Κορυφή σελίδας
Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μυστικό Σχέδιο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Μυστικό Σχέδιο

Η δύναμη της δομής των Ιουδαίων είναι οι Εντολές, που είναι ανίκητες και το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία τους, είναι αποτέλεσμα των πνευματικών δικαιωμάτων πάνω σ’ αυτές τις Εντολές. Η κοινωνία των Ιουδαίων βρέθηκε μπροστά, όσον αφορά τις αντιλήψεις της, μόνον από την κοινωνία της Βαβυλώνας των ανθρωποθυσιών. Είναι η πιο καθυστερημένη κοινωνία ανάμεσα στις κοινωνίες των εθνών εδώ και δεκάδες αιώνες. Ο άνθρωπος που γεννιέται μέσα σ’ αυτήν, βασανίζεται από την ώρα που γεννιέται μέχρι την ώρα που πεθαίνει. Είναι απλά θέμα τύχης να νιώσει λίγη χαρά στη ζωή του. Είναι υποχρεωμένος να υπακούει τον πατέρα του καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, να παίρνει και να σέβεται τη γυναίκα που του δίνουν και όχι αυτή που θέλει και σ’ όλη τη ζωή του γενικά να είναι ευθυγραμμισμένος με τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων.

Όλα αυτά από μόνα τους δείχνουν την ασφυκτική πίεση που ασκείται πάνω στους ανθρώπους του έθνους αυτού. Η δυνατότητα εφαρμογής των πρακτικών αυτών προέρχεται από τη γνώση για το Θεό και τη θεία τιμωρία. Ο Ιουδαίος φοβάται την τιμωρία και το σύστημα ευνοεί τη γέννηση αυτού του φόβου και δημιουργεί συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες. Η γνώση του συστήματος είναι, όπως είδαμε, αυθεντική και προέρχεται από τον Ίδιο το Θεό. Η διαφορά όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι πάνω σ’ αυτήν τη γνώση έχουν προστεθεί χιλιάδες εντολές αθλίων υποκριτών πρεσβυτέρων, που δημιουργούν σύγχυση. Ο νεαρός Ιουδαίος δεν μπορεί να δράσει κατά τα πρότυπα που δρα ο νεαρός Έλληνας, γιατί ο Θεός Κύριος είναι Ένας και Μοναδικός κι εκλεκτός Του ο Μωυσής. Δεν έχει την πολυτέλεια να γνωρίζει, όπως ο Έλληνας, μερικά στοιχειώδη πράγματα, που προκαλούν την εύνοια του Θεού. Γι’ αυτόν ο κόσμος είναι φτιαγμένος με τη λογική των Εντολών κι επομένως τυχόν ανυπακοή επισύρει την ανάλογη τιμωρία. Πώς είναι δυνατό να σκεφτεί ο Ιουδαίος, όταν έχει γνώση του παρακάτω: (Πράξ. Αποστ. 3.22-3.24) "Μωυσής μεν γαρ προς τους πατέρας είπεν ότι προφήτην υμίν αναστήσει Κύριος ο Θεός υμών εκ των αδελφών υμών ως εμέ. αυτού ακούσεσθε κατά πάντα όσα αν λαλήση προς υμάς. έσται δε πάσα ψυχή, ήτις εάν μη ακούση του προφήτου εκείνου, εξολοθρευθήσεται εκ του λαού." (Ο Μωϋσής είπε εις τούς πατέρας μας, Κύριος ο Θεός σας θά εγείρη γιά σάς προφήτην από σάς τούς ιδίους όπως ήγειρε εμέ.. αυτόν νά ακούσετε εις όλα όσα θά σάς πή. Αλλ' όποιος δέν ακούση τόν προφήτην εκείνον θά εξολοθρευθή από τόν λαόν.). Βλέπουμε εδώ αυτό που αναφέραμε σ’ άλλο σημείο. Η συγκεκριμένη άποψη είναι του Μωυσή και όχι του Θεού. Για τιμωρία αυτού του είδους μιλά ο Μωυσής και όχι ο Θεός. Απ’ αυτήν την έκφραση γεννήθηκαν οι συνθήκες Σταύρωσης του Χριστού, αλλά και κάθε όμορφου ανθρώπου, του οποίου η άποψη έθιγε το σύστημα. Ο νεαρός Ιουδαίος τι μπορεί να κάνει; Ποιος είναι ο προφήτης; Αυτός που μιλά όμοια με το Θεό κι είναι ο όμορφος νέος, ο Χριστός; Η μήπως ο άθλιος πρεσβύτερος, που δε σκέφτεται τίποτε άλλο, παρά να βασανίσει τους ανθρώπους; Ο λαός ποιον θ’ ακολουθήσει; Αυτόν που κατακτά την ψυχή του με την ομορφιά των λόγων του ή τον άθλιο που αναγνωρίζει το σύστημα; Από τη στιγμή που το σύστημα είναι τύπου Βαβυλώνας και οι δήθεν εκλεκτοί κατέχουν την απόλυτη γνώση, είναι αυτονόητο ότι ο προφήτης είναι αυτός που υπηρετεί το σύστημα και όχι ο νέος, που αγαπά το Θεό και τους ανθρώπους.


Από τη στιγμή που ο Μωυσής αφήνει πίσω του αυτόν το λόγο δίνοντας εντελώς αυθαίρετα στο λαό τη δυνατότητα να δολοφονήσει ένα παιδί του, οι δρόμοι των νεαρών Ιουδαίων περιορίζονται. Ο νεαρός Ιουδαίος ή θ’ ακολουθήσει το σύνολο των υποδείξεων του συστήματος ή θα αγωνιστεί εναντίον του με κίνδυνο της ζωής του ή θα διαχωρίσει τον εαυτό του από το έθνος. Το πρώτο είναι το πιο πιθανό λόγω φόβου. Το δεύτερο είναι η επιλογή του Χριστού και το τρίτο σημαίνει Λύτρωση για τον άνθρωπο, αλλά χωρίς κανένα νόημα για το λαό. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Έλληνας και ν’ ακολουθήσει το δρόμο του, αλλά το έθνος του θα παραμείνει δυστυχισμένο στο σύνολό του, αφού όσοι παρέμειναν δέχονται τις ανθρώπινες εντολές. Το ιουδαϊκό έθνος με τη βοήθεια αυτών των συνθηκών μένει πάντα συμπαγές. Δε δημιουργούνται τάσεις, γιατί απλούστατα  οι άνθρωποι, που είναι φορείς των τάσεων, είναι εκτός έθνους.


