Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Η Αθηνά αγαπά το Διομήδη, γιατί αγαπά τον άνθρωπο. Για τη δόξα του τον βοηθά να τραυματίσει δύο Θεούς. Οι άνθρωποι με μόνο όπλο την ευφυΐα τους, εφόσον η γνώση που τους δίνεται ελέγχεται, έχουν τραυματίσει δύο επικίνδυνους Θεούς. Η αμφισβήτηση των ανθρώπων ενάντια είτε στη σκληρότητα του Βατικανού είτε στο μυστήριο της Ιερουσαλήμ που συντηρεί το σκληρό χριστιανικό σύστημα, είναι επιθέσεις εναντίον Θεών. Η Αθηνά δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο, ώστε αυτή η αμφισβήτηση να πάρει συγκεκριμένη μορφή κι επομένως ν απειλήσει αυτά τα δύο κέντρα. Ο άνθρωπος όλους αυτούς τους αιώνες, όπου κι αν ζούσε, πήρε από τη γνώση της Αθήνας και της φιλοσοφίας της την ισχύ ν αναπτύξει  θεωρίες, που απειλούν την ασιατική λογική.  Ο αφηρημένος διεθνισμός ή ο σοσιαλισμός κλπ. είναι όπλα του Διομήδη, που τραυμάτισαν σοβαρά τους Θεούς κι αν δεν υπήρχε το Μυστικό Σχέδιο, ειδικά το Βατικανό θα είχε γκρεμιστεί.

Ακριβώς ίδια περίπτωση ήρωα του οποίου οι αριθμοί είναι θεϊκοί, είναι κι ο Νέστορας, ο γηραιός ιππότης. Ο Νέστορας τείνει προς τη γνώση των εξαιρετικών Ικαρίου και Πριάμου. Αυτή η γνώση συνδέεται με την εξουσία κι, όπως αναφέραμε, δεν είναι δυνατό να συγκεντρωθεί, παρά μόνο να παραδοθεί. Ο Νέστορας γι αυτόν ακριβώς το λόγο έχει δύο αριθμούς και όχι έναν, όπως οι παραπάνω. Η γνώση του είναι τεράστια, αλλά δε συνοδεύεται από την αντίστοιχη εξουσία, ώστε να δημιουργηθούν άσχημες για το Σχέδιο καταστάσεις. Νέστωρ = Σοφός = Νεκρός = 33, και, Νέστορας =  43 = Παράκλητος = Κάτω κόσμος. Ο Νέστωρ στην πραγματικότητα είναι οι σοφοί πρεσβύτεροι του κόσμου, που αντιλαμβάνονται τις καταστάσεις, όπως θα τις αντιλαμβανόταν ο Παράκλητος, αν ήταν ζωντανός. Δεν έχει την ισχύ του Παράκλητου, ώστε να είναι φοβερός και τρομερός με τις εξουσίες του, αλλά έχει γνώση που του επιτρέπει να διατηρεί τις ισορροπίες μέσα στο στράτευμα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θα επιχειρούσε ο Παράκλητος, χωρίς ν ασκεί εξουσία. Αυτή η ιδιομορφία είναι αποτέλεσμα του τρόπου και του χρόνου, κατά τον οποίο πήρε τη γνώση. Ο Παράκλητος κατέχει τη γνώση Του από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος. Δόθηκε γνώση στον άνθρωπο και με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο γεννήθηκε ο Πολυδεύκης τέλειος, γεννήθηκε κι ο Παράκλητος.

Ο Νέστορας αντίθετα δε γεννήθηκε τέλειος. Συγκεντρώνει γνώση παρακολουθώντας τις εξελίξεις. Η οριακή γνώση του είναι αποτέλεσμα της Θυσίας του Υιού και γι  αυτό είναι αδύναμος. Για να υπάρξει ο Νέστορας, θα πρέπει ο Υιός να έχει παραδώσει τη γνώση Του κι απ αυτήν τη γνώση να πάρει τα χαρακτηριστικά του. Η αδυναμία του έγκειται στο γεγονός ότι ο Υιός παραδίδει τη γνώση και μεταλλάσσεται σε μία μορφή εξίσου τέλεια κι ισχυρή. Ο Νέστορας λαμβάνει τη γνώση και μέσα από μεγάλες θυσίες τείνει προς το όριο. Ο Χριστός παρέδωσε τη γνώση Του στους μαθητές Του κι έγινε κατευθείαν ο Παράκλητος, επειδή αυτήν τη γνώση κατείχε από την εποχή της Δημιουργίας. Αντίθετα ο Νέστορας πρέπει ν αγωνιστεί για να συγκεντρώσει γνώση κι όταν πλέον γεράσει, να δρα συνολικά όπως ο Παράκλητος. Αυτός ο γηραιός ιππότης κατά τον πόλεμο της Τροίας και μετά απ αυτόν έχει τη γνώση του Ικαρίου ή του Πριάμου, αλλά εξαιτίας της ιδιομορφίας του τρόπου με τον οποίο την αποκτά, δεν μπορεί να τεκνοποιήσει. Ο Ικάριος γεννά την Πηνελόπη, γιατί από τη νεότητά του είναι προικισμένος, ενώ ο Νέστορας, όταν φτάνει σ αυτό το όριο, είναι γέροντας και αδύναμος.

Ο Νέστορας είναι πρακτικά οι σοφοί αυτού του κόσμου, που, επειδή θέλουν να ωθήσουν την ανθρωπότητα προς τη Θέωση, ελέγχουν τις τάσεις της κοινωνίας. Δεν ενεργούν κακοπροαίρετα, αλλά δεν μπορούν ν αντιληφθούν λόγω ηλικίας τις τάσεις των νεότερων, που θέλουν ν απολαύσουν τα πάντα, τη στιγμή που αυτό είναι αδύνατον. Ο σοφός που θα συμβουλέψει το νέο να είναι ήσυχος, εργατικός και να σέβεται το σύστημα, χωρίς να προκαλεί ο ίδιος, είναι ο Νέστορας. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο συμμετέχει στη λογομαχία των δύο ηρώων. Επειδή ο Οδυσσέας είναι νέος, δε θα μπορούσε, χωρίς να ψεύδεται, να δώσει δίκιο στον Αγαμέμνονα. Θα υποστήριζε τον Αχιλλέα και θ  απαιτούσε να δοθεί τέλος στην κλοπή του Αγαμέμνονα.

