Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Σύμφωνα με τη θεωρία μας, στην οποία αναφερόμαστε σ ένα Μυστικό Σχέδιο σ εξέλιξη, ο χριστιανικός κόσμος είναι ένας κόσμος μεικτός.. ένας κόσμος, όπου συνυπάρχουν Έλληνες κι Ιουδαίοι. Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, αναφερόμενος στους δύο αυτούς τύπους ανθρώπων αποκάλυψε και το λόγο δημιουργίας τους. Οι Ιουδαίοι γεννήθηκαν για τη Σωτηρία του κόσμου κι οι Έλληνες για τη δόξα του Υιού του Ανθρώπου. Για να δημιουργηθούν όμως ξεχωριστοί τύποι ανθρώπων, θα πρέπει να υπάρξουν ξεχωριστές συνθήκες. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το χρόνο ή το χώρο που γεννήθηκαν και από το χρώμα της επιδερμίδας τους είναι ίδιοι. Ο Θεός ποτέ δεν αδίκησε κανέναν και με μία βαθύτερη ανάλυση, ίσως να βρεθούν σε μειονεκτικότερη θέση αυτοί, που θεωρητικά έτυχαν εύνοιας.

Από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίδιοι, ευνόητο είναι ότι ο κάθε τύπος από τους παραπάνω είναι αποτέλεσμα εξωτερικής επέμβασης, που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται άνθρωπος, συνεπώς τέλειος και κατόπιν αποκτά συγκεκριμένο τύπο. Ο τύπος αυτός είναι ατελής άνθρωπος αλλά με προσδιορισμένα απόλυτα τα χαρακτηριστικά του. Η επέμβαση που οδηγεί στη δημιουργία του επιθυμητού για το Σχέδιο τύπου, γίνεται μέσω της παιδείας, επομένως μέσω της γνώσης την οποία έχει στην κατοχή της η κάθε κοινωνία που γεννά το συγκεκριμένο  τύπο. Η γνώση που δημιουργεί τους επιθυμητούς για το Σχέδιο τύπους, είναι δοσμένη από το Θεό κι εξαιτίας αυτής, αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτή δίνεται, έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ξεχωριστής παιδείας.

Η Παλαιά Διαθήκη, στην οποία η γνώση δίνεται σ εκλεκτούς μεταφέρεται δηλαδή μέσω πνευματικών δικαιωμάτων και οι προφητείες που πάντα προειδοποιούν για τιμωρίες, έχουν ως αποτέλεσμα τη γέννηση των Ιουδαίων. Η περίπτωση των Ιουδαίων είναι η πιο απλή, επειδή από το φόβο του Θεού, ο άνθρωπος χάνει βασικά χαρακτηριστικά του και δεν είναι δυνατό ν αναπτύξει το σύνολο της πολυσύνθετης και θεϊκής προσωπικότητάς του. Η ιουδαϊκή κοινωνία είναι μία απλή και σκληρή κοινωνία και οι άνθρωποι μέσα σ  αυτή έχουν μία ομοιογένεια. Αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη μας, σ ό,τι αφορά τους Ιουδαίους, είναι ότι υπάρχει ένας τύπος κοινωνίας κι ένας κύριος τύπος ανθρώπων.

Το αντίθετο συμβαίνει με τους Έλληνες, κι αυτό είναι το επιθυμητό από το Θεό. Ο Θεός δημιούργησε τους Έλληνες, για να υπάρξει δυνατότητα στον επιθυμητό χρόνο να γεννηθεί η δημοκρατία κι οι άνθρωποι να την απολαύσουν. Είναι όμως όλοι οι Έλληνες λάτρεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας, ώστε με τη γέννηση τους να οδηγηθούμε σ  ιδανικές συνθήκες; Όχι βέβαια. Ανάμεσα στους Έλληνες συναντά κάποιος το σύνολο των χαρακτήρων, που είναι δυνατό να πάρει ο άνθρωπος. Υπάρχουν καλοί, κακοί, παρθένοι, πόρνοι, ευεργέτες αλλά και κλέφτες. Οριακά οι Έλληνες γίνονται αυτό, που η ανθρωπότητα θαύμασε κατά τον πέμπτο προ Χριστού αιώνα. Ενώ δηλαδή η Παλαιά Διαθήκη δημιουργεί έναν τύπο κοινωνίας κι έναν τύπο ανθρώπων, τα Ομηρικά Έπη δημιουργούν οτιδήποτε, είτε αφορά την κοινωνία είτε τους ανθρώπους. Σ  αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη, τα Ομηρικά Έπη δημιουργούν εξαιρετικά σύνθετα φαινόμενα, που είναι δυνατό να ελεγχθούν μόνον από το Θεό.

Η κύρια διαφορά, που είναι και η επιθυμητή, έγκειται στο γεγονός ότι τα Έπη έχουν στόχο περισσότερο τον άνθρωπο και όχι την κοινωνία. Ενώ η Παλαιά Διαθήκη δημιουργεί μία πανίσχυρη κοινωνική δομή, τα Έπη έχουν σ αυτόν τον τομέα αδυναμία. Αυτή η αδυναμία υπηρετεί το Μυστικό Σχέδιο, γιατί σ άλλη περίπτωση δε θα ήταν δυνατή η ανάμειξη των δύο διαφορετικών στοιχείων. Τα Έπη ακολουθούν τον άνθρωπο σε οποιαδήποτε κοινωνία κι αν είναι ενταγμένος κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα με την ίδια παιδεία τη γέννηση πολλών και διαφορετικών χαρακτήρων. Ο Έλληνας, ως τύπος ανθρώπου που παίρνει τα Ομηρικά Έπη ως γνώση, είναι δυνατό να ζήσει από μία κοινωνία τύπου Βαβυλώνας μέχρι την ιδανική  κοινωνία της δημοκρατίας. Το ζητούμενο για το Θεό είναι να ενταχθεί μέσα στο σύνολο των κοινωνιών, ώστε ο άνθρωπος να πάρει το σύνολο των μορφών, μέσα από το σύνολο των επιλογών. Ο Έλληνας έχοντας τη γνώση των Επών μπορεί να ζήσει και να υπερασπιστεί την κοινωνία της Βαβυλώνας, όταν έχει συμφέροντα απ αυτήν. Στην αντίθετη περίπτωση έχει πάλι τη γνώση να την πολεμήσει. Ο Ιουδαίος δεν έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται ανάλογα με τα συμφέροντά του κι αυτό τον κάνει ελεγχόμενο. Οι δύο αυτές γνώσεις συνυπήρχαν για αιώνες, χωρίς ν αλληλοεπηρεάζονται. Οι Έλληνες ως άτομα δε δέχονταν να εισαχθούν στη σκληρή ιουδαϊκή  κοινωνία, η οποία με τη σειρά της είχε ισχυρή δομή και συμφέροντα, ώστε να επιτρέψει στους Ιουδαίους να πάρουν τον ελληνικό τύπο παιδείας.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε, γιατί είναι απαραίτητο να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι ο άνθρωπος που παίρνει την παιδεία των Επών, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται ανάλογα με τα συμφέροντά του, αλλά και τις ευαισθησίες του, που δεν ισοπεδώνονται από το φόβο του Θεού. Στην Ελλάδα των Επών δεν υπήρχε μόνον η Αθήνα, αλλά και η Σπάρτη, η  Θήβα, που ως κοινωνίες, δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Η άπειρη θεϊκή ευφυΐα εκμεταλλεύτηκε το σύνολο των δεδομένων, που αυτή δημιούργησε κι αποτέλεσμα αυτού ήταν η παραγωγή της ελληνικής γνώσης.

