Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Η θεία ευφυΐα δημιούργησε ένα λαό, που, προστατεύοντάς τον, του επέτρεψε ν αναπτύξει το πνεύμα στην ύψιστη βαθμίδα και μετά σκόρπισε αυτόν το λαό, ώστε η παιδεία του καθενός πλέον να του δίνει τα χαρακτηριστικά του Αχιλλέα. Οι Έλληνες μέσα στις δομές θυσιάζονται λόγω της παιδείας τους αναζητώντας δόξα. Δεν είναι πλέον η κοινωνία της Αθήνας, που είναι αθάνατη κι οι σοφοί της δοξάζονται εκ του ασφαλούς χωρίς θυσία. Ο κάθε Έλληνας με το σύνολο της ελληνικής παιδείας αγωνίζεται ως θνητός, που γνωρίζει το κόστος του αγώνα του. Γνωρίζει ο Έλληνας όπως κι ο Αχιλλέας ότι μέσα στο σύστημα, όπως και στον κάμπο της Τροίας, υπάρχει μόνον η δόξα κι ο θάνατος. Γνωρίζει ότι η άπειρη ζωή βρίσκεται μακριά από τη μάχη και κοντά στον έρωτα και την οικογένεια. Όμως όπως ο Αχιλλέας παίρνει τις αποφάσεις του αγνοώντας τις προφητείες, έτσι κι οι Έλληνες, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί ως σύνολο, παίρνουν τις ίδιες αποφάσεις. Βλέποντας αυτήν την ταύτιση μεταξύ Αχιλλέα κι Ελλήνων αναζητούμε πλέον στα Έπη την καταγωγή τους.

Αυτό που αναζητούσαμε στην αρχή ήταν η μητέρα του Υιού του Θεού και τα χαρακτηριστικά της. Η μητέρα του Αχιλλέα είναι η Θέτιδα και ο αριθμός της είναι ο αριθμός του Θεού δηλαδή 28. Θέτιδα = Θεός = 28. Αυτό σύμφωνα με τη θεωρία σημαίνει ότι ο Θεός θέλοντας να γεννήσει τον Υιό Του και να θέσει σε λειτουργία το Σχέδιό Του, δημιουργεί τα εξής δεδομένα: δίνει γνώση κατ αρχήν για τη δημιουργία της τεράστιας Βαβυλώνας, που οδηγεί στην παντοκρατορία. Δίνει διαφορετική γνώση σε δύο λαούς, για να δημιουργήσουν δύο διαφορετικά συστήματα, που θ  αποτελέσουν τη μητέρα του Υιού Του. Στους μεν Ιουδαίους δίνει γνώση, ώστε το σύστημα να έχει χαρακτηριστικά μοιχαλίδας, συνεπώς ο Υιός Του θα είναι τέλειος Υιός του Πατέρα Του, στους δε Έλληνες δίνει τέτοια γνώση, ώστε ο Θεός να είναι μητέρα του Υιού Του. Όπου είναι η Σοφία, εκεί βρίσκεται ο Θεός. Ο Χριστός δηλώνει ότι τα πάντα τα πήρε από τον Πατέρα Του και ότι είναι γεννημένος Άνωθεν. Άνωθεν = 28. Ο Αλέξανδρος το σύνολο της γνώσης του το πήρε από το ελληνικό σύστημα και είναι υιός, σύμφωνα με τα Έπη, της Θέτιδας. Θέτιδα = 28 = Άνωθεν = Θεός. Οι δύο αυτοί άνθρωποι είναι γεννημένοι από την ίδια Σοφία και η διαφορά τους βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ενεργούν. Σ αυτό το σημείο στηρίζεται το σύνολο του Μυστικού Σχεδίου.

Ο Υιός του Θεού έχει χαρακτηριστικά θνητού, γιατί ένας από τους γονείς του είναι θνητός. Η μητέρα των Ιουδαίων είναι μοιχαλίδα κι ο Πατέρας τους είναι ο Θεός, ενώ με τους Έλληνες συμβαίνει περίπου το αντίστροφο. Αυτό είναι επιδίωξη του Θεού, γιατί ο Υιός Του πρέπει να έχει δύο ιδιότητες. Ο Υιός Του είναι Βασιλεύς και Κύριος μαζί. Η μοιχαλίδα γεννά τον Κύριο, ενώ ο Θεός με θηλυκά χαρακτηριστικά το Βασιλέα. Η σειρά με την οποία εμφανίζονται οι ιδιότητες του Υιού του Θεού είναι το πιο σημαντικό πράγμα και όπως θα δούμε είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στην παντοκρατορία.

Βλέπουμε ότι, ενώ το ιουδαϊκό σύστημα είναι παλαιότερο του ελληνικού, παρ όλ αυτά ο Υιός του Θεού δε γεννιέται με τη σειρά που επιβάλλει η λογική. Ο Χριστός έπρεπε φυσιολογικά να προϋπάρξει του Αλεξάνδρου, πράγμα το οποίο δε συνέβη. Για ν αντιληφθεί αυτό ο αναγνώστης, θα πρέπει να γνωρίζει τον τελικό στόχο του Θεού και τις δυσκολίες που υπάρχουν. Στόχος είναι η παντοκρατορία και η κατοχή της απόλυτης εξουσίας από μέρους του Υιού του Θεού. Ο Υιός του Θεού πρέπει να είναι απόλυτος κυρίαρχος του κόσμου. Η έννοια “απόλυτος” οδηγεί αυτόματα στην έννοια “Κύριος” και όχι “Βασιλεύς”. Όμως από τη στιγμή  που βασική προϋπόθεση είναι η Θυσία και η εξουσία θα πρέπει να είναι σκληρή κι απόλυτη, ο Κύριος δεν είναι δυνατό να επεκτείνει χωρίς προετοιμασία την εξουσία Του σε χώρους, που δεν έχουν τα δεδομένα της Βαβυλώνας.

Οι Βαβυλώνιοι δέχονται την πανίσχυρη εξουσία του συστήματος, δηλαδή, του Κυρίου, επειδή ο πλούτος τούς αναγκάζει. Οι Ιουδαίοι τη δέχονται επίσης, επειδή είναι η βασική προϋπόθεση για την ελευθερία. Οι Έλληνες όμως δεν έχουν αυτά τα δεδομένα. Οι Έλληνες όπως κι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μόνο στη χειρότερη των περιπτώσεων δέχονται την εξουσία του βασιλιά, και πάντα εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα επιλογής του. Ένας σκληρός βασιλιάς ανατρέπεται και πριν ξεψυχήσει  ακούγονται οι πανηγυρισμοί της ανακήρυξης του επόμενου βασιλιά. Ο ύψιστος Θεός παρακάμπτει αυτό το πρόβλημα κι εγκαθιστά Έλληνα κι επομένως Ευρωπαίο στον τρομερό από άποψη ισχύος θρόνο της Βαβυλώνας. Οι Έλληνες που μισούσαν τη δομή της Ανατολής, παγιδεύονται από την υπεραξία κι εντάσσονται αυτόβουλα. Με τη γνώση που έχουν, δίνουν χαρακτηριστικά στη νέα δομή, ώστε μέσα της να υπάρχει δυνατότητα συνύπαρξης του συνόλου  των κοσμοθεωριών. Αυτό το μοντέλο της κοινωνίας, όπως θα δούμε, στηρίζεται στην υποκρισία κι έχει τη δυνατότητα επέκτασης στο σύνολο του χώρου.

