Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Σ άλλο σημείο της θεωρίας αναφέραμε ότι ο Θεός επέλεξε το Βυζάντιο και όχι την Αθήνα για κέντρο της αυτοκρατορίας κι αυτό θα πρέπει να αιτιολογηθεί. Η Αθήνα έπρεπε να παραμείνει παρθένος, ώστε να μπορεί να λάμψει ως φωστήρας. Όταν άρχισαν να γεννιούνται στην Ευρώπη οι Έλληνες, άρχισαν να παίρνουν γνώση απαγορευμένη για τους προηγούμενους αιώνες. Αναζητώντας το ιδανικό, άρχισαν να μελετούν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Η Αθήνα έπρεπε να παραμείνει παρθένος, ώστε να έλκει απόλυτα τους ανθρώπους. Όλες οι αναφορές κι όλες οι συζητήσεις έπρεπε να στρέφονται απόλυτα γύρω από τη λαμπρή Αθήνα. Οι άνθρωποι ανακάλυπταν μέσα στα βιβλία τη δημοκρατία, αλλά δεν έπρεπε να χάνουν τον προσανατολισμό τους. Η δόξα της Αθήνας ήταν η δόξα της δημοκρατίας. Αν ο Θεός επέτρεπε, η Κωνσταντινούπολη να ιδρυθεί πάνω στην Αθήνα, ο φωστήρας θα ήταν ασθενής. Η αυτοκρατορική πρωτεύουσα θα έκρυβε στα σπλάχνα της τη λάμψη της Αθήνας και η δημοκρατική ακμή της πόλης θα ήταν μία περίοδος ακμής ανάμεσα σε πολλές άλλες. Τα μνημεία της Αθήνας ήταν εκδήλωση αγάπης προς το Θεό από πλευράς ελευθέρων ανθρώπων και όχι εκδηλώσεις ματαιοδοξίας κλεφτών και δούλων, αποτέλεσμα εκμετάλλευσης λαών.

Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση δίπλα στον Παρθενώνα να ορθωθούν εκκλησίες και παλάτια δούλων. Η δε αντιπαλότητα των εκκλησιών, θα έκανε απωθητική την οποιαδήποτε φιλελληνική κίνηση. Γιατί ν αγωνιστεί ο φιλέλληνας καθολικός για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης; Για να ξαναστηθεί μία αυτοκρατορία; Ποιος να ελευθερώσει ποιον και γιατί; Να ελευθερώσουν τους Έλληνες που τους εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι; Γιατί; Για ν αλλάξουν οι ρόλοι; Η παρθένος Αθήνα ήταν κάτι το διαφορετικό. Ήταν ο Μύθος, ήταν ο Θρύλος. Η ελπίδα όλων των ανθρώπων, που ανεξάρτητα από τον πλούτο τους, ένιωθαν να πνίγονται από το σύστημα. Η Αθήνα που για αιώνες είχε χαθεί στις βιβλιοθήκες των αθλίων, ξεπρόβαλε στον ορίζοντα ως μία αχτίδα ελπίδας. Οι πρώτοι Έλληνες μετά την Εποχή των φιλοσόφων της Αθήνας γεννήθηκαν όχι στον ιστορικό χώρο, που γεννά Έλληνες, αλλά στη Δύση. Έλληνες εκείνη την εποχή δεν ήταν οι κάτοικοι της Ελλάδας, αλλά οι εκλεκτοί της Δύσης, που αρνήθηκαν να συμπράξουν σε εγκλήματα σε βάρος των λαών. Εκείνοι οι Έλληνες ήταν τα πρώτα νεότερα παιδιά της Αθήνας. Γεννήθηκαν στη Δύση και με τη λάμψη τους την προσωπική φώτισαν τη μητέρα τους, ώστε ν αρχίσει εκ νέου ν αποτελεί πηγή φωτός. Η Αθήνα εκείνη την εποχή δεν είχε φως, γιατί οι άθλιοι δεν το επέτρεπαν. Η αξία όμως των παιδιών της που γεννήθηκαν στη Δύση, ήταν ικανή να στρέψει τα μάτια των ανθρώπων προς την Αθήνα.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι σημαίνει αυτό, θα πρέπει ν  αντιληφτεί πρώτα τις συνθήκες, που επικρατούσαν στη Δύση. Η Δυτική κοινωνία, ελάχιστα χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τα είχε εντελώς χαμένα. Οι άνθρωποι ζήτησαν και πήραν τη γνώση, αλλά αυτή η γνώση ήταν τεράστια και χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί. Δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος. Τι σημαίνει ισότητα; Πότε οι άνθρωποι είναι ίσοι; Μπορούν να λειτουργήσουν κοινωνίες κάτω απ αυτό το καθεστώς; Φώναζε ο χωρικός για ισότητα και στην πραγματικότητα αναζητούσε κύριο. Άκουγε πιστά αυτόν που έδινε εντολές, αλλά δεν τον έλεγχε. Δεν ήταν ευγενής ή κληρικός κι αυτό του αρκούσε. Μιλούσε για ισότητα κι ελευθερία, αλλά δεν μπορούσε ν αντιληφθεί πώς θα  το πραγματοποιούνταν αυτό, τη στιγμή που καταλάβαινε ότι στον τομέα της γνώσης ήταν πολύ κατώτερος. Πώς μπορεί να υπάρχει ισότητα όταν ο ένας έχει γνώση κι ο άλλος όχι; Όταν ο ένας δίνει εντολές κι ο άλλος υπακούει; Τι παραπάνω συμβαίνει με τους βασιλιάδες;

