησαν τη Βαβυλώνα είχαν αναμφισβήτητα γνώση για το Θεό και για το Σχέδιό Του. Μ αυτήν τη γνώση δημιούργησαν το σύστημα και μ αυτήν τη γνώση εξουσίασαν τους ανθρώπους. Όταν ο άνθρωπος γεννιέται μέσα σ ένα τέτοιο σύστημα είναι γιος του συστήματος. Τι σημαίνει γιος; Όσο βρίσκεται στο στάδιο της νεότητας, δεν απολαμβάνει την ελευθερία και το σύστημα έχει τη δυνατότητα να τον τιμωρήσει. Από τη στιγμή που δεν αγωνίζεται υπέρ της ελευθερίας του κι ακολουθεί τα όσα προτείνει το σύστημα, μπαίνει στον κόσμο της θυσίας. Η μοιχαλίδα μητέρα για το σύνολο του αντρικού πληθυσμού είναι το σύστημα. Όπως αυτή η μητέρα προτρέπει το γιο της ν αγωνιστεί στη ζωή του για το κέρδος κι ευνοεί το γάμο τού συμφέροντος, έτσι και το σύστημα κατευθύνει το σύνολο του αντρικού πληθυσμού. Αυτός ο προσανατολισμός εξασφαλίζεται μέσω της κατευθυνόμενης γνώσης από το σύστημα προς τις γυναίκες και μέσω της ισχύος του συστήματος, που εξασφαλίζει τις απαραίτητες συνθήκες (γάμος, πορνεία, εξουσία, υπεραξία). Όλα αυτά αφορούν την έννοια “γιος”. Ο προσανατολισμός αφορά μόνον το γιο.

Ο θνητός άνθρωπος από τη στιγμή που για τον οποιονδήποτε λόγο θυσιάσει τη νεότητα του, αλλάζει υπερβολικά όσο περνά ο χρόνος. Το σύστημα που είναι θηλυκό, μεταλλάσσεται γι αυτόν τον άντρα και γίνεται από μητέρα σύζυγος. Αυτή η μεταβολή γίνεται, γιατί το σύστημα δεν είναι ακέφαλο, παρά ακολουθεί τις βουλές των κρατούντων, που είναι άντρες. Σ αυτό το σημείο εμφανίζεται και η πορνεία και η μοιχεία. Το σύστημα που είναι θηλυκό, δίνει την εξουσία του και τη σάρκα του στον οποιονδήποτε που προκύπτει μέσω της θυσίας στην κορυφή και, εκμεταλλευόμενο την ευφυΐα του, διατηρεί τα χαρακτηριστικά του και τα εμπλουτίζει γεννώντας εκ νέου γιους ως μοιχαλίδα. Με το πέρασμα του χρόνου το σύστημα ισχυροποιείται από την ευφυΐα των κρατούντων και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο κι επιπλέον πιο δύσκολα ανατρέπεται.

Η μοιχεία και η πορνεία εντοπίζονται πάλι μέσω των Γραφών. Όταν υπάρχει ο Θεός, υπάρχει ο έρωτας κι αυτός είναι, που λείπει πάντα από τη μοιχεία. Ο Θεός πρώτα έπλασε τον άντρα και μετά τη γυναίκα. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα ως δεύτερο στη σειρά δημιούργημα πλάστηκε για να γίνει “σάρκα μία” με το πρώτο. Όταν μιλάμε για σύστημα εννοούμε πάντα το θηλυκό δημιούργημα, που ακολουθεί την εμφάνιση του άντρα και άρα του Κυρίου. Από τη γνώση αυτού του Κυρίου δημιουργήθηκε κι επομένως μόνον όταν είναι “σάρκα μία” μ αυτόν, μπορεί ν αποδώσει καλούς καρπούς. Όταν αυτός ο Κύριος είναι απών λόγω θυσίας και το σύστημα γίνεται “σάρκα μία” με τον κάθε εκλεκτό, είτε βασιλιά είτε Πατριάρχη, αυτό που συμβαίνει είναι μοιχεία κι άμεσο αντίκτυπο έχει στα παιδιά που γεννά. Για το διάστημα που το σύστημα ακολουθεί τις βουλές αντρών που γέννησε το ίδιο, είναι αδύνατο να υπάρχει ελπίδα αλλαγής των πρακτικών που ακολουθεί. Τα θετικά του συστήματος που προκύπτουν από την κοινωνική οργάνωση, είναι δυνατό να τ  απολαύσει ο άνθρωπος, μόνον αν αυτό το σύστημα ακολουθήσει τις βουλές αυτού, που το δημιούργησε.

