Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Απόδειξη είναι και το γεγονός ότι οι δύο μοναδικοί κι αδιαφιλονίκητοι κοσμοκράτορες ήταν παιδιά των δύο αυτών γνώσεων. Ο Αλέξανδρος κι ο Ιησούς είναι παιδιά της ελληνικής κι ιουδαϊκής γνώσης αντίστοιχα. Αυτό που πρέπει εμείς να βρούμε είναι, γιατί ο Θεός έκτισε τα δύο αυτά συστήματα και τι ακριβώς επιζητούσε. Αν το ζητούμενο ήταν μόνον ο Αλέξανδρος ή ο Ιησούς, αυτό δεν ήταν πρόβλημα, γιατί ο Θεός τους δημιουργεί όποτε θέλει. Έπρεπε ο Αλέξανδρος να είναι Έλληνας αλλά και να υπάρχουν Έλληνες. Ο Αλέξανδρος θα μπορούσε να είχε γεννηθεί στην Ευρώπη ή στην Αφρική με την ίδια πάντα ευκολία, αλλά αυτό δεν ήταν ο στόχος. Στόχος ήταν η γέννηση των Ελλήνων ως τύπου ανθρώπων, που θα παρήγαγαν έργο πριν, αλλά και μετά τη γέννηση του Αλεξάνδρου. Ο Θεός μπορούσε να προικίσει τον Αλέξανδρο με τρομερές ιδιότητες, που θα του εξασφάλιζαν, χωρίς καν αγώνα, το θρόνο της Βαβυλώνας. Αυτό όμως δεν έγινε, γιατί επιδίωξη του Θεού ήταν κάτι άλλο και όχι η ενθρόνιση του κοσμοκράτορα. Για ν αλλάξει ο κόσμος χρειάζεται πλήθος ανθρώπων, που θα γεννιούνται και θα πεθαίνουν με τα ίδια χαρακτηριστικά, ώστε θνητοί άνθρωποι να δημιουργούν αθάνατα επιτεύγματα.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του Ιησού. Ο Ιησούς μπορούσε να γίνει Κοσμοκράτορας όποια ώρα επιθυμούσε. Δεν έγινε και θυσιάστηκε. Αυτή η Θυσία έχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο για τον οποίο πραγματοποιήθηκε, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Πλήθος ανθρώπων με τα ίδια χαρακτηριστικά μπήκε στις αθάνατες δομές και μεταμόρφωσε το σύνολο, όσων έπρεπε να μεταμορφωθούν. Ο κοσμοκράτορας είναι παιδί μίας γνώσης και του καρπού της. Εξαιτίας αυτής της γνώσης ο Ίδιος λαμβάνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και έχει σαν στόχο να μοιράσει αυτήν τη γνώση, αλλά αυτό μόνο θεωρητικά. Πρακτικά έχει σκοπό να παραδώσει την κοσμοκρατορία του στο λαό του οποίου ο ίδιος είναι έκφραση και αποτέλεσμα αυτού είναι η δρομολόγηση εξελίξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κάθε ξεχωριστός τύπος ανθρώπων που δημιουργεί ξεχωριστό σύστημα, που στη συνέχεια θα τον αναπαράγει, δημιουργείται από ξεχωριστή γνώση.  Η γνώση που δημιουργεί αυτούς τους συγκεκριμένους τύπους είναι τα Ομηρικά Έπη για τους Έλληνες και η Παλαιά Διαθήκη των Εντολών για τους Ιουδαίους. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να βρούμε μέσω ποιων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών αυτών των γνώσεων κι άλλων συνθηκών δημιουργούνται ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στους ανθρώπους και κατ επέκταση στην κοινωνία τους.

Αρχίζοντας από τους Έλληνες βλέπουμε δύο κύρια και βασικότατα στοιχεία. Το πρώτο είναι ότι κατοικούν στο χώρο της Ευρώπης και το δεύτερο ότι η μετακίνηση των φυλών έχει φορά από βορρά προς νότο. Οι Έλληνες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη γνώση και τη νοοτροπία των Ασιατών, που έχουν ήδη αναπτύξει τα χαρακτηριστικά τους. Το δεύτερο είναι επίσης σημαντικό και έχει σχέση με το επίπεδο διαβίωσης. Οι Έλληνες προέρχονται από το βορρά των δυσμενών καιρικών συνθηκών και άρα της δύσκολης επιβίωσης και καταλήγουν στο νότιο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου, όπου η επιβίωση είναι σχετικά ευκολότερη. Από το δυσμενές κατευθύνονται  στο λιγότερο δυσμενές. Αυτό έχει τεράστια  σημασία, γιατί η Ελλάδα ως χώρος εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά φτωχός σε σχέση με τη Μεσοποταμία και την κοιλάδα του Νείλου. Αυτό σημαίνει ότι αν άνθρωποι απ  αυτούς τους χώρους κινούνταν προς την Ελλάδα η φτώχεια της θα γκρέμιζε το σύστημά τους κι αυτή η κατάσταση δε θα οδηγούσε πουθενά. Όμως τα σκληροτράχηλα ελληνικά φύλα, από ένα χώρο πολύ πιο δυσμενή που δεν επέτρεπε δημιουργία συστήματος, εφόσον η ατομική επιβίωση ήταν δύσκολη, βρέθηκαν σ  ένα χώρο, όπου η εύκολη επιβίωση προσέφερε περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Αποτέλεσμα αυτού του ελεύθερου χρόνου και της γειτνίασης με την Ασία ήταν η άντληση γνώσης.

Η γνώση δόθηκε κι ήταν τα Ομηρικά Έπη. Η ιδιαιτερότητα των Επών έγκειται στο ότι είναι πλήρης γνώση, όμοια μ αυτήν της Αιγύπτου. Όμως η διαφορά της βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι δοσμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τρομάζει τον άνθρωπο. Όπως οι Αιγύπτιοι, έτσι κι οι Έλληνες από τη στιγμή που υπάρχει πλήρης γνώση είναι αδύνατο να την ερμηνεύσουν. Για να τη διασφαλίσει ο Θεός ακόμα περισσότερο, της έδωσε το χαρακτηριστικό της περιγραφής ενός πολέμου που συνέβη. Οι Έλληνες είναι απολύτως βέβαιοι ότι τα όσα περιγράφονται σ αυτά, είναι γεγονότα του παρελθόντος.

