Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Αυτό το ιδιόμορφο χαρακτηριστικό είναι δημιούργημα του Θεού και προκύπτει από τα παρακάτω. Οι μωαμεθανοί πιστεύουν στον προφήτη και απ αυτήν την πίστη παίρνει χαρακτηριστικά η κοινωνία τους. Ο προφήτης δεν είναι ο Μεσσίας, που θα δώσει τη γνώση στον άνθρωπο να θεωθεί. Ο προφήτης προτείνει ένα μοντέλο ζωής για τους πιστούς, το οποίο είναι ένα προστάδιο της Θέωσης. Δε δίνει γνώση, ώστε ο άνθρωπος να γίνεται όμοιος με το Θεό ακολουθώντας αυτήν τη γνώση. Δίνει συνθήκες τις οποίες αν εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος με βάση το ένστικτό του μπορεί ν  αγγίξει τη Θέωση. Ο χριστιανός γνωρίζει ανεξάρτητα από το τι κάνει  ότι, αν φέρεται όμοια με τον Υιό του Θεού, εξομοιώνεται μ Αυτόν.

Αυτό δεν είναι αυθαίρετο, αλλά προκύπτει από το Λόγο του Θεού. Ο μωαμεθανός ακόμα κι αν λειτουργεί όμοια με το Χριστό, δεν έχει την ασφάλεια της γνώσης. Δεν μπορεί ν αντιληφθεί πού τελειώνει η ασφάλεια της γνώσης του προφήτη και πού αρχίζει η προσωπική γνώση του. Εξαιτίας αυτής της έλλειψης γνώσης οι μωαμεθανοί βρίσκονται πάντα μέσα στη λογική του μαύρου και του άσπρου. Ή κάνεις τα όσα προτείνει ο προφήτης ή αρνείσαι. Ή συμμετέχεις στην κοινωνία του Ισλάμ ή απέχεις. Αυτές οι συνθήκες γεννούν τη λογική του Ισλάμ, που χωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς και σε άπιστους. Ο χριστιανός που αγγίζει τη Θέωση, γι αυτούς είναι άπιστος, εφόσον δε συμμετέχει στην κοινωνία τους. Οι Έλληνες που έχουν τη γνώση της φιλοσοφίας, αλλά και του Λόγου του Υιού του Θεού, φοβούνται αυτήν τη λογική. Αρνούνται να μπουν μέσα σε μία κοινωνία, η οποία ακόμα κι αν προσφέρει περισσότερους βαθμούς  ελευθερίας στον τρόπο ζωής, ισοπεδώνει τον άνθρωπο ως προσωπικότητα. Ο Έλληνας χριστιανός έχει γνώση να κρίνει ένα μωαμεθανό, που αγγίζει τη Θέωση και αναγνωρίζει σ αυτόν την επαφή με το Θεό. Δεν έχει σημασία αν είναι μωαμεθανός, όταν λειτουργεί σύμφωνα με τα όσα προτείνει ο Χριστός.

Οι Έλληνες με τη γνώση τους έχουν δυνατότητα να βλέπουν τον κόσμο υπεράνω των τυπικών διαχωριστικών. “Πιστός” για τον Έλληνα είναι μία έννοια πολύ γενική για να μπορέσει να μπει σε καλούπια. Είναι πιστός ο χριστιανός, που νηστεύει και δεν αφήνει άνθρωπο που να μην τον κρίνει; Είναι άπιστος ο μωαμεθανός, που δεν αδικεί τους ανθρώπους και αγαπά την οικογένειά του; Το σύνολο όλων αυτών των διαφορών εμποδίζουν την ανάμειξη των δύο αυτών στοιχείων και στην ουσία υπηρετούν το Σχέδιο. Από τη στιγμή που οι Έλληνες έχουν τη γνώση και οι μωαμεθανοί την εξουσία, είναι αδύνατον οι χώροι στους οποίους υπάρχουν αυτές οι συνθήκες να επηρεάσουν την εξέλιξη του Σχεδίου. Οι Έλληνες για τους μωαμεθανούς είναι άπιστοι και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης τους ωθεί εκεί, όπου σε άλλες περιπτώσεις θ αναγνώριζαν τους εχθρούς. Ενώ οι Έλληνες έχουν πάντα εχθρό τον ιουδαϊσμό κι επομένως τα κέντρα που τον συντηρούν, διατηρούν λόγω του Ισλάμ αυτά τα κέντρα για να συντηρηθούν. Ενώ κάτω από άλλες συνθήκες οι Έλληνες θα γκρέμιζαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το ιερατείο, που τους βασανίζει, μέσα στο Ισλάμ αγωνίζονται μέχρι θανάτου για τη διατήρηση αυτού του ιερατείου.

Σ αυτό το σημείο ο αναγνώστης εύλογα θ αναρωτηθεί πώς ήταν δυνατόν, εφόσον το Ισλάμ είναι άθροισμα πολλών μικρών χαλαρών κοινωνιών να επιβληθεί στο χώρο, όπου δέσποζαν χριστιανικές κοινωνίες ομοιογενείς, πανίσχυρες κι επιπλέον με τη γνώση των Ελλήνων. Αυτό πράγματι είναι ένα πρόβλημα το οποίο ο Θεός έλυσε με τον τελειότερο τρόπο. Πώς επιτεύχθηκε αυτό; Μα μέσω των Τούρκων. Οι Τούρκοι ήταν το νέο αίμα, που είχε απαίτηση το Ισλάμ, για να επικρατήσει στο χώρο της Ανατολής, ώστε στη συνέχεια να παίξει ενεργητικό ρόλο. Τους Τούρκους τους οδήγησε ο Θεός σε χώρους, όπου οι άνθρωποι είχαν χάσει τις δυνάμεις τους από την εξάντληση. Ήταν αδύνατον οι Μεσοποτάμιοι ή οι Πέρσες κλπ, να βρουν τα αποθέματα δύναμης που απαιτούσε η αποστολή του Ισλάμ. Στη θρησκεία αυτή οι άνθρωποι προσχώρησαν εξαιτίας αυτής της κόπωσης. Προτίμησαν ένα μοντέλο ζωής, που τους παρείχε περισσότερη ηρεμία από την αδιάκοπη μάχη της γνώσης. Οι χριστιανικοί πόλεμοι προϊόν του μίσους, που υπάρχει μέσα στην κοινωνία των χριστιανών είχαν ερημώσει τη Γη. Οι άνθρωποι δεν είχαν δυνάμεις ν ακολουθήσουν τα πανίσχυρα χριστιανικά ιερατεία, που εφεύρισκαν συνεχώς νέους εχθρούς, νέους αγίους και βασάνιζαν τον κόσμο. Προτίμησαν απλά να ζουν με ορισμένους κανόνες, αρνούμενοι να υπηρετήσουν τα δήθεν μεγάλα οράματα των αθλίων. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν σε θέση να δώσουν στο Ισλάμ τα απαραίτητα χαρακτηριστικά και γι αυτόν το λόγο εμφανίστηκαν οι Τούρκοι.

