Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο αναγνώστης βλέπει ότι είναι απαραίτητη η γενική καταστροφή, ώστε να υπάρχει δυνατότητα επανάληψης. Είναι άκρως απαραίτητο οι πολιτικές αποφάσεις των συστημάτων εξουσίας να μην επηρεάζονται από τα οικονομικά συμφέροντα. Όταν το κεφάλαιο στηρίζει την εξουσία, είναι απαραίτητο, όταν αυτή μεριμνά για την επιβίωσή της, να μην έχει το κεφάλαιο τη δύναμη να την παρασύρει. Η εξουσία γνωρίζει ότι το αγγλικό κεφάλαιο δεν πρέπει να μπει μέσα στην ηττημένη Γερμανία, γιατί ο πόλεμος δε θα είναι σε κάποια στιγμή εφικτός. Όμως όταν το αγγλικό κεφάλαιο είναι πανίσχυρο κι εξαιτίας της φύσης του αναζητά την επέκταση, είναι αδύνατο να το σταματήσει η εξουσία. Αυτό έγινε στην περίπτωση της Αμερικής. Η χώρα δεν καταστράφηκε και κανένα εργοστάσιο δε γκρεμίστηκε. Οι αμερικανικοί οικονομικοί Γίγαντες που στήριξαν την  πολιτική εξουσία της στον πόλεμο, ήταν αδύνατο να μην επηρεάσουν την εξωτερική της πολιτική. Φορτώθηκαν το σύνολο των εξόδων του πολέμου και δεν εισέπραξαν τίποτε, εφόσον η τοπική αγορά έμεινε ανεπηρέαστη. Ήταν αδύνατο να μην κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά με προϊόντα τους, κάνοντας μ  αυτόν τον τρόπο προβληματική την ανάπτυξη των εθνικών βιομηχανιών. Αυτή η προβληματικότητα σε συνδυασμό με την ανωτερότητα των αμερικανικών προϊόντων λόγω της αποκτηθείσας γνώσης είχε την τραγική για το σύστημα συνέπεια τη διεθνοποίηση των εθνικών  κεφαλαίων.

Ο Γερμανός πρώην βιομήχανος δεν ήταν δυνατό να διαθέσει κεφάλαιο για τη δημιουργία βιομηχανίας, εφόσον ήταν αδύνατη η ανταγωνιστικότητα. Το κεφάλαιό του το διαθέτει στη διεθνή κεφαλαιαγορά και μ
αυτόν τον τρόπο ενίσχυε την αμερικανική βιομηχανία, που ήταν κερδοφόρα. Εξαιτίας αυτού στη Γερμανία με τις άπειρες ανάγκες δεν υπήρχαν εργοστάσια να δουλέψουν οι εργάτες  και η αγορά ήταν ήδη κατακλυσμένη από αμερικανικά προϊόντα. Ήταν πλέον θέμα επιβίωσης για τους Γερμανούς ν αγνοήσουν το σχεδιασμό του συστήματος και τ ανεπιθύμητα αμερικανικών συμφερόντων εργοστάσια να γίνουν επιθυμητά. Αυτές οι συνθήκες βέβαια δεν αφορούσαν μόνο την ηττημένη Γερμανία, αλλά το σύνολο σχεδόν των Δυτικών βιομηχανικών χωρών. Ο Θεός χτύπησε τους Γίγαντες στο ευαίσθητο σημείο κι ήταν αδύνατον πλέον να ελπίζουν την επανάκτηση των δυνάμεών τους μέσω των πολέμων.

Ο Θεός διεθνοποίησε το κεφάλαιο και δημιούργησε μία κατάσταση στην οποία τα πολιτικά κι οικονομικά συμφέροντα είναι αδύνατο  να συμπλέουν και η σύγκρουση τους είναι αυτή, που οδηγεί στο αδιέξοδο. Πώς μπορεί να κάνει σήμερα πόλεμο η Γερμανία με την Αγγλία, όταν οι οικονομικές δυνάμεις που τις στηρίζουν είναι κοινές και απειλούνται από τον πόλεμο; Οι πολυεθνικές βιομηχανίες θα πρέπει να ξαναχτίσουν τα εργοστάσια τους μοιράζοντας κοινή γνώση για την κατάκτηση μίας αγοράς, που ήδη είναι δική τους. Είναι δυνατόν ένας βιομήχανος να έχει κέρδος, όταν σε μία κοινωνική αναταραχή εντός εθνικών ορίων καταστρέφει το εργοστάσιό του; Ο ίδιος θα πρέπει να το ξαναχτίσει και κανένα χαρακτηριστικό της αγοράς δε θα έχει μεταβληθεί, εφόσον πρόκειται περί εσωτερικού εθνικού ζητήματος. Όμως ακόμα και σ
 αυτήν την περίπτωση υπάρχει μία ελπίδα επιβίωσης για το σύστημα, που είναι αδύνατο ν αφεθεί στην τύχη της. Η ελπίδα αυτή υπάρχει λόγω της γνώσης του συστήματος και θα ήταν δυνατόν εξαιτίας της να επανερχόταν ο αρχικός σχεδιασμός. Η ελπίδα του συστήματος ήταν η ενωμένη Ευρώπη και θα δούμε πώς υπήρχε πιθανότητα να λειτουργήσει  και πώς ο Θεός δεν επέτρεψε τη λειτουργία της.

Η διεθνοποίηση του κεφαλαίου αφορούσε το  Δυτικό χώρο και συγκεκριμένα το χώρο, όπου υπάρχει πλούτος και βιομηχανική παραγωγή. Αυτό σημαίνει αποκλειστικά την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. Από τη στιγμή που οι Η.Π.Α. είναι μία ξεχωριστή οντότητα κι ο σχεδιασμός έχει αλλοιώσει το χαρακτήρα της Ευρώπης δίνοντας του ομοιογένεια, είναι αδύνατο να μην υπάρξουν προσπάθειες ενοποίησης του ευρωπαϊκού χώρου, ώστε η οικονομική ομοιογένεια να συνυπάρχει με την πολιτική. Αυτή η συνύπαρξη είναι ζωτικής σημασίας, εφόσον η εξουσία είναι δυνατό να υπάρξει, μόνο όταν υπηρετεί, αλλά κι υπηρετείται από το κεφάλαιο. Οι συγκινητικοί λόγοι των άθλιων δούλων για την αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής ενοποίησης λόγω κοινής καταγωγής των λαών με στόχο την ειρήνη, είναι προϊόντα υποκρισίας. Είναι άθλιοι κι υποκριτές αυτοί, που υποστηρίζουν όλα αυτά, όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη ειρηνικής συμβίωσης των λαών, αλλά επειδή αυτά τα λένε οι ίδιοι ψεύτες, που μερικές δεκαετίες πριν χώριζαν τους λαούς. Οι ίδιοι άθλιοι επιχειρούν τώρα να περάσουν στους λαούς την άποψη για ενοποίηση, επειδή αυτό συμφέρει στο σύστημα κι επειδή μόνο μ
αυτόν τον τρόπο υπάρχει δυνατότητα να ξανασφάξουν τους ανθρώπους. Ένας τέτοιος σχεδιασμός έχει ορισμένα στάδια μέχρι  τη στιγμή που θ αρχίσει η λειτουργία του. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ληφθεί μία πολιτική απόφαση κι από την μία στιγμή στην άλλη να γεννηθεί ένας υπεργίγαντας, όπως είναι η ενωμένη Ευρώπη.