Ένα παράδειγμα που θα βοηθήσει τον αναγνώστη να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνουν τα παραπάνω είναι ότι ο Ιουδαίος, ακόμα και σήμερα, μία αναπνοή πριν το 2000, που ο άνθρωπος έχει κατακτήσει τα πάντα, δεν έχει δικαίωμα να ερωτευτεί όποια θέλει. Τα παιδιά ενός Ιουδαίου με μη Ιουδαία δε θεωρούνται Ιουδαίοι. Το σύστημα πολεμά την ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, θέτοντας εκτός έθνους τα παιδιά του. Δεν επιτρέπει στο Θεό να ενώσει μέσω του έρωτα τους Ιουδαίους, κάνοντάς τους μοιχούς. Αν αυτός ο άνθρωπος αγαπήσει κάποιον που δεν ανήκει στο έθνος του, από τη στιγμή που παντρεύεται έναν ομοεθνή του, επειδή το επιθυμούν οι άθλιοι, τι άλλο εκτός από μοιχός μπορεί να είναι; Σ’ αντίθεση με τους Έλληνες τους οποίους ενώνει η κοινή παιδεία, οι Ιουδαίοι ακολουθούν άλλους δρόμους. Δεν υποχρεώνουν μόνον τον Ιουδαίο να διδάξει στα παιδιά του την Παλαιά Διαθήκη, αλλά τον υποχρεώνουν να παντρευτεί Ιουδαία. Το ιουδαϊκό έθνος, που παρουσιάζεται συμπαγές όλους αυτούς τους αιώνες, στην πραγματικότητα αιμορραγεί χάνοντας συνεχώς παιδιά του  κι αυτό που βλέπουμε ως έθνος είναι το σύνολο των ανθρώπων, που δέχτηκαν τη θυσία και παρέμειναν μέσα στο σύστημα.


Παρ’ όλ’ αυτά, ο Θεός δεν έπαψε ποτέ ν’ αγαπά και να φροντίζει το έθνος το οποίο Αυτός το δημιούργησε δίνοντας στο σύστημα του χαρακτηριστικά μοιχαλίδας, ώστε να γεννήσουν τον Υιό Του με χαρακτηριστικά Κυρίου. Οι Ιουδαίοι είναι η δόξα του Θεού, δηλαδή η αιώνια δόξα. Ιουδαίοι = Αιώνια δόξα = Δόξα του Θεού  = Χριστός = 46. Αυτό το οποίο αναζητούσε ο Θεός από τους Ιουδαίους ήταν μία γνώση, που θα είχε την ιδιότητα να φέρει μέσα της την τέλεια γνώση του Θεού, χωρίς να επιτρέπει τη λυτρωτική της δράση. Όπως οι Ιουδαίοι έχοντας τις Δέκα Εντολές δεν είδαν ποτέ τη Λύτρωση, έτσι κι αυτοί που θα υιοθετούσαν την τέλεια γνώση του Χριστού δε θα έπρεπε να έχουν δυνατότητα Λύτρωσης ως σύνολο, μέχρι την εκπλήρωση του Σχεδίου.


Η διαφορά που αφορά τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς είναι ότι οι Ιουδαίοι δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα Λύτρωσης, ούτε ως σύνολο ούτε ως άτομα. Αντίθετα οι χριστιανοί, από τη στιγμή που ο κόσμος έχει τη γνώση των Ελλήνων, πάντα έχουν τη δυνατότητα Λύτρωσης σε προσωπικό επίπεδο. Την Παλαιά Διαθήκη τη χρειαζόταν ο Θεός, γιατί είναι η μόνη γνώση, που οδηγεί στην παντοκρατορία και θα δούμε πώς. Από τη στιγμή της εμφάνισης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είδαμε ότι το σύστημα της Ρώμης λειτουργούσε σύμφωνα  μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μέσω της λατινικής γλώσσας διατηρούσε τη γνώση σε στεγανά και μ’ αυτόν τον τρόπο γεννούσε εκλεκτούς. Το ενδιαφέρον του Θεού ήταν απόλυτα στραμμένο προς τη Δύση γιατί προς αυτήν τη διεύθυνση μπορούσε να εξελιχθεί το Σχέδιο. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταλαμβάνοντας το σύνολο της Δυτικής Ευρώπης, κατόρθωσε και για ικανό χρονικό διάστημα διατήρησε την κατοχή ενός χώρου, που δεν πληρούσε καμία προδιαγραφή εντάξεως μέσα σε σύστημα. Οι Γαλάτες ή τα γερμανικά φύλα δεν είχαν κανένα όφελος απ’ αυτήν τη νέα κατάσταση. Το σημαντικό, όμως, σ’ αυτό το σημείο είναι η μεταφορά  γνώσης, που επέτρεψε την επιβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για ορισμένο χρονικό  διάστημα. Στο σύνολο του ευρωπαϊκού χώρου  σκορπίστηκε η ελληνική γνώση μέσω της λατινικής γλώσσας κι αυτό αποτέλεσε τη βάση της παιδείας των λαών. Όπως ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να καταλάβει τη Δυτική Ευρώπη, έτσι και η ρωμαϊκή κυριαρχία δεν μπορούσε ν’ αντέξει στο χρόνο.


