Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Ο αναγνώστης βλέπει πως όσο πιο νωρίς χρονικά γίνεται η επαφή με το Θεό, τόσο πιο σκληρός είναι. Όσο προχωρά η ανθρωπότητα κι εμφανίζονται τα συστήματα που βασανίζουν τους ανθρώπους, τόσο μεγαλύτερη γνώση παίρνουν από το Θεό. Ξεκινάμε πάλι από την εποχή της Δημιουργίας και βλέπουμε ότι ο Θεός εγκαταλείπει τους ανθρώπους κι επιπλέον τους αποβάλλει από τον Παράδεισο. Ο Θεός παίρνει απόλυτες αποφάσεις και δε διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δικαίους και αδίκους. Ο Θεός είναι Κύριος. Παίρνει αποφάσεις σύμφωνα με τη δική Του υπέρτατη βούληση. Ο Θεός από τον αριθμό 28 μεταπηδά στον αριθμό 35. Κύριος = 35. Αυτός  είναι ο Θεός του βήματος της Βαβυλώνας της απόλυτης εξουσίας. Όταν ο άνθρωπος παίρνει γνώση που τη μετατρέπει σε εξουσία και μπαίνει στην Κόλαση, εννοείται ότι ο Θεός του έχει την απόλυτη, άρα είναι Κύριος των πάντων. Απ αυτήν τη γνώση του Θεού παίρνει δύναμη η Βαβυλώνα.

Οι Έλληνες αυτόν το Θεό δεν τον γνωρίζουν, γιατί δεν είχαν γεννηθεί ακόμα. Οι Ιουδαίοι αντίθετα Τον γνωρίζουν κι είναι ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ. Ο Θεός εμφανίζεται σ αυτούς πάντα ως Κύριος. Οι λαοί της Ασίας έχουν αποβληθεί οριστικά από τον Παράδεισο και περιμένουν αποκλειστικά τη βοήθεια του Θεού και του Υιού Του. Ακολουθούν τη μοίρα τους, δομούν τ άθλια για τους ανθρώπους συστήματα κι όταν συμπληρώνεται ο απαιτούμενος χρόνος, εμφανίζεται εκ νέου ο Θεός. Η εμφάνιση συνοδεύεται με γνώση και γίνεται στο Μωυσή. Τώρα πια έχουν νόημα οι Εντολές. Υπάρχει το σύστημα, υπάρχει η αθλιότητα κι ο άνθρωπος έχει βελτιώσει το επίπεδο της γνώσης του. “Ου μοιχεύσεις” σε μία κοινωνία στην οποία υπάρχει μοιχεία. “Ου κλέψεις” σε μία κοινωνία στην οποία υπάρχει κλοπή. Ο Κύριος εμφανίζεται στο Μωυσή, αλλά δίνοντας γνώση στους ανθρώπους στον ουρανό γεννιέται ένας άλλος Θεός. Ο Θεός δεν είναι ο πρώτος, που δεν ξεχώριζε δικαίους και αδίκους. Ο Θεός γίνεται πιο κατανοητός και με την ίδια ισχύ τιμωρεί πλέον τους παραβάτες μόνον των Εντολών. Η θεϊκή ευφυΐα αποκαλύπτεται, αν αντιληφθεί ο άνθρωπος την επιδίωξη του Θεού μέσα απ αυτήν τη γέννηση και την ισχύ αυτού του νέου Θεού. Τι είναι αυτός ο νέος Θεός; Ο Υιός του Θεού; Ποια η διαφορά Του με τον πραγματικό Υιό, δηλαδή τον Ίδιο το Θεό; Για να καταλάβει ο άνθρωπος τον πραγματικό Θεό και τον Υιό Του και κατόπιν να τους ξεχωρίσει από κατώτερους Θεούς θα πρέπει να έχει υπόψη του πως οτιδήποτε λέει ή κάνει ο Θεός ή ο Υιός Του είναι τέλειο. Στο Λόγο Του αλλά και στο έργο Του υπάρχει μόνον η τελειότητα κι αυτό αφορά το σύνολό τους. Ο κατώτερος Θεός ενώ έχει γνώση θεϊκή μέσω της οποίας παίρνει ισχύ, δεν έχει συνολική τελειότητα. Αυτός ο Θεός δημιουργείται, για να οδηγήσει τους ανθρώπους μέχρι κάποιο σημείο και μετά νικιέται από έναν άλλο Θεό, είτε τον πραγματικό είτε κάποιον ανώτερό Του, αλλά κατώτερο του Πραγματικού.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θα εξετάσουμε την περίπτωση των Βαβυλωνίων και των Ιουδαίων, που γνωρίζουν τον Ίδιο Θεό. Ο Κύριος, ο Τέλειος και ο Πανίσχυρος, είναι ο Ίδιος και για τους δύο λαούς. Είναι σκληρός και απ αυτήν τη συμπεριφορά δεν εξαιρείται κανένας. Όταν ο Μωυσής έρχεται σε επαφή μ Αυτόν, ένας νέος Θεός γεννιέται κι αυτό γίνεται ως εξής: ο Θεός δίνει γνώση στο Μωυσή κι απόλυτη ισχύ. Από τη στιγμή που η συγκεκριμένη γνώση ξεχωρίζει τους ανθρώπους με άλλα κριτήρια και η ισχύς που τη συνοδεύει, δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον ν  αναπτύξει μία νέα φιλοσοφία, ο νέος Θεός είναι αυτός που έχει την ισχύ. Ο Θεός των Ιουδαίων δεν είναι ο Κύριός τους, αλλά ο Μωυσής. Πώς γίνεται αυτό; Όταν ο Μωυσής παίρνει τέλεια γνώση, που του δίνει ισχύ, τη χρησιμοποιεί, όπως αυτός νομίζει. Τιμωρεί τη μοιχεία, αλλά όπως τη θεωρεί αυτός. Τιμωρεί την κλοπή με την ίδια λογική. Η γνώση μένει σ  ένα σταθερό επίπεδο και το σύνολο των όσων αφορούν τους ανθρώπους είναι προϊόν της φιλοσοφίας του Μωυσή. Ενώ ο Μωυσής είναι άνθρωπος, οι Ιουδαίοι μη δυνάμενοι ν  αντιληφθούν τον πραγματικό Θεό, έχουν την εντύπωση ότι ο Μωυσής εκτελεί το θέλημά Του στο σύνολο των ενεργειών του. Ο Θεός τους κρίνει και τιμωρεί με απόλυτα όμοιο τρόπο με τον εκλεκτό του Μωυσή.