Ο Θεός έδωσε πλήρη γνώση και για άλλο λόγο: οι Έλληνες δεν έπρεπε να έρθουν σ επαφή μαζί Του ως πνεύμα για κανένα λόγο. Ο άνθρωπος που έρχεται σε επαφή με το Θεό τρομάζει κι αλλάζει πλήρως τα χαρακτηριστικά του. Δεν υπάρχει Έλληνας, που να ήρθε σε επαφή με το Θεό. Ο Θεός τούς έδωσε τα Έπη ως δώρο, για ν αναπτυχθούν. Μέσα από τα Έπη αντλούν οι Έλληνες δυνάμεις για ν αγωνιστούν. Τα Έπη τους εξασφαλίζουν βαθμούς ελευθερίας, για ν αναπνέουν μέσα στο σύστημα. Το Δωδεκάθεο ήταν προσφορά του Θεού, για να μπορεί ο άνθρωπος να ελπίζει σε μία θεϊκή βοήθεια, όποια κι αν είναι η θέση του μέσα στο σύστημα. Είναι γραμμένα με τέτοιον τρόπο, ώστε η θυσία να είναι γλυκιά και με μία αίσθηση ηρωισμού που να μη δημιουργεί τρόμο. Ωθούν τον αναγνώστη ν αγαπά, να θαυμάζει τον Αχιλλέα και να ταυτίζεται μ αυτόν. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα όταν το άτομο ζει σε μία κοινωνία οργανωμένη και συχνά του ζητούνται παραπάνω από όσα θέλει να δώσει.

Ο Αχιλλέας σηκώνει το σπαθί του εναντίον του αρχηγού του κι εκείνη την ώρα το σηκώνουν όλοι οι Έλληνες, που αντιλαμβάνονται την κλοπή του συστήματος. Ο Αχιλλέας είναι το τραγικό πρόσωπο της Ιλιάδας, αλλά όλοι ταυτίζονται μαζί του. Είναι τόσο τέλεια γραμμένα τα Έπη, που, ενώ οι άνθρωποι συνήθως ταυτίζονται με το νικητή ηγέτη, στο έργο αυτό ταυτίζονται με το νεκρό ήρωα. Ξέρουν από την αρχή ότι ο Αχιλλέας σκοτώνεται και σκιρτάει η καρδιά τους κάθε φορά που διαβάζουν τους λόγους του εναντίον του Αγαμέμνονα, εναντίον της εξουσίας, εναντίον του συστήματος. Σκιρτάει η καρδιά των Ελλήνων, όταν ο αγαπημένος τους ήρωας απειλεί να γκρεμίσει μόνος του κι αυτό έχει σημασία τις πύλες της Τροίας. Απειλεί Θεούς και δαίμονες και δε διστάζει ν  απειλήσει και τον Απόλλωνα, τον τρομερότερο των Θεών, που τον φοβούνται ακόμα κι οι Θεοί.

Αυτό είναι και το αποκορύφωμα του έργου, η απαρχή της θυσίας. Οι Έλληνες ταυτίζονται μ έναν ήρωα άφοβο για τον οποίο ξέρουν, όπως κι ο ίδιος ξέρει ότι θα νικηθεί από τον Υιό τού μεγάλου Θεού και δε φοβούνται το θάνατο. Ο θάνατος για τον Έλληνα είναι απειροελάχιστο κόστος για μία τέτοια  στιγμή μεγαλείου κι αποθέωσης. Εδώ είναι το σπέρμα που δόθηκε από το Θεό κι έδειξε στους Έλληνες το δρόμο της δημοκρατίας. Σ ένα αυστηρό σύστημα πάντα θα βρεθεί ένας άνθρωπος να σηκώσει το ανάστημά του εναντίον της αδικίας και της εξουσίας. Η διαφορά όμως με τους άλλους λαούς είναι ότι θα τον εγκαταλείψουν στην τύχη του, θα τον αφήσουν να θυσιαστεί μόνος του, ενώ οι Έλληνες μ αυτήν την παιδεία θα ταυτιστούν με το μοναχικό άνθρωπο και θα του δώσουν τη δύναμή τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός δεν εμφανίστηκε στην Αθήνα ή σε μία άλλη πόλη της Ελλάδας κι εμφανίστηκε στην Ιουδαία. Ο Χριστός έπρεπε να θυσιαστεί κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα.

Η Ιλιάδα, αν και είναι ένα έργο, που υπηρετεί το σύστημα και τις δομές, έχει ένα χαρακτηριστικό που δεν υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη.. στρέφεται γύρω από  τον άνθρωπο. Σ αυτό το έργο, ενώ γίνεται μία προσπάθεια ομαδική με συγκεκριμένη ηγεσία, περιγράφονται χαρακτήρες ανθρώπων. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί μαθαίνει στον άνθρωπο να εκτιμά αξίες κι ανθρώπους και επιπλέον δείχνει με τον τρόπο του ότι κατά τον ίδιο τρόπο κρίνουν και οι Θεοί. Είναι αδύνατο ο Θερσίτης να γίνει ποτέ ο αγαπημένος των Ελλήνων. Είναι θρασύς, δειλός και δεν έχει και το μυαλό να βοηθήσει. Όπως τον αποστρέφονται οι Θεοί, τον αποστρέφονται κι οι άνθρωποι. Δε βρίσκεται άνθρωπος να τον κλάψει, έστω κι αν είναι Αχαιός, και δε  θυμώνει κανένας Θεός από την ενέργεια του  Αχιλλέα. Όταν μέσα σ ένα σύστημα μαθαίνει κάποιος τον άνθρωπο να κρίνει, τότε τον μαθαίνει ν αγωνίζεται. Στην Ιλιάδα όλοι οι ήρωες έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Άλλος είναι γενναίος, άλλος έξυπνος, άλλος καλός χωρίς καμία ιδιαιτερότητα και στα δύο. Υπάρχει ηγεσία που κι αυτή έχει καλά χαρακτηριστικά. Ο Αγαμέμνονας είναι κι αυτός γενναίος κι έξυπνος, αλλά όχι τέλειος.