Αντίθετα ο Νέστορας χωρίς να ψεύδεται, λέει αυτό που πιστεύει. Είναι γέρος, ώστε να μην επηρεάζεται από τα πάθη των αντρών για τις δούλες. Γνωρίζει ότι πρέπει να κατακτηθεί η Τροία και υπομένει το κόστος, που σ αυτήν την περίπτωση, είναι η συμπεριφορά του Αγαμέμνονα. Η γνώση του τόν κάνει ν αγωνίζεται για την ενότητα του στρατεύματος και όχι για την ιδανική λειτουργία των βασιλιάδων. Βλέπει την πρόκληση του Αγαμέμνονα, αλλά συνειδητά επιλέγει ως προτεραιότητα την ενότητα. Αν δικαίωνε τον Αχιλλέα θα κατέστρεφε την ενότητα, αφού ο Αγαμέμνονας διατηρεί το Σχέδιο λόγω αυτής της κατάχρησης. Ο Νέστορας συνεργάζεται άψογα με τον Οδυσσέα, γιατί γνωρίζουν τι επιδιώκουν. Η διαφορά τους είναι ότι ο Οδυσσέας γνωρίζει τα πάντα πριν συμβούν, ενώ ο Νέστορας, αφού συμβούν. Η τελειότητα της γνώσης του Νέστορα προέρχεται από την επανάληψη. Έχει δει αυτό που θα συμβεί, επειδή έχει ξανασυμβεί.

Ο Νέστορας είναι γιος του μεγάλου Νηλέα, που είναι ο Θεός και η Σοφία Του, εφόσον απ Αυτόν λαμβάνει τη γνώση του. Νηλέας = 28 = Σοφία = Άμωμος, όταν, Νέστωρ = Σοφός = 33. Το  μειονέκτημα του Νηλέα που μεταφέρεται και στο γιο του, είναι ότι προέρχεται από τις δυνάμεις της θάλασσας. Ο Νηλέας είναι γιος του Ποσειδώνα και η γνώση του τον βάζει σε περιπέτειες πάνω στη Γη. Η σύγκρουσή του με τον Ηρακλή ήταν φυσιολογική, επειδή, όπως θα δούμε, ο Ηρακλής προστατεύει πάντα δομές της ξηράς. Ο Νηλέας γίνεται Νηλεύς κι υπηρετεί το Σχέδιο, χωρίς να τ απειλεί. Νηλεύς = Άγγελος = Δούλος = Στύλος = Φίλος = Θυσία = Γνώση = 29.

Τελευταίο σ αυτόν τον όμιλο των ηρώων που εξετάζουμε, αφήνουμε το Θερσίτη που είναι ο χειρότερος των Αχαιών. Δεν υπάρχει ήρωας, που να μην τον απεχθάνεται. Είναι δειλός, πρόστυχος, βλάκας και προπαντός θρασύς. Μάλιστα εξαιτίας αυτής της θρασύτητάς του χάνει στο τέλος τη ζωή του από το λαμπρό Αχιλλέα. Ο Θερσίτης είναι το γνήσιο παιδί του συστήματος, που θεωρητικά και μόνο βρίσκεται στην πλευρά των Αχαιών. Είναι ο ημιμαθής βλάκας, που χρεώνει σ  άλλους την ασχήμια και την ανεπάρκειά του. Βλέπει τι επιθυμεί η βρωμερή ψυχή του και τ αποδίδει σ άλλους.  Ο Θερσίτης δεν είναι αμελητέα ποσότητα στην κοινωνία και τον βλέπουμε γύρω μας να μας απειλεί και να μας διαφθείρει. Ο Θερσίτης δεν έχει συγκεκριμένη γνώση, συνεπώς κοσμοθεωρία. Είναι ο άνθρωπος, που ακολουθεί το σύνολο των γνώσεων κι απειλεί το σύστημα, μόνον εξαιτίας της αδυναμίας του να συμμετέχει κι ο ίδιος στην κλοπή του. Αν το επέτρεπε η γνώση του, θα έκανε τα ίδια ακριβώς μ αυτούς που κατηγορεί ότι έχουν τις δυνατότητες.

Θερσίτης είναι ο κομπλεξικός χριστιανός, που αναμασά μέρη του Λόγου του Χριστού και κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα. “Ποιος Σωκράτης και ποιος Μαρξ; Αυτοί όλοι είναι σκουπίδια.”. Χωρίς να έχει διαβάσει ποτέ και τίποτε, θα θεωρεί γίγαντες του πνεύματος βρωμερούς ανώμαλους, που απώτερο σκοπό είχαν τη διάβρωση του ανθρώπου. Αν τολμήσει κάποιος ν αρθρώσει αντίθετη άποψη, χωρίς να έχει την ισχύ, που τρομάζει πάντα έναν τιποτένιο, τότε αυτός ο θρασύτατος ανθρωπάκος θα τον κατηγορεί μέρα και νύχτα. Θερσίτες υπάρχουν παντού κι αποτελούν μίασμα για την κοινωνία. Θερσίτης είναι κι ο ηλίθιος, που αποστηθίζει το λόγο του Μαρξ κι όταν ανοίγει το στόμα του, είναι δυνατό να κατηγορήσει και το Χριστό. Στο στρατόπεδο των Αχαιών βρίσκεται εξαιτίας αυτής ακριβώς της γνώσης, που άσχετα αν δεν καλλιεργείται, διαδίδεται. Αυτή η γνώση βέβαια δεν είναι ικανή να τον προστατεύσει στη μάχη, όπως δεν είναι δυνατό να τον βάλει και στα συμβούλια των Αχαιών.. απεναντίας μάλιστα είναι αιτία βασανισμού του, γιατί εξαιτίας της θρασύτητάς του προκαλεί τους ήρωες.

Ο Χριστός όταν κατηγόρησε τους υποκριτές κι αυτούς, που κολλάνε στα τυπικά, επιτέθηκε στο Θερσίτη. Οι Λόγοι Του ήταν το σκήπτρο, με το οποίο ο Οδυσσέας χτύπησε το Θερσίτη. Όμως η μοίρα αυτού του άθλιου είναι να πεθάνει από χτύπημα του Αχιλλέα. Ποτέ και καμία κοινωνία δεν τιμώρησε τόσο σκληρά αυτούς τους ηλιθίους, όσο η ελληνική, ειδικά της αρχαίας Αθήνας. Οι μεγάλοι άντρες της Αθήνας εξόντωσαν στην κυριολεξία όλα αυτά τ ανθρωπάκια, που μέσω μίας ψευδογνώσης και μίας ψευδοηθικής, τολμούσαν να κατηγορήσουν ανθρώπους. Ένας Αθηναίος σοφός μπορούσε να μισεί θανάσιμα έναν άλλο, αλλά δε δεχόταν σε καμία περίπτωση τη συνεισφορά του Θερσίτη. Προτιμούσε να χάσει μία μάχη, παρά να ταυτιστεί μ αυτόν.