Τα κύρια προβλήματα αφορούν τον οικονομικό τομέα κι είναι απαραίτητο για την πραγματοποίησή του να λυθούν. Το πρώτο είναι η απαγκίστρωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου από το διεθνές, που σ
αυτήν την περίπτωση σημαίνει το διαχωρισμό του από το αντίστοιχο αμερικανικό. Το δεύτερο είναι οι επενδύσεις στον τομέα των υποδομών, εφόσον είναι απαραίτητη η ομοιογένεια στο χώρο δόμησης αυτού του συστήματος. Είναι αδύνατη η ενοποίηση όταν στα πλαίσια του συστήματος βρίσκεται μία εξαιρετικά ανεπτυγμένη  Γερμανία και μία τρομερά ανεπαρκής Ελλάδα στον τομέα των υποδομών. Είναι αδύνατον το σύστημα να προσδοκά έλεγχο των πολιτών του χώρου, όταν τα συμφέροντα των Γερμανών δεν ταυτίζονται μ αυτά των Ελλήνων. Η ενωμένη Ευρώπη απαιτεί ένα στάδιο στο οποίο απαιτούνται τεράστια κεφάλαια, για να επιτευχθεί το ποθητό αποτέλεσμα. Οι αποφάσεις των ηγετών της είναι εντελώς ανίσχυρες ν αλλάξουν οτιδήποτε, όταν  στον οικονομικό τομέα δεν υπάρχει ομοιογένεια.

Η απαγκίστρωση του κεφαλαίου, που είναι το πλέον βασικό, μπορεί να επιτευχθεί αν ο κάθε Γίγαντας που έχει γνώση της αγοράς του και της βιομηχανικής του υποδομής, εκμεταλλευόμενος την κρίση κι ακολουθώντας σκληρή φορολογική πολιτική, καταφέρει και συγκεντρώσει κεφάλαιο. Οι λαοί υπόκεινται σε αφαίμαξη, για να μπορέσει ο Γίγαντας να συλλέξει το απαιτούμενο κεφάλαιο. Η προβληματική οικονομική κατάσταση δημιουργεί προβλήματα επιβίωσης στις βιομηχανίες. Ο Γίγαντας έχοντας συγκεντρώσει κεφάλαιο αρχίζει κι επιδοτεί επιλεκτικά τις βιομηχανίες,  που υπηρετούν τα συμφέροντά του. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, θα επιδοτηθεί η BMW και όχι η OPEL, που ανήκει στον όμιλο της General Motors, που είναι αμερικανικών συμφερόντων. Αυτό δημιουργεί αθέμιτο ανταγωνισμό και οι επιδοτήσεις αυτές είναι, είτε νόμιμες είτε παράνομες. Εξαιτίας της κρίσης κι αυτής της πολιτικής είναι θέμα χρόνου οι Αμερικανοί, που θέλουν να σώσουν τα κεφάλαιά τους, να προχωρήσουν σε ρευστοποίηση. Αργά ή γρήγορα θ
 αρχίσουν να πουλούν το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο, εφόσον κινδυνεύουν να τα κλείσουν. Όταν αυτό συμβαίνει, στο εσωτερικό του συνόλου των Γιγάντων αρχίζει η απαγκίστρωση του ευρωπαϊκού πλέον κεφαλαίου.

Ο υπεργίγαντας Ευρώπη έχει δικό του κεφάλαιο σ
όλες τις μορφές κι είναι δυνατό να λειτουργήσει ως Γίγαντας, εφόσον υπάρχει ο αντίπαλος, που είναι οι Η.Π.Α.. Η ενοποίηση είναι απαραίτητη, εφόσον ένας Γίγαντας δεν έχει τη δυνατότητα ν απαγκιστρώσει μόνος του το δικό του κεφάλαιο. Δεν μπορεί η Γερμανία μόνη της ν  ακολουθεί αυτήν την πολιτική, εφόσον μέσω των επιδοτήσεων δεν εξασφαλίζει τίποτε απολύτως. Θα δημιουργήσει αθέμιτο ανταγωνισμό σ ένα αμερικάνικο εργοστάσιο στη Γερμανία και το μερίδιό του στην αγορά θα καλύπτει η ίδια εταιρεία με προϊόντα κατασκευασμένα έξω από τη Γερμανία. Το μόνο που μπορεί να κάνει μέσω αυτής της τακτικής είναι να κλείσει ένα εργοστάσιο στη Γερμανίας και να προσθέσει κι άλλους ανέργους στην ήδη προβληματική οικονομία της. Μέσω της ενοποίησης καταφέρνει κι εξασφαλίζει αποτελέσματα.

Οι ευρωπαϊκοί Γίγαντες δεν δίνουν οικονομική βοήθεια στα μικρότερα και φτωχότερα κράτη, επειδή τους άγγιξε η ευρωπαϊκή ιδέα της ενοποίησης. Η Πορτογαλία, η Ελλάδα ή η Ισπανία παίρνουν χρήματα, ώστε να υπάρξει δέσμευσή τους σε μία κοινή πολιτική. Κανένας δεν κάνει χάρη σε κανέναν. Απλά η Γαλλία κινδυνεύει κάνοντας αυτού του είδους την πολιτική, όταν η Ισπανία δίπλα της καιροφυλακτεί για την εισροή του αμερικανικού κεφαλαίου. Μέσω αυτής της πολιτικής επιχειρείται η μείωση της ανταγωνιστικότητας των μη ευρωπαϊκών προϊόντων κι αυτό σημαίνει ότι  το κλείσιμο του εργοστασίου στη Γαλλία πρέπει να ταυτίζεται μ
αποβολή από τον ευρωπαϊκό χώρο, ώστε να μη μπορεί να είναι ανταγωνιστικό. Αν το εργοστάσιο κλείσει και μεταφέρει τις δραστηριότητες του μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, δεν  υπάρχει όφελος. Από τη στιγμή που συμβεί αυτό και τα αμερικανικά κεφάλαια περιοριστούν στην Αμερική, όπως και τ αντίστοιχα ευρωπαϊκά στην Ευρώπη, αρχίζει το σύστημα να λειτουργεί κατά το γνωστό τρόπο. Ο Γίγαντας Ευρώπη κι ο Γίγαντας Αμερική θ αρχίσουν ιμπεριαλιστική πολιτική και παράγοντας τα προϊόντα τους μέσα στο χώρο τους θα δώσουν τις μάχες τους στο σύνολο του πλανήτη. Θα αρχίσουν να συναγωνίζονται στο χώρο που υπήρχε ο κομμουνισμός, στην Αφρική, στην Ασία, οπουδήποτε υπάρχει ανοιχτή αγορά για διεκδίκηση. Όταν εξαντληθούν πλέον όλα τα περιθώρια, τότε η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη, εφόσον για τους φτωχούς Ευρωπαίους θα φταίνε οι Αμερικανοί και το αντίστροφο.