Η ιδιομορφία της ελληνικής γνώσης που οδηγεί, αργά αλλά σταθερά στην αμφισβήτηση, ήταν αδύνατο να μη φθείρει το από τα δεδομένα χαλαρό σύστημα. Οι λαοί της Δύσης στις αρχές της ρωμαϊκής περιόδου γοητεύτηκαν από την ισχύ αλλά και το πνεύμα της Ρώμης κι άντλησαν γνώση που θεωρούσαν χρήσιμη. Με την πάροδο του χρόνου το κέρδος της γνώσης σε σχέση με την καταπίεση ήταν απειροελάχιστο κι ήταν θέμα χρόνου η κατάρρευση του συστήματος. Αυτό δεν έγινε, επειδή οι εκλεκτοί που γεννήθηκαν ανάμεσα στους λαούς της Δύσης θέλησαν να προστατεύσουν τους λαούς τους, αλλά γιατί η γνώση τους δεν τους έδινε εξουσία. Γεννήθηκαν Έλληνες-Γαλάτες ή Γερμανοί, αλλά δεν υπήρχαν όλες εκείνες οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι λαοί θα δέχονταν να ζουν οι άθλιοι σε βάρος τους. Ο Χριστός εμφανίζεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή και πετυχαίνει να δώσει στο σύστημα έναν τρομερό κι ανίκητο Λόγο κι επιπλέον ν’ αφήσει τη διαχείριση αυτού του Λόγου σε Ιουδαίους. Αυτό σημαίνει ότι σε μία εποχή κατά την οποία η παιδεία των Ρωμαίων ήταν έτοιμη να νικήσει τη δωδεκάδελτο, κι επομένως να σπρώξει την κοινωνία στο βήμα τέσσερα, εμφανίζεται μία τέλεια γνώση, που δε νικιέται από την παιδεία, αλλά συνοδεύεται από την ιουδαϊκή παράδοση, που ευνοεί το σύστημα και καθηλώνει την κοινωνία στο βήμα της Βαβυλώνας. Η τελειότητα Του Σχεδίου απαιτούσε να γεννηθεί ο Χριστός κατά τη διάρκεια της κοσμοκρατορίας της Ρώμης, αλλά η μεγάλη μάχη του Πνεύματος να δοθεί επί κοσμοκρατορίας της Νέας Ρώμης ή Κωνσταντινούπολης.


Αυτό το λεπτό σημείο έχει μεγάλη σημασία .. η Ρώμη είναι απόλυτα προετοιμασμένη ν’ ασκεί μόνον εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο του δυναμικού της θα πρέπει να εξαντλείται σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Μία μεγάλη πνευματική μάχη στο χώρο της θέτει σε κίνδυνο τη μονολιθικότητα του συστήματος εξουσίας και δημιουργεί τάσεις κι επομένως κινδύνους. Με τη λογική της Ρώμης, αν δινόταν η γνώση του Χριστού απευθείας σ’ αυτήν, ακόμα κι αν αντιλαμβανόταν το σύστημά της τα οφέλη αυτής της γνώσης, ήταν αδύνατο να εξαπλωθεί ο χριστιανισμός. Η ιουδαϊκή φιλοσοφία και η απόλυτη εξουσία, που προκύπτει απ’ αυτήν, θ’ απωθούσε το σύνολο του πνευματικού κόσμου της εποχής και κατά συνέπεια τους Έλληνες. Αν η Ρώμη προσπαθούσε να επιβάλλει το χριστιανισμό, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα χανόταν και μαζί μ’ αυτήν ο Λόγος Του Χριστού.


Η θεϊκή ευφυΐα κατορθώνει πάλι το ακατόρθωτο. Στρέφει την πλάτη στη Ρώμη και δίνει καθαρά πια την κοσμοκρατορία στους Έλληνες. Οι Έλληνες, αγωνιζόμενοι πάλι εκ του πονηρού, εξαντλούν το σύνολο της ευφυΐας, αλλά και της γνώσης τους, κι αναλαμβάνουν να χτίσουν το νέο σύστημα. Υιοθετούν απόλυτα τη διπλή γνώση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και την εφαρμόζουν με τον τελειότερο τρόπο. Εκμεταλλεύονται δύο κύρια δεδομένα: την παρακμή και τον εκφυλισμό της κοινωνίας στην οποία η πορνεία και η φτώχεια είναι η απόλυτη κατάσταση και την τελειότητα του Λόγου τού Χριστού.


Ο εκχριστιανισμός της Ανατολής γίνεται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι το ανώτατο επίπεδο στο οποίο οι φιλόσοφοι δίνουν τη δική τους μάχη και το δεύτερο το κατώτατο το οποίο είναι άμεσα εξαρτώμενο από την παραπάνω έκβαση, αλλά παρουσιάζει φαινομενικά τεράστια ηθική ανάκαμψη της κοινωνίας πολεμώντας την πορνεία και την ασυδοσία των εκλεκτών. Με την εμφάνιση του Λόγου του Θεού οι φιλόσοφοι χωρίζονται αυτόματα σε δύο μερίδες.. σ’ αυτούς, που υποστηρίζουν τη νέα θρησκεία και σ’ αυτούς, που την πολεμούν. Η μάχη είναι άνιση για τους δεύτερους, γιατί κατά πρώτο λόγο ο Λόγος του Θεού είναι τέλειος, ενώ κατά δεύτερον, με τον εκχριστιανισμό της βάσης παύουν να γεννιούνται διάδοχοί τους. Οι λεγόμενοι πατέρες της εκκλησίας είχαν καθαρά ελληνική παιδεία και το σύνολο του έργου τους είχε ως στόχο τους Έλληνες. Έπρεπε να νικηθούν αυτοί, που είχαν τη γνώση, αλλά και τη νοοτροπία να πολεμήσουν όχι τη γνώση του Θεού, που είναι ανίκητη, αλλά τον εξιουδαϊσμό της παγκόσμιας κοινωνίας.