Αντίθετα η χριστιανική κοινωνία στηρίζεται αποκλειστικά σ αυτόν.  Όλα τα ανίκανα κι ανώμαλα ανθρωπάκια κατηγορούν όποιον τολμά να έχει διαφορετική άποψη από την κυρίαρχη κι εξαιτίας αυτής ν απολαμβάνει. Η ηθική γίνεται πάντα σημαία τους, γιατί απλούστατα δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Τι να φοβηθεί ο ανίκανος κι άσχημος ανθρωπάκος; Μήπως τον παρασύρει ο έρωτας; Γιατί να μην κατηγορήσει τη δόξα του διαφορετικού ; Υπάρχει άραγε πιθανότητα να τη γευθεί;

Ο Θερσίτης συνολικά αντιπροσωπεύει  τον άνθρωπο, που λαμβάνει γνώση και τη μεταδίδει, χωρίς ουσιαστικά να ωφελείται απ αυτήν. Επειδή η γνώση δίνεται κλειδωμένη, ευνόητο είναι ότι ο ίδιος καταστρέφεται απ αυτήν, έστω κι αν αυτή προέρχεται από το Θεό, έστω κι αν εξαιτίας της θεωρητικά ο Θερσίτης είναι Υιός Του. Θερσίτης = Πηγαί των υδάτων = Σειρήνες = Λόγος του Θεού = Βιβλαρίδιον = Κόκκοι  της άμμου = Υδρίαι ύδατος = Διδακτοί Θεού = 56 = Όρνεα πετώμενα. Ο Θερσίτης είναι η μερίδα των ανθρώπων, που πήραν δηλητηριασμένη γνώση και τιμωρήθηκαν, όχι επειδή την πήραν, όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά επειδή τη χρησιμοποίησαν εναντίον των ανθρώπων. Όλοι λαμβάνουμε τη γνώση, που δίνει το σύστημα, αλλά μερικοί είναι αυτοί, που μέσω αυτής κατηγορούν οποιονδήποτε.

Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να πούμε ότι οι ήρωες στους οποίους αναφερθήκαμε δεν αποτελούν το σύνολο των ηρώων, αλλά ένα μικρό μέρος του. Για ευνόητους λόγους δεν είναι δυνατό ν αναφερθούμε σ όλους. Το ίδιο θα επαναλάβουμε και στους ήρωες της Τροίας αναφερόμενοι μόνο στους ισχυρότερους.
Ο μεγαλύτερος ήρωας της Τροίας είναι ο Έκτορας, που έχει εξαιρετική γνώση, στόχος της οποίας είναι η διατήρηση του συστήματος. Αυτός ο ήρωας είναι παντρεμένος με την Ανδρομάχη κι αυτή η γυναίκα είναι η σάρκα του. Ανδρομάχη = Άβυσσος = 38 = Αίγυπτος = Υπεραξία = Απόκρυφον = Καταστροφή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από την εποχή της Βαβυλώνας κι εντεύθεν όλοι οι δούλοι προστατεύονται από το μυστήριο. Ο Αλέξανδρος σκορπάει τη φιλοσοφία στην Ασία, αλλά διατηρώντας τη θεϊκή εικόνα του, εμπλούτισε στην πραγματικότητα τη γνώση των δούλων. Οι δούλοι δεν απομονώθηκαν από το μυστήριο ούτε με τη διαφάνεια της φιλοσοφίας. Απόλυτη δομή που στηρίζεται στο μυστήριο από άποψη ισχύος, είναι η άβυσσος ή Αίγυπτος. Όταν καταρρέουν όλα τα συστήματα, μπροστά στη φιλοσοφία η Αίγυπτος αντέχει, γιατί αυτός, που θεωρητικά είναι πολέμιός της, τη στηρίζει. Οι Έλληνες θεωρητικά κινήθηκαν εναντίον των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών της Ανατολής και πρακτικά με την αποδοχή της ταύτισης Αλεξάνδρου και Άμμωνα τις διαιώνισαν.

Ο Έκτορας είναι πάντα οι σοφοί που διαθέτουν γνώση για να πολεμούν εναντίον των Αχαιών, αλλά παράλληλα συνδέονται με τον αποκρυφισμό. Είναι δούλοι μίας γνώσης, που συνδέεται με τον κάτω κόσμο και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να ξεφύγει. Για όλους αυτούς η φιλοσοφία και η γνώση για τον άνθρωπο είναι δευτερεύουσας σημασίας κι είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση όλων, όσων απειλούν το σύστημα. Η κύρια γνώση είναι ο αποκρυφισμός και η προσπάθεια να εξελιχθεί το Σχέδιο έστω κι αν το αγνοούν. Η αναζήτηση στρέφεται πάντα προς την αιώνια αλήθεια και όχι προς τον άνθρωπο. Η φιλοσοφία γι  αυτούς είναι ένα ακόμα όπλο στο οπλοστάσιό τους. Όταν μπορούν να επιβάλλουν το σύστημα με τα όπλα, το κάνουν χωρίς ενδοιασμό. Επειδή όμως οι άνθρωποι αντλούν συνεχώς γνώση κι επειδή τα όπλα προκαλούν, κάνουν το ίδιο μέσω της φιλοσοφίας. Αυτό που πρέπει ν αντιληφθεί ο αναγνώστης, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την εξουσία που προκύπτει από τη γνώση του Θεού και όχι για τον άνθρωπο. Όταν ο βούρδουλας έχει αποτέλεσμα, δεν τους ενδιαφέρει η φιλοσοφία, ενώ, όταν αυτός ξεπερνιέται, κάνουν την ίδια τη φιλοσοφία βούρδουλα.

Απ αυτήν την ιδιαιτερότητα προκύπτει η ισχύς του Έκτορα κι εξαιτίας της είναι απαραίτητη η θυσία του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας είναι ισχυρός λόγω φιλοσοφίας και γι αυτόν το λόγο μπορεί να νικήσει τον Έκτορα. Η θυσία του όμως έχει ως αποτέλεσμα, να παραδοθεί αυτή η γνώση στο σύστημα κι ο Έκτορας να ξαναγεννηθεί ισχυρότερος. Ο Οδυσσέας αντίθετα συνδέεται με τ απόκρυφο και γι αυτό δε συγκρούεται με τον Έκτορα. Ο Οδυσσέας μπορεί ν αποκαλύψει το μυστήριο κι αυτό δε σημαίνει ότι νικά τον Έκτορα, αλλά ότι τον καταργεί. Αν ο Χριστός ξεκλείδωνε τη γνώση της Αιγύπτου, που είναι η ίδια, που στηρίζει και τη Ρώμη, θα γκρέμιζε τα οχυρά των δούλων. Αυτό που θα έμενε, θα ήταν καθαρή φιλοσοφία. Όλοι αυτοί οι δούλοι μπαίνουν στο χώρο της θυσίας, γιατί λαμβάνουν εξουσία μέσω μίας γνώσης, που δίνεται μ αυστηρές προϋποθέσεις. Οι ανώτατοι κληρικοί, οι μασόνοι και μερικά τάγματα, όπως οι Ιησουίτες, γίνονται κοινωνοί απόκρυφης γνώσης  και λειτουργούν μέσω αυτής, ανεξάρτητα απ ότι συμβαίνει στην κοινωνία. Αυτή η γνώση είναι η ίδια από την εποχή της Δημιουργίας και συνεπώς του αμαρτήματος.