Αυτός ο Θεός είναι κατώτερος του πραγματικού γιατί, ενώ έχει στοιχεία του πραγματικού, όπως οι Εντολές, το σύνολο της γνώσης του είναι κατώτερο εφόσον είναι η γνώση του Μωυσή. Ο Θεός αυτός δεν είναι ο πραγματικός, γιατί ο Υιός Του δεν είναι τέλειος Θεός, ώστε να γίνει ένα μ αυτόν. Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, δε διατύπωσε λόγο όμοιο μ αυτόν του Μωυσή αλλά ανώτερό του. Αν το έκανε αυτό, όχι μόνο δε θα σταυρωνόταν, αλλά θα γινόταν Κύριος των Ιουδαίων. Ο Υιός του Θεού γίνεται όμοιος με τον Πατέρα Του. Ο Χριστός ήταν Θεός, Υιός του Θεού του Μωυσή. Ο Κύριος που έδωσε τις Εντολές στο Μωυσή είχε έναν Υιό κι εκείνη τη στιγμή δημιούργησε έναν κατώτερο Θεό μέρος του Εαυτού Του.

Καθώς βλέπουμε πώς γεννιέται ένας κατώτερος Θεός, θα πρέπει να καταλάβουμε και τι ακριβώς επιδιώκεται. Γεννήθηκε ο Θεός με τα χαρακτηριστικά του Μωυσή, αλλά ποια ήταν η αποστολή Του; Ο Θεός επιδίωκε τη δημιουργία συστήματος, που θα ήταν γέννημα του συνόλου των εσφαλμένων απόψεων του Μωυσή. Εμφανίστηκε σ αυτόν, τον τρόμαξε,  του έδωσε γνώση κι ισχύ, κι αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν συγκεκριμένη συμπεριφορά και  άποψη, που έχει ως αποτέλεσμα το ιουδαϊκό σύστημα. Το σύστημα, όπως γνωρίζουμε, έχει θηλυκά χαρακτηριστικά και γεννά ανθρώπους.  Η γνώση του, ενώ είναι όμοια μ αυτήν του Μωυσή, παρ όλ  αυτά δε βελτιώνεται. Όσο ζει ο Μωυσής μπορεί να αλλάξει απόψεις που βελτιώνουν τις προηγούμενες και βοηθούν τους ανθρώπους. Από τη στιγμή όμως που πεθαίνει κι είναι ο δημιουργός του συστήματος, τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει. Το σύστημα διατηρεί τα πάντα, όπως του δόθηκαν.

Αυτό το σύστημα επιθυμούσε ο Θεός για να γεννήσει τον Υιό Του. Αυτό το σύστημα γεννά τον Υιό με τα χαρακτηριστικά του Πατέρα Κυρίου. Το θηλυκό σύστημα που γεννιέται όχι από τέλεια και πλήρη γνώση, είναι επικίνδυνο για τους ανθρώπους που γεννά, γιατί έχει τα τέλεια χαρακτηριστικά της μοιχαλίδας. Έχει θεϊκή Σοφία ώστε να μην είναι ανατρέψιμο, αλλά δεν έχει πλήρη γνώση ώστε να γεννήσει ανθρώπους γιους, που θ αγωνιστούν για τη Θέωση και στο σύνολό τους θα συνθέτουν τον Υιό του Θεού. Είναι μοιχαλίδα, γιατί σαν γυναίκα δεν είναι “σάρκα μία” με τον άντρα της, το Θεό. Ενώ λαμβάνει απ Αυτόν πνεύμα κι έχει αποστολή να γεννήσει τον Υιό Αυτού, αυτή ακολουθεί τις επιλογές της. Αυτή η μοιχαλίδα γεννά γιους που τους συνθλίβει και παραδίδεται στους εκλεκτούς. Ο Άννας ή ο Καϊάφας ήταν εκλεκτοί στους οποίους παραδόθηκε αλλά χωρίς έρωτα, μ άμεση συνέπεια αυτοί να σταυρώσουν τον Υιό του Θεού και η μοιχαλίδα να παραμείνει αναίσθητη. Η ιστορική γνώση μας δίνει το σημαντικό στοιχείο ότι από τον καιρό που εμφανίστηκε ο Κύριος στον Αβραάμ και τον Ισαάκ μέχρι και την εποχή του Χριστού, ολοκληρώθηκε ένας πλήρης κύκλος. Εμφανίστηκε ο Κύριος κι έπειτα εμφανίστηκε ο Υιός. Από τη δεύτερη εμφάνιση και μετά δε σημειώθηκε καμία επαφή, που να αφορά τους Ιουδαίους. Αν γινόταν τέτοιου είδους επαφή, οι Ιουδαίοι θα ξέφευγαν από τις Δέκα Εντολές και την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης. Από τη στιγμή που σταύρωσαν τον Υιό του Κυρίου, είτε αυτός είναι ο Ίδιος ο Χριστός είτε ο οποιοσδήποτε νεαρός Ιουδαίος, ο Κύριος τιμωρεί κι εμείς πρέπει να βρούμε πώς γίνεται αυτό.

Όταν οι Ιουδαίοι βρίσκονταν στην Αίγυπτο, προκάλεσαν το θυμό του Θεού με την απιστία τους. Ο Θεός έδειξε σ αυτούς πώς τιμωρεί. Ο Θεός τιμωρεί με το να στερεί τη δυνατότητα από ένα έθνος να γεννά. Στερεί τη δυνατότητα από ένα έθνος να ελπίζει στα παιδιά του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέει στο Μωυσή ότι θα τους καταστρέψει και μόνον από τους απογόνους του θα γεννήσει ένα νέο μεγάλο έθνος. Από το σημείο αυτό και πέρα η γνώση των Ιουδαίων είναι ανύπαρκτη, γιατί μένουν κοντά στο Θεό Κύριο και τον Υιό Του.