Αυτή η σύγκρουση θα είναι μία σύγκρουση με τη λογική των Γιγάντων και το σύστημα δε θα προβληματίζεται. Η γεωγραφική απόσταση που χωρίζει τους Γίγαντες, δεν αποτελεί πρόβλημα, εφόσον η υψηλή τεχνολογία και οι συμμαχίες μπορούν να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οι Ρώσοι μπορούν να πολεμούν στην Ευρώπη υπέρ των Αμερικανών κι οι Καναδοί και Μεξικανοί υπέρ των Ευρωπαίων στην Αμερική. Αυτό είναι δυνατόν, εφόσον είναι επιθυμητό. Έχει όφελος το αμερικανικό σύστημα ν
αφήσει τους Ευρωπαίους να επηρεάζουν τους γείτονές του, όπως κι οι Ευρωπαίοι να επηρεάζει τους δικούς τους. Το σύστημα δε διστάζει μπροστά σε καμία θυσία και οι άνθρωποι σ αυτήν την περίπτωση θα ήταν αδύνατο ν αντιδράσουν.

Επειδή ακριβώς υπάρχει αυτή η δυνατότητα  επιβίωσης, ο Θεός επενέβη κατά τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο. Ενώ το σύνολο της τεχνολογίας είναι αποτέλεσμα της θυσίας των χριστιανών, σήμερα αυτή η τεχνολογία δεν είναι κτήμα αποκλειστικά των χριστιανών. Για να επιτευχθεί αυτό και θα δούμε πώς λειτουργεί αρνητικά για το σύστημα, ο Θεός έπρεπε να δημιουργήσει ορισμένες συνθήκες. Ήταν άκρως απαραίτητο, εφόσον οδηγούμαστε στην παντοκρατορία, να εντάσσεται συνεχώς κατά τη διάρκεια του χρόνου όλο και μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη στο σύστημα. Έπρεπε η παρακμή του κάθε υποσυστήματος να γεννά ακμή ενός άλλου και μ
αυτόν τον τρόπο να διαιωνίζεται η εξουσία και να μοιράζεται ο κόπος και η θυσία μεταξύ των ανθρώπων. Για να μπορέσει όμως αυτό να επιτευχθεί, θα πρέπει το σύστημα να επεκτείνεται συνεχώς σε χώρους χωρίς γνώση και όχι να δημιουργεί τριβές στους ίδιους χώρους παραμένοντας στατικό. Ήταν απαραίτητο η πορεία του συστήματος να έχει μία συγκεκριμένη φορά. Ο Θεός αυτό το πέτυχε κατά τον καλύτερο τρόπο. Η φορά κινήσεως του συστήματος είναι από την ανατολή προς τη δύση κι αυτό είναι κάτι που ούτε το ίδιο το σύστημα και μ  απόλυτη ισχύ δεν μπορεί ν αλλάξει. Αυτή η σταθερή πορεία εξασφαλίζεται μέσω των θρησκειών που ο Ίδιος ο Θεός δημιούργησε στον κόσμο.

Το κεντρικό σύστημα που αποτελεί τη βάση του Δυτικού πολιτισμού, είναι αυτό της Βαβυλώνας κι από εκείνο το σημείο εκκίνησης βαδίζει ο Δυτικός πολιτισμός προς τη Δύση. Αν παρατηρήσει κάποιος τα όσα συνέβησαν από το θάνατο του Αλεξάνδρου και μετά, θα δει ότι, ενώ η Βαβυλώνα υπήρξε το κέντρο μίας αυτοκρατορίας με το σύνολο σχεδόν της γνώσης, παρ
όλ αυτά απ αυτό το κέντρο δεν ξεκίνησε μία ομοιόμορφη αλλαγή του συνόλου του κόσμου. Ενώ η Ινδία απέχει εξίσου με την Ευρώπη, παρ όλ αυτά ο πολιτισμός με βάση τη γνώση της Βαβυλώνας κινήθηκε προς τη Δύση και ο ινδικός πολιτισμός, όπως κι ο κινέζικος έμειναν πρακτικά ανεπηρέαστοι.

Είναι εκ πρώτης όψεως περίεργο, γιατί με τη λογική που προέκυψε η Ρώμη δεν προέκυψε κι ένα ανάλογο κέντρο εξουσίας στην Ινδία ή στην Κίνα κλπ. Ο Θεός δε θέλησε να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί στην αντίθετη περίπτωση δε θα είχαμε τα επιθυμητά αποτελέσματα, που είναι η κοσμοκρατορία. Ήταν ανάγκη το κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας να είναι ένα και να επιβιώνει μόνο ακολουθώντας πορεία προς τη Δύση. Έπρεπε το κέντρο της εξουσίας να βρίσκεται στη Δύση και τα διάφορα δευτερεύοντα κέντρα που διαδέχονταν το ένα το άλλο να σπρώχνουν τον πολιτισμό δυτικά, ώστε ο πολιτισμός να κάνει το γύρο του κόσμου. Αν μετά τη Βαβυλώνα προέκυπτε μία Ρώμη κι ένα Δελχί ως κέντρα εξουσίας με την ίδια γνώση, αυτό που θα συνέβαινε θα ήταν ένα δίπολο και θέατρο των συγκρούσεών του θα ήταν ο ίδιος βασανισμένος χώρος της Ασίας. Εκτός αυτού θα ήταν αδύνατο να ενταχθεί το σύνολο του χώρου στο σύστημα, γιατί αυτό θα κατέρρεε, πριν ολοκληρώσει το έργο του.


Μ
αυτά τα δύο κέντρα το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου θα ήταν πάντα περιφέρεια κι ο χώρος θα ήταν εκτός ελέγχου. Το Βερολίνο, το Παρίσι, το Λονδίνο ή η Ουάσιγκτον θα ήταν περιφερειακά κέντρα χωρίς καμία δυνατότητα άσκησης εξουσίας. Όμως μέσω της δοθείσης φοράς ο Θεός κατάφερε κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Ρώμη να υπάρξει πολιτικόστρατιωτικό και θρησκευτικό κέντρο. Από τη διάλυσή της προέκυψε το σύνολο του Δυτικού συστήματος. Ο Θεός διατήρησε πάντα την ισχύ του συστήματος στα ίδια επίπεδα με τη διατήρηση της Ρώμης ως θρησκευτικού κέντρου και την εναλλαγή των άλλων κέντρων με μία συγκεκριμένη σειρά. Δεν υπήρχε πλέον ταύτιση ιδιοτήτων στη Ρώμη, αλλά συνδυασμός. Δεν υπήρχε Ρώμη-Ρώμη αλλά Ρώμη-Βερολίνο, Ρώμη-Λονδίνο. Με την ίδια ισχύ μετακινούνταν το σύστημα προς τη Δύση. Αντί το κέντρο να είναι η Ρώμη και να βασανίζονται συνεχώς οι ίδιοι άνθρωποι, περνούσε η σκυτάλη από λαό σε λαό. Με τη γνώση της Ρώμης βασανίζονταν οι κοσμοκράτορες Γάλλοι, Άγγλοι κλπ. Αν υπήρχε κέντρο στην Ανατολή, θα ήταν αδύνατη αυτή η πορεία. Ήταν αδύνατο να βρεθούν άνθρωποι χωρίς γνώση στην κορυφή του κόσμου και ν αγωνιστούν θυσιαζόμενοι.

