Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Τα Έπη σ αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη δεν είναι δυνατό να κατευθύνουν τα πάθη. Ο άνθρωπος που τα έχει ως βάση της παιδείας του, δεν παθιάζεται μόνο για τιμωρία. Παθιάζεται για οτιδήποτε υποπέσει στην αντίληψή του. Η Ιλιάδα από τη στιγμή που περιγράφει μία συλλογική προσπάθεια και παράλληλα  αποκαλύπτει τα πάθη των ηρώων, είναι επικίνδυνη. Είναι κατάρα για τους ανθρώπους τα πάθη. Είναι όμως αδύνατον όσο υπάρχει αδικία, να μην εκδηλωθούν. Ακόμα και το πάθος για τ ανώτερα ιδεώδη είναι δυνατό να καταστρέψει τους ανθρώπους. Πόσοι άνθρωποι φέρθηκαν σαν ζώα εξαιτίας του πάθους τους για την ελευθερία; Η Ιλιάδα δεν μπορεί να δώσει τη γνώση για τη Θέωση. Όμως είναι δυνατό να δώσει τέτοια γνώση, με την οποία να είναι αδύνατο να ελεγχθεί το πάθος των ανθρώπων. Στην Ιλιάδα υπάρχει μία έκρηξη παθών. Πάθος για τη ζωή, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την εξουσία. Επειδή όμως οι φορείς αυτών των παθών είναι ήρωες, η νεανική ψυχή του ανθρώπου, που διαπαιδαγωγείται μέσω αυτής, διατηρεί το πάθος, αλλά σ ό,τι αφορά αυτό που κάνει. Αν αισθάνεται αδικημένος, ταυτίζεται με τον Αχιλλέα, αν αισθάνεται ως άνθρωπος της εξουσίας ότι απειλείται, ταυτίζεται με τον Αγαμέμνονα κλπ.

Στα Έπη σε σχέση με την Παλαιά Διαθήκη, ο Αγαμέμνονας είναι κατ
αναλογία ο  Μωυσής. Όμως σε καμία περίπτωση ο Αγαμέμνονας δεν προστατεύεται. Η Ιλιάδα δόθηκε από το Θεό για να οδηγήσει τους ανθρώπους στη δημοκρατία. Όταν η συντριπτική πλειοψηφία  των ανθρώπων είναι επί μονίμου βάσεως αδικημένη, το πιο φυσικό είναι οι άνθρωποι που διαπαιδαγωγούνται μέσω αυτής να λατρεύουν τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας είναι κι αυτός άνθρωπος του πάθους και τυφλώνεται απ  αυτό. Είναι βασιλιάς, αλλά δεν ανέχεται την κατάχρηση εξουσίας του Αγαμέμνονα. Η ιδιομορφία της Ιλιάδας που περνά και στο λαό, είναι ότι στην τρομερή επίθεσή του εναντίον του Αγαμέμνονα, δε μιλά για θέματα της ίδιας φύσης με τις Διαθήκες, αλλά κάνει λόγο για θέματα, που αγγίζουν το σύνολο των ανθρώπων. Έτσι, δεν μιλά για κάτι αντίστοιχο με την τήρηση του Σαββάτου, όπως οι Ιουδαίοι υποκριτές. Δεν ελέγχει τον Αγαμέμνονα για θέματα πίστης κι εθιμοτυπίας.. αν πλένει ή δεν πλένει τα χέρια του, πριν φάει ή αν προσεύχεται όρθιος ή καθιστός. Όλα αυτά εννοούνται. Υπάρχει πίστη προς το Θεό και οι εθιμοτυπίες τηρούνται. Ο Αχιλλέας μιλά για χειροπιαστά πράγματα. Κατηγορεί τον Αγαμέμνονα για αδικία στο μοίρασμα της λείας του πολέμου. Τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας με στόχο την αρπαγή υλικών αγαθών. Αν μ αυτήν τη λογική ο πόλεμος είναι εργασία, τον κατηγορεί ότι με την ίδια μ αυτόν, στην καλύτερη περίπτωση, εργασία απολαμβάνει περισσότερα. Ο Αχιλλέας υποστηρίζει ότι με περισσότερο κόπο απολαμβάνει λιγότερα κι αυτό το θεωρεί αδικία.

Στις ιουδαϊκές γραφές αυτό είναι ένα θέμα  που δεν αγγίζεται. Οι εκλεκτοί των Ιουδαίων θ
απολαύσουν δίκαια, σύμφωνα  με τις γραφές, τα περισσότερα. Τα προβλήματα τους περιορίζονται σε θέματα πίστης. Ποιος νηστεύει και ποιος δε νηστεύει. Οι χριστιανοί της Δύσης που έχουν την ίδια παιδεία με τους Ιουδαίους, νιώθουν ότι θίγονται από τους άρχοντές τους, μόνο όταν αυτοί δεν τηρούν αυτά που οι Γραφές τούς υποδεικνύουν. Ο φτωχός Αμερικανός δεν αμφισβητεί τον πρόεδρο της Αμερικής, επειδή κλέβει εισπράττοντας υπεραξία. Θεωρεί δίκαιο το μισθό του, επειδή τον θεωρεί ανώτερο. Ο πρόεδρος της Αμερικής κινδυνεύει, αν συλληφθεί επ αυτοφώρω για μοιχεία ή αν αποκαλυφθεί ότι δήθεν δε νηστεύει και γενικά δεν ακολουθεί τη χριστιανική παράδοση.

Οι Έλληνες αντίθετα λόγω των Επών έχουν την τάση ν
αμφισβητούν τον οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο. Ως χριστιανοί μπορούν να κρίνουν σύμφωνα με τα παραπάνω. Τα Έπη όμως δεν αφήνουν να περιοριστεί εκεί η κριτική, παρά να προχωρήσει στο σύνολο των δραστηριοτήτων. Γιατί ο Πρόεδρος να εισπράττει είκοσι φορές το μισθό του εργάτη; Και ο πρόεδρος και ο εργάτης δεν εργάζονται; Αν ο πρόεδρος είναι ο Αγαμέμνονας, ο εργάτης ποιος είναι; Όταν ο άνθρωπος διαβάζει τα Έπη ταυτίζεται με τον Αχιλλέα. Είναι απόλυτα φυσικό να θεωρεί το σύνολο των ανθρώπων, που εισπράττουν υπεραξίες κλέφτες κι εκμεταλλευτές. Ο λόγος του Αχιλλέα είναι δυνατό να ειπωθεί απ οποιονδήποτε εργάτη εναντίον οποιουδήποτε αξιωματούχου.