Ο κύκλος της γνώσης τους είναι τεράστιος κι αρχίζει από ένα Θεό Άπειρο και τελειώνει σ έναν Υιό με ανθρώπινη μορφή. Αγνοούν το σύνολο των όσων πρέπει να γεννηθούν μεταξύ αυτών των ορίων..  αγνοούν τον αγώνα και την αποστολή του Υιού. Ο Υιός γι αυτούς δεν αγωνίζεται ούτε προσπαθεί. Είναι Υιός του Κυρίου, Κύριος κι έχει την ισχύ να τους οδηγήσει στον Παράδεισο. Πριν ολοκληρωθεί όμως αυτός ο κύκλος έχουν προηγηθεί στο παγκόσμιο επίπεδο σημαντικές αλλαγές, όσον αφορά τη γνώση για το Θεό. Από τον Κύριο της Βαβυλώνας ακολουθεί ο Κύριος των Ιουδαίων μ ανώτερη γνώση, αλλά με χαρακτηριστικά αυτά του Μωυσή. Ο Θεός εμφανίζεται μπροστά στο Μωυσή σαν κάτοπτρο. Ενεργεί ο Μωυσής, στον οποίο δόθηκε εξουσία Κυρίου και νομίζει ότι ενεργεί ο Κύριος. Βλέπει το είδωλό του κι έχει την εντύπωση κι αυτός κι ο λαός του ότι βλέπουν τον Κύριο ενώ βλέπουν το είδωλο του Μωυσή. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την πλάνη, αφού, Κύριος = Κάτοπτρον = 35, και Μωυσής = Είδωλον =  36. Έχουν αυτό το είδωλο και γίνονται Ειδωλολάτρες = 58. Αυτό προκαλεί το θυμό του Θεού και δίνει τα χαρακτηριστικά στην κοινωνία τους, αφού απ αυτήν τη λατρεία παράγεται η γνώση τους. Θυμός του Θεού = Παλαιά Διαθήκη = Τυφλοί οδηγοί = Εξουσία μεγάλη = 58 = Ιουδαϊσμός. Για αιώνες αυτή η γνώση ήταν παγκόσμια η ανώτερη και συνεπώς Θεός Παντοκράτορας ήταν αυτός ο Θεός.

Σ αυτό το σημείο χρήσιμο είναι να διευκρινίσουμε ότι αυτή η γνώση ήταν πάντα κατώτερη από τη γνώση των ιερέων της Αιγύπτου, αλλά ήταν η ανώτατη, που δινόταν στους απλούς ανθρώπους. Ο Ιουδαίος ήξερε τις Εντολές και μπορούσε να σκεφτεί όπως ο Χριστός για τον εαυτό του. Ο αρχαίος Αιγύπτιος βάδιζε στο απόλυτο σκοτάδι. Ιστορικά μετά τη γνώση των Ιουδαίων εμφανίστηκε μία άλλη γνώση για το Θεό, που είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση των Ελλήνων. Οι Έλληνες γεννήθηκαν ως τύπος ανθρώπων μέσα από μία συγκεκριμένη παιδεία. Η κύρια διαφορά η οποία τους διαχωρίζει από τους Ασιάτες είναι η γνώση για το Θεό. Οι Θεοί των Ελλήνων είναι όμορφοι, νέοι, φωτεινοί και δίνουν άφθονη γνώση στους ανθρώπους. Ο Έλληνας γνωρίζει για τον έρωτα και τον εκτιμά μιμούμενος το Θεό-Πατέρα του, Δία. Γνωρίζει την αξία της ζωής κι έχει αντίληψη για τη διαφορά, που χωρίζει τους θνητούς από τους αθανάτους. Η γνώση αυτής της διαφοράς είναι πολύ σημαντική, γιατί ο Έλληνας μέσω αυτής έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τις προτεραιότητές του. Ο Αχιλλέας σκέφτεται έξω από την Τροία τι τον συμφέρει να επιλέξει. Δόξα αιώνια και θάνατο ή άπειρη ζωή κοντά στον πατέρα του, στα παλάτια της Φθίας. Ο Έλληνας γνωρίζει ότι αιώνια δόξα μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος μόνο μέσα από τη θυσία. Γνωρίζει επίσης ότι Θέωση δίχως έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα ν αναπτύξει  διαφορετική σχέση με το Θεό και καρπός αυτής της σχέσης είναι η φωτεινότερη ζωή. Απ αυτό το σημείο και μετά εμείς πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι οι Έλληνες και πώς συνδέονται με το μοναδικό Θεό.

Οι Θεοί των Ελλήνων κι ειδικότερα ο πατέρας των Θεών τους, σ αντίθεση προς το Θεό Κύριο των Ασιατών, δεν είναι ούτε απάτωρ ούτε αμήτωρ. Είναι Θεός υιός Θεών. Απ αυτό το πολύ σημαντικό αντιλαμβανόμαστε ότι η θεϊκή καταγωγή του Δία, που περιγράφεται στη θεογονία των Ελλήνων, πρέπει να ταυτίζεται με την πορεία που έχουμε μέχρι τώρα περιγράψει. Ο Θεός Έρως μέσω της γνώσης γίνεται ο άπειρος Κύριος κι αυτός ο Κύριος γεννά το Μωυσή, ένα Θεό-είδωλο με ισχύ, που σε κάποια στιγμή νικιέται. Οι Έλληνες, όπως κι οι Θεοί τους, είναι πάντα υιοί κι  αυτό επειδή ο Θεός επιδιώκει να μην τρομάζουν από τη γνώση. Αυτό το χαρακτηριστικό έχει το νόημα ότι οι Έλληνες δεν έχουν την παράδοση των Ασιατών για το αμάρτημα. Δε γνώρισαν ποτέ το Θεό Κύριο, που απέβαλε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο. Δε γνώρισαν ποτέ ένα Θεό με απόλυτα χαρακτηριστικά. Έχουν τη γνώση ενός αρχικού Θεού, που γέννησε τους υπόλοιπους, αλλά όχι τη γνώση για τη συμπεριφορά Του ή τη βούλησή Του. Δε γνωρίζουν ότι ο Θεός ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους και στη συνέχεια έγινε ο φοβερός και τρομερός Κύριος. Πίστευαν ότι ο έρωτας ήταν παλαιότατος Θεός, αλλά δε γνώριζαν τίποτε παραπάνω. Αυτό το χαρακτηριστικό τούς δίνει αυτό, που αναφέρουμε ως νεότητα.

