Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Αυτό που πρέπει εμείς να κάνουμε είναι να βρούμε τις εσφαλμένες επιλογές του συστήματος,  που στην πραγματικότητα απετέλεσαν τη θηλιά στο λαιμό του και που την κατάλληλη στιγμή θα το πνίξει. Ο χώρος, όπου αναζητούμε τα σφάλματα αυτά, είναι ο χριστιανικός χώρος κι αυτοί που τα διέπραξαν είναι οι άνθρωποι που φέρουν τις εξουσίες μέσα σ  αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι τα λάθη διαπράχθηκαν στο σύνολο του χριστιανικού κόσμου, αλλά αυτά ήταν γεννήματα λαθών των κέντρων εξουσίας του χριστιανισμού. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η κατάσταση στη Δυτική Ευρώπη μόνο με έναν κατακλυσμό μπορούσε να παρομοιαστεί. Το σύστημα είχε το γενικό έλεγχο, ώστε να κατευθύνει τους λαούς στο επιθυμητό γι αυτό σημείο, αλλά αυτός ο έλεγχος δεν ήταν δυνατό να είναι απόλυτος. Οι κυβερνήτες κατεύθυναν το πλοίο εκεί, όπου ήθελαν, αλλά ήταν αδύνατο να γνωρίζουν τι συμβαίνει κι άρα να ελέγξουν το σύνολο του εσωτερικού του. Η γνώση δόθηκε κι εξαιτίας αυτής και της φύσης των ανθρώπων, άρχισε να παράγεται νέα. Άρχισαν να γεννιούνται φιλόσοφοι κι ο καθένας απ αυτούς ανέπτυσσε τη θεωρία του. Αυτό το πανδαιμόνιο ευνοεί το σύστημα, άσχετα αν είναι αδύνατο να ελεγχθεί. Ανάμεσα σ αυτούς που γεννήθηκαν τότε ήταν κι ένας Ιουδαίος, ο Κάρολος Μαρξ.

Ο Θεός γέννησε το Μαρξ την κατάλληλη στιγμή για το Σχέδιό Του και με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά. Γεννήθηκε μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, συνεπώς μετά τη μεταφορά της ελληνικής ιδιότητας σε Ιουδαίους, και δεν έφερε αυτήν την ιδιότητα. Αν γεννιόταν πριν την ίδρυση αυτού του κράτους , τίποτε δε θα λειτουργούσε σωστά, γιατί θα τον απορροφούσε πλήρως η ελληνική φιλοσοφία και  θα εξελληνιζόταν. Έπρεπε θεωρητικά να υπάρχουν Έλληνες των οποίων η συνολική δραστηριότητα
όπως η ίδρυση του ελληνικού κράτους στα πρότυπα της Δύσης  ν αποκαλύπτει φαινομενικά τουλάχιστον την αδυναμία της φιλοσοφίας να δώσει λύσεις στα προβλήματα της τότε κοινωνίας. Αυτή η κατάσταση ώθησε το Μαρξ να πάρει την ελληνική παιδεία, χωρίς να εξελληνιστεί, αλλά να τη χρησιμοποιήσει ως βάση στο έργο του. Ο Μαρξ μ αυτά τα δεδομένα έγινε ο πρώτος Μαρξιστής και δεν εξελληνίστηκε. Όμως ακόμα και μ αυτά τα δεδομένα ήταν αδύνατο να παράγει. Ήταν αδύνατο με την ευφυΐα του και τη γνώση του ν απέδιδε τους επιθυμητούς καρπούς, αν γεννιόταν σ οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα.

Ο Μαρξ έπρεπε να γεννηθεί στη Γερμανία κι εκεί γεννήθηκε. Την ιδιαιτερότητα της γερμανικής κοινωνίας την περιγράψαμε σ
άλλο σημείο και το μόνο που θ  αναφέρουμε εδώ είναι ότι η γερμανική κοινωνία κι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η οικονομία της βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από πλευράς συνθετότητας. Τα προβλήματά της από την εποχή του Μαρξ ως και σήμερα, είναι κοινά. Οι άλλοι βιομηχανικοί Γίγαντες μπήκαν σ αυτήν τη φάση μόνο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Μαρξ έπρεπε να γεννηθεί στην πιο σύνθετη από πλευράς προβλημάτων κοινωνία, που ήταν επιπλέον μοναδική και σε μεγάλη απόσταση από τις υπόλοιπες. Στο Μαρξ δόθηκε η ευκαιρία να δει το μέλλον κι εναντίον αυτού αγωνίστηκε.

Το σφάλμα του συστήματος
και συνεπώς της Ρώμης ήταν που υποτίμησε το Μαρξ κι υπερεκτίμησε τη δύναμή του να ελέγχει τον κόσμο. Τον υποτίμησε γιατί τα προβλήματα τα οποία αυτός αντιμετώπιζε ήταν μίας κοινωνίας την οποία δημιούργησε  το σύστημα για να εκμεταλλεύεται. Επιπλέον η θεωρία του Μαρξ απαιτεί παιδεία κι εφόσον το σύστημα ελέγχει την παιδεία, είναι αδύνατο να διαδοθεί στις μεγάλες ανθρώπινες  μάζες. Η εργατική τάξη χωρίς παιδεία είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσει την ταυτότητά της και το σύστημα αποτελεσματικότατα ισχυρό, ώστε να εμποδίσει κάθε προσπάθεια. Το σύστημα δε διστάζει να σκοτώνει εκατομμύρια ανθρώπων για το συμφέρον του κι αδράνησε και δεν εξόντωσε ένα μόνον άνθρωπο πριν αυτός δημιουργήσει; Μπορούσε να σκοτώσει βιολογικά το Μαρξ; Θεωρητικά ναι, όμως πρακτικά όπως κι αποδείχθηκε, όχι. Ο Μαρξ προστατευόταν από το Θεό κι έδρασε σε πλήρη ασφάλεια.

Θα παρακάμψουμε την ουσία της θεωρίας του  Μαρξ γιατί αυτό που προέχει σ
αυτό το σημείο είναι να δούμε τι ακριβώς επιδίωκε ο Θεός απ αυτόν. Αν αντιληφθούμε αυτήν την επιδίωξη, τότε μόνο μπορούμε ν αντιληφθούμε και την ταυτότητα του Μαρξ. Ο Θεός έδωσε στο Μαρξ μία θεωρία, που στην πραγματικότητα βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή της, συνεπώς ήταν ουσιαστικά άχρηστη για το σύνολο των κοινωνιών που δεν ήταν όμοιες με τη γερμανική. Η θεωρία του Μαρξ αφορά κοινωνίες με ανεπτυγμένη πλήρως την εργατική τάξη κι απαιτεί μία ελάχιστη παιδεία. Όταν ο δευτερογενής τομέας που γεννά την εργατική τάξη, δεν είναι ανεπτυγμένος στο σύνολο του κόσμου παρά μόνο σε μερικά κράτη  το πιο πιθανό, όπως και συμβαίνει, είναι η θεωρία αυτή να είναι παγίδα.