Ο Θεός το κατάφερε αυτό μέσω των θρησκειών. Γνώριζε εξαρχής ότι το καθεστώς μέσα στην παγκόσμια κοινωνία μέχρι την ολοκλήρωση  του Σχεδίου, έπρεπε να είναι το πατριαρχικό σύστημα. Εξαιτίας αυτής της γνώσης, έπρεπε να δώσει τέτοια χαρακτηριστικά στις κοινωνίες, που καταλαμβάνουν τον παγκόσμιο χώρο ώστε αλλού να είναι δυνατή η είσοδος του κυρίου συστήματος κι αλλού αδύνατη. Οι λαοί της Δύσης είχαν πατριαρχικά χαρακτηριστικά στην κοινωνία τους, αλλά δεν είχαν γνώση κι ήταν δυνατός ο εκχριστιανισμός τους. Η γνώση τους για το Θεό ήταν τέτοια, που έκανε δυνατή την ένταξή τους στο σύστημα.


Αντίθετα, στην Ασία ο Θεός ακολούθησε διαφορετική τακτική. Έδωσε γνώση κι εξαιτίας αυτής της γνώσης εδραίωσε την πατριαρχία. Αποτέλεσμα αυτής της γνώσης ήταν η ανάπτυξη των Ανατολικών πολιτισμών. Ήταν επιθυμητό μέσα από τις θυσίες των λαών ν
 αναπτυχθούν οι πολιτισμοί τους, καθώς και να υπάρχει μία περίοδος θυσίας που οι λαοί θα θυμούνταν και θ αποστρέφονταν. Την κατάλληλη στιγμή ο Θεός έδωσε μία γνώση που μετατρέπει τις κοινωνίες σε στατικές. Ο βουδισμός ή ο ινδουισμός δεν έχουν τα χαρακτηριστικά του χριστιανισμού, ώστε να τείνουν προς την κοσμοκρατορία. Η ζωή που προτείνουν στους πιστούς, δεν ωθεί προς τη θυσία κι αυτό σε συνδυασμό με τη μνήμη των λαών, δίνει τα επιθυμητά για το Σχέδιο χαρακτηριστικά.

Όταν ο Αλέξανδρος εμφανίστηκε, δημιούργησε μία παγκόσμια αναταραχή. Έδωσε γνώση, που κάτω από ορισμένες συνθήκες, οδηγεί στην εκμετάλλευση ανθρώπων, που πέφτουν θύματα  της. Με κέντρο τη Βαβυλώνα άρχισαν να κατευθύνονται και προς το σύνολο των διευθύνσεων άνθρωποι με γνώση, που επιδίωκαν την εκμετάλλευση. Αυτό όμως ήταν δυνατό μόνο κατά τη δυτική κατεύθυνση. Οι λαοί της Ασίας είχαν πολιτισμό και τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας τους δεν επέτρεπαν την παγίδευση.  Ένας άνθρωπος με γνώση της ελληνικής φιλοσοφίας είναι ανίσχυρος μέσα σ
αυτές τις κοινωνίες, γιατί οι λαοί δεν έχουν κανένα λόγο να τον ακολουθήσουν σε κατώτερες μορφές κοινωνίας. Η ελληνική φιλοσοφία είναι η ανώτερη του κόσμου, αλλά υλικό όφελος έχει κάποιος απ αυτήν, όταν οδηγεί την κοινωνία στο κατώτερο σημείο.

Στην ινδική κοινωνία ένας φιλόσοφος ή ένας εκλεκτός μπορεί να διακριθεί ως σοφός, αλλά είναι αδύνατο να ωθήσει σ
ακραίες καταστάσεις την κοινωνία. Μέσω αυτών των θρησκειών ο Θεός κατάφερε κι απομόνωσε την Ανατολή κι έδωσε την επιθυμητή πορεία στο σύστημα. Σήμερα ένας Δυτικός γελά με τη θρησκευτική παράδοση των Ινδών να θεωρούν τις αγελάδες ιερές και να μην τις αγγίζουν. Γελά, γιατί δε γνωρίζει. Δε γνωρίζει ότι αυτή η συνήθεια και η πίστη έσωσε τους Ινδούς από το βασανισμό κι ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση του Σχεδίου. Οι Ινδοί πήραν κλειδωμένες εντολές και προφητείες και η κατά λέξη τήρηση τους είναι αυτή που εμείς βλέπουμε μέσω των εθίμων τους. Ο Θεός επιθυμούσε να μην αγγίζουν οι Ινδοί τις αγελάδες, γιατί ήθελε να μη γευθούν τη γεύση της σάρκας του Δυτικού πολιτισμού. Αν το έκαναν, θα οδηγούνταν κι αυτοί στον Τάρταρο, όπως και το σύνολο των Δυτικών.

Για ν
αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι έννοιες, θα πρέπει και πάλι ν ανατρέξει στους αριθμούς. Δαμάλα = 12 = Βία = Βαβέλ. Όταν ο ταύρος  ζευγαρώνει με τη δαμάλα, ο μόσχος που γεννιέται είναι επικίνδυνος για τους λαούς. Όταν το θηλυκό σύστημα παίρνει γνώση από τον όφι, προκύπτει μία ανίκητη κατάσταση, που παγιδεύει τους ανθρώπους. Στις γραφές των Ινδών, το σύστημα που εμείς γνωρίζουμε ως μοιχαλίδα παρουσιάζεται με τη μορφή δαμάλας. Αυτό συμβαίνει, γιατί η γνώση τους περιορίζεται σ αυτό που βλέπουν και όχι σ αυτό που είναι. Οι άνθρωποι εντός της μοιχαλίδας αντιλαμβάνονται το σύνολο των ιδιαιτεροτήτων του συστήματος κι αυτή η γνώση είναι αποτυπωμένη σε δύο μύθους. Ο μύθος του Δία και της Ευρώπης, όπως κι ο  μύθος της γέννησης του Μινώταυρου, συνδέονται με τη γνώση των Ινδών.

Ο Δυτικός βλέπει τη μοιχεία του συστήματος κι απ
αυτήν τη γνώση αντιλαμβάνεται τη μοιχαλίδα. Ο Ινδός βλέπει τον ταύρο, που προκύπτει μέσα από το σύστημα, αλλά επειδή είναι εκτός συστήματος, δεν αντιλαμβάνεται τη μοιχεία κι επομένως το ζευγάρωμα γι αυτόν είναι φυσικό, αλλά ο καρπός του απαγορευμένος. Ταύρος = Όφις = Ιεχωβά = 27, ενώ, Μόσχος = Αμαρτωλός = Μοιχεία = Εξουσία = Βάρβαροι = 37. Αυτόν το μόσχο απαγορεύεται να τον αγγίζουν με βάση τις γραφές τους. Δεν πρέπει να παρασυρθούν από τη γνώση του. Όταν ο Αλέξανδρος άγγιζε τα όρια της Ανατολής, ήταν ο ταύρος, που έπρεπε να μείνει ανέγγιχτος. Αυτός ο ταύρος έγινε μόσχος κι ο Θεός τον θυσίασε για τη Σωτηρία των ανθρώπων, που όμως οδηγεί στη θυσία μέχρι την τελική Λύτρωση. Μόσχος ο σιτευτός = Βασιλεύς της Ασίας = Μόσχος εσφαγμένος = Σταυρός του Μαρτυρίου = 85, ενώ, Μόσχος σιτευτός = 79 = Ελληνικός κόσμος.