Ο αρχικός Θεός των Ελλήνων είναι το Έρεβος. Αυτός ο Θεός δε νικήθηκε, όπως συμβαίνει στις επόμενες γενιές Θεών, αλλά γέννησε το Θεό Ουρανό. Η γυναίκα του Ερέβους έκανε σύζυγο το γιο της κι αυτός ο Θεός είναι, που αγωνίζεται για την εξουσία, που τη χάνει. Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Έρεβος = Κύριος. Αυτός ο Θεός γεννά τον Ουρανό. Ουρανός = Είδωλον = Μωυσής = 36. Απ αυτήν τη σύνδεση που είναι απόλυτη, μπορούμε να δούμε τι ακριβώς εννοούσε ο Θεός όταν μιλούσε για τιμωρία στην έρημο. Το μεγάλο έθνος γεννιέται από απογόνους του Μωυσή ως πνεύμα, που λαμβάνει δικαιώματα από το Θεό και όχι από το δημιούργημά του ως θηλυκό σύστημα, που είναι το ιουδαϊκό. Ο Μωυσής γέννησε απογόνους μέσω της πρακτικής που ανέπτυξε. Δε γεννιέται εκλεκτός μέσα από τον ιουδαϊκό λαό, αλλά με διαδικασία όμοια μ αυτή που ακολουθήθηκε για το Μωυσή, κάποιος άλλος που επίσης επιλέγεται, παίρνει διαφορετική κι ανώτερη  γνώση. Ο Μωυσής έπραξε, όπως του είπε ο Θεός  κι αυτοί οι απόγονοι ήταν οι κάτοχοι των δικαιωμάτων της γνώσης του, που είναι αυτή του Κυρίου. Όπως ο Ααρών που έγινε ιερέας, κι ο  Ιησούς του Ναυί που πήρε την εξουσία. Το σύνολο της μεταφοράς εξουσίας ή γνώσης γίνεται μέσω πνευματικών δικαιωμάτων. Όλοι αυτοί είναι εκλεκτοί. Τα παιδιά αυτού του Θεού που ενεργεί σαν το Μωυσή, είναι οι Εκλεκτοί = 30.

Η θεογονία των Ελλήνων αναφέρει ότι ο Ουρανός έχει παιδιά τους Τιτάνες. Τιτάνες = Εκλεκτοί = 30. Ο Θεός αυτός γνώριζε ότι θα εκθρονιστεί κι αυτό λόγω της περιορισμένης γνώσης του. Όπως ο Μωυσής πολέμησε εναντίον όσων αμφισβητούσαν την εξουσία του μέσω των δικαιωμάτων που ο ίδιος τους έδωσε, έτσι κι ο Θεός τον οποίο αυτός αντιπροσωπεύει, πολεμά στο σύνολο του χρόνου εναντίον των εκλεκτών που ο ίδιος γεννά. Για να μην ανατραπεί, ρίχνει τα παιδιά του στον Τάρταρο. Αυτό σημαίνει ότι τα εξομοιώνει μ αυτόν αλλά παραμένοντας ο ίδιος Άρχων Θεός. Τάρταρος = Κύριος. Ο εκλεκτός ή Τιτάνας έρχεται αντιμέτωπος με τον Κύριο κι έτσι ο Ουρανός δε χάνει την εξουσία, εφόσον από τον Κύριο την πήρε. Όμως αυτός που μας ενδιαφέρει είναι αυτός που τον εκθρονίζει κι αυτό σημαίνει ότι παίρνει γνώση ανώτερη από τον Κύριο. Ανώτερη γνώση απ αυτήν των Ιουδαίων που βοηθά τους απλούς ανθρώπους είχαν οι Έλληνες. Άρα ο Κρόνος είναι οι Έλληνες, όπως και συμβαίνει. Ο Κρόνος, οι Έλληνες ανήκουν ως σύνολο στον κόσμο των Τιτάνων, γιατί επιλέχθηκαν και παίρνουν γνώση ως σύνολο. Ο Έλληνας είναι Έλληνας όχι λόγω αίματος, όπως ο Ιουδαίος, αλλά λόγω γνώσης. Κρόνος = Έλληνες = 34. Οι Έλληνες εκείνη την εποχή, ως λαός κι ως έθνος ήταν για την ανθρωπότητα ο Κρόνος. Η ανώτερη γνώση του Κρόνου φαίνεται από τη δυνατότητα να εκθρονίσει τον πατέρα του και κατόπιν να τον εμποδίσει να ξαναπάρει την εξουσία. Οι Γραφές αναφέρουν ότι αυτό έγινε κατορθωτό μετά από τον ακρωτηριασμό του Ουρανού. Ο Ουρανός έχασε τα γεννητικά του όργανα κι απώλεσε και την εξουσία και τη δυνατότητα να την ξαναπάρει.

Αυτό που περιγράφουν οι Γραφές έχει το νόημα ότι ο Ουρανός αντιπροσωπεύει, όπως και ο ιουδαϊσμός, την απόλυτη πατριαρχία. Η εξουσία του άντρα είναι απόλυτη και αναμφισβήτητη. Ο Κρόνος, δηλαδή οι Έλληνες, για να υπάρξουν και ν αναπτυχθούν στο χώρο, πήραν γνώση ανώτερη, ώστε οι άνθρωποι να τη δέχονται πιο εύκολα. Η γνώση αυτή εννοούσε για πρώτη φορά και τις γυναίκες. Η μητέρα του Αχιλλέα είναι δυνατή και στηρίζει το γιο της. Η Πηνελόπη για τον Οδυσσέα είναι ανώτερη από την αθανασία. Αυτή η γνώση κλονίζει την πανίσχυρη πατριαρχία, χωρίς να την ανατρέπει. Ο Κρόνος είναι άντρας, αλλά όχι όμοιος με τον πατέρα του. Οι βάρβαροι της πατριαρχίας χάνουν οριστικά την ανώτερη γνώση. “Πάς μη Έλλην βάρβαρος” τη στιγμή που Έλληνες = Κρόνος.
Το λεπτό σημείο που αφορά τους Έλληνες είναι ότι ως λαός κι ως σύνολο για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ο Κρόνος. Οι ίδιοι όμως έχουν γνώση του Θεού μέσω των Ομηρικών Επών στα οποία οι Θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή. Τους δόθηκαν τα Ομηρικά Έπη, για να γεννηθούν, αλλά αυτά τα Έπη είναι προφητεία από τη στιγμή που οι Θεοί τους δεν έχουν γεννηθεί. Ο Υιός του Θεού με ανθρώπινη μορφή και γνώση ισοδύναμη μ αυτήν του Δία, γεννήθηκε μετά τη γέννησή τους. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες των αρχαίων χρόνων λατρεύουν Θεούς που δεν έχουν γεννηθεί. Ο Κρόνος, όπως κι ο Ουρανός, είναι Θεοί, που ανατρέπονται. Είναι Θεοί που γεννήθηκαν, για να δημιουργήσουν συνθήκες. Στηρίζουν τη δύναμή τους σε θεϊκή γνώση, που τους δόθηκε, αλλά αυτή δεν είναι ταυτόσημη με τη γνώση του πραγματικού Θεού. Αντίθετα μ αυτούς ο Δίας είναι Θεός ανίκητος. Οι Έλληνες δεν έχουν γνώση στην οποία περιγράφεται η διάδοχη κατάσταση.