Η εκκλησία, και γενικά το σύστημα είχαν τη δυνατότητα να μεγιστοποιήσουν αυτό το χάος. Μαζί με την τέλεια γνώση θα έδιναν και την ατελή και οι άνθρωποι, λόγω της σύγχυσης, θα ξαναπαγιδεύονταν. Κρατώντας την Αθήνα παρθένο, ο Θεός έστρεψε τις ελπίδες των ανθρώπων προς αυτήν. Οι φιλέλληνες είχαν τη δυνατότητα να την υποστηρίξουν, χωρίς να κινδυνεύουν από την εκκλησία, που τους παρακολουθούσε με μίσος, αλλά δεν μπορούσε να επέμβει φοβούμενη μεγαλύτερη αποκάλυψη. Αν η Αθήνα ήταν η Κωνσταντινούπολη, το έργο της εκκλησίας θα ήταν ευκολότερο. Θα αφόριζε όλους τους φιλέλληνες για δήθεν πόλεμο εναντίον της Δυτικής εκκλησίας. Απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης θα σήμαινε θεμέλια, για το ξαναχτίσιμο της μισητής αυτοκρατορίας. Στην περίπτωση της Αθήνας όμως τι μπορούσε να κάνει; Φοβούνταν οι αυτοκρατορίες της Δύσης μία μικρή ξεχασμένη πόλη; Κι αν φοβούνταν, γιατί συνέβαινε αυτό; Έπρεπε δηλαδή να εξηγήσει στους πιστούς, γιατί ήταν εχθρός η Αθήνα κι αυτό σήμαινε γνώση. Επιπλέον μ αυτά τα χαρακτηριστικά η  Αθήνα κατόρθωσε και προσανατόλισε το σύνολο του κόσμου προς αυτήν και όχι μόνον αυτούς που είχαν γνώση. Οι φιλέλληνες, για παράδειγμα, λάτρευαν την Αθήνα, αλλά αυτή η αγάπη δεν μπορούσε να μεταδοθεί στον κόσμο, γιατί θα σήμαινε πόλεμο εναντίον της εκκλησίας.

Δεν ήταν δυνατό να μιλά κάποιος για δημοκρατία κι ελευθερία σε κοινωνίες, που ήταν σκληρές, όπως οι Δυτικές. Όταν όμως ξέσπασε η ελληνική επανάσταση, οι φιλέλληνες κινητοποιήθηκαν στη Δύση. Η κινητοποίησή τους ήταν αυτή, που έστρεψε τον κόσμο προς την Αθήνα. Αν μιλούσαν στον κόσμο, κινδύνευαν. Επειδή όμως κινητοποιήθηκαν, κίνησαν την περιέργεια του κόσμου. Η εκκλησία δεν μπορούσε να τους επιτεθεί, γιατί δεν έκαναν τίποτε εναντίον της κι επιπλέον είχαν γνώση για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Η περιέργεια του κόσμου έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Γιατί άραγε τόσοι μορφωμένοι και πλούσιοι ενδιαφέρονται για μία εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση; Είχαν δει πολλές επαναστάσεις, αλλά ποτέ δεν είδαν τόσους εκλεκτούς ν αγωνίζονται ανιδιοτελώς. Τι το ιδιαίτερο είχε αυτή η επανάσταση; Ποια ήταν η Αθήνα; Ποιοι ήταν οι Έλληνες; Ο Θεός ταύτισε την Αθήνα με τη δημοκρατία γι αυτόν το λόγο. Οποιαδήποτε αναφορά για τη Αθήνα στη Δύση, ήταν αναφορά στη δημοκρατία. Η τεράστια γνώση που οδηγούσε στο χάος, άρχισε πλέον να γίνεται φιλική. Οι άνθρωποι, πλούσιοι και φτωχοί, γνώριζαν ότι έπρεπε να ψάξουν ανάμεσα στα άπειρα δεδομένα, στη γνώση της Αθήνας. Άρχισαν πλέον να υπάρχουν στη Δύση άνθρωποι, που φώναζαν για ελευθερία και ισότητα, αλλά είχαν στο μυαλό τους ένα συγκεκριμένο μοντέλο κοινωνίας. Δεν υπήρχε πια η τρομερή ασάφεια και ο πανζουρλισμός των απόψεων κι εφευρημάτων. Υπήρχε στο μυαλό τους ένα μοντέλο, που είχε αποδείξει την ικανότητα λειτουργίας του κι επιπλέον υπήρχε άφθονη γνώση. Ακόμα όμως και μ αυτές τις συνθήκες ως δεδομένα, δεν υπήρχε η παραμικρή ελπίδα για τους λαούς αν δεν είχαν διαπράξει τα λάθη τους οι δούλοι.

Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν Έλληνες, αλλά υπήρχε ελληνικός σπόρος. Οι φιλέλληνες, όταν πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα, ήταν οι πρώτοι Έλληνες, που πατούσαν την ελληνική γη μετά από αιώνες. Αυτό που τους περίμενε, ήταν η απογοήτευση. Βρήκαν ανθρώπους, που μιλούσαν ελληνικά, αλλά ήταν Ιουδαίοι. Άνθρωποι χωρίς παιδεία, χωρίς ειδική γνώση, φοβισμένοι από την εκκλησία τους, όπως όλοι οι χριστιανοί. Βρήκαν άθλιους ιερείς, που τους κοιτούσαν καχύποπτα, φοβούμενοι μήπως επηρεάσουν αρνητικά τους ανθρώπους και χάσουν τις εξουσίες τους. Το σφάλμα όμως είχε διαπραχθεί. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν ο σπόρος του ελληνικού κόσμου, που έμελλε να εμφανιστεί αργότερα. Άνθρωποι βασανισμένοι, που τα παιχνίδια εξουσίας της εκκλησίας, τους έφερναν από καιρού εις καιρόν αντιμέτωπους με τους Οθωμανούς σφάζοντας ο ένας τον άλλο.

Το σφάλμα της εκκλησιάς ήταν ότι επέτρεψε να υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι, εκείνη την εποχή, σ εκείνο το μέρος. Αν δεν υπήρχαν εκείνοι, οι φιλέλληνες δε θα κατάφερναν τίποτε απολύτως. Η Αθήνα θα είχε την ίδια σημασία με μία νεκρόπολη των Ίνκας ή των Μάγια, όπου κανένας δεν έχει κανένα λόγο να θυσιαστεί για τίποτε. Οι φιλέλληνες βρίσκοντας ανθρώπους που μιλούσαν ελληνικά, άρχισαν να γεννούν Έλληνες με τρομακτικούς ρυθμούς. Αρκούσε δηλαδή ένας απ αυτούς να συναναστραφεί ελάχιστα μ αυτούς και γινόταν Έλληνας. Όταν ένας άνθρωπος μιλά ελληνικά κι έχει γνώση για την Αθήνα, είναι Έλληνας της ίδιας ποιότητας με το Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους φιλοσόφους. Ο εξελληνισμός ήταν άμεσος και ταχύτατος. Σ αυτό συνέβαλε η εκπληκτική μορφή των Επών, που τα κάνει να μοιάζουν με παραμύθι και είναι ευκολονόητα τη στιγμή που είναι το πιο τρομερό και σύνθετο εργαλείο του πνεύματος. Για αιώνες η εκκλησία μοχθούσε ν αφανίσει τους Έλληνες, έναν-έναν και οι φιλέλληνες άρχισαν να τους γεννούν κατά χιλιάδες. Ο Κρόνος είχε κατέβει πια στη Γη και γεννούσε τους γιους του. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει την εξέλιξη. Οι Έλληνες άρχισαν να γεννούν Έλληνες, γιατί ήταν στο σύνολό τους φτωχοί και δεν απειλούνταν η υπεραξία κανενός. Η ανθρωπότητα θα πρέπει να ευγνωμονεί για πάντα τους Έλληνες της Δύσης, που κατέβηκαν από τον ουρανό για να γεννήσουν τους Έλληνες της Γης. Από εκείνη τη στιγμή καμία θυσία και καμία δύναμη δεν μπορούσε να νικήσει τους Έλληνες, που άρχιζαν να χτίζουν πάνω στα ερείπια των πατέρων τους.