Η θεωρία του Μαρξ είναι παγίδα και για τους ανθρώπους, που την υποστηρίζουν και για το σύστημα. Για τους ανθρώπους είναι παγίδα, γιατί κι αυτή η θεωρία είναι της ίδιας φιλοσοφίας με τη χριστιανική κι οδηγεί σε θυσία. Ο άνθρωπος που την υπηρετεί, μπαίνει σε συστήματα παιδείας και θυσιάζεται για να γίνει εκλεκτός κι όταν γίνει πρεσβύτερος, γίνεται δούλος. Όσον αφορά το σύστημα, είναι παγίδα, γιατί το υποσύστημα που δημιουργεί η ίδια η θεωρία φθάνοντας στο όριο, καταρρέει κι επειδή έχει την τάση να επεκτείνεται, εννοείται ότι κατά την οριακή εκείνη στιγμή θ
απειλεί το σύνολο των συστημάτων, που υπάρχουν. Όταν ο κομμουνισμός αναπτύσσεται σ ένα τερατώδες σύστημα, παρασύρει τους Γίγαντες σε μία αλλαγή στρατηγικής. Επειδή τα συστήματα λειτουργούν πάντα με τεχνητούς εχθρούς, η κατάρρευση του πιο ισχυρού δημιουργεί προβλήματα και στα υπόλοιπα.

Ο Μαρξ ήταν Ιουδαίος κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η κοινωνία που τον γεννά, γνωρίζει μόνο την έννοια του “Κυρίου”. Ο λόγος του Μαρξ είναι λυτρωτικός και φαινομενικά  ίδιος μ
αυτόν του Μεσσία. Μοιάζει ο Μαρξ με το Μεσσία, αλλά δεν είναι. Ο Μεσσίας συνδέεται με την έννοια του “Βασιλέως” και όχι μ αυτήν του “Κυρίου”. Όταν οι τύποι των ανθρώπων που παίρνουν γνώση απευθείας από το Θεό είναι δύο κι είναι οι Ιουδαίοι κι οι Έλληνες, ο Μαρξ αναγκαστικά κινείται μέσα σ αυτά τα όρια. Ο Μαρξ είναι Ιουδαίος με ελληνική γνώση κι αυτό κάνει το έργο του να έχει θέση μόνο σε μία μεικτή κοινωνία Ελλήνων κι Ιουδαίων, που είναι ο χριστιανικός κόσμος. Ο Μαρξ δεν μπορεί να επηρεάσει το Ισλάμ, εφόσον εκεί δεσπόζει ο Προφήτης. Αν οι ιδιότητες όσων επηρεάζουν τους ανθρώπους μέσα στο χριστιανισμό  είναι αυτές του Κυρίου και του Βασιλέα, ο Μαρξ θα πρέπει να φέρει κάποια ιδιότητα. Κύριος των Ιουδαίων δεν είναι, γιατί Αυτός είναι ο Χριστός, που υπήρξε εν ζωή και θα ξαναϋπάρξει όταν θα εμφανιστεί Κύριος των Ιουδαίων = Κύριος της οικίας = Ζων εις τους αιώνας = 87. Βασιλεύς των Ιουδαίων αποκλείεται να είναι, γιατί Αυτόν το βασιλιά Τον ακολουθούν οι χριστιανοί των εκκλησιών κι είναι ο Εσταυρωμένος. Βασιλεύς των Ιουδαίων = Διδάσκαλος του Ισραήλ = 91. Ο Μαρξ δεν είχε καμία σχέση με την ιουδαϊκή φιλοσοφία κι ελάχιστα επηρέασε τη γνώση των Ιουδαίων. Επομένως αυτά που οι αριθμοί αποκαλύπτουν, είναι τα πιο λογικά.

Από τη στιγμή που δεν αφορά τους Ιουδαίους, αυτό που απομένει είναι να δούμε τη σχέση του με τους Έλληνες. Βασιλιάς των Ελλήνων δεν είναι, γιατί η θεωρία του δημιουργεί εκλεκτούς και δεν οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών. Βασιλεύς των Ελλήνων = Βασιλεία των Ουρανών = Υιός της Θέτιδας = 80. Η μόνη ιδιότητα που απομένει είναι αυτή του Κυρίου των Ελλήνων κι είναι η πραγματική του ιδιότητα. Είναι κύριος, γιατί η θεωρία του οδηγεί σε σύστημα εκλεκτών. Αφήνει πίσω του δικαιώματα. Αφορά τους Έλληνες, γιατί σε αντίθεση με τους Ιουδαίους, που δεν επιτρέπεται ν
 αντλούν γνώση, οι άνθρωποι του συστήματος του Μαρξ δεν έχουν αυτό το πρόβλημα. Το σύστημα του Μαρξ επιτρέπει την αναζήτηση σ όλους τους χώρους της φιλοσοφίας κι αυτό είναι που το οδηγεί στην κατάρρευση. Αυτό το αντιφατικό σημαίνει ότι ο Μαρξ γνώριζε το επίπεδο γνώσης των κοινωνικών στρωμάτων. Γνώριζε ότι η εργατική τάξη έπρεπε να μορφωθεί, για ν αυξήσει τη δύναμή της. Στην κοινωνία στην οποία έζησε, αυτό απαιτούσε χρόνο και κόπο. Το μεσοδιάστημα μεταξύ του χρόνου διατύπωσης της θεωρίας και του χρόνου που η εργατική τάξη θα είχε τη γνώση, ήταν ένα μεσοδιάστημα που απαιτούσε πνευματικά δικαιώματα.

Όλοι οι εργάτες είναι ίσοι μεταξύ τους, αλλά, εφόσον η ισότητα απαιτεί γνώση μέχρι του σημείου της εξίσωσης, ορισμένοι θα είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους. Η επιβίωση της θεωρίας στο χρόνο οφειλόταν στο γεγονός ότι η θεωρία βρισκόταν πολύ πιο μπροστά από την κοινωνία, που καλούνταν να την υιοθετήσει. Ο Μαρξ γι
αυτόν το λόγο ήταν Κύριος των Ελλήνων και μ αυτόν τον αριθμό θα τον αναζητούμε στις Γραφές. Κύριος των Ελλήνων = Άγγελος ισχυρός = Ειρηνοποιός = 76 = Άγγελος της Εφέσου.