Οι Τούρκοι ήταν ένας λαός τεράστιος ο οποίος, μέσα σ έναν κόσμο, που είχε περάσει άπειρες φάσεις ακμής και παρακμής, διατηρούσε ακμαία τα χαρακτηριστικά  της πατριαρχικής κοινωνίας. Στους Τούρκους δόθηκαν τα ίδια δεδομένα μ αυτά των Ρωμαίων που ακολούθησαν τα ελληνιστικά βασίλεια. Ένας λαός σκληρός, περήφανος κι ακμαίος και μία τεράστια αυτοκρατορία, που παρέπαιε. Όπως συμβαίνει πάντα με τους λαούς, η προσχώρηση σε μία θρησκεία είναι θέμα επιλογής των ηγετών και πάντα μέσα σ αυτήν την επιλογή κρύβεται το συμφέρον. Ο Κωνσταντίνος δεν επέλεξε το χριστιανισμό, επειδή γοητεύθηκε από το Λόγο του Χριστού, αλλά επειδή γοητεύτηκε από την ομοιογένεια που προσφέρει το ιουδαϊκό σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο κι οι Τούρκοι επέλεξαν το μωαμεθανισμό. Ήταν φρέσκος λαός σ  ένα χώρο, όπου την εξουσία την είχαν παρηκμασμένοι χριστιανοί. Εφόσον έβλεπαν ότι έχουν την ευκαιρία να πάρουν την εξουσία, ήταν αδύνατο να εκχριστιανιστούν μοιραζόμενοι αυτήν την εξουσία. Γιατί να μοιραστούν την εξουσία με το ιερατείο της Κωνσταντινούπολης; Αν αυτή η μάχη προϋπέθετε τη θυσία, ποιος ο λόγος αυτής της ενέργειας; Άλλοι θα θυσιάζονταν κι άλλοι θ απολάμβαναν; Επιπλέον υιοθετώντας αυτήν τη θρησκεία, ήταν εύκολο να προκαλέσουν το φαινόμενο του φανατισμού, αφού ο πλούτος βρισκόταν στα χέρια των απίστων. Εύκολα στρατολογούνται άνθρώποι, όταν υπάρχει πλούτος για κλοπή. Χιλιάδες άπληστα μάτια κοιτούσαν την Κωνσταντινούπολη, που δεν έλεγε να πέσει. Χιλιάδες άνθρωποι ονειρεύονταν αμύθητα πλούτη, που θα έπεφταν στα χέρια τους. Να δουλέψουν στα χωράφια αγωνιζόμενοι για την Αιώνιο Ζωή; Γιατί να μην έπαιρναν το ρίσκο, που απαιτείται από ένα στρατιώτη;

Οι Τούρκοι ήταν άκρως απαραίτητοι για την εξέλιξη του Σχεδίου, γιατί αυτοί είχαν ως αποστολή να εκφράσουν την επιθετικότητα του Ισλάμ. Το Ισλάμ έπρεπε να γίνει στους αιώνες που ακολουθούσαν η σκιά του χριστιανισμού, ώστε να μπορεί να επιβιώνει το σύστημα. Το Ισλάμ μοιράζεται την ίδια τύχη με το χριστιανισμό και η ανταμοιβή των πιστών του, θα έρθει την ίδια ώρα μ αυτήν των χριστιανών. Το Ισλάμ όπως ο ιουδαϊσμός κι ο χριστιανισμός, κατορθώνουν και συντηρούνται από την αντιπαλότητά τους. Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά μαζί, δε θα υπήρχε το καθένα ξεχωριστά. Αν δεν υπήρχαν χριστιανοί, δε θα υπήρχαν άπιστοι, ώστε να έχει νόημα ο ιερός πόλεμός τους.

Τι είναι όμως το Ισλάμ; Είδαμε ότι ο χριστιανισμός είναι ένα σύστημα ξηράς, όπως είδαμε ότι οι Έλληνες είναι κυρίαρχοι των θαλασσών. Είναι σύστημα ξηράς; Είναι θάλασσα; Αν ήταν σύστημα ξηράς, δε θα είχε ανάγκη τους δούλους του συστήματος; Αν ήταν θάλασσα, δε θα επέτρεπε την πνευματική ελευθερία των πιστών του; Σε κάθε περίπτωση θα είχε την ανάγκη των Ελλήνων. Οι Έλληνες γνωρίζουν τους φωστήρες και υπηρετούν τα συστήματα, που τους δίνουν εξουσίες κι υπεραξία. Αν ήταν πάλι θάλασσα, η κιβωτός θα ήταν η κυρίαρχος, εφόσον φιλοσοφία όμοια μ αυτήν των Ελλήνων δεν υπάρχει. Αργά αλλά σταθερά θα εξελληνίζονταν οι μωαμεθανοί. Το Ισλάμ είναι η έρημος της Γης. Είναι ξηρά χωρίς ζωή, αφού δεν υπάρχουν δέντρα. Δεν υπάρχει ύδωρ ούτε θαλάσσης ούτε ποταμού. Οι άνθρωποι δεν ξεδιψούν, εφόσον δεν υπάρχει η γνώση για τη Θέωση, αλλά ούτε και πνίγονται, επειδή δεν υπάρχει δηλητηριασμένη γνώση σε άπειρες ποσότητες. Το Ισλάμ δεν παράγει φιλοσόφους και συστήματα, ώστε να υπάρχουν αυτά τα δεδομένα. Οι μωαμεθανοί δεν είναι κατώτεροι, ώστε να μη μπορούν να φιλοσοφήσουν, απλά τα κοινωνικά τους μοντέλα δεν είναι τόσο σύνθετα, ώστε ν απαιτούν ιδιαίτερη φιλοσοφία.