Ο Δίας από τη στιγμή που είναι Θεός ανίκητος και γεννιέται από Θεούς που με τη σειρά τους είναι γεννημένοι από το Έρεβος, είναι ο Υιός του Θεού. Είναι Υιός του Θεού αλλά όχι άνθρωπος, δηλαδή ο άνθρωπος-Θεός. Είναι Θεός του ουρανού και γεννήθηκε για να πάρει το ρόλο του Πατέρα. Η ανθρώπινη μορφή του υποδηλώνει ότι εμφανίστηκε στη Γη και άρα εμφανίστηκε ως άνθρωπος, αλλά όχι για να υπάρξει ως τέτοιος. Ο άνθρωπος-Θεός που εμείς αναζητούμε είναι ο Υιός Του. Αυτός ο άνθρωπος είναι αυτός στο πρόσωπο του οποίου ταυτίζονται δύο ιδιότητες. Υιός του Διός = Υιός του Κυρίου = 63 = Αειπάρθενος. Αυτός ο Θεός ο τέλειος που υπήρξε άνθρωπος, έπρεπε να εμφανιστεί, για να γεννηθεί ο Υιός Του, που είναι αυτό  που περιγράφει ο Χριστός ως Υιός του Ανθρώπου = Θεός Διόνυσος = Σωτήρας του κόσμου.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει ο αναγνώστης πάλι να σκεφτεί για το Θεό. Ο Θεός είναι Σοφία. Η Σοφία αυτή έχει τη δυνατότητα να μετακινείται στο χώρο και στο χρόνο, τέλεια και πλήρης. Όπως ο Θεός έγινε Κύριος κι εμφανίστηκαν οι δυνάμεις Του, με τον ίδιο τρόπο παρακάμπτει τις γενιές των Θεών και παίρνει το πρόσωπο τού Δία. Όταν ο Δίας παίρνει την ιδιότητα του Πατέρα Θεών κι ανθρώπων σημαίνει ότι η Σοφία έχει μετακινηθεί από το άπειρο στο πεπερασμένο. Πριν δούμε ακριβώς τη θέση του Δία ανάμεσα στους Θεούς, θα πρέπει να διερευνήσουμε την περίπτωση του Πατέρα Του. Ο άπειρος Θεός, ο πραγματικός, είναι Θεός Πατέρας όλων των ανθρώπων. Όταν γεννά Θεό, αυτός ο Θεός είναι Θεός Πατέρας ενός μέρους των ανθρώπων. Γεννά τον Ουρανό, αλλά αυτός ο Θεός αφορά, για παράδειγμα, μόνον τους Ιουδαίους και όχι τους Ινδιάνους της Αμερικής. Γεννά τον Κρόνο αλλά αντίθετα με την προηγούμενη περίπτωση αυτός ο Θεός δεν είναι Θεός των Ελλήνων. Ο Θεός των Ελλήνων είναι ο Δίας. Τι λοιπόν σημαίνει αυτό; Οι άνθρωποι που δε λατρεύουν ούτε τον Ουρανό ούτε το Δία, βλέπουν τον Κρόνο. Το σύνολο, δηλαδή, της φιλοσοφίας, της συμπεριφοράς και των ιδιαιτεροτήτων των Ελλήνων είναι ο Κρόνος.

Ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με την άποψη που έχει για το Θεό, αναπτύσσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Ο Ιουδαίος που έχει την άποψη του πατέρα του για τη μοιχεία, έχει την άποψη του Μωυσή, δηλαδή την άποψη του Θεού που λατρεύει. Ο Έλληνας κι ο κάθε άνθρωπος όταν βλέπει τον Ιουδαίο αντιλαμβάνεται μέσα από τις απόψεις του τα χαρακτηριστικά του Θεού του. Όμως η περίπτωση των Ελλήνων είναι πιο σύνθετη. Το σύνολο των ανθρώπων που βλέπουν τους Έλληνες, αντιλαμβάνονται με την παραπάνω λογική το Θεό τους, αλλά αυτός ο Θεός είναι ο Κρόνος και όχι ο Δίας που λατρεύουν. Αυτό το σύνολο έχει κάποια λειτουργικά χαρακτηριστικά ιδιόμορφα. Τον Κρόνο  τον βλέπει μόνον ο άνθρωπος που δεν είναι Έλληνας, όταν βλέπει τους Έλληνες. Αυτός ο άνθρωπος αν πιστεύει ότι οι Έλληνες είναι δυνατό να τον βοηθήσουν, όπως ο Μωυσής τους Ιουδαίους κι ο Δίας τους Έλληνες, λατρεύει τον Κρόνο. Οι Έλληνες μεταξύ τους όταν εξετάζει ο ένας τον άλλο, αντιλαμβάνονται το Δία. Αυτή η σύνθετη κατάσταση είναι προϊόν της γνώσης που δόθηκε στους Έλληνες.

Οι Έλληνες έχουν συγκεκριμένη γνώση κι όταν συμβαίνει αυτό δημιουργούνται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Όταν σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει το πατριαρχικό σύστημα, αυτή η γνώση διαφοροποιεί τους ανθρώπους, που ναι μεν βρίσκονται στην ίδια φάση, αλλά η εξουσία δεν έχει τα ίδια απόλυτα χαρακτηριστικά. Η γνώση αυτή, ενώ δίνει στο σύνολο των ανθρώπων που την κατέχουν αυτά τα γενικά χαρακτηριστικά, που τους διαφοροποιούν ως σύνολο, έχει την ιδιότητα να δημιουργεί κι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στους ανθρώπους σε προσωπικό επίπεδο. Αυτό προέρχεται από την ιδιαιτερότητα της γνώσης, που έγκειται στο γεγονός ότι οι Έλληνες διδάσκονται τα Έπη και μαθαίνουν να κρίνουν. Μαθαίνουν να κρίνουν και Θεούς και ανθρώπους. Ο Άρης είναι τρομερός Θεός, αλλά όταν ο Δίας τον κρίνει με την ίδια λογική με την οποία θα τον έκρινε ο άνθρωπος, ο άνθρωπος που διαπαιδαγωγείται μέσω των Επών δε φοβάται. Ο Δίας ταπεινώνει ένα γιο του και δεν ασχολείται καν μ αυτήν καθ αυτήν  την υπόθεση, που είναι ο τραυματισμός του από ένα θνητό. Ο μεγάλος Θεός των Ελλήνων αγωνιά για τα θνητά παιδιά του και δεν τα θυσιάζει άπονα. Ο Σαρπηδόνας, ο γιος του, ακολουθεί τη μοίρα του, αλλά όταν αυτό συμβαίνει, ο παντογνώστης Δίας λυπάται. Οι Θεοί, παιδιά του Δία, συγκρούονται και μισούνται θανάσιμα για χάρη των θνητών ανθρώπων.