Το σφάλμα του συστήματος και της εκκλησίας ήταν ότι υποτίμησε τη θεωρία του Μαρξ. Την εξέλαβε σαν μία ακόμα θεωρία, που εξυπηρετούσε τους εκλεκτούς. Το σύστημα αντιλήφθηκε εκ των προτέρων την αξία της θεωρίας του Μαρξ και γνωρίζοντας τη συνέχεια της πορείας του κόσμου, επένδυσε πάνω σ
αυτήν. Αυτό το εκ πρώτης όψεως άτοπο εξηγείται από το γεγονός ότι το σύστημα ποτέ δε φοβάται μία θεωρία, που δημιουργεί εκλεκτούς. Γνωρίζει πώς να ελέγχει τους εκλεκτούς και γνωρίζει επίσης πώς να τους διαφθείρει. Όταν το σύστημα οδηγούσε τότε το παγκόσμιο κεφάλαιο σε μετάλλαξη, γνώριζε ότι στο μέλλον θα είχε αντιπάλους όχι δουλοπάροικους, αλλά εργάτες.

Η θεωρία του Μαρξ δημιουργεί υποσυστήματα εντελώς ακίνδυνα για το σύστημα, μέσα σε μία κοινωνία στην οποία είναι ανεπτυγμένοι  όλοι οι παραγωγικοί κλάδοι. Τέτοια υποσυστήματα είναι οι διάφορες εργατικές οργανώσεις στις οποίες η δύναμη των εργατών μεταφέρεται στους εκλεκτούς, που είναι οι συνδικαλιστές. Αυτοί οι άνθρωποι γίνονται άθλιοι δούλοι και πιστοί φίλοι του συστήματος, που γνωρίζει πώς να τους ελέγχει. Η ιστορία του εργατικού κινήματος είναι γεμάτη από παραδείγματα αθλίων, που ενεργούσαν σε βάρος των εργατών και υπέρ των προσωπικών τους συμφερόντων. Η μόνη δυνατή περίπτωση να ενεργήσει αυτή η θεωρία εναντίον του συστήματος είναι να ταυτιστεί αυτό το σύστημα με το αντίστοιχο πολιτικό. Όταν ο συνδικαλιστής γίνει αρχηγός κράτους, τότε αλλάζουν τα πάντα. Για ν
απολαμβάνει ο συνδικαλιστής, θα πρέπει να υποκύπτει στους κυρίους του, ενώ ο ίδιος ως αρχηγός κράτους, για να επιβιώνει το κράτος του και να συνεχίζεται η κλοπή, θα πρέπει ν αναζητά την επέκταση.

Στη Δυτική Ευρώπη αυτή η γνώση δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ξεφύγει από τα ελεγχόμενα πλαίσια. Οι εθνικές γλώσσες και τα δικαιώματα των εκλεκτών θα γεννούσαν μία κοινωνία με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μέσα στο  σύνολο της κοινωνίας. Η εργατική τάξη σ
οποιαδήποτε βιομηχανική χώρα είναι μία ξεχωριστή κοινωνία της οποίας τα χαρακτηριστικά την κάνουν ελεγχόμενη. Το σύστημα δε φοβάται τις συγκρούσεις μ  αυτή, γιατί ελέγχοντας τους συνδικαλιστές τις περισσότερες φορές στρέφει τους φτωχούς εναντίον των φτωχών και με την ύπαρξη του εθνικισμού οι εργάτες είναι αυτοί, που θυσιάζονται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Οι στρατιώτες του Χίτλερ δεν ήταν εξωγήινοι, παρά πρώην εργάτες. Όταν η γερμανική εργατική τάξη με την ανώτερη γνώση πέφτει στην παγίδα, εύκολα φαντάζεται κάποιος τι συμβαίνει στις υπόλοιπες. Το σύστημα γνώριζε ακριβώς τι μπορεί να περιμένει από τη θεωρία του Μαρξ κι επέτρεψε τη διάδοση της.

Το σφάλμα όμως πραγματοποιήθηκε κι ήταν αποτέλεσμα λανθασμένων εκτιμήσεων των δούλων. Οι περισσότεροι μεταξύ των δούλων πιστεύουν ότι η αιτία του λάθους είναι η μη έγκαιρη επέμβαση των Δυτικών δυνάμεων κατά την εκδήλωση της επανάστασης. Αυτό είναι αληθινό, αλλά δεν κρύβει μέσα του το σύνολο της αλήθειας. Πράγματι οι Δυτικές δυνάμεις και τα κέντρα που τις κατευθύνουν, δεν πρόλαβαν να σταματήσουν την επανάσταση. Προσπάθησαν και μάλιστα με το σκληρότερο τρόπο να εμποδίσουν την επιβολή του κομμουνισμού  στη Ρωσία. Δυνάμεις που μάχονταν μεταξύ τους κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, συμμάχησαν για ν
αποτρέψουν τ  αναπότρεπτο. Ήταν όμως αυτός ο λόγος για τον οποίο η επανάσταση ήταν επιτυχής; Αν κατόρθωναν τότε να τη σταματήσουν, ποιες δυνάμεις θα μπορούσαν να εγγυηθούν τη μονιμότητα της επιθυμητής κατάστασης; Η εργατική επανάσταση πέτυχε σ ένα χώρο, όπου δεν υπήρχαν εργάτες. Η τρομερή εργατική τάξη της Γερμανίας με την ανώτερη γνώση απέτυχε και η ανύπαρκτη ρωσική πέτυχε το στόχο της. Αυτά τα στοιχεία αποκαλύπτουν και την πραγματική αιτία της επιτυχίας, αλλά αποκαλύπτουν ταυτόχρονα και την ταυτότητα  αυτών, που υπέπεσαν σε σφάλμα.