Όλα αυτά τα φοβάται το σύστημα, γιατί το απειλούν. Δεν απειλείται το ελληνικό σύστημα μόνο, αλλά το παγκόσμιο. Το σύστημα με τη δυνατότητα που έχει να δημιουργεί τεχνητούς  εχθρούς στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου μακριά από τις υπεραξίες των δούλων. Στην Ελλάδα δεν είναι δυνατό να συμβεί αυτό. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονται πάντα ποιοι κλέβουν, και στόχος του συστήματος είναι να εκμεταλλευτεί τα πάθη οδηγώντας τους σ
 εσφαλμένες ενέργειες. Όμως αυτό απαιτεί ταχύτητα, γιατί οι τεχνητοί εχθροί δεν είναι δυνατό ν αποσπούν διαρκώς την προσοχή τους. Αυτή η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων σε συνδυασμό με την καθυστέρηση που δημιουργεί η Ιαπωνία, τρομάζουν το σύστημα. Επειδή η κρίση είναι διαρκής, άσχετα αν το παγκόσμιο σύστημα έχει ή όχι τη λύση, είναι υποχρεωμένο να ερεθίζει τα πάθη των Ελλήνων. Αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί δεν είναι δυνατό για μεγάλο χρονικό διάστημα ν  αποσπά την προσοχή τους καταστρέφοντας τα όπλα του. Αυτό σημαίνει ότι το σύστημα εκμεταλλεύεται ευαισθησίες των Ελλήνων και τους κάνει να παραβλέπουν τα πραγματικά προβλήματα. Αν εκείνη την ώρα έχει επιλέξει τη στρατηγική του και βαδίζει προς τον πόλεμο, δεν υπάρχουν ευκολότερα θύματα από τους Έλληνες. Τ ακραία πάθη τους είναι δυνατό να οδηγήσουν ένα λαό στη θυσία χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Ο λαός του οποίου ο κάθε άνθρωπος έχει δεκαπέντε διαφορετικές γνώμες, είναι δυνατό ν αποκτήσει μία τρομερή μονολιθικότητα. Για  να συμβούν αυτά, το σύστημα θα πρέπει να έχει κατασταλάξει στην τακτική που θ  ακολουθήσει. Δεν έχει σημασία ο αντίπαλος, αλλά ο σωστός χρόνος.

Οι Έλληνες μπορούν να πολεμήσουν εναντίον οποιουδήποτε
.. εναντίον μουσουλμάνων, ορθόδοξων ή καθολικών χριστιανών ακόμα κι εξωγήινων. Όμως η καθυστέρηση σε συνδυασμό με τον ευμετάβλητο χαρακτήρα των Ελλήνων, οδηγεί σ ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η Δύση όλα αυτά τα γνωρίζει κι από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους ακολουθεί την ίδια πολιτική. Προστατεύει το ελληνικό σύστημα μ εξωτερικές παρεμβάσεις. Δεν υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο, που να απειλείται με τη συχνότητα και την ποικιλία εχθρών, όσο απειλείται η Ελλάδα. Δεν υπάρχει τεχνητός εχθρός του συστήματος, που ν άφησε ανεπηρέαστη την Ελλάδα.  Πριν τον κομμουνισμού υπήρχε το Ισλάμ και  προπύργιο του χριστιανισμού η Ελλάδα. Επεκτάθηκε ο κομμουνισμός και προπύργιο της δημοκρατίας υψώθηκε η Ελλάδα. Διαλύθηκε ο κομμουνισμός, εχθροί γεννήθηκαν μόνο για την Ελλάδα.

Όλα αυτά είναι τεχνητά δημιουργήματα της  Δύσης. Η Δύση γνωρίζει τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και τα εκμεταλλεύεται. Γνωρίζει ότι δεν είναι δυνατός ο εξισλαμισμός της, όπως δεν είναι δυνατός κι ο εξελληνισμός του Ισλάμ. Αυτό που είναι δεδομένο, το παρουσιάζει ως μία κατάσταση, που απαιτεί άμυνα και θυσία. Η ελληνική εκκλησία δήθεν προστατεύει τον ελληνισμό, τη στιγμή που γνωρίζει ότι είναι αδύνατη η εξαφάνιση του από το μωαμεθανισμό. Ακριβώς η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του κομμουνισμού. Είναι αδύνατον η ελληνική κοινωνία να ενταχθεί στο κομμουνιστικό σύστημα. Οι Έλληνες σφάχτηκαν μεταξύ τους στον εμφύλιο χωρίς λόγο. Δεν υπήρχε περίπτωση ελάχιστο χρόνο μετά την ένταξη της Ελλάδας στον Ανατολικό συνασπισμό να μη δημιουργούνταν προβλήματα. Η παιδεία των Ελλήνων εντάσσει την κοινωνία κατευθείαν στο βήμα τέσσερα κι αυτό σημαίνει ότι ο Έλληνας την πρώτη μέρα που θα πήγαινε στο εργοστάσιο, αν έβλεπε το γείτονα του να εισπράττει υπεραξία, θα έπαυε να είναι κομμουνιστής. Είναι αδύνατον ο Έλληνας να δεχτεί την υπεραξία του κομματικού στελέχους, που τις περισσότερες φορές είναι θέμα εύνοιας. Όταν ο αμόρφωτος τείνει ν
αμφισβητήσει το μορφωμένο, είναι δυνατόν ως εργάτης να μην αμφισβητήσει τον όμοιο του αρχιεργάτη;