Η Βαβυλώνα δημιουργήθηκε για να γεννά συνεχώς ανθρώπους, εκμεταλλευόμενη το έργο τους μέχρι τη στιγμή της εμφάνισης του Μεσσία, ο οποίος θα γίνει “σάρκα μία” μ αυτήν. Αν δεν υπάρξει Βαβυλώνα δεν μπορεί να υπάρξει και Μεσσίας. Όλη η γνώση που στηρίζει το σύστημα της Βαβυλώνας, είναι δοσμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να ξεκλειδώνεται από μία άλλη γνώση και κατ  αυτόν τον τρόπο ν αναγνωρίζεται ο Μεσσίας. Είναι αδύνατο να δοθεί γνώση, που να επιτρέπει ποικίλες προσεγγίσεις και  η κάθε φορά καλύτερη προσέγγιση να δημιουργεί προβλήματα. Η αρχική γνώση που δίνει την ισχύ, δεν πρέπει να αλλοιώνεται με κανέναν τρόπο. Δεν πρέπει να επιτρέπεται, ούτε η πρόσθεση ούτε η αφαίρεση πληροφοριών. Αυτό το απαγορευτικό εξασφαλίζεται μέσα από την πτώση ισχύος της και στις δύο περιπτώσεις. Οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι είχαν γνώση του Μυστικού Σχεδίου, που έφτανε μέχρι τη θυσία κι αφορούσε το Θεό και τον Υιό Του. Γνώριζαν ότι θα εμφανιστεί ο Υιός του Θεού και θα θυσιαστεί από τον Πατέρα Του. Ό,τι συνέβη από τη στιγμή της Θυσίας και μετά, αλλά και το λόγο της, τ αγνοούσαν κι αυτό γιατί η Βαβυλώνα και η γνώση της έπρεπε να ξεπεραστούν σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Η Βαβυλώνα ποτέ δεν ξεφεύγει από την έννοια “ξύλον”, που σημαίνει περιορισμένες δυνατότητες σε σχέση με το “δένδρον” δηλαδή τον Κύριο. Αυτό που μπορεί να συμβεί, είναι η μετατόπισή της στο χώρο και θα δούμε πώς αυτή επιτεύχθηκε.

Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε αυτή η πόλη, ο Θεός έπαψε να της προσθέτει γνώση και το μόνο που απέμενε ήταν να περάσει ο απαιτούμενος χρόνος. Ο χρόνος αυτός ήταν απαραίτητος, γιατί μέσα σ αυτόν το χρόνο η Βαβυλώνα επεκτάθηκε στο χώρο και εισήγαγε μέσα στη δομή της ακόμα κι ανθρώπους των οποίων η ένταξη στο σύστημα είναι αρνητική στο σύνολό της. Αν για τους Βαβυλώνιους ένας θεωρητικός θα έβλεπε ως όφελος, που άξιζε θυσία, τη δημιουργία των φραγμάτων, για άλλους λαούς δεν υπήρχε ούτε αυτό το κέρδος. Ο Θεός επιδίωκε να επεκταθεί όσο το δυνατό περισσότερο η Βαβυλώνα και να ενταχθούν μέσα στη δομή της όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Όλοι αυτοί, μέσω των συνθηκών που βίωναν, αποκτούσαν προκαθορισμένα  χαρακτηριστικά και το βασικότερο αυτών ήταν η μοιρολατρία. Οι άνθρωποι που είναι ενταγμένοι σ αυτό το σκληρό καθεστώς, ελπίζουν μόνο σ ό,τι τους επιτρέπεται να ελπίζουν και η γνώση που δόθηκε στη Βαβυλώνα, επέτρεπε την εναπόθεση των ελπίδων μόνο στο Μεσσία. Απ αυτήν τη γνώση επίσης προκύπτουν όλα τα βάρβαρα έθιμα των λαών της Ασίας, αποκορύφωμα της αθλιότητας των οποίων ήταν η θυσία του πρωτότοκου γιου. Γνώριζαν ότι ο Θεός θα θυσίαζε τον Υιό Του αλλά η έλλειψη ερμηνείας, η τάση για εξομοίωση μ Αυτόν κι ο φόβος τούς μετέτρεπαν σε άθλιους δολοφόνους. Δεν ήταν δυνατόν, σύμφωνα με τη λογική τους, ο Πανίσχυρος Θεός να θυσιάζει τον Υιό του και οι θνητοί κι αδύναμοι άνθρωποι να το αρνούνται.

