Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Οι κατ όνομα αυτοί Έλληνες είναι εξαιρετικά πιο επικίνδυνοι από τους καθολικούς, γιατί η αγαμία τους συνοδεύεται και από γνώση. Ο άγαμος καθολικός ιερέας είναι εύκολο ν αποκαλύψει την αθλιότητά του, γιατί δεν έχει τη γνώση της φιλοσοφίας, που εξωραΐζει την αθλιότητα του. Είναι επικίνδυνος αυτός, που έχει τη γνώση να εμφανίζει την κακία ως αρετή, την αθλιότητα ως γενναιότητα και τη μοιχεία ως υπέρτατη προσφορά του ανθρώπου προς το Θεό. Ο ορθόδοξος άγαμος ιερέας είναι σε θέση, ακόμα και τους φιλοσόφους να χρησιμοποιεί, για να εξωραΐσει την αθλιότητά του. Χρησιμοποιεί βέβαια τη φιλοσοφία, όπως θέλει και όχι όπως είναι. Περιγράφει τη θυσία του Σωκράτη, την παρομοιάζει με τη δική του δήθεν θυσία και αγνοεί ότι ο μεγάλος Σωκράτης ήταν θύμα ενός συστήματος πολύ καλύτερου απ αυτό  που αντιπροσωπεύει ο ίδιος. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης προετοιμάστηκε η καθυστερημένη κοινωνία της Ρωσίας, που θα δεχόταν τον κομμουνισμό. Εφόσον ήταν επιθυμία του Θεού να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, γιατί ήταν άθλιοι οι Κύριλλος και Μεθόδιος; Αυτό είναι ένα ερώτημα που μπορεί κάποιος να διατυπώσει. Είναι άθλιοι, γιατί δε γνώριζαν το Σχέδιο και κινήθηκαν με τα πιο ταπεινά ελατήρια. Το σκάνδαλο ήταν αδύνατο να μην έρθει και για τους Σλάβους, αλλά οι άθλιοι μέσω των οποίων αυτό ήρθε, είναι αδύνατο να ξεφύγουν από την κρίση.

Όσον αφορά την Κωνσταντινούπολη, η πτώση της δημιούργησε πρόβλημα στο σύνολο της Ευρώπης κι αυτό ήταν αποτέλεσμα των αθλίων που, λόγω της εκκλησίας, απολάμβαναν υπεραξίες. Όταν έπεσε η πόλη, ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων με γνώση, που συντηρούνταν από την κλοπή της εκκλησίας, βρέθηκε σε δυσμενή θέση. Όλοι αυτοί μετακινήθηκαν προς τη Δύση και πάντα δημιουργείται πρόβλημα, όταν σε σκληρές κοινωνίες εισέρχονται άνθρωποι με γνώση, συνεπώς με απαιτήσεις υπεραξίας. Ήταν δυνατόν ένας λόγιος να δουλέψει στα χωράφια δίπλα σε χωρικούς της Δύσης; Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης ένας μεγάλος αριθμός υπαλλήλων ανώτερων και κατώτερων του τελειότερου συστήματος εκείνης της  εποχής στον κόσμο, έπρεπε να μετακινηθεί. Άνθρωποι με γνώσεις διοίκησης και φιλοσοφίας, οι οποίοι χωρίς να είναι πλούσιοι, είχαν μάθει να ζουν ως τέτοιοι. Τα χαρακτηριστικά τους αυτά τους έκαναν περιζήτητους και σύντομα διασκορπίστηκαν στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, μεταγγίζοντας τις γνώσεις τους για τα συστήματα.

Η Ευρώπη δεν ήταν ενιαία, αλλά χωρισμένη σε δύο μεγάλα τμήματα. Η ορθόδοξη και η καθολική Ευρώπη αντιμετώπισαν με διαφορετικό τρόπο αυτούς τους ανθρώπους. Στην ορθόδοξη Ευρώπη η εκκλησία της Κωνσταντινούπολης είχε προετοιμάσει το έδαφος κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δε συνάντησαν καμία απολύτως δυσκολία. Ενσωματώθηκαν στο σύστημα κι εξαιτίας του κοινού θρησκευτικού δόγματος, με την πάροδο του χρόνου εκσλαβίστηκαν και χάθηκαν οι ρίζες τους. Στην καθολική Ευρώπη αντίθετα, τα πράγματα ήταν πιο σύνθετα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ορθόδοξοι, ενώ τους μηχανισμούς έλεγχαν καθολικοί. Δεν μπορούσε δηλαδή να γίνει μία πλήρης ενσωμάτωση, εφόσον υπήρχε στιγματισμός. Η πρώτη γενιά αυτών μπήκε εύκολα στις αυλές της Δύσης και εισέπραξε την υπεραξία προσφέροντας γνώση. Οι επόμενες γενιές όμως άρχισαν να έχουν πρόβλημα, γιατί το σύστημα δεν επιθυμούσε ανθρώπους, που μπορούσαν να το απειλούν. Το παιδί ενός Έλληνα μορφωμένου υπαλλήλου,  που δεν μπορούσε να εισπράξει κι αυτό υπεραξία, ήταν επικίνδυνο μέσα στην κοινωνία. Ήταν νέο, μιλούσε ως μορφωμένο, όχι βέβαια για να βοηθήσει το σύστημα, αλλά για να το πολεμήσει. Αυτή η συμπεριφορά ήταν αποτέλεσμα όχι των ανώτερων αισθημάτων των Ελλήνων, αλλά της αδυναμίας είσπραξης υπεραξίας. Για να τους ευνουχίσει όλους αυτούς το σύστημα, χρησιμοποίησε έναν άλλο άθλιο και πονηρό δούλο του.

Ο Έρασμος ήταν αυτός, που περιέφερε τη σοφία του από βασιλική αυλή σε βασιλική αυλή, κλέβοντας για τον εαυτό του και βοηθώντας μέσω της παιδείας τους βασιλιάδες να κλέβουν τους λαούς. Ο Έρασμος ήταν γνώστης της ελληνικής γλώσσας και γνώριζε την επικινδυνότητά της σε περίπτωση κατοχής της από το λαό. Οι μόνοι όμως που μπορούσαν να μεταδώσουν αυτήν τη γλώσσα ήταν οι Έλληνες και τα παιδιά τους, που εξακολουθούσαν να συρρέουν στη Δύση. Η εξουδετέρωση αυτών έγινε με τον πιο γελοίο τρόπο. Ο Έρασμος πέτυχε με τη βοήθεια της εκκλησίας  να επιβάλλει στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Δύσης την προφορά, που η ηλιθιότητα και η πνευματική του διαστροφή εφεύρε. Για δεκάδες αιώνες η ελληνική γλώσσα, από την εποχή της Αθήνας, της Αλεξάνδρειας και της Κωνσταντινούπολης, ήταν ενεργή γλώσσα και απλά εξελισσόταν. Πάπες, Πατριάρχες και λοιποί πνευματικοί άντρες διδάχθηκαν αυτήν τη γλώσσα κι έπρεπε να γεννηθεί ο Έρασμος (14571536) για να ελεγχθεί η προφορά της.

Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται  την αθλιότητα και την υστεροβουλία του συστήματος, που ακόμα και σήμερα επιμένει στην άποψη του άσχετου και κακόβουλου Εράσμου. Μέσω αυτής της παραδοχής κατόρθωσε το σύστημα να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του κι αυτό έγινε μέσω του αποκλεισμού των Ελλήνων από τον πνευματικό χώρο της Δύσης. Αφού αμφισβήτησαν την προφορά τους, αμφισβήτησαν το σύνολο της γνώσης κι αναγνώρισαν δικαιώματα μόνο στους πρεσβύτερους Δυτικούς, που μέσω της επίπονης διαδικασίας της παιδείας, μάθαιναν αυτήν τη φορά και λανθασμένα τα ελληνικά. Ενώ δηλαδή υπήρχαν άνθρωποι στη Δύση, που είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική, δεν υπήρχε ούτε ένας ανάμεσά τους, που να είναι σ επαφή με τη γνώση. Αν σ αυτά προσθέσει κάποιος και το διαφορετικό θρησκευτικό δόγμα, εύκολα αντιλαμβάνεται τη θέση τους. Με μέσο τον Έρασμο οι Πάπες θα μπορούσαν να κοιμούνται ήσυχοι γι αρκετούς αιώνες κι οι άνθρωποι να ζουν μέσα στην άθλια κοινωνία.

Κάποιος σ αυτό το σημείο θ αναρωτιόταν και θα έλεγε: “είναι επομένως τόσο ευφυείς οι Έλληνες και θα κατόρθωναν όλα αυτά που επιθυμούσαν οι άνθρωποι;”. Δεν είναι πιο ευφυείς από κανένα άλλο παιδί του Θεού. Απλά είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να διαβάζει κάποιος αυθεντική φιλοσοφία στα εφηβικά του χρόνια, από το να έρχεται σε επαφή μ αυτή σε μεγάλη ηλικία. Ο νέος ακόμα κι όταν δεν τον συμφέρει, αγωνίζεται για τους ανθρώπους, ενώ ο πρεσβύτερος μοιχός ποτέ. Η κατάσταση αυτή που διαμορφώθηκε μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης παρέμεινε σταθερή μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Ήταν μία κατάσταση, που οφειλόταν αποκλειστικά στην άγνοια των  λαών, που είχαν μετατραπεί σε Ιουδαίους και υπάκουαν πιστά στους δούλους.

Σ άλλο μέρος της θεωρίας είδαμε πώς λειτουργούν τα διάφορα υποσυστήματα μέλη του παγκοσμίου Συστήματος και πώς επωφελούνται οι δούλοι. Οι άνθρωποι εργάζονται σκληρά σαν δούλοι κι όποτε εμφανίζεται πρόβλημα θυσιάζονται χωρίς δικαίωμα αντίδρασης. Τα σύνορα των χωρών αυτής της περιόδου είναι ευμετάβλητα και κάθε μεταβολή τους απαιτεί ανθρώπινο αίμα. Ο Κύριος έχει παραδώσει την εξουσία στον Ουρανό και η λειτουργία του κόσμου είναι αποτέλεσμα της φιλοσοφίας τ Ουρανού. Ουρανός = Πέτρος = Μωυσής = 36.

Το πρόβλημα μ αυτήν την κατάσταση βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να παραμείνει επ άπειρον. Το κύριο στοιχείο που τη διατηρεί είναι η δυνατότητα επέκτασης στο χώρο. Η αντοχή της στο χρόνο είναι δυνατή, γιατί το σύστημα τύπου Βαβυλώνας γεννά εκλεκτούς με πολύ αργό ρυθμό. Όμως αυτοί οι εκλεκτοί, όσο κι αν είναι ολιγάριθμοι σε σχέση με τους λαούς, απαιτούν πλούτο για να στηρίζουν το σύστημα. Όταν ο πλούτος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη γη, εφόσον υπάρχει μόνο γεωργική παραγωγή δεν μπορεί να μοιράζεται επ άπειρον. Σ αυτήν την περίοδο ήταν θέμα επιβίωσης η επέκταση του συστήματος στο σύνολο του πλανήτη. Ό,τι καταλαμβάνει το σύστημα, το μοιράζει στους δούλους του και μ αυτόν τον τρόπο επιβιώνει. Η γη όμως δεν είναι άπειρη, αλλά πεπερασμένη. Κατέλαβαν το νέο κόσμο και τον μοιράστηκαν. Εκχριστιάνισαν τους λαούς για ν  ανέχονται τους άθλιους κι επιβίωσαν οι δούλοι. Πόσο όμως μπορούσε να διαρκέσει αυτή η κατάσταση; Οι εκλεκτοί παράγονται με γεωμετρική πρόοδο κι αργά ή γρήγορα, κλονίζεται το σύστημα. Ο εκλεκτός Άγγλος ή Γάλλος γεννά εκλεκτούς κι ο πλούτος κατακερματίζεται χωρίς περιθώριο εναλλακτικής λύσης.

Σ αυτό το σημείο το σύστημα προσπάθησε με νομικά μέσα να επέμβει, αλλά κι αυτά είναι αδύνατο να σώσουν την κατάσταση. Οι πρωτότοκοι κληρονομούσαν το σύνολο του πλούτου και της ισχύος, ώστε να μη διαμελίζεται το κεφάλαιο χάνοντας την ισχύ του. Πόσο όμως θ άντεχε αυτή η κατάσταση; Οι γιοι των φεουδαρχών, που δεν κληρονομούσαν πλούτο, ήταν επικίνδυνοι, γιατί είχαν γνώση. Όλα αυτά έχουν την τάση ν αλλάζουν τα δεδομένα κι αυτό σημαίνει ότι το καινούριο απειλεί το παλιό και μέσα σ αυτά βρίσκεται και η εξουσία. Ο Ουρανός είναι θέμα χρόνου να κλονιστεί κι εμείς από τη θεογονία γνωρίζουμε τη διάδοχη κατάσταση. Το χριστιανικό σύστημα είναι, όπως περιγράψαμε σε άλλο σημείο ένα σύστημα ξηράς. Έχει τη μέγιστη δύναμη λόγω του Ηλίου και τη δύναμη να δηλητηριάζει με αίμα τους ανθρώπους. Όμως το αίμα το παράγουν οι δούλοι του, όταν έχουν συμφέρον από την ισχύουσα κατάσταση και είναι ενσωματωμένοι στο σύνολό τους μέσα σ αυτό. Όταν υπάρχουν άνθρωποι με γνώση έξω από το σύστημα, αμφισβητούν αυτό το αίμα, εφόσον γνωρίζουν την προέλευσή του. Αυτή η αμφισβήτηση σε συνδυασμό με τη γέννηση ιδεών κι απόψεων, αρχίζει και δημιουργεί ύδατα.

