Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο τρομερός Οδυσσέας με τη δημιουργία του Δούρειου Ίππου, κατάφερε να δημιουργήσει τις επιθυμητές γι αυτόν συνθήκες και ν αλλάξει τα δεδομένα. Τα νέα δεδομένα είναι ότι υπάρχει μία Τροία, που είναι πανίσχυρη και μέσα σ αυτήν, ο Δούρειος Ίππος. Στο σύνολο του υπόλοιπου χώρου υπάρχουν Αχαιοί, αλλά όχι οι δυνατότεροι των ηρώων. Έξω από την Τροία υπάρχουν μόνον ο Αγαμέμνονας κι ο Νέστορας. Η εκπληκτική ευφυΐα του Οδυσσέα κατάφερε και συγκέντρωσε την παγκόσμια γνώση μέσα στο επικίνδυνο για τους Αχαιούς εσωτερικό της Τροίας. Αυτή η εκπληκτική ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εχθροπραξίες κι ο κόσμος έξω από την Τροία να μείνει ουσιαστικά απροστάτευτος. Η παγίδα του Οδυσσέα έχει δύο στόχους: ο πρώτος στόχος είναι να συγκεντρώσει το σύνολο των Αχαιών ηρώων μέσα σ ένα χώρο, που ελέγχει ο ίδιος κι ο δεύτερος να έχει πάντα τη δυνατότητα να γκρεμίσει την Τροία. Οι ήρωες παγιδεύτηκαν από τον πόθο να νικήσουν τους Τρώες κι έμειναν σιωπηλοί κι έξω από τη δράση για το σύνολο του χρόνου, που ο Οδυσσέας κρίνει απαραίτητο. Η νύχτα αυτή ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του κόσμου κι είναι το διάστημα που η ανθρωπότητα γνωρίζει ως Μεσαίωνα.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς έκανε ο Χριστός ως Οδυσσέας, θα πρέπει να δούμε και πάλι την ιστορική διάσταση των πραγμάτων. Ο Χριστός ήρθε μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου ως Βασιλεύς κι ως Κύριος. Ως Βασιλεύς αγωνίζεται εναντίον του συστήματος, δηλαδή της Τροίας..  όσο είναι ζωντανός. Ο αγώνας Του για τη διάσωση των ελληνικών γνώσεων, στην Ιλιάδα περιγράφεται ως ο αγώνας για τη διαφύλαξη του σώματος, αλλά και των όπλων του Αχιλλέα από τα χέρια των Τρώων. Ο Χριστός αγωνίστηκε ζωντανός, όταν οι Έλληνες ήταν ήδη νεκροί και το σύστημα είχε αντιληφθεί την αξία και των Επών και της γλώσσας. Εκείνη την εποχή, μόνον οι πλούσιοι κι οι σοφοί είχαν τη δυνατότητα να μάθουν ελληνικά κι αν δεν εμφανιζόταν ο Χριστός δε θα υπήρχαν οι εξελίξεις που γνωρίζουμε. Πάντα οι δούλοι θα είχαν τα όπλα του Αχιλλέα και το νεκρό σώμα του θα βρισκόταν στην Τροία. Αγωνίστηκε ο Χριστός .. ο μόνος από τους Ιουδαίους και σ αυτόν τον αγώνα τον βοήθησε ο Αίας που τον γνωρίζουμε.