Από τη στιγμή που ο Θεός δημιούργησε τη Βαβυλώνα, ισχύς της οποίας είναι η γνώση, προκύπτει ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, που πρέπει να ξεπεραστεί. Ο Θεός έδωσε σχετική γνώση στη Βαβυλώνα με στόχο να ξεπεραστεί. Όμως πριν συμβεί αυτό, θα πρέπει το σύνολο της ισχύος της σαν σύστημα να το προσφέρει στο Μεσσία. Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι τα πάντα στηρίζονται στη γνώση και η απόλυτη ισχύς δε βρίσκεται στο ίδιο σημείο με την απόλυτη γνώση, υπάρχει μία αδυναμία να ελεγχθεί ο Μεσσίας. Η σχετική γνώση είναι αδύνατο να κρίνει την απόλυτη, γιατί, όποια διαφορά παρατηρείται μεταξύ απόλυτης και σχετικής, η ίδια μπορεί να παρουσιαστεί και μεταξύ λανθασμένης σχετικής κι ορθής σχετικής, από τη στιγμή που κανένας δε γνωρίζει το σωστό. Πώς μπορεί κάποιος να κρίνει κάποιον για την ορθότητα των λόγων του όταν δε γνωρίζει τι είναι απόλυτα ορθό και τι λάθος;

Αυτό το πρόβλημα το έλυσε ο Θεός με τη δημιουργία της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος είχε κι έχει την απόλυτη γνώση Του, που δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Απλά η Αίγυπτος δεν μπορούσε να γίνει Βαβυλώνα, γιατί η γνώση της δεν ξεπερνιέται κι έτσι δεν υπάρχει δυνατότητα μετακίνησης του κέντρου. Η Βαβυλώνα έπρεπε να μετακινείται και η δύναμή της να είναι πάντα η υψηλότερη δυνατή σχετική γνώση. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της γνώσης τής Αιγύπτου, που είναι και η απόλυτη, είναι το μυστήριο. Κανένας δε γνωρίζει από πού προέρχεται και η μόνη αποστολή των ιερέων της είναι η διαφύλαξή της. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό και είναι πλήρης, το πρόβλημα που γεννιέται γι αυτούς, που επιδιώκουν να την επεξηγήσουν είναι η αδυναμία τοποθέτησής της μέσα στο χρόνο.

Οι ιερείς ήταν αδύνατο να γνωρίζουν ποια γεγονότα αφορούσαν το παρελθόν και ποια το μέλλον. Υπήρχε μία κλειστή γνώση που δεν επέτρεπε σε κάποιον να διαπιστώσει σε ποια φάση της εξέλιξής της βρίσκεται. Αυτό το χαρακτηριστικό δόθηκε σ αυτήν τη γνώση για το λόγο ότι ο Μεσσίας, έστω και σε ψευδή μορφή, δεν έπρεπε να προκύψει μέσα από την τάξη των ιερέων της. Ένας ιερέας της σε καμία περίπτωση, όσο κι ανώτερη γνώση να είχε απ αυτήν της Βαβυλώνας, δεν έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να την ξεπεράσει παίρνοντας εξουσία. Επειδή αυτή η γνώση δόθηκε για την επιβεβαίωση του αληθινού Μεσσία, έπρεπε να είναι πλήρης, αλλά να μη θέτει σε κίνδυνο το σύνολο του Σχεδίου. Η γνώση της Αιγύπτου λόγω χαρακτηριστικών έχει δυνατότητα μόνον επιβεβαίωσης. Πρέπει αυτός που την έχει να είναι σύγχρονος του Μεσσία και με βάση την πορεία Του να επιβεβαιώσει, ώστε να την προσαρμόσει στο χρόνο κι έπειτα να προφητεύσει. Πρέπει να υπάρχει ο άνθρωπος, που θα ενεργήσει κατά τον τρόπο που περιγράφει η γνώση κι ο χρόνος εμφάνισής του να είναι το σημείο στο οποίο στο σύνολο του χρόνου προσαρμόζεται η γνώση.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης πόσο μεγάλη δυσκολία υπάρχει, αρκεί ν  αναφερθούμε στο πώς δίνεται η κάθε γνώση. Η Αίγυπτος έχει πλήρη γνώση και της έχει δοθεί στο σύνολό της. Η Βαβυλώνα αντίθετα έχει μερική γνώση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο της δόθηκε είναι διαφορετικός. Το σύνολο της γνώσης της Ασίας έχει δοθεί με τη μορφή προφητείας. Όταν υπάρχει προφητεία, υπάρχει ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Προφητεύει, για παράδειγμα, ο Ησαΐας τον ερχομό του Εμμανουήλ. Αυτός που γνωρίζει την προφητεία, γνωρίζει ότι αυτό, που θα συμβεί, έχει σχέση με χρόνο μέλλοντα σε σχέση με τον Ησαΐα. Ο σύγχρονος του Ησαΐα σ αυτήν την περίπτωση γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν, αλλά ούτε και συμβαίνει στον παρόντα γι αυτούς χρόνο. Είναι προφητεία και άρα θα συμβεί στο μέλλον.