Τα δεδομένα που δημιουργούν σύνθετες καταστάσεις οφείλονται στο γεγονός ότι,  ενώ η γνώση που δίνεται είναι κοινή, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους, όχι. Ο ελλαδικός χώρος είναι τελείως ανομοιογενής, όσον αφορά τον πλούτο του. Υπάρχουν περιοχές πολύ πλούσιες, αλλά και πολύ φτωχές. Όσον αφορά τους ανθρώπους και σ αυτό το σημείο υπάρχουν διαφορές. Ενώ είναι αντικειμενικά μικρός χώρος, κατοικήθηκε από μεγάλο αριθμό φύλων. Υπήρχαν Ίωνες, Δωριείς, Αιολείς κι άλλοι, που είχαν ανεπτυγμένα δικά τους πολιτισμικά στοιχεία, τα οποία διατηρούσαν, εφόσον πάντα μέσω της παράδοσης συντηρείται η εξουσία. Όλες αυτές οι διαφορές οξύνθηκαν ή αμβλύνθηκαν, ανάλογα με το χώρο, όπου το κάθε φύλο κατοίκησε. Όταν η κατάσταση μονιμοποιήθηκε και πήρε ή κάθε κοινωνία τη δική της μορφή, με βάση όλους τους παραπάνω παράγοντες, τότε και μόνον υπήρξε θεία επέμβαση. Αυτό συνέβη, γιατί όπως αναφέραμε παραπάνω, ο άνθρωπος αντιδρά πάντα ανάλογα με τον τύπο της κοινωνίας στην οποία βρίσκεται.

Έχουμε στο μυαλό μας αυτά τα δεδομένα και προχωρούμε στη διερεύνηση της γνώσης, που έχει δοθεί μέσω των Επών. Τα Έπη είναι μία πλήρης προφητεία. Είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα, γιατί ως προφητεία θα έπρεπε για το σύνολο του χρόνου που εξελίσσεται να είναι κλειδωμένη. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα όσα αυτά περιγράφουν, θα πρέπει να ξεκλειδώσουμε τα ονόματα των ηρώων και να έχουμε υπόψη μας το Μυστικό Σχέδιο. Τα Έπη είναι γραμμένα με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτά μόνο στο χρόνο, που δε θα είναι δυνατή η επέμβαση στην προφητεία. Υπήρξαν σοφοί στην αρχαιότητα, που αντιλήφθηκαν μία πιθανή σχέση Επών και ιστορίας, αλλά η εξέλιξη, που ήταν συνεχής, έκανε αδύνατη την ταύτιση. Ο Αλέξανδρος παρομοιάστηκε με τον Αχιλλέα, αλλά η συνέχεια της ιστορίας έκανε αυτήν την ταύτιση μία ρομαντική επινόηση. Τα Έπη είναι μία πλήρης προφητεία κι αυτό, όπως είδαμε σ άλλο σημείο, κάνει αδύνατη τη μελέτη τους. Εξαιτίας αυτής της πληρότητας, αποκτά χαρακτηριστικά  κλειστής γνώσης κι αυτό έχει την εξής πολύτιμη για το θεϊκό Σχέδιο σημασία: αν πάρει ο άνθρωπος τη γνώση αυτών, εντάσσεται μέσα σ αυτά κι αν όχι, παραμένει εκτός. Ο κάθε άνθρωπος δηλαδή που παίρνει τη γνώση των Επών, ταυτίζεται οπωσδήποτε με κάποιον ήρωα κι αυτό έχει ως συνέπεια ν  ακολουθεί την τύχη του, που είναι γνωστή. Δεν είναι δυνατό να πάρεις γνώση από τα Έπη και να γίνεις ο Μωάμεθ ή ο Μωυσής ή ο Βούδας. Από τη στιγμή που την παίρνεις, εξαιτίας της ελευθερίας προσαρμογής που επιτρέπει, ταυτίζεσαι με κάποιον ήρωα κι επομένως συμμετέχεις στα δρώμενα.

Από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι τα Έπη είναι μία προφητεία πλήρης, αυτόματα αναζητάμε αυτόν, που έχει στην κατοχή του αυτήν τη γνώση. Ποιος όμως έχει την απόλυτη γνώση του μέλλοντος, εκτός από το Θεό και τον Υιό Του; Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο χρόνο του προπατορικού αμαρτήματος. Ο Θεός κι ο άνθρωπος πριν το αμάρτημα συνυπήρχαν. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο “κατ εικόνα και καθ ομοίωσίν” Του και τα πάντα ήταν τέλεια, αφού ο Θεός ήταν ο πατέρας κι ο άνθρωπος ο υιός. Ο  άνθρωπος στην συνέχεια υπέπεσε στο αμάρτημα κι έχασε τα τέλεια χαρακτηριστικά του, εξαιτίας της λήψης της γνώσης του Θεού και των όσων αυτή συνεπάγεται. Η γνώση του αμαρτήματος των Ελλήνων ήταν τα Ομηρικά Έπη. Την απαγορευμένη γνώση την γνωρίζει μόνον ο Θεός κι ο Εαυτός Του στην ανθρώπινη μορφή, που είναι ο Υιός Του. Αυτήν την γνώση δεν την δίνει ο Ίδιος ο Θεός, αλλά ο διάβολος. Υπήρχε μία στιγμή που τη γνώση των Επών την είχε ένας και μοναδικός άνθρωπος σ όλον  τον κόσμο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Υιός του Θεού. Αυτός ήξερε τη σημασία τους, εφόσον αυτός τα δημιούργησε. Οι Έλληνες όμως δεν πήραν αυτήν τη γνώση απ αυτόν που γνώριζε τη σημασία τους, αλλά απ αυτόν, που είχε αποστολή να τους την παραδώσει. Άρα λοιπόν αν τα Έπη είναι η απαγορευμένη γνώσης τους, ο διάβολος είναι ο Όμηρος, που μετέφερε αυτήν τη γνώση ανάμεσα στους ανθρώπους και την παρέδωσε στα θηλυκά συστήματα. Διάβολος = Όμηρος = 39.