Οι λαοί μ
εκείνη τη γνώση ήταν οι μόνοι, που μπορούσαν ν αντέξουν στον πειρασμό που η ελληνική γνώση δημιουργεί. Η γνώση αυτή, όταν δεν υπάρχει σύστημα, διαχέεται στην κοινωνία και δεν επιδρά αρνητικά. Είναι επικίνδυνη, μόνο όταν υπάρχει σύστημα, επειδή του δίνει τη δυνατότητα ν ασκεί εξουσίες εκ του ασφαλούς. Μέσω αυτής της θρησκείας ο Θεός έδωσε την κατεύθυνση στο Δυτικό πολιτισμό κι επιπλέον κατάφερε να στεγανοποιήσει το περιβάλλον, όπου αναπτυσσόταν ο Γίγαντας Ιαπωνία, που αποτελεί βασικό στοιχείο επίτευξης του Σχεδίου.

Σ
αντίθεση προς τις θρησκείες της Ανατολής, όπως ο ινδουισμός κι ο βουδισμός που είναι οι κυρίαρχες στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, η ιαπωνική θρησκεία έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ενώ οι  θρησκείες της ηπειρωτικής Ασίας δίνουν στην κοινωνία στατικά χαρακτηριστικά και προσανατολίζουν στην απάθεια τη συμπεριφορά των πιστών, ο σιντοϊσμός έχει χαρακτηριστικά όμοια μ αυτά του χριστιανισμού. Είναι μία θρησκεία στην οποία από το Θεό προκύπτουν πνευματικά δικαιώματα, που δίνονται στον αυτοκράτορα, και στο σύνολο των δούλων του. Η ισχύς του αυτοκράτορα είναι προϊόν αυτών των δικαιωμάτων κι από τη στιγμή που υπάρχουν τέτοια δικαιώματα, το σύστημα έχει επιθετικές τάσεις. Ο ελέω Θεού βασιλιάς του Δυτικού τύπου ελάχιστα απέχει από τον Ιάπωνα αυτοκράτορα στις πρακτικές του, εφόσον το σύστημα εξουσίας για να επιβιώσει και μάλιστα όταν δεν υπάρχει ο δευτερογενής τομέας, αναζητά την επέκταση.  Ο Θεός μέσω της θρησκείας της Ιαπωνίας κατάφερε να διατηρήσει ένα λαό με χαρακτηριστικά όμοια μ αυτά των χριστιανών, χωρίς όμως να είναι χριστιανοί. Οι θρησκείες της Ανατολής είχαν σκοπό να μην επιτρέψουν την επαφή μεταξύ αυτών των ομοειδών θρησκειών, παρά μόνο όταν η πορεία του χριστιανισμού προς τη Δύση άγγιζε την Ανατολή εξ ανατολών.

Ο σιντοϊσμός για τους ίδιους ακριβώς λόγους με το χριστιανισμό δεν μπορούσε να περάσει στην ηπειρωτική Ασία κι αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν η επί αιώνες απομόνωση της Ιαπωνίας από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξαιτίας αυτής της θρησκείας η ιαπωνική κοινωνία απέκτησε τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, που την κάνουν απαραίτητη για το Σχέδιο. Το ιαπωνικό σύστημα, λόγω των δικαιωμάτων που συγκεντρώνει ο αυτοκράτοράς του, είναι ένα σκληρό σύστημα. Ποτέ δεν έλειψαν οι αιματοχυσίες και οι βαρβαρότητες από την Ιαπωνία, όταν το σύστημά της κινδύνευε. Όταν οι φτωχοί Ιάπωνες αγανακτούσαν από την εκμετάλλευση και τη φτώχεια, είχαν ν
 αντιμετωπίσουν φεουδάρχες όμοιους με τους χριστιανούς του Μεσαίωνα. Εξαιτίας αυτού του φαινομένου και της απομόνωσης, ο βουδισμός κατόρθωσε κι εισχώρησε στην ιαπωνική κοινωνία κι επηρέασε το σύνολο της συμπεριφοράς της. Αυτός ο συνδυασμός θρησκειών είναι η αιτία της εικόνας που παρουσιάζει σήμερα η Ιαπωνία.

Το πρόβλημα που γεννιέται για το σύστημα εξαιτίας της Ιαπωνίας, είναι η γρήγορη προσαρμογή της στις πρακτικές των χριστιανών,  χωρίς ν
ακολουθεί το σύνολο των περιορισμών, που χαρακτηρίζει τα χριστιανικά συστήματα. Η σιντοϊστική Ιαπωνία έφτασε στο ζενίθ της δύναμης της κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο αυτοκράτορας ήταν ο εκλεκτός του Θεού κι αυτό ήταν αποδεκτό απ όλους. Ο εκλεκτός αυτός εξαιτίας της φιλοσοφίας του συμμάχησε με χριστιανούς σ έναν πόλεμο για την κοσμοκρατορία. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ομοειδούς φύσης των θρησκειών. Ο Θεός δημιούργησε την Ιαπωνία για να παρασύρει το σύστημα σε σφάλμα της ίδιας τάξης μ αυτό που αφορά την ίδρυση του ελληνικού κράτους κι εξαιτίας αυτού του σφάλματος να επέλθει το αδιέξοδο, που ωφελεί μόνον τους ανθρώπους.

Η σιντοϊστική Ιαπωνία συμμετείχε σ
έναν πόλεμο μεταξύ Γιγάντων, χωρίς να είναι πραγματικός Γίγαντας. Δε γεννήθηκε με τα ίδια χαρακτηριστικά, εφόσον δε γεννήθηκε από το αίμα τ Ουρανού. Η Ιαπωνία έχει χαρακτηριστικά περίπου όμοια μ αυτά του ελληνικού κράτους. Συμμετέχει στην κοινωνία των Γιγάντων και φαινομενικά μόνο είναι όμοια μ αυτούς. Όμως πρακτικά δεν ακολουθεί τους κανόνες αυτής της κοινωνίας κι αποτέλεσμα είναι η δημιουργία προβλημάτων στο παγκόσμιο σύστημα. Όπως ο ελληνικός Γίγαντας, για να διατηρεί τα χαρακτηριστικά του, αντλεί γνώση επικίνδυνη δημιουργώντας προβλήματα, έτσι πράττει κι ο ιαπωνικός. Η διαφορά των προβλημάτων είναι προϊόν της διαφορετικής φιλοσοφίας των λαών κι ο συνδυασμός αυτών των προβλημάτων είναι ο θάνατος του συστήματος. Ο ελληνικός Γίγαντας αντιδρά απρόβλεπτα μπροστά στ αδιέξοδα κι ο ιαπωνικός είναι αυτός που τα δημιουργεί.