Το σύστημα ξηράς δηλαδή αρχίζει και χάνει τη στεγανότητά του. Από την πτώση της Κωνσταντινούπολης και ως τη Γαλλική Επανάσταση έχουμε μία πλημμύρα της ξηράς. Η Ιερά Εξέταση είχε σκοπό να εμποδίσει αυτήν την πλημμύρα, εξοντώνοντας το σύνολο των ανθρώπων, που αμφισβητούσαν την εκκλησία κι αποκρύπτοντας τη γνώση τους, απέκρυπτε την παιδεία, επομένως το “ύδωρ το ζων”. Οι δήθεν πιστοί του Χριστού σκότωναν ανθρώπους, με τρόπο που ούτε τα ζώα της ζούγκλας δε σκοτώνουν. Οι άνθρωποι εκείνοι ήταν ζώα, που όμοιά τους δεν υπάρχουν στη Δημιουργία. Καμία όμως Ιερά Εξέταση δεν είναι δυνατό να εμποδίσει τους ανθρώπους να δρουν “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Θεού και να παράγουν “ύδωρ ζων”. Ήταν απόλυτα θέμα χρόνου ν ακολουθήσει ο κατακλυσμός, που θα έτεινε ν ανατρέψει το σύστημα.

Η περίοδος της Αναγέννησης της Δύσης είναι ακριβώς όμοια με την περίοδο πριν από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι είναι ενταγμένοι στο πατριαρχικό σύστημα.. άλλοι πνίγονται στα ύδατα και άλλοι δηλητηριάζονται από το αίμα που προκαλούν οι φωστήρες. Βλέπουμε λοιπόν την απόλυτη επανάληψη του θεϊκού Σχεδίου. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός κι αυτό είναι επιθυμητό ότι ο χριστιανικός κόσμος είναι μεικτός. Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στο ίδιο σύστημα κι αυτή είναι η ιδιομορφία της νέας κατάστασης. Μέσα στη Γαλλία και στην ίδια γειτονιά υπήρχαν άνθρωποι, που πνίγονταν από τα ύδατα και άλλοι, που καίγονταν από τους φωστήρες, όπως στην πατριαρχική Ευρώπη της αρχαιότητας πνίγονταν οι άνθρωποι και την ίδια περίοδο στη Βαβυλώνα δηλητηριάζονταν. Κατά την Αναγέννηση αυτά συνέβαιναν στον ίδιο χώρο  κι αυτή είναι η βάση του σύγχρονου πολιτισμού και τεχνολογίας. Όμως ο Θεός ελέγχει αυτήν την κατάσταση κι αυτό σημαίνει ότι είναι εντελώς προβλέψιμη η εξέλιξη. Κατά την Αναγέννηση σχηματίζεται θάλασσα για πρώτη φορά μετά από αιώνες και είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί η Κιβωτός, και συνεπώς οι Έλληνες.

Η μεγάλη έκρηξη όμως που δημιουργεί αυτήν τη θάλασσα πραγματοποιήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Το σύστημα αναγκάστηκε να σπάσει τα στεγανά της γνώσης κι αυτό σήμαινε κατακλυσμό. Είναι ο μοναδικός κατακλυσμός στη Γη, που έγινε λόγω δυναμικής και όχι εξαιτίας επιλογής εκλεκτού. Αν υπήρχε εκλεκτός, που θα παρέδιδε τότε στους ανθρώπους αυτά, που παρέδωσε η επανάσταση, αυτός θα ήταν ο Μεσσίας κι αυτό ήταν ανεπιθύμητο, γιατί θα ήταν πρόωρο. Η μοιχαλίδα γενιά δεν είδε ούτε εκείνη την εποχή το θαύμα.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τη σημασία της Γαλλικής Επανάστασης, πρέπει να καταλάβει τα δεδομένα και να θυμηθεί την περίπτωση του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος μπήκε σ ένα σύστημα ξηράς και προκάλεσε κατακλυσμό. Παρέδωσε το σύνολο της γνώσης στους ανθρώπους και ο ίδιος χάθηκε. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν ακριβώς η ίδια περίπτωση, με τη διαφορά ότι δεν υπήρχε ο Αλέξανδρος. Οι Ευρωπαίοι μετά από αιώνες έρχονταν σε επαφή με τη φιλοσοφία. Μετά από αιώνες ακούστηκαν ξανά στο χώρο της Ευρώπης λέξεις όπως “δημοκρατία”, “ελευθερία”, “ισότητα”. Εκείνη την ώρα του κατακλυσμού έπρεπε να παρθούν άμεσες και ισχυρές αποφάσεις, εφόσον κινδύνευε το σύστημα στο σύνολό του. Η τελειότητα του Σχεδίου του Θεού σ  αυτό το σημείο φαίνεται. Δεν επιτρέπει σε καμία περίπτωση ο Θεός να κινδυνεύσει το Σχέδιό Του από τους δούλους. Το Σχέδιο δε στηρίζει στην ευφυΐα των δούλων, αλλά στην τελειότητα του σχεδιασμού. Ο Πάπας ή ο Πατριάρχης, που εκείνη την εποχή πήραν τις αποφάσεις, δεν προστάτευσαν το σύστημα επειδή ήταν ευφυείς, αλλά οι ίδιοι προστατεύτηκαν από το σχεδιασμό του. Το Μυστικό Σχέδιο επιτρέπει στους δούλους να κινούνται σε προκαθορισμένα όρια κι ούτε ένα χιλιοστό παραπάνω. Όταν λοιπόν προκλήθηκε ο κατακλυσμός, οι άνθρωποι είχαν στα χέρια τους τα πάντα. Γνώριζαν για τον ιουδαϊσμό, γνώριζαν για τη δημοκρατία και είχαν να διαλέξουν.