Τι είναι όμως αυτό, που έκτιζαν εκείνοι οι Έλληνες; Η φιλοσοφία της Αθήνας είναι ανεπανάληπτη. Δεν μπορείς να παράγεις ανώτερο προϊόν απ αυτό, που έχει παραχθεί σε ιδανικές συνθήκες. Άνθρωποι όπως οι φιλόσοφοι γεννήθηκαν άπειροι και σ όλο τον κόσμο. Όμως οι συνθήκες που τους επέτρεψαν να δημιουργήσουν, γεννήθηκαν μία και μοναδική φορά. Αυτό που έκτισαν εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν ο Άδης της Γης. Όταν μελετούσαμε τα ελληνιστικά βασίλεια, αναφέραμε ότι το πρόβλημά τους ήταν ότι ο Άδης ήταν εξαιρετικά μεγάλος και προσιτός στους ανθρώπους κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του άνω κόσμου. Ο χριστιανισμός, όπως λειτουργούσε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν η αιώνια Κόλαση των ανθρώπων. Ήταν ο απόλυτος κάτω κόσμος, ο Τάρταρος. Οι άνθρωποι ήταν αδύνατο να ξεφύγουν απ  αυτό χωρίς βοήθεια. Ο έφηβος, αν δεν πάρει έτοιμη γνώση και ασφαλή, χάνεται στην προσπάθειά του να βρει μόνος του τη φιλοσοφία μέσω της γνώσης, γιατί γερνά. Με τη Γαλλική Επανάσταση δόθηκε η ευκαιρία στους ανθρώπους  να νικήσουν το θάνατο. Υπήρχε γνώση. Το πρόβλημα, όμως στη Δύση ήταν ότι ο Άδης βρισκόταν στον ουρανό. Ο άνθρωπος που εισέρχεται σ αυτόν, μέσω της διαδικασίας που επιβάλλει το σύστημα, δεν επιθυμεί τον άνω κόσμο. Δεν προσπαθεί να γκρεμίσει τα τείχη του και να σκοτώσει τον Κέρβερο, αλλά γίνεται ο ίδιος Κέρβερος και ισχυροποιεί τα τείχη. Ένας Ευρωπαίος που σκόρπισε τη ζωή του, για να εισέλθει στον Άδη, θ αρνιόταν τον πλούτο και τη δόξα που το σύστημα τού προσφέρει; Η θυσία του ήταν η πορεία προς τον Άδη και το κέρδος του η υπεραξία. Όλοι αυτοί εμπόδιζαν συστηματικά τους υπόλοιπους να εισέλθουν στο χώρο αυτόν και το επέτρεπαν μόνο κάτω από τις γνωστές προϋποθέσεις.

Οι φιλέλληνες, οι πραγματικοί αυτοί Έλληνες, μετά από αιώνες έκαναν αυτό, που η λογική και τα συμφέροντα του ανθρώπου απαγορεύουν. Μπήκαν στον Άδη, επειδή είχαν τις δυνατότητες, αλλά τον νίκησαν και ήταν οι πρώτοι άνθρωποι του άνω κόσμου από την εποχή της Αλεξάνδρειας. Αυτοί είναι οι μόνοι κατά τη διάρκεια των αιώνων, που εκτέλεσαν κοινή με τον Αλέξανδρο αποστολή. Πήραν έτοιμη γνώση και τη σκόρπισαν, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Εκείνοι οι άνθρωποι είναι Έλληνες, εφόσον ακολουθούσαν το βασιλιά τους Αλέξανδρο. Βασιλεύς των Ελλήνων = Στρατηγός αυτοκράτωρ = Αθάνατοι άνθρωποι = Άνθρωποι ζώντες = Δένδρον της ζωής = Βασιλεία των Ουρανών = 80. Ήταν οι πρώτοι και μόνοι άνθρωποι μέσα στο σύστημα του χριστιανισμού, που μπήκαν στη Βασιλεία των Ουρανών. Μεταφέροντας τη γνώση τους στην Ελλάδα, έδωσαν τη δυνατότητα στους Έλληνες που αυτοί δημιούργησαν να κτίσουν τον Άδη, στον οποίο πια μπορούσαν να μπουν κι οι νέοι.

Η σημασία και η δύναμη της ελληνική γλώσσας σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται. Ο Άγγλος ευγενής ήταν παιδί της απόλυτα στρωματοποιημένης αγγλικής κοινωνίας, επομένως μίας κοινωνίας στην οποία υπάρχουν κύριοι και δούλοι. Στην Αγγλία δεν μπορούσε να διδάξει το φτωχό νέο, γιατί υπήρχε πρόβλημα επικοινωνίας σ ό,τι αφορά τη γλώσσα και μία παγιωμένη αντίληψη για την ανισότητα. Όσο κι αν επιθυμούσε αυτός να μη διακρίνει την ανισότητα, τού την υπενθύμιζε ο φτωχός με τη συμπεριφορά του. Η εκκλησία είχε δηλητηριάσει απόλυτα τους ανθρώπους. Όταν αυτός ο ευγενής εμφανίζεται στην Ελλάδα, τα δεδομένα αλλάζουν τρομακτικά. Ο νέος που μιλούσε ελληνικά ήταν μία ύλη πρώτης τάξης. Διδασκόταν εύκολα, αφού κατανοούσε με μεγάλη ευκολία τα όσα του δινόταν. Ο ευγενής είχε μάθει στα σχολεία την ελληνική γλώσσα, ενώ ο φτωχός στο σπίτι του. Το πρόβλημα δηλαδή ήταν στη μετάγγιση της γνώσης. Όσον αφορά την κοινωνική απόσταση, που χώριζε τον ευγενή από το φτωχό, αυτό ήταν ένα πρόβλημα, που ξεπερνιόταν εύκολα, μ ένα θαυμαστό και μεγαλειώδη τρόπο. Αυτό γινόταν μέσω του αλληλοθαυμασμού. Ο φτωχός Έλληνας θαύμαζε τον ευγενή για τις γνώσεις του και την ψυχική διάθεση για δωρεά, ενώ ο ευγενής θαύμαζε το φτωχό για την καταγωγή που μέσα στη ρομαντική ψυχή του είχε ωραιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό. Στιγμές ανεπανάληπτες που δεν έχει ξαναζήσει ο κόσμος.