Ο Μαρξ δεν μπορούσε να είναι μωαμεθανός, γιατί η κοινωνία του Ισλάμ δεν ήταν σύνθετη, όπως αυτή της Γερμανίας. Δεν υπάρχουν υπεραξίες, πνευματικά δικαιώματα, μορφές παραγωγής ανώτερες, εθνικισμοί. Υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σ αυτήν την περίπτωση; Να πάρει τα χωράφια του πλουσίου και να τα μοιράσει στους φτωχούς; Ακόμα κι αυτό αν γίνει, μέσα σε μία γενιά κάποιοι θα είναι πάλι πλούσιοι και κάποιοι πάλι φτωχοί. Δεν υπάρχουν οι εργάτες, που παράγουν και πρέπει να αμειφθούν ανάλογα με τον κόπο τους. Το Ισλάμ δεν μπορεί ν αναπτύξει τεχνολογία γιατί, όταν το ιερατείο δε στηρίζεται στα πνευματικά δικαιώματα με τον τρόπο που στηρίζεται ο κλήρος στο χριστιανισμό, δεν μπορούν να μεταβιβαστούν μέσα στην κοινωνία όμοια δικαιώματα και να προστατευθούν ανάλογα. Το Ισλάμ έχει ένα δέντρο, εφόσον ένας είναι ο κύριός του και είναι ο Μωάμεθ. Τα μεγάλα δέντρα της Γης βρίσκονται μέσα στο χριστιανικό κόσμο, αφού εκεί βρίσκεται η γνώση. Το μοναδικό αυτό δέντρο είναι το Δένδρον του θανάτου = Προφήτης του Αλλάχ = Θάνατος πρώτος = Ανθρωποκτόνος = Διαθήκη του Θεού = 67.

Από τη στιγμή που το Σχέδιο του Θεού απαιτεί θυσία, είναι αδύνατο να δοθεί στους μωαμεθανούς η δυνατότητα ν αγγίξουν το δέντρο της ζωής. Το πλεονέκτημα που τούς δόθηκε και ήταν Δώρο του Θεού, ήταν μαζί με το δέντρο της ζωής να μην αγγίζουν και το δέντρο της γνώσης, που οδηγεί και στο δεύτερο θάνατο, ο οποίος είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Στον προφήτη του Αλλάχ δόθηκε ακριβώς η ίδια αποστολή μ αυτήν του Πέτρου και από τη στιγμή που η κοινωνία τους δεν ξεφεύγει από την πατριαρχία, είναι δεδομένο να γεύονται τον πρώτο θάνατο. Ο πρώτος θάνατος έχει σχέση με το προπατορικό αμάρτημα και θα εξαλειφθεί μόνον, όταν οι άνθρωποι πάψουν να το επαναλαμβάνουν. Η πατριαρχία γεννά τους ολιγόπιστους κι ανθρωποκτόνους και τη μορφή αυτής της κοινωνίας τη διατηρούν για τους μεν χριστιανούς ο Πέτρος, για τους δε μωαμεθανούς ο Μωάμεθ. Αμαρτία των πατέρων = Θάνατος πρώτος = Μωαμεθανισμός = Προφήτης του Αλλάχ = Σίμων Πέτρος = 67. Το σαπρό δέντρο που περιέχει μέσα του το δέντρο της ζωής και της γνώσης, υπάρχει μόνο στη χριστιανική κοινωνία, η οποία σηκώνει και το μεγάλο βάρος της εξέλιξης του Σχεδίου. Σαπρόν δένδρον = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Δεύτερος θάνατος.

Οι μωαμεθανοί γεύονται τον οίνο του πάθους, αλλά όχι κι αυτόν της πορνείας, που είναι ο χειρότερος. Τον οίνο της πορνείας γεύονται αυτοί, που ακολουθούν τους εθνικούς και τον παίρνουν από τα χέρια της πόρνης .. αυτοί είναι οι πιστοί του Ιησού,  που ακολουθούν τον υιό της απωλείας. Οίνος πορνείας = Υιός της απωλείας = Χρυσούν ποτήριον = Πιστοί του Ιησού = Τεσσαράκοντα δύο μήναι = 83. Ο Μωάμεθ πήρε κι αυτός εντολή να εκτελέσει την αποστολή από τον Κύριο. Ο ίδιος ο Μωάμεθ δέχεται ότι η γνώση του είναι προϊόν επαφής με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Αυτό που πρέπει εμείς να δούμε, είναι ποια η σχέση αυτού του Αρχαγγέλου με τον Ιησού.

Αρχάγγελος είναι πάντα αυτός, που έχει τη δύναμη να καλεί τις δυνάμεις των αγγέλων να τον υπηρετήσουν. Είναι αυτός, που έχει τη δυνατότητα να προσεγγίσει το σύνολο των γνώσεων. Αρχάγγελος είναι μόνον ο Ιησούς. Από τη στιγμή που ο χριστιανισμός είναι η μόνιμη κατάσταση στην Ευρώπη, κι επομένως ο κόσμος που έχει την κοσμοκρατορία βρίσκεται μέσα στη βασιλεία του Θεού, όπως περιγράφεται στην Αποκάλυψη, μόνο ένας έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί συνθήκες και να κατευθύνει τον κόσμο. Αυτός δεν είναι άλλος από το Αρνίον, που όμως είναι εσφαγμένο. Αρνίον εσφαγμένον = Νεκρός Ιησούς = Νεκρός Αρχάγγελος = 75. Το Αρνίον έχει μόνο τη δυνατότητα να δώσει γνώση στο Μωάμεθ κι επομένως πρέπει να έχει σχέση με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Γαβριήλ = Αρνίον = 32, ενώ, Αρχάγγελος Γαβριήλ = Βασιλεύς του Ηλίου = Εικών του θηρίου = Διδάσκαλος αγαθός = 74. Ο Γαβριήλ δίνει από τη γνώση του στο Μωάμεθ και από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, τού δίνει χαρακτηριστικά λειτουργίας.

Ο Μωάμεθ επιλέχθηκε από το Θεό, για να υπηρετήσει το Μυστικό Σχέδιο κι αυτό σημαίνει ότι, από τη στιγμή που ο μωαμεθανισμός υπάρχει, ο Μωάμεθ θα πρέπει να μελετηθεί με χαρακτηριστικά αθανάτου. Τι ήταν όμως ο Μωάμεθ και ποια η σχέση του με τους αρχαγγέλους; Ήταν προφήτης; Ήταν Αρχάγγελος; Ποια η διαφορά μεταξύ του ζωντανού Μωάμεθ και του νεκρού; Ο Μωάμεθ σε σχέση με τον Ιησού, έχει διαφορές αλλά και ομοιότητες, που καθορίζουν τις λειτουργίες τους μέσα στο χρόνο. Σ αντίθεση με τον Ιησού, ο Μωάμεθ είναι ετερόφωτος. Ο Ιησούς δεν παίρνει γνώση από άγγελο, αλλά από τον Πατέρα Του, εφόσον είναι Υιός Του. Ο Μωάμεθ παίρνει γνώση από το Γαβριήλ και από τη στιγμή που ο Γαβριήλ έχει γνώση του Σχεδίου, είναι ο ίδιος ο Υιός. Αυτό σημαίνει ότι ο Μωάμεθ παίρνοντας γνώση από τον Κύριο μέσω αγγέλου, δηλαδή δούλου, δε γνωρίζει το σύνολο του Μυστικού Σχεδίου.