Οι Έλληνες έμειναν μακριά απ  αυτήν τη γνώση, ώστε να δημιουργήσουν τη φιλοσοφία. Το Μυστικό Σχέδιο δεν είναι δυνατό να εξελιχθεί, όταν με την πάροδο του χρόνου η στεγανοποίηση εξασθενεί. Θα έφτανε μία στιγμή που θα ήταν αδύνατο να επιβιώνουν οι ιερείς σε βάρος των ανθρώπων. Η Αίγυπτος, όπως και η Βαβυλώνα, εμφάνισαν σημεία κόπωσης κι επιπλέον ήταν αδύνατο να επεκταθούν. Μέσω της θυσίας των Ελλήνων, παραδόθηκε η φιλοσοφία, που παγιδεύει τους ανθρώπους κι εξελίχθηκε το Σχέδιο. Η Τροία κινδυνεύει όταν ένα βασιλόπουλο παίρνει γυναίκα Ελληνίδα, και όχι την Ανδρομάχη. Ανδρομάχη = Τήβεννος = Μακάριοι = Μασόνοι = Κλαίοντες = Απόκρυφον = 38, ενώ, Ωραία Ελένη = Φιλοσοφία = 48.

Ο Έκτορας είναι ισχυρός με τη σάρκα, που δομείται απ αυτήν τη γνώση και τη γονιμοποιεί. Παιδί αυτής της σχέσης είναι ο Εκτορίδης που ο πατέρας του τόν ονομάζει Σκαμάνδριο κι οι υπόλοιποι Αστυάνακτα. Εκτορίδης = 50 = Άσβεστο πυρ = Θησαυρός = Μαργαρίτης = Οικονόμος. Αστυάναξ = 24 = Αμαρτία = Ρώμη = Καρδιά, ενώ, Σκαμάνδριος = 55 = Πατριάρχης = Πάσα εξουσία = Σείριος = Καιόμενη βάτος = Αστήρ του Δαυίδ = Φαρισαίος. Όλα αυτά σημαίνουν ότι, όταν οι δούλοι με τη μορφή των πατέρων της εκκλησίας λεηλάτησαν τη γνώση της Αιγύπτου, μετέφεραν την άβυσσο στην Ευρώπη. Η γνώση των εκλεκτών σε συνδυασμό με τη γνώση του αποκρυφισμού γέννησε την αμαρτία ή Ρώμη με τη μορφή που γνωρίζουμε και τον Πατριάρχη και τις εξουσίες του. Η Ρώμη δεν απόκτησε την ισχύ της, επειδή οι δούλοι ήταν έξυπνοι κι οι άνθρωποι κουτοί. Η ισχύς της ήταν προσχεδιασμένη, εφόσον οι γνώσεις που την παράγουν, είναι αποτέλεσμα δωρεάς.

Ο Έκτορας ως πνεύμα είναι πάντα γιος του Πριάμου κι αυτόν υπερασπίζεται. Ο Έκτορας μόνος του δεν μπορεί να βασιλέψει στην Τροία. Ο Έκτωρας έχει δυνατότητα μόνο να πολεμά υπερασπιζόμενος τον πατέρα του. Δεν έχει τη γνώση που απαιτείται για ένα βασιλιά που δημιουργεί ένα βασίλειο, αλλά λαμβάνει αυτή τη γνώση για να πολεμήσει αφού έχει δημιουργηθεί πρώτα το βασίλειο. Πρίαμος = Κάτω κόσμος = 43, ενώ, Έκτωρ = Άδης = 21. Η ισχύς του κάτω κόσμου είναι ένας ισχυρός Άδης κι ένας τεράστιος κάτω κόσμος. Ο Άδης παγιδεύει όσους έχουν γνώση κι απειλούν με την έξοδό τους από τον κάτω κόσμο. Είναι επίσης ο ίδιος, που παρασύρει τους ανθρώπους από τον άνω στον κάτω κόσμο. Ο Έκτωρας είναι ισχυρός στη μάχη, γιατί διαθέτει κι αυτός τρομερά όπλα. Είναι ήρωας, που ενσαρκώνεται από συγκεκριμένο πρόσωπο, κι αυτό γιατί στον κάτω κόσμο υπάρχουν ακατάλυτα πνευματικά δικαιώματα.

Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε μετά την Ανάστασή Του στους μαθητές, όρισε υπεύθυνο για το ποίμνιο τον Πέτρο. Ο Ίδιος είχε πάρει τη μορφή του Παράκλητου και μέσω των δικαιωμάτων ο εκπρόσωπός Του επί Γης ήταν ο Υιός Του και άρα ο Κηφάς. Κηφάς = 21 = Έκτωρ, ενώ, Σίμων  = 31 = Έκτορας. Ο Κηφάς ή Σίμων, δεν είναι βέβαια ο φτωχός κι άσχετος Ιουδαίος, που υπήρξε μαθητής του Χριστού, αλλά μία μορφή, που γεννήθηκε εξαιτίας του Παράκλητου και πήρε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η εικόνα που έχουν οι χριστιανοί για τον Πέτρο, που είναι προϊόν υπερβολικής εργασίας των δούλων, είναι ο Έκτορας. Αυτή η εικόνα λαμβάνει σάρκα την άβυσσο, δηλαδή το απόκρυφον, και δρα με το γνωστό τρόπο.