Ποτέ στην ιστορία των ανθρώπων δε δόθηκαν τέτοια δώρα με τόση μεγαλοψυχία από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ήταν οι μόνοι άνθρωποι, που έζησαν απόλυτα όμοια με τους ανθρώπους της αρχαίας Αθήνας. Ο δάσκαλος γεννούσε μαθητή υψηλής ποιότητας, επειδή δεν υπήρχε η έννοια του “συμφέροντος”. Μιλούσε ο ευγενής όπως ο Σωκράτης κι έβλεπε στα μάτια των μαθητών του τα μάτια του Πλάτωνα. Απ  αυτή όμως την μεγαλειώδη κατάσταση μέχρι  τις ημέρες μας, βλέπουμε μία περίεργη αδράνεια και απροθυμία των Ελλήνων να πολεμήσουν ενάντια στο σύστημα και υπέρ των ανθρώπων. Τι συνέβη; Πού είναι όλοι εκείνοι οι Πλάτωνες, που γεννήθηκαν τότε; Πού είναι το έργο των Ελλήνων; Δωρεάν πήραν και δεν έδωσαν τίποτε; Ήταν αχάριστοι απέναντι στους ευεργέτες τους;

Αυτό που συνέβη ήταν η παγίδευση όλων αυτών των Ελλήνων κι αυτό ήταν επιθυμητό, αφού το Σχέδιο βρισκόταν σ εξέλιξη. Το ιδανικό θα ήταν, τότε από εκείνον των εξελληνισμό ν αρχίσει ένας τεράστιος εξελληνισμός που, με αφετηρία τα Βαλκάνια, θα κατέστρεφε το άθλιο σύστημα. Ο εξελληνισμός αφορά πάντα τους χριστιανούς και όχι τους μωαμεθανούς. Οι μωαμεθανοί δεν εξελληνίζονται, αφού εξελληνισμός σημαίνει διαφορετικό τρόπο ζωής μέσω λήψης γνώσης και γι αυτούς τα πάντα δίνονται μόνο από τον προφήτη. Θεωρητικά κι αυτό γιατί δεν υπήρχε τότε περίπτωση γενικής Λύτρωσης η επανάσταση των Ελλήνων ήταν σφάλμα και έγκλημα κατά των παιδιών του Θεού. Από τη στιγμή που πήραν γνώση, έπρεπε να τη σκορπίσουν και ν  αγωνιστούν για την ανεύρεση μίας λύσης, που θα συνέφερε τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι παίρνουν ζωή από το Θεό και είτε αυτοί λέγονται Οθωμανοί είτε Έλληνες, δεν έχουν δικαίωμα να σφάζονται. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να στερεί τη ζωή απ οποιονδήποτε άνθρωπο στο όνομα οποιασδήποτε φιλοσοφίας και οποιουδήποτε δικαίου. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα μόνο να δίνουν σε ανθρώπους και ποτέ να παίρνουν αυθαίρετα. Οι ήρωες κι οι αρχηγοί όλων των επαναστάσεων και όλων των εποχών, θα πρέπει να επανεξεταστούν και να ελεγχθούν ως προς την ανθρώπινη καταγωγή τους. Πολλοί ήρωες πολλών εποχών και πολλών εθνών, θα μπορούσαν άνετα να είναι συγγενείς ζώων παρά ανθρώπων.

Σημασία έχει ότι η επανάσταση έγινε, όπως απαιτούσε το Σχέδιο. Αυτό συνέβη, εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων της τότε κοινωνίας των Ελλήνων, σε συνδυασμό με την παγκόσμια αλλαγή φιλοσοφίας ως προς τον έλεγχο των ανθρώπων. Κατ αρχήν χρήσιμο είναι να δούμε γιατί η ελληνική επανάσταση ξεκίνησε από τα νότια της σύγχρονης Ελλάδας και όχι απ οπουδήποτε αλλού. Ο ελληνικός νότος, όπως και τα νησιά του Αιγαίου, είναι πολύ φτωχός από άποψη απόδοσης της γης, σε σχέση με τις πεδιάδες της Μακεδονίας ή της Θεσσαλίας. Όταν η γη είναι το κεφάλαιο, εννοείται ότι η ποιότητά της επηρεάζει το σύνολο των κοινωνικών κι οικονομικών δραστηριοτήτων, που αναπτύσσονται πάνω σ αυτήν. Ο Θεός επέλεξε το μέρος, όπου χτίστηκε η Αθήνα, με στόχο την ανάπτυξη της αστικής τάξης, που οδηγεί στη δημοκρατία. Έπρεπε η Αθήνα να δραστηριοποιηθεί στο χώρο του εμπορίου, ώστε οι γαιοκτήμονες να μην έχουν τη μέγιστη ισχύ. Αυτό όμως το χαρακτηριστικό της Αθήνας, όπως και του νοτιότερου ελληνικού χώρου, συνέβαλε στην εξέλιξη του Σχεδίου δεκάδες αιώνες μετά. Η φτωχική ελληνική γη δεν μπορούσε να συντηρήσει μεγάλες δυνάμεις κατοχής από πλευράς Οθωμανών κι επιπλέον δεν μπορούσε να είναι πυκνοκατοικημένη. Η εκκλησία πάντα επιβιώνει, όπου υπάρχει φτώχεια και δυστυχία. Αυτό γίνεται γιατί, με την ισχύ της και “εν ονόματι του Θεού”, διατηρεί την τάξη.