Η ιδιομορφία της γνώσης των Ελλήνων που μετριάζει το φόβο του Θεού, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο διάβολος δεν υπάρχει μέσα στον κόσμο τους, συνεπώς δεν αντιλαμβάνονται πώς λειτουργεί. Δε βλέπουν μία τρομερή δύναμη, που τους ωθεί στη θυσία, ώστε να τρομάζουν, αλλά αγνοούν ότι αυτή η τρομερή δύναμη τους εντάσσει σ έναν κόσμο, όπου η θυσία είναι αναπόφευκτη, έστω κι αν φαινομενικά οφείλεται σε δικές τους επιλογές. Είναι σαν να σε βάζει κάποιος σε μία αίθουσα βασανιστηρίων και να θεωρείς αίτιο βασανισμού τη λανθασμένη επιλογή του μέσου. Οι Έλληνες δε βλέπουν ότι αυτός που τους κάνει Έλληνες είναι πανίσχυρος κι εξαιτίας αυτής της αδυναμίας δεν τρομάζουν. Παίρνουν τη γνώση κι από εκείνο το σημείο τα πάντα τούς φαίνονται φυσιολογικά. Από τη στιγμή που παίρνουν τη γνώση, είτε την κατανοούν είτε όχι, ταυτίζονται με τον Υιό του Θεού κι επομένως Τον ακολουθούν στη Θυσία. Ο ένας άνθρωπος μέσω του διαβόλου γίνεται σύνολο ανθρώπων και συνεχώς αυξάνει το μέγεθος του. Η κλειστή αυτή γνώση καταπίνει διαρκώς ανθρώπους και τους εντάσσει στην κοιλιά του Θεού, που είναι ταυτισμένη με τη Σοφία Του. Ο Χριστός και Υιός του Θεού δηλώνει ότι είναι το φως του κόσμου. Οι αριθμοί δείχνουν ότι Φως του κόσμου = Παντοκράτορας = 54 = Ομηρικά Έπη. Γνωρίζοντας οι άνθρωποι αυτό το φως, μπαίνουν στην κοιλιά του Θεού, εφόσον παίρνουν τη Σοφία Του. Κοιλιά του Θεού = Αυλή των προβάτων = 58 = Σκηνή του Θεού = Εξουσία μεγάλη = Ομήρου Ιλιάδα.

Ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που παίρνει τη γνώση έχει δυο επιλογές: ή την κατανοεί, ταυτίζεται με τον Υιό του Θεού και γίνεται Θεός ή δηλητηριάζεται και πέφτει στο επίπεδο των θνητών, που πολεμούν έχοντας άγνοια. Ο Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού. Αν το επιθυμούσε θα μπορούσε ν αποδείξει την ταυτότητά Του μέσω των Επών. Αν όμως συνέβαινε αυτό, το σύνολο των ανθρώπων που βρίσκονταν τότε παγιδευμένοι, εξαιτίας αυτής της γνώσης, θα εξομοιώνονταν μ  Αυτόν και θα έπαυε να εξελίσσεται το Σχέδιο. Ο Χριστός θυσιάστηκε και δεν αποκάλυψε τη γνώση Του.. αυτό είχε ως αποτέλεσμα και τη δική του εισαγωγή μέσα στον κόσμο των θνητών. Ο Χριστός δηλαδή είναι ένας από τους ήρωες των Επών, που θα είναι ευδιάκριτος για δύο πράγματα: πρώτον για τη γνώση Του και δεύτερον για τα βάσανά Του. Άλλα βασικά στοιχεία που τον αποκαλύπτουν είναι η κατάκτηση μέσω της εξυπνάδας αυτού, που οι βασιλιάδες στη μέγιστη δόξα δεν κατάφεραν και δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η κατάκτηση της μυθικής Τροίας. Η δυνατότητά Του να εισέλθει, αλλά και να εξέλθει από τον κάτω κόσμο, όπως και η κύρια μέριμνά Του, που είναι ο Οίκος Του και όχι το βασίλειό Του.