Ο Γαβριήλ γνωρίζει κι αυτός καθορίζει την ποσότητα της γνώσης, που πρέπει να δοθεί. Εξαιτίας της δωρεάς γνώσης, ο Μωάμεθ παίρνει ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία είναι αποτέλεσμα αυτής της δωρεάς. Εν ζωή ο Μωάμεθ κοινοποιεί τα όσα του παραδίδονται. Αυτός βλέπει το Γαβριήλ και οι άνθρωποι το Μωάμεθ. Όσο δηλαδή αυτός μεταφέρει το Λόγο του Γαβριήλ, γίνεται ο ίδιος όμοιός του. Οι άνθρωποι ακούν το Μωάμεθ να λέει αυτά που ο Γαβριήλ σ αυτόν αποκλειστικά λέει. Ο Μωάμεθ ζων είναι ο Γαβριήλ, δηλαδή το Αρνίον. Γαβριήλ = Αρνίον = 32. Η κατά απόλυτον τρόπο μεταφορά γνώσης στους ανθρώπους φέρνει το Μωάμεθ στο ζενίθ της πορείας του. Ζενίθ = Αρνίον = 32. Όταν συμβαίνει αυτό ο Μωάμεθ είναι Αρχάγγελος = Μωάμεθ ζων = 42. Όμως ο Μωάμεθ κατ αρχήν ως άνθρωπος με περιορισμένη γνώση αλλά και ως θνητός, δεν μπορεί να σταθεί σ εκείνο το επίπεδο. Όσο του δίνεται έτοιμη γνώση δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα, αλλά όταν σταματά, γεννιέται η επιθυμητή για το Θεό κατάσταση. Ο Μωάμεθ δεν επιλέχθηκε για ν αποκαλύψει το Σχέδιο, αλλά για να παράγει μέσω της ορθής γνώσης που του δόθηκε κι εσφαλμένη..  όπως ακριβώς ο Μωυσής πήρε γνώση και παρήγαγε τη δική του. Ο Μωυσής όμως, όπως κι ο Χριστός, πήραν τέλεια κι ολοκληρωμένη γνώση, ενώ ο Μωάμεθ μερική. Ένας άνθρωπος δηλαδή μέσω της δοθείσας γνώσης στο Μωυσή ή στο Χριστό, μπορεί να θεωθεί, ενώ μέσω της γνώσης του Μωάμεθ όχι. Οι Ιουδαίοι όμως, όπως κι οι χριστιανοί, ενώ έχουν τέλεια γνώση, δε θεώνονται, εφόσον υπάρχει θεϊκό Σχέδιο..  οι μωαμεθανοί χωρίς αυτήν εντάσσονται σε  καλύτερης μορφής κοινωνία, πάντα με δεδομένο το χρόνο που δόθηκε αυτή η γνώση.

Ο Μωάμεθ είναι ο τέλειος προφήτης, αφού προφήτευε για τους πιστούς του τέλεια. Ό,τι πρέπει να γνωρίζει ο άνθρωπος για την κρίση τούς γνωστοποιήθηκε. Ο Χριστός, ενώ προφητεύει, δεν έχει σαν αποστολή αυτήν καθ αυτήν την προφητεία. Ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης κι αυτός είναι που μίλησε στους πιστούς του για βασανισμό αλλά και τη Λύτρωση μετά θάνατον. Από τη στιγμή που ο πιστός εντάσσεται στην πατριαρχική κοινωνία, γνωρίζει οπωσδήποτε το θάνατο. Στην κοινωνία του Ισλάμ αυτό δεν αποφεύγεται κι επομένως υπάρχουν για τον ισλαμιστή δύο δρόμοι. Έχει να επιλέξει μεταξύ αιωνίου βασανισμού και Αιωνίου Ζωής. Το πλεονέκτημα του ισλαμιστή είναι ότι η κοινωνία του είναι περισσότερο ελαστική, ώστε να μην τον βυθίζει στο απόλυτο σκοτάδι, ενώ αντίστοιχα το μειονέκτημα είναι ότι ο ισλαμιστής δε γνωρίζει ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Το πλεονέκτημα προκύπτει από την ελλιπή γνώση του προφήτη, ενώ το μειονέκτημα από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ της ελλιπούς γνώσης των μωαμεθανών και της τέλειας των χριστιανών.

Αυτό συμβαίνει, γιατί ο μωαμεθανισμός είναι άμεσα εξαρτώμενος από το χριστιανισμό. Οι χριστιανοί έχουν την τέλεια γνώση, συνεπώς τη γνώση της θυσίας και θυσιάζονται. Ο μωαμεθανικός κόσμος δεν μπορεί να λυτρωθεί, επειδή βρίσκεται κοντά σ  αυτούς που θυσιάζονται κι επομένως είναι  απαραίτητο να υπάρχει και γι αυτούς ο θάνατος. Όταν λυτρωθούν αυτοί που θυσιάζονται, τότε θα υπάρξει Λύτρωση και για τους μωαμεθανούς. Η τέλεια γνώση των χριστιανών κρατά τους χριστιανούς για τον απαραίτητο χρόνο σε συνθήκες θυσίας κι επειδή συμβαίνει αυτό, απ αυτήν τη γνώση παίρνει ισχύ το Ισλάμ, εφόσον είναι προσανατολισμένο προς την κατεύθυνση του πανισλαμισμού.

Με βάση λοιπόν τη λογική, οι μωαμεθανοί δεν απολαμβάνουν ως σύνολο την Αιώνιο Ζωή, γιατί δεν τους το επιτρέπουν δύο δυνάμεις: ο Εμμανουήλ που έδωσε τη γνώση στους χριστιανούς και θυσιάστηκε και ο Μωάμεθ που έδωσε χαρακτηριστικά στο σύστημά τους. Σύμφωνα με τη θεωρία του Ισλάμ, αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους και δεν επιτρέπουν στους άθλιους να μπουν στον Παράδεισο, είναι ο Μωάμεθ και ο Ρισβάν. Ρισβάν = 33 = Εμμανουήλ = Ήλιος = Νεκρός = Βρέφος. Ο Μωάμεθ ως προφήτης είπε  την αλήθεια, αλλά ο Μωάμεθ δεν έδρασε μόνο ως προφήτης. Το πρόβλημα για τους μωαμεθανούς γεννιέται από τη στιγμή που ο Μωάμεθ, λόγω μερικής γνώσης, δε στέκεται στο ύψος του ζενίθ, δηλαδή του Αρνίου, και αρχίζει και πέφτει.