Τι όμως επιδίωκε ο Χριστός μ  αυτόν τον αγώνα; Τα όπλα του Αχιλλέα; Ή μήπως κάτι πιο σύνθετο; Ο Οδυσσέας ή Χριστός είχε, λόγω γνώσης, καλύτερα όπλα απ αυτά του Αχιλλέα, αλλά τα όπλα του ήταν τρομερά επικίνδυνα για τους Τρώες και το Σχέδιο. Παίρνει τα όπλα του Αχιλλέα, ώστε να πολεμά με διαφορετικά όπλα, αλλά και για να πετύχει την αυτοκτονία του Αίαντα. Ο Αίαντας δεν έπρεπε να πάρει για κανένα λόγο τα όπλα του Αχιλλέα, γιατί θα μεταμορφωνόταν σ  Αχιλλέα και δε θα υπήρχε ο Δούρειος Ίππος. Για να παγιδεύσει ο ίππος τους Αχαιούς, δεν πρέπει να υπάρχουν οι ήρωες Αχιλλέας και Αίαντας, γιατί απλά δεν εισέρχονται σ  αυτόν. Δεν μπορεί κάποιος να δομήσει σύστημα ελεγχόμενο, όταν αυτοί που το συνθέτουν, δεν ελέγχονται. Όταν η Ελένη φωνάζει τα ονόματα των Αχαιών, ένας Αχιλλέας ή ένας Αίαντας αντιδρά. Η ευφυΐα όμως του Οδυσσέα δε σταματά σ αυτό το σημείο, γιατί στόχος του είναι η παντοκρατορία, συνεπώς ο απόλυτος έλεγχος μέσα κι έξω από την Τροία. Ο Αχιλλέας πριν πεθάνει, καταριέται τους Τρώες και τους απειλεί με τις Ερινύες του. Όταν πέθανε ο Αλέξανδρος κι οι Έλληνες, οι Ερινύες εμφανίστηκαν στη Γη και καταδίωκαν τους Τρώες. Ερινύες = 42 = Εθνικοί = Ρωμαίοι = Μέθυσοι. Ο Βασιλεύς των βασιλέων πεθαίνοντας άφησε πίσω του την κατάρα του κι εφόσον εκείνη τη στιγμή αποθεώθηκε, την κατάρα του Θεού. Βασιλεύς βασιλέων = Αχιλλέας παντοκράτωρ = Βασιλεύς των εθνών = 77 = Υιός του Ανθρώπου.

Ο Χριστός, που σ αντίθεση με τον Ιησού ή τον Εμμανουήλ είναι αθάνατος, κάνει το εξής: εμφανίζεται ζωντανός στην Ιουδαία ως Βασιλεύς και διδάσκει στα ελληνικά. Προστατεύει μ αυτόν τον τρόπο τον Αχιλλέα και θυσιάζεται για ν αναστηθεί μετά. Όλη αυτή η κατάσταση έχει ως σκοπό, να ξεχυθούν οι Ερινύες σ όλον τον κάμπο έξω από την Τροία και να καταδιώκουν τους Τρώες. Ο Αχιλλέας είναι νεκρός κι ο Χριστός θυσιάζεται, παίρνοντας τη θέση του ως Υιός του Ανθρώπου ή Βασιλεύς των βασιλέων. Αχιλλέας = Νεκρός = Εμμανουήλ =  33. Ο Οδυσσέας ως Χριστός σώζει το σώμα του Αχιλλέα, αλλά έξω από την Τροία υπάρχει πλέον ο Εμμανουήλ, που θυσιάστηκε κι ο Ιησούς, που υπάρχει όλους αυτούς τους αιώνες. Ο Ιησούς δεν πέθανε ποτέ, εφόσον το έργο Του είναι ο χριστιανισμός και τα πνευματικά δικαιώματα. Όσο δηλαδή, υπάρχουν ιερείς, που διαδέχονται τους Αποστόλους, ο Ιησούς ζει, γιατί αυτό είναι το έργο Του. Ιησούς = Ερινύες = 42 = Κατήγοροι = Εθνικοί = Ρωμαίοι.