Όταν εξελίσσεται ο Τρωικός πόλεμος, σημαίνει ότι υπάρχει γνώση, που βρίσκεται έξω από την Τροία. Σήμερα ο πόλεμος αυτός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη κι οι ήρωες αγωνίζονται. Ο Έκτορας υπάρχει και την ισχύ του έχουν γευθεί άπειροι Αχαιοί. Όταν ένας Γάλλος φιλόσοφος διατυπώνει άποψη, που δεν ευνοεί την εκκλησία, τότε του επιτίθεται ο Έκτορας. Η άποψη της εκκλησίας που έχει δουλευτεί με βάση τα πνευματικά δικαιώματα κι έχει αποδοθεί στον Πέτρο, είναι ο Έκτορας. Επιτίθεται ο κληρικός μ αυτά τα χαρακτηριστικά κι από πίσω του ακολουθούν οι δούλοι Τρώες, που είναι οι θρησκόληπτοι χριστιανοί. Η τοποθέτηση του Πέτρου στην πύλη του Παραδείσου, δεν είναι προϊόν φαντασίας, αλλά προϊόν γνώσης. Ο Πέτρος είναι κριτής του κάτω κόσμου, όπως ο Μίνωας που ο Οδυσσέας περιγράφει ως κακόβουλο. Σίμων = Έκτορας = Μίνως = Μικρόν = 31. Το Μικρόν προσδιορίζει το σύνολο του χρόνου κατά τον οποίο θα συμβαίνει αυτό, εφόσον το δίνει ο Χριστός ως πληροφορία για το χρόνο της απουσίας Του.

Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να συνδέσουμε τον ήρωα Αινεία με τον Έκτορα. Ο Αινείας είναι πάντα κατώτερος του Έκτορα κι όπως εκείνος έτσι κι αυτός, δεν μπορεί να κυβερνήσει την Τροία. Ο Πρίαμος είναι πάντα το όριο κι ο Έκτορας αυτός, που αντιπροσωπεύει την ισχύ του. Ο Αινείας είναι οι άνθρωποι που είναι δυνατό να μεταφέρουν τη γνώση της Τροίας σε χώρους όπου δεν υπάρχει. Ο Αινείας δεν αντιπροσωπεύεται από ιστορικό πρόσωπο, αλλά είναι το σύνολο των ανθρώπων που έχουν τη γνώση του αποκρυφισμού. Όταν υπάρχει η Τροία, επομένως ο κάτω κόσμος, η γνώση τους συνθέτει σύστημα, που είναι η γυναίκα του Έκτορα.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να έχουμε μία συνολική εικόνα του τι συμβαίνει στον κόσμο. Μετά το θάνατο των κοσμοκρατόρων, ο κόσμος ήταν αρκετά χαλαρός και το σύστημα αδύναμο. Υπήρχαν στη Γη άνθρωποι που είχαν γνώση του αποκρυφισμού, της Ανατολής και της Αποκάλυψης, που είναι της ίδιας φιλοσοφίας. Αυτή η γνώση δεν ήταν δυνατό να τους δώσει την εξουσία, ώστε κάποιος απ αυτούς να γίνει ο Πρίαμος. Ο Χριστός  λαμβάνει τη μορφή του Πριάμου και γεννά τον Έκτορα, κάπου στην Ιουδαία. Ο Αινείας μετακινείται προς τη Ρώμη και πριν ακόμα δοθεί η κοσμοκρατορία στο Χριστό, αυτός δομεί σύστημα. Ο αποκρυφισμός υπήρχε στην αρχαία Ρώμη πριν από το Χριστό κι ενισχύθηκε με την Αποκάλυψη. Όταν ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε πλέον το χριστιανισμό έβαλε απλά το Χριστό στην κορυφή του συστήματος, ώστε ο Αινείας να είναι δυνατό να υπάρξει και ν  ασκήσει εξουσία. Ο αποκρυφισμός προστατεύει και κατανέμει την εξουσία, αλλά απαιτείται συγκεκριμένο πρόσωπο από το οποίο να ξεκινούν οι εξουσίες. Ο Έκτορας είναι επίσης απαραίτητος, γιατί η προσωπική του άποψη και φιλοσοφία προστατεύει το πρόσωπο, που βρίσκεται στην κορυφή. Η Ανδρομάχη γίνεται η αιώνια σάρκα ενός θνητού ανθρώπου, που υπήρξε αλλά δεν υπάρχει. Ο Πέτρος μένει αιώνιος, γιατί η σάρκα του είναι αιώνια. Αυτή η σάρκα προστατεύει το πνεύμα του και για να δημιουργηθεί απαιτείται η συνεισφορά του Αινεία. Αινείας = Μακάριοι = 38 = Ευνούχοι = Κλαίοντες = Μασόνοι = Απόκρυφον.

Ο Αινείας δεν ταυτίζεται με τον Έκτορα, αλλά συνυπάρχει μ αυτόν, γιατί η δράση του είναι ανεξάρτητη λόγω ανεξαρτησίας της γνώσης και του στόχου. Η εικόνα του Πέτρου όπως δρα είναι αποτέλεσμα μίας γνώσης που δεν είναι ταυτόσημη μ  αυτήν των μακαρίων. Ο χριστιανός γνωρίζει τις Επιστολές του Πέτρου, αλλά δε γνωρίζει ποια γνώση στηρίζει την εκκλησία ή τη μασονία. Ο Αινείας είναι κατώτερος του Έκτορα, όσο μέσα στο σύστημα είναι κατώτερος ο μεγαλύτερος μύστης του αποκρυφισμού σε σχέση  με τον Πέτρο και το διάδοχό του τον Πάπα. Η γνώση του Αινεία που είναι η γνώση, που στηρίζει το σύστημα, έχει το περίεργο χαρακτηριστικό ότι είναι δοσμένη εξ ολοκλήρου από το Θεό κι είναι πλήρης.

Ο Θεός έδωσε τη γνώση και ταυτόχρονα προειδοποίησε αυτούς που την πήραν για τ άσχημα επακόλουθα. Ο Ίδιος ο Χριστός δίνει γνώση, αλλά προειδοποιεί ότι θα επιστρέψει και θα τιμωρήσει τους άπιστους που πήραν εξουσία κι έκαναν κατάχρησή της. Η Τροία είχε πάντα πλήρη γνώση, συνεπώς γνώριζε πάντα από τι απειλείται και ήξερε για την τελική καταστροφή της. Ο Αινείας που κατέχει αυτήν τη γνώση, πάντα γνώριζε για την καταστροφή. Η γνώση του ήταν μία προφητεία που εξαιτίας της οδηγούνταν προς την ολοκλήρωσή της.