Η τραγική ειρωνεία για το σύστημα ήταν ο υψηλού κόστους αγώνας του να μην προσδεθεί στο άρμα της Σοβιετικής Ένωσης η Ελλάδα. Αν το επέτρεπε τότε η είσοδος της ελληνικής κοινωνίας στον κομμουνισμό θα τον διέλυε. Η άνοιξη της Πράγας άργησε να εμφανιστεί κι αρκούσαν μερικά σοβιετικά τανκς για να τη διαλύσουν. Στην Ελλάδα αν συνέβαινε αυτό, ακόμα θα πολεμούσαν. Το σύστημα αυτά δεν τ
αντιλήφθηκε. Δεν αντιλήφθηκε ότι μόνο με την είσοδο της Ελλάδας στον κομμουνισμό ήταν δυνατή η παρεμπόδιση του εξελληνισμού της επικίνδυνης Μακεδονίας. Σήμερα το τμήμα της Μακεδονίας που ανήκει στον ελληνικό χώρο, κατοικείται αποκλειστικά από Έλληνες κι αυτό είναι το πρόβλημα. Η πλούσια Μακεδονία έχει τα περιθώρια να γίνει απειλητική για το σύστημα. Τα παιδιά της είναι Έλληνες κι ο πλούτος της εξασφαλίζει σ αυτά βαθμούς ελευθερίας και στη σκέψη και στην προσωπική τους ζωή. Το σύστημα που θέλει να διατηρήσει τη δομή του, είναι υποχρεωμένο να διατηρεί τη δομή του ελληνικού συστήματος κι αυτό στην εποχή μας είναι δύσκολο και πολυδάπανο.

Η δομή του ελληνικού συστήματος στηρίζεται σε δύο βασικά στοιχεία, που είναι κοινά με των υπόλοιπων κρατών, αλλά έχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Το σύστημα έχει γενικά τη δύναμη να επεμβαίνει παντού και με όλα τα μέσα εναντίον οποιουδήποτε το απειλεί αδιαφορώντας ακόμα και για τα τυπικά προσχήματα. Η δύναμη του είναι η γνώση του σε συνδυασμό με την άγνοια των λαών. Θεωρητικά οι Γάλλοι, για παράδειγμα, μπορούν ν
 αποφασίζουν για την τύχη του έθνους τους κι αυτό μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες.  Λέμε θεωρητικά, γιατί πρακτικά υπάρχει ένας αόρατος τοίχος, που περιορίζει τις επιλογές τους. Κάθε φορά που αυτός ο τοίχος απειλείται με κατεδάφιση, είτε είναι ορατός είτε όχι, το σύστημα επεμβαίνει. Ο τοίχος αυτός απειλήθηκε κατά τη Γαλλική και κατά την κομμουνιστική Επανάσταση. Το σύστημα δε σέβεται τις επιλογές των λαών κι αυτό αποδεικνύεται από τη δυναμική και πολυεθνική επέμβαση εναντίον όσων το απειλούν. Δημοκρατία για το σύστημα είναι να παίρνουν οι άθλιοι κλέφτες ό,τι έχουν δημιουργήσει οι λαοί και μέσω των δικαιωμάτων πάνω στη γνώση, να σέρνουν τους λαούς πίσω τους. Το σύστημα δε φοβάται το φιλελευθερισμό ή το σοσιαλισμό. Αρκεί αυτοί που πρεσβεύουν την όποια ιδεολογία να κλέβουν και οι λαοί να δίνουν την πλειοψηφία πότε στον έναν και πότε στον άλλο.

Όλα αυτά τ
αναφέρουμε, γιατί πρέπει ν αντιληφθεί ο αναγνώστης  ότι υπάρχει παρασκηνιακά μία σκοτεινή εξουσία υπεράνω εθνών και συνασπισμών, που επεμβαίνει, μόνον όταν απειλείται το σύστημα. Αυτή έστρεψε το μίσος των Ευρωπαίων εναντίον των Γάλλων κατά την επανάστασή τους κι αυτή έκανε το ίδιο εναντίον της επαναστατημένης Ρωσίας. Αυτή οπλίζει ένα νεαρό, φτωχό στρατιώτη εναντίον ανθρώπων των οποίων το έργο τον ευνοεί. Αυτή η εξουσία στήριζε τους άθλιους, που την τάση των ανθρώπων για ευημερία τη μετέτρεψαν σ εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτή η εξουσία γέννησε το Ναπολέοντα, το Χίτλερ και το Στάλιν. Μπορούσε ο Χίτλερ να ξεκινήσει τον πόλεμο χωρίς χρηματοδότηση; Μπορούσε ο Στάλιν ν ασκεί τις εξουσίες του χωρίς βοήθεια απ έξω; Οι λαοί είναι ελεύθεροι να διαλέγουν μόνο μέσα σε συγκεκριμένα όρια. Τους προσφέρεται μία πληθώρα ελεγμένων από το σύστημα μοντέλων κι έχουν δικαίωμα να διαλέξουν ανάμεσα σ  αυτά. Όλοι οι λαοί κινδυνεύουν, όταν τείνουν να ξεπεράσουν αυτά τα όρια. Ανεξάρτητα από τη δύναμή τους ή το μέγεθός τους, είναι δούλοι του συστήματος. Σήμερα θεωρητικά οι Η.Π.Α. είναι αυτές, που έχουν την κοσμοκρατορία. Μπορεί να διανοηθεί κάποιος, τι πρόκειται να συμβεί, αν τολμήσουν να μεταλλάξουν την κοινωνία τους; Όλοι οι λαοί κατηγορούν τους Αμερικανούς για ιμπεριαλισμό. Φαντάζεται κάποιος τι μπορεί να συμβεί σ  αυτούς, αν πάψουν να τον ασκούν; Όλοι αυτοί που τους κατηγορούν σαν ιμπεριαλιστές, θα τους αφανίσουν.

Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει λαός που ν
αποφασίζει για την τύχη του, ξαναγυρνάμε στην περίπτωση της Ελλάδας. Το σύστημα δεν μπορεί να δημιουργήσει στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας αυτές τις ακατάλυτες δομές. Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας το μόνο που είναι στις δυνατότητές του, είναι η εξωτερική απειλή. Αν κάποιος γνωρίσει τους Έλληνες, θα δει ότι έχουν μία συνήθεια, που φαινομενικά υποδηλώνει ένα χωρίς προηγούμενο εγωισμό. Χωρίζουν τους ανθρώπους σε φιλέλληνες κι ανθέλληνες κατά τα πρότυπα των αρχαίων και κατά τους οποίους οι άνθρωποι χωρίζονταν σε Έλληνες και βαρβάρους. Γιατί προέκυψε αυτή η συνήθεια; Και κατά πόσο έχει σχέση με την πραγματικότητα; Ποιος άλλος λαός στον κόσμο χωρίζει τους ανθρώπους μ αυτόν τον τρόπο; Αυτή η συνήθεια των Ελλήνων έχει σχέση με τη γέννησή τους και τη λειτουργία του κράτους τους γενικά.

Οι Έλληνες γεννήθηκαν παρά τη θέληση του συστήματος και η αιτία γέννησής τους ήταν η ακεραιότητα και η αγάπη των φιλελλήνων. Το Δυτικό σύστημα για λόγους που δεν έλεγχε, ξαναγέννησε τους Έλληνες, που είχαν πέσει σε λήθαργο. Ο Έλληνας αυτό το γνωρίζει κι αυτό από μόνο του δημιουργεί τη βάση αυτής της λογικής. Οι εκλεκτοί της Δύσης είναι δεδομένα φιλέλληνες ή ανθέλληνες. Σ
 αυτό το σημείο θ αμφισβητήσει  κάποιος και θα ρωτήσει: “είναι δυνατόν, όσοι δεν είναι φιλέλληνες να είναι ανθέλληνες;”. Αυτό εξαρτάται από το χώρο από τον οποίο βλέπει κάποιος τα συμβάντα. Στη Γαλλία θα δει κάποιος ότι αυτή η λογική δεν έχει νόημα. Οι Γάλλοι εκλεκτοί δεν είναι δυνατό να χωριστούν σε καμία περίπτωση μέσω αυτής της λογικής. Όταν βρίσκεται κάποιος στο χώρο της Ελλάδας, όλα αυτά αρχίζουν κι έχουν νόημα. Ο Έλληνας δε βλέπει το Γάλλο ή το Γερμανό αξιωματούχο, που δεν ασχολείται με την Ελλάδα. Βλέπει αυτόν, που ενεργεί.

Από τη στιγμή που το σύστημα δημιουργεί διαρκώς αρνητικές για την Ελλάδα συνθήκες, αυτοί που ενεργούν είναι δυνατό να χωριστούν σε δύο μερίδες. Αυτός που υπηρετεί το σύστημα είναι αδύνατο να μη δείχνει ανθελληνισμό, από τη στιγμή που οι πράξεις του έχουν ως στόχο τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για το σύστημα. Όταν η ζωή της Ελλάδας εξαρτάται άμεσα από τις επιλογές της Δύσης, οποιαδήποτε θετική ή αρνητική απόφαση γι
αυτήν είναι δυνατό να εντάξει αυτούς, που παίρνουν τις αποφάσεις μέσα σ  αυτήν τη λογική. Εξαιτίας αυτής της λογικής γεννιούνται τα δύο απαραίτητα στοιχεία,  που είναι κοινά για όλους τους λαούς, αλλά με ιδιομορφίες για την Ελλάδα. Το σύστημα έχει μάθει τους Έλληνες να διαχωρίζουν τους ανθρώπους μ αυτήν τη λογική, ώστε να τους εκμεταλλεύεται.

Οι Έλληνες εξαιτίας αυτής της λογικής δε βλέπουν την πραγματικότητα, αλλά αυτά που το σύστημα θέλει να βλέπουν. Δημιουργείται ένα πρόβλημα κι οι Έλληνες ενώ έχουν τη δυνατότητα να δουν ότι το σύστημα το προκαλεί, παρ
όλ αυτά μισούν  το δούλο, που φαίνεται ότι αποφασίζει. Μισούν έναν άνθρωπο του οποίου οι πράξεις είναι πράξεις του συστήματος και όχι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών. Ο δούλος υπουργός των εξωτερικών μίας Δυτικής δύναμης δεν αποφασίζει με κριτήρια όμοια μ  αυτά που έχουν στο μυαλό τους οι Έλληνες. Ούτε αγαπά ούτε μισεί τους Έλληνες περισσότερο ή λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο λαό .. επειδή όμως τους απειλεί, γίνεται ανθέλληνας και τους παγιδεύει.

Η παγίδευση αυτή έχει δύο στάδια: το πρώτο είναι ότι μέσω του κινδύνου εξαφανίζεται η απειλή μέσα στην ελληνική κοινωνία και το δεύτερο είναι ότι το σύστημα γνωρίζοντας πώς σκέφτονται οι Έλληνες, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, προβάλλει φιλέλληνες. Όταν δεν κινδυνεύει κι οι συνθήκες το επιτρέπουν, πλέκει το εγκώμιο των Ελλήνων, ώστε να τους έχει δέσμιους στο Δυτικό σύστημα. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι μέλος του Δυτικού συστήματος, άσχετα αν αυτό είναι υπεύθυνο για τη συνολική άσχημη κατάσταση, που επικρατεί. Είναι δυνατόν όμως, εξαιτίας αυτής της πολύ γενικής κι αφηρημένης κατάστασης, η Ελλάδα να είναι στραμμένη διαρκώς προς τη Δύση; Πρέπει να υπάρχει και μέσα στην Ελλάδα μία δύναμη, που διαθέτει την ισχύ να την κατευθύνει και να υποβοηθείται από τα εξωτερικά φαινόμενα. Το δεύτερο κοινό στοιχείο είναι αυτή η δύναμη, που είναι η δύναμη των εκλεκτών. Τα εθνικά συστήματα, πέρα από την όποια εξωτερική επέμβαση, για να λειτουργήσουν, απαιτούν τάξη εκλεκτών με συμφέροντα. Η διαφορά όμως με την Ελλάδα είναι ότι οι εκλεκτοί της παράγονται μ
έναν πολύ περίεργο, αλλά αποτελεσματικό για το σύστημα τρόπο. Σε αντίθεση με τους εκλεκτούς της Δύσης που παράγονται μ έναν τρόπο, στην Ελλάδα οι εκλεκτοί παράγονται με δύο. Στη Δύση οι εκλεκτοί είναι αυτοί, που οριακά γίνονται κοινωνοί της ελληνικής φιλοσοφίας και τα δικαιώματά τους προστατεύονται από τις ιδιομορφίες των εθνικών γλωσσών. Αυτό εκ πρώτης όψεως στην Ελλάδα είναι αδύνατο να συμβεί. Από τη στιγμή που η γλώσσα της φιλοσοφίας είναι κοινή μ αυτή των φτωχών, υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορεί ο εκλεκτός σε καμία περίπτωση να κρύβεται κατά τα Δυτικά πρότυπα.