Όταν πλέον η δύναμη του παγκοσμίου συστήματος μετατίθεται στη Ρώμη, δηλαδή στην Ευρώπη, τότε εμφανίζεται ο Κύριος, ώστε να μοιραστεί το θρόνο με το Βασιλέα αλλάζοντας τα χαρακτηριστικά του συστήματος. Έπρεπε να περάσει πρώτα η βασιλεία στο χώρο που γέννησε τη δημοκρατία κι αφού μονιμοποιηθεί ως κατάσταση τότε και μόνον να εμφανιστεί ο Κύριος. Ο Χριστός έπρεπε να γεννηθεί, όταν υπήρχε ο διάβολος και όταν υπήρχε η δυνατότητα να του προσφέρει τις βασιλείες του κόσμου. Ο Χριστός που γνωρίζει τα πάντα μέσα στο Λόγο Του αναφέρει το εξής: (Λουκ. 22 25-22.26) "οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι εξουσιάζοντες αυτών ευεργέται καλούνται. υμείς δε ουχ ούτως," (Οι βασιλείς τών εθνών γίνονται κύριοι αυτών καί εκείνοι πού τά εξουσιάζουν ονομάζονται ευεργέται.  Σείς όμως μή κάνετε τό ίδιο,).  Για το Χριστό είναι υπέρβαση ο βασιλιάς να γίνεται κύριος. Όμως αυτούς τους βασιλιάδες τους συνδέει με την έννοια “Ευεργέτης”. Ο Χριστός έχει την ιδιότητα του Κυρίου. Βασιλεία προσφέρει μόνον ο διάβολος. Διάβολος = Βασιλεύς = 39.

Ο Χριστός κατηγορεί την υπέρβαση. Ο ευεργέτης είναι πάντα ο Μεσσίας. Ο Μεσσίας όμως είναι Βασιλεύς. Ο Βασιλεύς είναι πάντα ο άνθρωπος, που προσφέρει συνθήκες κι υπηρεσίες σ ένα λαό ανώτερες απ αυτές που θα μπορούσε να κατακτήσει μόνος του. Όταν όμως ο Βασιλεύς γίνει Κύριος, αυτή η αλλαγή αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του και αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει ως ευεργέτης. Ο Χριστός γνωρίζει αυτήν τη διαφορά και γι αυτό το λόγο χρησιμοποιεί τη λέξη “καλούνται” και όχι τη λέξη “είναι”. Αυτό ακριβώς επιθυμεί ν  αποφύγουν οι μαθητές Του.

Όταν εμφανίζεται ο Χριστός και θυσιάζεται, το βασίλειο του Θεού υπάρχει κι αυτό επιδιώκει να μεταμορφώσει σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Θεός θυσιάζει τον Υιό Του, δηλαδή τον Εαυτό Του, δύο φορές. Θυσιάζει τον Αλέξανδρο ακριβώς τη στιγμή που λειτουργεί ως ευεργέτης, για να μη φθαρεί ο ίδιος από την εξουσία κι επίσης για να μη φθαρεί η έννοια της “βασιλείας”. Με την ίδια λογική θυσιάζει το Χριστό, ως ιδανικό Κύριο, τη στιγμή που μοιράζει τα πάντα για να προστατευθεί η ιδιότητα του Κυρίου. Από εκείνο το σημείο και μετά οι λαοί, ακόμα κι αυτοί που γνώρισαν τη δημοκρατία, έχουν να πολεμήσουν ένα θεσμό βασιλείας πανίσχυρο και ιδανικό .. οι ίδιοι λαοί, που γνώρισαν τους  άθλιους βασιλιάδες να γίνονται κύριοι και να τους εξουσιάζουν, έχουν να πολεμήσουν και τον ιδανικό Κύριο. Το πρόβλημα δημιουργείται από τη στιγμή που ο Ίδιος δε βρίσκεται στη ζωή και τις εξουσίες Του τίς φέρουν δούλοι που δεν ελέγχονται. Αυτή η μεικτή και σύνθετη κατάσταση είναι ανίκητη κι είναι αποτέλεσμα της θείας παρέμβασης.

Για να πραγματοποιηθούν βέβαια όλα αυτά, απαίτησαν συνεχή παρακολούθηση από πλευράς Θεού και η εφαρμογή τους βασίστηκε στην απόλυτη χρονική ακρίβεια. Ελάχιστα χρόνια, που φαίνονται ασήμαντη υπόθεση στους αιώνες, νωρίτερα ή αργότερα αν εμφανιζόταν ο Υιός του Θεού, τίποτε απολύτως δε θα λειτουργούσε. Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε κι έδρασε μέσα στο χρόνο με ακρίβεια δευτερολέπτων. Ο Χριστός επίσης. Αν εμφανιζόταν ο Αλέξανδρος λίγα χρόνια νωρίτερα, δε θα μπορούσε να παρασύρει τους Έλληνες υπό την εξουσία του στον αγώνα εναντίον της Ασίας των βαρβάρων. Ο Χριστός αν εμφανιζόταν λίγο νωρίτερα, οι Έλληνες θα ερμήνευαν το Λόγο Του προς όφελος των ανθρώπων καταστρέφοντας το σχεδιασμό τού Θεού. Ήταν αναγκαίο να βρεθούν οι άνθρωποι μέσα σε τεράστια αδιέξοδα και η απελπισία να είναι το κυρίαρχο συναίσθημα. Μόνον κάτω από αυτές τις συνθήκες θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν να οδηγηθούν από ανθρώπους με τεράστιες εξουσίες.

Οι βασικές και άκρως απαραίτητες συνθήκες, για να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω, είναι, όσον αφορά τους Έλληνες, η ύπαρξη της Μακεδονίας και όσον αφορά τους Ιουδαίους, η αντοχή στην παγκόσμια πνευματική επίθεση των Ελλήνων. Ο Θεός έπρεπε με κάθε θυσία να διατηρήσει στον ελλαδικό χώρο, που έσφυζε από πνευματική ζωή, ένα σύστημα καθυστερημένο στο οποίο ο βασιλιάς να έχει απόλυτες εξουσίες. Μέσα στον ελλαδικό χώρο, όπου η φιλοσοφία ανθούσε δίνοντας δύναμη στους  ανθρώπους, έπρεπε να υπάρχει ένα βασίλειο  πολύ μακριά από τη λογική της πόλης-κράτους και της δημοκρατίας. Ήταν απαραίτητο ανάμεσα στους Έλληνες να υπάρχουν βάρβαροι. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί καμία πόλη δε θα ήταν δυνατό να επιβληθεί απόλυτα στο σύνολο των υπολοίπων κι επιπλέον αυτή η δύναμη, που θα το κατάφερνε, θα έπρεπε να ήταν κάτω  από την εξουσία ενός ανθρώπου..  του βασιλιά. Ο Αλέξανδρος δε θα μπορούσε να δράσει με τον τρόπο με τον οποίο έδρασε, αν δεν ήταν βασιλιάς.