Προφητεία αυτής της μορφής έκανε η Κασσάνδρα, που πήρε αυτό το χάρισμα από το Θεό, όπως πήρε και την τραγική μοίρα να μην την πιστεύει κανένας. Κασσάνδρα = Ανδρομάχη = Αινείας = Απόκρυφον = 38. Η Κασσάνδρα είναι δηλαδή η ίδια η γνώση, που δίνει δύναμη, αλλά προφητεύει άσχημα πράγματα. Το γεγονός ότι δεν την πιστεύει κανένας, είναι κατανοητό από τη γνώση της ιστορίας. Ο Χριστός είπε ότι θα επιστρέψει, αλλά οι άθλιοι ακόμα και σήμερα σφάζουν τους ανθρώπους κι αρνούνται να πιστέψουν στις προφητείες. Οι κληρικοί γνωρίζουν ότι ο Κύριος θα στραφεί εναντίον αυτών, που έχουν εξουσίες, αλλά δεν αλλάζουν πρακτικές. Όταν ο Χριστός μιλά για κρίση και θάνατο, πόσο άπιστος μπορεί να ήταν ο Πάπας του Μεσαίωνα, που έστελνε ανθρώπους στην πυρά και μοίραζε συγχωροχάρτια; Η Κασσάνδρα είναι άκρως απαραίτητη για το Σχέδιο, γιατί λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, όπως η Αποκάλυψη. Περιγράφει την αλήθεια, κινδυνολογεί και τρομάζει τους ανθρώπους. Προφητεύει ένα υπερβολικά άσχημο μέλλον, που στην πραγματικότητα είναι δημιούργημα του φόβου, που προκαλεί η προφητεία. Δεν την πιστεύει κανένας, γιατί, αν συμβεί αυτό, καταστρέφεται η Τροία. Οι προφητείες της τρομοκρατούν τους ανθρώπους και τους μετατρέπουν σε Τρώες. Αν δε συσπειρώνονταν οι Τρώες γύρω από το Ίλιον, οι Αχαιοί θα έπαιρναν αυτό που ήθελαν από την Τροία και θα την κατέστρεφαν από την πρώτη στιγμή.

Αδερφός του Έκτορα και δευτερότοκος γιος του Πριάμου από την Εκάβη ήταν το πιο μυστηριώδες πρόσωπο των Επών ο Πάρης ή Αλέξανδρος. Αυτός ο εκπληκτικά όμορφος άντρας είναι ο μόνος, που μέσα στα Έπη συγκρίνεται απευθείας με το Διόνυσο. Ο Αχιλλέας που είναι ο ομορφότερος των Αχαιών, δε συγκρίνεται μέσα στα Έπη με τον ακαταμάχητο Θεό. Δίνουμε έμφαση στην ομορφιά, γιατί η μορφή του κάθε ήρωα ή ηρωίδας υποδηλώνει την καταγωγή, και άρα τη δωρεά της γνώσης.

Ποιος ήταν ο όμορφος Πάρης εξαιτίας του οποίου προκλήθηκε αυτός ο μεγάλος πόλεμος; Η Εκάβη λίγο πριν γεννήσει τον Πάρη, είδε ένα όνειρο του οποίου η ερμηνεία είναι απολύτως όμοια με την ερμηνεία που έδωσαν οι ιερείς σ αντίστοιχο όνειρο, αμέσως μετά τη γέννηση του Αλεξάνδρου. Και οι δύο αυτοί ήρωες, ο ένας του μύθου κι ο άλλος  της ιστορίας, παρομοιάστηκαν με δαυλούς, που πυρπολούν τον κόσμο. Ο όμορφος Πάρης είναι ο μόνος από τους ήρωες της Ιλιάδας, που έχει όνομα απόλυτα ίδιο μ αυτό του μεγάλου Μακεδόνα κοσμοκράτορα. Ο Αλέξανδρος στο Μυστικό Σχέδιο και στη ζωή του, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του, ενσάρκωνε το ρόλο του Αχιλλέα. Αυτό είδαμε ότι αποκαλύπτεται μέσω των αριθμών, αλλά το κοινό όνομα δείχνει την εκπληκτική ποιότητα της προφητείας.

Ο Αλέξανδρος ήταν ο Πάρης, αλλά για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να εξεταστεί η προσωπικότητά του κάτω από ένα γενικότερο πρίσμα κι όχι με τη μέχρι τώρα λογική. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί ο Αλέξανδρος άλλαξε μεν τα δεδομένα σε μία υπαρκτή μέχρι τις ημέρες του κατάσταση, αλλά ταυτόχρονα ήταν ο δημιουργός της κατάστασης που βιώνουμε σχεδόν δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά το θάνατό του. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνά ο αναγνώστης ότι ο Αλέξανδρος ήταν γιος του συστήματος, βασιλιάς, κι επομένως από τα δεδομένα πολέμιος της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Ο Αλέξανδρος αντιπροσώπευσε στη μάχη του τον ελληνικό κόσμο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτοκαταργήθηκε ποτέ. Πέθανε ως βασιλιάς στο θρόνο της Βαβυλώνας, πολύ μακριά γεωγραφικά και ιδεολογικά από τη λαμπρή Αθήνα. Υπάρχει μία τεράστια διαφορά ανάμεσα στο ζωντανό, νεαρό βασιλιά, που αγωνίζεται και στον ίδιο νεκρό επίσης  νεαρό αλλά αδιαφιλονίκητο κοσμοκράτορα. Ο πρώιμος θάνατος του σε συνδυασμό με την παγίδευση της λαμπρής Αθήνας δημιούργησαν όλες τις προϋποθέσεις, που είναι ικανές να ωθήσουν το Μυστικό Σχέδιο. Ο Αλέξανδρος με την αναγνώριση που έτυχε στη Βαβυλώνα, στην πραγματικότητα απέδειξε ότι ήταν ο χαμένος γιος του Πριάμου, που έγινε δεκτός με την ανάλογη δόξα.

Η σχέση αυτού του βασιλιά και του ιδανικού καρπού της Αθήνας κι άρα της φιλοσοφίας, ήταν μία σχέση έρωτα. Η φιλοσοφία ερωτεύτηκε το νεαρό φιλόσοφο βασιλιά και τον ακολούθησε με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η ωραία Ελένη ακολούθησε τον Πάρη. Οι Έλληνες δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν ένα βασιλιά, που θαύμαζε σαν ερωτευμένος τη δημοκρατία και την Αθήνα και που υποσχόταν μέσω της δύναμής του την αποθέωσή της. Ο βασιλιάς Αλέξανδρος έπεισε τους Έλληνες για μία τέτοια εκστρατεία, επειδή πάντα η γνώση της δημοκρατίας δίνει τη δυνατότητα σ  αυτόν, που την κατέχει, ν αποδεσμευτεί αυτόματα από το οποιοδήποτε βασιλικό άρμα. Οι Έλληνες δε φοβήθηκαν, γιατί νόμιζαν ότι είχαν γνώση, που ήταν δυνατό να τους προστατεύσει. Αυτό που δεν αντιλήφθηκαν εγκαίρως, ήταν ότι ένα σύστημα σαν της Βαβυλώνας, που γεννά δούλους, παγιδεύει πάντα τους εκλεκτούς.