Το σύστημα λύνει το πρόβλημα αυτό κατά τον εξυπνότερο τρόπο. Δημιουργεί στην Ελλάδα δύο είδη εκλεκτών διαφορετικής προέλευσης. Το πρώτο είδος είναι αυτό, που προέρχεται από το ελληνικό σύστημα παιδείας και το δεύτερο αυτό που προέρχεται από το αντίστοιχο Δυτικό. Η ανώτατη παιδεία σ
όλον τον κόσμο χωρίζεται σε δύο κλάδους: στο θεωρητικό και σ αυτόν της εφαρμοσμένης επιστήμης. Η διαφορά τους βρίσκεται στην ανάγκη ύπαρξης ή όχι υποδομής, που είναι απαραίτητη για τη στήριξή τους. Ο πρώτος έχει ανάγκη μόνο μία μεγάλη βιβλιοθήκη, ενώ ο δεύτερος ειδική γνώση και χρήματα. Μπορεί κάποιος να δημιουργήσει στο πιο φτωχό μέρος του κόσμου μία βιβλιοθήκη κι από εκεί, χωρίς καμία υποδομή, να γεννηθούν φιλόσοφοι, νομικοί κι οικονομολόγοι του υψίστου βαθμού.

Στη δεύτερη περίπτωση αυτό είναι αδύνατο  να συμβεί, γιατί απαιτείται υποδομή διαφορετικού είδους. Ο μηχανικός ή ο γιατρός που παίρνει τις γνώσεις του από ένα σύστημα με ανεπτυγμένη τεχνολογία, ανεξάρτητα από την ευφυΐα του, θα είναι καλύτερος από έναν άλλο, που δεν έχει τα ίδια δεδομένα. Από τη στιγμή που ο φοιτητής γιατρός θα γνωρίζει τις εξελίξεις και τις προόδους της επιστήμης την ώρα που συμβαίνουν, είναι αδύνατο να είναι όμοιος μ
ένα συνάδελφό του σ άλλο κράτος με χαμηλότερη υποδομή. Το μηχάνημα που θα δει και του οποίου το χειρισμό θα μάθει, σε μία κατώτερη χώρα θα χρησιμοποιηθεί μετά από χρόνια και τις περισσότερες φορές θα είναι γνωστό σαν μία αναφορά για την πρόοδο της ιατρικής. Ο γιατρός που σπουδάζει στην Αμερική θα έχει δει και θα έχει χειριστεί εργαλεία που οι συνάδελφοί  του στην Ελλάδα γνωρίζουν μόνο μέσα από τα βιβλία. Απ αυτήν τη διαφορά που υπάρχει στον κλάδο της εφαρμοσμένης επιστήμης, γεννιέται ένα τεράστιο πρόβλημα, που είναι υπεύθυνο για τ αρνητικά, που συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία.

Ο εκλεκτός που γίνεται γιατρός στα Δυτικά  συστήματα είναι ανώτερος του αντίστοιχου του ελληνικού συστήματος. Ισχύει όμως το ίδιο για το νομικό ή τον οικονομολόγο κι οποιονδήποτε άλλο θεωρητικό επιστήμονα; Ποιο μηχάνημα άγγιξε ο οικονομολόγος του Δυτικού συστήματος, ώστε να είναι ανώτερος; Λογικά, όπως και συμβαίνει, ο πιο δύσκολος χώρος για να ξεχωρίσει κάποιος στο θεωρητικό κλάδο είναι το ελληνικό σύστημα παιδείας. Μπορεί κάποιος να παραστήσει το φιλόσοφο, όταν ο δάσκαλός του κι οι συμμαθητές του είναι Έλληνες και τον ελέγχουν; Όλοι μιλούν ελληνικά κι όλοι έχουν τις ίδιες γνώσεις. Δεν υπάρχει η δυνατότητα που έχει ο εκλεκτός της Δύσης. Ο πανεπιστημιακός δάσκαλος στη Δύση εύκολα μπορεί να ταπεινώσει το μαθητή του επιστρατεύοντας την ελληνική του γνώση. Είναι όμως δυνατό να συμβεί αυτό στην Ελλάδα; Συμβαίνει
.. κι αυτό είναι αποτέλεσμα της κοινής λογικής των εκλεκτών, αλλά με άλλο τρόπο. Για να συμβεί αυτό, απαιτείται πάντα το άγνωστο κι επομένως συγκεκριμένη ορολογία. Ο Δυτικός κρύβεται  πίσω από ελληνικές λέξεις κι ο Έλληνας πίσω από Δυτικές. Για να γίνει αντιληπτό αυτό που συμβαίνει, θα πρέπει και πάλι ν  ανατρέξουμε στο παρελθόν και συγκεκριμένα στην προεπαναστατική περίοδο όταν η Ελλάδα ήταν κάτω από την οθωμανική κατοχή.