Η κομμουνιστική επανάσταση πέτυχε στη Ρωσία, όχι εξαιτίας της ευφυΐας των επαναστατών ή της δυναμικότητας των εργατών, αλλά λόγω της τότε υπάρχουσας δομής της ρωσικής κοινωνίας. Η ρωσική κοινωνία δε διέθετε άμυνες εσωτερικές, που να αποτρέπουν τη δυσμενή εξέλιξη. Η άμυνα αυτή εξασφαλίζεται για το σύστημα από το μεγάλο πλήθος των εκλεκτών Ελλήνων, που εξαιτίας της θυσίας τους απαιτούν υπεραξίες κι εμποδίζουν την ανατροπή του συστήματος, που τις προσφέρει. Η επανάσταση πέτυχε, γιατί η ρωσική κοινωνία ήταν πολύ καθυστερημένη, για ν
αναπτύξει τους απαιτούμενους αμυντικούς μηχανισμούς. Η γνώση που γεννά αυτήν την αντανακλαστική ιδιότητα στην κοινωνία δεν είχε δοθεί κι αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν η μεταβίβαση της εξουσίας χωρίς καμία αλλαγή στη δομή του συστήματος.

Η θεωρία του Μαρξ έχει την ιδιομορφία να δημιουργεί εκλεκτούς “ελέω πνευματικών δικαιωμάτων”. Από μόνη της τείνει στη δόμηση ενός συστήματος τύπου Βαβυλώνας. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν μηχανισμούς αυτόματης αντίδρασης σε τέτοια φαινόμενα, γιατί ελκύουν την καταγωγή τους από το βήμα της Βαβυλώνας. Νίκησαν εκείνη την κατάσταση και το σύνολο των αλλαγών απ  αυτήν την επιτυχία κάνει αδύνατο το πισωγύρισμα. Η ρωσική κοινωνία βρισκόταν αντίθετα απόλυτα στο βήμα της Βαβυλώνας και η αλλαγή των διαχειριστών την άφησε πρακτικά  ανεπηρέαστη. Επιπλέον, επειδή το κομμουνιστικό σύστημα δεν αντιδρά στην προσπάθεια  άντλησης γνώσης όπως αντιδρά το χριστιανικό οι λαοί στην πραγματικότητα εκείνη την εποχή ευεργετήθηκαν. Το σφάλμα για το παγκόσμιο σύστημα ήταν που επέτρεψε να υπάρχει στο χώρο της Ευρώπης ένα τόσο καθυστερημένο υποσύστημα. Το σφάλμα το χρεώνονται αυτοί, που διατήρησαν την κοινωνία σ αυτό το επίπεδο κι είναι οι δούλοι της Ανατολικής εκκλησίας.

Όπως συνέβη στην περίπτωση των Ελλήνων της Ελλάδας, έτσι και στην περίπτωση της Ρωσίας η Κωνσταντινούπολη έκανε τις μοιραία λανθασμένες εκτιμήσεις. Δεν μπόρεσε ή δε θέλησε ποτέ ν
αντιληφθεί ότι ήταν  αδύνατη η αναγέννηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήλπιζε ότι διατηρώντας το ελληνικό στοιχείο θα εξασφάλιζε τους δούλους που θα απαιτούσε ο μηχανισμός της. Ήλπιζε ότι βυθίζοντας τις σλαβικές χώρες στο σκοτάδι κι ειδικά τη Ρωσία θα την έλεγχε, ώστε κάποτε να νικήσει τους Τούρκους. Παρασύρθηκε από το μίσος της εναντίον των Τούρκων και δεν εκτίμησε σωστά την κατάσταση, που προέκυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η νέα εποχή επέβαλε την αλλαγή στάσης απέναντι στους ανθρώπους και ευθυγράμμιση των πρακτικών της μ αυτές της Δυτικής εκκλησίας. Η πανίσχυρη Ρώμη οδηγήθηκε σε αναγκαστική αναδίπλωση και η ασθενική Κωνσταντινούπολη μέθυσε από την ισχύ που της πρόσφεραν οι καλύτερα εκπαιδευμένοι δούλοι της.

Η Γαλλική Επανάσταση δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί στη Ρωσία, γιατί οι ορθόδοξοι ιερείς είναι πολύ πιο επικίνδυνοι για τους λαούς λόγω γνώσεων, εξαιτίας των οποίων παρασύρθηκαν και συνέχισαν τις πρακτικές τους. Αδράνησαν την ώρα που έπρεπε οι ίδιοι και χωρίς πίεση να κάνουν παραχωρήσεις, ώστε να διατηρήσουν την ισχύ τους και με τα νέα δεδομένα. Το ιδανικό για το σύστημα θα ήταν να μεταφερθεί το κέντρο του χριστιανισμού από την Κωνσταντινούπολη στην πρωτεύουσα της Ρωσίας κι αμέσως μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης να δομούνταν στη Ρωσία ένα σύστημα παιδείας
..  να έδινε η ίδια η εκκλησία στους ανθρώπους τη γνώση, που “δήθεν” την απειλούσε. Λέμε “δήθεν”, γιατί, όταν δίνεται μέσω μηχανισμών σε μία γλώσσα εθνική, γεννά εκλεκτούς.

Η ρωσική επανάσταση δε θα υπήρχε καμία πιθανότητα να πετύχει, αν είχε προλάβει η εκκλησία να γεννήσει εκλεκτούς. Την εκκλησία θα την υπερασπίζονταν οι δήθεν πολέμιοι της, όταν θ
απειλούνταν οι υπεραξίες τους. Ο γιος του εργάτη που μέσω μηχανισμών θα γινόταν δούλος θα εξόντωνε τον πατέρα και τ αδέρφια του προστατεύοντας έτσι το σύστημα. Η θεωρία του Μαρξ μ αυτόν τον τρόπο δε θα εύρισκε πρόσφορο έδαφος, για να γίνει απειλητική. Ο Θεός επιθυμούσε τους παγκόσμιους πολέμους για το κέρδος της τεχνολογίας, αλλά για να μη διαιωνιστεί η αθλιότητα σε κάθε πόλεμο, δημιούργησε συνθήκες, που οδηγούν το σύστημα στο θάνατο. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο η αδράνεια της Ανατολικής εκκλησίας να ευθυγραμμιστεί με τον περίγυρο κι ο ίδιος ο πόλεμος έκαναν δυνατή την επιτυχία της επανάστασης. Αν δεν υπήρχε πόλεμος, που ν απασχολούσε τους Δυτικούς, δε θα γινόταν η επανάσταση και η εκκλησία θα προλάβαινε να διορθώσει το σφάλμα της.