Για να δημιουργήσει ο Θεός μία τέτοια δύναμη, που θα πληρούσε αυτές τις προϋποθέσεις σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, φρόντισε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες. Η οικονομία της Μακεδονίας σ  αντίθεση μ αυτήν της Αθήνας, στηριζόταν αποκλειστικά στη γεωργική παραγωγή. Οι πλούσιοι Μακεδόνες ήταν οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, ενώ στην Αθήνα υπήρχαν πλούσιοι όλων των ειδών (έμποροι, βιοτέχνες). Σ αυτήν τη διαφορά πρέπει ν  αναζητηθεί η ιδιαιτερότητα της μακεδονικής κοινωνίας. Οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και πολλοί απ αυτούς γνώριζαν τη  φιλοσοφία. Όμως όταν ο πλούτος και η ισχύς είναι άμεσα συνδεδεμένα με την κατοχή γης, η κοινωνία δεν μπορεί να μεταλλαχθεί. Σ άλλο σημείο της θεωρίας αναφερθήκαμε στην απέχθεια της εκκλησίας απέναντι στο εμπόριο και την τεχνολογία. Μ  αυτήν τη λογική η κοινωνία της Μακεδονίας είναι μία κοινωνία στην οποία κύριοι έχουν την ισχύ. Δεν υπάρχει πλούσιος έμπορος που να φοβάται την εξάπλωση του πνεύματος και της γνώσης. Όμως ο γαιοκτήμονας αριστοκράτης πάντα φοβάται. Από τη στιγμή που αυτός έχει την ισχύ κι ο φτωχός τον φοβάται, γιατί δεν έχει διεξόδους, η κατοχή φιλοσοφίας δεν έχει νόημα. Ένας Μακεδόνας φιλόσοφος έπρεπε ή να παραμείνει στη Μακεδονία και να επαναστατήσει ρισκάροντας τη ζωή του ή να κατέβει νοτιότερα στην Αθήνα και να λειτουργήσει μέσα σ αυτήν. Οι Μακεδόνες, ανεξάρτητα από τη φυλετική τους συγγένεια με τους νότιους Έλληνες, από τη στιγμή που έμεναν στη Μακεδονία, δεν είχαν επιλογές και γι αυτό παρέμεναν σύμφωνα  με τη θεωρία βάρβαροι, μέλη της απόλυτης πατριαρχικής κοινωνίας. Ο Θεός φρόντισε για όλα αυτά δίνοντας στους Μακεδόνες το πλουσιότερο μέρος της ελληνικής γης με ταυτόχρονο αποκλεισμό από τη θάλασσα. Αυτός ο αποκλεισμός είχε ως αποτέλεσμα την αδυναμία  ανάπτυξης μέσα στη μακεδονική κοινωνία της μεσαίας τάξης. Διέξοδο προς τη θάλασσα οι Μακεδόνες απέκτησαν τη στιγμή που έπρεπε, σύμφωνα με το Σχέδιο του Θεού, κατά τη βασιλεία του πατέρα του Αλεξάνδρου, Φιλίππου. Αυτήν την κοινωνία προετοίμασε ο Θεός και της έδωσε τεράστια ισχύ σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα, ώστε ο Αλέξανδρος να γεννηθεί βασιλιάς παρασύροντας το σύνολο του ελληνικού κόσμου.

Όμως όλα αυτά για να λειτουργήσουν, έπρεπε ο χρόνος να είναι ο κατάλληλος. Έπρεπε η Αθήνα να βρίσκεται σε περίοδο παρακμής και το πνεύμα της να μη μπορεί να βρει την τελική πανανθρώπινη λύση. Οι φιλόσοφοί της έπρεπε να ερμηνεύσουν τα πάντα, ώστε η δυστυχία του αδιεξόδου και της φτώχειας και όχι η λογική να κατευθύνει τους ανθρώπους. Οι Αθηναίοι του “χρυσού αιώνα” της ακμής εκτιμούσαν τη ζωή μέσα στην Αθήνα της δημοκρατίας και η όποια φτώχεια δεν τους τρόμαζε, ώστε να παρασυρθούν. Αν τότε ο Αλέξανδρος επιχειρούσε να υποτάξει την Ελλάδα, θα έβρισκε απέναντι του το σύνολο του ελληνικού κόσμου. Δε θα είχε καμία απολύτως διαφορά γι αυτούς ο Αλέξανδρος από το Δαρείο. Όμως η παρακμή της Αθήνας κι ο πλούτος της Ανατολής έδιναν άλλη διάσταση στην πανελλήνια εκστρατεία κάτω από την εξουσία βασιλιά.

Σ άλλο σημείο αναφέραμε ότι η μοίρα των Ελλήνων είναι οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Απ αυτήν τη μοίρα όμως, που είναι αποτέλεσμα της παιδείας τους, δεν προκύπτει η λογική του πανελλήνιου στόχου. Για να δημιουργήσει ο Θεός αυτό το δεδομένο, παγίδευσε τους Έλληνες, οδηγώντας τους Πέρσες της βασιλείας εναντίον του ελεύθερου ελληνικού κόσμου της δημοκρατίας. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν σχεδόν σύσσωμοι, αγνοώντας τις μεταξύ τους διαφορές, εναντίον του συστήματος της Βαβυλώνας. Ο Θεός έδωσε τη νίκη στον ελεύθερο κόσμο και ταπείνωσε τους βαρβάρους. Όμως αυτή η κοινή προσπάθεια δημιούργησε τ αντίθετα αποτελέσματα για τους Έλληνες. Η δημοκρατία και ο εθνικισμός που στηρίζεται στην παράδοση, είναι έννοιες που υπηρετούν αντίθετες ιδεολογίες. Ο εθνικισμός παγιδεύει τους ανθρώπους και καταλύει τη δημοκρατία. Ο Θεός παγιδεύει τους Έλληνες δημιουργώντας  τους αυτόν τον εθνικισμό. Αγνοούν οι Έλληνες ότι ο “υπέρ πάντων” αγώνας ήταν αγώνας μεταξύ συστημάτων. Αγνοούν ότι η δημοκρατία νίκησε τη μοναρχία. Ακριβώς απ  αυτήν την άγνοια παγιδεύονται μέσα στη μοναρχία κι επιδιώκουν την ταπείνωση του μεγάλου βασιλιά. Οι ελεύθεροι κάτω από τις διαταγές βασιλιά, πολεμούν εναντίον της μοναρχίας.