Ο κόσμος απλά δε λυτρώθηκε, γιατί οι άνθρωποι που γεννιούνται μέσα στα ιουδαϊκά  συστήματα, κι επομένως στο χριστιανισμό, είναι υποκριτές. Φώναζε για δημοκρατία ο Γάλλος επαναστάτης, αλλά μέσα στο μυαλό του φώλιαζε η ιδέα της λήψης εξουσίας. Φώναζε για ισότητα, αλλά θεωρούσε τον εαυτό του πιο ίσο από τ αδέρφια του, που δεν είχαν γνώση. Φώναζε κατά του βασιλιά, αλλά στην πραγματικότητα φθονούσε το θρόνο του και τις απολαύσεις του. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα των μεικτών χαρακτηριστικών της χριστιανικής κοινωνίας. Την επανάσταση την έκαναν αυτοί, που πνίγονταν μέσα στα ύδατα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν στις προθέσεις τους να βοηθήσουν αυτούς, που γεύονταν το αίμα. Ο Γάλλος δήθεν δημοκράτης πάλευε για να πάρει εξουσία κι αντιμετώπιζε το Γάλλο χωρικό κατά τον ίδιο τρόπο μ αυτούς που ήθελε να νικήσει. Η γνώση τού επέτρεπε να ελπίζει ότι ο χωρικός, που επηρεάζεται από τους δούλους της εκκλησίας, μέσα από κατάλληλες συνθήκες, θα επηρεάζεται με όμοιο τρόπο και από τον ίδιο.

Ο Πάπας γνώριζε από τότε τι επρόκειτο να γίνει και πώς θα γινόταν. Το πρώτο πράγμα που έγινε, ήταν να επέλθει μία μυστική συμφωνία μεταξύ των αθλίων. Οι άνθρωποι που είχαν γνώση είτε αντιπροσώπευαν την παλιά τάξη είτε την καινούρια, αποφάσισαν από κοινού να μοιραστούν τις εξουσίες, επομένως τον πλούτο της κλοπής, αφήνοντας τους ανθρώπους, που δεν είχαν γνώση μέσα στο σκοτάδι. Κανένας και για οποιονδήποτε λόγο δεν έπρεπε να σκορπά γνώση ανάμεσα στους φτωχούς. Όταν αναφερθήκαμε στις γλώσσες των λαών της Δύσης, είπαμε ότι ευνοούν την στρωματοποίηση της κοινωνίας κι αυτό είναι μέσον άμυνας του συστήματος.

Αυτό που σ εκείνο το σημείο γινόταν δύσκολα αντιληπτό, αποκαλύπτεται με τη μελέτη των όσων ακολούθησαν τη Γαλλική Επανάσταση. Ο φτωχός Γάλλος είχε πλέον πρόσβαση στη γνώση και άρα οι πόρτες δεν ήταν το ίδιο ισχυρά κλειστές γι αυτόν. Για ν ανοίξουν όμως, θα έπρεπε ν ακολουθήσει το δρόμο της  παιδείας κι αυτό ήταν μεγάλη παγίδα. Οι γιοι των φεουδαρχών δεν ήταν οι μόνοι που γνώριζαν πλέον από φιλοσοφία, αλλά και τα παιδιά των χαμηλότερων τάξεων. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι τα παιδιά των φτωχών έπρεπε να θυσιαστούν γι αυτήν την παιδεία και, όταν την έπαιρναν, γίνονταν συνένοχοι του συστήματος. Καμάρωνε ο δούλος, που έβλεπε το γιο του να μιλά όμοια με τους  κυρίους του, αλλά δεν έβλεπε ότι ο γιος δεν αγωνιζόταν για τ αδέρφια του, αλλά για την κλοπή. Οι φτωχοί που μέχρι τότε συντηρούσαν τους κλέφτες ευγενείς, είχαν από εκείνη τη στιγμή την υποχρέωση να συντηρούν και τους κλέφτες γιους τους.

Ποιοι ήταν όμως, όλοι αυτοί, που συνωμοτούσαν σε βάρος των λαών; Για να το αντιληφθεί κάποιος αυτό, θα πρέπει ν αναζητήσει την ταυτότητά τους στον τρόπο γέννησής τους. Όλοι αυτοί γεννήθηκαν μέσα στη θάλασσα, που ακολούθησε τον κατακλυσμό. Ήταν παιδιά της παιδείας. Παιδεία = Κατακλυσμός = 36. Όμως από τη στιγμή που υπάρχει κατακλυσμός, ο άνθρωπος είναι ανεξέλεγκτος. Το σύστημα γνωρίζει την υποκρισία των ανθρώπων,  αλλά αυτό δεν είναι ικανό να διασφαλίσει τα συμφέροντά του. Ανάμεσα στους πολλούς υποκριτές θα υπάρξουν και αγνοί άνθρωποι κι αυτοί είναι επικίνδυνοι. Γνωρίζοντας το σύστημα αυτήν την κατάσταση, επιδιώκει να πάρει τον απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων της γνώσης. Αυτό είναι κατορθωτό, εφόσον υπάρχει η γνώση του Θεού. Ο Θεός έδωσε δύο τύπους γνώσης και μέσω αυτών οριοθέτησε το σύνολο του χώρου τού πνεύματος.

Τα Ομηρικά Έπη είναι η παιδεία των Ελλήνων και το σύστημα γνώριζε ότι αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται σαν δούλοι, όταν υπάρχει δυνατότητα είσπραξης υπεραξίας. Η πολιτική των Ελλήνων στα ελληνιστικά βασίλεια ήταν ο οδηγός της απόφασης των δούλων. Σ εκείνα τα βασίλεια οι Έλληνες εμπόδισαν τον εξελληνισμό, γιατί δεν τους συνέφερε. Στη Δύση η περίπτωση αυτή ήταν ακόμα πιο εύκολη λόγω της γλώσσας. Στα ελληνιστικά βασίλεια φώναζε κάποιος “ζήτω η δημοκρατία” κι οι άνθρωποι έστρεφαν το μίσος τους εναντίον όλων των κλεφτών, εφόσον γνώριζαν τη σημασία της έννοιας. Στην Ευρώπη αντίθετα, φώναζαν “ζήτω η δημοκρατία” και εννοούσαν κάτω οι βασιλιάδες και πάνω οι νέοι άθλιοι κλέφτες. Δημοκρατία στη Δύση σήμαινε, οι κλέφτες να προέρχονται από το σύνολο των τάξεων και όχι μόνο από την τάξη των ευγενών.