Ο αναγνώστης δίκαια θ
αναρωτηθεί σ αυτό το σημείο, γιατί ο Θεός μερίμνησε για μία επανάσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας, από το χρόνο εκδήλωσής της ως τις μέρες που ζούμε, συνέβησαν άπειρα γεγονότα που επηρέασαν την πορεία της ανθρωπότητας. Ο Θεός γνώριζε και γνωρίζει τα πάντα. Δημιουργώντας την κοινωνία των Γιγάντων, δημιούργησε μία κατάσταση ανίκητη, που κανένας σοφός και κανένα σύστημα παιδείας δεν ήταν σε θέση να νικήσει. Οποιοσδήποτε Γίγαντας κι αν αποφάσιζε ν αλλάξει την κοσμοθεωρία του προς την κατεύθυνση του πανανθρώπινου λυτρωμού, δεν είχε ελπίδα επιβίωσης. Η δυναμική που δημιουργούσε ο σχεδιασμός, έκανε αδύνατη την επιβίωση μέσα σε συνθήκες ελευθερίας, λαών οι οποίοι απέκτησαν ομοιογένεια μέσα σ  ένα συγκεκριμένο σύστημα που έτεινε προς  την αυτοκατάργηση. Ακόμα κι αν εκείνη την εποχή γεννιόταν ο Μεσσίας στη Γερμανία, τίποτε δε θα άλλαζε. Οι γειτονικές δυνάμεις με τις απειλητικές τους διαθέσεις θα τρόμαζαν τους Γερμανούς και θα κατόρθωναν να εγείρουν μέσα από την κοινωνία, που γέννησε το Μεσσία δυνάμεις πολέμιές του. Όταν ο Μεσσίας μιλά γι αγάπη κι ειρήνη, όσο κι αν γοητεύει ο Λόγος Του, είναι αδύνατον ο φόβος να μη δώσει ισχύ και στο λόγο των αθλίων.

Σ
αυτό το σημείο συγκλίνουν δύο διαφορετικές τάσεις. Η πρώτη τάση είναι η πανανθρώπινη επιθυμία για οικονομική ευημερία, αποτέλεσμα της οποίας είναι η πορεία προς τη Θέωση του ανθρώπου. Η οικονομική άνεση δίνει δυνατότητα στον άνθρωπο ν απεγκλωβιστεί από οποιαδήποτε μορφή δουλείας και οι επιλογές του, που δε θα είναι προϊόντα συμβιβασμού, θα είναι το εισιτήριο για τη Θέωση. Τα χρήματα δε χαρίζουν τη Θέωση. Όμως εξαιτίας των χρημάτων ο άνθρωπος γίνεται, είτε δούλος είτε Θεός. Τη Θέωση την κερδίζει ο άνθρωπος λόγω της συγγένειάς του με το Θεό. Στην πορεία αυτή, επειδή είναι μία πορεία κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος πρέπει να πάρει πολλές και σοβαρές αποφάσεις που η μία επηρεάζει την άλλη είναι απαραίτητο να μην υπάρχει εξωτερική παρέμβαση..  αυτό μπορεί να το επιτύχει ο άνθρωπος, μόνο όταν μαζί με την πνευματική του ελευθερία απολαμβάνει και την οικονομική άνεση. Όλα αυτά είναι εις γνώση του ανθρώπου και γι αυτόν το λόγο αποτελούν στόχους του.

Οι άνθρωποι συνθέτουν τους λαούς και τα έθνη. Όταν τα έθνη δομούν πανομοιότυπα συστήματα και μέσω αυτών επιδιώκουν την οικονομική ευημερία, φυσικό είναι τα προβλήματα των συστημάτων ν
αποτελούν προβλήματα του ανθρώπου. Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, ως άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ανάγκη για οικονομική ευημερία κι έχοντας  γνώση του περιβάλλοντος χώρου, εκτιμούν την αξία του συστήματος. Όμως όταν αρχίζει να εμφανίζεται η κρίση, δεν πολεμούν τους κλέφτες, αλλά το αντίπαλο σύστημα του γειτονικού γίγαντα.

Είδαμε σ
άλλο σημείο πώς λειτουργούν τα συστήματα σε σχέση με το κεφάλαιο και πώς διατηρούν την αξία του όταν αυτή απειλείται. Έχοντας γνώση για το κεφάλαιο, βλέπουμε ότι οι τάσεις που συγκλίνουν στο εσωτερικό της κάθε κοινωνίας είναι οι δύο: η ανθρώπινη ανάγκη για ευημερία και η ανάγκη του συστήματος για ισχύ. Το κεφάλαιο καλύπτει και τις δύο ανάγκες, αλλά επειδή το κάθε κράτος δεν ταυτίζεται με τον κόσμο στο σύνολό του, κάθε φορά που οι λαοί φτάνουν στο οριακό σημείο απαιτήσεων εμφανίζεται η κρίση, που οδηγεί τον άνθρωπο πάλι στο σημείο εκκίνησης. Αυτή είναι μία κατάσταση, που δεν μπορεί να νικηθεί, γιατί το κεφάλαιο που δίνει πλούτο κι ευημερία σ ένα λαό, είναι το εθνικό κεφάλαιο. Οι Γίγαντες από τη στιγμή που γεννήθηκαν κι εφόσον στηρίζονται στο δικό τους κεφάλαιο, είναι ανίκητοι, γιατί κάθε σύγκρουση μεταξύ τους ξαναδίνει ισχύ στο σύστημα τους. Ο γερμανικός Γίγαντας μετά από κάθε σύγκρουση έχει τη δυνατότητα να ξαναγεννιέται, εφόσον οι πλούσιοι θα ξαναχτίσουν τα γκρεμισμένα εργοστάσια και πάντα οι φτωχοί Γερμανοί θα τα έχουν ανάγκη, εφόσον πρέπει να δουλέψουν για την επιβίωσή τους.

Ο Θεός μέσω του κομμουνισμού που είναι προϊόν της θεωρίας του Μαρξ, θέλησε και το κατάφερε να δημιουργήσει πρόβλημα στην καρδιά του συστήματος, που είναι το κεφάλαιο. Αυτό έγινε αφού είχε προηγηθεί η γέννηση των επικίνδυνων Γιγάντων, που δημιουργούν τη βάση της πανανθρώπινης τεχνολογίας. Δε νοείται Θέωση με την τεχνολογία, είτε των Βρετανών είτε των Γερμανών. Η τεχνολογία απαιτεί κόπο και θυσία και η μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων απαιτεί μεγιστοποίηση του αριθμού των ανθρώπων, που ακολουθούν αυτήν την πορεία. Ο Θεός βοήθησε τη ρωσική επανάσταση, αλλά τα οφέλη της προέκυψαν μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το διάστημα μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων ήταν η μοναδική περίοδος στην ιστορία κατά την οποία οι άνθρωποι οποιαδήποτε γνώση κι αν έπαιρναν,  ήταν αδύνατο να ξεφύγουν από το σύστημα.