Οι Έλληνες φιλόσοφοι, που μισούσαν τους χριστιανούς, δε μισούσαν το Χριστό, αλλά ένα τεράστιο ομοιογενές πλήθος του οποίου η νοοτροπία απειλούσε να βυθίσει τον κόσμο στο σκοτάδι. Ένας Έλληνας φιλόσοφος της εποχής αγαπούσε το Χριστό κι αντλούσε δύναμη από το Λόγο Του, αλλά ταυτόχρονα μισούσε τους αγράμματους χριστιανούς, γιατί έβλεπε καθαρά ότι ήταν έτοιμοι να γίνουν υποχείριο του κάθε άθλιου διαπράττοντας εγκλήματα. Το Χριστό οι Έλληνες τον αναγνώρισαν πρώτοι ως Υιό του Θεού γιατί είχαν αυτήν τη δυνατότητα μέσω της γνώσης. Η εξουσία όμως πάνω στις μάζες των χριστιανών δινόταν μέσω πνευματικών δικαιωμάτων, συνεπώς σε δούλους. Αυτό σήμαινε ότι οι Έλληνες αναγνώρισαν τον Υιό του Θεού και οι δούλοι απ’ αυτήν την αναγνώριση πολλαπλασίασαν τις εξουσίες τους κι έστρεψαν τους χριστιανούς εναντίον  των Ελλήνων, όταν πια δεν τους χρειάζονταν. Η υστερία των χριστιανών εναντίον οτιδήποτε ελληνικού εκείνη την εποχή ήταν μία υστερία κατευθυνόμενη, που στόχο της είχε να μετατρέψει σε ταμπού κάθε γνώση, που προερχόταν από την παιδεία των Ελλήνων. Οι Έλληνες ταυτίστηκαν με τους εθνικούς των Γραφών και οι άνθρωποι αφέθηκαν στα χέρια των αθλίων. Ο Σωκράτης που “αυτοκτόνησε”, για να  υπερασπίσει τα ιδεώδη του ελεύθερου ανθρώπου-μέλους της κοινωνίας, μετατράπηκε σε εθνικό ειδωλολάτρη και τα κτήνη που σκότωναν με την παραμικρή ευκαιρία τον οποιονδήποτε διαφωνούντα ονομάστηκαν άγιοι. Ο κύριος λόγος που επικράτησε σε πρώτη φάση στην Ανατολή ο χριστιανισμός ήταν η φτώχεια, που μάστιζε τους λαούς.


Για να καταλάβει κάποιος τι ακριβώς συνέβαινε τότε, θα πρέπει ν’ αντιληφθεί την απευθείας αναλογία του συνόλου των παραμέτρων  με τη σημερινή εποχή, προσθέτοντας τα αδιέξοδα που δημιουργούν οι ελλείψεις του συνόλου των μορφών παραγωγής. Σήμερα η κατάσταση εκείνη είναι σχεδόν όμοια με την κατάσταση, που επικρατεί στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος. Όταν καταρρέει ένα ισχυρό και καταπιεστικό σύστημα, πάντα ο εκφυλισμός της κοινωνίας είναι η διάδοχη κατάσταση. Υπήρχαν πλούσιοι έμποροι, γαιοκτήμονες κι απειροελάχιστοι εργάτες με τη μορφή που γνωρίζουμε. Υπήρχε μία τεράστια τάξη μορφωμένων, που είχε τη δύναμη και τη γνώση, είτε να υπηρετήσει είτε να πολεμήσει το σύστημα και τέλος μία απειράριθμη τάξη φτωχών για τους οποίους ακόμα και η δουλειά φάνταζε πολυτέλεια. Τα άσχημα χαρακτηριστικά που αναπτύσσονται στην κοινωνία κι  είναι τα αίτια της έντασης, εκείνη ακριβώς την περίοδο άγγιξαν τα οριακά επίπεδα.


Ας φανταστούμε πλούσιους και μορφωμένους απόλυτα όμοιους με τους σύγχρονους μεγιστάνες και φτωχούς αμόρφωτους, που δεν είχαν τη δυνατότητα να επιβιώσουν ούτε σαν δούλοι. Σε τέτοιες οριακές καταστάσεις ο εκφυλισμός των ηθών είναι η άμεση συνέπεια κι είναι τέτοιας έντασης, που προκαλεί τους πάντες. Ο πλούτος έχει τέτοια μεγάλη δύναμη που γκρεμίζει το σύνολο των ανθρώπινων αμυνών. Το φτωχό κορίτσι δεν είναι απαραίτητο να σπρωχτεί προς την πορνεία από το σύστημα, εφόσον το ίδιο το καταφέρνει η άπειρη φτώχεια. Με την πολύ μεγάλη διασπορά φιλοσοφίας και ψευδοφιλοσοφίας το σύνολο των ανθρώπων είχε μία άποψη πάνω στη ζωή, που σε γενικές γραμμές συμφέρει το σύστημα. Τα πάντα για την επιβίωση. Το κορίτσι προτιμούσε να επιβιώνει παριστάνοντας την ερωμένη του πλουσίου, παρά να σέρνεται στους δρόμους. Τα αγόρια, κι αυτά ικανοποιούσαν τις ορέξεις των άθλιων πρεσβυτέρων και των συζύγων τους.


Εδώ θ’ αναρωτηθεί κάποιος και θα πει: “είναι δυνατόν όλοι οι νέοι να έκαναν αυτά τα πράγματα;”. Όχι βέβαια, αλλά το σημαντικό σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι αυτοί που τα έκαναν ήταν αρκετοί, ώστε να προκαλούν την κοινωνία. Αυτή η πρόκληση σε συνδυασμό με τους νέους που θίγονται κι ήταν πολλοί, έδινε στην κοινωνία ορισμένα χαρακτηριστικά. Ο νέος που έβλεπε αυτήν που επιθυμούσε να μην του δίνει σημασία και να εκπορνεύεται συσχετιζόμενη με πλουσίους, μισούσε την κοινωνία. Ο θυμωμένος νέος έχει τρομερή ισχύ και αρκεί κάποιος να τον προσανατολίσει κατάλληλα και μπορεί να φτάσει ως το έγκλημα. Ο ιουδαϊσμός που ως φιλοσοφική τοποθέτηση πάνω στο θέμα της κοινωνίας είναι αναχρονιστικός κι επικίνδυνος, έχει το χαρακτηριστικό ότι επιβάλλει την τάξη. Προστατεύει το θεσμό του γάμου και η άποψή του για τη μοιχεία και την πορνεία δεν επιτρέπει περιττές πολυτέλειες.