Ο Θεός, μέσω του τρόπου επαφής με το Μωάμεθ, επιδίωκε δύο διαφορετικά πράγματα. Το πρώτο είναι η εσφαλμένη γνώση του Μωάμεθ και το δεύτερο η προφητεία του να είναι αληθινή. Απ αυτήν την κατάσταση προκύπτει ο μωαμεθανισμός, που είναι “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” του χριστιανισμού. Ο Θεός δίνει στο Μωάμεθ γνώση κι ο Μωάμεθ παράγει το Κοράνι, που είναι το σύνολο της γνώσης των μωαμεθανών. Ο άνθρωπος που γίνεται μωαμεθανός διαβάζοντας το Κοράνι που δεν μπορεί να ελέγξει γεύεται τον πρώτο θάνατο κι ενώ ο Μωάμεθ είναι αυτός που παρήγαγε τη γνώση και άρα ο ανθρωποκτόνος, ακολουθεί ως προφήτης και προφητεύει αλήθειες για τους πιστούς. Όπως ο Χριστός που δίνει τέλεια γνώση κι εξαιτίας αυτής επεκτείνεται ο ιουδαϊσμός και μετά ο Ίδιος δρα ως Κύριος. Το Κοράνι δηλαδή είναι όμοιο σε δομή με την Καινή Διαθήκη, εφόσον υποδεικνύει στον άνθρωπο τρόπο ζωής, ο οποίος είναι αποτέλεσμα φιλοσοφίας ανθρώπου που δεν έχει απόλυτη γνώση. Για τους μεν χριστιανούς αυτή η φιλοσοφία είναι του Πέτρου, για τους δε μωαμεθανούς του Μωάμεθ.

Αν όμως ο Πέτρος είναι ο διάβολος, ο Μωάμεθ ποιος είναι; Όταν ο Χριστός στην έρημο βλέπει το διάβολο, αυτός του προτείνει βασιλείες, αλλά ο Χριστός τις αρνείται. Το λεπτό σημείο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος βλέπει πάντα μπροστά του το διάβολο, αλλά σε περίπτωση που τον νικά, ο σατανάς τον ακολουθεί: “ύπαγε, Σατανά”, λέει ο Χριστός. Από τη στιγμή που ο Πέτρος είναι ο διάβολος κι ο Μωάμεθ τον ακολουθεί, λόγω της σχέσης των θρησκειών και των γνώσεών τους, ο Μωάμεθ είναι ο σατανάς. Μωάμεθ = Σατανάς = 26 = Ναδίρ. Όταν ο  Χριστός λέει στον Πέτρο “ύπαγε, Σατανά”, συμβαίνει το εξής: ο Χριστός είναι ευεργέτης και δίνει γνώση.. επομένως είναι Βασιλεύς, δηλαδή διάβολος. Ο Πέτρος τον ακολουθεί και γίνεται σατανάς. Φεύγοντας ο Χριστός από τη Γη, μέσω των δικαιωμάτων κάνει τον Πέτρο διάβολο. Η ανώτερη γνώση ακολουθείται από την κατώτερη και όταν υπάρχει δωρεά, υπάρχει διάβολος.

Ο μωαμεθανισμός ακολουθεί το χριστιανισμό, αλλά αυτό μόνο αν εξεταστεί σε γενικό επίπεδο. Αυτό που πρέπει να βρούμε εμείς, είναι το τι συμβαίνει πραγματικά και όχι τι φαίνεται. Ο Μωάμεθ φαινομενικά ακολουθεί τον Πέτρο, επειδή ο μωαμεθανισμός ακολουθεί το χριστιανισμό. Πρακτικά όμως αυτό δε συμβαίνει, γιατί οι γνώσεις των θρησκειών είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους και δεν αλληλοεπηρεάζονται. Εμάς μας ενδιαφέρει αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της δομής του Μωαμεθανισμού. Ο Μωάμεθ ακολουθεί κάποιον κι εμείς πρέπει να τον εντοπίσουμε μέσα στη γνώση του μωαμεθανισμού. Ο Μωάμεθ δεν ακολουθεί τον Πέτρο, αλλά το Αρνίον τον Γαβριήλ. Ο Θεός έδωσε ανώτερη γνώση στο Γαβριήλ κι ο Μωάμεθ τον ακολουθεί. Η γνώση όμως του Γαβριήλ είναι αποτυπωμένη στο Κοράνι κι επομένως ο βασιλιάς είναι το ίδιο το Κοράνι, εφόσον δίνεται στους πιστούς να το διαβάσουν και να το κατανοήσουν. Δεν υπάρχουν δικαιώματα, όπως στην περίπτωση των χριστιανών. Το Κοράνι λειτουργεί ως Μεσσίας κι ο Μωάμεθ το ακολουθεί, αφού έχει κατώτερη γνώση και δεν μπορεί να ελέγξει το Γαβριήλ. Κοράνιον = 39 = Διάβολος = Βασιλεύς. Ο προφήτης ακολουθεί το Κοράνι, που διαδίδεται κι ευεργετεί και η προφητεία του είναι αληθινή. Ως προφήτης, εφόσον οι προφητείες του είναι δοσμένες από το Γαβριήλ, είναι ο ίδιος ο Γαβριήλ. Αρχάγγελος Γαβριήλ = Προφήτης Μωάμεθ = 74. Ως δούλος όμως που είναι συνδεδεμένος με τη γνώση, δεν είναι ο Γαβριήλ αλλά ο Μιχαήλ. Δεν είναι όμως Αρχάγγελος, γιατί δεν έχει δυνατότητα να καλέσει τους αγγέλους, συνεπώς το σύνολο της γνώσης των ουρανών. Αν είχε αυτήν την δυνατότητα το Ισλάμ, σαν νεότερη θρησκεία θα επιβαλόταν του χριστιανισμού, όπως ο τελευταίος επιβλήθηκε στις θρησκείες που προϋπήρχαν.