Ο νεκρός Αλέξανδρος πήρε ιδανική μορφή και δεν υπήρχε η εξουσία του, ώστε να προσανατολίσει τη γνώση των ελευθέρων προς τη δημοκρατία. Αν ήταν ζωντανός, οι άνθρωποι της δημοκρατίας θα είχαν την εικόνα της εξουσίας και το μίσος τους γι αυτή θα ήταν δυνατό να τους προστατεύσει. Ο νεκρός βασιλιάς άφησε στην πραγματικότητα ακέφαλο το σύστημα κι οι Έλληνες της δημοκρατίας, ως σύνολο πλέον, τον αντικατέστησαν. Δεν μπορούσαν να μισήσουν την εξουσία, αφού η εξουσία ήταν οι ίδιοι. Δεν μπορούσαν να πολεμήσουν τους βαρβάρους, γιατί οι ίδιοι έγιναν βάρβαροι.

Δεν υπάρχει χειρότερος αντίπαλος για τον άνθρωπο, από τον ίδιο του τον εαυτό. Στην ευφυΐα αντιτάσσεται πάντα η ίδια ευφυΐα, όπως και στην κουταμάρα η ίδια κουταμάρα. Η διαφορά που κάνει την κατάσταση τραγική, είναι ο πειρασμός του συμφέροντος. Η ευφυΐα είναι δυνατό να βρει το δρόμο προς την ελευθερία, αλλά αυτή η ίδια ευφυΐα είναι δυνατό να την υποβαθμίσει μπροστά στον πλούτο. Η ωραία Ελένη παγιδεύτηκε μπροστά στον πλούτο, την ομορφιά και τη μεγαλοπρέπεια του Ασιάτη βασιλιά και τον ακολούθησε. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που φουντώνει ο έρωτας, η Ελένη δεν κάνει λάθος. Δεν έχει μπροστά της ένα θνητό αλλά τον ίδιο το Θεό Διόνυσο. Θεός Διόνυσος = 77 = Βασιλεύς βασιλέων.

Αυτό που πρέπει να διευκρινιστεί σ αυτό το σημείο, είναι η σχέση του Πάρη με το Μενέλαο. Ο ξανθός Μενέλαος είναι εξίσου όμορφος με τον Πάρη, αλλά χωρίς τη μεγαλοπρέπειά του. Είναι αυτός στον οποίο δόθηκε η ωραία Ελένη, όταν έφτασε στο ύψιστο σημείο ομορφιάς κι ωρίμανσης, ώστε να γεννήσει τους επιθυμητούς καρπούς. Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο χώρο της Ευρώπης κι όταν αυτό συνέβη, ολόκληρος ο ελλαδικός χώρος, χάρη στους αγώνες του πατέρα του, ήταν κάτω από τη διακριτική εξουσία της Μακεδονίας. Η Αθήνα είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της κι είχε γεννήσει τη φιλοσοφία.

Ο Μακεδόνας βασιλιάς βρήκε την Αθήνα με πλήρη γνώση, αλλά για λόγους που έχουμε αναλύσει, σε κατάσταση, αν όχι παρακμής, τουλάχιστον στάσιμη. Οι σοφοί, οι πολιτικοί και γενικά το σύνολο του ανθρώπινου δυναμικού που είναι δυνατό να δημιουργήσει, είχαν επιτελέσει το έργο τους. Ό,τι ήταν δυνατό να ειπωθεί, είχε ειπωθεί κι ό,τι ήταν δυνατό ν απειλήσει τη δημοκρατία, είχε αναλυθεί επαρκώς.

Το πρόβλημα που ήταν αδύνατο να λυθεί, ήταν το οικονομικό κι αυτό ήταν, που βύθιζε την Αθήνα στο σκοτάδι. Άνδρες σαν τον Περικλή ήταν δυνατό να γεννηθούν, αλλά ήταν αδύνατο να λάμψουν λόγω της προβληματικής κατάστασης της οικονομίας. Η Αθήνα απέκτησε πρώτα τον πλούτο και μετά βάδισε προς τη δημοκρατία. Ήταν αδύνατο σ εκείνες τις εποχές στις οποίες ο πλούτος κι ο πόλεμος ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μία δημοκρατική Αθήνα να επιβιώσει. Η αμεσότητα και η ευελιξία της μοναρχίας έκανε τη δημοκρατική Αθήνα να φαντάζει σαν ένα ακυβέρνητο καράβι, του οποίου κανένας δεν ήθελε να χρεωθεί το κόστος της κωπηλασίας κι όλοι αγωνίζονταν για την κατοχή του πηδαλίου. Η Αθήνα έμοιαζε σαν ένα καράβι, που μέσα σ αντίξοες συνθήκες είχε ένα πλήρωμα μεθυσμένων ανθρώπων, αν όχι τρελών.

Εκείνη την εποχή γεννήθηκε ο Αλέξανδρος με την ισχύ του μακεδονικού θρόνου. Ερωτεύθηκε τη φιλοσοφία κι αυτή έγινε γυναίκα του. Αυτός ο γάμος είχε όλα τα κλασικά στοιχεία του θεσμού εκτός από το πάθος του έρωτα. Πάθος έρωτα θα υπήρχε αν ο Αλέξανδρος επέβαλε με την ισχύ του τη δημοκρατία στον ελληνικό χώρο και μετά εγκατέλειπε το βασιλικό του αξίωμα. Έρωτας δεν υπάρχει, όταν ο άντρας παίρνει μία γυναίκα και προσβλέπει μία άλλη. Ο Αλέξανδρος είχε ως στόχο την πόρνη τη Βαβυλώνα. Αυτός ο γάμος ήταν ένας γάμος, στον οποίο ο βασιλιάς έπαιρνε για γυναίκα του την πιο όμορφη. Η συμφωνία του γάμου ήταν οι συνθήκες που αναγνώρισαν οι Αθηναίοι απέναντι στο Μακεδόνα μονάρχη. Αν ο Αλέξανδρος ήταν στατικός, αυτός ο γάμος θα είχε ως αποτέλεσμα η φιλοσοφία να μην αλλάξει, γιατί αυτό θα είναι αδύνατον, αλλά με την ισχύ του ήταν δυνατό ν αλλάξει τον περιβάλλοντα χώρο. Ο Αλέξανδρος μπορούσε με την παιδεία που είχε και την αγάπη για την Αθήνα, να επιβάλλει το δημοκρατικό πολίτευμα στο σύνολο των ελληνικών πόλεων. Όμως αυτή η δημοκρατία με την δεδομένη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και το επίπεδο της τεχνολογίας, θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας μικρογραφίας των ελληνιστικών βασιλείων. Η κατάσταση της οικονομίας και η γνώση της φιλοσοφίας θα δημιουργούσαν μία ομάδα κοινωνιών, στην οποία η ανάγκη της εξουσίας θα γεννούσε την υποκρισία, επομένως κοινωνίες όμοιες μ αυτές που περιγράψαμε ως εθνικές. Οι εκλεκτοί θα μιλούσαν για ελευθερίες και δημοκρατία και οι φτωχοί θα σφάζονταν σαν τα πρόβατα, όταν αυτό εξυπηρετούσε το σύστημα. Η κόρη του Μενελάου ή του Ευρωπαίου Αλεξάνδρου θα ήταν όμοια με την Ησιόνη, όπως και συμβαίνει. Εθνικοί = Ησιόνη = 42 = Ερμιόνη.