Στο διάστημα του μεσοπολέμου στόχος ήταν  η ανάπτυξη του κεφαλαίουγνώση του κάθε γίγαντα ξεχωριστά. Με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο συγκεντρώθηκε το σύνολο της τεχνολογίας, που ήταν χαμηλού βαθμού στα χέρια ενός γίγαντα, ώστε με τις συνθήκες που προέκυψαν παγκόσμια, οι υπόλοιποι να έχουν συγκεκριμένο στόχο, εφόσον ήθελαν να επιβιώσουν. Ήταν η πρώτη φορά που οι Γίγαντες καλούνταν να εφεύρουν εκ νέου λύσεις σε προβλήματα, που είχαν νικήσει. Όταν η ευρεσιτεχνία γίνεται κτήμα του νικητή, ο νικημένος πρέπει να δημιουργήσει μία νέα κι αυτό είναι πρόοδος στην τεχνολογία. Οι Γίγαντες ως την έκρηξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου δούλεψαν μ
αυτήν τη λογική κι αποτέλεσμά της ήταν μία σχετικά υψηλή γνώση, που αποτελούσε και το κεφάλαιο του καθενός.

Όταν ο πόλεμος πραγματοποιήθηκε με τη λογική της συγκέντρωσης του συνόλου της γνώσης στα χέρια του νικητή, υπήρχαν οι συνθήκες να τεθούν οι βάσεις για μία κοινωνία μ
αιώνια απάνθρωπα χαρακτηριστικά. Το σύστημα είχε πετύχει να σχεδιάσει και να θέσει σε λειτουργία μία κατάσταση, που θα μπορούσε να είναι επαναλαμβανόμενη. Η Γερμανία είχε αποδείξει ότι διαθέτει τ  απαραίτητα χαρακτηριστικά και το σύνολο  του σχεδιασμού θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε μία σκληρή κι ελεγχόμενη πορεία. Το σύστημα θα μπορούσε εκμεταλλευόμενο τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της τεχνολογίας  των Γιγάντων, να επαναλαμβάνει πολέμους απόλυτα όμοιους μεταξύ τους. Αν μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το σύνολο της τεχνολογίας έπεφτε στα χέρια των Άγγλων και δεν άλλαζε τίποτε στο σχεδιασμό, η ανθρωπότητα σήμερα δε θα είχε φτάσει σ αυτά τα τεχνολογικά ύψη, αλλά ο πόλεμος θα ήταν αναπόφευκτος, όταν η γνώση θα έπαυε να δίνει υπεραξία.

Το σφάλμα έγινε, επειδή ο Θεός δεν ήταν δυνατό να εγκαταλείψει τους ανθρώπους στο έλεος των Γιγάντων. Αυτήν τη φορά όμως δεν ήταν προϊόν λανθασμένης επιλογής της Ανατολικής εκκλησίας, αλλά της Δυτικής. Το αποφασιστικό λάθος πραγματοποιήθηκε από τους Αμερικανούς της ελάχιστης γνώσης. Οι Αμερικανοί δεν αντιλήφθηκαν την κατάσταση και την ιδιαιτερότητα του σχεδιασμού. Σχεδίασαν  έναν κόσμο με τη λογική του άσπρου και του μαύρου, τη στιγμή που η πανανθρώπινη εμπειρία κι γνώση είχε καταλήξει στην τελειότητα. Αγνόησαν ότι οι κοσμοκρατορίες και τα δίπολα συστήματα είχαν εφαρμοστεί στο χώρο  και ότι άπειρη ευφυΐα είχε δαπανηθεί για το φαινομενικά προβληματικό σχεδιασμό. Έπεσαν στην παγίδα του Θεού, που φρόντισε τ
ασθενικό κι ολιγόζωο κομμουνιστικό σύστημα να φαίνεται πανίσχυρο. Ο Θεός επιδίωκε τη δημιουργία διπόλου, για να χωριστεί ο κόσμος σε δύο κολοσσιαία τμήματα, ώστε η τεχνολογία να εκτοξευτεί στα ύψη. Άπειροι άνθρωποι θ αγωνίζονταν για την ανάπτυξή της, παγιδευμένοι, είτε στο ένα σύστημα είτε στο άλλο. Δεν ανταγωνίζονταν πλέον οι Γίγαντες μεταξύ τους, αλλά ο μισός κόσμος τον άλλο μισό.

Τα οφέλη για τους ανθρώπους απ
 αυτό το σφάλμα ήταν διπλά: πρώτον, η τεχνολογία των ανθρώπων θα έφτανε στο ύψιστο σημείο και δεύτερον μ αυτόν το σχεδιασμό οι γεννημένοι σαν αθάνατοι Γίγαντες ήταν θέμα χρόνου να πεθάνουν. Τα σφάλματα ήταν πολλά και μεγάλα σ αυτόν το νέο σχεδιασμό και διαπράχθηκαν κυρίως λόγω της άγνοιας, της απειρίας και της μέθης των Αμερικανών. Οι Αμερικανοί μέθυσαν από τη νίκη σ  έναν πόλεμο, που είχε σχεδιαστεί για να διατηρεί το σύστημα, χωρίς να δίνει σημασία στο νικητή.

Ακόμα κι αν η Γερμανία νικούσε σε πρώτη φάση, θα ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει το σύστημα της και να περιοριστεί στο χώρο, που έχει τα γερμανικά χαρακτηριστικά. Απλά αντί ο πόλεμος να τελείωνε σε πέντε χρόνια, θα τελείωνε σε δέκα ή σε είκοσι και πάντως θα τελείωνε περιορίζοντας τον κάθε γίγαντα στο  χώρο του. Ο πόλεμος δεν τελειώνει, όταν ένας τρελός σαν το Χίτλερ λέει ότι είναι κοσμοκράτορας, αλλά όταν ο χρόνος και η δυναμική δημιουργήσουν συνθήκες μόνιμες κι αυτές βρίσκονται μόνον μέσα στα όρια, όπου έχει καλλιεργηθεί ο κάθε εθνικισμός.