Όλα αυτά είναι φυσικό να μας οδηγούν στον τρομερό Οδυσσέα και οι αριθμοί απλά συμφωνούν. Χριστός = 46 = Οδυσσεύς. Ο Οδυσσέας είναι ο μοναδικός ήρωας, που παρουσιάζεται στα Έπη με γνώση ανάλογη του Δία. Αυτά τ αναφέρουμε, για να προϊδεαστεί ο αναγνώστης για το τι περίπου αναφέρεται στα Έπη. Όταν αναλύαμε το Μυστικό Σχέδιο, αναφέραμε ότι ο Θεός δημιούργησε τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, με σκοπό να δημιουργήσουν τη γνώση, που θα επέτρεπε την εξέλιξη του Σχεδίου και η οποία είναι γνώση ανθρώπινη, επομένως όχι τέλεια. Είπαμε επίσης ότι οι Έλληνες στην πραγματικότητα λάτρευαν Θεούς,  που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα. Ο Θεός μέσω της γνώσης των Επών δημιούργησε τότε έναν τέλειο μικρόκοσμο, που είναι όμοιος με το σημερινό παγκόσμιο. Όταν οι Έλληνες έπαιρναν τους ρόλους τους κι αγωνίζονταν σε συνθήκες όμοιες μ αυτές που περιγράφουν τα Έπη, ο Δίας δεν είχε γεννηθεί. Οι Έλληνες ως σύνολο αποτελούσαν τον Κρόνο και μέσα στον παγκόσμιο χώρο δεν ήταν παρά εκλεκτοί σε μία κοινωνία που διαχώριζε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και μη. Ως σύνολο ανήκαν στην κατηγορία των Τιτάνων με το πλεονέκτημα της πιο ανεπτυγμένης γνώσης.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τον λόγο ότι ο Δίας έχει ανθρώπινη μορφή, επομένως είναι ο Υιός του Θεού, Θεός. Για να πάρει όμως αυτήν τη μορφή, εξαιτίας της γνώσης, θα πρέπει κάποιος από τους ήρωες μέσα στα Έπη να θεωθεί. Η Θέωση του ήρωα θα τον  φέρει στο επίπεδο του Πατέρα κι από εκείνη τη στιγμή και μετά, αλλάζει ένα πλήθος δεδομένων. Ο νέος Θεός με την ανθρώπινη μορφή θα πρέπει ν αγωνιστεί για την κοσμοκρατορία κι ο ήρωας του έπους εφόσον δεν ξεκλειδώνει τη γνώση  να μπαίνει σε νέα φάση. Επειδή η γνώση είναι κλειστή κι αφορά μόνον όσους τη παίρνουν, αυτό σημαίνει ότι ο νέος Θεός πολεμά τους Γίγαντες και τους Τιτάνες του περίγυρου και οι άνθρωποι μέσα σ αυτόν εξακολουθούν να βιώνουν καταστάσεις, που έχουν ξανασυμβεί. Εφόσον ο Θεός με την ανθρώπινη μορφή έγινε Θεός ανθρώπων και χωρών, που δεν τον γνώριζαν, οι νέοι άνθρωποι που γνωρίζουν τα Έπη, αγωνίζονται εκ νέου για πράγματα που κατέκτησαν οι Έλληνες του μικρόκοσμου κι έγιναν η αιτία της αποθέωσης του ήρωά τους.

Τα Έπη με βάση αυτήν τη λογική, περιγράφουν πράγματα και καταστάσεις, που συνέβησαν, αλλά και θα ξανασυμβούν, επειδή είναι απαραίτητο η κλίμακα να γίνει παγκόσμια. Η Ιλιάδα όπως και η Οδύσσεια τελείωσαν κάποτε σύμφωνα με τα γραφόμενα, αλλά βρίσκονται ταυτόχρονα σ εξέλιξη από τη στιγμή που το Μυστικό Σχέδιο δεν έχει πάρει τέλος. Η τρομερή θεϊκή ευφυΐα κατορθώνει και το τέλος το κάνει αρχή. Ο μικρόκοσμος δηλαδή γεννά το Θεό και η γέννηση Αυτού είναι η αιτία της δημιουργίας όμοιων συνθηκών. Αν ο Αλέξανδρος ήταν ο μυθικός Αχιλλέας, με την ενθρόνισή του στη Βαβυλώνα αποθεώθηκε. Η θυσία του όμως και η αποθέωσή του έδωσαν στους ανθρώπους της Ασίας την εικόνα του Δία. Ο Δίας γεννήθηκε τη στιγμή που πέθανε ο Αλέξανδρος. Αν όμως ο Δίας που είναι αθάνατος γεννήθηκε τότε, δε θ ακολουθήσει  κι αυτός τα γραφόμενα γι αυτόν;  Δε θα πάρει για γυναίκα του την Ήρα; Δε θα γονιμοποιήσει τη Λήδα, παιδιά αυτής της σχέσης δε θα είναι και πάλι οι Διόσκουροι και η Ελένη, που είναι η αιτία του Τρωικού πολέμου; Αν γεννηθεί ο Δίας δε θα ξαναγίνουν οι γάμοι του Πηλέα και της Θέτιδας, καρπός των οποίων είναι ο Αχιλλέας;

Ο αναγνώστης βλέπει ότι ο Θεός δημιουργεί μία τέλεια κατάσταση, όπου ο θάνατος είναι η αρχή μίας ζωής. Ο Θεός αγάπησε τον άνθρωπο και του πρόσφερε τα πάντα. Η μέριμνά Του είναι η Θέωση του ανθρώπου..  για να γίνει όμως αυτό στην τέλεια μορφή, θα πρέπει ο άνθρωπος ν αντέξει το σύνολο της γνώσης. Ο Χριστός κι ο Αλέξανδρος ήταν οι μοναδικοί, που γνώρισαν τη δόξα αυτής της Θέωσης, αλλά θυσιάστηκαν εξαιτίας της. Ο Θεός μέσω αυτών, έδωσε στους ανθρώπους την εικόνα του Υιού Του, αλλά και την εικόνα του ανθρώπου του μέλλοντος. Έδειξε στον κόσμο το Θεό-άνθρωπο, που είναι ο Υιός Του, ο Θεός Διόνυσος.

Όπως αναφέραμε και σ άλλο σημείο, ο Δίας είναι η εικόνα του Διονύσου στον ουρανό χωρίς σάρκα και οστά, αλλά μ ανθρώπινη μορφή. Ο Διόνυσος είναι ο ακαταμάχητος Θεός, αλλά το πρόβλημα για τους ανθρώπους βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν έχει γεννηθεί. Οι εμφανίσεις του Θεανθρώπου έγιναν εξαιτίας της προβληματικής κύησης της μητέρας του Διονύσου κι αυτές ήταν απαραίτητο να συμβούν από τη στιγμή που υπάρχει Σχέδιο. Αυτό, που σ αυτό το σημείο έχει σημασία, είναι ότι η μεικτή φύση του Διονύσου, η θεία και η ανθρώπινη, καθώς και η σχέση μεταξύ τους, χωρίζουν τον κόσμο σε δύο επίπεδα: το ένα επίπεδο είναι τ  ουρανού και τ άλλο της Γης. Το ακαταμάχητο του Διονύσου το παίρνει ο αθάνατος Δίας στον ουρανό, ενώ το βάρος της θυσίας του το επωμίζονται οι άνθρωποι στη Γη. Ο αναγνώστης δηλαδή θα πρέπει να φανταστεί ότι είναι κύτταρο ενός Γίγαντα, του οποίου το μυαλό και το σώμα δε συνεργάζονται αρμονικά. Το μεν μυαλό γνωρίζει πού πρέπει να πάει και τι πρέπει να κάνει, το δε σώμα αδυνατεί ν ακολουθήσει με αποτέλεσμα να  παραπαίει και να πληγώνεται..  όπως ένας μεθυσμένος, που βλέπει μία πόρτα και θέλει να μπει κάπου, γιατί γνωρίζει τι θέλει κι όταν προσπαθεί να κάνει την κίνηση, πέφτει και τσακίζεται. Το μυαλό αυτού του Γίγαντα είναι το Δωδεκάθεο μ επικεφαλής το Δία και μέλη του οι θνητοί ήρωες. Η τέλεια θεϊκή ευφυΐα δημιουργεί αυτές τις συνθήκες μέθης, ώστε ο άνθρωπος να κάνει διαδρομές, που σ άλλη περίπτωση  η γνώση του και η ευφυΐα του, θα τις έκαναν απίθανες. Εξαιτίας αυτής της μέθης υπάρχει η τεχνολογία, που είναι αποτέλεσμα άπειρου κόπου και θυσίας. Τα δύο αυτά επίπεδα, εξαιτίας της συνύπαρξής τους στον ίδιο κορμό, αλληλοεπηρεάζονται. Οι Θεοί και οι άνθρωποι αναπτύσσουν σχέσεις μεταξύ τους κι αφού η θεϊκή ευφυΐα απαιτεί θυσία, είναι αδύνατον αυτή να μην υπάρξει.