Οι Δυτικοί Έλληνες που μόνο για ευκολία στο διαχωρισμό τούς ονομάζουμε φιλέλληνες, εμφανίστηκαν στην Ελλάδα με αξιοθαύμαστες γνώσεις και στο σύνολο των τομέων της επιστήμης. Ήταν γιατροί, μηχανικοί κλπ. Αυτοί εκτός των άλλων μίλησαν και για τη γενικότερη πρόοδο της επιστήμης. Αυτή η μεικτή γνώση που παρέδωσαν σε συνδυασμό με την άπειρη αγάπη τους για τους Έλληνες, είχε ένα περίεργο όσο κι αναμενόμενο αποτέλεσμα. Όταν αποκάλυψαν στους Έλληνες τις γνώσεις τους για τους προγόνους τους, δημιούργησαν αντιφατικά συναισθήματα. Οι Έλληνες έμαθαν να είναι υπερήφανοι για το παρελθόν, αλλά εξαιτίας της ποιότητας των φιλελλήνων έμαθαν να ζητούν την αναγνώριση της Δύσης, εφόσον αισθάνονταν κατώτεροι των προγόνων τους.  Αυτό δεν είναι περίεργο, αλλά είναι το πιο φυσιολογικό.


Όταν ένας θαυμάσιος μηχανικός διδάσκει ένα νεαρό χωρικό φιλοσοφία, τον κάνει να ντρέπεται για την άγνοια του. Όταν το σύνολο της συζήτησης στρέφεται γύρω από τον υπέρλαμπρο ελληνικό πολιτισμό και γύρω υπάρχει φτώχεια και κακομοιριά, είναι αδύνατο να μη γεννηθεί το συναίσθημα της ντροπής. Είναι σαν κάποιος πλούσιος και καλλιεργημένος  άνθρωπος να σταθεί μπροστά σε μία καλύβα και να δώσει συγχαρητήρια στο φτωχό, που την κατοικεί, για τη λαμπρή καταγωγή του. Πώς είναι δυνατό ν
αντιδράσει ο φτωχός; Δε θα αισθανθεί ντροπή γι αυτό, που μέχρι τότε του φαινόταν φυσιολογικό; Δε θα αισθανθεί τιποτένιος, όταν αυτός ο λαμπρός άνθρωπος τού μιλά μ άπειρο ενθουσιασμό για τους προγόνους του;

Οι Έλληνες παγιδεύτηκαν εξαιτίας αυτών των συναισθημάτων. Θέλησαν ν
αποδείξουν ότι είναι άξιοι κληρονόμοι του ελληνικού πολιτισμού και δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τη διαφορά, που υπάρχει ανάμεσα στις γνώσεις. Δεν μπόρεσαν τότε να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνο κληρονόμοι της λαμπρής Αθήνας ή της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας,  αλλά και του λαμπρού Διογένη. Προκλήθηκε σύγχυση, όσον αφορά τους στόχους και τις προτεραιότητες του ανθρώπου. Θεώρησαν τη γνώση τής φιλοσοφίας όμοια σε αξία μ  αυτήν της τεχνικής γνώσης κι έστρεψαν προς εκείνη την κατεύθυνση τα ενδιαφέροντά τους. Θεώρησαν εντελώς λανθασμένα ότι, εφόσον οι πρόγονοί τους είχαν διαπρέψει στο χώρο της φιλοσοφίας, θα έπρεπε οι ίδιοι να κατακτήσουν και το χώρο της τεχνολογίας, επειδή θεωρούσαν ότι κρίνονται από τους Δυτικούς. Οι Έλληνες δεν κατάλαβαν ποτέ ότι ήταν φτωχοί σ ένα φτωχό κόσμο και ότι αυτοί που τους μιλούσαν, ήταν πλούσιοι. Δεν κατάλαβαν ότι ο φιλέλληνας ήταν πλούσιος στη χώρα του και ότι οι ομοεθνείς του στη συντριπτική τους πλειοψηφία ζούσαν κι αυτοί μέσα στη φτώχεια. Παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά στους Έλληνες η πιο λαμπρή βιτρίνα της οικουμένης και τους θάμπωσε. Η διαφορά τους με τους υπόλοιπους λαούς ήταν ότι δεν είχαν ξαναδεί βιτρίνα και δεν είχαν μάθει να συνυπάρχουν μ αυτήν. Ανακάλυψαν την Ευρώπη, όπως ανακαλύπτει ένας φτωχός Ινδός τη Νέα Υόρκη. Είδαν τα φώτα, τις βιτρίνες και τον πλούτο κι αγνόησαν τη φτώχεια και τη δυστυχία, που κρύβεται πίσω απ αυτά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ελλαδικός χώρος ήταν κάτω από οθωμανική κατοχή.

Η μουσουλμανική κοινωνία δεν έχει τη δυνατότητα ανάπτυξης της τεχνολογίας. Η τεχνολογία είναι δυνατό ν
αναπτυχθεί μόνο στα πλαίσια της χριστιανικής κοινωνίας κι είναι κατάρα για τους λαούς. Τα λαμπρά παλάτια κι οι μεγάλοι δρόμοι απαιτούν ανθρώπινο αίμα για τη δημιουργία τους. Η στατική μωαμεθανική κοινωνία δεν είναι δυνατό να παρασυρθεί σ αυτές τις θυσίες. Εφόσον οι Έλληνες ζούσαν σ αυτήν την κοινωνία, δεν ήταν δυνατό να έχουν γνώση αυτών των επιτευγμάτων. Αν συνέβαινε αυτό κι οι Έλληνες, για παράδειγμα, ήταν κάτω από Ιταλική κατοχή, με το ξύπνημά τους από τους φιλέλληνες θα στρέφονταν αποκλειστικά στη φιλοσοφία, εφόσον θα είχαν γνώση της τεχνολογίας και των όσων αυτή συνεπάγεται. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης έστρεψαν απόλυτα το ενδιαφέρον τους προς τη Δύση κι εντελώς λανθασμένα μίσησαν τους Τούρκους. Απ αυτήν τη στροφή και μετά τα πάντα ακολούθησαν το γνωστό δρόμο. Οι Έλληνες έκοψαν τους δεσμούς με την όμορφη και πολύβουη Ανατολή και συνέδεσαν το μέλλον τους με τη σκληρή κι αυταρχική Δύση. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό και με δεδομένη τη γνώση για τη λειτουργία των χριστιανικών υποσυστημάτων και της εξάρτησής τους από το κεφάλαιο, ήταν θέμα χρόνου το νεοσύστατο κράτος να γίνει ουραγός της Δύσης.