Οι Έλληνες γνώριζαν πάντα ότι άλλη επιλογή εκείνη τη στιγμή, από την άσκηση της εξουσίας κι επομένως τον εξωραϊσμό της υποκρισίας, δεν είχαν. Ο Θεός άλλαξε την κλίμακα, ώστε αυτό που ήταν γνωστό κι ήταν η μόνη δυνατή λύση, να γίνει σ εκείνο το επίπεδο, όπου θα είχε τα μέγιστα δυνατά θετικά αποτελέσματα. Αν ο Αλέξανδρος έμενε στατικός και άρα στην Ελλάδα, θα έμενε αθάνατος ως Μενέλαος, όπως και η γυναίκα του, η Ελένη. Όμως αυτό που θα βίωναν οι Έλληνες, θα ήταν  η σάρκα της κόρης του Ερμιόνης. Για άλλα δέκα χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι θα επαναλάμβαναν τα ίδια σφάλματα, με μηδενικό αποτέλεσμα, σ ό,τι αφορά την τεχνολογία. Όταν ο Θεός επιλέγει τη θυσία του Αλεξάνδρου και την ενθρόνιση του στον ισχυρότερο θρόνο της Γης, δημιουργεί τον Πάρη. Η εικόνα του εξιδανικευμένου μονάρχη επιστρέφει  στην Ελλάδα και προκαλεί τον έρωτα. Ο όμορφος και παντοτινά νέος, νεκρός Αλέξανδρος με τη δύναμη του παρασύρει την ωραία Ελένη.

Η τελειότητα της ελληνικής φιλοσοφίας ακολουθεί τη μορφή του νεαρού κοσμοκράτορα. Η φιλοσοφία, είτε μιλάμε για την εποχή του Αλεξάνδρου είτε για την εποχή των επανδρωμένων διαστημικών αποστολών, είναι ίδια. Ας φανταστεί ο αναγνώστης για ποια κατάσταση θα μιλούσαμε, αν σε συνθήκες Μεσαίωνα από πλευράς οικονομίας κάθε πόλη είχε γνώση ισοδύναμη μ αυτή του Βατικανού.

Αν ο αναγνώστης παρατηρήσει όσα περιγράφονται στα Έπη, θα διαπιστώσει ότι ο Μενέλαος παίρνει την Ελένη ως γυναίκα, όταν δεν είναι γνωστός ο Πάρης, ενώ τη συγχωρεί, όταν εκείνος είναι νεκρός. Υπάρχει ένας γάμος κι ένας έρωτας στον οποίο αν και η γυναίκα είναι ίδια, δεν υπάρχει απιστία. Η Ελένη εγκαταλείπει το Μενέλαο κι ακολουθεί τον Πάρη. Μετά το θάνατο του Πάρη ακολουθεί και πάλι το Μενέλαο. Δεν υπάρχει δηλαδή η περίπτωση στην οποία η Ελένη σεβόμενη το θεσμό του γάμου να απατά το Μενέλαο ή προδίδοντας τον έρωτα, ενώ είναι ζωντανός ο Πάρης, να ακολουθεί το Μενέλαο. Η Ελένη διακρίνεται πάντα για την πίστη απέναντι σ αυτόν που επιλέγει. Απλά η “πίστη”, αφού στο ίδιο πράγμα ακολουθείται διπλή φιλοσοφία, έχει κι αυτή τη διπλή της έννοια: υπάρχει η πίστη στο θεσμό του γάμου, που είναι ευάλωτη στον έρωτα, κι υπάρχει η πίστη στον ίδιο τον έρωτα, που μόνον ο θάνατος μπορεί ν απειλήσει.

Ο Χριστός στο Λόγο Του, όπως και στην Αποκάλυψη δίνει γνώση για ένα γάμο. Το ζητούμενο είναι ο γάμος του Αρνίου κι εφόσον σ αυτόν το γάμο υπάρχει η θεία βούληση, είναι αυτονόητο ότι, όσα συνεπάγονται οι δύο παραπάνω διαφορετικές καταστάσεις, σ αυτήν την περίπτωση ταυτίζονται. Ο γάμος του Αρνίου, όπως κι ο έρωτας θα είναι τέλειοι. Αυτό μας κάνει να υποπτευόμαστε ότι επιθυμία του Θεού είναι να μην αδικηθεί ούτε ο Μενέλαος ούτε ο Πάρης.

Αυτό, από μόνο του, μας προσδιορίζει και τη φορά με την οποία εξελίσσεται το Σχέδιο. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο Πάρης κι ο Μενέλαος να ταυτίζονται, συνεπώς να βρίσκονται κι οι δύο στο ίδιο σύστημα και άρα στην Ευρώπη. Το σύστημα αυτό όπως αναφέραμε όταν εξετάζαμε το Μενέλαο θα έχει και την τέλεια γνώση αλλά και την κοσμοκρατορία..  συνεπώς θα πρέπει απαραίτητα να μεταφερθεί και η Τροία. Ο Πάρης θα πρέπει να είναι ο γιος του Πριάμου, που βρίσκεται αγνοούμενος έξω από την Τροία, αλλά ο ίδιος να είναι ο Μενέλαος στην κοινωνία των Αχαιών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, θα πρέπει ο Αλέξανδρος να ξαναγεννηθεί σ ένα χώρο, που έχει την κοσμοκρατορία.. να κάνει το γάμο με τη φιλοσοφία, αλλά να παραμείνει στατικός και να μην αναγκαστεί για τον οποιονδήποτε λόγο να κινηθεί προς άλλους χώρους, δημιουργώντας συνθήκες παγίδευσης.

Back to content | Back to main menu