Στην Παλαιά Διαθήκη ο ηγέτης είναι ο Μωυσής και ό,τι λέει, εφόσον προέρχεται από το Θεό, είναι σωστό και τέλειο. Όταν υπάρχει τελειότητα από μία πλευρά, πάντα οι υπόλοιποι μειονεκτούν και φαίνονται ασήμαντοι. Προκύπτει λοιπόν πρόβλημα. Όλοι κάνουν λάθος, δεν έχει σημασία ποιος κάνει το μεγαλύτερο ή το μικρότερο, το σωστό, εφόσον προέρχεται από το Θεό, το γνωρίζει ο Μωυσής. Είναι ο  τέλειος ηγέτης, εφόσον αντλεί τη γνώση του από το Θεό. Ένας άνθρωπος που διαπαιδαγωγείται μ αυτό το βιβλίο έχει τυφλή εμπιστοσύνη στο σύστημα, εφόσον η ιστορία λέει ότι από μόνος του είναι πιο κοντά στο λάθος παρά στο σωστό. Όταν διδάσκεται την Ιλιάδα, μαθαίνει ότι δεν υπάρχει αλάνθαστος. Όλοι μαζί προσπαθούν να βρουν τη λύση και στην προσπάθεια αυτήν αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας τους. Αν ο Αγαμέμνονας είχε ως πηγή της γνώσης του τον Ίδιο το Θεό, τότε όσα έλεγε θα ήταν τέλεια. Όλοι οι άλλοι από εκεί και πέρα θα εκμηδενίζονταν. Δε θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε πόσο έξυπνος ήταν ο Οδυσσέας ή πόσο έμπειρος ο Νέστορας. Θα έλεγε από την αρχή ο Αγαμέμνονας πώς πρέπει να κατακτηθεί η Τροία κι εφόσον το σύστημα έτσι αποφάσιζε, έτσι θα γινόταν. Αν γι αυτό ήταν απαραίτητη η θυσία του Αχιλλέα, αυτό θα γινόταν. Έτσι όμως ο άνθρωπος θα έτεινε να γίνει μοιρολάτρης. Ο πιο γενναίος των Ελλήνων θα σφαζόταν σαν ένα άβουλο αρνί. Αν αυτό το αποκάλυπτε ο Αγαμέμνονας και προερχόταν από το Θεό, τότε οι άνθρωποι θα φοβούνταν το Θεό που παίρνει τέτοιες αποφάσεις.

Στην Ιλιάδα όμως όλα αυτά δε συμβαίνουν. Τα πάντα παραδίδονται στα χέρια των ανθρώπων. Ο Αχιλλέας γνώριζε ότι θα πεθάνει στην Τροία, αλλά δε χάθηκε σαν άβουλο ον. Προσπάθησε ν αποφύγει τη στράτευση  κρυβόμενος, αλλά τον βρήκε ο δαιμόνιος Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας ήταν η μοίρα του. Ένας άνθρωπος απλός, που με την ανθρώπινη εξυπνάδα του τον βρήκε. Αν σ αυτήν την περίπτωση ο Θεός πρόδιδε τον Αχιλλέα, αυτό σήμαινε ότι τον καταδίκαζε, χωρίς να του δίνει καμία άλλη ευκαιρία. Ακόμα και λίγο πριν από το θάνατό του, η Ιλιάδα δεν αφήνει να φανεί καταδικασμένος. Όσο ο θυμός τον κρατούσε μακριά από τη μάχη δεν κινδύνευε. Οι υπόλοιποι Αχαιοί γνώριζαν τις προφητείες για τον Αχιλλέα και την αναγκαιότητά του. Δεν μπορούσαν, ούτε ήθελαν να του το επιβάλλουν με διαταγές.

Σ ένα σύστημα τύπου Βαβυλώνας δε διακυβεύεται μία τεράστια οργανωμένη προσπάθεια για κοινούς στόχους από τα κέφια και τις διαθέσεις ενός ανθρώπου κατώτερου ιεραρχικά. Θα τον εξανάγκαζαν κι έτσι θα φαινόταν πάλι αδύναμος και καταδικασμένος. Ο Χριστός λέει ότι ο φίλος θυσιάζεται για το φίλο. Η μόνη περίπτωση θυσίας για το Χριστό είναι αυτή. Δε θυσιάζεται κάποιος, ούτε για την κοινωνία ούτε καν για τον αδερφό. Όλοι οι άνθρωποι έχουν φίλους κι όλοι έρχεται η στιγμή που πρέπει να κάνουν μία θυσία. Αυτό το ευκολονόητο είναι που στην Ιλιάδα παίζει τον τραγικό ρόλο της μοίρας κι οδηγεί τον Αχιλλέα στο τέλος. Δεν τον καταδικάζει κάποιος, δεν υπάρχει ανώτερη δύναμη που να τον ωθεί. Είναι ένα συναίσθημα απλό κι ανθρώπινο. Δε θυσιάζεται όπως ο Χριστός, το νόημα της Θυσίας Του οποίου είναι δύσκολο κάποιος να κατανοήσει

Η θυσία του έχει ανθρώπινα ερείσματα. Έχει να διαλέξει ανάμεσα στην τιμωρία αυτού, που σκότωσε τον αγαπημένο φίλο του διακινδυνεύοντας τη ζωή του ή την προσωπική του ατίμωση, αφού δεν μπόρεσε να φερθεί ως πραγματικός φίλος πάντα με τα ιδεώδη της εποχής. Στο σημείο αυτό παγιδεύεται ο άνθρωπος, που διαπαιδαγωγείται μέσω την Ιλιάδας. Αγαπάει τον ήρωα και τον θαυμάζει. Είναι σύμφωνα με τον Όμηρο ο πιο γενναίος κι ο πιο όμορφος μεταξύ των Αχαιών. Θλίβεται με την τραγική μοίρα του και μέχρι το τέλος ελπίζει κάτι ν αλλάξει. Δε θέλουν οι Έλληνες να πεθάνει ο απείθαρχος, λαμπρός, αγαπημένος τους Αχιλλέας. Όμως το τραγικό συμβάν με τον Πάτροκλο τους κάνει να μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα με τον ήρωα. Ο πιο λαμπρός κι ο πιο γενναίος ήρωας, ο φόβος κι ο τρόμος των Τρώων να μη μπορεί να τιμήσει το νεκρό του φίλο; Αυτό που κι ο πιο απλός άνθρωπος θα σκεφτεί και θα τολμήσει να κάνει, δεν το τολμά ο ήρωας; Η θεϊκή ευφυΐα, που έχει γράψει κι έχει δώσει αυτό το έργο στους ανθρώπους, εδώ ακριβώς φαίνεται. Ο Αχιλλέας βαδίζει προς το θάνατο, αλλά όχι σαν άβουλο ον. Βαδίζει ως ήρωας, ως άνθρωπος, ως Θεός. Μαζί του βαδίζουν κι οι νέοι, που διδάσκονται τα Έπη. Όλα του δόθηκαν στα χέρια του. Ο Θεός ο Ίδιος να πει ότι δεν πρέπει να πάει, οι άνθρωποι θ αντιδράσουν,  γιατί δεν τον αφήνουν να κάνει το χρέος του ως άνθρωπος κι ως φίλος. Η θεϊκή ευφυΐα τον κατευθύνει μ άπειρη δύναμη χωρίς διεξόδους προς το θάνατο, που είναι και η βασική προϋπόθεση για την κατάκτηση της Τροίας. Η Ιλιάδα είναι έργο, που βοηθά το σύστημα ν ασκεί εξουσίες. Όσοι ασκούν εξουσία αυτήν τη στιγμή στον πολύπλοκο κόσμο στον οποίο ζούμε γνωρίζουν την Ιλιάδα και τη φιλοσοφία της.