Βλέπει ο αναγνώστης καθαρά ότι ο θυμός και το μίσος που υπήρχαν στην κοινωνία εξαιτίας της φτώχειας, ήταν καθοριστικά για την ανάπτυξη του χριστιανισμού. Οι φτωχές μάζες προσχώρησαν πρώτα, γιατί αγωνιούσαν να διαφυλάξουν τα όσα είχαν κι επιπλέον να ελπίζουν στη διαφύλαξη. Ο νέος που αντικειμενικά θίγεται από την ιουδαϊκή άποψη για το γάμο, επιζητούσε το θεσμό ελπίζοντας ότι θα έπαιρνε αυτήν που ήθελε και θα εξασφάλιζε ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον. Οι πλούσιοι εκείνης της εποχής ήταν αδύνατο να προσχωρήσουν στο χριστιανισμό, γιατί ο έλεγχος της προσωπικής τους ζωής έθιγε τα συμφέροντα τους. Η πορνεία στην ιουδαϊκού τύπου κοινωνία υπάρχει, αλλά πρέπει να είναι κάποιος φιλόσοφος για να την ανακαλύψει. Αντίθετα στην αντίστοιχη ελληνικού τύπου κοινωνία, η πορνεία είναι ορατή κι από τον πλέον άσχετο. Οι εκλεκτοί της εποχής, είτε με τη στάση τους είτε με το λόγο τους, προκαλούσαν τους φτωχούς και η ταύτιση τους με τους εθνικούς των Γραφών ήταν απλή υπόθεση.


Ο Θεός μέσω της μεταφοράς της κοσμοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη και από τα χέρια των Ρωμαίων στα χέρια των Ελλήνων πετυχαίνει τη διάδοση του χριστιανισμού στην πιο δύσκολη κοινωνία. Η διάδοση αυτή δεν έγινε τόσο γρήγορα, όσο κάποιος φαντάζεται, παρά διήρκεσε αρκετούς αιώνες. Αυτό έγινε, γιατί οι αντιστάσεις της κοινωνίας των Ελλήνων ήταν αρκετά ισχυρές κι έπρεπε ν’ αλλάξουν βασικά δεδομένα της κοινωνίας. Έπρεπε να εξαλειφθούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες, που γεννούν τη φιλοσοφία και τους φιλοσόφους. Από τη στιγμή που ο χριστιανισμός επιβλήθηκε στις φτωχές μάζες και οι ίδιοι οι λαοί μίσησαν λόγω άγνοιας την ελληνική γνώση, ήταν απλά θέμα χρόνου η μετατροπή της γενικά απείθαρχης Ανατολής σε μία κοινωνία ελεγχόμενη. Οι μόνοι που γνώριζαν την αξία της γνώσης των Ελλήνων, ήταν εκείνοι που δήθεν την πολεμούσαν ως ειδωλολατρική κι αυτοί ήταν οι ιερείς της νέας θρησκείας. Αυτοί αντλούσαν γνώση και τη χρησιμοποιούσαν κατά βούληση. Τρόμαζαν τους φτωχούς, όπως τρόμαζαν οι Ιουδαίοι τους Ιουδαίους, ενώ τους πλούσιους τους έκαναν συνεργούς στα εις βάρος των λαών εγκλήματα.


Με την πάροδο του χρόνου στο χώρο της Ευρώπης και στον ιδιαίτερο χώρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας επιβλήθηκε μία κοινωνία τύπου Βαβυλώνας, απόλυτα όμοια με την κοινωνία που σταύρωσε το Χριστό. Λέμε απόλυτα γιατί οι ιερείς των χριστιανών, όπως οι αντίστοιχοι των Ιουδαίων την εποχή της Σταύρωσης, είχαν απόλυτη γνώση λόγω Αλεξάνδρου. Η εκκλησία είχε στο μεταξύ κατακλέψει το σύνολο της πνευματικής εργασίας των λαών, που εκείνη την περίοδο βρισκόταν συγκεντρωμένη στην Αλεξάνδρεια.


Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, παύουν να γεννιούνται και συνεπώς να υπάρχουν στον κόσμο Έλληνες. Αυτοί που έχουν την ελληνική παιδεία είναι απειροελάχιστοι κι είναι οι αυτοκράτορες, οι πατριάρχες και οι δούλοι τους. Το σύνολο των υπολοίπων ακόμα και των εκλεκτών απέχουν απ’ αυτήν την παιδεία και το σύνολο της γνώσης τους περιορίζεται στα συγγράμματα των πατέρων της εκκλησίας. Η παιδεία μέσω αυτών των συγγραμμάτων είναι η πιο επικίνδυνη και για τους ανθρώπους που την παίρνουν, αλλά και για τους ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από την εξουσία τους. Οι πατέρες ήταν άριστοι γνώστες της ελληνικής φιλοσοφίας και στόχος τους ήταν να τρομάξουν ακόμα κι αυτούς, που έχουν ταυτόσημη μ’ αυτούς άποψη. Ενώ είχαν τις γνώσεις των φιλοσόφων, δεν ήταν φιλόσοφοι. Ενώ ήξεραν πώς λειτουργεί ο άνθρωπος και η κοινωνία, δεν υπηρετούσαν τους στόχους αυτούς.


Απ’ αυτήν την απόλυτη γνώση προκύπτει η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ εκλεκτών Ιουδαίων κι εκλεκτών χριστιανών. Ενώ το σύνολο της φιλοσοφίας για την κοινωνία είναι κοινό μεταξύ ιουδαϊκών και χριστιανικών συστημάτων, υπάρχει η διαφορά στην προσωπική ζωή των ιερέων. Οι Ιουδαίοι επέτρεπαν τη δημιουργία οικογένειας στους ιερείς τους, ενώ οι χριστιανοί, ακόμα και σήμερα, το απαγορεύουν. Αυτή η διαφορά προκύπτει από το γεγονός ότι η γνώση της φιλοσοφίας των πατέρων τούς υπέδειξε ότι οι άνθρωποι της υποχρεωτικής αγαμίας είναι οι πιστότεροι δούλοι. Ο άνθρωπος που αντιστέκεται στον έρωτα είναι άθλιος και μισάνθρωπος. Συνήθως μπαίνει στο χώρο της αγαμίας λόγω έλλειψης ανταγωνιστικότητας. Το πιθανότερο είναι η ύπαρξη φυσικού ελαττώματος. Από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό και υπό το φόβο των όρκων, αφήνεται στο χρόνο κι όταν πλέον γεράσει γίνεται ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει για την κοινωνία.