Η Δύση μισεί τη φιλοσοφία, εφόσον τείνει να γκρεμίσει το σύστημά της. Οι λαοί της όπως όλα τα παιδιά του Θεού αναζητούν τη γνώση, αλλά η στεγανοποίησή της την κάνει απαγορευτική. Οι Έλληνες δεν τα αντιλήφθηκαν όλα αυτά κι εντάχθηκαν στους διάφορους “-ισμούς”, που είναι γεννήματα του γιγαντισμού της Δύσης και του μεγάλου χάσματος μεταξύ των ανθρώπων στον τομέα της γνώσης. Όλοι οι μεγάλοι “-ισμοί” (κομμουνισμός, σοσιαλισμός κλπ.) έχουν ως στόχο να ωθήσουν την κοινωνία προς μία κατεύθυνση αδιαφορώντας για την προσωπική επιλογή των ανθρώπων, που τη συγκροτούν. Στην αληθινή δημοκρατία αυτό είναι αδύνατο να υπάρξει, γιατί ο γιγαντισμός είναι αδύνατο να δημιουργηθεί. Όμως η αληθινή δημοκρατία είναι αδύνατο να υπάρξει, όταν δεν υπάρχει ένας ελάχιστος βαθμός γνώσης για το σύνολο των ανθρώπων.


Στη Δύση, όπου η κοινωνία είναι απόλυτα ελεγχόμενη από το σύστημα διατηρώντας τη βάση της στην ιουδαϊκή φιλοσοφία, οι λαοί αγωνίζονται με τη λογική των συστημάτων. Η ψευδοδημοκρατία υπάρχει, όταν συνυπάρχει το σύνολο των τάσεων στην κοινωνία ως πολιτική έκφραση. Δημοκρατία με βάση τη Δυτική λογική υπάρχει, όταν όλοι οι “-ισμοί” βρίσκονται σε πλήρη λειτουργία, άσχετα αν οι λαοί είναι δούλοι του κάθε “-ισμού”. Στην Ελλάδα όλα αυτά είναι αδύνατο να λειτουργήσουν. Υπάρχει μία διαρκής αμφισβήτηση, που, είτε συνοδεύεται από γνώση είτε όχι, αναγκάζει το σύστημα σε υπολειτουργία. Αυτή η υπολειτουργία σε συνδυασμό με την άψογη λειτουργία του Δυτικού συστήματος, δημιουργεί μία άσχημη κατάσταση στην Ελλάδα. Οι Έλληνες ζηλεύουν την υποδομή της Δύσης κι εξαιτίας αυτής της ζήλιας έχουν την εντύπωση ότι υπεύθυνη αυτής της αρνητικής διαφοράς είναι η χαμηλή παιδεία τους. Αναζητούν τη λύση μέσω της Δύσης κι αγνοούν ότι αυτή η διαφορά υπάρχει λόγω της απειθαρχίας που διακρίνει  το λαό
.. όχι εξαιτίας του επιπέδου της παιδείας, αλλά εξαιτίας του τύπου της. Νομίζουν εντελώς εσφαλμένα ότι υπεύθυνα είναι τα πρόσωπα, που καλούνται να κυβερνήσουν και όχι η αδυναμία της κοινωνίας να ενταχθεί στο σύστημα.

Ο Έλληνας αιώνες τώρα πιστεύει ότι “ο Έλληνας χρειάζεται βούρδουλα” για να λειτουργήσει, αλλά πάντα εννοεί το γείτονα κι εξαιρεί τον εαυτό του. Εξαιτίας αυτού του φαινομένου κι από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως σήμερα την εξουσία ασκούν Έλληνες με Δυτική παιδεία, που στην πραγματικότητα δεν είναι παιδιά της ελληνικής κοινωνίας, αλλά είναι γεννήματα της Δυτικής παιδείας. Αυτοί οι Έλληνες είναι απόλυτα όμοιοι με τους εκλεκτούς της Δύσης κι αυτό δημιουργεί πρόβλημα. Όταν δέχονται μία παιδεία, που έχει στόχο το διαχωρισμό των ανθρώπων σε τάξεις, παύουν να είναι Έλληνες και μετατρέπονται σε Ιουδαίους. Το τραγικό στην περίπτωση τους είναι ότι, ενώ έχουν τη δυνατότητα απευθείας επαφής με τη γνώση της φιλοσοφίας, παρ
όλ αυτά παρακολουθούν τα στάδια της Δυτικής παιδείας  και στο ύψιστο σημείο παίρνουν αυτό, που θα μπορούσαν να κατέχουν από τη νεότητά τους. Η σύγχυση προκαλείται λόγω αδυναμίας διαχωρισμού των γνώσεων από μέρους του λαού. Επιστρέφει στην Ελλάδα ένας λαμπρός γιατρός του οποίου οι γνώσεις είναι αναμφισβήτητες εξαιτίας της ανώτερης γνώσης της Δύσης και μαζί μ αυτόν επιστρέφει κι ένας παντελώς ασήμαντος θεωρητικός επιστήμονας. Ο γιατρός ή ο μηχανικός αποδεικνύουν συνέχεια κι έμπρακτα την ανωτερότητα  της γνώσης τους, ενώ ο οικονομολόγος ή ο πολιτικός επιστήμονας κρύβεται πίσω από τίτλους και πτυχία.