Όπως παγιδεύτηκε ο Αχιλλέας απ όρκους κι υψηλά καθήκοντα, έτσι παγιδεύεται κι ο πιο απλός άνθρωπος, που υπηρετεί το σύστημα. Σ αυτήν την παγίδα στηρίζεται η εξουσία και κυβερνά. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο συντηρήθηκαν τα Έπη από τότε μέχρι σήμερα. Αυτό που είναι κέρδος για τον απλό άνθρωπο, είναι η ελπίδα. Ελπίδα βαστάει μόνον ο λαός, που διαπαιδαγωγείται με τα Έπη. Μόνον αυτός μαθαίνει να κρίνει.. του δίνονται άπειροι χαρακτήρες ανθρώπων κι αυτός διαλέγει. Στην κοινωνία που είναι οργανωμένη, πάντα υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Αγαμέμνονας, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, αλλά κι ο Θερσίτης. Όλοι αυτοί έχουν το ρόλο τους στην επίτευξη του στόχου. Όλοι προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του. Όμως αυτό που μένει από την Ιλιάδα είναι ότι σ έναν αγώνα στον οποίο είναι αρχηγός ο Αγαμέμνονας, αγαπημένος ήρωας και τραγικό πρόσωπο είναι ο Αχιλλέας κι αυτός που δίνει στο τέλος τη νίκη είναι ο πανέξυπνος Οδυσσέας. Επειδή ακριβώς δεν υπάρχει θεϊκή επέμβαση άμεση, όλοι, εφόσον κάθονται στα συμβούλια, έχουν τη δική τους άποψη και κρίνονται. Δεν υπάρχει το απόλυτα σωστό που το γνωρίζει κάποιος. Όλοι προσπαθούν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Ο Οδυσσέας χαίρει της εκτίμησης όλων, χωρίς να μειονεκτεί σε γενναιότητα, λόγω της εξυπνάδας του. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο που συμμετέχει στην εκστρατεία, όλοι έχουν την ίδια άποψη για τον ήρωα. Στην κοινωνία της Βαβυλώνας ο βασιλιάς κι ο πρώτος της ιεραρχίας αξιωματικά είναι ο πιο έξυπνος κι ο πιο γενναίος. Ο Οδυσσέας χάνεται σ  αυτήν την κοινωνία μέσα στα παρασκήνια, όπου συσκέπτονται οι μυστικοσύμβουλοι για να τιμάται ο βασιλιάς. Η Ιλιάδα μπορεί να βρίσκεται σ επίπεδο βασιλέων, αλλά κι εκεί υπάρχει ιεραρχία που, όταν καταπατάται αποφέροντας κέρδη, δείχνει το δρόμο προς την ελευθερία. Στην Ιλιάδα ο καθένας απολαμβάνει τις τιμές που του αντιστοιχούν, κανένας δεν μπορεί να κλέψει τη δόξα του άλλου.

Εδώ ακριβώς δημιουργείται και η κύρια διαφορά μεταξύ Ιουδαίων και Ελλήνων. Οι Έλληνες δεν μπορούν να κρατήσουν πνευματικά δικαιώματα για να κυβερνήσουν τους υπόλοιπους. Δεν μπορούν να δημιουργήσουν κοινωνία τύπου Βαβυλώνας. Είναι πάντα σε κατάσταση αμφισβήτησης. Ο Αγαμέμνονας δεν μπορεί να γίνει ούτε Φαραώ ούτε Ναβουχοδονόσωρ. Κάθε φορά που ένας Έλληνας ηγέτης, από τον Περικλή μέχρι σήμερα, υπερβαίνει την εξουσία, που είναι ανεκτή, οι υπόλοιποι θυμούνται τον Αχιλλέα. Όταν η παιδεία, που αποτυπώνεται στα κύτταρα του ανθρώπου, υποδεικνύει ότι κανένας δεν είναι αλάνθαστος, τότε αυτή η ίδια δημιουργεί χαρακτηριστικά. Αυτός είναι κι ο λόγος που ο λαός αυτός δεν έχτισε αυτοκρατορίες, παρά μόνον την πιο λαμπρή πόλη στον κόσμο.

Αν η Ιλιάδα χαρακτηρίζει την κοινωνία που συνθέτουν οι Έλληνες, η Οδύσσεια χαρακτηρίζει την προσωπική τους ζωή. Στην Οδύσσεια περιγράφεται η περιπέτεια ενός πανέξυπνου ανθρώπου, μέχρι να γυρίζει πίσω στην πατρίδα του. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει είναι τεράστιες κι ενώ ξεκινά μ  ένα πλήθος συντρόφων και συμπολεμιστών επιστρέφει πίσω μόνος. Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες του ήρωα να ξεπεράσει τρομερά εμπόδια που βρίσκονται στο δρόμο του και η τελική του μοναχική νίκη έχουν κι αυτές το νόημά τους στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο Οδυσσέας σε καμία φάση του έργου δεν ξεφεύγει από την ανθρώπινη φύση του. Βρίσκεται συνέχεια μέσα στον κίνδυνο κι είναι επικεφαλής συντρόφων. Δεν είναι ο Μωυσής στον οποίο θα του δοθεί η γνώση για να οδηγήσει τους συντρόφους του πίσω στην πατρίδα. Είναι άνθρωπος απλός, με την ίδια άνεση που κάνει το σωστό κάνει και το λάθος. Αγαπάει βαθύτατα τους Θεούς κι αυτοί του ανταποδίδουν αυτήν την αγάπη. Ο συνεχής κίνδυνος μέσα στον οποίο ζει αυτός κι οι σύντροφοί του τούς κάνει να σκέφτονται συνεχώς κι όλοι μαζί για να βρουν λύσεις.