Ο Δημοσθένης αντιλήφθηκε την παγίδα και τον κίνδυνο και πάλεψε εναντίον του Αλεξάνδρου. Ήταν όμως αδύνατο ν αλλάξει τη μοίρα των Ελλήνων. Για ν  αντιληφθεί ο αναγνώστης πώς ενεργεί ο Θεός, αρκεί η περίπτωση αυτή.. ο Δημοσθένης πολέμησε τον υιό του Θεού και το θεϊκό Σχέδιο, αλλά, επειδή ο Θεός αγαπά τους γενναίους, του έδωσε τη δόξα που δικαιούται. Ο Δημοσθένης είναι αθάνατος κερδίζοντας την αθανασία του μέσω του αγώνα του για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Πριν την εμφάνιση του Αλεξάνδρου ήταν απαραίτητο ο θρόνος της Βαβυλώνας να πάρει την απόλυτη ισχύ και να εξαπλωθεί, όσο το δυνατόν περισσότερο. Η Περσική Αυτοκρατορία ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή έτοιμη να παραδοθεί από το Θεό στον υιό Του. Ο θρόνος της Βαβυλώνας ήταν τεράστιος, πανίσχυρος και κάτω από την εξουσία του βρισκόταν και η μεγάλη Αίγυπτος. Ο στόχος ήταν πλέον ορατός κι από ανθρώπους χωρίς ειδική γνώση, όπως ο Ισοκράτης. Ο Ισοκράτης είχε γράψει στο Φίλιππο ότι αν κατάφερνε να υποτάξει το μέγα βασιλέα, δεν απομένει τίποτε άλλο παρά να γίνει Θεός (Ισοκρ. Επιστ. 3 & 4). Ο Θεός έδωσε αυτήν τη δυνατότητα στον Αλέξανδρο. Από τη στιγμή που ο Αλέξανδρος παίρνει το θρόνο της Βαβυλώνας, αρχίζει το Μυστικό Σχέδιο του Θεού κι εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ο Θεός δίνει την απόλυτη δόξα και ισχύ στον υιό Του και κατόπιν τον παίρνει κοντά Του. Για τους ανθρώπους της σκληρής Ανατολής ο Αλέξανδρος είναι ο Μεσσίας. Δημιουργεί συνθήκες πρωτόγνωρες και πεθαίνει, πριν να χρειαστεί ο ίδιος ν ασκήσει εξουσία.  Το πατριαρχικό σύστημα κλονίζεται και περνά μέσα στις δομές του η γνώση των Ελλήνων.

Το όνομα Αλέξανδρος αυτό ακριβώς σημαίνει. Αλέξανδρος είναι αυτός που διώχνει τους άντρες. Ο θνητός Αλέξανδρος λειτουργεί ως ευεργέτης, ως Μεσσίας και το όνομά του αποκαλύπτει τον αριθμό του. Αλέξανδρος = Μεσσίας = Ευεργέτης = 45. Όμως η ανθρωπότητα εκείνη την εποχή δεν ήταν έτοιμη για τη Θέωση κι ο Αλέξανδρος είχε ακριβώς χαρακτηριστικά Μεσσία, για να παρασύρει τους ανθρώπους κάτω από την εξουσία του. Όταν η Αθήνα της εντυπωσιακής πνευματικής δραστηριότητας αδυνατεί να βρει λύση, είναι αδύνατο να υπάρξει λύση για την κοινωνία της Ασίας. Όταν βασική προϋπόθεση για τη Θέωση είναι η γνώση και η Αθήνα με την ανώτατη γνώση των πολιτών της βρίσκεται σε παρακμή και βουτηγμένη στη διαφθορά, είναι αδύνατον η Ασία των δούλων να ελπίζει.

Πολλοί ιστορικοί μελετητές διατυπώνουν την άποψη ότι η μη εξάπλωση του ελληνικού πνεύματος στις μεγάλες μάζες των λαών της Ασίας οφείλεται στην πολιτισμική τους  παράδοση. Αυτό είναι λάθος, γιατί οι έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας έχουν τη δυνατότητα να παρακάμψουν τις τοπικές παραδόσεις. Η αλήθεια βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες δρώντας εκ του πονηρού εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη των λαών προς τον Αλέξανδρο σε βάρος τους. Διατήρησαν όσο αυτό είναι δυνατόν την ελληνική παιδεία εντός στεγανών, ώστε να την εκμεταλλεύονται οικονομικά. Ένας Έλληνας με την αντίστοιχη παιδεία μπορούσε να εξασφαλίσει άνετη και πλούσια ζωή δουλεύοντας για το σύστημα εξουσίας. Επειδή αυτή η γνώση έδινε αυτό το δικαίωμα, οποιαδήποτε προσπάθεια διασποράς της θα έθιγε τα κεκτημένα δικαιώματά τους. Επειδή είχαν αυτήν τη γνώση υπόψη τους, εγκατέλειψαν τις μεγάλες ανθρώπινες μάζες μέσα στο σκοτάδι επιτρέποντάς τους να διατηρούν τα δικά τους πολιτισμικά στοιχεία, που ήταν ο κύριος λόγος καθυστέρησής τους. Αποκορύφωμα της αποστολής του Αλεξάνδρου είναι η τελευταία ενέργειά του με την οποία δεν ορίζει διάδοχο, παρά δίνει το δικαίωμα στους επίδοξους διαδόχους του να μάχονται γι αυτήν τη διαδοχή.

Αυτή η ενέργεια που για τους ιστορικούς φαίνεται λανθασμένη, ήταν η επιθυμία του Θεού και η ιδανική ενέργεια για ένα βασιλιά, που πεθαίνει. Ο βασιλιάς δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίσει διάδοχο μέσω πνευματικών δικαιωμάτων κι ειδικά αυτός ο διάδοχος να ταυτίζεται με φυσικό συγγενή του. Ο βασιλιάς είναι πάντα ελέω Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός που φροντίζει ένα λαό, επιλέγει τον εκλεκτό του δίνοντάς του γνώση. Ο βασιλιάς ευεργετεί κι ο λαός ευεργετείται. Η προσφορά του Θεού έχει στόχο το λαό και όχι τον εκλεκτό. Ο εκλεκτός κερδίζει δόξα, αλλά πληρώνει το κόστος της εξουσίας. Αυτή η προσφορά είναι πάντα υπό μορφή γνώσης και δίνεται στον άνθρωπο που θα μεγιστοποιήσει την απόδοσή της. Ο βασιλιάς έχει μία ιδιότητα που δεν μπορεί να τη μεταδώσει. Ο Θεός τον διαλέγει σύμφωνα με την επιθυμία Του, που είναι αποτέλεσμα της Σοφίας Του. Όμως ο βασιλιάς δεν είναι Θεός, για να επαναλάβει αυτήν την επιλογή και πολύ περισσότερο δεν είναι Θεός, για να γεννήσει βασιλιά. Από τη στιγμή που η ανθρωπότητα συνεχώς εξελίσσεται και τα δεδομένα μεταβάλλονται, ο θνητός βασιλιάς καλύπτει ένα χρονικό διάστημα εντελώς προκαθορισμένο και η γνώση του ξεπερνιέται. Όλα αυτά αν συνδυαστούν, κάνουν απαγορευτική την υπόθεση επιλογής του διαδόχου.