Εξαιτίας αυτής της συνύπαρξης των δύο επιπέδων, στην κορυφή των οποίων υπάρχει η τέλεια γνώση του Θεού και στη βάση η ατελής των ανθρώπων, καθορίζονται τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της κορυφής και της βάσης. Ο Δίας έχει την τέλεια γνώση, αλλά δεν πολεμά εναντίον κανενός. Απλά παρατηρεί τα συμβαίνοντα κι επαναφέρει στην τάξη, όποιον απειλεί το Μυστικό Σχέδιο. Αντίθετα, στη βάση υπάρχει ο πόλεμος της γνώσης, αφού η τρομερή ποικιλία ποιότητας και ποσότητάς της  δημιουργεί τριβές.

Όταν άρχισε ο χριστιανισμός να διαδίδεται στο κόσμο, υπήρχε ένα σημαντικό ηθικό πρόβλημα: ο εκφυλισμός της κοινωνίας, που είναι αποτέλεσμα της ασυδοσίας της εξουσίας και της οικονομικής ανέχειας, ήταν εμφανής σ όλα τα κοινωνικά στρώματα. Η πορνεία και η μοιχεία πάντα προκαλούν τον άνθρωπο και τον ερεθίζουν. Εξαιτίας αυτού του εκφυλισμού, οι άνθρωποι έπεσαν θύματα των χριστιανικών ιερατείων. Αγνόησαν τον πλούτο των Ελλήνων και μπήκαν στο σκοτάδι των Ιουδαίων. Αυτή η πλάνη οφειλόταν κατά κύριο λόγο στη θρησκεία των Ελλήνων και στη βάση της παιδείας τους, που είναι τα Έπη.

Στα Έπη από την κορυφή ως τη βάση, υπάρχει μία διάχυτη πρόκληση, που είναι εύκολο να παρεξηγηθεί και να ταυτιστεί με τον εκφυλισμό. Ο Δίας, ο πρώτος των Θεών, δε σέβεται τη γυναίκα του και κοιμάται μ όποια τον ελκύει ερωτικά. Πολλές φορές εμφανίζεται να παρασέρνει γυναίκες στα πάθη του, ακόμα και χωρίς τη θέληση τους. Στη βάση επίσης, οι ήρωες απολαμβάνουν σαρκικό έρωτα γυναικών με τη βία των όπλων. Όλα αυτά, σ έναν κόσμο που είναι προκλητικός, δεν περνούν απαρατήρητα. Σ αυτό το σημείο η θεϊκή ευφυΐα κατόρθωσε να περιγράψει τ αληθινό και το τέλειο, κάνοντάς το να φαίνεται ανήθικο και βρωμερό. Ο άνθρωπος απλά δεν μπορεί να κατανοήσει τι συμβαίνει, γιατί δεν είναι σε θέση ν αντιληφθεί τι ακριβώς είναι πνεύμα και τι σάρκα.