Σ άλλη περίπτωση ο πανέξυπνος Οδυσσέας θα επισκίαζε τους συντρόφους και θα υπήρχε περίπτωση να κρατήσει πνευματικά δικαιώματα. Πώς όμως να κρατήσει πνευματικά δικαιώματα κάποιος, που δεν έχει εξασφαλίσει ούτε καν τη δική του επιβίωση; Όταν παίρνει αποφάσεις που έχουν κόστος σε ζωές δεν μπορεί να διεκδικεί το αλάθητο όσο έξυπνος κι αν είναι. Μία από τις επόμενες φορές θα μπορούσε να ήταν και η δική του σειρά. Ό,τι σκέφτεται, το προφέρει στους συντρόφους του κι αυτοί με τη σειρά τους κάνουν το ίδιο. Σ ολόκληρο το έργο δύο φορές του δόθηκε ασφαλής γνώση μέσω των Θεών, ώστε να γυρίσει πίσω ασφαλής με τους συντρόφους του. Εδώ ακριβώς είναι η τραγική ειρωνεία. Μ εξασφαλισμένη γνώση, έστω κι αν αυτή αποφέρει πνευματικά δικαιώματα, οι σύντροφοί του τόν πρόδωσαν. Ό,τι καλλιεργείται μέσω των Επών, για να δοθεί στους Έλληνες ως δώρο, αυτό τους πρόδωσε. Το τέλος του Έπους είναι κι αυτό εξίσου σημαντικό για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο μεγάλος Οδυσσέας επιστρέφει μόνος του. Μέσα από δοκιμασίες και βάσανα επιστρέφει κουρασμένος, λυπημένος και προπάντων ανθρώπινος. Ακόμα κι όταν έχει επιστρέψει, τίποτε δε γίνεται εύκολα και χρειάζεται αγώνας.

Η τελική νίκη του Οδυσσέα είναι η ελπίδα που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο. Ο Οδυσσέας επέστρεψε, αφού κατέβαλε όλες τις δυνατές προσπάθειες ως άνθρωπος, αλλά μόνο μετά από θεϊκή επέμβαση. Αυτή η επέμβαση δε γίνεται υπό μορφή θαύματος με το οποίο ο Οδυσσέας από τη μία στιγμή στην άλλη επιστρέφει νικητής και δοξασμένος. Η επέμβαση προσφέρει διέξοδο.. και πάλι θα πρέπει να εξαντλήσει τις δυνατότητές του για να την εκμεταλλευτεί. Ακόμα και μετά την απόφαση των Θεών για την επιστροφή του, δεν είναι λίγες οι φορές που λύγισαν τα γόνατά του από το φόβο και την απελπισία. Οι Θεοί για τον Οδυσσέα παίρνουν θετικές αποφάσεις,  αλλά αυτές οι αποφάσεις βοηθούν μόνο στην  περίπτωση στην οποία θα βρει το κουράγιο να συνεχίσει.

Όλα αυτά τα στοιχεία που δίνει η Οδύσσεια, ως παιδαγωγικό μέσο ενός συστήματος, ωθούν τον άνθρωπο σ αναζήτηση προσωπικής ελευθερίας. Το σύστημα μπορεί ν απαιτεί συλλογική προσπάθεια για να κατακτήσει αυτό που επιδιώκει, αλλά ο άνθρωπος μαθαίνει ότι αυτό που θα τον βοηθήσει είναι το προσωπικό του κουράγιο και η αλύγιστη θέληση. Ο Θεός δε φτιάχνει ανάμεσα στους Έλληνες εκλεκτούς, που παίρνουν άπειρη δόξα εξαιτίας Του. Οι αγαπημένοι Του είναι βασανισμένοι και μοναχικοί. Ό,τι δημιουργούν είναι δικό τους έργο, απλά η θεία πρόνοια τους βοηθά να σταθούν στα δικά τους ανθρώπινα πόδια, που τόσο εύκολα λυγίζουν. Έργο του Θεού είναι ένας λαός, που μάτωσε μέσα στην προσπάθειά του ν ανακαλύψει τον άνθρωπο που κρύβεται μέσα στις δομές. Όταν όλα αυτά περνούν μέσα στην ψυχή τού ανθρώπου κι ειδικά του νέου ανθρώπου, δεν μπορεί το σύστημα να είναι σκληρό κι άδικο. Αυτά δικαιολογούνται μόνο σε συστήματα τύπου Βαβυλώνας, όπου το άβουλο ον υποτίθεται πως δε γνωρίζει, ενώ ο εκλεκτός γνωρίζει τα πάντα. Εκεί πρέπει να σκύψει ο άνθρωπος το κεφάλι γιατί μαθαίνει ότι το γενικό καλό απαιτεί θυσίες τις οποίες γνωρίζουν καλύτερα  οι εκλεκτοί.

Τα δύο Έπη δημιουργούν ανθρώπους που στην κοινωνική τους δραστηριότητα και στην καλύτερή τους στιγμή θ αγωνιστούν για την κατάκτηση του Ιλίου, ενώ στην προσωπική τους ζωή τα πάντα εξαρτώνται από τους ίδιους. Τα λάθη που θα πληρώσουν στην πλειοψηφία τους είναι δικά τους λάθη κι αυτό είναι που πρέπει να κατανοήσουν. Οι Θεοί δεν τιμωρούν με τους ανθρώπινους κανόνες. Δίνουν συμβουλές για να βοηθήσουν τον άνθρωπο και η καταπάτηση αυτών των συμβουλών είναι η πηγή των κακών. Όλα τα παραπάνω δείχνουν, χωρίς να είναι ιδιαίτερα αναλυτικά, γιατί οι Έλληνες δεν μπορούν κι ούτε θέλουν να κρατήσουν πνευματικά δικαιώματα.