Ο Θεός δε θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση στην κοινωνία των Γιγάντων να δρα επ
 άπειρον σε βάρος των ανθρώπων. Αν κατάφερνε η ενωμένη Ευρώπη να δημιουργήσει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά, ώστε να υπάρξει δυνατότητα σύγκρουσης με τις Η.Π.Α., ήταν θέμα χρόνου μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο να επιστρέψουμε στον αρχικό σχεδιασμό των  Γιγάντων. Αυτή η σύγκρουση όμως είναι αδύνατη, εφόσον δεν μπορεί να προκύψει μέσα απ αυτήν η αναζωογόνηση των Γιγάντων. Οι Γίγαντες πολεμούν με την προϋπόθεση ότι το κεφάλαιο θα έχει τη δύναμη να στηρίξει τα συστήματα εξουσίας. Γκρεμίζονται τα εργοστάσια αλλά θα πρέπει, όταν ξαναχτιστούν, οι ανάγκες της κοινωνίας να προσφέρουν κέρδος κι επιπλέον να μην υπάρχει εξωτερικός ανταγωνισμός, ώστε ν επαναδομηθεί το σύνολο των Γιγάντων. Αυτή η επανάληψη των γνωστών πρακτικών είναι δυνατή για τις χριστιανικές κοινωνίες, γιατί ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν δεν επιτρέπει περιθώρια αντίδρασης στους ανθρώπους.

Το αδιέξοδο του συστήματος δημιουργείται λόγω της άρνησης των Ιαπώνων να συμμετέχουν σ
αυτές τις πρακτικές. Χωρίς τη συμμετοχή των Ιαπώνων είναι αδύνατον οι χριστιανικοί Γίγαντες να προχωρήσουν στον πόλεμο. Είναι αδύνατο να καταστρέψουν την υποδομή τους, τη στιγμή που ο ιαπωνικός Γίγαντας είναι έτοιμος να καλύψει τις ανάγκες των κοινωνιών της Δύσης μετά τον πόλεμο. Αν δεν υπήρχαν οι Ιάπωνες, αυτήν τη στιγμή δε θα υπήρχε τίποτε, που να μπορεί να σταματήσει τους χριστιανούς να διεξάγουν έναν εσωτερικό πόλεμο. Από τη στιγμή όμως που υπάρχει αυτή η άρνηση, το σύστημα καθυστερεί και τα κοινωνικά προβλήματα το φθείρουν. Οι πολιτικές ηγεσίες βοηθούμενες από την εκκλησία είναι εύκολο να παρασύρουν τους ανθρώπους στη σφαγή. Η οικονομική κρίση της Δύσης ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζει τ άσχημα φαινόμενα μέσα στη Δυτική κοινωνία. Ο ρατσισμός κι ο εθνικισμός ήδη έχουν μεγάλο αριθμό θυμάτων μέσα στην Ευρώπη, παραμονές του 2000. Οι άνθρωποι δε διδάσκονται  από τις τραγωδίες των προηγούμενων γενιών κι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν τα ίδια σφάλματα. Εκατομμύρια ανθρώπων θρήνησαν στην Ευρώπη μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που έχουν τις εξουσίες ή τα πλούτη ή ανήκουν στην εργατική τάξη της Ευρώπης, μεγάλωσε μέσα στην ορφάνια εξαιτίας αυτού του πολέμου. Όμως όχι μόνο δε διδάσκονται, αλλά κι ανυπομονούν να δώσουν δυναμικές λύσεις στα προβλήματα.  Έπρεπε να αρνείται η Ιαπωνία τον πόλεμο, για να σφίξει η θηλιά γύρω από το λαιμό του συστήματος.

Σ
αυτό το σημείο χρήσιμο είναι  να δούμε, γιατί ακριβώς η Ιαπωνία είναι τόσο επικίνδυνη για το σύστημα και γιατί εντελώς εσφαλμένα εντάχθηκε μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Η Ιαπωνία ως εθνική οντότητα, είναι μεσαίου μεγέθους. Όσον αφορά το μέγεθος είναι μικρότερη από τις δύο υπερδυνάμεις κι είναι μεγαλύτερη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Θεωρητικά αυτήν τη στιγμή θα έπρεπε ν αντιμετωπίζει κοινά προβλήματα με τους υπόλοιπους Γίγαντες και το κεφάλαιό της, αδυνατώντας να βρει διεξόδους, να δημιουργεί προβλήματα στην οικονομία της, με αποτέλεσμα το ιαπωνικό προϊόν να μη μπορεί να διατεθεί στην παγκόσμια αγορά, είτε λόγω ποιότητας είτε λόγω κόστους. Ειδικά στον τομέα του κόστους, θα ήταν αναμενόμενο η συγκεκριμένη χώρα να είναι από τις πρώτες δυνάμεις, που θα έχανε την ανταγωνιστικότητα της λόγω έλλειψης πηγών πρώτων υλών κι εξάρτησης στον ενεργειακό τομέα. Η Ιαπωνία σ αυτόν τον τομέα είναι απόλυτα όμοια με τη Γερμανία και πολύ μακριά από την αυτάρκεια, που διακρίνει τις δύο υπερδυνάμεις. Όσον αφορά την ποιότητα των προϊόντων και σ αυτό το σημείο θα έπρεπε επίσης να παρουσιάζει προβλήματα, εφόσον είναι αδύνατον ένας Γίγαντας αυτού του μεγέθους ν απειλεί το σύνολο των αγορών στο σύνολο των παραγομένων αγαθών.

Όμως όλα αυτά δε συμβαίνουν κι αυτό είναι το πρόβλημα της Δύσης. Αυτές οι ιδιαιτερότητες είναι αποτέλεσμα της δυσαρμονίας που  υπάρχει μεταξύ των κανόνων λειτουργίας της ιαπωνικής βιομηχανικής μηχανής και των  χριστιανικών κανόνων και είναι αποτέλεσμα εσφαλμένης εκτίμησης αυτών, που τους επέτρεψαν την είσοδο στο Δυτικό σύστημα, των Αμερικανών. Η Ιαπωνία ως σύστημα μέλος του Δυτικού συστήματος είναι το μεγαλύτερο σφάλμα, που ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί. Οι Αμερικανοί, όπως και στην περίπτωση του κομμουνισμού, έσφαλαν στις εκτιμήσεις τους  κι αυτό ήταν απόλυτα επιθυμητό από το Θεό.