Όλα αυτά ήταν γνωστά και για να ξαναδημιουργηθούν, έπρεπε να ξαναδημιουργηθούν οι συνθήκες που τα προκαλούν. Το σύστημα γνώριζε ότι ήταν απαραίτητο η γνώση για τη δημοκρατία να περιέλθει σε ανθρώπους, στους οποίους η παιδεία δε θα επέτρεπε να γίνουν επικίνδυνοι. Το σύστημα δηλαδή ήταν αναγκαίο να γεννήσει Έλληνες. Έπρεπε να γεννηθούν Έλληνες, ώστε η γνώση τους για τη δημοκρατία να τους περιορίζει σ ένα συγκεκριμένο πεδίο. Η δημοκρατία να ήταν γι αυτούς απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά όχι για τους φτωχούς. Ν αποκαλεί ο ένας τον άλλο κλέφτη, αλλά όχι κάτω από το συμφωνηθέν όριο κλοπής. Ο ένας πολιτικός να λέει τον άλλο κλέφτη, μόνο όταν κλέβει παραπάνω απ αυτόν και όχι επειδή ζει πλούσια σε βάρος των φτωχών. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν Έλληνες και οι Έλληνες γεννιούνται μόνο μέσω των Επών.

Το σύστημα σκεπτόμενο πονηρά, δημιούργησε συστήματα παιδείας όμοια στη δομή μ αυτό κι έδινε ως βάση της παιδείας τα Ομηρικά Έπη. Η διαφορά εκείνων των Ελλήνων από τους Έλληνες της Αθήνας βρισκόταν στην ιδιαιτερότητα της χριστιανικής κοινωνίας κι ειδικότερα αυτήν της Δυτικής.  Οι Έλληνες της Δύσης ήταν ταυτόχρονα κι εκλεκτοί, ενώ της Αθήνας όχι. Οι Δυτικοί έπρεπε ν αγωνιστούν για να γίνουν Έλληνες, σε αντίθεση μ αυτούς της αρχαίας Ελλάδας. Ο Αλέξανδρος δεκατριών ετών παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, ενώ ο Δυτικός έκανε το αντίστοιχο σε μεγάλη και άρα επικίνδυνη ηλικία. Ο Αλέξανδρος κατανοούσε τη φιλοσοφία, επειδή η γλώσσα του το επέτρεπε, ενώ ο Δυτικός έπρεπε κατ  αρχήν να περάσει από τα στάδια της εκμάθησης ορολογίας. Όταν υπάρχει ορολογία για την κατανόηση οποιουδήποτε θέματος, εννοείται ότι αυτός που ελέγχει το χρόνο που δίνεται αυτή, ελέγχει το χρόνο εκμάθησης του συγκεκριμένου θέματος. Μετά από απουσία αιώνων, οι Έλληνες επιστρέφουν στη Δυτική κοινωνία και διατηρούνται όλα τ απαραίτητα στεγανά, ώστε να κλέβουν απερίσπαστοι.

Ο Έλληνας της Γαλλίας ή της Αμερικής γνωρίζει ότι μετά τον εξελληνισμό του στο πανεπιστήμιο, θα βρει μία καλύτερη δουλειά από τον όμοιό του χωρίς την παιδεία του και θα ζήσει σίγουρα πιο πλούσια ζωή. Δεν υπάρχει αθλιότητα και κλοπή, που να μην την κάνουν κι αν ερωτηθούν από τους απλούς ανθρώπους για οτιδήποτε, θα πουν ψέματα. Ο απόφοιτος του Χάρβαρντ απολαμβάνει τις προγαμιαίες σχέσεις, χωρίζει με μεγάλη ευκολία, όταν το επιθυμεί και στέλνει την κόρη του για έκτρωση, όταν αυτή η εγκυμοσύνη είναι εκτός σχεδιασμού του. Αν ερωτηθεί όμως σχετικά με την άποψή του για τη ζωή, θα πει σίγουρα ότι ο άνθρωπος πρέπει να παντρεύεται δήθεν αγνός  και να μη χωρίζει. Όσον αφορά την έκτρωση, είναι σε θέση ακόμα και να κλάψει για το έγκλημα, όπως το θεωρεί. Βρομερά υποκείμενα που κλέβουν και ρημάζουν κι όταν θίγονται τα συμφέροντά τους δε διστάζουν να σκοτώσουν τον κόσμο. Για το μεγαλείο της Γαλλίας και της Αμερικής αξίζει να χυθεί αίμα, αρκεί να μην είναι το δικό τους ή αυτό των παιδιών τους. Αναγκάζουν τις μητέρες των ανθρώπων να κλάψουν και να θρηνήσουν, για να μπορούν αυτοί ν απολαμβάνουν πλούτο. Νέοι όμορφοι όπως ο Υιός του Θεού γεμίζουν με τα κορμιά τους τα χαρακώματα των πολέμων, για να βγαίνουν οι άθλιοι και να μιλούν για νίκη και μεγαλείο.

Με τη γέννηση αυτών των ανθρώπων γεννήθηκε ταυτόχρονα και ένας άλλος Θεός. Την εξουσία δεν την είχε στην κατοχή του πλέον μόνο ο “ελέω πνευματικών δικαιωμάτων” Ουρανός, αλλά κι ένας νέος Θεός, που γνωρίζουμε ότι είναι ο Κρόνος. Κρόνος = Έλληνες = 34. Όταν αναφερθήκαμε στη θεογονία, είπαμε ότι ο Κύριος από τη στιγμή που εμφανίστηκε ως άνθρωπος, δε μεταφέρει το σύνολο της ισχύος Του και της εξουσίας Του στον Ουρανό, που κάτω από ορισμένες συνθήκες νικιέται. Οι αρχαίοι Έλληνες νίκησαν κάποτε τον Ουρανό και πήραν την παντοκρατορία. Σ αντίθεση όμως μ εκείνους, οι Έλληνες που ξαναγεννήθηκαν με τη Γαλλική Επανάσταση,  δε νίκησαν τον ουρανό, αλλά μοιράστηκαν την εξουσία. Αυτό οφείλεται στις διαφορετικές συνθήκες γέννησης. Οι Έλληνες της αρχαίας Αθήνας μπήκαν στο σύστημα μέσω των Επών, ενώ οι Έλληνες της Δύσης προσπάθησαν να ξεφύγουν απ αυτό. Οι Έλληνες της αρχαιότητας δε γνώριζαν κοινωνία όπου υπάρχει κύριος, ενώ οι Έλληνες της Δύσης ήταν παιδιά μίας κοινωνίας, στην οποία την εξουσία είχε ένας σκληρός κύριος, εξαιτίας των σκληρών δούλων του. Εξαιτίας αυτών των συνθηκών, η μάχη αφορούσε την κατανομή της εξουσίας και όχι τη λήψη του συνόλου της. Η σύγκρουση μεταξύ Ουρανού και Κρόνου έγινε στο επίπεδο των ουρανών κι αυτό σημαίνει ότι οι απλοί άνθρωποι εκτός παιδείας ελάχιστα ωφελήθηκαν.