Οι Αρχάγγελοι μόνο στον ουρανό διατηρούν δυνάμεις. Αρχάγγελος είναι μόνο αυτός, που έχει ισχύ στον ουρανό κι επομένως στην παιδεία. Είναι αυτός, που κινείται μεταξύ των φωστήρων, μεταξύ του φωτός και του σκότους. Αρχάγγελος είναι μόνον ο Χριστός, γιατί είχε τη δυνατότητα να κινηθεί μεταξύ των φωστήρων τη στιγμή που υπήρχαν και οι ουρανοί, που παράχθηκαν από τις γνώσεις των ανθρώπων, εξαιτίας της δωρεάς του Θεού. Ο Μωάμεθ δε βρήκε κατά την περίοδο που γεννήθηκε τους ουρανούς, γιατί ο κόσμος δεν έβλεπε τους ουρανούς των φωστήρων λόγω χριστιανισμού. Ο Γαβριήλ είναι το Ζενίθ ενώ ο Μιχαήλ το Ναδίρ. Όταν υπήρχαν οι ουρανοί, ο Χριστός ζωντανός λειτούργησε ως Αρχάγγελος Γαβριήλ = Βασιλεύς του Ηλίου = Διδάσκαλος αγαθός = 74. Επειδή είναι αθάνατος όμως, ακόμα και νεκρός εφόσον υπήρχαν οι ουρανοί  εξακολούθησε να δρα. Αρχάγγελος Μιχαήλ = Δώδεκα Απόστολοι = Ψευδόχριστοι = 68. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πολεμά στον ουρανό, όχι για να φωτίσει τον κόσμο αλλά για τη συσκότισή του. Πετυχαίνοντας αυτήν την αποστολή, οι Αρχάγγελοι παύουν ν αγωνίζονται στον ουρανό, συνεπώς παύουν εκεί να υπάρχουν. Όμως όταν πέφτουν στη γη χάνουν τα χαρακτηριστικά τους και γίνονται άγγελοι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, εφόσον εντάσσεται η κοινωνία σε σύστημα ξηράς, οι άνθρωποι δεν τους βλέπουν στην παιδεία τους κι ούτε έχουν την κατάλληλη υποδομή ν ακολουθήσουν τους Αρχαγγέλους, που οδηγούν στη Βασιλεία των Ουρανών.

Στο Μεσαίωνα αν εμφανιζόταν το Αρνίον, θα έπεφτε στη Γη και δε θα έμενε στον ουρανό. Δε θα μπορούσε να δώσει παιδεία σε ανθρώπους χωρίς καμία απολύτως γνώση και σε μία κοινωνία, που δεν επέτρεπε τέτοιου είδους ενέργειες. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ γίνεται, Άγγελος Γαβριήλ = Άκρατος οίνος = Αντίχριστος = 61, και οι πιστοί τον γεύονται, χωρίς να μπορούν ν αντιληφθούν τη γνώση του. Το Ναδίρ, ο Μιχαήλ που αγωνίζεται για το σκότος, πέφτει κι αυτός στη Γη και δρα ανάλογα. Οι δώδεκα Απόστολοι πολέμησαν στον ουρανό κι αυτό που προέκυψε ήταν ο Πατριάρχης, που λόγω γνώσης, έχει χαρακτηριστικά φωστήρα αλλά είναι επικίνδυνος. Πατριάρχης = Διάβολος ζων = Πάσα εξουσία = Άγγελος Μιχαήλ = 55. Ο Μωάμεθ έρχεται σ επαφή με το Γαβριήλ και βλέπει τον ουρανό, εφόσον παίρνει ύδωρ ζων, δηλαδή παιδεία. Αυτήν τη γνώση τη μετατρέπει σε Κοράνι, συνεπώς σε ουρανό-παιδεία για τους μωαμεθανούς και μόνο μέσα σ αυτήν λειτουργεί ως Μιχαήλ εναντίον πιστών, που προσπαθούν να διευρύνουν τον ορίζοντα.

Τα πάντα μέσα στο μωαμεθανικό κόσμο είναι μία μικρογραφία των όσων συμβαίνουν  μέσα στο χριστιανισμό. Υπάρχει το Αρνίον, υπάρχει ο σατανάς και ο προφήτης. Οι γνώσεις όμως είναι ατελείς και αποτέλεσμα αυτού είναι η ελαστικότητα της κοινωνίας. Δεν υπάρχει ο Κύριος, που είναι και προφήτης και οικοδεσπότης παντογνώστης κι ανίκητος, ώστε να καταστρέφεται ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει ο διάβολος, που παίρνει αυτήν την ισχύ και δεν αφήνει τον άνθρωπο σε ηρεμία, από τότε που γεννιέται μέχρι το θάνατό του. Ο μωαμεθανός είναι ήρεμος, γιατί η θρησκεία του επιτρέπει αυτήν την κατάσταση. Αυτό προκύπτει από τη δυνατότητα που δίνει στον άνθρωπο όσον αφορά τον έρωτα να αισθάνεται ελεύθερος. Δεν είναι βέβαια πάντα ελεύθερος, αλλά δεν είναι δυνατό να πανικοβληθεί.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό θ  αναφερθούμε σ ένα παράδειγμα,  που αφορά τους χριστιανούς και τους μωαμεθανούς. Κατ αρχήν και οι δύο γεννιούνται μέσα σε κοινωνίες που δεν υπάρχει σεξουαλική ελευθερία. Αν υπήρχε αυτή, στο πέρασμα του χρόνου θα κατέρρεε μία από τις δύο κοινωνίες ως σύστημα που ασκεί εξουσία. Ο μουσουλμάνος, όπως και ο χριστιανός, γνωρίζει τον έρωτα μέσα από το γάμο. Οι μουσουλμάνοι στους οποίους ο Θεός πρόσφερε μέσω του Μωάμεθ τη θρησκεία τους, δύσκολα ζουν την τραγωδία της μοιχείας των χριστιανών. Αρκεί να φανταστεί ο αναγνώστης και με δεδομένο το χρόνο που τους δόθηκε η δωρεά πόσο διαφορετική ζωή μπορούν να ζήσουν.