Όλα αυτά δημιουργούν μία άποψη για το Θεό, που έχει ως αποτέλεσμα οι Έλληνες να μαθαίνουν να κρίνουν, όπως επιθυμεί ο Θεός. Ένας Έλληνας εκείνη την εποχή δεν παρέλειπε να τιμήσει τον Άρη, έστω κι αν γνώριζε την άποψη του Δία γι αυτόν. Αυτή η γνώση δόθηκε, όχι για να κρίνουν οι άνθρωποι τους Θεούς, αλλά τους ανθρώπους. Το να κρίνει ο άνθρωπος το Θεό, είτε τον πραγματικό είτε τον κατώτερο, είναι κάτι χωρίς αξία. Αυτό συμβαίνει γιατί το βέβαιο είναι ότι θα πάει στην Κόλαση. Ο άνθρωπος κρίνοντας δυνάμεις που δεν τις γνωρίζει, ξυπνά μέσα του το φόβο. Ακόμα και τον Άρη δε μπορεί να κρίνει με τα στοιχεία που έχει. Ο Δίας μπορεί να το κάνει, αλλά όχι ο άνθρωπος. Όλη η δύναμη της κρίσης στρέφεται προς τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος με βάση τη γνώση του για το σωστό μπορεί να κρίνει έναν άλλο άνθρωπο. Μαθαίνει να εκτιμά τους ανθρώπους που σκέφτονται κι αγωνίζονται για το κοινό συμφέρον. Αυτή η κοινωνία μπορεί να επιτρέψει και γι  αυτό προετοιμάζεται την επανεμφάνιση του Υιού Του Θεού με ανθρώπινη μορφή. Ο Χριστός μέσα σ αυτήν την κοινωνία δεν υπάρχει πιθανότητα να σταυρωθεί.

Αν για την ανθρωπότητα οι Έλληνες είναι ο Κρόνος, μέσα στην κοινωνία τους κυρίαρχος είναι ο Δίας. Μέσα στην κοινωνία αυτήν υπάρχει το σύνολο των χαρακτήρων των ανθρώπων. Ο Έλληνας κρίνει κι εξαιτίας αυτού αγαπά και μισεί Έλληνα. Η ιστορία των αρχαίων Ελλήνων είναι ένας ατελείωτος εμφύλιος πόλεμος. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά η μοίρα τους. Πριν ξεκινήσουν για την Τροία βρίσκονται στα πρόθυρα ενός εμφυλίου. Ο μεγάλος Αχιλλέας απειλεί να σκοτώσει Έλληνες στην περίπτωση που επιμείνουν στην ιδέα της θυσίας της Ιφιγένειας. Καθ όλη τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου ανάμεσα στους Έλληνες υπάρχει τεράστιο μίσος. Ο Αχιλλέας δε διστάζει να κλάψει μπροστά στον Πρίαμο κι είναι ο ίδιος που δε θα χόρταινε να κατασπαράξει τον Αγαμέμνονα. Ο Θερσίτης δε βρίσκει το θάνατο από αντίπαλο σπαθί, αλλά από το χέρι του πιο λαμπρού Έλληνα.

Ο Θεός τα δημιουργεί όλα αυτά, γιατί ο στόχος Του είναι οι άνθρωποι να γνωρίσουν τη Θέωση. Ο Υιός Του θα εμφανιστεί ως άνθρωπος και πρέπει να υπάρχει κοινωνία, που θα έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει το Λόγο Του, αλλά και να τον παρεξηγήσει. Αυτός ο Λόγος θα δημιουργήσει όλες αυτές τις καταστάσεις,  που είναι απαραίτητο να προηγηθούν της Θέωσης. Ο Δίας όπως κι ο πραγματικός Θεός έχει υιό άνθρωπο. Ο Ουρανός έχει παιδιά Τιτάνες. Οι Τιτάνες είναι εξώκοσμα μεγάλοι και για να το κατανοήσει κάποιος αυτό, θα πρέπει να δει τις κοινωνίες τους.

Ο Μωυσής είναι ηγέτης ενός λαού που τον διακρίνει η μονολιθικότητα, όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του. Οι Ιουδαίοι είναι όλοι όμοιοι μεταξύ τους. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο, γιατί αν συνέβαινε το αντίθετο, θα υπήρχαν διάφορες τάσεις στην κοινωνία τους. Οι Ιουδαίοι από την εποχή του Μωυσή μέχρι τη σημερινή ελάχιστα έχουν αλλάξει. Είτε κατοικούν στην Ιουδαία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είτε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Αυτό το επιδίωκε ο Θεός και θα δούμε γιατί. Οι Έλληνες αντίθετα αναπαράγουν συνεχώς το σύνολο των ανθρώπινων χαρακτήρων. Μέσα στην ίδια γειτονιά και μέσα από την ίδια παιδεία μπορεί να προκύψει Έλληνας δεισιδαίμονας χειρότερος αρχαίου Βαβυλωνίου και Έλληνας παντελώς άθεος. Αυτή η διαφορά είναι επίτευγμα του Θεού και μέσω αυτής της διαφοράς είναι δυνατή η ανάμειξη αυτών των δύο κοινωνιών.

Οι Έλληνες μέσα στην κοινωνία τους δέχονται τους Ιουδαίους και τους αγαπούν ή τους μισούν. Ο Έλληνας έχει γνώση για τον Ιουδαίο και μπορεί να συνυπάρξει, όπως συνυπάρχει μ έναν Έλληνα. Το πρόβλημα του Έλληνα είναι πάντα ο άνθρωπος, που μέσα σε μία κοινωνία με συγκεκριμένους στόχους, δημιουργεί τάσεις. Δεν έχει σημασία, αν αυτός είναι Ιουδαίος ή ο γείτονας. Σημασία έχει ότι το μίσος ή η αγάπη ξεκινά από τα λόγια ή τα έργα αυτού του ανθρώπου. Ο Ιουδαίος είναι απλά άνθρωπος του οποίου ο Έλληνας εκ των προτέρων γνωρίζει τα χαρακτηριστικά. Αν ο Έλληνας έχει την ίδια άποψη με τον Ιουδαίο, τον αγαπά και μισεί έναν άλλο Έλληνα με διαφορετική άποψη και το αντίστροφο. Η συνύπαρξη αυτή των κοινωνιών είναι επιθυμητή και πραγματοποιήθηκε μετά την κατάκτηση της Ασίας από τον Αλέξανδρο. Ο Κρόνος, λοιπόν, γεννήθηκε από το Θεό, για να φωτίσει την ανθρωπότητα στο σύνολό της ως σύστημα με ανώτερη γνώση και για να γεννήσει το Θεό-άνθρωπο που σε κάποια στιγμή θα τον νικήσει παίρνοντας το θρόνο του.