Εξίσου σημαντικό μ αυτό είναι κι ένα άλλο στοιχείο, που δίνεται μέσω των Επών. Αυτό είναι ο έρωτας. Σ ένα έργο του οποίου η πλοκή έχει να κάνει μ έναν ανθρωποφάγο πόλεμο και βασιλιάδες γεμάτους δόξα και σοφία, κυριαρχεί ο έρωτας. Οι Θεοί ερωτεύονται και παιδιά αυτού του έρωτα είναι υπέρλαμπροι ήρωες ή πεντάμορφες νέες. Οι Θεοί μ αυτόν τον τρόπο υποδεικνύουν στους θνητούς ν αναζητούν τον έρωτα. Δεν υπάρχουν παιδιά μοιχείας, υπάρχουν μόνον παιδιά αγάπης, που κληρονομούν θεϊκά χαρακτηριστικά.  Ο πόλεμος της Τροίας γίνεται αποκλειστικά για τον έρωτα. Ο Πάρης αρνητικός ήρωας για τους Έλληνες, εφόσον είναι αντίπαλος δεν είναι ούτε μπορεί να  γίνει μισητός. Πώς μπορεί ένας Έλληνας, που κατανοεί τους έρωτες των Θεών, να μισήσει έναν άνθρωπο που έπεσε κι αυτός θύμα του έρωτα; Του δόθηκαν βασίλεια, του δόθηκε σοφία κι αντρειοσύνη, αλλά αυτός προτίμησε τον έρωτα. Αυτός είναι, που δείχνει στους ανθρώπους τι ακριβώς είναι να είσαι Θεός. Τα βασίλεια για τον Πάρη έχουν έγνοιες και σκοτούρες. Η θεϊκή ομορφιά όμως, όταν είναι δίπλα στον άνθρωπο, είναι ευτυχία. Η ευτυχία μέσω του έρωτα είναι η Θέωση για τον άνθρωπο.

Ο έρωτας παρουσιάζεται ανίκητος μέσα στα Έπη. Ο Αχιλλέας, μόνον εξαιτίας του έρωτα, απέχει των μαχών. Ο Αγαμέμνονας, εξαιτίας της στέρησης του δικού του έρωτα, κάνει υπέρβαση εξουσίας. Ο Οδυσσέας εγκαταλείπει  θεές, που του υπόσχονται αιώνια δόξα κι αθανασία, για τον έρωτά του. Όλα αυτά, βέβαια, για τον έρωτα που είναι καθαρός και δεν προδίδεται. Η ιστορία της Ελένης είναι μία ιστορία γυναίκας που βρήκε έναν άλλο έρωτα κι αυτό βέβαια δεν είναι έγκλημα, απλά η κοινωνία ήταν πολύ καθυστερημένη, για να δεχτεί το δικαίωμα αυτό σε μία γυναίκα. Η πατριαρχία είναι η δεδομένη κατάσταση στην ελληνική κοινωνία κι απ αυτό μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιοι έχουν το δικαίωμα στη Θέωση μέσω του έρωτα. Η θέση της γυναίκας είναι ισχνή σ ό,τι αφορά τα δικαιώματά της. Οι επιλογές της είναι πάντα σε προκαθορισμένα όρια. Είναι άτιμη και προσβάλλει τους ανθρώπους, όταν κι αυτή ως άνθρωπος αποφασίζει για την προσωπική της ευχαρίστηση και είναι τίμια κι ενάρετη όταν είναι μία σύζυγος, που μεγαλώνει τα παιδιά της ανεχόμενη τους έρωτες του άντρα της. Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Ιλιάδα και στην κοινωνία που περιγράφει κατά την έναρξη του πολέμου.

Όμως η Ιλιάδα δεν έχει στόχο να διαπαιδαγωγήσει μόνον τους άντρες και να τους μάθει πώς πρέπει να λειτουργούν μέσα σ ένα σύνολο και να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Τους μαθαίνει και τι σημαίνει έρωτας και πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, που δε σέβεται τους κανόνες του. Η Ελένη δεν κοιμήθηκε πρόστυχα μ ένα φιλοξενούμενο του άντρα της. Ερωτεύτηκε ένα όμορφο βασιλόπουλο. Πέρασε χίλιες σκέψεις  μέσα από το μυαλό της για ν αντισταθεί. Μία γυναίκα που ζει σε μία αντροκρατούμενη κοινωνία βασανίζεται πολύ για να  πάρει μία τέτοια απόφαση. Αμύνθηκε, όσο μπορεί ν αμυνθεί άνθρωπος στον έρωτα. Όμως ο Μενέλαος πού ήταν; Εκείνη την ώρα έπρεπε να είναι δίπλα της και να τη στηρίξει. Αυτός όμως υπήρξε ένας τυπικός σύζυγος, που αντιλαμβάνεται τη γυναίκα του ως κτήμα του και που πάντα τη βρίσκει εκεί όπου την αφήνει.. αυτό όμως δε συνέβη αυτήν τη φορά. Ο Μενέλαος κι ο κάθε άντρας όταν είναι ερωτευμένος, δεν αφήνει το ταίρι του ούτε για μία στιγμή. Αυτός είναι ο έρωτας, μία συνεχής δυναμική κατάσταση. Όταν κάποιος δεν μπορεί ή δε θέλει ν ακολουθεί τους κανόνες του, δεν μπορεί να έχει κι απαιτήσεις. Όμως οι απαιτήσεις υπάρχουν γιατί υπάρχει ο θεσμός του γάμου. Από εδώ ξεκινά ο Τρωικός πόλεμος.

Η Ελένη δεν έχει δικαίωμα να ερωτευτεί όπως όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν παραμελείται. Ο Μενέλαος μπορεί να βαστάει τις παλλακίδες του και να βιάζει όποια θέλει στους πολέμους στους οποίους συμμετέχει, αλλά η Ελένη πρέπει να είναι σωστή σύζυγος. Η προσφορά της Ελένης στο έργο είναι ότι στους μεν άντρες δείχνει ότι πρέπει να φροντίζουν να διατηρούν τον έρωτα, γιατί ποτέ δε θα μπορούν να προβλέψουν τίποτε. Στις δε γυναίκες ότι ακόμα και σ αυτήν τη θεοσκότεινη κοινωνία πρέπει ν απαιτούν από τους άντρες την προσήλωση ερωτευμένου και στην αντίθετη περίπτωση να τολμούν. Τόλμησε η Ελένη και μπορεί να μη δικαιώθηκε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η κάθε Ελένη δε θα δικαιώνεται.