Η φτώχεια απαιτεί πατριαρχικό σύστημα για να διατηρείται τουλάχιστον φαινομενικά μία κοινωνική ειρήνη. Οι πιο ισχυροί απ αυτούς επιθυμούν μία ισχυρή  εκκλησία, ώστε να διατηρούν τους φτωχούς στην τάξη κι επιπλέον να διατηρούν τον πλούτο τους και τις εξουσίες τους. Η γη ήταν πολύ φτωχή και λίγη για να μοιράζεται μέσω των γάμων ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι γάμοι έπρεπε να είναι απόλυτα οικονομικού συμφέροντος, ώστε να μη χάνει η γη την αξία της, δημιουργώντας εσωτερικά προβλήματα στην κοινωνία των χριστιανών. Η εκκλησία λειτουργούσε σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο της. Δεχόταν δωρεές από τους πλούσιους, χωρίς να ελέγχει το ποιόν τους κι έκανε δήθεν αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες επιλεκτικά, σε όποιους την υπηρετούσαν. Μοιχοί, πολύτεκνοι, φτωχοί και δυστυχισμένοι ήταν οι αγαπημένοι της. Οποιοδήποτε στοιχείο την αμφισβητούσε, είχε την ισχύ να το εξοντώσει. Εξαιτίας αυτής της ισχύος κατόρθωσε και διατήρησε την ελληνική γλώσσα, χωρίς να συνοδεύεται από δωρεά γνώσης.

Εντελώς αντίθετη κατάσταση επικρατούσε στη Μακεδονία. Η μακεδονική γη είναι εξαιρετικά πλούσια κι έχει τεράστια αξία. Εξαιτίας όμως αυτής της αξίας, γίνεται θέατρο διεκδικήσεων και πολέμων. Οι Οθωμανοί είχαν δυνατότητα να διατηρούν ισχυρά στρατεύματα κατοχής κι εξαιτίας αυτού να προστατεύουν απόλυτα την κυριότητα της γης προς όφελος των ομοεθνών τους. Εξαιτίας αυτού του πλούτου, απολάμβαναν και οι χριστιανοί ζωή ανώτερης ποιότητας. Αν αυτή η ποιότητα συνδυαστεί με το γεγονός ότι υπάρχει ο φόβος απώλειάς της, αλλά και με την ταυτόχρονη εξασθένηση της επιρροής της εκκλησίας, εύκολα διαπιστώνει κάποιος τι μπορεί να προκύψει. Οι χριστιανοί της Μακεδονίας δεν μπορούσαν να είναι προκλητικοί γιατί, σε αντίθεση μ αυτούς της νότιας Ελλάδας, είχαν να χάσουν πολλά πράγματα. Οι δυνάμεις καταστολής ήταν πανίσχυρες κι αυτό δημιουργούσε μία εικόνα εντελώς διαφορετική από την εικόνα που έβλεπαν οι νότιοι. Η απελπισία σε συνδυασμό με τη μικρή τουρκική παρουσία στο νότο, ήταν ικανές να ωθήσουν τους χριστιανούς σε σκέψεις επαναστατικές.

Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα οι Μακεδόνες να μη μιλούν την ελληνική γλώσσα. Όταν δουλεύει κάποιος για διαφόρους κυρίους και είναι ικανοποιημένος από τη ζωή του συγκριτικά με άλλους, δεν έχει πρόβλημα να υιοθετήσει τη γλώσσα των κυρίων. Γιατί να μιλά ο Μακεδόνας ελληνικά; Γνώση για τους Έλληνες δεν έχει. Ζει ζωή Ιουδαίου και δεν μπορεί να ξεφύγει από την εκκλησία. Όταν δε γνωρίζει κάποιος την αξία του πλούτου που διαθέτει, δεν υπάρχει πιθανότητα να μην προσαρμοστεί με γνώμονα τ ορατό συμφέρον του. Έδωσε η εκκλησία γνώση; Είπε σε κανέναν, γιατί έπρεπε να μιλά ελληνικά και ποιοι ήταν οι πρόγονοί του; Όταν δε γνωρίζει τίποτε για τη φιλοσοφία και η γλώσσα έχει αποκλειστικό στόχο την επικοινωνία, δεν αγωνίζεται γι αυτήν. Γιατί να μιλά ο Μακεδόνας ελληνικά; Για να σφάζεται κάθε φορά που το σύστημα αντιμετώπιζε προβλήματα;

Δεν υπάρχει λαός που να ζει στον τόπο του ποιο κατατρεγμένος από τους Μακεδόνες.  Όταν οι Οθωμανοί έσφαζαν χριστιανούς, έσφαζαν Μακεδόνες. Όταν οι Σλάβοι αγωνίζονταν για τη διάδοχη κατάσταση κι έσφαζαν ανθρώπους, έσφαζαν χριστιανούς, επομένως Μακεδόνες. Ακόμα κι οι Έλληνες του νότου δεν απέφυγαν αυτήν την αθλιότητα. Γιατί να μιλά ο Μακεδόνας ελληνικά; Για να προκαλεί; Διαλέγοντας τουλάχιστον μία άλλη γλώσσα, αύξανε τις πιθανότητες επιβίωσης. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο στη Μακεδονία, ακόμα και μετά την προσχώρησή της στο ελληνικό κράτος, ελάχιστοι Μακεδόνες μιλούσαν ελληνικά. Ποιοι ήταν αυτοί που μιλούσαν; Αυτοί που συσχετίζονταν με την εκκλησία. Αυτοί που είχαν κέρδος απ αυτήν. Αυτοί που ξεσήκωναν τους φτωχούς, όταν θίγονταν τα συμφέροντά τους κι αυτοί, που τους παρέδιδαν για σφαγή, όταν ικανοποιούνταν αυτά τα συμφέροντα. Αυτοί που κατοικούσαν στα μεγάλα αστικά κέντρα της Μακεδονίας και που, μόνον όταν οι Τούρκοι απειλούσαν τα πλούτη τους, θυμούνταν ότι είναι χριστιανοί και Μακεδόνες.