Τα Ομηρικά Έπη ξεκινούν με δεδομένο ότι ο Δίας είναι Πατέρας των Θεών και των ανθρώπων. Απ αυτόν τον προσδιορισμό ο αναγνώστης θα πρέπει ν αντιληφθεί και το μέγεθος του κόσμου, που αντιπροσωπεύεται. Ο Δίας μέχρι τη γέννηση του Αλεξάνδρου, ήταν πατέρας των Θεών και των ανθρώπων μόνον του ελληνικού κόσμου. Μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου, αλλάζει η κλίμακα και γίνεται Πατέρας των Θεών και των ανθρώπων των ελληνιστικών βασιλείων, επομένως και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο κόσμος του Δία, δηλαδή των Επών, δε συμπεριλάμβανε τους Ιάπωνες ή τους Ινδιάνους. Πώς όμως είναι δυνατό να υπάρξει ένας κόσμος Θεών κι ανθρώπων χωρίς τη γέννηση αυτών; Τα πάντα είναι δυνατό να εξηγηθούν, αν ο άνθρωπος στηριχθεί στις σωστές παραδοχές.
Η πρώτη και βασικότερη παραδοχή είναι ότι ο Θεός είναι ένας και μοναδικός, όπως κι ο Υιός Του. Τις δύο αυτές φύσεις τις ενώνει η Σοφία, που είναι επίσης μοναδική. Από τον άπειρο κι απερίγραπτο Θεό των αρχαίων λαών, που δέχτηκαν γνώση μέσω μία διαδικασίας που διερευνήσαμε σ άλλο σημείο η μοναδική γνώση έφτασε στα χέρια του Υιού, που είναι ο Ίδιος ο Θεός.  Ο κόσμος, όπου πατέρας Θεών κι ανθρώπων είναι ο Δίας, είναι ο κόσμος του Υιού. Αυτή η ιδιότητα αφορά εκείνον τον κόσμο, που συνεχώς αυξάνεται. Από τον Υιό-άνθρωπο φτάνουμε στο σημερινό κόσμο, που, όπως υποσχέθηκε ο Χριστός, τείνει προς την ταύτιση με τον κόσμο του Θεού Πατέρα, που είναι το σύνολο. Σήμερα ο κόσμος του Υιού υπάρχει, αλλά είναι πολύ μικρότερος από τον κόσμο του Πατέρα. Μόνον ο Δυτικός κόσμος γνωρίζει τον Υιό κι έχει κι Αυτόν Πατέρα. Ο μεγάλος Θεός Πατέρας, επειδή έχει κάνει τη δωρεά στον Υιό Του, έχει ταυτιστεί μ Αυτόν. Από τη στιγμή που ο Χριστός είναι γεννημένος “Άνωθεν” κι έχει παραδώσει τη γνώση στους ανθρώπους, εξαιτίας της μοναδικότητας αυτής της γνώσης, ο άνθρωπος είναι μόνο στη Δύση υιός και του Πατέρα και του Υιού. Ο βουδιστής δε γνωρίζει τον Υιό, αλλά έχει πάρει γνώση μόνο για τον Πατέρα κι επομένως είναι υιός μόνο του Πατέρα.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι μέχρι να παραδώσει ο Θεός τη γνώση στον Υιό, είχε δημιουργήσει ένα πλήθος δεδομένων. Είχε δημιουργήσει το κυρίαρχο θηλυκό σύστημα της Βαβυλώνας, αλλά κι ένα τεράστιο πλήθος θηλυκών συστημάτων με διαφορετικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά. Όταν εμφανίστηκε ο Υιός, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που λόγω καταγωγής μπορούσαν να γίνουν “σάρκα μία” με τον Υιό. Ο Δίας δεν είναι ο Δημιουργός του κόσμου. Ο Δίας βρήκε τον κόσμο δομημένο και τού παραδόθηκε η γνώση τού Πατέρα. Μ αυτήν τη γνώση έπρεπε ν αγωνιστεί για την παντοκρατορία, αλλά και να γεννήσει τα παιδιά του. Ο Δίας ήταν άντρας και για να γεννήσει τα παιδιά του, απαιτούνταν ένα θηλυκό σύστημα. Ο Θεός πατέρας φρόντισε, ώστε να υπάρχουν θηλυκά συστήματα, για την ώρα που ο Υιός θ αποφάσιζε να γίνει “σάρκα μια” με το σύστημα. Όταν εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος, οι Έλληνες είχαν την απόλυτη ισχύ στον τομέα της γνώσης. Το κυρίαρχο όμως σύστημα που εκμεταλλευόταν και τη γνώση των Ελλήνων, ήταν το σύστημα της Βαβυλώνας. Ο Αλέξανδρος γκρέμισε τον Κρόνο, δηλαδή τους Έλληνες από το θρόνο τους, εφόσον ως βασιλιάς συγκέντρωσε το σύνολο της γνώσης πάνω του. Η αναγνώριση των Αιγυπτίων και των Βαβυλωνίων, είχε ως αποτέλεσμα την απόδοση του συνόλου της γνώσης των Ελλήνων σ ένα πρόσωπο. Αυτό που υπάρχει στον κόσμο εκείνη τη στιγμή είναι ένας νυμφίος κι άπειρα θηλυκά συστήματα, που τον διεκδικούν. Όμως η πιο λαμπρή γυναίκα είναι αυτή που ο Θεός δημιούργησε για τον Υιό Του κι είναι το σύστημα της Βαβυλώνας. Όπως όμως ο Υιός είναι θεογέννητος, λόγω Σοφίας, έτσι και η γυναίκα είναι θεογέννητη. Ο Θεός γέννησε τον Υιό, αλλά από τη στιγμή που και το σύστημα είναι προϊόν της γνώσης Του, γέννησε και την κόρη.

Στους μύθους ο Δίας παντρεύεται την Ήρα που είναι αδερφή του κι αυτό φαντάζει ως αιμομειξία, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι, επειδή βρισκόμαστε στο χώρο του πνεύματος. Ο Αλέξανδρος και η Βαβυλώνα είναι αδέρφια, επειδή έχουν κοινό Πατέρα. Οι συζυγικοί καβγάδες που αναφέρονται στην Ιλιάδα,  οφείλονται στο γεγονός ότι ο Δίας και η Ήρα έχουν κοινή γνώση, αλλά διαφορετική φύση. Ο Θεός έδωσε τη γνώση στο Δία, ώστε ο άνθρωπος να θεωθεί, συνεπώς να περάσει στην ανθρώπινη κοινωνία, ενώ αντίθετα την ίδια γνώση έδωσε και στην Ήρα, ώστε να δομηθεί το σύστημα με τα θηλυκά χαρακτηριστικά. Ο Δίας εξ αντικειμένου ακολουθεί πρακτικές, που απειλούν πρώτα-πρώτα την Ήρα. Εξαιτίας αυτής της κοινής γνώσης, η Ήρα είναι δυνατό ν  αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σκέφτεται ο Δίας κι αυτό τον ερεθίζει και τον θυμώνει. Ο Θεός δημιούργησε συνθήκες γάμου, ώστε να είναι δυνατή η δέσμευση των δύο αυτών φύσεων μέσα σ ένα κοινό πλαίσιο. Ο Δίας δεν ήταν δυνατό να γίνει παντοκράτορας, χωρίς να γίνει “σάρκα μία” με γυναίκα.

Το δίδυμο των δύο φύσεων δημιουργεί τις συνθήκες, που δίνουν τη δυνατότητα στο Μυστικό Σχέδιο να εξελιχθεί. Αν ο Δίας με τη γνώση του ακολουθούσε τον έρωτα και γινόταν “σάρκα μία” μ άλλη γυναίκα, θα πολεμούσε την Ήρα.. αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα η γνώση να χάσει την ισχύ της. Αν ο Αλέξανδρος δεν πέθαινε και σκορπούσε τη δημοκρατία, θα γινόταν “σάρκα μία” με την Αθήνα.. αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να γκρεμιστεί το σύστημα της Βαβυλώνας, επομένως να μην έχουμε τη συνέχεια που γνωρίζουμε. Ο γάμος αυτός είχε καρπό κι αυτός ήταν ο Άρης, ο Θεός του πολέμου. Ο Άρης είναι η γνώση της Ρώμης μ αντρικά χαρακτηριστικά, συνεπώς με δυνατότητα δράσης. Αν ο Αλέξανδρος στο θρόνο της Βαβυλώνας ήταν ο Δίας, ο αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Άρης.