Σ αυτό ακριβώς το σημείο αποκαλύπτεται το μυστήριο των ονομάτων του Χριστού. Ο Χριστός υπάρχει πριν από τον Αβραάμ, αλλά αυτός, που θυσιάζεται κι αυτός που γεννήθηκε ως Ιησούς, είναι πολύ μεταγενέστερος. Αυτή η ενέργεια του Οδυσσέα ήταν άκρως απαραίτητη, γιατί έπρεπε οι εθνικοί να ελέγχουν απόλυτα το χώρο, για όσο διάστημα εξελίσσεται το Σχέδιο. Η διαφορά που έπρεπε να καλυφτεί, ήταν ανάμεσα στο βασιλιά και τον Κύριο. Ο Αλέξανδρος ήταν αδύναμος ν απελευθερώσει ισχυρές Ερινύες, αλλά ο μόνος, που μπορούσε. Ο Χριστός απελευθερώνει τις ισχυρότερες, αλλά είναι δύσκολο να τις δεχτεί ο κόσμος. Εριννύες = Ευμενίδες =  Ιουδαίοι = 46. Έτσι, για να εξελιχθεί το Σχέδιο,  ο Χριστός ισχυροποιεί τις ήδη υπάρχουσες  του Αλεξάνδρου. Οι Ρωμαίοι δε χάνουν την κοσμοκρατορία, αλλά μέσω του Χριστού ισχυροποιούνται. Ο Χριστός ως Ιουδαίος δεν μπορούσε να τους δημιουργήσει, αλλά μπορούσε να τους ισχυροποιήσει. Με τη βασιλική παρουσία του Χριστού εξασφαλίζεται η έξω από τα τείχη εξουσία Του κι είναι έτοιμος για την πραγματοποίηση του Σχεδίου. Ο Δούρειος Ίππος που μπήκε στην Τροία είναι το σύστημα, που χρησιμοποιεί για τη δόμησή του το σύνολο των γνώσεων, οι οποίες μπορούν ν  απειλήσουν, αλλά ελέγχονται.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα το δούμε και πάλι στην ιστορική του διάσταση. Όταν ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το χριστιανισμό, επέτρεψε στους ιερείς του να μπουν στην Τροία. Όλοι αυτοί ήταν εξιουδαϊσμένοι και γνώριζαν μόνον την έννοια του Κυρίου. Το σύστημα που δόμησαν, ήταν ένα σκληρό σύστημα, που ενσωμάτωνε μέσα του τη γνώση όλων των ανθρώπων, αλλά σε μία εποχή, που δεν υπήρχαν οι τρομερότεροι των ηρώων. Ο χριστιανικός κόσμος πριν υιοθετηθεί από τον Κωνσταντίνο, είχε ήδη δομήσει το σύστημά του και ήταν απόλυτα ιουδαϊκής μορφής. Αυτό το σύστημα ήταν ο Δούρειος Ίππος. Δούρειος Ίππος = Κύριος των Ιουδαίων = 87 = Κύριος του αμπελώνος. Αυτό το σύστημα ήταν από πλευράς γνώσης, κάκιστο και πολύ σκληρό. Ο Κωνσταντίνος το εισήγαγε στη Ρώμη και το μετέφερε στη Νέα Ρώμη.

Αυτό το λεπτό σημείο σημαίνει ότι ο Χριστός φρόντισε μέσω του Λόγου Του και της Αποκάλυψης να συνδέσει πολλές γνώσεις κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Λόγος Του να παγιδεύει. Όταν άρχισαν οι λεγόμενοι πατέρες της εκκλησίας να γεννούν γνώση, στην πραγματικότητα ήταν θύτες και θύματα. Ήταν όλοι τους Αχαιοί, άρα εκλεκτοί. Δεν ήταν άσχετοι, όπως οι πρώτοι διάδοχοι των Αποστόλων. Έμπαιναν μέσα στο Δούρειο Ίππο και μετά πολεμούσαν τους Τρώες, που αυτοί αντιλαμβάνονταν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι είναι τα θύματα. Λόγω της ελληνικής γνώσης, που πέρασε μέσα στην Τροία εξαιτίας του Δούρειου Ίππου, άλλος αγωνιζόταν ως Νεοπτόλεμος, άλλος ως Διομήδης. Έπαιρναν φιλοσοφία από την Αθήνα και προσπαθούσαν κατά βούληση, είτε να λυτρώσουν είτε να καταδικάσουν τους ανθρώπους, πάντα με τη λογική του Κυρίου των Ιουδαίων, συνεπώς του Δούρειου Ίππου.

Όλοι αυτοί οι πατέρες ήρθαν σ  επαφή με το σύνολο των γνώσεων, που υπήρχαν στον κόσμο και φέρθηκαν, όπως οι Αχαιοί μέσα στην Τροία. Ο Χριστός, με τα πνευματικά δικαιώματα που δίνει, όλους αυτούς τους παγιδεύει. Τους βάζει μέσα στην Τροία και τους επιτρέπει να κάνουν, ό,τι θέλουν. Το μόνο που δεν μπορούν να κάνουν, είναι να βγουν απ αυτήν, γιατί είναι λόγω δικαιωμάτων είναι πλέον Τρώες και όχι Αχαιοί, συνεπώς έξω από την Τροία κινδυνεύουν από τις Ερινύες.

Ο Χριστός κατάφερε μέσω αυτών των συνθηκών τη δημιουργία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Όταν αυτή έγινε θεοκρατική, μέσα της υπήρχαν όλες οι γνώσεις του κόσμου, αλλά αυτός, που τις κατείχε, ήταν είτε Τρώας είτε εκλεκτός και λειτουργούσε ως πόρνος ή κληρικός. Δεν υπήρχε δηλαδή, παιδεία μαζικού τύπου, όπως στην περίπτωση των ελληνιστικών βασιλείων ή των πόλεων της Ελλάδας. Όποιος ήθελε γνώση, έπρεπε να τη ζητήσει από το σύστημα, άρα να γίνει δούλος του. Τρώες = Δούλοι = 29, Εκλεκτός = Αγαμέμνων = 30, Πόρνος = Διαφθορά = Αγαμέμνονας = 40, Κληρικός = Νέστορας = 43.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε, για να δούμε τι πέτυχε ο Οδυσσέας. Διατηρεί την Τροία, όπως είναι και κάνει τους Αχαιούς δούλους. Έξω από την Τροία, όπου βρίσκονται οι δυνάμεις που την απειλούν, μένουν μόνον ο Αγαμέμνονας κι ο Νέστορας. Από τη μεγάλη ποικιλία των γνώσεων, που υπήρχαν κατά τους χρόνους των ελληνιστικών βασιλείων, φτάνουμε σε μία μονότονη κατάσταση, όπου οι μοναδικοί που μπορούν να πολεμήσουν την Τροία, είναι αυτοί που έχουν συμφέρον απ  αυτήν. Ο Αγαμέμνων διψούσε πάντα για υπεραξία και η Τροία εύκολα τον κάνει δούλο της. Ο Νέστορας υπηρετεί στο Σχέδιο και δεν πολεμά. Αυτή η συνύπαρξη είναι οριακή κι αυτό οφείλεται στην υπάρχουσα γνώση. Ο Οδυσσέας δεν μπορούσε να βάλει το σύνολο των Αχαιών μέσα στον ίππο, γιατί όσο υπάρχει γνώση, υπάρχουν εκλεκτοί κι αυτοί λόγω της ανθρώπινης φύσης τους είναι ανεξέλεγκτοι. Το πρόβλημα είναι δυνατό να ξεπεραστεί μόνο με τη διαφθορά του συνόλου των εκλεκτών.

Αν αντιληφθεί ο αναγνώστης, γιατί έκανε όλα αυτά ο Οδυσσέας, αντιλαμβάνεται το Μυστικό Σχέδιο. Ο Οδυσσέας με τη βασιλική του θυσία αποθεώθηκε κι αυτό είναι κατανοητό για τον άνθρωπο, που έρχεται σ  επαφή με το λυτρωτικό του Λόγο. Ο Οδυσσέας όμως αγωνίζεται για την ιδιότητα του Κυρίου, άρα η αποθέωσή του σ αυτό το σημείο είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο ήρωας είχε πάντα τη γνώση, που του επέτρεπε την αποθέωση, αλλά αυτό που αναζητούσε, ήταν ο έρωτας της Πηνελόπης κι ο ισχυρός του οίκος. Με το Δούρειο Ίππο καταφέρνει κι απομονώνει ουσιαστικά την Τροία από κάθε απειλή.

Ο Χριστός, με τη δωρεά της γνώσης Του και τη μετέπειτα εξέλιξη, δημιούργησε τη χριστιανική εκκλησία, που, ενώ έχει το σύνολο της γνώσης κι ασκεί το σύνολο της εξουσίας, δεν απειλείται. Αλλάζει βασικά στοιχεία στον κόσμο κι επιτρέπει στο Μενέλαο να φύγει από την Τροία με την Ελένη, μόνο φαινομενικά. Λέμε φαινομενικά, γιατί όπως είδαμε στην ανάλυση του Σχεδίου  η Τροία είναι ένας χώρος, μέσα στον οποίο υπάρχει η γνώση και το Ίλιον, που δημιουργεί εκλεκτούς. Η Τροία μπορεί να ήταν κάποτε ένα παλάτι της Βαβυλώνας, ενώ μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων ήταν μία μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όπως δηλαδή ο άνθρωπος, για να πάρει γνώση στη Βαβυλώνα, ήταν αναγκαίο ν  απευθυνθεί στους δούλους του παλατιού, έτσι και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν απαραίτητο ν απευθυνθεί σε συγκεκριμένους δούλους, που είναι αυτοί της εκκλησίας. Ενώ δηλαδή η γνώση κι οι πρακτικές είναι ίδιες, το σύστημα διαφέρει στον όγκο του.

Ο Μενέλαος φεύγει φαινομενικά από την Τροία, γιατί ο Οδυσσέας ευφυώς είχε πολλαπλασιάσει τις διαστάσεις της. Θα έφευγε πραγματικά, αν η γνώση του Κυρίου και της φιλοσοφίας εγκατέλειπε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κι εδραζόταν για παράδειγμα στην Αμερική.. οπουδήποτε ο χώρος δεν  ήταν ελεγχόμενος από τη συγκεκριμένη γνώση. Ένας ιερέας δεν είναι λιγότερο δούλος, αν είναι ιερέας της περιφέρειας, απ  ό,τι ιερέας του Βατικανού. Το θέμα είναι να έχεις τη γνώση του Βατικανού και να μην εξαρτάσαι απ αυτό.

Ο Οδυσσέας καταφέρνοντας να πολλαπλασιάσει τον όγκο της Τροίας και ν  αποδώσει την Ελένη στο Μενέλαο, καταφέρνει να κάνει αυτό, που είχε εξαρχής στο μυαλό του. Να βοηθήσει δηλαδή τον Τυνδάρεω να δώσει την κόρη του σ ένα βασιλιά, που δεν απειλείται. Κατορθώνει αυτό το πράγμα και πετυχαίνει τη μεσολάβησή του στον τρομερό Ικάριο, ώστε να πάρει αυτός την Πηνελόπη.