Η συνωμοσία έγκειται στο γεγονός ότι οι Θεοί αυτοί δεν κατέβηκαν στο επίπεδο της Γης να μονομαχήσουν, αλλά μέσα στον ουρανό, που προστατεύεται από τα πνευματικά δικαιώματα. Οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι μίσησαν και πολέμησαν τους επισκόπους και τους Πάπες, αλλά μόνον όσον αφορά τον τομέα κατανομής της εξουσίας. Ήταν αγαπημένοι φίλοι, όταν και οι απλοί άνθρωποι ζητούσαν το μερίδιό τους. Ο άθλιος πρώτα εξελληνιζόταν και μετά πολεμούσε τον Ουρανό για την εξουσία, και τους απλούς ανθρώπους για τη διαιώνιση της κλοπής. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας της μάχης εντελώς εκ του πονηρού δεν αμφισβήτησαν την εκκλησία κι επομένως τον Πέτρο. Ο Κύριος έδινε δικαιώματα στο διάβολο Ουρανό κι αυτός μεταβίβαζε μέρος αυτών στον Κρόνο.

Αυτή όμως η συγκατοίκηση είναι μία κατάσταση, που δεν είναι δυνατό να διατηρείται επ άπειρον. Ήταν αδύνατον τα βασίλεια του Μεσαίωνα ν αντέξουν την τεράστια διασπορά υπεραξίας που δημιουργούσε η μαζική παραγωγή εκλεκτών μέσω των πανεπιστημίων. Οι Γραφές περιγράφουν τη διάδοχη κατάσταση με την αναφορά ότι ο Ουρανός είχε υιούς τους Τιτάνες. Οι Τιτάνες που ήταν οι εκλεκτοί του Πέτρου, ήταν όλοι οι πατέρες της εκκλησίας. Οι άγιοι της εκκλησίας ήταν ορατοί απ άκρον σ άκρον της χριστιανοσύνης. Αυτούς κανένας άνθρωπος δεν τους αμφισβητεί, γιατί κινδυνεύει, όταν κυρίαρχος είναι ο Ουρανός. Όταν εμφανίζεται όμως ο Κρόνος, που είναι κι αυτός εκλεκτός, έχει τη γνώση να πολεμήσει τον πατέρα του. Ο Κύριος δεν επιτρέπει τον αγώνα μέχρις εσχάτων, αλλά απ  αυτήν τη μάχη και πάλι ευνουχίζεται ο Ουρανός. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η κοινωνία της Δύσης χάνει τ απόλυτα αντρικά χαρακτηριστικά της πατριαρχίας, αλλά μόνο στον ουρανό.. συνεπώς τη νέα κατάσταση τη γεύονται μόνο αυτοί, που έχουν παιδεία. Οι Έλληνες της Δύσης ζουν μέσα σε μία διαφορετική κοινωνία από τους υπόλοιπους, γιατί έχουν τη γνώση ν  αγνοούν τους κληρικούς. Όλοι οι υπόλοιποι όμως, λόγω της έλλειψης παιδείας, παραμένουν στην ίδια κατάσταση. Επειδή όμως ο Ουρανός ή Πέτρος, αρχίζει κι αιμορραγεί στο σύνολο της Ευρώπης, οι σταγόνες του αίματος του πέφτουν σ όλη την έκτασή της.

Η επανάσταση ξεκίνησε στη Γαλλία, αλλά η Ευρώπη ήταν στο σύνολό της χριστιανική. Όταν ο Πέτρος νικιέται σ ένα σημείο της, είναι θέμα χρόνου να νικηθεί στο σύνολο της έκτασής της. Οι Γάλλοι ήρθαν πρώτοι σε διαπραγμάτευση με την εκκλησία και μετά ακολούθησαν οι υπόλοιποι. Από το αίμα λοιπόν τ Ουρανού άρχισαν να γεννιούνται οι Γίγαντες, που υπάρχουν στο σύνολο της Ευρώπης, αλλά σε αντίθεση με τους Τιτάνες, αφορούν μόνον το χώρο της καταγωγής τους. Οι Γίγαντες είναι άνθρωποι των οποίων η δύναμη ξεφεύγει από τα ανθρώπινα όρια. Ο γιγαντισμός αυτός είναι αποτέλεσμα της μεικτής κοινωνίας και της ύπαρξης μεικτής παιδείας. Εμφανίστηκε πρώτα στα ελληνιστικά βασίλεια και μετά από αιώνες στη Δυτική Ευρώπη. Ο γιγαντισμός αυτός είναι αποτέλεσμα της συνύπαρξης Ελλήνων κι Ιουδαίων μέσα στην ίδια κοινωνία.

Τα Ομηρικά Έπη δημιουργούν Έλληνες, που αγωνίζονται για τα ιδεώδη τους και συνυπάρχουν μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια. Αντίθετα η Παλαιά Διαθήκη έχει τη δύναμη να δημιουργεί δούλους. Οι θρησκόληπτοι γίνονται δούλοι του Μωυσή ή του Πέτρου, αλλά αυτοί που παίρνουν ψευδοφιλοσοφία γίνονται δούλοι κάθε άθλιου. Ο κάθε Έλληνας δηλαδή ακολουθείται από δούλους κι ενώ στο επίπεδό του απαιτεί δημοκρατία, στο αντίστοιχο των δούλων απαιτεί υπακοή. Ένας πολιτικός, για παράδειγμα, φωνάζει και ωρύεται, όταν διαπιστώνει ότι του στερούν την ελευθερία έκφρασης. Ο ίδιος όμως ακολουθείται από δούλους οπαδούς κι ωρύεται εξίσου, όταν κάποιος απ αυτούς διατυπώσει αντίθετη απ αυτόν άποψη. Αυτός ο πολιτικός είναι γίγαντας, γιατί η δύναμή του δεν είναι δύναμη ενός ανθρώπου, αλλά η δύναμη του συνόλου των ανθρώπων, που είναι δούλοι του, έχοντας πάντα την ίδια άποψη μ αυτόν. Η αξία τους και η ισχύς τους είναι τοπική, γιατί η κάθε επιμέρους κοινωνία έχει τους δικούς της Γίγαντες. Ο Γάλλος πολιτικός δεν έχει καμία ισχύ έξω από τη Γαλλία και δεν επηρεάζει τους Γερμανούς. Οι Γίγαντες μεριμνούν μόνο για την επιβίωσή τους και την παγκόσμια εξουσία. Στόχος τους είναι να νικήσουν τους Θεούς και να πάρουν την ύψιστη εξουσία.