Οι άνθρωποι εκείνη την εποχή αδυνατούσαν ν αντιληφθούν αυτήν τη λογική και δεν μπορούσαν να διανοηθούν τη δημοκρατία ως τη διάδοχη κατάσταση. Απ  αυτήν την ενέργεια του Αλεξάνδρου προκαλούνται φαινόμενα αρνητικά για τους ανθρώπους της εποχής, που όμως θέτουν τη βάση για την πανανθρώπινη Θέωση. Οι διάδοχοι σε σύντομο χρονικό διάστημα χωρίζουν την τεράστια αυτοκρατορία σε μικρότερα βασίλεια και η σύγκρουση μεταξύ τους φαντάζει αναπόφευκτη. Ο Θεός επιδίωκε τη διάσπαση της αυτοκρατορίας, για να υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης του Σχεδίου. Ο Θεός δημιούργησε την αυθεντική Βαβυλώνα μόνο για να την παραδώσει στον Υιό Του. Από τη στιγμή που αυτό συνέβη, παύει να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα η όλη προσπάθεια στρέφεται στη μετακίνησή της προς τη Δύση και την Ευρώπη. Η ενέργεια του Αλεξάνδρου να μην αφήσει διάδοχο ήταν τέλεια, γιατί στην αντίθετη περίπτωση θ ακολουθούσε γενική κατάρρευση.

Αν όριζε διάδοχο, πολύ σύντομα η εξουσία του θ αμφισβητούνταν και τα  σκληρά μέτρα θα είχαν ως πρώτο αποτέλεσμα  την αποστασιοποίηση των Ελλήνων του ελλαδικού χώρου με την ισχυρή δημοκρατική παράδοση. Αν συνέβαινε αυτό, ο κόσμος στο σύνολό του θα γυρνούσε πίσω στην εποχή της Περσικής Αυτοκρατορίας και το αποτέλεσμα της θυσίας του Αλεξάνδρου θα ήταν μηδαμινό. Επιπλέον με την έλλειψη του συνόλου των μορφών παραγωγής και τα όσα συνεπάγεται, η οικονομία θα κατέρρεε με άμεσο αποτέλεσμα και την κατάρρευση του συνόλου του συστήματος. Με τη γνώση που σκόρπισε ο Αλέξανδρος στην Ανατολή ήταν αδύνατο να λειτουργήσει η αυτοκρατορία με τις παλιές πρακτικές. Αυτό που θ ακολουθούσε, θα ήταν μία χαώδης κατάσταση στην οποία οι λαοί θα ζούσαν κάτω από συνθήκες σκληρής εκμετάλλευσης  και οι πόλεμοι θα ήταν η αιώνια κατάσταση. Οι μορφωμένοι κάθε λαού θα εκμεταλλεύονταν και θα σκότωναν ομόφυλούς τους, για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Απ  αυτήν τη χαώδη κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά, μέσω των αγώνων των διαδόχων, προέκυψαν τα μεγάλα ελληνιστικά βασίλεια.

Για να μπορέσει ο αναγνώστης να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει αυτή η περίοδος, θα πρέπει ν αντιληφθεί τα δεδομένα. Ο Αλέξανδρος με την ενέργειά του να μην αφήσει διάδοχο, σε συνδυασμό με την τέλεια εικόνα του βασιλιά που άφησε πίσω του, δημιούργησε την ακόλουθη κατάσταση: οι λαοί της Ανατολής που δεν είχαν καμία δημοκρατική παράδοση, δεν ήταν δυνατό να επιδιώξουν τη δημοκρατία ως διάδοχη κατάσταση. Σ  αυτούς φαινόταν η βασιλεία ως το ιδανικό πολίτευμα και το πρόβλημά τους ήταν στο διάδοχο άνθρωπο και όχι στη διάδοχη ιδεολογία. Οι Έλληνες αντίθετα είχαν τη δυνατότητα ν αντιληφθούν το πρόβλημα, αλλά δεν τους συνέφερε. Ήταν προτιμότερο γι αυτούς ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους να υπάρξει βασιλιάς και άρα σύστημα, ώστε να το υπηρετούν ζώντας σε βάρος των λαών. Με τη διάσπαση της αυτοκρατορίας δημιουργήθηκαν όμοια μεταξύ τους συστήματα, που με τη σειρά τους δημιουργούσαν θέσεις εργασίας, που προσέφεραν υπεραξία.

Τα βασίλεια εκείνης της εποχής ήταν αιώνες μπροστά από τα ευρωπαϊκά βασίλεια του Μεσαίωνα. Υπήρχαν οι βασιλιάδες, ένα ανώτερο στρώμα μορφωμένων μ επίπεδο μόρφωσης ανάλογο του σύγχρονου και κάτω απ αυτούς το σύνολο του λαού. Οι κοινωνίες των βασιλείων βρίσκονταν σταθερά στο βήμα τέσσερα με μόνη ιδιομορφία ότι αρχηγός του κράτους ήταν ο βασιλιάς. Οι πρακτικές τους όσον αφορά την οικονομία ή τον πόλεμο, ήταν ανάλογες με τις πρακτικές που ακολουθήθηκαν στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι η έλλειψη του συνόλου των μορφών παραγωγής δεν έδινε τη δυνατότητα εμφάνισης διαστημάτων οικονομικής ακμής και η επιβίωση των βασιλείων ήταν συνδεδεμένη με την επέκταση.

Η οικονομική κρίση ήταν ένα μόνιμο φαινόμενο. Αν αυτό γίνει αντιληπτό, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος γιατί η ελληνική γνώση παρέμενε σε στεγανά πολεμώντας την ίδια τη φύση της. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν επιδίωκαν, αλλά κι εμπόδιζαν τη διασπορά της μέσα στις φτωχές μάζες. Η φιλοσοφία γίνεται για πρώτη φορά όργανο για την άσκηση της εξουσίας. Τα κράτη αυτά εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους γύρω αλλά και μέσα στο χώρο που λέγεται Ευρώπη δημιουργούν τις συνθήκες μετακίνησης της Βαβυλώνας. Η ιδιομορφία της λειτουργίας αυτών των βασιλείων είναι η συνεχής πολεμική δραστηριότητα. Ενώ έχουν διοικητικά συστήματα του βήματος τέσσερα, η οικονομία τους στηρίζεται στα πρότυπα του  βήματος της Βαβυλώνας. Επιβάλλεται για την επιβίωση τους συνεχής αλλαγή συνόρων. Ενώ μετά τη βιομηχανική επανάσταση δεν απαιτούνται αλλαγές συνόρων, λόγω της δευτερογενούς παραγωγής, τα ελληνιστικά κράτη αντίθετα, ενώ είναι όμοια με τα σύγχρονα, αναζητούσαν την επέκταση. Πρέπει να επεκταθούν, για να αυξήσουν τον πλούτο τους και να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι πολύ σημαντικό, γιατί προκαλεί το μίσος των γειτονικών λαών. Όταν το βασίλειο της Μακεδονίας λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, οι Ευρωπαίοι του περίγυρου αργά ή γρήγορα θ αναγκαστούν ν αμυνθούν.