Οι ισχυροί του ελλαδικού χώρου γρήγορα ανακάλυψαν αυτήν τη σύγχυση και δημιούργησαν μία κατάσταση ανάλογη μ
αυτήν  της Δύσης. Όπως ο Δυτικός φεουδάρχης έκανε εκλεκτό το γιο του μέσω της γνώσης, με τον ίδιο τρόπο κι ο Έλληνας προστάτευσε το δικό του. Δεν υπάρχει από τη στιγμή της γέννησης του ελληνικού κράτους Έλληνας πλούσιος κι  εντελώς ανεπαρκής πνευματικά, που να μην προστατεύτηκε από Δυτικούς τίτλους. Ο πραγματικός επιστήμονας, είτε γιατρός είτε οτιδήποτε άλλο, μπορεί να ελεγχθεί μέσω της δουλειάς του. Οι σπουδές σ αυτούς τους χώρους και σ οποιοδήποτε σημείο της Γης είναι δύσκολες κι επίπονες. Ο επιστήμονας αυτού του τύπου, επειδή αναλαμβάνει ευθύνες, που είναι δυνατό να ελεγχθούν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πάρει τίτλους χωρίς κόπο. Όμως τι συμβαίνει μ αυτούς των οποίων οι σπουδές έχουν θεωρητικό χαρακτήρα; Πώς μπορεί να ελεγχθεί ένας πολιτικός επιστήμονας; Ο άρρωστος όταν θεραπεύεται ή ο πολίτης όταν περνά μία γέφυρα, ελέγχει τον επιστήμονα. Πώς είναι όμως δυνατό να ελεγχθούν όλοι αυτοί οι κηφήνες, που εντάσσονται στο σύστημα παριστάνοντας τους ειδικούς;

Μ
αυτά τα δεδομένα είμαστε υποχρεωμένοι να διαχωρίσουμε μεταξύ τους τούς Έλληνες εκλεκτούς, που προέρχονται από το Δυτικό σύστημα παιδείας και να εντοπίσουμε τους υπαίτιους της όλης κατάστασης. Ο γιατρός δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να κρυφτεί πίσω από λέξεις, ενώ ο Χ οικονομολόγος πρέπει να κρυφτεί, εφόσον δεν μπορεί να επιβιώσει. Οι Ιουδαίοι Έλληνες φρόντισαν να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους μέσω των σπουδών στη Δύση. Ο πλούσιος γνώριζε ότι ο γιος του, ακόμα κι αν ήταν ο μεγαλύτερος βλάκας, θα μπορούσε να ζει σε βάρος του λαού μέσω της υπεραξίας σε περίπτωση που έπαιρνε ένα πτυχίο της Δύσης. Για την αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας ν αντιδράσει ευθύνονται όλοι αυτοί, που συστηματικά δηλητηριάζουν το λαό και δεν επιτρέπουν τη γέννηση πραγματικών Ελλήνων. Υποτιμούν έντεχνα τη λαμπρή ελληνική φιλοσοφία και παριστάνουν τους σοφούς δανειζόμενοι τη δηλητηριασμένη γνώση της Δύσης. Αυτοί οι εκλεκτοί που έχουν υιοθετήσει πλήρως τις πρακτικές της Δύσης, συνθέτουν το κυρίως σύστημα της Ελλάδας και παρασέρνουν κι αυτούς, που πήραν γνώση μέσω του ελληνικού συστήματος  παιδείας. Αυτή είναι η διαφορά που αναφέραμε πριν, που υπάρχει στον τρόπο γέννησης των εκλεκτών μεταξύ του ελληνικού συστήματος κι αυτού της Δύσης.

Το πρόβλημα για το παγκόσμιο σύστημα γεννιέται, από τη στιγμή που οι Έλληνες τείνουν ν
αμφισβητήσουν αυτούς που πρακτικά δεν μπορούν να ελέγξουν. Για να γίνει αυτό, απαιτούνται ιδιαίτερες συνθήκες, που είναι δυνατό να υπάρξουν, μόνο όταν το Σχέδιο του Θεού το επιτρέψει. Όσο οι Έλληνες ως λαός θαυμάζουν τα επιτεύγματα της Δύσης και περιμένουν την αναγνώρισή της, είναι αδύνατο να συμβεί οτιδήποτε. Η ασφάλεια του συστήματος στηρίζεται σ αυτήν τη διαφορά κι επομένως είναι δυνατό ν  απειληθεί, όταν αυτή εξαλείφεται ή τουλάχιστον γίνεται ορατή μία προβληματικότητα. Το σύστημα που ελέγχει την παγκόσμια κατάσταση, στηρίζει την αποτελεσματικότητα των εφαρμογών του στις διαφορές των ορίων αντοχής, που υπάρχουν μεταξύ των κρατών. Όπως η Γερμανία αποτελεί για το σύστημα το πιο εύκολο θύμα, έτσι και η Ελλάδα είναι αδύνατον, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες να μη φτάσει τα όρια της πριν από τα Δυτικά κράτη. Όμως στις μέρες μας κι αυτό λόγω Ιαπωνίας το παγκόσμιο σύστημα είναι υποχρεωμένο να ενταχθεί στο σύνολο του μέσα στην οικονομική κρίση κι αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί, αν δε βρει τη λύση, που θα  παρασύρει τους λαούς στον πόλεμο, οι Έλληνες θα διακρίνουν το σύνολο των όσων απαγορεύεται να διακρίνουν. Μία Δυτική κοινωνία μπροστά σ αδιέξοδα όμοια μ αυτά της Ελλάδας είναι δυνατό να ωθήσει τους Έλληνες σ αμφισβήτηση του τεχνητού προτύπου. Το επικίνδυνο δεν είναι αυτή καθ αυτή η αμφισβήτηση, αλλά η στροφή μίας ολόκληρης κοινωνίας, που έχει τη δυνατότητα λόγω γλώσσας, προς την κατεύθυνση της αυθεντικής φιλοσοφίας .. της φιλοσοφίας που δεν δέχεται εκλεκτούς, υπεραξίες και δικαιώματα.

Όλοι οι Έλληνες, βέβαια, δεν είναι δυνατό ν
ανακαλύψουν τις αλήθειες της φιλοσοφίας, αλλά αρκεί ένας να διατυπώσει την άποψη, που τρομάζει το σύστημα. Το σύνολο των όσων πρόκειται ν ακολουθήσουν, είναι προϊόν της ελληνικής παιδείας και άρα των Επών. Ο Θεός θέλησε ένας λαός να κατέχει ως παιδεία τα Έπη, ώστε όταν τα αδιέξοδα παγιδεύσουν το σύστημα να υπάρχει δυνατότητα αντίδρασης. Αυτό ακριβώς φοβάται το Δυτικό σύστημα και γι αυτό χρησιμοποιεί εντελώς  άκαιρα τα ισχυρότερά του ατού.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu