Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο Πάρης γεννιέται, μόνον όταν ο Υιός κινείται προς το σύστημα, που έχει την κοσμοκρατορία .. όταν, δηλαδή, ο ίδιος άνθρωπος με  την ίδια μορφή και γνώση, παρουσιάζεται με πολλαπλάσια δύναμη. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο διασταυρώνονται οι στόλοι έξω από τα Κύθηρα, όπου βρίσκεται ο ναός της Αφροδίτης.

Τα Κύθηρα είναι πολύ σημαντικό νησί, γιατί, αν ανατρέξει ο αναγνώστης στην Οδύσσεια, θα δει ότι ο Οδυσσέας θα έφτανε στον προορισμό του γρήγορα, αν δεν έχανε τον έλεγχο, εξαιτίας της θείας βούλησης έξω απ  αυτό το νησί. Κύθηρα = 27 = Όφις = Μοίρα = Λύχνος = Έλαιον. Στο νησί αυτό, βρίσκεται ο ναός της Αφροδίτης κι εκεί συναντώνται για πρώτη φορά ο Πάρης και η Ελένη. Ναός της Αφροδίτης = Βασιλεύς της Ασίας = Σταυρός του Μαρτυρίου = Μόσχος ο σιτευτός = Βασίλειον του ουρανού = 85.

Αυτό σημαίνει ότι ο έρωτας της Ελένης και του Πάρη γεννιέται, όταν ο Πάρης βρίσκεται στο ζενίθ της δόξας του, είτε ως Αλέξανδρος, βασιλιάς της Ασίας, είτε ως Ιησούς στο Σταυρό του Μαρτυρίου. Ο Αλέξανδρος κι ο Ιησούς αποθεώθηκαν, τη στιγμή ακριβώς που ο καθένας ολοκλήρωσε το έργο του. Τότε μόνον ήταν όμορφοι σαν το Θεό Διόνυσο και μεγαλοπρεπείς σαν τον Πατέρα των Θεών. Η περίπτωση του Χριστού είναι απλά πιο πολύπλοκη, γιατί ζει και μετά τη Σταύρωσή Του κι αγωνίζεται για την επάνοδό Του, ενώ ο Αλέξανδρος με τη μορφή του Αχιλλέα παραμένει εγκλωβισμένος  στον Άδη. Ο Οδυσσέας συνεχίζει πέρα από τα Κύθηρα, γιατί από εκείνο το σημείο κι έπειτα, αρχίζει η περιπέτειά του. Ο Πάρης, όπως εύκολα κατανοεί ο αναγνώστης, είναι το ίδιο το Αρνίον που συναντάμε στην Αποκάλυψη ως εσφαγμένο. Αρνίον = 32 = Ζενίθ = Πάρης = Άσωτος = Δύναμις = Γαβριήλ = Σύστημα. Η Ελένη βρίσκεται στο δίλημμα, όταν βλέπει το Αρνίον σε πλήρη ισχύ κι αθάνατο.

Η φιλοσοφία είχε δεχτεί το νεαρό Μακεδόνα βασιλιά για άντρα και καρπός αυτής της σχέσης ήταν η Ερμιόνη. Αυτός ο άντρας μετακινήθηκε προς την Πύλο και το Νέστορα ακολουθώντας τη μοίρα του. Ο Νέστορας είναι ο Παράκλητος, που γεννιέται μετά τη Θυσία του Υιού. Είναι ο Νέστωρ, που γίνεται Νέστορας. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας βάδιζε προς την κοσμοκρατορία και πεθαίνοντας στα τριάντα  τρία του χρόνια, γίνεται Νέστωρ = 33. Μετά θάνατον, γίνεται Νέστορας = Πρίαμος = 43 = Κάτω κόσμος = Παράκλητος. Ο Πάρης είναι αυτός, που έρχεται με τη λαμπρότητα του Υιού και όχι αυτός, που αγωνίζεται.

Ο Αλέξανδρος καθώς μετακινείται προς την Ασία, αγωνίζεται να γίνει κύριος της Ασίας κι εγκαταλείπει τη φιλοσοφία. Ο ίδιος αφού γίνει βασιλιάς της Ασίας, επιστρέφει στην Ελλάδα με τη λαμπρότητα του Υιού του Θεού, εφόσον είναι Υιός του κοσμοκράτορα, κοσμοκράτορας. Οι στόλοι διασταυρώνονται, γιατί οι Έλληνες μετά τον Αλέξανδρο ήρθαν σε δίλημμα. Είχαν μπροστά τους δύο εικόνες δύο διαφορετικών όσο κι όμοιων καταστάσεων. Είχαν υποσχεθεί να βοηθήσουν τον Αλέξανδρο ως βασιλιά μόνο για την πανελλήνια εκστρατεία, συνεπώς η φιλοσοφία θα έμενε πιστή στο γάμο, μέσω του οποίου ο βασιλιάς θα τιμωρούσε την Ανατολή, σεβόμενος τη δημοκρατία. Από την άλλη μεριά, υπήρχε μία νέα κατάσταση στην οποία ο νεκρός πλέον Αλέξανδρος υπήρχε ως εικόνα, αλλά ήταν πλέον κοσμοκράτορας. Τι έπρεπε να κάνει η φιλοσοφία; Να παραμείνει στη συμφωνία με το στρατηγό-αυτοκράτορα ή να υπηρετήσει πλέον την κοσμοκρατορία; Ακολουθεί τον κοσμοκράτορα κι επειδή όλοι οι λαοί είναι ενταγμένοι μέσα σ αυτόν το χώρο, προκαλείται το πρόβλημα κι επομένως ο πόλεμος.

Μόνον έτσι είναι δυνατό να πολεμήσουν Έλληνες κι Ιουδαίοι στο ίδιο στρατόπεδο. Η θάλασσα στην οποία βρίσκονται οι στόλοι, είναι ο κατακλυσμός της Αλεξανδρινής περιόδου, κατά την οποία τα πάντα υπάρχουν στη διάθεση των ανθρώπων, αλλά ο στόλος των Τρώων είναι εξαιρετικά εντυπωσιακός και πλούσιος, ενώ αυτός των Ελλήνων απλά στολισμένος. Οι Έλληνες με τον Αλέξανδρο είχαν τον πιο στολισμένο στόλο, επειδή η γνώση τους είχε γεννήσει τα πάντα και η κατάσταση ήταν εορταστική μέσω της παγκόσμιας πλέον δόξας  που πήρε η Αθήνα εξαιτίας του αυτοκράτορα.  Αυτοκράτωρ = Αγαπητός = 35 = Μενέλαος. Από την άλλη πλευρά εξαιτίας πάλι του Αλεξάνδρου, που αναγνωρίστηκε στην Ασία, οι Τρώες είχαν τον πιο εντυπωσιακό στόλο. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία, που οι δούλοι βρίσκονταν κάτω από τις διαταγές, όχι δεισιδαιμόνων βασιλιάδων, αλλά αυτοκράτορα με γνώση της φιλοσοφίας. Αυτοκράτορας = 45 = Αλέξανδρος.

Η συνάντηση έγινε, γιατί ο Πάρης αντιπροσωπεύει την Τροία κι όταν αυτή είναι ισχυρή, ζητά πάντα την Ησιόνη. Ο βασιλιάς της Ασίας ζητούσε απ όλα τα βασίλεια  υποταγή, συνεπώς εγκατάλειψη των εθνικιστικών τους φιλοσοφιών. Όμως πώς είναι δυνατό να συμβεί αυτό, χωρίς τη βοήθεια των υιών του Δία, των Διόσκουρων; Όπως ο Μενέλαος κατευθυνόταν προς το Νέστορα, ο κοσμοκράτορας κατευθυνόταν προς τους Διόσκουρους. Θα έπρεπε να επιλέξει, αν θα λειτουργούσε ως Κάστορας ή ως Πολυδεύκης. Η ωραία Ελένη είναι η σάρκα, που απαιτεί το Αρνίον, ώστε να κινείται ανάμεσα σ αυτά τα δύο όρια χωρίς πρόβλημα. Μέσω της φιλοσοφίας είναι δυνατόν το ίδιο πρόσωπο να λειτουργεί ως Μεσσίας, αλλά κι ως σατανάς.

Το θείο Σχέδιο με την λήψη της κοσμοκρατορίας από τη Ρώμη, πέτυχε μετά τη λήξη της πρώτης Ιλιάδας να ξαναπάρει ο Μενέλαος την Ελένη ταυτιζόμενος με τον Πάρη, που όμως ως εικόνα της Ανατολής έχει πεθάνει. Μετά τον πόλεμο η Λύτρωση δεν έρχεται, γιατί το ζητούμενο δεν είναι πλέον η επιλογή της Ελένης, αλλά η επιστροφή του Οδυσσέα. Η ίδρυση της Ρώμης επιτελεί αυτόν ακριβώς το σκοπό. Η φιλοσοφία παραδίδεται σ ένα πρόσωπο, ώστε ο γάμος να συνοδεύεται από έρωτα και να μην απειλείται. Αυτό ήταν αδύνατο να γίνει χωρίς το βασιλιά της Ασίας, γιατί οι αντίξοες συνθήκες της Ευρώπης δεν επέτρεπαν στη γνώση να δομήσει ισχυρό σύστημα. Ο Θεός γέννησε τον Πάρη, ώστε μέσα από άπειρες διαδικασίες να μεταφερθεί στην Ευρώπη.

Ο Αλέξανδρος που αναγνώρισαν οι Ρωμαίοι ως σύστημα, δεν ήταν ο Πάρης που είδαν μόνον οι Έλληνες, αλλά ο νέος Μενέλαος. Η λάμψη του και η ομορφιά του ανάγκασαν το σύστημα να του παραδώσει την ωραία Ελένη ως γυναίκα, γιατί το συνέφερε. Αυτό συνέβη, γιατί ήταν ο μοναδικός τρόπος να δοθεί εξουσία στο θρόνο της Ρώμης. Αναγνώρισαν τον Αλέξανδρο, ώστε να μπορέσουν ν αυτοαναγορευτούν διάδοχοι του. Οι μύθοι που σκορπίστηκαν γύρω από το Μακεδόνα κοσμοκράτορα στη Δυτική Ευρώπη, ήταν τέχνασμα του συστήματος, ώστε να εξωραΐσουν τις άθλιες εξουσίες των ηλιθίων δούλων, που παρίσταναν τους βασιλιάδες. Τ όμορφο πριγκιπόπουλο ή η πεντάμορφη πριγκίπισσα ήταν πάντα άσχημοι δούλοι, που τις περισσότερες φορές δολοφονούσαν ή δολοφονούνταν από ομοίους, στ όνομα θρόνων, που ποτέ δεν κατάλαβαν ποιον σκοπό υπηρετούσαν.

Ο Πάρης ακολουθούμενος από την Ελένη μπαίνει στη θάλασσα, που χωρίζει την Ελλάδα από την Τροία και τη μετατρέπει σε Κόλαση. Η καταδίωξη από τους Διόσκουρους σημαίνει ότι ο Πάρης με σάρκα τη φιλοσοφία, αρχίζει να μολύνει τη θάλασσα. Όταν λαμβάνει τη μορφή του Πολυδεύκη καταδιώκεται από τον Κάστορα και τ αντίστροφο. Όταν ο βασιλιάς της Ασίας μοιράζει γνώση Μεσσία ακολουθεί από πίσω του γνώση εξουσίας, ώστε να μη χαθεί η ισχύς. Όταν ο ίδιος εξουσιάζει και λαμβάνει σκληρά μέτρα, ακολουθεί επίσης γνώση που βοηθά τους ανθρώπους, με κύριο όμως στόχο να μην αντιδρούν στην εξουσία. Κατά την περίοδο των ελληνιστικών βασιλείων πραγματοποιείται η καταδίωξη, ώστε να γεννηθεί το σύνολο της γνώσης, που προστατεύει κι απειλεί το σύστημα, δηλαδή το Αρνίον ή Πάρη. Οι Διόσκουροι δεν έφτασαν ως Αχαιοί στην Τροία, γιατί έπρεπε να σωθεί το Αρνίον και να μεταφερθεί, όταν έπρεπε, στη Ρώμη.

Όταν ο Αλέξανδρος και η εξουσία του μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα για το σύνολο των Αχαιών. Η θάλασσα ήταν εντυπωσιακά μεγαλύτερη και σημαντικά πιο επικίνδυνη. Οι εκλεκτοί γνώριζαν το κέντρο εξουσίας, αλλά ήταν αδύνατο να επιτεθούν. Πώς μπορεί να επιτεθεί κάποιος σε μία δομή, που προστατεύεται από άπειρη γνώση; Υπάρχουν άνθρωποι, που την προστατεύουν, χωρίς να είναι δεισιδαίμονες ή βάρβαροι. Αν μιλήσει κάποιος για ελευθερία, αυτοί μιλούν γι ασφάλεια, αν πάλι μιλήσει για δημοκρατία, μιλούν για οργάνωση. Η Αλεξανδρινή περίοδος αυτό το νόημα είχε. Δημιούργησε γνώση, που πολεμούσε τη γνώση. Όταν το σύστημα τις λίγες φορές που δεν μπορούσε ν ασκήσει βία απειλούνταν, είχε τη γνώση, ώστε να φθείρει το θνητό άνθρωπο, σ ό,τι αφορά την ηλικία και να τον μετατρέψει εύκολα σε δούλο. Ο νέος αγωνιζόταν, όταν είχε τη γνώση, αλλά έμενε εκτός υπεραξίας. Με την πάροδο του χρόνου ξεπουλιόταν μπαίνοντας στα  παλάτια, όπου η πορνεία ήταν πιο φυσική κι από το φως του Ηλίου. Οι Αχαιοί και πάλι θα έπρεπε να συγκεντρωθούν στην Αυλίδα, ώστε να επαναληφθούν οι ίδιες συνθήκες. Να περιμένουν δηλαδή τη θεία εύνοια μέσω του ανέμου κι επομένως να θυσιαστεί εκ νέου η φιλοσοφία.

Ο Πάρης ήταν ο Υιός, που υπηρετώντας το Σχέδιο λειτούργησε ως άσωτος. Δεν παρέδωσε τη γνώση, αλλά την πολλαπλασίασε. Δεν κατέλυσε την εξουσία, αλλά την ισχυροποίησε. Πάρης = 32 = Άσωτος, ενώ, Άσωτος υιός = 58 = Εξουσία μεγάλη = Θυμός του Θεού = Ιουδαϊσμός = Παλαιά Διαθήκη = Ομήρου Ιλιάδα = Εντολαί του Θεού. Ο άσωτος Υιός είναι πρακτικά αυτός, που κρατάει τον καρπό των αρχικών γνώσεων και ξαναδίνει τις ίδιες. Ο νεκρός Αλέξανδρος ήταν άσωτος, γιατί κράτησε ως σύστημα τη φιλοσοφία και στους ανθρώπους έδωσε, στην καλύτερη περίπτωση, την παιδεία των Επών. Ο ζωντανός Ιησούς ήταν επίσης ο άσωτος Υιός, γιατί στη διδασκαλία Του εξέφραζε το θυμό του Θεού κι έδινε εντολές. Ήταν άσωτος, γιατί θυσιάστηκε, χωρίς να γκρεμίσει το ιουδαϊκό σύστημα Ιησούς ζων = Άσωτος υιός = 58.

Η παραβολή του ασώτου περιγράφει τη διαδοχή. Ο Βασιλεύς της Ασίας είναι ο μόσχος ο σιτευτός και η ισχύς του δίνεται πάντα στον άσωτο Υιό. Ο Υιός Βασιλεύς, όταν λαμβάνει την εξουσία να ελέγχει τη γνώση, είναι πάντα επικίνδυνος λόγω της Θυσίας. Ο Πάρης ή Αλέξανδρος όσο είναι ζωντανός, φέρει τα κέρατα του Αρνίου κι απ αυτά τα κέρατα είναι δυνατό να πάρει την ιδιότητα του Μεσσία του Παντοκράτορα. Όταν πεθαίνει όμως, δεν εγκαταλείπει την ιδιότητα του βασιλιά και άρα ως διάβολος φέρει κέρατα, που τον προστατεύουν, αλλά βασανίζουν τους ανθρώπους. Κέρατα του Αρνίου = 56 = Λόγος του Θεού = Υιός του Θεού. Μεσσίας Παντοκράτορας = 99 = Υιός του Θεού του Ύψιστου. Διατηρώντας τη βασιλική ιδιότητα είναι αναγκασμένος να προστατεύσει την εξουσία, επομένως να γίνει άσωτος Υιός. Όταν δίνεται λοιπόν η Σοφία, επειδή κι αυτή είναι μοναδική, εμφανίζεται εκ νέου ο Υιός. Σοφία = Άμωμος = Θεός = 28 = Έρως = Άνεμος = Δώρον. Ο άνεμος που οδηγεί με ασφάλεια στην Ιθάκη, είναι πάντα ο Ζέφυρος, αφού το δώρο δίνεται πάντα από βασιλιά. Ζέφυρος = Βασιλεύς = 39. Δυτικός άνεμος = 60 = Κοσμοκράτορας.

Όταν ο Πάρης έφυγε με την Ελένη, ήταν νεκρός και κατευθυνόταν προς το Ίλιον = Θάνατος = 30 αναζητώντας την προστασία του πατέρα του και του αδερφού του Έκτορα. Πρίαμος = Κάτω κόσμος = 43, Έκτωρ = Άδης = 21, και, Νεκρός = 33, ενώ, Νεκρός Αλέξανδρος = Βασιλεύς των νεκρών = 78. Η προστασία είναι απαραίτητη για τον Πάρη, γιατί η μορφή του είναι ευάλωτη. Ενώ είναι εντυπωσιακός, ώστε να προκαλεί το θαυμασμό ακόμα και του Έκτορα, μέσα στη μάχη είναι αδύναμος. Ο Μενέλαος στη μονομαχία τους θα τον νικούσε, γιατί από φιλοσοφική άποψη η μορφή του Μακεδόνα Αλεξάνδρου είναι πιο ουσιαστική  και άρα ισχυρότερη από τον εντυπωσιακό Αλέξανδρο της Ασίας. Ο Μενέλαος είναι πιο ισχυρός, γιατί είναι αυτός, που δίνει τη δυνατότητα στη βασιλεία να παρασύρει τη φιλοσοφία. Τα ιδανικά και τα οράματα του Αλεξάνδρου μέσα στον ελλαδικό χώρο, είναι τα όπλα του Μενελάου, ενώ οι μύθοι κι οι θρύλοι, που συνόδευαν τον Αλέξανδρο μετά το θάνατό του, ήταν τα όπλα του Πάρη. Δεν είναι δυνατόν ο Πάρης ως Ασιάτης ηγεμόνας, παρ όλη τη λαμπρότητά του, ν αντέξει το βάρος μίας επίθεσης, που παγίδευσε κι αυτούς ακόμα τους Έλληνες της Αθήνας.

Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσει σ αυτό το σημείο ο αναγνώστης, είναι ότι ο Πάρης είναι μόνον εικόνα χωρίς σάρκα κι οστά. Αν ζούσαν ο Αλέξανδρος ή ο Ιησούς με το σύνολο των εξουσιών που τους έχουν αποδώσει, θα ήταν οι μορφές του Πάρη, που παρέσυραν την Ελένη. Είδε όμως ποτέ κάποιος το νεαρό Ιησού ζωντανό, να ηγείται του χριστιανικού κόσμου; Είδε ποτέ κάποιος τον Αλέξανδρο ηγέτη μίας απόλυτα διαμορφωμένης τάξης πραγμάτων στην Ασία ή στον κόσμο; Ο Αλέξανδρος πήρε την ισχύ του θρόνου της Βαβυλώνας σε μία περίοδο, κατά την οποία τίποτε δεν είχε διαμορφωθεί. Θεωρητικά και μόνον υπήρξε κοσμοκράτορας. Η περιφέρεια που υποτίθεται ότι ήταν κάτω από την εξουσία του στο χρόνο, κατά τον οποίο αυτός έζησε στη Βαβυλώνα, φυσικό ήταν να τον γνωρίζει, όπως ήταν φυσικό και να μην τον γνωρίζει. Ο Πάρης είναι πάντα ο πρίγκιπας, που συνδέεται με τη βασιλεία κι ερωτεύεται τη φιλοσοφία. Είναι αυτός, που μέσα στον κάτω κόσμο, εισάγει την Ελληνίδα γυναίκα. Αυτό το σημείο απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, γιατί ο πόλεμος της Τροίας ξεκινά από την ενέργεια του Πάρη και η πρόκληση υπάρχει πριν την εμφάνιση του ανθρώπου, που ενσαρκώνει τον ίδιο. Ο Πάρης δηλαδή είναι δυνατό ν αρπάξει την Ελένη, πριν γεννηθεί αυτός, που τον ενσαρκώνει.

Στην ιστορική του διάσταση αυτό σημαίνει ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο Πάρης, γιατί ενσωμάτωσε στο σύστημα τη γνώση της φιλοσοφίας. Όμως το σύστημα το είχε ήδη πραγματοποιήσει αυτό πριν την εμφάνιση του Αλεξάνδρου. Ο Δαρείος ως μεγάλος βασιλιάς, δεν ήταν ο κλασικός βάρβαρος Ασιάτης. Είχε εισάγει τη φιλοσοφία στο βασίλειό του κι είχε τη συνεισφορά στην άσκηση εξουσίας μίας ανώτερης τάξης εκλεκτών, των οποίων οι γνώσεις και νοοτροπίες, ήταν απόλυτα όμοιες μ  αυτές των ευγενών Μακεδόνων και των μετέπειτα εκλεκτών των ελληνιστικών βασιλείων. Ο Αλέξανδρος εισερχόμενος στην Ανατολή σκόρπισε απλά γνώση, που υπήρχε, αλλά σ εξαιρετικά περιορισμένη κλίμακα. Έγινε δηλαδή μεγάλος βασιλιάς στη θέση του Δαρείου, εξιδανικεύοντας με το θάνατό του το θεσμό. Η αποθέωσή του είναι αποτέλεσμα του αγώνα και της θυσίας του ως Αχιλλέα, που πολεμά το σύστημα. Η παγίδα, όπως είναι αντιληπτό, βρίσκεται στο γεγονός ότι ισχυροποιείται τελικά αυτό, που υποτίθεται ότι απειλείται. Ο αγωνιστής ενάντια στην εξουσία, την καταλαμβάνει και γίνεται ο ίδιος εξουσία. Αποθεώνεται ο αγωνιστής και γίνεται είδωλο στην κορυφή του συστήματος.

Ο άνθρωπος αγάπησε τον Αχιλλέα, που πολεμά ενάντια στο σύστημα, αλλά δεν αντιλαμβάνεται την εναλλαγή των ρόλων. Είναι αδύνατο να φανταστεί ο άνθρωπος τη δύναμη της θείας Σοφίας. Είναι τόσο τρομερή, ώστε αυτό που φαίνεται αδυναμία, είναι δύναμη και τ αντίστροφο. Ο Θεός δημιούργησε μία εξαιρετικά σύνθετη κατάσταση, που είναι δύσκολο ακόμα και να περιγραφεί. Δημιούργησε ένα αμέτρητο πλήθος δεδομένων μ  απειροελάχιστα μέσα που είναι δυνατό μόνον Αυτός να ελέγξει. Είναι τρομερό και μόνο να σκεφτεί κάποιος πως όλα αυτά που περιγράφονται, είτε στα Έπη είτε στις άλλες ιερές Γραφές, είναι αποτελέσματα ελαχίστων σε αριθμό δωρεών γνώσεως και μίας διπλής εμφάνισης του Υιού. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αγωνιστεί κι έχουν φαινομενικά επηρεάσει την πορεία του κόσμου, που είναι στην πραγματικότητα προκαθορισμένη.

Ο Θεός δημιούργησε όλη αυτήν την κατάσταση μ ελάχιστα μέσα κι εκπληκτική ευφυΐα. Έδωσε γνώση σε δύο συστήματα και σε δύο λαούς. Με τέσσερις δωρεές δημιούργησε τη Βαβυλώνα, την Αίγυπτο, τους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Με δύο εμφανίσεις του Υιού διαχειρίστηκε τις γνώσεις των ανθρώπων, που παράχθηκαν κι αποτέλεσμα ήταν η υπερσύνθετη κατάσταση που βιώνουμε σήμερα. Ο Θεός ποτέ δε εκβιάζει μία κατάσταση. Δεν ξεχωρίζει δηλαδή ποτέ από τους ανθρώπους αυτόν, που θα ενσαρκώσει τον Καρλομάγνο ή το Ναπολέοντα. Δημιουργεί καταστάσεις, που γεννούν την προβλεπόμενη εξέλιξη. Ο Καρλομάγνος γεννήθηκε, γιατί η κατάσταση το επέτρεπε και όχι επειδή ο ίδιος ήταν ξεχωριστός. Αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, θα ήταν κάποιος άλλος, που θα έπαιρνε τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά. Ο Θεός δεν επιθυμεί να δώσει τη δόξα σ εκλεκτούς, αλλά τη Θέωση του ανθρώπου. Η Θέωση έρχεται μόνο με τη γέννηση του Υιού με χαρακτηριστικά Βασιλέως και Κυρίου.

Το δύσκολο είναι να γεννηθεί ο Κύριος με την εξουσία στον οίκο του Θεού, που θα πρέπει να είναι τεράστιος, ώστε να επωφεληθεί το σύνολο της ανθρωπότητας. Από τη στιγμή που διαπράττεται το αμάρτημα και μετά στόχος είναι να δημιουργηθεί ο οίκος του Θεού, ώστε ο Υιός Του ο άνθρωπος να πάρει το σύνολο, όσων δικαιούται. Αυτό ακριβώς περιγράφουν οι προφητείες κι αυτό ακριβώς περιγράφουν τα Έπη.

Τα Έπη είναι δύο έργα, που για να γίνουν αντιληπτά, θα πρέπει ο άνθρωπος να έχει υπόψη του τα εξής δεδομένα: πρώτον, ότι ο Υιός έχει διπλή ιδιότητα, συνεπώς η δραστηριότητά Του ως Βασιλέως είναι τελείως διαφορετική απ αυτήν του Κυρίου. Δεύτερον, ότι ο Υιός είναι άνθρωπος..  για να μιλάμε επομένως για πανανθρώπινη λύση, θα πρέπει ν αντιληφθούμε το απαραίτητο της επανάληψης, δηλαδή την αλλαγή της κλίμακας, διατηρώντας πάντα το σύνολο των στοιχείων στη μορφή που αυτά ελέγχονται. Τρίτον ότι η βασιλεία είναι ευκολότερη στη δόμηση από τον οίκο..  επομένως η εμφάνιση του Βασιλέως προηγείται απ αυτήν του Κυρίου. Τέταρτον, επειδή η διπλή ιδιότητα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό, αυτό που προηγείται κι αυτό που ακολουθεί είναι δυνατό να συνυπάρξουν  και πολλές φορές ν αλλάξουν σειρά.. είναι αδύνατον η Οδύσσεια να προϋπάρξει της Ιλιάδας αλλά είναι δυνατό μετά από μία Ιλιάδα ν ακολουθήσει η Οδύσσεια, που θα δημιουργήσει τα δεδομένα για την επανάληψη της Ιλιάδας.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης η Ιλιάδα είναι η περιγραφή της δραστηριότητας του Βασιλέως, ενώ η Οδύσσεια του Κυρίου. Επειδή ο Κύριος εμφανίζεται δύο φορές, και ως Βασιλεύς και ως Κύριος, πρωταγωνιστεί και στα δύο Έπη, αλλά με τη μορφή, που υπηρετεί το Σχέδιο. Στην Ιλιάδα ο Υιός που φέρει τη βασιλική ιδιότητα, έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά απ αυτόν, που φέρει την ιδιότητα του Κυρίου και το ίδιο συμβαίνει και στην Οδύσσεια. Ο Χριστός υπήρξε Βασιλεύς και Κύριος. Αγωνίστηκε ως Βασιλεύς, αλλά μέσα στα Έπη δεν είναι ο λαμπρός βασιλιάς, επειδή δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ιδιότητα του Κυρίου.
Με βάση όλα αυτά και με δεδομένο ότι η Τροία είναι υπαρκτή από την εποχή του αμαρτήματος, θα πρέπει ν αντιληφθεί  ο αναγνώστης ότι η Ιλιάδα, άσχετα αν επαναλαμβάνεται, είναι πάντα μία κι εξελίσσεται στο σύνολο του χρόνου με τρομερή ακρίβεια. Γεγονότα δηλαδή που επαναλαμβάνονται και δημιουργούν τα επιθυμητά δεδομένα, δεν αλλάζουν τη μορφή της. Ο Αχιλλέας πεθαίνει, ώστε ν αλλάξει η κλίμακα, αλλά στην πραγματικότητα και στο σύνολο του χρόνου κατά τον οποίο αυτό συμβαίνει, είναι θυμωμένος. Δεν πρέπει να φαντάζεται κάποιος ότι η επανάληψη εξαιτίας των θυσιών αλλάζει την πλοκή των Επών και ότι τα νέα δεδομένα δημιουργούν ανακρίβειες στα Έπη. Τα Έπη είναι τέλεια, όπως κι αν εξεταστούν..  είτε τα εξετάσει κάποιος από την εποχή της Δημιουργίας ως σήμερα είτε από κάποιο άλλο χρονικό σημείο και μετά. Η μόνη διαφορά που υπάρχει, βρίσκεται στο τέλος της περιγραφής τους, σύμφωνα με την οποία η γνώση που δίνεται, προετοιμάζει την επανάληψη..  στη γενική κλίμακα βέβαια, όταν τα Έπη τελειώσουν, το τέλος θα είναι και οριστικό.

Τα Έπη τελειώνουν σ αυτήν την κλίμακα ταυτόχρονα, εφόσον ο Υιός είναι Βασιλεύς και Κύριος. Η θεία ευφυΐα με την τελευταία εμφάνιση του Υιού, φροντίζει να μην αφήσει κανένα περιθώριο στους δούλους.  Ο Βασιλεύς έξω από την Τροία θα γκρεμίσει τα τείχη κι ο Κύριος μέσα στον οίκο Του θα εξοντώσει αυτούς, που στ όνομά Του χτίζουν τείχη. Ο Αινείας, για παράδειγμα, υπάρχει στην Ιλιάδα και δεν εξοντώνεται από τον Αχιλλέα. Στην πραγματικότητα όμως συμβαίνει το εξής: ο Αχιλλέας στη γενική κατάσταση δεν τον έχει συναντήσει ακόμα κι αυτός υπάρχει. Στη μερική, εφόσον έχει ξανασυμβεί ο πόλεμος, οι Θεοί τον προστατεύουν από τον Αχιλλέα, ώστε να επιβιώσει στο τέλος και να μεταφέρει την Τροία. Ο Αινείας, επειδή τα Έπη είναι ακριβή θα συναντηθεί με τον Αχιλλέα, αλλά χωρίς να είναι δυνατό να προστατευτεί από κανένα Θεό.

Στην πρώτη Ιλιάδα οι αρχαίοι Έλληνες επιτέθηκαν στους ευνούχους, αλλά δε πρόλαβαν να τους εξοντώσουν, γιατί χάθηκαν. Από εκείνη τη στιγμή ο Αχιλλέας είναι θυμωμένος κι απέχει. Τον Αινεία θα τον ξανασυναντήσει μετά το θάνατο του Πάτροκλου, συνεπώς όταν επανέλθει στη μάχη. Ανακριβή θα ήταν τα Έπη, αν η συνάντηση Αχιλλέα και Αινεία πραγματοποιούνταν μόνον πριν το θυμό. Αυτό θα σήμαινε ότι οι Θεοί προστάτευσαν τον Αινεία από τον Αχιλλέα κι επομένως στο τέλος θα τον εξόντωνε κάποιος άλλος ήρωας, πράγμα που είναι αδύνατον. Μόνον οι Έλληνες ως Αχιλλεύς έχουν τη δυνατότητα να εξοντώσουν τον Έκτορα και τον Αινεία.

Ο Θεός στο Μυστικό Σχέδιο δημιουργεί συνθήκες, εξαιτίας των οποίων οι Αχαιοί πολεμούν και ταυτόχρονα χτίζουν δομές που ξανακαλούνται να πολεμήσουν. Τα πάντα υπάρχουν και τα πάντα χτίζονται εκ νέου. Γκρεμίζεται η Τροία, που πάντα υπάρχει, ώστε να ξαναχτιστεί η ίδια πάλι, αλλά ισχυρότερη σ ό,τι αφορά τους ανθρώπους. Ο Θεός γνωρίζει την Τροία πάντα στην τέλειά της μορφή, λόγω τέλειας γνώσης. Ο άνθρωπος τη βλέπει διαφορετική, γιατί βελτιώνει συνεχώς τη γνώση του.

Η πρώτη Ιλιάδα διαρκεί από την εποχή της Δημιουργίας ως την εποχή που οι χριστιανοί αγωνίζονται για τη διασπορά του Λόγου του Θεού. Αυτό συμβαίνει, γιατί η δωρεά της Βαβυλώνας είχε δημιουργήσει τη δομή, που άγγιζε την έννοια της κοσμοκρατορίας και οι δύο κύριες γνώσεις είχαν παράγει τους καρπούς τους. Η Βαβυλώνα μέσω του μεγάλου βασιλέως, είχε αρπάξει την ωραία Ελένη κι όλοι οι εκλεκτοί βρέθηκαν στον πόλεμο. Οι Έλληνες που ήταν ο Αχιλλέας, σκοτώθηκαν μπροστά στα τείχη, όταν άρχισαν να μπαίνουν στην υπεραξία και να χάνονται. Έκφραση τους ήταν ο Αλέξανδρος, που είναι ζωντανός κι αγωνίζεται.

Μετά το θάνατο του Αχιλλέα κι ενώ οι Αχαιοί βρίσκονται σε απόγνωση, εμφανίζεται  ο Χριστός, που είναι η έκφραση των Ιουδαίων. Ο Χριστός είναι ο Οδυσσέας κι ο εμπνευστής του Δούρειου Ίππου. Ο Δούρειος Ίππος είναι το έργο του Ιησού ως σύνολο. Είναι ο ιερός Λόγος, που συνοδεύεται με πνευματικά δικαιώματα. Οι Τρώες δελεάζονται απ αυτό το έργο, γιατί δε φαίνεται η επικινδυνότητά του. Οι Τρώες είναι δούλοι και το έργο του Ιησού γεννά δούλους, που δεν απειλούν τους Τρώες. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι Τρώες, είναι το εσωτερικό περιεχόμενο του ίππου. Αν ο Χριστός δε φρόντιζε να υπογραμμίσει την άποψή Του για τους Έλληνες και να κλειδώσει το Λόγο Του με τον τρόπο με τον οποίο το έκανε, αυτός ο ίππος θα ήταν χωρίς περιεχόμενο. Εξαιτίας όμως των παραπάνω όλες οι γνώσεις, που απειλούν την Τροία, συνδέονται και δε χάνονται.

Οι γνώσεις αυτές είναι των σύνολο των γνώσεων που είχε στην κατοχή της η ανθρωπότητα και τις συνδέει η ελληνική γλώσσα. Εξαιτίας αυτού του ίππου, είναι δυνατό να ξαναγεννηθούν οι Έλληνες κι εκεί μέσα υπάρχουν. Δούρειος Ίππος = Κοιλιά της Θέτιδος = Χίλια εξακόσια στάδια = 87 = Κύριος της οικίας = Κύριος του αμπελώνος = Κύριος των Ιουδαίων = Δένδρα του Παραδείσου = Κλεις του Παραδείσου. Δούριος Ίππος = Κοιλιά της Θέτιδας = Νεκρός Διόνυσος = Ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί = Συντέλεια του αιώνος = 82. Ο Χριστός με τον ιερό Λόγο και την Αποκάλυψη που έδωσε στα ελληνικά, φρόντισε να μη χαθεί η γλώσσα των Ελλήνων. Με τη διάσωσή της μπαίνουν στην κοιλιά του ίππου τα Έπη, που είναι ο μόνος τρόπος γέννησης των Ελλήνων. Νεοπτόλεμος = Ομηρικά Έπη = 54. Μαζί μ αυτόν μπαίνουν οι Μενέλαος = 35 = Κύριος, Διομήδης = 49 = Άνθρωποι, Οδυσσεύς = Φιλοκτήτης = 46 = Ιουδαίοι και πολλοί άλλοι Αχαιοί.

Η διαφορά, που είχε προκύψει στο διάστημα από το θάνατο του Αλεξάνδρου, ήταν η ακόλουθη. Ο Αλέξανδρος είδε την Τροία στην Ανατολή, δηλαδή στη Βαβυλώνα. Ο Ιησούς είδε την Τροία στην πραγματική της θέση, στη Ρώμη, αλλά ο Δούρειος Ίππος μπήκε στη Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη. Όλα αυτά συνέβησαν, γιατί έπρεπε να προστατευτεί η Ρώμη, ώστε να εισαχθεί ο κόσμος στο Μεσαίωνα και να δράσει ο Λαομέδοντας ή Ιησούς κατά τον τρόπο που περιγράψαμε. Όλοι, όσοι ήταν δυνατό ν  απειλήσουν την Τροία, έπρεπε να βρίσκονται στο Δούρειο Ίππο μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Αυτές οι μετατοπίσεις έγιναν εξαιτίας της διπλής εμφάνισης του Υιού και της διπλής ιδιότητάς Του. Ενώ σε κάθε εμφάνιση έχει προτεραιότητα μία ιδιότητα, για την προστασία του Σχεδίου λειτουργεί διπλά. Με τις κύριες ιδιότητες η πορεία είναι η γνωστή κι αφορά τη Βαβυλώνα και τη Ρώμη. Ο Αλέξανδρος δηλαδή αγωνίστηκε ως Αχιλλέας και θυσιάστηκε έξω από την Τροία. Αυτή η εικόνα είναι η εικόνα του Πάρη, που μπαίνει μέσα στην Τροία με τον αγαπημένο του ταύρο κι αναγνωρίζεται, αφού νικά τα βασιλόπουλα της Τροίας. Ο Υιός ως Ίλος μετατοπίζει την Τροία και την πάει στη Ρώμη. Ως Πάρης παίρνει την Ελένη και προκαλεί τον πόλεμο. Οι Έλληνες αγωνίζονται εκ νέου μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου και πεθαίνουν, αυτήν τη φορά έξω από τη Ρώμη.

Ο Χριστός εμφανίζεται ως Κύριος και φτιάχνει το Δούρειο Ίππο. Ο Χριστός όμως δεν ήταν μόνον Κύριος, αλλά και Βασιλεύς. Αγωνίζεται ως Βασιλεύς κι ακολουθεί το παράδειγμα του Αλεξάνδρου. Μπαίνει ξανά στην Τροία με τον ταύρο κι αναγνωρίζεται εκ νέου. Ως Υιός Ίλος μετατοπίζει την Τροία από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη, ώστε ο πόλεμος να εξελιχθεί μακριά από τη Ρώμη της εξουσίας. Ο Χριστός ενδιαφέρεται να περάσει στην Τροία το Δούρειο Ίππο και η καταστροφή της να είναι μόνον η καταστροφή του ειδώλου. Με το Λόγο Του μπαίνει ο Δούρειος Ίππος μέσα στην Τροία και οι Αχαιοί που βρίσκονται μέσα σ αυτόν, καταστρέφουν μόνον το είδωλο της Τροίας και όχι την ίδια.

Το 800 μ.Χ. η Τροία παίρνει την τελική και τέλεια μορφή.. κυρίαρχος είναι ο Λαομέδοντας, αλλά έχει ένα θανάσιμο ελάττωμα. Μέσα σ αυτή βρίσκεται ο Δούρειος Ίππος, που μεταφέρθηκε τέλειος από την Κωνσταντινούπολη. Καθ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι Αχαιοί δεν απειλούν την Τροία, αλλά βρίσκονται μέσα στην καρδιά της πάνοπλοι και περιμένουν τη στιγμή να επιτεθούν. Όταν μπαίνει ο ίππος στην Τροία, συμβαίνουν δύο φαινόμενα: η Κασσάνδρα προειδοποιεί για την επικινδυνότητά  του και η Ελένη περιεργάζεται τον ίππο, φωνάζοντας τα ονόματα των Αχαιών ηρώων. Την ενέργεια της Κασσάνδρας την έχουμε εξηγήσει κι αυτό που μένει, είναι να δούμε την ενέργεια της Ελένης. Η Ελένη είναι το σύστημα, που έχει την τέλεια γνώση ν αναγνωρίζει τι είναι επικίνδυνο και τι όχι.

Όταν ο Κύριος των Ιουδαίων μπήκε στην Κωνσταντινούπολη, που συνυπάρχει με τη Ρώμη, οι εκλεκτοί φοβήθηκαν το Λόγο του Χριστού. Όλοι όσοι είχαν γνώση και στήριζαν το σύστημα, δεν είδαν με καλό μάτι το Λόγο του Χριστού και την Αποκάλυψη, που ήταν στα ελληνικά. Ένας λόγος με την ισχύ του Λόγου του Χριστού και τόσο κατανοητός ήταν επικίνδυνος,  γιατί πάντα είναι δυνατό να γεννηθεί ένας  όμοιός του και μετά να προκληθούν αλυσιδωτά φαινόμενα. Πριν έρθουν σε συνεννόηση με τους ηγέτες των χριστιανών, μελέτησαν τη συμπεριφορά των χριστιανών. Έκαναν διωγμούς, τους βασάνισαν, τους έδωσαν εξουσία, τους άφησαν να γευθούν πορνεία. Όλα αυτά τα έκαναν για να δουν πώς αντιδρά η μάζα που γεννιέται απ αυτόν το Λόγο κι αν είναι δυνατό να γεννηθεί απ αυτόν το Λόγο Αχιλλέας, Οδυσσέας, Διομήδης κι άλλοι Αχαιοί. Το σύστημα γνωρίζει, για παράδειγμα, ότι δεν πρέπει να δίνει τα Έπη στους ανθρώπους, γιατί αυτοί γίνονται ευερέθιστοι κι επομένως επικίνδυνοι όταν αδικούνται ή διώκονται. Η Ελένη φωνάζει τα ονόματα των ηρώων τη στιγμή που το σύστημα μελετά την αξία του Λόγου του Χριστού και την επικινδυνότητά του γι αυτό. Μόνον ο Άντικλος πήγε να μιλήσει κι αυτόν τον σταμάτησε ο ίδιος ο Οδυσσέας. Ο Άντικλος = 33 = Νεκρός = Εμμανουήλ, είναι οι άνθρωποι, που υιοθετούν το Λόγο του Χριστού, αλλά ο Ίδιος ο Χριστός δεν τους αφήνει να μιλήσουν, εφόσον δίνει δικαιώματα στους Αποστόλους.

Όλα αυτά γίνονται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η γνώση περνά στα χέρια της Τροίας. Όταν πλέον κοσμοκράτειρα είναι η Ρώμη, ο Ίλος έχει δώσει τη θέση του στο Λαομέδοντα και χτίζονται πλέον τα τείχη της Τροίας πιο ισχυρά από ποτέ. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση τα δεδομένα αλλάζουν και η συγκεντρωμένη γνώση αρχίζει και διασκορπίζεται. Ξαναγεννιούνται οι Αχαιοί έξω από την Τροία κι αρχίζουν να χτίζουν τα βασίλειά τους. Είναι η περίοδος κατά την οποία ο σατανάς σύμφωνα με την Αποκάλυψη  εμφανίζεται ξανά μετά χίλια έτη και πλανά τους ανθρώπους. Μετά την επανάσταση η Ρώμη ξαναδίνει ισχύ στους βασιλιάδες, αλλά ο Χριστός που τους αιώνες του Μεσαίωνα εμφανιζόταν ως Κύριος λαμβάνει και πάλι τη μορφή Βασιλέως. Συμβαίνει αυτό, που συνέβη εξαρχής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Χριστός ως Βασιλεύς στη Δύση γίνεται και πάλι το Αρνίον ή Πάρης και ξαναπαίρνει την Ελένη που εμφανίστηκε εκ νέου στη Δύση. Αυτό έχει ως συνέπεια την έναρξη του πολέμου, στον οποίο συμμετέχουμε κι εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι.

Το λεπτό σημείο σ αυτόν τον πόλεμο είναι ότι ο Μενέλαος κι ο Πάρης είναι το ίδιο πρόσωπο και η Ρώμη στην πραγματικότητα ξεγελά τους ανθρώπους με τα είδωλα. Ο Χριστός ήταν Άρχων του κόσμου και Κύριος κατά το Μεσαίωνα κι ο Ίδιος είναι και σήμερα. Κανένας δεν έκλεψε τη γυναίκα κανενός. Όμως οι άθλιοι δημιουργούν συνθήκες πολέμου για να παγιδεύσουν τους ανθρώπους. Τη δυνατότητα αυτήν την παίρνουν από το γεγονός ότι ο Μενέλαος και η ωραία Ελένη λόγω χαρακτηριστικών λαμβάνονται άλλες φορές ως σύζυγοι κι άλλες φορές ως εραστές. Επειδή κάποτε ο Πάρης ήταν διαφορετικό πρόσωπο κι είχε σχέση με τον έρωτα, το σύστημα είχε τη δυνατότητα να παρουσιάζει το Μενέλαο, όπως θέλει.

Αυτό το μυστήριο είναι δυνατό να το γκρεμίσει μόνον ο Οδυσσέας. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη είναι σύζυγοι κι ερωτευμένοι από την αρχή..  επομένως δεν υπάρχει η πιθανότητα να συμβεί αυτό, που συμβαίνει με το Μενέλαο, ώστε κάθε φορά που η εκκλησία απειλείται από τη φιλοσοφία, να επικαλείται τους πατέρες κι έτσι να εκτονώνει και πάλι την κατάσταση με την ίδια τη φιλοσοφία. Αυτό το παιχνίδι εξοντώνει τους ανθρώπους, γιατί κάθε φορά που ένας όμορφος άνθρωπος μιλά σαν το Χριστό η εκκλησία επικαλείται τους πατέρες, για να προστατεύσει δήθεν τον όμορφο Χριστό. Δεν αφήνει κανένα να πλησιάσει τους ανθρώπους  και άρα να τον ερωτευτεί η Ελένη με μέσον το γάμο της με τον Κύριο ή Μενέλαο. Με τον Οδυσσέα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα ελιγμών. Ένας είναι ο Οδυσσέας και μία η Πηνελόπη. Οποιοσδήποτε μπαίνει ανάμεσα τους είναι μνηστήρας κι εξοντώνεται.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να το δούμε στην πρακτική του εφαρμογή. Η εκκλησία μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αφού σκορπίστηκε η γνώση ανάμεσα στούς ανθρώπους, εντελώς αυθαίρετα οικειοποιήθηκε τη φιλοσοφία. Αυτή η αυθαιρεσία έχει να κάνει με την άσκηση της εξουσίας. Με την παρέμβασή της στον τρόπο διασποράς της γνώσης, μέσω των συστημάτων παιδείας, δημιουργεί καταστάσεις, που την ευνοούν. Η εκκλησία όμως, είναι ένα σύστημα, που έχει κεφαλή. Υπάρχει δηλαδή άνθρωπος, που εκφράζει τη θέση της. Αυτός ο άνθρωπος, ελέω Κυρίου, κατέχει ένα θρόνο, που είναι ο θρόνος του Κυρίου κι επομένως έχει ισχύ αυτοκράτορα. Όταν τα πάντα λειτουργούν με την επιθυμητή πρακτική για την εκκλησία, όλα αυτά δημιουργούν ένα ομοιογενές σύνολο. Μενέλαος = Εκκλησία = Κύριος = Αυτοκράτωρ = Ευρώπη = 35 = Επτά όρη.

Το αλάθητο του Πάπα έχει σχέση με το γάμο του Μενελάου και της Ελένης. Ο Πάπας όμως, είναι άνθρωπος κι αυτό σημαίνει ότι έχει μία δική του φιλοσοφία. Όλοι όσοι εξουσιάζουν τον κόσμο, από τον Πάπα ως τον τελευταίο πολιτικό, συνδέονται με τη φιλοσοφία, μόνο με τον τρόπο που επιθυμεί η εκκλησία. Αν οποιοσδήποτε απ αυτούς ξεφύγει από τη γραμμή, έστω και ο ίδιος ο Πάπας, η εκκλησία τον απομονώνει και λαμβάνει τη μορφή του ατιμασμένου Μενελάου. Αποδίδει δηλαδή την ιδιότητα του Πάρη στο απείθαρχο πνεύμα και προκαλεί τον πόλεμο. Πάντα καταφέρνει σ αυτόν τον πόλεμο και παρασέρνει τους Έλληνες, εμποδίζοντας τη Λύτρωση. Ο Μαρξ, για παράδειγμα, ερωτεύτηκε τη φιλοσοφία και η φιλοσοφία αυτόν. Η εκκλησία τον πολέμησε κι οι Έλληνες βρέθηκαν να πολεμούν τον κομμουνισμό, που σε άλλη περίπτωση δε θα το έκαναν.

Όλα αυτά γίνονται εξαιτίας της αφηρημένης φύσης της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία είναι κάτι το γενικό και κανένας εκτός από τον Υιό δεν μπορεί να την περιγράψει με σαφήνεια. Τι θα πει φιλοσοφία; Τι θα πει καλό ή κακό; Τι θα πει ελευθερία και πού φτάνουν τα όρια της; Όλα αυτά δείχνουν ότι η φιλοσοφία δεν έχει σαφή όρια, συνεπώς προκαλεί για προσέγγιση.

Αντίθετα, στην περίπτωση του Οδυσσέα τα πράγματα είναι απόλυτα σαφή. Η Πηνελόπη τον αναγνωρίζει και δεν ακολουθεί κανέναν άλλο. Μπορεί κάποιος να πει ότι το θηρίον είναι το τάδε σύστημα και όχι κάποιο άλλο; Πώς θα τ αποδείξει; Ο Οδυσσέας μπορεί ν αποδείξει, ό,τι θέλει, γιατί αυτός δημιούργησε τη συγκεκριμένη γνώση. Γιατί το θηρίον ήταν κόκκινο; Για λόγους αισθητικής; Βλέπει ο αναγνώστης ότι οι Γραφές δεν είναι σαν τη φιλοσοφία και δεν επιτρέπουν προσέγγιση, είτε τις ξέρεις είτε δεν τις ξέρεις..  άσπρο ή μαύρο.

Back to content | Back to main menu