Οι Αιγύπτιοι έχουν γνώση για τον Εμμανουήλ, αλλά αυτή η γνώση είναι πλήρης. Γνωρίζουν ότι εμφανίστηκε ή θα εμφανιστεί ένας άνθρωπος κι έδρασε ή θα δράσει με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο. Δεν έχουν όμως την ασφάλεια της προφητείας, που χωρίζει το χρόνο σε δύο μεγάλους υποχώρους. Αυτή η διαφορά που είναι σημαντικότατη, είναι κι ο λόγος για τον οποίο η γέννηση του Χριστού κι ο Ίδιος εντοπίστηκαν από μάγους της Ανατολής άρα της Βαβυλώνας και όχι από Αιγυπτίους ιερείς της ανώτερης γνώσης. Η γνώση της Αιγύπτου μπορεί να επιβεβαιώνει τα όσα συμβαίνουν, αλλά αυτή η δυνατότητα την κάνει επικίνδυνη για το Μυστικό Σχέδιο στο σύνολό του. Αν υποτεθεί ότι κάποτε επιβεβαίωσε την ύπαρξη του Μεσσία, σήμερα με την επιβεβαίωση εκείνη πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό βέβαια θα συνέβαινε αν το Σχέδιο ήταν ανθρώπινο, που στην περίπτωση αυτή δεν είναι.

Η εξαιρετική θεϊκή ευφυΐα παρακάμπτει αυτό το πρόβλημα με τον ιδιαίτερο σχεδιασμό του Μυστικού Σχεδίου. Η επανάληψη είναι απόλυτη κι επειδή έχει στόχο την αλλαγή κλίμακας, δημιουργούνται τέτοιες συνθήκες, που αχρηστεύουν τη γνώση. Έτσι αυτός που έχει τη γνώση γνωρίζει ότι δεδομένο είναι οι άσχημες κοινωνικές συνθήκες κι ο Μεσσίας είναι Λυτρωτής. Ο Θεός εμφανίζει το Μεσσία, νικά τις συνθήκες αυτές, η γνώση Τον επιβεβαιώνει την εποχή που αυτό απαιτείται για τη λήψη εξουσίας και κατόπιν δημιουργούνται εξίσου άσχημες συνθήκες. Αυτός που έχει γνώση, αμφισβητεί αυτούς που αναγνώρισαν το Μεσσία και ταυτόχρονα τον Ίδιο, εφόσον οι συνθήκες στις οποίες ζει το επιβάλλουν. Επειδή Τον αμφισβητούν, η γνώση γίνεται ουσιαστικά άχρηστη κι αυτοί που την κατέχουν αδύναμοι.