Αυτό που συμβαίνει με τους Γίγαντες και είναι αξιοπερίεργο δείχνοντας την ευφυΐα του Θεού είναι ότι, όταν ο Χριστός ήρθε στη Γη ως οικοδεσπότης, ως Αιγιόχος Δίας, τους παρέσυρε σε μία τεράστια παγίδα. Οι Γίγαντες υπήρχαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δρούσαν με τον ίδιο τρόπο πολεμώντας τους Θεούς. Ο Χριστός με την ιδιότητα του Κυρίου, τους παρασέρνει στον κάτω κόσμο και τους βυθίζει στον Τάρταρο. Μέχρι δηλαδή την τελική νίκη του χριστιανισμού, που οριστικοποιήθηκε το 800 μ.Χ., ακολουθείται μία πορεία αντίστροφη προς το χρόνο. Ο Κύριος βρίσκει τους Γίγαντες να τον πολεμούν, τους μετατρέπει σε Τιτάνες, δίνει εξουσία στον Ουρανό για να τους γεννά, αλλά κρατά για τον εαυτό του εξουσία Κυρίου. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ο ίδιος ο Κύριος αφήνει το χρόνο να ξαναδημιουργήσει τα ίδια δεδομένα. Ο ίδιος τους επιτρέπει να ξαναγεννηθούν ώστε, όταν ξαναεμφανιστεί ως Αιγιόχος, να τους νικήσει τελειωτικά. Οι Γίγαντες είναι θνητοί και η αξία τους είναι σε τοπικό επίπεδο. Στο σύνολο όμως του διαστήματος που ζουν, συνεχώς αυξάνουν τις δυνάμεις τους, μέχρι να σταθεροποιηθούν στο ύψιστο σημείο.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε τι συμβαίνει μέσω της ιστορίας. Μετά τον ευνουχισμό τ Ουρανού, άρχισαν να γεννιούνται οι πρώτοι Γίγαντες, που ήταν οι εκφραστές των διαφόρων λαών είτε ως πολιτικοί είτε ως πνευματικοί άντρες. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, σε κάθε χώρο  οι θνητοί που γίνονται Γίγαντες, προσθέτουν δύναμη στον αρχικό Γίγαντα, που είναι οι ίδιοι. Η αρχή έγινε στη Γαλλία. Εμφανίστηκαν διάφοροι Γίγαντες στο συγκεκριμένο χώρο. Κυλώντας όμως ο χρόνος, εμφανίστηκαν Γίγαντες σ όλη την Ευρώπη, εξακολουθώντας όμως να εμφανίζονται και στη Γαλλία. Το σύνολο των Γιγάντων της Γαλλίας είναι ο Γίγαντας Γαλλία. Η συνολική δηλαδή φιλοσοφία και γνώση του συγκεκριμένου χώρου και του συγκεκριμένου λαού, από τη στιγμή που έχει κεντρική εξουσία, είναι ένας Γίγαντας. Γίγαντες είναι επίσης η Βρετανία, η Γερμανία και συνεπώς όλα τα κράτη που αναπτύχθηκαν μέσα στο χριστιανικό χώρο κι επηρεάζονται από τη γνώση του. Πολεμούν το Θεό, γιατί η κοσμοθεωρία τους είναι προϊόν της δικής τους αντίληψης και δεν έχει σχέση μ  αυτήν του Θεού. Όταν οι Γερμανοί πιστεύουν ότι η γερμανική φιλοσοφία κι ο γερμανικός τρόπος ζωής είναι ανώτερος των υπολοίπων κι επομένως πρέπει να επιβληθούν στον κόσμο, έρχονται αντιμέτωποι με το Θεό. Είναι όμως αυτή η άποψη του ανθρώπου που γεννιέται στη Γερμανία, είτε φτωχού είτε πλούσιου; Όχι βέβαια. Αυτή η άποψη είναι του γίγαντα Γερμανία, που προσπαθεί να τη μεταφέρει ανάμεσα στους ανθρώπους, ώστε να τους εκμεταλλεύεται.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το σύνολο αυτών των Γιγάντων είναι θνητοί εφόσον η άποψή τους είναι ατελής αλλά βλέπουμε επίσης ότι βρίσκονται στη Γη και τείνουν ν ανέβουν στον ουρανό. Ενώ, δηλαδή, ο Ουρανός και ο Κρόνος βρίσκονται στον ουρανό, εφόσον οι απλοί άνθρωποι δεν είναι μέλη τους, οι Γίγαντες αγγίζουν τη Γη. Το σύνολο των Γάλλων είναι ο Γίγαντας Γαλλία, αλλά οι εκλεκτοί της Γαλλίας είναι είτε ο Κρόνος είτε οι γιοι τ Ουρανού. Η προσπάθεια του θνητού Γίγαντα να ανεβεί στον ουρανό, είναι η προσπάθεια του γαλλικού υποσυστήματος, για παράδειγμα, να κάνει τη φιλοσοφία του συστήματός του ουράνια γνώση, όμοια μ εκείνη των Επών ή της Διαθήκης. Όταν οι Γάλλοι παίρνουν παιδεία, με την οποία προσπαθείται εκ του πονηρού να δοθεί η εντύπωση σ αυτούς, που την παίρνουν ότι είναι εκλεκτοί λόγω αυτής, στην πραγματικότητα προσπαθούν οι άθλιοι να διατηρήσουν τα μεικτά χαρακτηριστικά της κοινωνίας. Όλοι οι Γάλλοι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους λαούς, αλλά για να διατηρηθεί αυτό το μεγαλείο, θα πρέπει ν ανέχονται τους κλέφτες Γάλλους. Οι κλέφτες αυτοί είναι εκείνοι, που έχουν την αυθεντική παιδεία και την εκμεταλλεύονται. Είναι τόσο άθλιοι όλοι αυτοί οι εκλεκτοί, ώστε δε διστάζουν εμπρός σε τίποτε. Μιλά ένας Γάλλος πολιτικός με πάθος στο λαό για την ιστορία του και κρυφογελά, όταν ο συνάδελφός του Γερμανός κάνει το ίδιο. Αυτοί οι δύο έχουν κοινή παιδεία, ενώ ο λαός είναι έρμαιο στις διαθέσεις των αθλίων.