Και στις δύο περιπτώσεις ο Θεός παρέσυρε το σύστημα σε σφάλματα κι αυτό έγινε μέσω της δωρεάς γνώσης. Ο Μαρξ γεννήθηκε για να παράγει τη γνώση, που δημιούργησε τον κομμουνισμό με τα χαρακτηριστικά, που τον κάνουν επικίνδυνο για το σύστημα. Ο Θεός έδωσε γνώση στους Ιάπωνες, για να διαμορφώσουν τη θρησκεία τους κι αυτή ήταν που παρέσυρε το σύστημα. Ο σιντοϊσμός είναι που παρέσυρε τους Αμερικανούς στο σφάλμα να συμπεριφερθούν στους Ιάπωνες όμοια με χριστιανούς. Αγνόησαν ότι το ιαπωνικό σύστημα φέρεται όμοια με τα χριστιανικά συστήματα, αλλά δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για τα πνευματικά δικαιώματα και την πνευματική ιδιοκτησία. Αγνόησαν ότι οι σιντοϊστές Ιάπωνες μετά την καταστροφική γι
αυτούς έκβαση του πολέμου, ήταν δυνατό να κάνουν αυτό, που δεν μπορούν οι χριστιανοί κι είναι η αυτοκριτική. Η βάση του ιαπωνικού λαού έχει υιοθετήσει το βουδισμό ως θρησκεία κι αυτό της δίνει την αδράνεια, που είναι επικίνδυνη για το σύστημα. Η σιντοϊστική Ιαπωνία που είναι χρήσιμη για το σύστημα, πέθανε, τη στιγμή που ο Ιάπωνας αυτοκράτορας ανακοίνωσε επίσημα την ήττα της Ιαπωνίας. Αυτό δεν μπόρεσαν να το αντιληφθούν οι Δυτικοί και δεν άλλαξαν τη στάση τους απέναντι στη βουδιστική πλέον Ιαπωνία.

Το ιδανικό για το σύστημα θα ήταν μετά τη λήξη του πολέμου να βοηθούσε γι
ανθρωπιστικούς λόγους και μόνο τους Ιάπωνες και να τους άφηνε εκτός σχεδιασμού. Έπρεπε να αποφύγει την επένδυση, έστω κι ενός δολαρίου στην Ιαπωνία και να παρακολουθεί στενά την πορεία της εκβιομηχάνισής της, ώστε να την μπλοκάρει κάθε φορά που δεν ακολουθούσε τις χριστιανικές πρακτικές. Η έλλειψη επενδύσεων θα καθυστερούσε πολύ την επαναδόμηση των βιομηχανιών της και η ιαπωνική βιομηχανία θα ήταν εξαιρετικά αδύναμη ν αποτελέσει κίνδυνο σ  ενδεχόμενο πόλεμο μεταξύ των χριστιανών.  Ήταν επίσης ανάγκη ν αφεθεί ελεύθερη στο στρατιωτικό τομέα, ώστε να αιμορραγεί οικονομικά δαπανώντας μεγάλα ποσά  για τη συντήρηση στρατευμάτων όπως κι οι Δυτικοί. Όλα αυτά θα δημιουργούσαν μία Ιαπωνία τελείως διαφορετική απ αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα. Η Ιαπωνία σήμερα θα ήταν μία χώρα με δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα, προβληματική βιομηχανία κι έναν στρατό πολυέξοδο, που θα έκανε ακόμα πιο πιεστική την κρίση. Οι Αμερικανοί όλα αυτά δεν τα προέβλεψαν κι επένδυσαν στην Ιαπωνία.

Αυτές οι επενδύσεις που οδήγησαν στην άμεση επαναλειτουργία της βιομηχανικής μηχανής, έδωσαν το περιθώριο στους Ιάπωνες να συγκεντρώσουν αμέτρητο πλούτο. Αυτός ο πλούτος και η βουδιστική πλέον κοσμοθεωρία των κατωτέρων ιαπωνικών τάξεων κάνουν αδύνατη την εμπλοκή τους στον πόλεμο. Το σύστημα αδυνατώντας να την παρασύρει καθυστερεί  επικίνδυνα και κινδυνεύει. Ο κίνδυνος αυτός δεν είναι κάτι το αφηρημένο. Το σύστημα εφόσον στηρίζεται στη γνώση, κινδυνεύει μόνο από γνώση. Όταν το σύνολο των Δυτικών κοινωνιών δεν έχει τη δυνατότητα ν
 απειλήσει, από τη στιγμή που οι κάτοχοι της γνώσης μέσα σ αυτές τις κοινωνίες είναι εκλεκτοί ο εχθρός του συστήματος θα πρέπει ν αναζητηθεί στο χώρο, όπου η γνώση είναι εύκολα προσεγγίσιμη. Ο χώρος αυτός είναι η Ελλάδα. Μόνο η ελληνική κοινωνία έχει τη δυνατότητα ν  αντιδράσει απρόβλεπτα και καταστροφικά για το σύστημα εξουσίας. Αυτό συμβαίνει λόγω της ελληνικής παιδείας και της συσσώρευσης γνώσης της κοινωνίας.

Η κατάσταση που δημιουργεί η Ιαπωνία στον  παγκόσμιο χώρο δίνει το χρόνο στην ελληνική κοινωνία να φθείρει το δικό της σύστημα, ώστε οτιδήποτε θετικό προκύψει να είναι θετικό για το σύνολο των ανθρώπων. Οι Έλληνες σε αντίθεση με τους άλλους Δυτικούς λαούς έχουν ένα χαρακτηριστικό, που είναι αιτία πολλών κακών, αλλά και πολλών καλών. Παθιάζονται πολύ εύκολα, αλλά εγκαταλείπουν τα πάθη τους με την ίδια ευκολία. Είναι δυνατό να θυσιαστούν μία μέρα για μία ιδέα και την αμέσως επόμενη να γελούν και με την ιδέα και με τους φορείς της. Καμία κατάσταση δεν είναι δυνατό να πάρει μία μονιμότητα, που είναι απαραίτητη για το σύστημα σε συνθήκες κρίσης. Σήμερα χειροκροτούν τον πολιτικό, που μιλά για την ανάγκη προγράμματος λιτότητας για την έξοδο από την κρίση κι αύριο ψηφίζουν αυτόν, που πρεσβεύει τ
αντίθετα. Αυτά τα χαρακτηριστικά που τους εμφανίζουν αναξιόπιστους στη Δύση δεν είναι τυχαία, αλλά είναι αποτελέσματα της παιδείας τους. Ο Έλληνας γελάει ή κλαίει με την ίδια ευκολία, επειδή αυτό επιθυμεί ο Θεός μέσω της παιδείας που του έδωσε. Οι Έλληνες ξεκινούν μία εθνική προσπάθεια, όπως ο Τρωικός πόλεμος, κι ο ήρωάς τους πριν καν ξεκινήσει η εκστρατεία, απειλεί να σκοτώσει ομοφύλους του. Αν η Ιφιγένεια δεν έπαιρνε πρωτοβουλία για τη θυσία της, ο Αχιλλέας θα έσφαζε, όποιον επέμενε στη θυσία.