Οι Αιγύπτιοι γνώριζαν, για παράδειγμα, το μύθο της Ατλαντίδος στο σύνολό του, αλλά δε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Αν κατάφερναν και συνέδεαν ορισμένα ιστορικά γεγονότα ανάλογα του μύθου της Ατλαντίδος, θα έβλεπαν ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους. Όμως οι Αιγύπτιοι ήταν πεπεισμένοι ότι αυτός ο μύθος ανήκε στο παρελθόν. Απ αυτήν την ιδιομορφία της γνώσης, που είναι πλήρης, αλλά συνοδεύεται από την αδυναμία εφαρμογής της σ ένα σταθερό χρονικό σημείο, προέρχονται οι μύθοι για τα πλωτά νησιά όπως η Δήλος ή η Αιολία, για  τα οποία όμως οι αριθμοί δείχνουν να ταυτίζονται, Ατλαντίς = Δήλος = Αιολία = 28. Αυτά βέβαια θα τα δούμε σε άλλο σημείο. Εδώ τα αναφέρουμε γιατί στόχος μας είναι η κατανόηση από μέρους του αναγνώστη της δυσκολίας να ερμηνευθεί μία πλήρης γνώση, όταν η έννοια του “χρόνου” είναι αφηρημένη.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του Σχεδίου είναι η δημιουργία της Βαβυλώνας και η δημιουργία της Αιγύπτου. Ο Θεός μέσω αυτών των δύο θέτει τα θεμέλια για τη δημιουργία της παγκόσμιας κατάστασης. Ο Θεός κατάφερε μ αυτόν τον τρόπο, τον έξυπνο κι απείθαρχο γενικά άνθρωπο μέσω της γνώσης να τον μεταβάλλει σε δούλο μετατρέποντάς τον σε θύμα της ίδιας του της ευφυΐας. Ενώ μέχρι τότε ο άνθρωπος περιφερόταν στην τεράστια Γη ανέμελος κι ανεξάρτητος, με τη δωρεά γνώσης δημιούργησε κέντρα εξουσίας, που ασκούσαν έλεγχο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Ενώ μέχρι τότε ο άνθρωπος επικοινωνούσε σε απόσταση ίση μ αυτήν που ακουγόταν η φωνή του, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αυτή η φωνή έγινε εξώκοσμα μεγάλη. Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας ή ο βασιλιάς της Αιγύπτου ακουγόταν από τη Μεσόγειο μέχρι τον Περσικό κόλπο κι ως την Αιθιοπία. Αυτές οι τρομερές δυνατότητες που δίνονται σε απλούς ανθρώπους μέσω του συστήματος, ήταν το ζητούμενο από το Θεό. Πολλοί εκλεκτοί της γνώσης, επιδιώκοντας απλά να ικανοποιήσουν την αθλιότητά τους, έγιναν θύματα και θυσιάστηκαν για την επέκταση της εξουσίας τους, δημιουργώντας τις συνθήκες που θα επέτρεπαν στο Μεσσία να εμφανιστεί τεράστιος, εξώκοσμος,  γίγαντας.

Η Βαβυλώνα δημιουργήθηκε μέσω της γνώσης του Θεού και μέσω της θυσίας αυτών που την πήραν, για να πάρει το ρόλο της νύμφης, όπως αναφέρουν οι Γραφές. Ένα τεράστιο οικοδόμημα με θηλυκά χαρακτηριστικά που σε μία συγκεκριμένη στιγμή θα γινόταν νύμφη στο γάμο του  Μεσσία. Βαβυλών = Θήλυ = Νύμφη = 19. Όμως  μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, το θήλυ αυτό, δίνοντας την ισχύ του στον κάθε δούλο για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του, εκτελεί με βάση τη λογική πορνεία. Το σύστημά της είναι η δύναμή της, που είναι η σάρκα της, δηλαδή η ίδια η πόρνη. Πόρνη = Σύστημα = Δύναμις = 32, ενώ,  Σάρκα = Δομή = Βαβυλώνα = 20. Η πόρνη μέσω της πορνείας της λειτουργεί με το σκεπτικό ν αυξήσει τον πλούτο της, την εξουσία της και την ισχύ της κι αφήνεται ελεύθερη να το πράξει, μέχρι να εκπληρωθεί το Σχέδιο. Ο Θεός δημιουργώντας αυτό το σύστημα, δημιουργεί τη νύμφη για τον Υιό Του. Ο Υιός Του, δηλαδή, θα εμφανιστεί σε όλο Του το μεγαλείο κι ο Πατέρας θα τον ενώσει με τα δεσμά του έρωτα με τη νύμφη. Η πόρνη θα ερωτευτεί κι αυτό θα είναι η Λύτρωσή της αλλά και η Λύτρωση της ανθρωπότητας.