Όπως είδαμε στην ανάλυση του Σχεδίου, ο κόσμος που βρήκε ο Δίας, δεν ήταν ομοιογενής. Το αμάρτημα είχε προηγηθεί και εξαιτίας του είχε δημιουργηθεί ο ουρανός, η θάλασσα και ο κάτω κόσμος. Καθένας απ αυτούς τους χώρους αποτελούσε ένα βασίλειο, που λειτουργούσε ανεξάρτητα από τ  άλλο. Χρησιμοποιούμε την έννοια του “βασιλείου”, γιατί η δημιουργία του προϋποθέτει ευεργεσία, άρα βασιλιά. Λειτουργούν ανεξάρτητα, γιατί η δωρεά είναι πλήρης κι αυτός, που έχει την εξουσία πάνω στη γνώση, που δημιουργεί το βασίλειο, είναι παντοκράτορας  ομοούσιος, αδερφός και συνέταιρος του Δία.  Ο Πλούτωνας κι ο Ποσειδώνας είναι αδέρφια  του Δία κι άρχοντες βασιλείων. Το πλεονέκτημα του Δία στην εξουσία, είναι δυνατό να γίνει αντιληπτό, μόνον αν γνωρίζουμε το Μυστικό Σχέδιο.

Ο Θεός που λατρεύουν οι άνθρωποι, είναι ο Θεός τ ουρανού. Είναι ο Θεός, που ελέγχει τους φωστήρες, επομένως ο Θεός, που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στη Θέωση. Ο άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό, για να ζήσει στη Γη, μέσα σε συνθήκες φωτεινές. Ο άνθρωπος δεν είναι αμφίβιο, ώστε να επιβιώνει και μέσα στη θάλασσα. Το Μυστικό Σχέδιο επέβαλε τους κατακλυσμούς, ώστε μέσα από την άπειρη γνώση, θεϊκή κι ανθρώπινη, ο άνθρωπος να κατακτήσει την τεχνολογία.

Στη θάλασσα οι άνθρωποι υπάρχουν, είτε ως νεκροί είτε ως ζώντες ναυτικοί. Το σύνολο της γνώσης της θάλασσας ελέγχει ο Ποσειδώνας κι αυτό έχει ως συνέπεια να επιλέγει, ποιοι από τους ανθρώπους, που κατοικούν μέσα και πάνω απ αυτή, θα επιβιώνουν. Αν ένας άνθρωπος της θάλασσας δε σέβεται τον Ποσειδώνα ή απειλεί το Σχέδιο, ο Θεός σηκώνει τρικυμία και τον σκοτώνει. Τρικυμία είναι η επίθεση που δέχεται ο άνθρωπος από την ελληνική γνώση που είναι η ανώτατη και ταυτόχρονα ελεγχόμενη. Τρικυμία = 34 = Έλληνες. Είναι θέμα χρόνου να παγιδευτεί ο φιλόσοφος στην ελλήνικη λογική που υπηρετεί το σύστημα. Το πλεονέκτημα της θάλασσας βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι δυνατόν ο άνθρωπος να έχει μόνιμη επαφή με τον Ουρανό, εφόσον έχει δυνατό πλοίο. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί ν αποκτήσει πλούτο και δόξα  από τη θάλασσα και να βγει στη στεριά με πλήρη δόξα. Μεσσίας μέσα σε θάλασσα δε νοείται, αλλά είναι αδύνατο να υπάρξει αυτός, χωρίς να έχει ταξιδέψει στη θάλασσα Στη θάλασσα ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα πρόσβασης στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η αναζήτηση της αλήθειας ανάμεσα σ εκατομμύρια ψεύδη είναι μια διαδικασία χρονοβόρος που τελικά σκοτώνει τον άνθρωπο..

Αντίθετα με τη θάλασσα, ο κόσμος στον οποίο έχει προβλεφθεί να ζήσει ο άνθρωπος κι είναι η στεριά βρίσκεται στο έλεος του Θεού. Η αλήθεια στην στερία είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή χωρίς κόπο από όλα τα σημεία του πλανήτη όταν υπάρχει φως. Ήλιος = 33 = Αλήθεια. Το πρόβλημα σ αυτήν την περίπτωση είναι η συσκότιση που προκαλείται στήν γη όχι εξαιτίας του Θεού αλλά των δούλων Του. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος βρίσκεται στο έλεος των δούλων, που ελέγχουν τον ουρανό. Ο άνθρωπος πριν το αμάρτημα, ζούσε στην ξηρά και δε γνώριζε τη θάλασσα. Εξαιτίας όμως του αμαρτήματος, αποβλήθηκε από τον άνω κόσμο και είται περιπλανιέται στη θάλασσα είται περιφέρεται στον κάτω κόσμο.

Ο κάτω όπως κι ο άνω κόσμος, εδράζονται στη γη.. η διαφορά τους βρίσκεται στο γεγονός ότι οι φωστήρες στον κάτω κόσμο δεν είναι ορατοί. Η φαντασία των αρχαίων ήθελε τον κάτω κόσμο μέσα στη Γη, γιατί μόνο μέσα στα σπήλαια είναι δυνατό να δει ο άνθρωπος συνθήκες, που δεν επηρεάζονται από τους φωστήρες, συνεπώς όμοιες μ  αυτές του κάτω κόσμου. Το θεϊκό Σχέδιο επέβαλε τη διάπραξη της αμαρτίας, επομένως την εισαγωγή στον κάτω κόσμο.

Όπως είδαμε κι αλλού, το αμάρτημα διαπράχθηκε στο χώρο της Βαβυλώνας, δηλαδή της Ασίας. Οι φωστήρες στην Ασία δεν ήταν ορατοί, εξαιτίας του συστήματος, που είχε τέτοια γνώση, ώστε ν αναπτύσσει τεράστια ισχύ, τρομοκρατώντας τους ανθρώπους. Εξαιτίας εκείνης της γνώσης, δεν ήταν δυνατό να γεννηθούν κατώτερες και διαφορετικές γνώσεις, ώστε ο άνθρωπος να γνωρίσει τη θάλασσα. Ο άνθρωπος στην Ασία έπαιρνε τη γνώση, που συνέφερε το σύστημα και τίποτ  άλλο. Έχοντας αυτήν τη δύναμη, το σύστημα δεν επέτρεπε σε κανέναν πέρα από τους εκλεκτούς να βλέπουν τον ουρανό και άρα τους φωστήρες του.