Ο Θεός κατορθώνει και δημιουργεί στην Ευρώπη ένα κράτος μεγάλο κι ισχυρό, που λειτουργώντας για την επιβίωσή του προκαλεί το μίσος και άρα την ανάγκη άμυνας από πλευράς ανθρώπων, που έχουν μόνο να χάσουν εντασσόμενοι στο σύστημα. Όπως η θεία ευφυΐα κατόρθωσε την παγκόσμιο μετάλλαξη της κοινωνίας σε πατριαρχική, έτσι κατορθώνει και την παγκόσμια μετάλλαξη της κάθε κοινωνίας του κάθε λαού σ οργανωμένο σύστημα μεγάλου μεγέθους. Από εκείνη τη στιγμή έπρεπε να συνασπιστούν στο χώρο της Ευρώπης πολλές πόλεις και πολλοί λαοί, ώστε να επιτύχουν την άμυνά τους απέναντι σ  ένα τεράστιο βασίλειο. Ο τεράστιος Ευφράτης που αποτελούσε ορατό και κοινό πρόβλημα στην Ασία, ταυτίζεται με την τεράστια Μακεδονική Αυτοκρατορία. Όπως ο Ευφράτης απαιτούσε γνώση και συλλογική προσπάθεια για να ελεγχθεί, έτσι απαιτούσε και η νέα κατάσταση στην Ευρώπη.

Πριν εξετάσουμε τη διάδοχη κατάσταση, θα πρέπει πρώτα να δούμε τι συμβαίνει στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου, που ήταν το σύνολο σχεδόν του πολιτισμένου κόσμου. Από τη στιγμή που παραδόθηκε ο θρόνος της Βαβυλώνας στο Μακεδόνα βασιλιά,  αυτό που ακολούθησε στο χώρο του πνεύματος μόνο με την έννοια του “κατακλυσμού” μπορεί να παρομοιαστεί. Οι Έλληνες έχουν την τάση να ερμηνεύουν γνώσεις κι έννοιες, που είναι απρόσιτες στους δεισιδαίμονες. Στο χώρο του πνεύματος έχουμε μία τεράστια έκρηξη της οποίας όμοια δεν έχει ξαναγνωρίσει ο κόσμος. Ο άνθρωπος που έζησε εκείνη την εποχή κι είχε τη δυνατότητα επαφής με το χώρο του πνεύματος, μπορούσε να μελετήσει το σύνολο της γνώσης των ανθρώπων. Υπήρχε διαθέσιμη η γνώση όλων των λαών για το Θεό και η γνώση των ανθρώπων που γέννησαν τη δημοκρατία. Παρουσιαζόταν ένα πραγματικό πανδαιμόνιο δεδομένων, που έπρεπε να μελετηθούν και να ταξινομηθούν.

Όλη αυτή η κατάσταση επέβαλε την ανάγκη καθιέρωσης μίας κοινής γλώσσας, που θα κάλυπτε με την ποιότητά της τις απαιτούμενες προδιαγραφές. Η γλώσσα αυτή ήταν η ελληνική στην αττική της μορφή κι αυτή επιβλήθηκε. Αυτά τα αναφέρουμε γιατί εκ πρώτης όψεως θα πίστευε κάποιος ότι η ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε λόγω της καταγωγής του Αλεξάνδρου και του παγκοσμίως κυρίαρχου λαού των Ελλήνων. Αυτό βέβαια είναι λάθος, γιατί οι Έλληνες ήταν ολιγάριθμοι σε σχέση με τους Ασιάτες και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να επιβάλλουν τη γλώσσα τους. Η ελληνική γλώσσα καθιερώθηκε ως κοινή, γιατί οι ανάγκες το επέβαλαν. Η τεράστια πνευματική έκρηξη δημιουργούσε τρομερά δύσκολες συνθήκες λόγω του όγκου των δεδομένων. Οι σοφοί όλων των λαών, αν ήθελαν να παραμείνουν στο χώρο του πνεύματος, έπρεπε να μάθουν την ελληνική. Η υπεράνω συνόρων πνευματική τάξη των ανθρώπων έπρεπε να βρει ένα μέσο συνεννόησης κι αυτό έπρεπε να είναι το τελειότερο.

Η ελληνική γλώσσα είναι η τελειότερη γλώσσα, που υπάρχει στον κόσμο. Αυτό το συμπέρασμα φαίνεται αρχικά υποκειμενικό κι αυθαίρετο, αλλά αν μελετηθεί σε βάθος δεν είναι. Η γλώσσα των Ελλήνων δεν είναι η τελειότερη, επειδή οι Έλληνες ήταν υπερευφυείς και μπόρεσαν να την εφεύρουν, αλλά γιατί είναι η γλώσσα του Θεού. Ο Θεός έδωσε στους Έλληνες τη γλώσσα που μιλά Αυτός και ο Υιός Του. Απλά οι Έλληνες καλλιέργησαν τη γλώσσα και, μέσω των συνθηκών που ο Θεός εξασφάλισε, την έφτασαν στο τέλειο επίπεδο. Αυτή η δωρεά του Θεού αποκαλύπτεται μόνον αν αντιληφθεί  κάποιος τη σημασία των Επών. Μέσω των Επών διαδόθηκε αυτή η γλώσσα στο σύνολο του ελλαδικού χώρου. Ακριβώς επειδή τα Έπη υμνούσαν ήρωες κοινής καταγωγής, η διάδοσή τους δε βρήκε το παραμικρό εμπόδιο. Οι πατριαρχικές κοινωνίες των διαφόρων ελληνικών φυλών, επειδή ωφελούνταν κατά την άσκηση εξουσίας, προώθησαν τη γνώση των Επών και μ  αυτόν τον τρόπο έμμεσα τη γνώση της γλώσσας των Επών. Η μεγάλη Αθήνα η κορωνίδα του ελληνικού πολιτισμού καθιέρωσε τα Έπη ως βασική παιδεία των πολιτών της και μετά άρχισε να γεννά το ανεπανάληπτο έργο της. Η κοινή γλώσσα Επών και φιλοσοφίας ήταν αυτή που καθιερώθηκε ως κοινή για τους λαούς.