Οι Γραφές των Ελλήνων δίνουν ένα στοιχείο, που επιβεβαιώνεται από την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας. Ενώ οι Έλληνες λάτρευαν το Δία, γνώριζαν ότι ο κόσμος στο σύνολο του έζησε μία χρυσή εποχή επί της βασιλείας τού Κρόνου. Ήταν μία εποχή κατά την οποία το αυστηρό σύστημα της πατριαρχικής κοινωνίας είχε κλονιστεί και οι άνθρωποι με τα μέσα που διέθεταν ζούσαν ήσυχα κι ειρηνικά. Αυτή η περίοδος ήταν η περίοδος της κοσμοκρατορίας των Ελλήνων. Από την εποχή της ακμής της Αθήνας μέχρι και την αρχή της Αλεξανδρινής περιόδου η ανθρωπότητα έζησε σ ένα σύστημα πολύ χαλαρό. Οι Έλληνες δεν μπορούν να δημιουργήσουν απολυταρχικά συστήματα, γιατί δεν μπορούν οι ίδιοι να ζήσουν μέσα σ αυτά. Ασκούν εξουσία μέσω μίας γνώσης, που, όταν δίνεται, τείνει ν ανατρέψει αυτήν την εξουσία. Ο Κρόνος είναι κι ο τελευταίος Θεός με μη ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Ο Δίας είχε μορφή ανθρώπου κι αυτό που ψάχνουμε πλέον είναι να βρούμε έναν άνθρωπο, που συγκέντρωσε στο πρόσωπο του το σύνολο των χαρακτηριστικών του Κρόνου και πήρε την εξουσία του. Οι Έλληνες νίκησαν τον αυταρχισμό και τη σκληρότητα της κοινωνίας, όπου οι βασιλιάδες έχουν άπειρη εξουσία και γεύτηκαν τη δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι το τελειότερο των πολιτευμάτων και το αγάπησαν όπως και το ύμνησαν με πάθος. Όμως όλα αυτά κατέρρευσαν και λησμονήθηκαν μετά τη γέννηση του λαμπρότερου ιστορικού προσώπου των Ελλήνων.

Ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και πρώτα αυτήν της Ελλάδας. Πριν εξετάσουμε την ταυτότητα του Αλεξάνδρου, χρήσιμο είναι να κατανοήσουμε τι ακριβώς ήταν ο Αλέξανδρος. Ήταν άνθρωπος; Ήταν Υιός του Θεού, Θεός; Όπως στην περίπτωση του Κρόνου έτσι και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία από την οποία βλέπει ο άνθρωπος ένα φαινόμενο. Ο Αλέξανδρος ήταν παιδί της ελληνικής κοινωνίας και με την παραπάνω λογική οι Έλληνες τον έβλεπαν διαφορετικά απ ό,τι οι υπόλοιποι λαοί. Οι Έλληνες που λάτρευαν το Δία κι είχαν γνώση για τον άνθρώπο ως πνευματικού όντος, παιδί Θεού, είδαν τον Αλέξανδρο ως έναν εξαιρετικά προικισμένο άνθρωπο. Η γνώση τούς επέτρεπε να υποθέτουν ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ήταν και γιος του Δία. Πολλοί ήρωες των Ελλήνων ήταν παιδιά Θεών κι ο λαμπρός Αλέξανδρος δεν υστερούσε, ούτε σε δόξα ούτε σε ισχύ έναντι αυτών. Οι Έλληνες είδαν έναν άνθρωπο όμοιο με τους μυθικούς ήρωές τους.

Ο Αλέξανδρος, μέσα σ ελάχιστο χρονικό διάστημα κατέκτησε το σύνολο  σχεδόν του τότε γνωστού κόσμου και πέθανε  νεότατος. Αυτά τα δύο σημαντικότατα χαρακτηριστικά της όλης πορείας του, δημιούργησαν ορισμένες πρωτόγνωρες καταστάσεις. Κατακτά την Ασία των σκληρών συστημάτων και δρα ως ευεργέτης. Είναι ένας βασιλιάς που δεν έχει καμία σχέση με τους προηγούμενους. Σέβεται τον κάθε λαό, επιτρέπει σε κάθε εθνική ομάδα να διατηρεί την ταυτότητά της μέσα στην αυτοκρατορία και σκορπά γνώση. Σκορπά το σύνολο της ελληνικής γνώσης, καλύπτοντας κατ αυτόν τον τρόπο το σύνολο των απαιτήσεων του συνόλου των κοινωνιών και των ανθρώπων.

Η ελληνική γνώση έχει δύο επίπεδα: το πρώτο επίπεδο είναι τα Έπη κι αφορά τη βάση της παιδείας της κοινωνίας και το δεύτερο είναι η φιλοσοφία των Ελλήνων και αφορά τον πιο ολιγάριθμο πνευματικό κόσμο κάθε κοινωνίας. Μέσα σ ελάχιστα χρόνια  λαοί απειράριθμοι είδαν τη ζωή τους ν αλλάζει. Άνθρωποι που ζούσαν κάτω από σκληρά καθεστώτα και η ζωή τους δεν είχε αξία παραπάνω απ αυτή των ζώων, είδαν την εξουσία ν αλλάζει χαρακτηριστικά και την ανθρώπινη ζωή να παίρνει αξία. Τα παιδιά τους δεν ήταν πλέον καταδικασμένα, όπως οι ίδιοι. Μπορούσαν να μορφωθούν, να φιλοσοφήσουν, ν αμφισβητήσουν και να κερδίσουν δόξα και πλούτη.