Στον αντίποδα αυτής της σχέσης Μενελάου κι Ελένης είναι η σχέση Οδυσσέα και Πηνελόπης. Ο τέλειος έρωτας. Μπορεί να ενώνονται με τα συζυγικά δεσμά, αλλά σε καμία περίπτωση αυτά δεν αντικαθιστούν την ερωτική προσήλωση. Η αιώνια αγάπη. Και οι δύο αρνούνται τα πάντα για τον έρωτά τους. Αν ο άντρας ονειρεύεται δόξες, πλούτη και προπαντός ως θνητός αθανασία, ο Οδυσσέας τ αρνείται για τον έρωτά του, για την αγάπη του. Θα ήταν αδικία, αυτός ο έρωτας να μην έφτανε στη λύτρωσή του. Λύτρωση γι αυτούς ήταν να ζήσουν και να γεράσουν μαζί.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν τι συμβαίνει στις σχέσεις των ανθρώπων και πώς αυτές οι σχέσεις επηρεάζονται από την ύπαρξη του θεσμού τού γάμου. Όταν κάποιος άνθρωπος ζει σε μία κοινωνία, όπου υπάρχει ο νόμιμος γάμος, πιστεύει ότι πάντα αυτός είναι κι ο μόνος δρόμος που εξασφαλίζει τη διατήρηση μίας σχέσης. Η μη προσαρμογή φαίνεται σαν να είναι πρόβλημα των ανθρώπων και όχι του θεσμού. Τα Έπη προσφέρουν τη γνώση του έρωτα που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε θεσμούς και όταν υπάρχει δένει τους ανθρώπους τόσο πολύ, που ο οποιοσδήποτε θεσμός φαίνεται αστεία υπόθεση. Καμία συζυγική υποχρέωση δεν είναι δυσβάσταχτη για τον Οδυσσέα. Ο ίδιος είναι διατεθειμένος να κάνει πράγματα για  τα οποία, αν υπήρχε θεσμός να τα επιβάλλει στους ανθρώπους, θα έκαναν επανάσταση. Οι Έλληνες ζηλεύουν τον Οδυσσέα, που έχει μία γυναίκα που του ανήκει, όπως και της ανήκει ψυχή τε και σώματι. Δεν είναι δύο σάρκες, είναι μία. Αυτό λέει ο Χριστός, αυτό ισχύει σ αυτήν την περίπτωση. Ο Μενέλαος και η Ελένη είναι δύο σάρκες και, αν τους δοθεί ευκαιρία, το αποδεικνύουν.

Τελευταίο αφήσαμε ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί κάποιος να πάρει από την Οδύσσεια. Αν ο έρωτας, σύμφωνα με τον Πάρη, είναι το μυστικό της Θέωσης και της τελειότητας, αυτό που είναι το πιο σημαντικό, είναι η ίδια η ζωή. Αυτό το δώρο που λέγεται ζωή  και δίνεται από το Θεό σ όλους τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει δόξα ούτε μεγαλείο που να μπορούν να συγκριθούν με τη ζωή. Φτωχοί, πλούσιοι, ελεύθεροι, δούλοι, παίρνουν ακριβώς το ίδιο δώρο από το Θεό. Δεν υπάρχουν εκλεκτοί, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο Θεός Πατέρας δημιούργησε τα πάντα για τον υιό Του τον άνθρωπο και του έδωσε τη ζωή. Αν αυτός την υποτιμά και βλέπει αδικία σ  ασήμαντα πράγματα, δε φταίει ο Θεός, φταίει ο άνθρωπος. Διά στόματος Αχιλλέα οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι ακόμα και η ζωή τού σκλάβου είναι πιο πολύτιμη απ όλες τις δόξες και τα μεγαλεία. Η βασιλεία στον κόσμο των νεκρών δεν έχει καμία αξία. Αν η θυσία του Αχιλλέα πρόσφερε στους Αχαιούς την Τροία, αυτοί οι λόγοι του δώσανε ελπίδα και χαρά σ όλους του ανθρώπους. Ο ύμνος της ζωής από τον Αχιλλέα είναι μέσα σε δύο σειρές.

Υπάρχουν πολλές μελέτες πάνω στα Ομηρικά Έπη σημαντικότατες και με προσεγγίσεις απ όλες τις δυνατές πλευρές  όλων των θεμάτων. Για κάθε μία σελίδα των Επών θα μπορούσαν να γραφούν χίλιες. Οι σοφοί όλων των εποχών από τα Έπη αντλούν γνώση. Μέσα στις λίγες αυτές σελίδες δεν μπορεί κάποιος να κάνει μία σοβαρή ανάλυση, ούτε να προσεγγίσει το νόημά τους. Αυτό που κάναμε τώρα, είναι ν αντλήσουμε ορισμένα πράγματα που απαιτούνται στη θεωρία μας. Δεν είναι δυνατό να τα πάρουμε χωρίς έστω μία αναφορά κι αυτό, γιατί ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι και τέλειος γνώστης των Επών. Αυτές οι σελίδες γράφηκαν, για να διευκολυνθεί ο καθένας, που προσπαθεί να διαβάσει τη θεωρία, χωρίς να χρειαστεί ν ανατρέξει πρώτα στον Όμηρο..  πράγμα που έτσι κι αλλιώς στο τέλος πρέπει να κάνει. Δεν μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι οι Έλληνες δεν κρατάνε πνευματικά δικαιώματα λόγω των Επών και ν αφήσουμε απορίες για τη λύση των οποίων πρέπει να ανατρέξει κάποιος σε άλλες πηγές.