Επειδή η εκκλησία αντλεί ανθρώπινο δυναμικό από τη βάση —και η παραπάνω διαπίστωση δεν αποτελεί αξίωμα— φοβάται. Φοβάται τον άνθρωπο, που για διάφορους λόγους, μπαίνει στην αγαμία και μετά μετανιώνει. Αυτό βέβαια είναι σπάνιο και όταν συμβαίνει προκαλεί την άπειρη οργή της. Οι πατέρες της εκκλησίας που κινήθηκαν στο χώρο της Ανατολής, φοβούνταν όλους τους πιστούς, που ήθελαν να υπηρετήσουν τη νέα θρησκεία, είχαν την ελληνική γνώση και γνώριζαν την ελληνική γλώσσα. Επειδή αυτοί είχαν επαφή μέσω της εκκλησίας με την ελληνική φιλοσοφία, ήταν άκρως επικίνδυνοι, όταν ερωτεύονταν κι όταν τα παιδιά τους έκαναν το ίδιο. Μπορούσαν όχι μόνο ν’ ακολουθήσουν τις επιλογές τους, αλλά και να τις υποστηρίζουν. Δεν υπήρχε η ασφάλεια της κλειστής ιουδαϊκής κοινωνίας που  εμπόδιζε τέτοιου είδους εξελίξεις. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο επέβαλε την υποχρεωτική αγαμία, ώστε αυτοί που έχουν γνώση να μην αντιμετωπίζουν τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και οι απλοί άνθρωποι να μην έχουν γνώση.


Η διαφορά της Ανατολικής εκκλησίας από τη  Δυτική ήταν και πάλι η ελληνική γλώσσα. Η Ανατολική δεν μπόρεσε ποτέ να επιβληθεί στο ποίμνιο της κατά τρόπο ανάλογο της Δυτικής, γιατί απλούστατα υπήρχαν άνθρωποι των οποίων η μητρική γλώσσα ήταν η ελληνική. Το πρόβλημα δεν υπήρχε στη βάση της κοινωνίας, αλλά στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας. Οι άνθρωποι της βάσης μιλούσαν ελληνικά, αλλά δεν ήταν Έλληνες από τη στιγμή που δεν είχαν γνώση. Η ελληνική γλώσσα εκείνη την εποχή ήταν απλά άλλη μία γλώσσα. Όμως στην κορυφή το πρόβλημα ήταν τεράστιο, γιατί οι άνθρωποι που είχαν ως μητρική την ελληνική, είχαν δυνατότητα επαφής με την έτοιμη γνώση κι, όπως ήταν φυσικό, αμφισβητούσαν τις αυθαιρεσίες των ανωτέρων.


Παράλληλα με τη δύναμη της Ανατολικής χριστιανικής εκκλησίας αναπτυσσόταν αργά αλλά σταθερά και η δύναμη της Ρώμης. Ο Θεός ενδιαφερόταν πάντα για τη Δύση κι αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που μπόρεσε η Ρώμη να σταθεί στα πόδια της, το Βυζάντιο εγκαταλείφθηκε να πεθάνει. Η Σοφία του Θεού αποκαλύπτεται από την επανάληψη της πρακτικής, που έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργηθεί η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Έδωσε την αρχική γνώση στους Έλληνες κι από τη στιγμή που οι Έλληνες παγίδευσαν Έλληνες, τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Η Ρώμη πήρε ξανά έτοιμη γνώση και μ’ αυτόν τον τρόπο προστατεύτηκε το πανίσχυρο σύστημα της. Χρησιμοποίησε τη λατινική γλώσσα κατά τρόπο απόλυτα όμοιο με την πρώτη φορά κι αποτέλεσμά του ήταν η κοινωνία τύπου Βαβυλώνας και οι αιώνες του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Εκμεταλλεύτηκε τη φτώχεια των λαών με τις υποσχέσεις περί Μεσσία και σκόρπισε το σκοτάδι σ’ ολόκληρη την ήπειρο.


Οι ιερείς της ήταν ότι χειρότερο υπήρχε, εφόσον η υποχρεωτική αγαμία αφορούσε το σύνολο τους και όχι μόνον τον ανώτερο κλήρο. Εκατομμύρια άνθρωποι άκουγαν το Λόγο Του Χριστού σε γλώσσα που δεν κατανοούσαν. Άπειροι δούλοι της δίδασκαν θεωρίες για τις οποίες δε γνώριζαν από πού προέρχονται. Ο μόνος αλάθητος ήταν ο Πάπας κι είναι πλέον εύκολο να γίνει αντιληπτή η αιτία. Ήταν ο μόνος μαζί με τους καρδινάλιους της αυλής του, που γνώριζε ελληνικά κι είχε επαφή με την ελληνική γνώση. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα στη Δύση υπήρχαν άνθρωποι με χαρακτηριστικά Ελλήνων μετρημένοι στα δάχτυλα του  ενός χεριού.


Το σχίσμα μεταξύ των εκκλησιών ήταν απόλυτα φυσιολογικό, γιατί η Κωνσταντινούπολη της γνώσης ήταν αδύνατο να υποταχθεί στη Ρώμη της εξουσίας. Ήταν επίσης αδύνατο να συμβεί και το αντίστροφο, εφόσον η Ρώμη έλεγχε το σύνολο σχεδόν του κόσμου κατά τρόπο απόλυτο κι αναμφισβήτητο. Η θεωρητική διαφορά που οδήγησε στο σχίσμα, δεν είναι στην πραγματικότητα διαφορά θεολογικής φύσης, αλλά διαφορά μεταξύ άθλιων δούλων. Η Ανατολική εκκλησία πιστεύει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός, ενώ η Δυτική πιστεύει ότι εκπορεύεται και εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Ανατολική διατηρεί αυτήν τη θέση γιατί, αν δεχτεί τη θέση της Δυτικής, θα πρέπει να υποταχθεί σ’ αυτήν. Αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, από τη στιγμή που ο Χριστός δίνει πνευματικά δικαιώματα στον Πέτρο, που είναι θεωρητικά ο πρώτος επίσκοπος Ρώμης, τότε η Ρώμη είναι η άμεση δικαιούχος του συνόλου των πνευματικών δικαιωμάτων του Αγίου Πνεύματος. Η Ανατολική εκκλησία δε δέχεται τα περί Υιού και έτσι διεκδικεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.