Μπορούσαν οι φιλέλληνες να λειτουργήσουν στη Μακεδονία; Θα τους έσφαζαν σαν αρνιά. Όχι μόνον οι Οθωμανοί, αλλά κι οι ίδιοι οι Μακεδόνες, που ακολουθούσαν την εκκλησία και μιλούσαν ελληνικά. Αυτοί ήταν πλούσιοι και είχαν ελληνική παιδεία, αλλά η κατάσταση που βίωναν, ήταν όμοια μ αυτή των εκλεκτών Ελλήνων, που γεννήθηκαν στη Δύση. Όλοι εκείνοι είχαν συμφέρον να μείνουν οι φτωχοί χωρίς γνώση. Το φιλέλληνα θα τον εξόντωνε κάποιος, που γνώριζε φιλοσοφία. Αν επέτρεπαν σ αυτούς να μεταφέρουν γνώση, πώς θα λειτουργούσε το σύστημα μέσα στη χριστιανική κοινωνία; Ήταν δυνατόν η πανίσχυρη εκκλησία της Μακεδονίας  ν ανεχθεί εξελληνισμό; Ποιοι θα θυσιάζονταν, όταν υπήρχαν συμφέροντα;

Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο κατά τις παραμονές του ξεσηκωμού υπήρχαν δύο διαφορετικές μερίδες ανθρώπων. Αυτοί που ήθελαν την επανάσταση κι αυτοί που τη μισούσαν. Φυσικό είναι να τη θέλουν οι απελπισμένοι και να τη μισούν αυτοί, που έχουν συμφέροντα με την παγιωμένη κατάσταση. Οι πλούσιοι Έλληνες ήταν ικανοποιημένοι από την οθωμανική παρουσία, γιατί κατόρθωναν, μέσω της γνώσης τους, να συλλέγουν πλούτο. Η φιλοσοφία είναι μία γνώση που, εκτός των άλλων, προσφέρει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στο  σύνολο των δραστηριοτήτων μέσα στην κοινωνία. Οι μωαμεθανοί εξαιτίας της θρησκείας τους, δεν έχουν τη δυνατότητα άντλησης γνώσης, επομένως φιλοσοφίας. Επειδή συμβαίνει αυτό και σε συνδυασμό με τη ζωή που προτείνει το Κοράνιο, η κοινωνία έχει στατικά χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει το φαινόμενο της θυσίας και θυσία είναι η συσσώρευση πλούτου, όπως επίσης και η συσσώρευση γνώσης, μέσω συστημάτων παιδείας. Οι χριστιανοί με την ελληνική γνώση διέθεταν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και κρατούσαν στα χέρια τους το σύνολο σχεδόν των εμπορικών δραστηριοτήτων, που απαιτούσαν γνώση. Είχαν βέβαια και τη δυνατότητα είσπραξης υπεραξίας, εφόσον η αυτοκρατορία απαιτούσε ένα μηχανισμό  για τη λειτουργία της. Οι άπιστοι στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορούσαν να πάρουν εξουσίες, αλλά ζούσαν πλουσιοπάροχα χάρη της γνώσης τους. Αυτοί όλοι ήταν εναντίον οποιασδήποτε επαναστατικής κίνησης, εφόσον απολάμβαναν πλούτο χωρίς το παραμικρό  κόστος.

Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν επιθυμούσαν τέτοιου είδους κινήσεις, αλλά αντίθετα έθεταν τις γνώσεις τους στη διάθεση του συστήματος. Θ αναρωτηθεί κάποιος και θα πει: “είναι δυνατόν Έλληνες να δρουν εναντίον Ελλήνων;”. Είναι δυνατόν, όπως είναι δυνατό να δρουν Γερμανοί εναντίον Γερμανών και Γάλλοι εναντίον Γάλλων. Απλά το σύστημα έχει περάσει στους ανθρώπους την άποψη ότι πάντα οι ξένοι δρουν εναντίον των ανθρώπων ενός έθνους και ποτέ ομοεθνείς. Οι κλέφτες, ακόμα και σήμερα, ζουν σε βάρος των ομοεθνών τους, αλλά η κλοπή ονομάζεται τιμητικός μισθός, που πρέπει να εισπράττεται από τους σωτήρες. Όταν έσφαζαν οι Γάλλοι ευγενείς τους Γάλλους χωρικούς, ήταν πράξη επιβολής της τάξης. Όταν έσφαζαν οι Τούρκοι για τους ίδιους λόγους χριστιανούς, ήταν αντιχριστιανική ενέργεια. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει ότι, από τη στιγμή που υπάρχει αδικία, υπάρχει έγκλημα και δεν εξαρτάται σε καμία περίπτωση από την ταυτότητα του εκμεταλλευτή. Έγκλημα του ίδιου επιπέδου είναι να εκμεταλλεύεται ο πατέρας το γιο, ο χριστιανός το χριστιανό, ο μωαμεθανός το μωαμεθανό κι ο μωαμεθανός το χριστιανό. Οι άθλιοι αξιολογούν εκ του πονηρού με διαφορετικά κριτήρια την αδικία, για να δημιουργούν τις επιθυμητές συνθήκες.

Όλα αυτά μας οδηγούν στην εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων, που είναι απαραίτητα για ν αντιληφθούμε, γιατί με τον εξελληνισμό πολλών χριστιανών από τους φιλέλληνες δεν ακολούθησε πνευματική έκρηξη. Γιατί μετά από αιώνες κι ενώ η γνώση είχε αγγίξει αυτούς, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους και είναι οι φτωχοί νέοι, δεν είχαμε θεαματικά αποτελέσματα. Η επανάσταση έγινε και βέβαια όχι από τους Έλληνες, που είχαν πάρει τη δωρεά, αλλά από τους Ιουδαίους με μητρική την ελληνική γλώσσα. Σ εκείνη την επανάσταση δεν πρωτοστάτησαν Έλληνες αλλά Ιουδαίοι. Δεν έγινε η μεγάλη πνευματική επανάσταση, στην οποία οι ήρωές της θα ήταν διδάσκαλοι με οράματα για ένα δικαιότερο κόσμο. Έγινε μία επανάσταση, στην οποία ήρωες ήταν άνθρωποι, που κινήθηκαν για λόγους συμφέροντος. Είναι δυνατό σε μία πνευματική επανάσταση, στην οποία υπάρχουν νέοι με γνώση φιλοσοφίας, να ηγούνται παπάδες και πρωταγωνιστές να είναι δολοφόνοι; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας δούλος μοιχός μ ένα ελεύθερο νεανικό πνεύμα; Για τι κοινό θα μπορούσε να αγωνιστεί ένας νεανίσκος με γνώση και ένας επαγγελματίας δούλος; Η επανάσταση με τον τρόπο που εκδηλώθηκε, αλλά και με τον τρόπο που εξελίχθηκε, ήταν μία επανάσταση Ιουδαίων. Ήταν μία επανάσταση της οποίας η φιλοσοφία βρίσκεται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Για λόγους συμφέροντος οι Ιουδαίοι δέχονται τον Καίσαρα, για λόγους συμφέροντος τον πολεμούν.