Ας φανταστούμε έναν Άγγλο του Μεσαίωνα, που παντρεύτηκε για λόγους συμφέροντος, τι ποιότητα ζωής απολάμβανε. Μοιραζόταν τη ζωή του με μία γυναίκα που απεχθανόταν κι εργαζόταν σκληρά για την επιβίωση. Οι δυστυχισμένοι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους και να μην επιτρέπουν σε κανένα να ξεφύγει από τη μιζέρια. Μία κατασκότεινη κοινωνία μοιχών, όπου ο ένας ασχολούνταν με τον άλλο. Στενά σκοτεινά δρομάκια οδηγούσαν τους ανθρώπους στον κάτω κόσμο. Σκυμμένα κεφάλια και κατάμαυρες ψυχές, που αναζητούσαν την απόλαυση του έρωτα μέσα στα πορνεία. Μοναχικοί άντρες που σε όλη τους τη ζωή ηθικολογούσαν σπέρνοντας τη βρωμιά στην κοινωνία, ζώντας διπλή ζωή. Σκληροί ηθικολόγοι στη διάρκεια της ημέρας, ταπεινοί δούλοι των πορνών τη νύχτα. Η μοναξιά τους ήταν γέννημα αυτής της διπλής ζωής, της οποίας ενδεχόμενη αποκάλυψη θα ξεσήκωνε όμοιους άθλιους ψεύτες ηθικολόγους. Πώς μπορεί κάποιος να κάνει φίλους, όταν το μυστικό του είναι δυνατό να τον καταστρέψει μέσα σε μία σκληρή κοινωνία; Φαινομενικά ήταν όλοι ευτυχισμένοι οικογενειάρχες, ενώ στην πραγματικότητα τραγικά θύματα της μοιχείας, που οδηγεί και στη μοναξιά.

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να μιλήσει δυνατά, να γελάσει δυνατά, όταν τρέμει μήπως κάποιος τον αποκαλύψει; Πώς μπορεί κάποιος ν απαλλαγεί από τη μοιχεία, ακόμα κι αν το θέλει, όταν δε δίνεται άδεια διαζυγίου; Ακόμα κι οι ορθόδοξοι, που θεωρητικά παίρνουν αυτήν την άδεια δε χρησιμοποιούν αυτό το δικαίωμα, γιατί οι άθλιοι θα τους απομονώσουν. Τι μπορεί σύμφωνα με τους ψεύτες να πει ένας διαζευγμένος; “Αυτός δεν μπόρεσε να κρατήσει οικογένεια, μπορεί να γίνει πολιτικός ή δάσκαλος;”. Ένας άθλιος που σιχαίνεται τη γυναίκα του και χτυπά τα παιδιά του είναι καλός οικογενειάρχης και μπορεί μέσα στην κοινωνία να προοδεύσει.

Στη μουσουλμανική κοινωνία αυτά δε συμβαίνουν σ αυτόν το βαθμό. Εδώ έχει νόημα αυτό που αναφέραμε ότι: σημασία έχει να αισθάνεται κάποιος ελεύθερος, κι αυτό δεν έχει πάντα σχέση με το αν είναι ελεύθερος ή όχι. Ο μουσουλμάνος είναι ήρεμος. Παντρεύεται για τους ίδιους λόγους με το χριστιανό, αλλά αυτό δεν είναι ένας μονόδρομος. Δεν αισθάνεται παγιδευμένος, γιατί ο θεσμός της πολυγαμίας τού το επιτρέπει. Μπορεί ο φτωχός ν απολαύσει την πολυγαμία; Θεωρητικά ναι, πρακτικά όχι. Όμως αυτό δεν το καθορίζουν ψεύτες και άθλιοι βρωμιάρηδες, αλλά είναι προσωπική επιλογή. Ο μωαμεθανός σκέφτεται το κόστος της πολυγαμίας κι εξαιτίας αυτού την αποφεύγει. Δεν απαγορεύεται, αλλά δίνεται ως επιλογή. Ο άνθρωπος δηλαδή σκέφτεται ότι δεν τον συμφέρει και πράττει ανάλογα. Ο χριστιανός όμως είναι παγιδευμένος. Ενώ πρακτικά κάνουν το ίδιο πράγμα, ο ένας πνίγεται κι ο άλλος έχει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Σήμερα η ισλαμική κοινωνία φαίνεται καθυστερημένη κι αυτό οφείλεται στην ελευθερία των νέων της Δύσης ν απολαμβάνουν τον προγαμιαίο έρωτα. Αυτό όμως που όλοι αγνοούν είναι ότι αυτή η ελευθερία είναι προϊόν της ελληνικής άποψης για το Θεό και προέκυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Η χριστιανική κοινωνία στηρίζεται στην ιουδαϊκή άποψη για το Θεό και σ αυτό το σημείο βρίσκεται η υπεροχή της αντίστοιχης μωαμεθανικής.

Ακόμα όμως και γι αυτούς που απολαμβάνουν την ελευθερία του έρωτα όσον αφορά τον έγγαμο βίο, οι χριστιανοί είναι πάλι σε χειρότερη κατάσταση. Οι διαστροφές και οι ανωμαλίες των βρωμιάρηδων απασχολούν ελάχιστα τους μουσουλμάνους. “Άριστοι” χριστιανοί οικογενειάρχες είναι αυτοί, που γεύονται τον παιδικό έρωτα στα σκλαβοπάζαρα της Άπω Ανατολής. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας δόθηκαν στους  μωαμεθανούς, ώστε να μην υπάρχει πιθανότητα να εκχριστιανιστούν. Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων έζησε όλους αυτούς τους αιώνες μακριά από τη γνώση κι επομένως η μορφή της κοινωνίας έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο στη διατήρηση της θρησκείας. Δίνοντας ο Θεός τον προφήτη στους μωαμεθανούς, τους λύτρωσε από την ατέλειωτη μοιχεία της Βαβυλώνας, αλλά και τους έφερε έξω από την Κωνσταντινούπολη. Η ισλαμική κατοχή του χώρου, που γεννά τους Έλληνες ήταν άκρως απαραίτητη. Η Γη = Αλλάχ = 10, έπρεπε να προστατεύσει τη Γυναίκα = Αθήνα = 21, ώστε να μη φθαρεί κατά τη διάρκεια των αιώνων του σκότους, αλλά με τέτοιον τρόπο, ώστε παράλληλα να μη γεννά γιους. Η εκκλησία αποκρύπτοντας την ελληνική φιλοσοφία  και τα Έπη από τους Έλληνες, τους μετέτρεψε σε Ιουδαίους με μητρική την ελληνική γλώσσα και στην ουσία τους ευνούχισε.