Ούτε ένας άθλιος δε δίνει σημασία στο Λόγο του Χριστού που λέει: (Ιωάν. 14.9-14.10) "Κύριε, δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν. λέγει αυτώ ο Ιησούς. τοσούτον χρόνον μεθ' υμών ειμί, και ουκ έγνωκάς με, Φίλιππε; ο εωρακώς εμέ εώρακε τον πατέρα. και πώς συ λέγεις, δείξον ημίν τον πατέρα; ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστί;" ("Κύριε, δείξε μας τόν Πατέρα καί μάς αρκεί". Λέγει εις αυτόν ο  Ιησούς, "Τόσον χρόνον είμαι μαζί σας, καί δέν μέ εγνώρισες, Φίλλιπε;  Εκείνος πού έχει ιδή sμέ, έχει ίδή τόν Πατέρα.. καί πώς σύ λέγεις, “Δείξέ μας τόν Πατέρα”; Δέν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί καί ο Πατέρας είναι εν  εμοί;).  Ο Χριστός κι ο Πατέρας Του είναι ένα. Αυτό σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται κι από τους Δύο, που είναι Ένας κι είναι ο Θεός. Δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί η εκκλησία ότι η ιδιότητα του Υιού του Θεού έχει να κάνει με την αποστολή του Χριστού, που είναι ένα μέρος του Σχεδίου, οπότε η έκφραση της είναι το πεπερασμένο του Υιού, που τείνει προς το άπειρο του Πατέρα. Αυτό που έχει σημασία σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν είναι το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο .. η αναφορά έγινε, για να διαπιστώσει ο αναγνώστης τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι δούλοι των εκκλησιών. Σημασία έχει ότι το σχίσμα ήταν αναπόφευκτο κι ήταν κάτι το απόλυτα επιθυμητό από το Θεό.


Οι δύο εκκλησίες υπηρετούν έναν προκαθορισμένο σκοπό κι αυτό ήταν δυνατό να γίνει μόνο μέσα από την αθλιότητα των δούλων τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Το Σχέδιο του Θεού απαιτούσε διάφορους τύπους  κοινωνιών, με κοινά όμως χαρακτηριστικά, όσον αφορά τη θρησκεία. Ο κάθε τύπος σε κάποια χρονική στιγμή θα έπαιζε το ρόλο του. Αν δεν υπήρχε η Καθολική εκκλησία, δε θα υπήρχε ο Μεσαίωνας, ενώ αν δεν υπήρχε η Ορθόδοξη, δε θα υπήρχε ο Γίγαντας Ρωσία της οποίας η κοινωνία ήταν η μόνη, που μπορούσε να μεταλλαχθεί σε κομμουνιστική.


Πριν δούμε τι ακριβώς ήταν αυτό που ακολούθησε, θα πρέπει πρώτα να δούμε τους κοσμοκράτορες και το απαραίτητο της συμμετοχής τους στη δημιουργία των δεδομένων. Σύμφωνα με τα όσα είδαμε μέχρι τώρα μέσα από διάφορα κι ασύνδετα εκ πρώτης όψεως γεγονότα, φτάσαμε στην πραγματική κοσμοκρατορία της Ρώμης. Μέσα από μία διαδρομή στο χρόνο, που περιλαμβάνει τη Βαβυλώνα, την Αίγυπτο, την Αθήνα και την Ιερουσαλήμ, φτάνουμε στη Ρώμη, που, από τότε που επιβλήθηκε οριστικά ο χριστιανισμός μέχρι και σήμερα, επηρεάζει τις τύχες των ανθρώπων και του πλανήτη. Βλέπουμε ότι δημιουργήθηκε τότε μία δομή, που με το πέρασμα του χρόνου και την ανάλογη ανάπτυξη έγινε παγκοσμίως ορατή. Αυτό το τελευταίο μας ενδιαφέρει, γιατί σ’ άλλο σημείο της θεωρίας αναφέραμε ότι το προπατορικό αμάρτημα που αφορά το σύνολο των ανθρώπων, θα πρέπει να είναι ορατό κι άρα σε γνώση του συνόλου τους.


Μέσα από γνωστά ιστορικά γεγονότα θα πρέπει εμείς να ανακαλύψουμε πότε οι άνθρωποι γεύτηκαν τον καρπό της γνώσης και το σημαντικότερο ποτέ αποβλήθηκαν οριστικά κι ως σύνολο. Μέσω της Σοφίας του Θεού η παγκόσμια κοινωνία άλλαξε τα χαρακτηριστικά της και πέρασε στην πατριαρχική μορφή. Ο όφις, δηλαδή ο άντρας, είχε μόνιμα εγκατασταθεί στο Ξύλο της γνώσης. Όμως το προπατορικό αμάρτημα, που αφορά τη γυναίκα και τον άντρα στο χώρο της γνώσης στο παγκόσμιο και άρα στο ύψιστο επίπεδο, δεν είχε πραγματοποιηθεί. Το Ξύλον ή Βαβυλών, αφορούσε ένα μικρό μέρος της ανθρωπότητας και τίποτε παραπάνω.