Είναι τέλεια γλώσσα γιατί είναι η μόνη γλώσσα, που μπορεί να εκφράσει το σύνολο των εννοιών, που απασχολούν τον άνθρωπο ως πνευματικό ον. Είναι η γλώσσα μέσω της οποίας γεφυρώνεται η απόσταση της γνώσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Αυτή η γλώσσα καλύπτει τις απαιτήσεις του θεϊκού Σχεδίου, εφόσον είναι η μόνη, που μπορεί να εκφράσει με τελειότητα τη γνώση του Θεού και να παραμείνει κλειδωμένη. Είναι γλώσσα αθάνατη, γιατί έχει τη δυνατότητα να γεννά λέξεις, που από μόνες τους εκφράζουν τεράστιους όγκους γνώσης. Η λέξη “δημοκρατία” είναι μία σύνθετη λέξη, που για ένα γνώστη της γλώσσας εκφράζει μία ιδεολογία. Ο Έλληνας όταν μιλά, μπορεί μέσα σε μία πρόταση να εκφράσει την άποψή του, δείχνοντας τη γνώση του όσον αφορά τα δεδομένα, χωρίς να χρειάζεται να επεξηγήσει. Λέει, για παράδειγμα, ότι λατρεύει τη δημοκρατία. Η άποψή του είναι ότι τη λατρεύει κι αυτό ενδιαφέρει. Δεν έχει ανάγκη ν  αναλύσει τη γνώση του για τα κοινωνικά συστήματα και ό,τι άλλο αφορά τον άνθρωπομέλος της κοινωνίας. Η λέξη αναλαμβάνει να περιγράψει απόλυτα αυτό, που, για ν αναλυθεί, απαιτεί ώρες ανάλυσης. Ακόμα κι ο Έλληνας που δεν έχει την ίδια γνώση, μπορεί ν αντιληφθεί από τη λέξη και μόνον τι ακριβώς περιγράφεται.

Οι Έλληνες ήταν απόλυτα φυσικό να θεωρούν τους υπόλοιπους ως βαρβάρους, γιατί δεν υπήρχε δυνατότητα επικοινωνίας. Πώς μπορούσε να εξηγήσει ένας Έλληνας σ  ένα Βαβυλώνιο την έννοια της “αυτοθυσίας”; Έπρεπε να εξηγήσει ένα τεράστιο πλήθος εννοιών, που κι αυτό απαιτούσε παιδεία. Ο Έλληνας, εξαιτίας της παιδείας που προσφέρουν τα Έπη και της σχέσης μεταξύ αυτών και της γλώσσας, είτε έχει ειδική γνώση είτε όχι, αντιλαμβάνεται την έννοια και στην απλή αναφορά της. Τα Έπη από τη φύση τους προσφέρουν υψηλή στάθμη παιδείας κι επειδή αποτελούν τη βάση της ανώτατης, δίνουν τη δυνατότητα σ αυτόν που τα κατέχει, να μπορεί να παρακολουθεί άνετα το σύνολο των όσων δημιουργεί η ανθρώπινη διανόηση. “Αυτοθυσία” για το σύνολο των Ελλήνων είναι η θυσία, που δεν επιβάλλεται από εξωγενείς παράγοντες, αλλά προκαλείται από εσωτερικά κίνητρα. Αρκεί ο Έλληνας να σκεφτεί την περίπτωση του Αχιλλέα και τα Έπη αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα. Τον κύριο όγκο των πληροφοριών τον φέρουν τα Έπη και οι λέξεις παραπέμπουν απλά στο σημείο αναφοράς. Η γνώση των εννοιών όπως η “βασιλεία”, η “κυριότητα, η “φιλοξενία”, η “δικαιοσύνη”, δε λαμβάνεται από το σύστημα, επομένως όπως συμφέρει τους κρατούντες, αλλά απευθείας από τα στόματα των ηρώων και άρα απ Αυτόν που έδωσε τα Έπη στους ανθρώπους. Έτσι όταν ο Έλληνας μιλά με Έλληνα, εκφράζει σύνθετες απόψεις μ απλό τρόπο, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα και παραλληλισμούς. Αρκεί να παρομοιαστεί ένας διεφθαρμένος άρχοντας με τον Αγαμέμνονα και όλοι οι Έλληνες θ αντιληφθούν, εξαιτίας των Επών, γιατί ακριβώς κατηγορείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Αχιλλέα. Πώς μπορεί ένας Ασιάτης να καταλάβει την αυτοθυσία των ελεύθερων ανθρώπων στους περσικούς πολέμους, τη στιγμή που δε λαμβάνει έτοιμη γνώση από κάποια προσιτή πηγή, για το ποιες εσωτερικές δυνάμεις κινούν τον άνθρωπο και τα πάντα γι αυτόν είναι υποταγή στην εξουσία; Ο Θεός μέσω των Επών έδωσε μία τέλεια γλωσσική βάση στους Έλληνες και μέσω αυτής γεννιούνται πλήθος λέξεων, που ακολουθούν την ανθρώπινη ευφυΐα. Από τη στιγμή που τα πάντα εξαρτώνται από τη Σοφία του Θεού και η Θέωση από τη μετάγγιση αυτής της Σοφίας, ήταν απαραίτητο να δοθεί το μέσον. Οι αριθμοί δείχνουν ότι, Ομηρικά Έπη = Δωρεά του Θεού = 54, κι από τη στιγμή που τα Έπη γέννησαν τη γλώσσα των Ελλήνων, εννοείται ότι και η γλώσσα είναι δωρεά.

Σ αυτό το σημείο έχουμε και την επιβεβαίωση της θεωρίας μας για το Θεό-Πατέρα και το Θεό-Μητέρα. Οι Έλληνες έχουν το Θεό μητέρα και συνεπώς τους δίνονται τα πάντα στο σύνολό τους. Μέσα σ αυτό το σύνολο είναι και η γλώσσα του Θεού. Ο αναγνώστης εύκολα κατανοεί μέσω αυτής της απειροελαχίστου βάθους ανάλυσης, γιατί δεν επεκτάθηκε η ελληνική γλώσσα στο σύνολο των τάξεων. Ήταν αδύνατο ν αφήσουν οι Έλληνες, που είχαν συμφέροντα από τη γνώση, τους φτωχούς ν αντιλαμβάνονται έννοιες, που ήταν αντίθετες μ αυτά. Ο ανατολίτης δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση ούτε να υποψιάζεται τι σημαίνει άτομο, δικαίωμα, δημοκρατία.