Σ αυτό το σημείο προκύπτει το μεγάλο πρόβλημα ότι ο Υιός του Θεού δεν μπορεί να γεννηθεί απ αυτήν, γιατί το Μυστικό Σχέδιο δεν μπορεί να εξελιχθεί. Αν η δύναμη και το σύστημα της Βαβυλώνας εκτείνεται στο χώρο της Ασίας, που είναι πολύ μικρός σε σχέση με το σύνολο του χώρου του πλανήτη, κι ο Υιός Του είναι Βαβυλώνιος, με την εμφάνισή Του το σύστημα θα χάσει τ αρνητικά του χαρακτηριστικά, αλλά η υπόθεση αυτή θα είναι μία εσωτερική υπόθεση, που εξελίσσεται σ ένα συγκεκριμένο χώρο. Όταν το σύνολο της ανθρωπότητας βρίσκεται στη φάση της πατριαρχίας κι ο Μεσσίας μεταλλάσσει το πιο ισχυρό και πλούσιο σύστημα σε μία αγνή μορφή κοινωνίας, αυτό δεν μπορεί να είναι μόνιμο. Ο περίγυρος με τα επιθετικά χαρακτηριστικά θα κλέψει και θα ρημάξει τους καρπούς αυτού του συστήματος, αναγκάζοντάς το να ξαναεπιστρέψει στα παλιά του χαρακτηριστικά. Εκτός απ αυτό γίνεται απαγορευτική η βασική προϋπόθεση δημιουργίας της Βαβυλώνας, που είναι η μετακίνηση.

Ο Μεσσίας πρέπει να είναι γέννημα ενός χώρου, που θα μετακινήσει τη Βαβυλώνα. Ο Μεσσίας θα πρέπει να γεννηθεί σ ένα χώρο, που είναι εκτός εξουσίας της Βαβυλώνας, ώστε άνθρωποι, που δε ζουν σε χώρους με τα στοιχεία της Μεσοποταμίας, να γοητευθούν από τη δύναμή της και να την υπηρετήσουν. Η Βαβυλώνα, όσο δυνατή κι αν είναι η γνώση της, δεν υπήρχε η παραμικρή δυνατότητα να δημιουργηθεί στην Ευρώπη. Οι συνθήκες στην Ευρώπη ήταν δύσκολες και η επιβίωση ήταν ένας αγώνας, που απαιτούσε κόπο και συνεχή προσπάθεια σε προσωπική βάση κι αυτό δεν είχε καμία σχέση με τον πολλαπλασιασμό του πλούτου, μέσω κοινών προσπαθειών κάτω από την εξουσία εκλεκτών, όπως στη Μεσοποταμία. Ο Θεός έπρεπε να δημιουργήσει άλλα δύο θηλυκά συστήματα, που θα γεννούσαν τον Υιό Του με κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Εδώ ο αναγνώστης θ απορήσει και πολύ λογικά, γιατί θα έπρεπε να δημιουργηθούν δύο συστήματα και όχι ένα. Αυτό συμβαίνει, γιατί, όπως θα δούμε κι αλλού, θα πρέπει να γεννηθεί ο Μεσσίας, να του παραδοθεί η νύμφη και ν αποδώσει καρπούς. Αν όμως συνέβαινε αυτό, το Μυστικό Σχέδιο θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί. Ο Μεσσίας εμφανίστηκε όχι για να λυτρώσει τον κόσμο, αλλά για να μετακινήσει τη Βαβυλώνα. Ο Ίδιος πάλι ο Υιός του Θεού θα έπρεπε να εμφανιστεί εκ νέου, ώστε τη χήρα πλέον νύμφη να την κάνει πόρνη, ώστε να ξαναδημιουργηθούν οι ίδιες συνθήκες, που οδηγούν στην τελική παγκόσμια και μόνιμη Θέωση. Η άκρως απαραίτητη αυτή διπλή εμφάνιση αποκαλύπτεται από τον τίτλο που φέρει ο Υιός του Θεού όταν πλέον τιμωρεί. (Αποκ. Ιωάν. 19.16) "και έχει επί το ιμάτιον και επί τον μηρόν αυτού όνομα γεγραμμένον, Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων." (Επάνω εις τό ένδυμα καί εις τόν μήρον του έχει όνομα γραμμένον, "Βασιλεύς τών βασιλέων καί κύριος τών κυρίων".). Αυτή η διπλή ιδιότητα, για να αποδοθεί στον Υιό, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες γέννησης της κάθε μίας ξεχωριστά. Προηγείται σε κάθε περίπτωση ο Βασιλεύς της εμφανίσεως του Κυρίου. Ο διάβολος στον πειρασμό του Χριστού στην έρημο προτείνει το σύνολο των βασιλείων και της δόξας τους, που σημαίνει ότι προϋπάρχουν, ενώ ο Χριστός επιμένει στην ιδιότητα του Κυρίου:  “ούκ  εμπειράσεις  Κύριον  τόν  Θεόν  σου”. Για ν αναπτυχθούν αυτά τα δύο συστήματα και να παράγουν καρπούς, που στην οριακή κατάσταση είναι η γέννηση του Υιού του Θεού, θα πρέπει ν ακολουθήσουν μία συγκεκριμένη πορεία. Πρέπει να βρίσκονται στο στάδιο της πατριαρχίας κι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να διαπραχθεί το προπατορικό αμάρτημα .. επιπλέον για ν ακολουθήσουν διαφορετική πορεία, πρέπει να τους δοθεί διαφορετική γνώση. Η γνώση της ιστορίας και μόνον αρκεί, για ν αποκαλύψει τα δύο αυτά συστήματα. Το πρώτο είναι το σύστημα των Ελλήνων και το δεύτερο αυτό των Ιουδαίων.