Με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου τα πάντα αλλάζουν. Με κέντρο τη Βαβυλώνα σχηματίζονται δύο ομόκεντροι κύκλοι. Ο πρώτος κύκλος περιλαμβάνει τους χώρους ελέγχου της Περσικής Αυτοκρατορίας, ενώ ο δεύτερος το σύνολο του τότε πολιτισμένου κόσμου. Ό,τι υπήρξε η Βαβυλώνα για την Ασία, το ίδιο υπήρξε πάλι η Βαβυλώνα με το σύνολο του χώρου επιρροής της, για το Δυτικό κόσμο. Οι Βαβυλώνιοι πραγματοποίησαν το αμάρτημα κι αποτέλεσμά του ήταν η ισχύς του συστήματος της, που επεκτάθηκε σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο. Στη δεύτερη φάση πραγματοποίησαν πάλι οι άνθρωποι το αμάρτημα, αλλά η ισχύς του κολοσσιαίου πλέον συστήματος επεκτάθηκε προς τη Δύση. Η πόλη της Βαβυλώνας σε δεύτερη φάση έγινε η Μακεδονική Αυτοκρατορία. Ο χώρος όπου διαπράχθηκε το αμάρτημα δεν είναι πλέον ο χώρος αποκλειστικά της Μεσοποταμίας, αλλά ένας χώρος που ξεκινά από την άκρη του Ατλαντικού και φτάνει ως τον Ινδό ποταμό. Η άποψη γι’ αυτά τα όρια δεν είναι αυθαίρετη, αλλά αποδεικνύεται ιστορικά. Ο βασιλιάς Αλέξανδρος αναγνωρίστηκε ως Υιός του Θεού και μέγας βασιλιάς από το σύνολο των Δυτικών δυνάμεων της εποχής. Μέσα σ’ αυτόν το χώρο έγινε το αμάρτημα και θα δούμε πώς.


Βασικά δεδομένα είναι ότι υπάρχει ένας άντρας και μία θηλυκή δομή, που είναι το σύστημα. Ο όφις είναι ορατός σ’ έναν τεράστιο χώρο κι επιπλέον έχει γνώση. Αν εξαιρέσει κάποιος τη γνώση της τεχνολογίας, το σύνολο της γνώσης των ανθρώπων είχε ήδη αναπτυχθεί εκείνη την εποχή. Υπήρχε η γνώση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας, υπήρχε η γνώση των συστημάτων και των δεινών που προκαλούν στον άνθρωπο-μέλος της κοινωνίας. Υπήρχε επίσης η γνώση περί Θεού. Υπήρχε επομένως ό,τι ενδιαφέρει τον άνθρωπο. Από τη στιγμή που υπάρχει συνολική γνώση, εννοείται ότι μέσα σ’ αυτήν τη γνώση υπάρχει και το καλό και το κακό. Ένας άνθρωπος που την κατέχει, γνωρίζει με ασφάλεια τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι έννοιες. Είναι δε τόσο ασφαλής η γνώση που, αν εξετάσει κάποιος τα δεδομένα, δεν υπάρχει περίπτωση να σφάλει. Το σύνολο των όσων λυτρώνουν τον άνθρωπο προέρχεται από το χώρο, που γέννησε τη δημοκρατία και το σύνολο των όσων τον καταδυναστεύουν, από το χώρο του αυταρχισμού των σκληρών συστημάτων. Δεν υπάρχει το παραμικρό δίλημμα, αφού άλλωστε θεωρητικά το σύνολο της δημιουργηθείσας κατάστασης οφείλεται στη νίκη των ελεύθερων ανθρώπων έναντι των δούλων και της δημοκρατίας έναντι του ολοκληρωτισμού.


Η διαφορά στην κλίμακα δεν αφορά μόνον το χώρο, αλλά και τον άντρα. Αυτός ο άντρας δεν είναι ένας απλός εκλεκτός, αλλά ο Υιός του Θεού. Είναι ο Μέγας Βασιλεύς = Κοσμοκράτορας = 60. Είναι ο Βασιλεύς των βασιλέων. Αν παρατηρήσει κάποιος μέσα στις Γραφές θα δει ότι ο Θεός μιλά πάντα στον πληθυντικό. Αυτός ο πληθυντικός αποκαλύπτει κάτι πολύ σημαντικό. Δε μιλά σε κάποιον δούλο, αλλά σε κάποιον ισότιμο. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι μιλά σε κάποιον με ίδια γνώση. Λέει: “Να ο άνθρωπος έγινε σαν εμάς και ξέρει τι είναι καλό και τι είναι κακό.”. Τι θα πει: “σαν εμάς”; Γιατί οι άνθρωποι Τον αντιλαμβάνονται, όταν πλησιάζει και κρύβονται; Μπορεί ο άνθρωπος ν’ αντιληφθεί το Θεό, όταν πλησιάζει; Ο Θεός είναι το Παν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να Τον αντιληφθεί γιατί είναι μέσα σ’ Αυτόν. Αυτόν που μπορεί ν’ αντιληφθεί είναι ο Υιός Του, που παίρνει μορφή ανθρώπου. Από τη στιγμή που ο όφις έχει τη δυνατότητα να δώσει τη γνώση του Θεού, σημαίνει ότι είναι σαν κι Αυτόν.


Όπως ο Κύριος στις Γραφές είναι αντιληπτός, έτσι κι ο όφις είναι αντιληπτός. Και οι δύο έχουν την ίδια γνώση, που είναι του Θεού, αλλά ο καθένας τους, ενώ είναι Υιός του Θεού, δρα τελείως διαφορετικά. Ενώ ο Θεός απέχει, παρ’ όλ’ αυτά είναι Παρών κι Αντιληπτός, εφόσον ο Ίδιος είναι ο Υιός Του. Δε βλέπει ο άνθρωπος το Θεό, αλλά τον Υιό που είναι ο Ίδιος. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Υιός του Θεού έχει διπλή ιδιότητα. Είναι Βασιλεύς και Κύριος. Όταν ο αντιληπτός άρα όχι ο Θεός Πατέρας μιλά στον πληθυντικό, μιλά ως ιδιότητα. Ο Κύριος μιλά στο Βασιλέα. Επειδή δεν εμφανίζονται ταυτόχρονα, εφόσον ο Υιός είναι Μοναδικός, ο Υιός μιλά στο Θεό. Η πρώτη ιδιότητα εμφανίστηκε, αλλά ο φέρων την ιδιότητα Υιός έγινε Θεός και μένει ο Υιός με τη δεύτερη ιδιότητα. Το Μυστικό Σχέδιο θα ολοκληρωθεί όταν ο Υιός σ’ ένα πρόσωπο συγκεντρώσει τις δύο ιδιότητες αγγίζοντας τη Θέωση. Μ’ αυτές τις ιδιότητες γίνεται Θεός, αλλά η ανθρώπινη φύση Του Τον διατηρεί Υιό του Θεού. Όταν συμβεί αυτό ο άνθρωπος θα γίνει Θεός, εφόσον είναι παιδί του Θεού.

Back to content | Back to main menu