Απ αυτήν την τακτική της υποκρισίας έχουμε μία τεράστια αλλαγή στη  διάδοση της παιδείας, που ήταν συνειδητή επιλογή του συστήματος. Το ελληνικό πνεύμα, ενώ μέχρι τότε ήταν ελεύθερο κι οι Έλληνες ευτυχείς, όταν κατάφερναν να το μεταδώσουν, μέσω της υπεραξίας αποκτά χαρακτηριστικά πέρα από την ελληνική λογική. Το ελληνικό πνεύμα γίνεται μία γνώση της οποίας δυνατότητα απόκτησης είχαν όσοι ήταν φυσικά παιδιά Ελλήνων κι όσοι είχαν την οικονομική ευχέρεια. Οι Έλληνες φιλόσοφοι έπαψαν να διδάσκουν και να ρητορεύουν σε δημόσιους χώρους, γιατί απολάμβαναν οικονομικά οφέλη διδάσκοντας τα παιδιά των εκλεκτών. Η κοινωνία που γκρέμισε τα στεγανά των εκλεκτών κι ύμνησε την αξία του ατόμου έναντι οικονομικής παροχής, δημιουργεί συνθήκες μίας κοινωνίας που νίκησε. Τα παιδιά των Ασιατών εκλεκτών δεν παίρνουν πλέον μόνον τη γνώση του συστήματος που υπηρετούν, αλλά και γνώση φιλοσοφίας, που επιτρέπει στον άνθρωπο να εκμεταλλεύεται άλλο άνθρωπο χωρίς  φθορά. Διατηρούν για τους φτωχούς το σύνολο των παραδόσεων, που τους καθηλώνει στην αθλιότητα, ενώ αυτοί απολαμβάνουν μέσω της γνώσης τους τον κοσμοπολιτισμό. Ο Σύριος άρχοντας ξέρει να μιλά, όταν τον συμφέρει, για δικαιώματα κι ελευθερίες, αλλά όταν οι δούλοι του απαιτούν τα δικά τους δικαιώματα, μετατρέπεται σ άθλιο θηρίο της πατριαρχικής κοινωνίας. Σ αυτούς προτείνει να παντρεύονται σε πολύ μικρή ηλικία, να υπακούν στον πατέρα εξουσία και να φοβούνται την οργή του Θεού.

Το σύνολο των αναγκών των συστημάτων διοίκησης οδήγησε και στην ανάπτυξη νέων επιστημών, που αφορούσαν την κατανομή της εξουσίας ανάμεσα στους διαχειριστές της.  Τα μεγάλα πνευματικά κέντρα της εποχής άρχισαν πλέον να παράγουν, όχι φιλοσόφους κι ελεύθερα πνεύματα, αλλά θλιβερούς διαχειριστές της εξουσίας. Η μεγάλη Αθήνα μεταλλάσσεται κι αυτή.. από κοιτίδα πολιτισμού γίνεται σκοτεινό κέντρο παραγωγής εκλεκτών. Άθλιοι απ όλο τον κόσμο συνέρεαν για να πάρουν τη γνώση, που θα τους επέτρεπε να ζουν σε βάρος των άλλων. Η Αθήνα είναι το πρώτο μεγάλο πανεπιστήμιο του κόσμου. Η λογική της και η φιλοσοφία της ήταν ίδιες με των σύγχρονων πανεπιστημίων. Οι εκλεκτοί μεταξύ τους κατανοούν δικαιώματα κι αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, όταν τους συμφέρει, αλλά όταν επιστρέφουν στις πατρίδες τους όλα αυτά τα ξεχνούν και δρουν με τον πιο άθλιο τρόπο. Όπως ακριβώς σήμερα οι φοιτητές αγωνίζονται για τα δικαιώματα του λαού μέσα στο πανεπιστήμιο κι όταν αποφοιτήσουν και βολευτούν με την υπεραξία, ξεχνούν τα πάντα πίνοντας το αίμα των φτωχών. Όση πιθανότητα έχει κάποιος να δει σήμερα ένα μηχανικό ν αγωνίζεται υπέρ των εργατών, άλλη τόση είχε τότε να δει Έλληνα ν αγωνίζεται υπέρ  των Ασιατών.

Η κατάρρευση των ελληνιστικών βασιλείων έγινε σ ελάχιστο χρόνο, γιατί παρ όλη τη στεγανοποίηση της γνώσης, η διασπορά της είχε γίνει σε τόσο μεγάλη έκταση, ώστε ήταν αδύνατο να μην επέλθει κατάρρευση. Όταν το σύστημα στο βήμα τέσσερα δεν μπορεί να δώσει υπεραξία, τότε καταρρέει. Όταν Έλληνες, αλλά και Ασιάτες με γνώση, έπρεπε να δουλέψουν σαν δούλοι για να επιβιώσουν, τότε φυσικό είναι να θυμηθούν τα σχετικά με τη δημοκρατία. Αυτό που έχει σημασία για το Μυστικό Σχέδιο, είναι το γεγονός ότι το σύστημα απέκτησε τρομερές γνώσεις όσον αφορά τη διαχείριση της εξουσίας, πράγμα που σημαίνει ότι τα σφάλματα, που το οδήγησαν στην κατάρρευση, ήταν γνωστά και ήταν δυνατό στο μέλλον σε ανάλογες καταστάσεις ν αποφευχθούν. Ο Θεός εγκατέλειψε οριστικά την Ασία κι ανέτειλε το άστρο της Ρώμης.

Κλείνοντας η ελληνιστική περίοδος τον κύκλο της, ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει την επιδίωξη του Θεού μέσω αυτής. Ο Θεός κατάφερε να εδραιώσει ένα σύστημα μεγάλο κι ισχυρό στο χώρο της Ευρώπης και να του δώσει μία άπειρη γνώση, που είναι ικανή να παγιδεύσει το σύνολο των ανθρώπων. Αν η Ρώμη δεν τύχαινε της προσοχής και της μέριμνας του Θεού, θα ήταν άλλη μία κοινωνία βαρβάρων, που μέσα σ ελάχιστο χρονικό διάστημα θα εξαφανιζόταν, όπως άπειρες όμοιες της. Το βασίλειο της Μακεδονίας με τον πλούτο του και την παρακμή του ήταν ο πειρασμός που έδωσε το κίνητρο και παγίδευσε τους Ρωμαίους. Ήταν θέμα χρόνου οι βάρβαροι Ρωμαίοι να επιτεθούν και να νικήσουν ένα λαό, που ξεπούλησε τη δύναμη που τον κρατούσε στη ζωή. Η κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, επειδή συνοδεύτηκε από λεηλασία μεγάλης κλίμακας, έκανε εύκολη υπόθεση την παγίδευση των ανθρώπων της Ρώμης μέσα στο σύστημα. Ένας Ρωμαίος ακόμα και με την πιο ταπεινή ευφυΐα, έβλεπε ότι τον συνέφερε να υποτάσσεται στις εξουσίες των αρχόντων του, από τη στιγμή που η ισχύς της Ρώμης είχε τη δυνατότητα να συγκεντρώσει πλούτο. Η ιδιομορφία της κοινωνίας της Ρώμης ήταν ότι βρισκόταν στο βήμα της Βαβυλώνας, τη στιγμή που το σύνολο του πολιτισμένου κόσμου άγγιζε τα όρια της εξέλιξης και η βάση του ήταν στο βήμα τέσσερα. Ενώ, μέχρι τότε, η Ευρώπη διέθετε χαλαρά κοινωνικά συστήματα και η Ασία ήταν η απειλή με το τέλος της ελληνιστικής περιόδου οι όροι αντιστρέφονται.

Back to content | Back to main menu