Από τη στιγμή που εμφανίστηκαν στην ελληνική γη οι φιλέλληνες, ήταν θέμα χρόνου αυτή η επανάσταση. Οι νέοι που είχαν δεχτεί τη γνώση, αργά ή γρήγορα θα στρέφονταν εναντίον των καταπιεστών τους. Θα αντιλαμβάνονταν ευθύς εξαρχής ότι αυτοί που ανησυχούσαν περισσότερο, ήταν αυτοί, που δήθεν τους προστάτευαν. Εναντίον ποιου θα στρεφόταν ο νέος; Εναντίον των Τούρκων; Υπήρχε ήδη συνείδηση καταγωγής, που σημαίνει ότι η επιπλέον γνώση δε θ άλλαζε τραγικά τα δεδομένα. Για τους Τούρκους οι Έλληνες θα ήταν ίδιοι, είτε γνώριζαν είτε δε γνώριζαν τον Πλάτωνα. Τους χώριζε το μίσος κι αυτό εξυπηρετούσε το σύστημα, είτε αυτό ήταν γέννημα της γνώσης είτε της άγνοιας. Οι νέοι δηλαδή που θα δέχονταν τη γνώση της φιλοσοφίας, θα προσπαθούσαν, μέσω αυτής, να ξεπεράσουν κατ αρχήν τα προσωπικά τους προβλήματα.

Τα προβλήματα του ανθρώπου βρίσκονται μέσα στην κοινωνία που ζει και όχι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μέσα στα κέντρα της εξουσίας. Ο νέος θα πολεμούσε για τον έρωτα και για δικαιοσύνη. Πώς θα ανεχόταν τον παπά, που συστηματικά τον δηλητηρίαζε; Πώς θ ανεχόταν να βλέπει τη γυναίκα που αγαπά να δίνεται οριστικά σ ένα βρωμιάρη, επειδή είχε περισσότερα κτήματα  και ήταν περισσότερο επιθυμητός από την πλευρά των γονιών; Μπορεί ο Τούρκος κατακτητής ή ένας οποιοσδήποτε κατακτητής να κάνει μεγαλύτερο κακό σ έναν άνθρωπο; Τι χειρότερο μπορεί να κάνει κάποιος σε ένα φτωχό, όταν του στερεί τον έρωτα; Μέσω αυτού παραβλέπει τη φτώχεια. Όταν όμως η φτώχεια του στερεί τον έρωτα και η στέρηση αυτή μεγεθύνει τη φτώχεια, πού μπορεί να φτάσει αυτός ο άνθρωπος;

Έχει κανέναν ενδοιασμό ν  αρχίσει να σφάζει οποιονδήποτε θεωρεί υπεύθυνο και να συμπεριφέρεται σαν ζώο; Ποιον να λυπηθεί; Τους άθλιους γονείς που επενέβησαν σε θέματα, που δε χωρούν εξωτερική επέμβαση ή τον άθλιο παπά, που κάνει με τη φιλοσοφία του τον Ίδιο του το Θεό συνένοχο στην αδικία; Γιατί να πιστέψεις σ έναν τέτοιο Θεό; Γιατί να πιστέψεις σ  ένα Θεό, που εξαντλεί τη σκληρότητά του πάνω σε φτωχούς νέους; Τι ζήτησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, για να τύχουν τέτοια μεταχείριση; Κτήματα; Πλούτη; Να ζήσουν με τον άνθρωπο που αγαπάν και τίποτε περισσότερο. Πώς να δει αυτός ο άνθρωπος τον παπά, που τρέχει πρώτος στα γλέντια της μοιχείας κι υπερασπίζεται με πάθος τη μοιχεία; Πώς να τον ακούσει, όταν μιλά για τον έρωτα σαν να πρόκειται για έγκλημα, ενώ θεωρεί μυστήριο την αστεία τελετή του γάμου; Βλέπουμε ότι αυτοί όλοι οι νέοι, θα δημιουργούσαν πρώτα προβλήματα μέσα στη χριστιανική κοινωνία και κατόπιν στο οθωμανικό σύστημα.

Η εκκλησία ορμώμενη εκ του πονηρού κι έχοντας εμπειρία, όλο το εσωτερικό μίσος της κοινωνίας το έστρεψε εναντίον των Τούρκων. Ποιοι φταίνε; Οι Τούρκοι. Είτε επρόκειτο για φτώχεια και πείνα είτε για μοιχεία έφταιγαν οι Τούρκοι. Δημιουργώντας αυτήν την κατάσταση, εξασφάλισε κατ αρχήν χρόνο. Κατόρθωσε να διατηρηθεί μέσα σε μία κοινωνία, όπου συνυπήρχαν Έλληνες και Ιουδαίοι. Άνθρωποι με γνώση για την ελευθερία και άνθρωποι, που αγωνίζονται για τη δουλεία. Αυτό έγινε κατορθωτό μέσω της ανάπτυξης ενός τρομερού μίσους εναντίον των Τούρκων. Αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, άνθρωποι που ανήκαν θεωρητικά στο ίδιο έθνος θα σφάζονταν μεταξύ τους. Ήταν αδύνατο μέσα απ όλες αυτές τις συνθήκες, να μην πορεύονταν οι άνθρωποι προς τη δημοκρατία και το σύστημα προς τα σκουπίδια. Η εκκλησία έπεισε τους νέους, εκμεταλλευόμενη κι αυτά τα ίδια τα Έπη. Τους δε ανθρώπους που είχαν συμφέροντα τους έπεισε ότι, αν ήθελαν να σώσουν τα πλούτη τους, έπρεπε ν αγωνιστούν εναντίον των Τούρκων.

Οι κτηματίες γνώριζαν από τότε ότι είχαν δύο επιλογές: ή πολεμούν τους Τούρκους, διεκδικώντας αύξηση των περιουσιών τους με το αίμα των φτωχών, ή αδρανούν απέναντί τους, πολεμώντας τους φτωχούς κι απελπισμένους ομοεθνείς τους, που είχαν πια και κάποια γνώση. Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος για τον οποίο το πνεύμα έγινε στα χέρια των ανθρώπων μαχαίρι και κουμπούρι. Ο δεύτερος λόγος που αναφέραμε ότι υπήρχε, ήταν η αλλαγή της φιλοσοφίας σε παγκόσμιο επίπεδο, όσον αφορά την εκμετάλλευση των φτωχών.