Ο άνθρωπος ως δημιούργημα έχει μέσα του το χαρακτηριστικό του πάθους. Είναι δυνατό να δράσει μ
έναν ορισμένο τρόπο,  έστω κι αν έχει επίγνωση του λάθους του. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι αρνητικό και για τον άνθρωπο και για την κοινωνία, εφόσον αυτή συντίθεται από ανθρώπους. Η παιδεία που δίνεται στους ανθρώπους έχει ως στόχο, εκτός των άλλων, τον έλεγχο αυτού του χαρακτηριστικού υπέρ του συστήματος. Οι άνθρωποι που διαπαιδαγωγούνται μέσω της Παλαιάς Διαθήκης, παίρνουν το χαρακτηριστικό να διοχετεύουν το σύνολο της συναισθηματικής  φόρτισης στο πάθος για τιμωρία. Ο χριστιανός, το σύνολο των άσχημων συναισθημάτων του που είναι προϊόντα, είτε μοιχείας είτε φτώχειας, χωρίς καμία άλλη γνώση, τα κατευθύνει εκεί, όπου του επιτρέπει η παιδεία του και άρα προς την κατεύθυνση της τιμωρίας. Αυτός ο μοιχός θα πάρει την πέτρα για να λιθοβολήσει τη μοιχαλίδα. Μπορεί φυσιολογικός άνθρωπος να συμμετέχει σε λιθοβολισμό; Μπορεί ν αντέξει τη θέα του παραμορφωμένου ανθρώπινου σώματος; Αυτό είναι αδύνατον. Είναι όμως δυνατό για τον άνθρωπο, που είναι δούλος του πάθους του. Ο άνθρωπος σ αυτές τις συνθήκες τυφλώνεται και λειτουργεί χειρότερα κι από ζώο.

Αν παρατηρήσει κάποιος, η Παλαιά Διαθήκη ενθαρρύνει αυτό το πάθος προς την κατεύθυνση της τιμωρίας. Όμως δεν ενθαρρύνει σε καμία περίπτωση το πάθος προς την αμφισβήτηση της εξουσίας. Κανένας δεν παθιάζεται εναντίον του Μωυσή κι όταν υπάρχει αυτό το πάθος, αντί να μεταδοθεί στο λαό, δημιουργώντας αρνητική για το σύστημα κατάσταση, συμβαίνει το πλέον απάνθρωπο
.. ο λαός παθιάζεται για την τιμωρία αυτού, που υψώνει το κεφάλι του. Ο όχλος δρα σαν ένα ανεγκέφαλο κτήνος που το σύστημα προετοιμάζει να φέρεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Σ ακραίες καταστάσεις θέλει να δει αίμα και σάρκα, για να ικανοποιήσει τα θηριώδη ένστικτά του. Αν το σύνολο των αρνητικών για τον άνθρωπο καταστάσεων προέρχεται από τη φτώχεια και τη μοιχεία που επιβάλλει το σύστημα, οι άνθρωποι θα σκοτώσουν αυτόν, που πολεμά το σύστημα κι όταν συνειδητοποιήσουν τι έκαναν, θα είναι πια πολύ αργά.

Οι Δυτικές χριστιανικές κοινωνίες με τον  έλεγχο της γνώσης διατηρούν τις μεγάλες ανθρώπινες μάζες στο επίπεδο της Παλαιάς Διαθήκης. Τα κοινωνικά προβλήματα ερεθίζουν τους ανθρώπους, αλλά τα πάθη τους είναι δυνατό να ελεγχθούν. Ο φτωχός Γερμανός που έχει αυτήν την παιδεία, είναι έρμαιο των αθλίων. Ζει τα αδιέξοδα και πνίγεται. Όμως η παιδεία του τον κάνει ν
αναζητά την τιμωρία. Αρκεί να του δείξει κάποιος έναν εχθρό και το σύνολο τού μίσους του θα στραφεί εναντίον του. Ποιος όμως θα του δείξει τον εχθρό; Το σύστημα έχει αυτήν τη δυνατότητα. Το σύστημα είναι ο Μωυσής του. Ό,τι λέει αυτό,  είναι το πραγματικό και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Παραμονές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου εχθρός ήταν οι Εβραίοι. Σήμερα είναι οι μετανάστες. Για τον μη εκλεκτό Γερμανό πάντα κάποιοι ευθύνονται για το σύνολο των αρνητικών, που αφορούν τη ζωή του και κατά σύμπτωση αυτοί δεν είναι ποτέ Γερμανοί. Δε βλέπει ποιοι κλέβουν, βλέπει αυτούς που του δείχνουν. Δε βλέπει τους Γερμανούς κηφήνες με τις Mercedes και τις βίλες, βλέπει το μετανάστη, που καθαρίζει το δρόμο. Οι τρισάθλιοι εκλεκτοί της Γερμανίας κοιμούνται ήσυχοι, επειδή βλέπουν τους φτωχούς να μισούν φτωχούς.

Το σύνολο των Δυτικών κοινωνιών λειτουργεί μ
αυτόν τον τρόπο. Επιλέγουν έναν εχθρό, που έχει χαρακτηριστικά μονιμότητας στην κοινωνία τους κι αυτή η μονιμότητα δημιουργεί μονιμότητα και στην παγίδευση των λαών. Οι Γερμανοί μισούν τους μετανάστες κι όσο η κατάσταση δεν αλλάζει, αυτό το μίσος παραμένει. Πώς είναι όμως δυνατό ν αλλάξει; Να σηκωθούν και να φύγουν οι μετανάστες; Έχουν δικαιώματα που είναι προϊόντα σκληρής εργασίας και όχι δωρεάς. Ο Τούρκος δουλεύει χρόνια στη Γερμανία κι έχει δημιουργήσει εκεί το περιβάλλον του. Είναι δυνατό να το εγκαταλείψει, επειδή εμφανίστηκε κρίση; Κι ο ίδιος είναι θύμα της κρίσης και δέχεται να πάρει το μερίδιο του στο κόστος. Αρνήθηκε κανένας τη φορολογία; Όμως στο λαό πέρασε η ιδέα να εγκαταλείψουν οι ξένοι τη Γερμανία. Αυτή η κατάσταση είναι δυνατή στις Δυτικές κοινωνίες και δίνει πίστωση χρόνου στο σύστημα, μέχρι να βρει τις κατάλληλες λύσεις.

Σ
αντίθεση μ αυτές τις κοινωνίες, η ελληνική δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Το ελληνικό σύστημα δεν μπορεί να επιλέγει έναν εχθρό, που θα συγκεντρώσει πάνω του το μίσος των Ελλήνων. Αυτή η αδυναμία προέρχεται από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, που είναι ευμετάβλητα κι αυτό οφείλεται στην παιδεία τους. Οι Έλληνες δεν είναι, ούτε ανώτεροι ούτε κατώτεροι από τους άλλους ανθρώπους. Είναι άνθρωποι, όπως όλοι, όμως με ιδιομορφίες, που τους κάνουν επικίνδυνους για το σύστημα κι αυτό οφείλεται όπως είδαμε στον κακό σχεδιασμό. Είναι σφάλμα για το σύστημα να δίνει τα Ομηρικά Έπη στους ανθρώπους σε μικρή ηλικία. Οι άνθρωποι που τα έχουν ως βάση για την παιδεία τους είναι δυνατό να παγιδευτούν, αλλά αυτό είναι αδύνατο να γίνεται σε μόνιμη βάση.

Back to content | Back to main menu