Το ταπεινό Βυζάντιο δεν επιλέχτηκε μόνον εξαιτίας της στρατηγικής του θέσης, αλλά ήταν θέμα επιλογής του Θεού. Η Νέα Ρώμη έπρεπε οπωσδήποτε να βρίσκεται στην Ευρώπη, αλλά να μην ταυτίζεται με την Αθήνα. Η Αθήνα έπρεπε να διαφυλαχτεί παρθένος κι αυτό σημαίνει ότι δεν έπρεπε ν αποτελέσει κέντρο εξουσίας μίας αυτοκρατορίας. Οι φιλόσοφοί της δεν έπρεπε ν αποτελέσουν με κανέναν τρόπο τα θεμέλια μίας άθλιας κι απάνθρωπης κατασκευής. Η Αθήνα ήταν αναγκαίο να παραμείνει η πόλη της δημοκρατίας, ώστε την κατάλληλη στιγμή να δράσει ως φωστήρας. Καταλαμβάνοντας το χώρο της Αθήνας οι μουσουλμάνοι, στην πραγματικότητα δίνουν χαρακτηριστικά ερήμου στην  περιοχή. Εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού παίρνει η Κωνσταντινούπολη τη δυνατότητα να επιβιώσει ασκώντας εξουσίες πάνω σε Έλληνες Ιουδαίους, χωρίς ν απειλείται. Οι Έλληνες αγαπούν το Χριστό κι αυτή η αγάπη προκύπτει από τη γνώση του Λόγου Του. Εξαιτίας αυτής της αγάπης αντιστέκονται στον εξισλαμισμό και τον μάχονται. Αν δεν υπήρχαν αυτοί να αμυνθούν, η ανώτερη κοινωνία του Ισλάμ θα ήταν σε θέση να επεκταθεί στην Ευρώπη.

Οι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα ζούσαν σε μία κατώτερη κοινωνία και η γνώση, που τη δημιουργούσε και ήταν τέλεια δε δινόταν στους πιστούς, ώστε να αμυνθούν κατά τρόπο όμοιο με τους Έλληνες. Αν δεν υπήρχαν οι Έλληνες, η Δυτική εκκλησία δε θα μπορούσε ν  αμυνθεί και να λειτουργήσει, χωρίς να υποστεί αιμορραγία δημιουργώντας Έλληνες ανάμεσα στους πιστούς της. Η ευφυΐα του Θεού έστρεψε την προσοχή των Ελλήνων εναντίον του Ισλάμ, αποκρύπτοντας μ αυτόν  τον τρόπο τον πραγματικό εχθρό, που ήταν η ιουδαϊκή φιλοσοφία της εκκλησίας. Η εκκλησία μ αυτόν τον τρόπο πέτυχε να δώσει στο σύστημά της εχθρό και να επιβιώσει. Οι Έλληνες που είχαν γνώση, δέχονταν να ζουν μέσα σε μία κατώτερη κοινωνία αρνούμενοι την κοινωνία του Ισλάμ. Η Δυτική εκκλησία μ αυτόν τον τρόπο διασφαλίζει τα στεγανά, που της επιτρέπουν να επεκτείνεται προς τη Δύση χωρίς εσωτερικά προβλήματα. Όταν αυτοί που έχουν είτε τη γνώση είτε μόνο τη δυνατότητα επαφής μ αυτή, δεν απειλούν το σύστημα, αλλά αντιστέκονται στον εξισλαμισμό, το σύνολο των υπολοίπων δεν μπορεί ν αντλήσει γνώση.

Ένας νέος που γνωρίζει το Σωκράτη και υπεραμύνεται της φιλοσοφίας πολεμώντας  τους μωαμεθανούς και δεχόμενος την εξουσία της εκκλησίας, είναι γέννημα της Κωνσταντινούπολης. Δεν είναι δυνατό να μιλά κάποιος για ελευθερία και να πολεμά επιλεκτικά τα συστήματα εξουσίας. Δεν είναι δυνατό ν αντιστέκεται γι αυτούς τους λόγους στον εξισλαμισμό αποδεχόμενος τον ιουδαϊσμό. Τέλος δεν είναι δυνατό να γνωρίζει την αιτία του θανάτου του Χριστού και στο όνομα της θρησκείας Του να δέχεται τις αυθαιρεσίες και τους φόνους των δούλων Του. Αυτή η τρομερή παγίδα στήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και δεν επέτρεψε στους Έλληνες να δράσουν ανάλογα με τις γνώσεις τους. Αυτή η κατάσταση είναι η επικρατούσα από την εγκατάσταση του Ισλάμ στην Ευρώπη και πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως τη Γαλλική Επανάσταση.

Η κρίσιμη στιγμή όμως για το Σχέδιο του Θεού ήταν η πτώση αυτής της πόλης, που ήταν αδύνατο να μη προκαλέσει παρενέργειες στη Δύση. Όσον αφορά το χώρο ελέγχου της Ορθόδοξης εκκλησίας για την εξέλιξη του Σχεδίου, υπήρχαν δύο απαιτήσεις. Οι Έλληνες έπρεπε να εξαφανιστούν, ώστε να μην απειλούν το σύστημα και όσοι επιβίωναν ν απασχολούνται με το Ισλάμ. Από τη στιγμή που οι Έλληνες ήταν εχθροί, έπρεπε με κάθε θυσία να εμποδιστεί η ανάπτυξή τους.

Το μεγάλο έγκλημα της Ανατολικής εκκλησίας έγινε σε βάρος των Σλάβων. Η Κωνσταντινούπολη αντιγράφοντας τις πρακτικές της Δυτικής εκκλησίας, δηλητηρίασε το σύνολο των σλαβικών λαών. Αυτό έγινε με τη βοήθεια δύο άθλιων δούλων, του Κυρίλλου και του Μεθοδίου. Αυτοί οι άθλιοι υποκριτές χειρίστηκαν τους Σλάβους με τον πιο ύπουλο τρόπο. Δημιούργησαν ένα αλφάβητο με διαφορετικούς χαρακτήρες από τους ελληνικούς και μετέφρασαν την Αγία Γραφή στην κυρίαρχη διάλεκτο. Δεν έδωσαν στους ανθρώπους την ελληνική γλώσσα, για να μην υπάρχει πιθανότητα να έρθουν σε επαφή με τη γνώση. Εξελληνισμός των Σλάβων ήταν επικίνδυνος, γιατί σ εκείνες τις συνθήκες, θα δημιουργούσε πρόβλημα στην εξουσία της εκκλησίας κι επιπλέον μέσω αυτών, θ απειλούνταν και η σταθερότητα της Δυτικής Ευρώπης. Οι Σλάβοι καλλιεργώντας τις διαλέκτους τους κατά τρόπο όμοιο με τα Δυτικά έθνη, στην πραγματικότητα έκλεισαν  τις πόρτες επαφής με τη φιλοσοφία της Αθήνας και το σύστημα λειτουργούσε ανεξέλεγκτο. Οι πρεσβύτεροι των Σλάβων είχαν δυνατότητα επαφής μέσω της επίπονης παιδείας κι αυτοί όπως είδαμε είναι άχρηστοι κι επικίνδυνοι για τους λαούς. Το χειρότερο όμως για τους Σλάβους ήταν ο έλεγχος της εκκλησίας τους από ορθόδοξους Έλληνες.

Back to content | Back to main menu