Αυτοί οι Γίγαντες, ενώ στη Γη είναι πανίσχυροι, παρ όλ αυτά στον ουρανό φοβούνται να πολεμήσουν και τον Ουρανό και τον Κρόνο. Αυτό συμβαίνει, γιατί σ οποιαδήποτε μάχη με τους αθάνατους, αυτοί πεθαίνουν. Αν πολεμήσουν με τον ουρανό, θα διαλύσουν οι κορμοί τους, γιατί θα πάψει να υπάρχει παραγωγή δούλων. Αν η φιλοσοφία της Γαλλίας επιτεθεί εναντίον της φιλοσοφίας της εκκλησίας, θα διαλυθεί την ίδια στιγμή. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να πολεμήσει τον Κρόνο. Αν αποφασίσει να επιτεθεί εναντίον της ελληνικής  φιλοσοφίας, θα πρέπει κατ αρχήν να τη γνωστοποιήσει στους ανθρώπους. Αν γίνει αυτό, όλοι θα εξελληνιστούν, κανένας δε θα υποτάσσεται σε κανέναν κι ο Γίγαντας θα διαλυθεί.

Οι Γίγαντες επιτίθενται εναντίον μόνο των Θεών με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, γιατί η ανθρώπινή τους φύση τούς απειλεί στη Γη. Επειδή ο Υιός του Θεού γεννιέται άνθρωπος και ζει ανάμεσα σ αυτούς, επηρρεάζει την κοινωνία. Από τη στιγμή που δίνει παιδεία στους απλούς ανθρώπους απειλεί την παιδεία των Γιγάντων. Είναι θέμα επιβίωσης για τους Γίγαντες να πολεμήσουν τον άνθρωπο που θα γίνει Δίας. Από τη στιγμή που υπάρχουν δύο επίπεδα κι είναι αυτά τ ουρανού και της Γης, ευνόητο είναι ότι ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο από πάνω προς τα κάτω κι άλλοι ακριβώς αντίθετα. Ο αγράμματος και χωρίς γνώση Γάλλος είναι μέλος του γίγαντα Γαλλία και βλέπει αυτούς που τον κυβερνούν να είναι μέλη επίσης του ίδιου συνόλου, αλλά διαφορετικούς από τον εαυτό του. Καταλαβαίνει ότι υπάρχει μία μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτού και των μορφωμένων. Αν παρατηρήσει καλύτερα, θα διαπιστώσει ότι οι Γάλλοι ομόφυλοί του δεν έχουν καμία διαφορά από τους αντίστοιχους Γερμανούς, Βρετανούς. Θα δει ότι σκέφτονται τα ίδια πράγματα, διαβάζουν τα ίδια βιβλία κι ακολουθούν έναν απολύτως όμοιο τρόπο ζωής. Ο πολιτικός, ο επιστήμονας, ανεξάρτητα από εθνικότητα, ζει μ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Γνωρίζει τον εθνικισμό, αλλά ζει ως κοσμοπολίτης, γνωρίζει τα ήθη και τα έθιμα του λαού του, αλλά περισσότερο διασκεδάζει μ αυτά παρά τα βιώνει. Γνωρίζει την ιστορία του λαού του, αλλά ξέρει όσα δεν ξέρει ο απλός άνθρωπος. Γνωρίζει, για παράδειγμα, ότι ο Χ ήρωας της Χ επανάστασης ήταν ένα άθλιο υποκείμενο, αλλά αυτή η γνώση δεν τον αποτρέπει, από το να καταθέσει στεφάνι στον τάφο του.

Σ αυτήν την επιλογή που είναι συνειδητή, τον οδηγεί η γνώση του. Ο λαός πρέπει να έχει ήρωες, ώστε να δημιουργούνται οι συνθήκες ομοιογένειας, που στον άνθρωπο αυτό εξασφαλίζουν υπεραξίες. Αν απομυθοποιηθούν οι ήρωες της Γαλλίας, τι μένει; Τι είναι η Γαλλία; Ποιος είναι ο Γάλλος; Και τελικά ποιοι είναι αυτοί, που κλέβουν σήμερα τον κόπο των ανθρώπων, που ονομάζονται Γάλλοι; Ζήτω η Γαλλία, φωνάζει ο Γάλλος πολιτικός, αλλά η Γαλλία είναι καλή μόνο γι  αυτόν. Αυτός ζει στα παλάτια κι ο άνεργος νέος αργοπεθαίνει από τα οικονομικά αδιέξοδα.

Αυτό που συμβαίνει σ όλες αυτές τις κοινωνίες, είναι αυτό, που συνέβαινε με τους αρχαίους Έλληνες και τους υπόλοιπους λαούς της Δύσης, αλλά με ορισμένες σημαντικές κι επιθυμητές  για το Σχέδιο διαφορές. Είπαμε ότι οι Έλληνες λατρεύουν πάντα το Δία, που σημαίνει τον Κύριο με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Λατρεύουν τον Υιό του Θεού, επειδή τον γνωρίζουν. Αυτή η γνώση που είναι γέννημα της παιδείας τους, τούς κάνει να συμπεριφέρονται με διαφορετικό τρόπο. Γι αυτούς που  είναι έξω από την κοινωνία τους, αυτή η συμπεριφορά τούς χαρακτηρίζει ως Έλληνες, δηλαδή Κρόνο. Η μεγάλη όμως διαφορά που αποδεικνύει και τη σοφία του Θεού είναι ότι οι αρχαίοι Έλληνες βρίσκονταν στη Γη, ενώ οι Έλληνες της Δύσης στον ουρανό. Αυτό σημαίνει ότι όπως έβλεπε τους αρχαίους Έλληνες ο Γαλάτης, έτσι βλέπει τους Γάλλους Έλληνες ο Γάλλος αγράμματος. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Γαλάτης εκείνης της εποχής μπορούσε να ενταχθεί στον ελληνικό κόσμο και να εντάξει μέσα σ αυτόν και τα παιδιά του για πάντα. Μάθαινε την ελληνική γλώσσα, γνώριζε την ελληνική παιδεία και τα παιδιά του ήταν Έλληνες.

Back to content | Back to main menu