Οι Αμερικανοί αυτά τ
αγνοούσαν κι εξαιτίας της μέθης τους από την αναπάντεχη γι αυτούς νίκη, προσπάθησαν να διατηρήσουν αυτήν την κατάσταση. Δεν μπόρεσαν ν αντιληφθούν ότι πραγματικός εχθρός του συστήματος ήταν η κομμουνιστική Ρωσία και όχι η Γερμανία. Αυτό φαίνεται κατ αρχήν άτοπο κι εντελώς λανθασμένο, εφόσον οι Αμερικανοί αντιμετώπισαν την κατάσταση μ αυτήν  τη λογική. Όμως αυτό που εννοούμε είναι ότι η Ρωσία ήταν πραγματικός εχθρός κι έπρεπε να νικηθεί οριστικά. Δεν ήταν εχθρός που μπορούσε το σύστημα να διατηρεί εκμεταλλευόμενο τα εχθρικά χαρακτηριστικά του. Ήταν εχθρός, επειδή δεν μπορούσε να είναι πραγματικός και μόνιμος εχθρός. Στην περίπτωση της Γερμανίας μπορούσε το σύστημα να επενδύει επ άπειρον. Όσο υπάρχει χριστιανισμός και λειτουργεί με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, η Γερμανία θα παρασύρεται σε πολέμους. Η Ρωσία, φαινομενικά, μόνο είχε ισχύ εχθρού, ενώ πρακτικά ήταν ολιγόζωη. Το λεπτό σημείο που αφορά την επικινδυνότητά της για το σύστημα είναι ο επεκτατισμός, που διακρίνει τον κομμουνισμό κι αυτό έχει ως συνέπεια να μεταβάλλει το γενικό σχεδιασμό, που στηρίζεται στη δύναμη των Γιγάντων.

Οι Αμερικανοί στην αρχή δεν αντιλήφθηκαν  ότι ήταν θέμα χρόνου η κατάρρευση του κομμουνισμού κι επιπλέον εκτιμώντας λανθασμένα την επεκτατική τάση του προσπάθησαν να δημιουργήσουν δίπολο, που θα τους έδινε την ηγεμονία στο Δυτικό κόσμο. Αυτήν ήταν και η παγίδα. Η Ρωσία ήταν εχθρός για το σύστημα, επειδή το παρασύρει στο θάνατο. Είναι εχθρός, γιατί είναι ολιγόζωη, επεκτατική κι επιβάλλει για την αντιμετώπισή της σχεδιασμό, που να στηρίζεται πάνω της. Όταν όμως αυτός ο εχθρός καταρρέει, είναι αδύνατο να μην κινδυνεύσει το σύστημα, που έχει πλέον προσαρμοστεί επάνω του.


Οι Δυτικοί έκαναν το σφάλμα να μη στραφούν πραγματικά εναντίον του κομμουνισμού και προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν, προβάλλοντάς τον σαν εχθρό νομίζοντας ότι τον έλεγχαν. Το ιδανικό για το σύστημα θα ήταν να εκμεταλλευτεί τα όσα δημιούργησε ο κομμουνισμός και να τον ευνουχίσει. Αυτό θα συνέβαινε τελείως αναίμακτα, αλλά απαιτούσε ευφυΐα που δε διαθέτουν οι δούλοι. Ήταν αναγκαίο όταν οι δήθεν νικητές μοίραζαν τον κόσμο σ
Ανατολή και Δύση, να σκεφτούν ποιος σχεδιασμός είναι δυνατό να διατηρεί τις εξουσίες του συστήματος αιώνιες  και όχι ποιος σχεδιασμός ευνοεί το συγκεκριμένο νικητή. Έπρεπε το σύνολο των εγκεφάλων της Δύσης να προβληματιστεί και να βρει λύση που να ωφελεί το σύστημα κι ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ακόμα κι ένας βλάκας του μεγέθους του Στάλιν ήταν δυνατό να καταλάβει ότι το σύστημα στο οποίο ηγούνταν ήταν αδύνατο να επιβιώσει. Οι Δυτικοί τότε είχαν τη δυνατότητα να μεταλλάξουν το σύστημα του κομμουνισμού κατά τα πρότυπα της Δύσης. Αυτό θα γινόταν εξαιτίας των κοινωνικών αλλαγών, που είχε στο μεταξύ δημιουργήσει ο κομμουνισμός στην κοινωνία της Ρωσίας.

Η κύρια κι αναγκαία αλλαγή ήταν η δημιουργία της τάξης, που εξέλειπε κι ήταν η αιτία της επιβολής του κομμουνισμού. Στη Ρωσία υπήρχε πλέον λόγω κομμουνισμού μία τάξη εκλεκτών με συμφέροντα και γνώση. Η Δύση έπρεπε να αναγκάσει τότε και μ
οποιοδήποτε μέσο το Στάλιν να κάνει όλους αυτούς τους εκλεκτούς κυρίους πλούτου. Το υψηλόβαθμο στέλεχος του συστήματος έπρεπε να γίνει με κάθε θυσία μέτοχος εργοστασίου ή κύριος γης. Είχε τη γνώση ν αμυνθεί γι αυτές τις αλλαγές, που τον συνέφεραν. Η τραγική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ρωσία ήταν αδύνατο να της επέτρεπε αντίσταση. Οι λαοί της θα γεύονταν μία νέα κατάσταση που δεν ήταν δυνατό να νικήσουν οι ανώτερες Δυτικές κοινωνίες. Αυτός ο σχεδιασμός θ απαιτούσε επιπλέον την αρωγή της εκκλησίας, που πάντα καταφέρνει κι αντλεί δύναμη από τη φτώχεια και τη δυστυχία.

Αν ο Στάλιν δεχόταν τότε να διαφθείρει τους εκλεκτούς του συστήματος του και να ξαναδώσει ισχύ στην εκκλησία, θα βρισκόταν επικεφαλής ενός γίγαντα όμοιου με τους υπόλοιπους. Αυτό που προσπαθεί να πραγματοποιήσει η Ρωσία ανεπιτυχώς την παραμονή του 2000, θα μπορούσε να επιτευχθεί από το Στάλιν μέσα σε μία στιγμή. Η Δύση είχε τη δύναμη να τον  στηρίξει και να γκρεμίσει για πάντα τον κομμουνισμό. Αν έμπαινε τότε η Ρωσία στην κοινωνία των Γιγάντων, θα δημιουργούσε μία ανυπέρβλητα δύσκολη κατάσταση για τους ανθρώπους, που θεωρητικά θα ήταν ανίκητη. Αυτό όμως δεν έγινε, γιατί ο Θεός δεν το επέτρεψε. Έπρεπε τα σφάλματα να το οδηγήσουν σ
 αδιέξοδο, ώστε η γνώση του Υιού να οδηγεί σε Λύτρωση την ανθρωπότητα κι οι πρακτικές του συστήματος σ αφανισμό.