Όμως το πρόβλημα ήταν ότι, ενώ οι άνθρωποι τα είδαν όλα αυτά, δεν είδαν τον Αλέξανδρο. Λαοί που θεωρητικά βρίσκονταν κάτω από την εξουσία του, δεν τον είδαν ποτέ. Όλοι αυτοί και με βάση τα θρησκευτικά τους ιδεώδη λάτρεψαν ένα νέο Θεό. Ο Αλέξανδρος δεν υπήρχε στη ζωή και λάτρεψαν έναν ευεργέτη άφθαρτο και τέλειο. Απ αυτήν την οπτική γωνία αν οι Έλληνες στο σύνολο τους ήταν ο Κρόνος, για το σύνολο αυτών των ανθρώπων ο Αλέξανδρος ήταν ο Δίας. Ενώ μέχρι τότε ο Θεός τους ήταν ο άπειρος Κύριος, που δεν είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά, από τη στιγμή που ο Αλέξανδρος νεκρός δε φθείρεται, ο Θεός τους έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Οι λαοί της Ασίας λάτρευαν πλέον ένα Θεό μ  ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Από τη στιγμή που φεύγει η γνώση των Ελλήνων και διασκορπάται στην Ασία ταυτόχρονα διασκορπάται και η άποψη τους για το Θεό. Ο Αλέξανδρος είναι υιός του Δία και όμοιος μ αυτόν, άρα Δίας.

Στην εποχή μας ένας ιστορικός βλέποντας την ιστορία θεωρεί τον κόσμο εκείνης της εποχής υπανάπτυκτο και καθυστερημένο  με βάση τα όσα πίστευε. Βλέπει τον Αλέξανδρο ως στρατηλάτη και θεωρεί τα περί θείας αποστολής χωρίς αξία. Όμως ο ίδιος δεν μπορεί να εξηγήσει το φαινόμενο του Χριστού. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Χριστός, ένας άνθρωπος, είναι ο Θεός των χριστιανών. Βλέπει πολιτικές σκοπιμότητες πίσω από τις ενέργειες του Αλεξάνδρου, ενώ την ίδια ώρα δεν μπορεί να εξηγήσει πώς η θυσία ενός ανθρώπου μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα. Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά γιατί δε γνωρίζει τι σημαίνει Θεός και τι σημαίνει να δίνει κάποιος λυτρωτική γνώση. Σημασία σ αυτό το σημείο έχει ότι οι άνθρωποι της Ασίας είδαν ένα Θεό να γεννιέται, ενώ οι Έλληνες τον πιο λαμπρό και ισχυρό ήρωά τους.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε, είναι η ανθρώπινη ιδιότητα του Αλεξάνδρου. Όπως για τη θεογονία αντλήσαμε γνώση από τα Έπη, έτσι και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου πρέπει να βρούμε την αντίστοιχη. Τα Έπη περιγράφουν έναν πόλεμο στον οποίο θνητοί άνθρωποι μάχονται. Κυρίαρχος Θεός είναι ο Δίας, αλλά ενώ έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά, κατοικεί στον ουρανό. Από τη στιγμή που ο Αλέξανδρος είναι άνθρωπος και μέλος του ελληνικού κόσμου, εμείς πρέπει να τον αναζητήσουμε ανάμεσα στους ήρωες των Ελλήνων. Ο πιο λαμπρός Έλληνας της ιστορίας των Ελλήνων μόνον με τον Αχιλλέα μπορεί να συγκριθεί. Ο Αλέξανδρος με βάση την ιστορική γνώση από πολύ μικρή ηλικία είχε ταυτιστεί με τον Αχιλλέα. Η παιδεία του τον ωθούσε προς αυτήν την κατεύθυνση με ακατάβλητη δύναμη. Είναι αδύνατον, ο άνθρωπος που διαπαιδαγωγείται μέσω των Επών να ξεφύγει απ αυτήν την κατάληξη.

Το λεπτό σημείο σ αυτήν την περίπτωση βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Αλέξανδρος έχει δύο ιδιότητες..  είναι και άνθρωπος και Θεός. Ως σύνολο ιδιοτήτων πρέπει να τον αναζητήσουμε στο Πάνθεον των Ελλήνων, ενώ ως ιστορικό πρόσωπο, δηλαδή άνθρωπο, τις γνώσεις μας θα τις αντλήσουμε από το μύθο των ηρώων, που περιγράφονται στα Έπη. Άνθρωπος-Θεός, πανίσχυρος κι ανίκητος είναι μόνον ένας κι αυτός είναι ο Υιός του Δία, ο Διόνυσος. Αυτός ο Υιός έχει ένα χαρακτηριστικό που πρέπει να προσεχθεί .. έχει γεννηθεί δύο φορές και θα δούμε σ άλλο σημείο της θεωρίας τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η πορεία του και το έργο του κατά τη διάρκεια της ζωής του ως άνθρωπος. Ως θνητός άνθρωπος ο Αλέξανδρος είχε να πραγματοποιήσει  έργο απολύτως ανάλογο αυτού του Αχιλλέα. Συμμετείχε σε μία πανεθνική εκστρατεία εναντίον των βαρβάρων, που πρόσβαλαν το ελληνικό έθνος. Ο Αλέξανδρος καθώς νικά τους βαρβάρους, νικά στην πραγματικότητα η ελληνική κοσμοθεωρία την αντίστοιχη της Ανατολής. Η θεία αποστολή του Αλεξάνδρου πρέπει ν αναζητηθεί σ αυτό το σημείο.

Ο Θεός δεν επιδίωκε ένας Έλληνας να γίνει βασιλιάς της Βαβυλώνας, πράγμα γι Αυτόν πολύ εύκολο, αλλά να διεισδύσουν Έλληνες μέσα σε τεράστιες δομές εξουσίας. Ο Αλέξανδρος ήταν η έκφραση ενός λαού, που πήρε ως σύνολο την εξουσία της τρομερής δομής της Βαβυλώνας. Έτσι βλέπουμε να σχηματίζεται διαδοχικά η ακόλουθη αλυσίδα: ενώ οι Έλληνες για το σύνολο της ανθρωπότητας ήταν ο Κρόνος, εμφανίζεται άνθρωπος, που νικά τον Κρόνο και άρα την εξουσία του και η ανθρωπότητα βλέπει πλέον το Δία. Βλέπει έναν κοσμοκράτορα μ  ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Όμως αυτός ο άνθρωπος πεθαίνει κι αυτό που μένει είναι η παρουσία των Ελλήνων στην παγκόσμια εξουσία. Οι Έλληνες ως λαός υπήρξαν ο Κρόνος, ενώ μετά την εμφάνιση του θνητού Αλεξάνδρου παύουν να υπάρχουν ως ενιαίος λαός κι άρα αθάνατοι και γίνονται θνητοί όμοιοι του Αλεξάνδρου. Οι Έλληνες με τη συγκεκριμένη παιδεία και χωρίς να συνυπάρχουν σε ομοιογενή κοινωνία, που μπορεί να έχει αθάνατα χαρακτηριστικά, θυσιάζονται πλέον ως θνητοί για την αιώνια δόξα. Κρόνος = Έλληνες = Αχιλλεύς  = 34.

Back to content | Back to main menu