Τα στοιχεία που αντλήσαμε, έστω και μ αυτήν την περιορισμένη ανάλυση είναι ότι το σύστημα που δημιούργησαν οι Έλληνες, και μέσω αυτού τη δημοκρατία, στηρίζεται στα Έπη. Το σύστημα δεν εξαφάνισε τα Έπη, γιατί μέχρι ενός σημείου το στηρίζουν. Στηρίζουν το σύστημα, εφόσον το μεγάλο επίτευγμα είναι προϊόν του συνόλου. Η λεπτή ισορροπία που υπάρχει μέσα στα Έπη, αφορά τη σχέση μεταξύ της δομής που απαιτείται για να υπάρξει ένα μεγάλο επίτευγμα και των ανθρώπων που την υπηρετούν. Η παιδεία μέσω των Επών δημιουργεί ανθρώπους, που είναι πάντα κοντά σ αυτήν την ισορροπία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι Έλληνες. Δεν έχουν ξεχωριστά βιολογικά χαρακτηριστικά, ούτε συγκεκριμένο χρώμα. Δεν είναι υπερευφυείς, είναι απλοί άνθρωποι, όπως όλοι οι άλλοι. Όμως σ αυτούς δόθηκε αυτό το δώρο από το Θεό. Πρέπει να γίνει κατανοητό σ όλους ότι, όταν υπάρχει ένα σχέδιο, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό σημαντικό ή ασήμαντο, πάντα υπάρχουν ρόλοι. Ένας απ  αυτούς τους ρόλους ήταν και το να είσαι Έλληνας.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος αν πάρει παιδεία όμοια με των Ελλήνων, είναι Έλληνας. Αυτούς τους ανθρώπους αναφέρει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο. Αυτούς που έχουν τον άλλο ρόλο. Ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί που δεν κρατούν πνευματικά δικαιώματα, αυτοί που γνωρίζουν για τον έρωτα, αυτοί που θυσιάζονται για τους φίλους τους και τέλος αυτοί που γνωρίζουν την αξία της ζωής και δεν την ανταλλάσσουν με βασίλεια νεκρών. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα δημιουργούν τα Έπη κι οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται Έλληνες. Ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος πάνω στη Γη ανεξάρτητα από το χρώμα, φυλή και έθνος μπορεί να είναι Έλληνας, εφόσον έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι Έλληνες είναι τύπος ανθρώπων, που διαμορφώνεται μέσω συγκεκριμένης παιδείας κι όχι μία συγκεκριμένη φυλή συγκεκριμένου χρώματος. Οι Έλληνες, που υπάρχουν κι αποτελούν το λεγόμενο ελληνικό έθνος, είναι κι αυτοί δημιούργημα του Θεού που υπάρχει κι επιτελεί συγκεκριμένο έργο, όπως θα δούμε αργότερα.

Ο αναγνώστης σ αυτό το σημείο θ απορήσει και θ  αναρωτηθεί αν είναι δυνατό μόνον οι Έλληνες να γνωρίζουν και να εκτιμούν τον έρωτα, τη φιλία και να μην κρατούν πνευματικά δικαιώματα. Άνθρωποι σ όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη και σ  όλη τη διάρκεια του χρόνου αγωνίστηκαν υπέρ των ανθρώπων και βίωσαν όλα τα παραπάνω. Ύμνησαν τον έρωτα, γεύτηκαν την τέλεια φιλία και μετέδωσαν τη γνώση τους. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί ήταν άνθρωποι και η γνώση τους ανθρώπινη. Το σύστημα, που γεννά τον άνθρωπο, έχει σημασία τι αποδέχεται και τι απορρίπτει. Ο άνθρωπος του Μεσαίωνα μπορεί να τα γνώριζε όλα αυτά, αλλά ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Ο Θεός έδωσε γνώση που να δημιουργεί σύστημα κι αυτό κατόπιν να γεννά ανθρώπους που να έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Όταν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτήν τη γνώση, είναι αρκετό να εμφανιστεί ένας άνθρωπος που, χωρίς να προκαλεί τις γενικές κοινωνικές αντιλήψεις, να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει όμοιούς του με ανώτερη γνώση. Επιδίωξη του Θεού ήταν η δημιουργία ενός λαού, που θα μπορεί να λειτουργεί ως σύστημα, αποδεχόμενος και τα αρνητικά της λειτουργίας του, αλλά σε μία οριακή κατάσταση θα υπάρχει δυνατότητα έκρηξης, που να μεταλλάσσει την κοινωνία σε θεία κοινωνία. Η τέλεια και πλήρης γνώση δόθηκε στους Έλληνες κι αυτό που πρέπει να βρούμε είναι τι ακριβώς παρήγαγαν αυτοί και πώς βοηθιέται η εξέλιξη του Σχεδίου.

Όμως πριν δούμε αυτό, θα πρέπει ν αναφερθούμε πρώτα και στον άλλο λαό, που είναι δημιούργημα του Θεού κι αποτελεί το άλλο όριο. Οι Ιουδαίοι, που τόσο πολύ κατακρίθηκαν από τους υποκριτές και τόσο πολύ βασανίστηκαν ανά τους αιώνες, είναι παιδιά του Θεού που υπηρέτησαν το Σχέδιό Του. Ο Θεός έδωσε σ αυτούς γνώση, αλλά με τρόπο εντελώς διαφορετικό, αποδίδοντάς  τους τα επιθυμητά γι Αυτόν χαρακτηριστικά. Οι Ιουδαίοι προετοιμάστηκαν  ειδικά για να σταυρώσουν το Χριστό κι έκαναν αυτό που έπρεπε σύμφωνα με το Σχέδιο του Θεού. Σταύρωσαν το Υιό του Θεού που γεννήθηκε ανάμεσά τους. Σταύρωσαν τον ίδιο τους τον εαυτό, σταυρώνοντας το λυτρωτή τους.

Η εκτέλεση του καθήκοντός τους και άρα του θελήματος του Θεού, αποκαλύπτεται μέσα από το Λόγο του Χριστού. Όταν ο Χριστός προλέγει τη Σταύρωσή Του και ο Πέτρος Τον λυπάται, η απάντηση Του είναι: (Ματθ. 16.23) "ο δε στραφείς είπε τω Πέτρω. ύπαγε οπίσω μου, Σατανά. σκάνδαλον μου ει, ότι ου φρονείς τα του Θεού αλλά τα των ανθρώπων." (Αυτός δέ εστράφη εις τόν Πέτρον καί είπε, "Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά.. μού είσαι σκάνδαλον, διότι δέν σκέπτεσαι τά αρεστά εις τόν Θεόν αλλά τά αρεστά εις τούς ανθρώπους".).  Ο Χριστός επιδίωκε τη Θυσία και οι Ιουδαίοι ενέργησαν κατά τον τρόπο που επιδίωκε ο Θεός. Τα χαρακτηριστικά των Ιουδαίων, που τους έκαναν άκρως απαραίτητους για το Σχέδιο του Θεού, δόθηκαν από τον Ίδιο το Θεό μέσω της γνώσης. Σ αντίθεση με τους Έλληνες οι Ιουδαίοι είχαν συνεχή επαφή με το Θεό. Από την εποχή του Αβραάμ μέχρι το Μωυσή και τους προφήτες, ο Θεός αποκάλυπτε τα όσα έπρεπε ν αποκαλύψει μέσω επαφής. Αν ο Θεός δεν εμφανίστηκε στους Έλληνες για να μην τους τρομάξει, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι με τους Ιουδαίους επιδίωκε ακριβώς το αντίθετο.

Back to content | Back to main menu