Πριν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέσα στην οποία αναπτύχθηκε ο χριστιανισμός,  οι δύο αυτοί λαοί βάδισαν δρόμους διαφορετικούς, αλλά χρονικά παράλληλους και το σύνολο του Δυτικού πολιτισμού είναι αποτέλεσμα των αρχικών γνώσεων αυτών των λαών. Η γνώση των Ελλήνων γέννησε την Αθήνα και η γνώση αυτή μαζί με τη γνώση της Αθήνας γέννησε το σύνολο της Δυτικής φιλοσοφίας. Για να λειτουργήσει σήμερα ένας Δυτικός φιλόσοφος,  απαιτείται απ αυτόν μία συγκεκριμένη αντίληψη για το Θεό κι επίσης η έτοιμη γνώση των Ελλήνων φιλοσόφων, αλλά και των μεταγενέστερων, που γεννήθηκαν κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Η θρησκεία του χριστιανισμού είναι αποτέλεσμα της ιουδαϊκής γνώσης και η γενική λειτουργία του χριστιανισμού απαιτεί ανθρώπους με μία άλλη επίσης συγκεκριμένη αντίληψη για το Θεό.

Οι άνθρωποι που συνθέτουν το χριστιανικό κόσμο, κινούνται ανάμεσα σε δύο όρια. Τα όρια αυτά τα έχει θέσει ο Θεός κι είναι απολύτως αναγκαία για την εκπλήρωση του θελήματός Του, που είναι η Θέωση του ανθρώπου. Σ αυτό το σημείο εύκολα θα παρεξηγήσει κάποιος με βάση την υπάρχουσα φιλοσοφία και θ αναρωτηθεί αν οι Έλληνες ή οι Ιουδαίοι είναι ανώτεροι από τους Γερμανούς ή τους Γάλλους κλπ. Αυτό δε συμβαίνει, γιατί η γνώση, όταν δίνεται, δημιουργεί τύπο ανθρώπου και δεν έχει σχέση με τη φυλή ή το έθνος. Αυτό από μόνο  του σημαίνει ότι, από τη στιγμή που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο, που εξελίσσεται και προϋποθέτει τη θυσία, ένας Έλληνας ή ένας Ιουδαίος έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι κατώτερος του απλού ανθρώπου, αφού η Θέωση ανθρώπου μέσω αυτών των γνώσεων γίνεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτός ο άνθρωπος ή θα πρέπει ν αγνοήσει εντελώς αυτήν τη γνώση και να βαδίσει προς τη Θέωση ή να τη νικήσει. Επειδή το σύνολο των ανθρώπων προσπαθούν να τη νικήσουν, παγιδεύονται και μ αυτόν τον τρόπο λειτουργεί το Σχέδιο. Έτσι είναι πιο πιθανό να θεωθεί ένας Ινδός ή ένας Αφρικανός, παρά ένας Έλληνας ή ένας Ιουδαίος.

Οι άνθρωποι, επειδή δε γνωρίζουν τις ακριβώς σημαίνει Θέωση και Αιώνιος Ζωή, εκτιμούν περισσότερο ένα φιλόσοφο που κατέχει τη γνώση και βασανίζεται απ αυτήν, παρά ένα φτωχό κι αγράμματο άνθρωπο, που απολαμβάνει τη ζωή αλλά δεν μπορεί να την περιγράψει. Ο αναγνώστης βλέπει ότι είναι καλύτερο για έναν άνθρωπο να μην έρθει ποτέ αντιμέτωπος μ αυτές τις γνώσεις, στις οποίες βασική προϋπόθεση για τη θέωση είναι η θυσία. Η παγίδα αυτών των γνώσεων είναι η δυνατότητα κατανόησής τους κι επομένως η έλξη προς τον αγώνα. Οι σοφοί αυτού του κόσμου αγωνίζονται να τις νικήσουν, κι αγνοούν ότι, αν νικήσει κάποιος την ελληνική γνώση, μπορεί να γίνει ο Μεσσίας ή την ιουδαϊκή αντίστοιχα να γίνει ο Χριστός.

Από τη στιγμή που αυτή η δυνατότητα δε δίνεται πριν ωριμάσουν οι συνθήκες, οι άνθρωποι αυτοί παγιδεύονται και ζουν τη ζωή του θνητού ανθρώπου. Ο θνητός άνθρωπος πεθαίνει και ως σάρκα και ως πνεύμα. Ο φιλόσοφος που θυσιάζει τη ζωή του για το έργο του, πεθαίνει ως σάρκα ζώντας μικρή ζωή λόγω του αγώνα του, ενώ όταν το έργο του ξεπεραστεί που είναι λογικό, αφού δεν είναι θείο έργο πεθαίνει κι ως πνεύμα. Ο απλός άνθρωπος που ζει την Αιώνιο Ζωή, ζει ακριβώς, όσο χρόνο επιθυμεί ο άνθρωπος να ζει κι ο βιολογικός θάνατος έρχεται φυσιολογικά και όχι ως εφιάλτης. Επιπλέον το πνεύμα του δεν πεθαίνει, αφού στην τελική Θέωση θα δικαιωθεί και θ αναστηθεί. Πώς μπορεί ν αναστηθεί το πνεύμα του  φιλοσόφου, όταν περιγράφει λανθασμένα πράγματα, που δεν έχουν θέση στη θεία κοινωνία; Μπορεί ένας κληρικός που φιλοσοφεί μέσα στην αγαμία στην οποία ζει ν αναστηθεί; Θυσίασε όλη του τη ζωή και δεν ευχαριστήθηκε την Αιώνιο Ζωή. Ο βιολογικός θάνατος τον βρίσκει ανέτοιμο κι είναι κατάρα. Το πνεύμα του μέσα σε συνθήκες θυσίας μπορεί να παραμένει ζωντανό για αιώνες, αλλά είναι θνητό. Όταν αναπτυχθεί πλήρως η γνώση του Θεού και γίνει κατανοητή από τους ανθρώπους, το πνεύμα αυτό θα γνωρίσει το θάνατο. Ο θάνατός του θα είναι η εξάλειψή του ως γνώση από τη γνώση των Θεών-ανθρώπων. Θα έχει εγκυκλοπαιδική αξία, ανάλογη ενός μνημείου ή τάφου σ ένα χώρο, που κάποτε είχε ζωή, ενώ τώρα όχι.

Η επιβεβαίωση των ορίων αυτών πέρα από τη λογική εξήγηση, που δόθηκε παραπάνω, επιβεβαιώνεται από το Λόγο του Χριστού, αφού αναφέρεται μόνον στους Έλληνες και στους Ιουδαίους. Δεν είναι δυνατό σε καμία περίπτωση να δεχτεί κάποιος ότι ο Χριστός αγνοεί ή υποτιμά τον κόπο και τη θυσία όλων των ανθρώπων κι όλων των φυλών. (Ιωάν. 12.20-12.25) "Ήσαν δε τινες Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή...... κύριε, θέλομεν τον Ιησούν ιδείν......ο δε Ιησούς απεκρίνατο αυτοίς λέγων. ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου. αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις τη γήν αποθάνη, αυτός μόνος μένει. εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει." (Ήσαν μερικοί Έλληνες μεταξύ εκείνων πού είχαν ανεβή διά νά προσκυνήσουν κατά τήν εορτήν... "Κύριε, θέλομε νά ιδούμε τόν Ιησούν"... Ο Ιησούς απεκρίθη εις αυτούς, "Ήλθε η ώρα διά νά δοξασθή ο Υιός τού ανθρώπου. Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, εάν ο σπόρος τού σιταριού δέν πέσει εις τήν γήν καί πεθάνη, μένει αυτός μόνος, εάν όμως πεθάνη, φέρει πολύν καρπόν".). Ενώ για τους Ιουδαίους λέει: (Ιωάν. 4.22-4.23) "υμείς προσκυνείτε ο ουκ οίδατε ημείς προσκυνούμεν ό οίδαμεν. ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν." (Σείς λατρεύετε εκείνο πού δέν ξέρετε, εμείς λατρεύουμε εκείνο πού ξέρομε, διότι η σωτηρία έρχεται από τούς Ιουδαίους.).

Back to content | Back to main menu