Σ
αυτό το σημείο θ αναρωτηθεί ο αναγνώστης, πώς είναι δυνατόν το σύστημα να οδηγείται σ αδιέξοδο, όταν οι Γίγαντες είναι ανίκητοι κι όταν ο κομμουνισμός, καταρρέοντας, γεννά Γίγαντες. Δεν είναι δυνατό στην εποχή μας οι Γίγαντες ν ακολουθήσουν την ίδια πρακτική και να πάρουν εκ νέου την ισχύ τους; Αυτό είναι αδύνατο, γιατί το μυστικό της δύναμης τους βρίσκεται στο κεφάλαιο. Οι Γίγαντες είναι πανίσχυροι, μόνο όταν το κεφάλαιο που στηρίζει τη δομή τους και σε οποιαδήποτε μορφή, είναι εθνικό. Ο γερμανικός Γίγαντας είναι πανίσχυρος κι αθάνατος, μόνο όταν ο πλούτος του είτε σε εργοστάσια είτε σε γνώση είναι γερμανικός κι ανήκει σε Γερμανούς. Η γερμανική οικονομία δομείται άμεσα μετά απ οποιονδήποτε πόλεμο, μόνο όταν αυτοί που θα ξαναχτίσουν τα εργοστάσια, θα είναι αυτοί, που τα είχαν εισπράττοντας κέρδος όχι από την ανωτερότητα της γνώσης, αλλά από τρομερές ανάγκες για προϊόντα της κοινωνίας. Μετά από πόλεμο χάνουν τη γνώση, αλλά κερδίζουν από την τεράστια καταστροφή που ανοίγει τις αγορές των προϊόντων ανεξάρτητα από την ποιότητά τους. Ο Θεός δημιουργώντας το κομμουνιστικό σύστημα εντάσσει τους Γίγαντες μέσα σ  ένα πλαίσιο, που αλλάζει αποφασιστικά τα χαρακτηριστικά της οικονομίας και χτυπά το σύστημα κατευθείαν στην καρδιά. Αυτό γίνεται επειδή ο κομμουνισμός με τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται απειλεί θεωρητικά  τους Γίγαντες. Οι Αμερικανοί όταν πήραν ισχύ νικητών και τέθηκαν επικεφαλείς του Δυτικού συστήματος, άλλαξαν το σχεδιασμό. Χώρισαν τον κόσμο σ Ανατολή και Δύση κι αυτό ήταν ολέθριο για το Δυτικό σύστημα εξουσίας. Μ αυτόν το σχεδιασμό ο χώρος της Δύσης παίρνει ενιαία πολιτικά, αλλά κι οικονομικά χαρακτηριστικά. Το επικίνδυνο είναι το δεύτερο, εφόσον στον πολιτικό τομέα τα πάντα μπορούν ν  αλλάξουν υπηρετώντας την οποιαδήποτε επιλογή του συστήματος. Οι συμμαχίες και οι αντιπαλότητες είναι μέσα στις δυνατότητες  του συστήματος ν αλλάξουν μέσα σε μία στιγμή. Το πρόβλημα γεννάται από τη στιγμή που ο Δυτικός χώρος γίνεται ενιαίος οικονομικός χώρος. Είναι εντελώς διαφορετική κατάσταση να δανείσουν οι Αμερικανοί χρήματα σε Γερμανούς βιομηχάνους για το χτίσιμο γερμανικών εργοστασίων, από το να χτίσουν οι ίδιοι τα δικά τους μέσα στη Γερμανία.

Τα σφάλματα της Αμερικής στον οικονομικό  τομέα είναι αποτέλεσμα μίας πρωτόγνωρης κατάστασης. Η Αμερική ήταν η μοναδική χώρα που συμμετείχε στον πόλεμο, χωρίς να υποστεί την παραμικρή καταστροφή. Αυτό σε πρώτη φάση είχε ως αποτέλεσμα, η Αμερική την επόμενη μέρα από τη λήξη του πολέμου να βρεθεί πανέτοιμη να κατακτήσει μία τεράστια αγορά,  ενώ το σύνολο των υπολοίπων χωρών έπρεπε να ξαναχτίσει ότι ο πόλεμος κατέστρεψε. Οι πόλεμοι μεταξύ των Γιγάντων έχουν νόημα, όταν νικητές και ηττημένοι ξεκινούν με τα ίδια σχεδόν δεδομένα. Έτσι, όταν αρχίσουν πλέον να επανέρχονται στη φυσιολογική τους κατάσταση, η διαφορά της ποιότητας της γνώσης να είναι αυτή που τους επιτρέπει να επιβιώνουν, συνυπάρχοντας μέχρι την επόμενη σύγκρουση.


Είναι απαραίτητο ο Άγγλος βιομήχανος να ξαναστήσει το δικό του εργοστάσιο, να καλύψει τις ανάγκες της εθνικής αγοράς και μετά από όλα αυτά να βγει στις διεθνείς αγορές με το πλεονέκτημα της γνώσης. Αν αυτό δε συμβεί και η εθνική αγορά παραμείνει με τα ίδια χαρακτηριστικά, είναι βέβαιο ότι για την επιβίωσή του κι εξαιτίας της λειτουργίας του κεφαλαίου, θα βγει στις διεθνείς αγορές άκαιρα κι επικίνδυνα για το σύστημα. Αυτό θα συμβεί, γιατί έχοντας τα πλεονεκτήματα της παραγωγής και της γνώσης, δεν επιτρέπει στα άλλα εθνικά συστήματα να ξαναδομηθούν. Πώς ν αρχίσει ο Γερμανός να παράγει πλυντήρια, όταν μέσα στην αγορά της Γερμανίας υπάρχουν άφθονα αγγλικά, που είναι εκτός συναγωνισμού στην τιμή ή στην ποιότητα; Ο Άγγλος που δεν καταστράφηκε, δεν έχει δάνεια κι υποχρεώσεις, όπως ο Γερμανός ανταγωνιστής του, συνεπώς ορίζει τις τιμές στο ύψος που τον συμφέρουν. Επιπλέον, λόγω της φύσης του πολέμου έχει πάρει το σύνολο των ευρεσιτεχνιών, που έκαναν το γερμανικό προϊόν ελκυστικό στην αγορά.

Back to content | Back to main menu