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση εμφανίστηκε ο θεομίσητος εθνικισμός, που άλλαζε τη συμπεριφορά των λαών και τους έκανε ελεγχόμενους. Ο φτωχός δεν πήγαινε πλέον με τη βία να πολεμήσει φτωχούς, αλλά έτρεχε να θυσιαστεί για το μεγαλείο που οι άθλιοι τού περιέγραφαν. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν για το μεγαλείο της Γαλλίας από χιλιάδες ανθρώπους, που αγωνίζονταν για το μεγαλείο της Γερμανίας. Το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης είχε πάει στο διάβολο. Το μεγαλείο των χοίρων είναι μεγαλύτερο, αφού έχουν συνείδηση του είδους τους και δε σκοτώνονται μεταξύ τους. Ήταν θέμα χρόνου η χριστιανική κοινωνία των Ελλήνων με μεικτά πλέον χαρακτηριστικά να πέσει στην παγίδα του εθνικισμού. Η εκκλησία είχε εφεύρει τον εχθρό και από εκείνο το σημείο και πέρα, είχε την ισχύ ν ακολουθήσει τις πρακτικές  της Δύσης. Υπήρχε έτοιμη γνώση για τον τρόπο, μέσω του οποίου, ακόμα και τη γνώση για την ελευθερία θα τη μετέτρεπε σε γνώση για εκμετάλλευση. Η εκκλησία ήταν έτοιμη να χτίσει το γίγαντα Ελλάδα και να χωρίσει τους ανθρώπους σ εκλεκτούς και μη.

Οι βάσεις γι αυτόν το διαχωρισμό ήταν εύκολο να τεθούν, γιατί η κοινωνία είχε ορισμένα χαρακτηριστικά, που το επέτρεπαν. Το πρώτο οφειλόταν στο γεγονός ότι η γνώση τους δεν ήταν γέννημα κάποιου συστήματος παιδείας, αλλά αποτέλεσμα μετάγγισης. Δεν υπήρχε δηλαδή οργανωμένη παιδεία, που να γεννά διαρκώς ανθρώπους με γνώση. Υπήρχε ένας λαός αγράμματος, που για διάφορους λόγους είχε στις τάξεις του ορισμένους ανθρώπους με γνώση. Εκτός από τους εκλεκτούς που είχε δημιουργήσει η εκκλησία, υπήρχαν και εκλεκτοί, που είχαν δημιουργηθεί ακούσια από τους φιλέλληνες.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό ήταν ότι οι φιλέλληνες ήταν παιδιά της Δυτικής παιδείας και υπήρχαν Έλληνες που, λόγω πλούτου, είχαν αυτόν τον τύπο της παιδείας, αφού σπούδαζαν στα πνευματικά ιδρύματα της Δύσης.  Αυτές οι ιδιαιτερότητες λειτούργησαν σε βάρος των ανθρώπων κι αυτό έγινε γιατί όσο ευεργετική ήταν η εμφάνιση των φιλελλήνων  στην Ελλάδα, τόσο εγκληματική ήταν η εμφάνιση των Ελλήνων με Δυτική παιδεία. Οι Έλληνες είχαν λόγους ν αγαπούν τους  φιλέλληνες, εφόσον δέχτηκαν απ  αυτούς αγάπη και γνώση. Οι φιλέλληνες όμως ήταν Δυτικοί και μαζί με τη γνώση των Ελλήνων μετέφεραν και τη γνώση για την πρόοδο της Δύσης στον τεχνολογικό τομέα.

Όταν ήρθαν οι Έλληνες με τη Δυτική παιδεία στην Ελλάδα, ο κόσμος δεν μπόρεσε ν αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ αυτών και των φιλελλήνων. Οι Έλληνες έρχονταν στην καλύτερη περίπτωση, για να δημιουργήσουν κράτος στα πρότυπα των Δυτικών Γιγάντων και στη χειρότερη, για να κλέψουν και να ρημάξουν. Γνώριζαν πώς λειτουργούν τα Δυτικά κράτη και, είτε ζήλευαν την οργάνωσή τους είτε ζήλευαν την κοινωνική θέση των εκλεκτών μέσα στης κοινωνίες τους, ήρθαν στην Ελλάδα. Το τραγικό είναι ότι διαδέχθηκαν στη συνείδηση των ανθρώπων τους φιλέλληνες. Οι τελευταίοι προέρχονταν από μία κοινωνία, που στηριζόταν στα πνευματικά δικαιώματα κι έδρασαν εναντίον αυτής της λογικής μεταφέροντας γνώση, ενώ οι Έλληνες με Δυτική παιδεία έκαναν ακριβώς τ αντίθετα. Αγνόησαν την ελληνική φιλοσοφία και προσπάθησαν να εισάγουν στη λογική των Ελλήνων την έννοια των “πνευματικών δικαιωμάτων”. Η προσπάθεια τους ήταν εύκολη, γιατί είχαν με το μέρος τους την εκκλησία, αλλά κι εξαιτίας των χαρακτηριστικών, που υπήρχαν στην κοινωνία. Οι άνθρωποι που είχαν τον πλούτο τους στήριζαν εφόσον, αν δεν ήταν παιδιά τους, είχαν τη δυνατότητα να δώσουν αυτά τα χαρακτηριστικά σ αυτά .. επιπλέον ήταν η εξασφάλισή τους απέναντι στις άγριες διαθέσεις των φτωχών. Αν υπήρχε τότε σύστημα παιδείας οποιασδήποτε μορφής, ακόμα κι ανοιχτής διδασκαλίας, όλοι αυτοί θα εξαφανίζονταν σε ελάχιστο χρόνο.

Αν μπορούσε η φιλοσοφία να περνά στον κόσμο, ο Γίγαντας Ελλάδα θα χανόταν και θα υπήρχε πιθανότητα να σκορπιστεί φως στον κόσμο. Όλοι αυτοί οι δούλοι ήρθαν σ επαφή με τους φτωχούς, που είχαν γνώση και, μέσω υπεραξιών τούς έκαναν συνενόχους. Ο φιλέλληνας δίδαξε φιλοσοφία σ ένα φτωχό, για να καταντήσει υπαλληλίσκος του νεοσύστατου κράτους. Ο Γίγαντας είχε πλέον τέλεια χαρακτηριστικά, αφού υπήρχε ανώτερη τάξη εκλεκτών, στην οποία ο ένας προστάτευε τον άλλο. Ο εχθρός που απαιτούσε το σύστημα υπήρχε και από εκείνο το σημείο κι έπειτα καλλιεργούνταν συστηματικά το μίσος εναντίον των Τούρκων.  Η εκκλησία ανέλαβε να δηλητηριάσει τις φτωχές τάξεις και το σύστημα παιδείας τους υπόλοιπους. Οι Έλληνες, από τότε μέχρι σήμερα, δεν έπαψαν να μισούν τους Τούρκους, επειδή αυτό επιθυμεί το σύστημα.

Back to content | Back to main menu