Ο άνω κι ο κάτω κόσμος είναι ο ίδιος κόσμος της ξηράς, αλλά σ ό,τι αφορά τον ουρανό, έχουν σχέση ημέρας και νύχτας. Ο Θεός της Ασίας που είναι κοινός με το Θεό των Ιουδαίων, είναι ο Θεός Πλούτων. Είναι ο Θεός, που έχει απόλυτη εξουσία μέσα σ  έναν κόσμο κατασκότεινο.

Εξαιτίας των παραπάνω είναι δυνατό να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος διαπράττοντας το αμάρτημα, μπήκε στην πατριαρχική κοινωνία με αποτέλεσμα να χάσει κάθε ελπίδα παραμονής στον άνω κόσμο ο οποίος πάντα υπάρχει άσχετα αν είναι ορατός ή όχι. Υπάρχει πάντα από την στιγμή που υπάρχει Θεός και Υιός του Θεού. Μετά το αμάρτημα η κοινωνία που προέκυψε δεν ήταν δυνατό να έχει την ίδια ισχύ πάνω στους ανθρώπους, αφού τα δεδομένα πάνω στη Γη δεν είναι ίδια. Από τον Παράδεισο των Γραφών ο άνθρωπος μπήκε, είτε στον κάτω κόσμο της Ασίας είτε στη θάλασσα της Ευρώπης, όπου τα συστήματα ήταν χαλαρά. Αυτό που μας ενδιαφέρει σ αυτό το σημείο,  είναι τι ακριβώς συμβαίνει και πώς αλληλοεπηρεάζονται οι χώροι, όπου κατοικεί μετά το αμάρτημα μόνιμα ο άνθρωπος. Οι Έλληνες εξαιτίας των Επών, έβλεπαν πάντα τον Ουρανό και δε χάνονταν στην άπειρη θάλασσα. Το έργο των Ελλήνων, που είναι η Αθήνα και η γνώση της, άρχισε σιγά-σιγά να επηρεάζει τον κόσμο της Ασίας. Από το απόλυτο σκοτάδι του Εωσφόρου ή Αφροδίτης άρχισε να εμφανίζεται η Σελήνη.

Ο Θεός με τη γέννηση του Αλεξάνδρου και την ενθρόνισή του στη Βαβυλώνα, καταφέρνει να δημιουργήσει τον άνω κόσμο του Δία. Όταν γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, ο άνω κόσμος δεν υπήρχε στη Γη, παρά μόνον η θάλασσα κι ο κάτω κόσμος. Με τη νίκη του Αλεξάνδρου, χάνει την εξουσία ο Κρόνος κι ο Δίας με τα αδέρφια του μοιράζονται την παντοκρατορία.

Το πλεονέκτημα του Δία σε σχέση με τα αδέρφια του, οφείλεται στο γεγονός ότι ελέγχοντας τον ουρανό, ελέγχει τους φωστήρες. Αν θελήσει ο Δίας, είναι δυνατό να καταστρέψει τ άλλα βασίλεια. Αυτό είναι δυνατό γιατί, αν επιτρέψει στον Ήλιο να φωτίσει τον κάτω κόσμο, ο κόσμος αυτός εντάσσεται στο βασίλειό του. Εξαιτίας όμως αυτού, καταστρέφεται και η θάλασσα, εφόσον οι άνθρωποι που βασανίζονται μέσα σ αυτήν, δεν έχουν παρά να την εγκαταλείψουν. Ο άνθρωπος μπαίνει στη θάλασσα και ταλαιπωρείται για ν ανακαλύψει την αλήθεια. Αν αυτή η αλήθεια είναι προσιτή στη Γη, δεν υπάρχει λόγος θυσίας. Έχοντας αυτό το πλεονέκτημα ο Δίας, ελέγχει τον κόσμο κι εξελίσσει το Σχέδιο του Θεού. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, συνυπάρχουν οι τρεις κόσμοι και για πρώτη φορά στην ιστορία των ανθρώπων μετά το αμάρτημα, υπάρχουν πάνω στη Γη άνθρωποι ζώντες.

Ο άνω κόσμος είναι η Αλεξάνδρεια, όπου η ταξινομημένη πλέον γνώση των ανθρώπων αποκαλύπτει, όσα ενδιαφέρουν τον άνθρωπο ως άτομο, αλλά κι ως μέλος του συστήματος. Στην Αλεξάνδρεια υπάρχει γνώση, που είναι δυνατό να γεννήσει το σύνολο των επιθυμητών για το Σχέδιο στοιχείων. Εκεί μπορεί κάποιος να πάρει γνώση για τους ανθρώπους και τα συστήματα. Μπορεί να καταλάβει ποιος είναι καλός και ποιος κακός. Ποιος είναι κλέφτης και ποιος δωρητής. Ποιος είναι δούλος και ποιος ελεύθερος. Όμως όπως παίρνει γνώση για τους ανθρώπους, παίρνει ταυτόχρονα και γνώση για τα συστήματα. Τα πάντα υπάρχουν στην ιδανική τους μορφή, όσον αφορά την ποιότητά τους, είτε πρόκειται για ιδανικά είτε για άθλια συστήματα. Στην Αλεξάνδρεια μπορεί κάποιος να μάθει πώς λειτουργεί και πότε απειλείται ένα σύστημα  όπως της Βαβυλώνας ή της Αθήνας. Εκεί, ανάλογα με τα συμφέροντα του, επιλέγει το δρόμο που θ ακολουθήσει. Στην ίδια βιβλιοθήκη, ένας φτωχός νέος θα ερωτευθεί τη δημοκρατία κι ένας πλούσιος ευγενής την ολιγαρχία. Αυτός είναι ο άνω κόσμος, όπου ο Δίας γεννά εκλεκτούς, που θ αγωνιστούν στον πόλεμο της Τροίας. Αυτά γνωρίζει ο Δίας πριν τον άνθρωπο. Καθ όλη τη διάρκεια των αιώνων, ο άνθρωπος είδε τον άνω κόσμο ελάχιστα κι αυτό συνέβη στην Αλεξανδρινή περίοδο.

Back to content | Back to main menu