Το πρόβλημα ήταν πάντα η ισχύς και το μέγεθος τόσο του κάτω όσο και του άνω κόσμου. Κάτω κόσμος = Ικάριος = 43, ενώ, Άνω κόσμος = Πηνελόπη = 45. Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στη Γη, υπήρχε ένας μικρός και χαλαρός κάτω κόσμος κι ένας τέλειος και λαμπερός άνω κόσμος, που όμως ήταν πολύ αδύναμος. Με τη θυσία του Αχιλλέα ο Θεός επεκτείνει τα όρια της Τροίας κι εξαιτίας της βασιλικής του ιδιότητας, της προσδίδει επεκτατική τάση. Από την άθλια Βαβυλώνα προχωρά ο κόσμος στην επίσης άθλια Ρώμη, αλλά λόγω της βασιλείας πολλαπλά πιο επικίνδυνη. Ο Χριστός με τη Θυσία Του, κάνει τη βασιλεία αυτή πιο σύνθετη, αφού χωρίς να θίξει τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά, σ ό,τι αφορά τη δυνατότητα επέκτασής της στο χώρο όπου αυτή είναι εδραιωμένη, τη μετατρέπει σε οίκο Του. Η χριστιανική εκκλησία δηλαδή, έχει διπλά χαρακτηριστικά. Στους χριστιανούς φέρεται με ιουδαϊκές πρακτικές, ενώ σ αυτούς που προσπαθεί να παρασύρει, όχι..  ενώ βασανίζει τους χριστιανούς, τους λογοκρίνει και τους σκοτώνει.. όλους τους υπόλοιπους τους παρασύρει. Το πρώτο το καταφέρνει λόγω των εξουσιών που έχουν οι δούλοι του οίκου, ενώ το δεύτερο λόγω της βασιλικής ιδιότητας του Κυρίου που πραγματοποιεί δωρεά. Μιλά γι αγάπη, για φιλανθρωπία, για ταπείνωση, την ώρα που οι χριστιανοί και η ανθρωπότητα δεν έχουν ξαναντικρύσει πιο αιμοβόρα θηρία από τους επαγγελματίες μοιχούς. Απ αυτήν τη διπλή πρακτική, ανεξάρτητα από το βαθμό που έχει επεκταθεί ο χριστιανισμός στον κόσμο, επηρεάζεται το σύνολο του πλανήτη. Αυτός είναι ο τεράστιος Ικάριος κι όσο αυτός μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και η κόρη του η Πηνελόπη, που είναι ο λυτρωτικός καρπός. Με το πέρασμα των αιώνων και την πρακτική της εκκλησίας, ο κόσμος καταδικάζεται σ όλο και μεγαλύτερη επιφάνεια του πλανήτη, αλλά όσο αυτό συμβαίνει, τόσο μεγαλώνει και η επιφάνεια του κόσμου, που είναι δυνατό να λυτρωθεί. Ο Χριστός αν ξεκλείδωνε τη γνώση της Αλεξάνδρειας, που είναι η Πηνελόπη, θα λύτρωνε στην καλύτερη περίπτωση μερικές χιλιάδες ανθρώπων, ενώ τώρα μπορεί να λυτρώσει δισεκατομμύρια. Μέσω της παρουσίας των κοσμοκρατόρων, ο Θεός κατάφερε δίνοντας γνώση, να δομήσει σύστημα κι από την έννοια της βασιλείας να πάει στην έννοια του οίκου. Η γνώση οδήγησε τον άνθρωπο στο βασίλειο του κάτω κόσμου και η απόλυτη γνώση των Υιών έκανε τον κάτω κόσμο οίκο. Παράκλητος = Κάτω κόσμος = 43, ενώ, Οίκος του Θεού = 61 = Αντίχριστος = Θείο βρέφος = Πολιτισμός = Νεκρός Θεός.

Από τον Αντίθεο(ς) = 43, μέσω του Υιού στη μορφή του βρέφους, πάμε στον αντίχριστο, που είναι πανίσχυρος. Ο αναγνώστης βλέπει ότι η παρουσία του αντίχριστου πάνω στη Γη ήταν άκρως απαραίτητη για την εξέλιξη του Σχεδίου. Ο Χριστός πλήρωσε το τίμημα, που απαιτούσε η Θέωση, λαμβάνοντας αυτήν τη μορφή κι επιβεβαιώνοντας τις Γραφές για τον άσωτο και τον Υιό της απωλείας. Ο τρομερός αντίχριστος, αν παίξει κάποιος με τους αριθμούς, θα δει ότι είναι η λανθασμένη χρήση των Γραφών, που εξαιτίας του Σχεδίου ξεκίνησε από το Χριστό, τους Ιουδαίους και τους διαδόχους τους. Αντίχριστος = Αντιιουδαίος = Αντιδιδάσκαλος = Αντιδόξα του Θεού = Αντιοδυσσεύς = Αντιθέωσις = Αντιλύτρωσις = 61.

Μετατρέποντας ο Θεός το σύνολο του Δυτικού κόσμου σε οίκο, δημιουργεί τον οίκο του τρομερότερου Κυρίου, που υπήρξε ποτέ στη Γη. Δημιουργεί τον οίκο του Οδυσσέως. Οίκος του Οδυσσέως = Οίκος κεκοσμημένος = 90 = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Κύριος των ανθρώπων = Ανθρωποκτόνο σύστημα = Πρωτότοκος των νεκρών. Στην αρχή της ανάλυσης των Επών, αναφέραμε ότι τα Έπη τελειώνουν, όχι όταν τελειώνει η Ιλιάδα, αλλά η Οδύσσεια. Πώς όμως είναι δυνατό να τελειώσει η Οδύσσεια, χωρίς το βασανισμό του Οδυσσέα; Πώς είναι δυνατό να γίνουν τα χιλιάδες ανοσιουργήματα στον οίκο του ισχυρότερου Κυρίου, που γνώρισε ο κόσμος, αν αυτός δεν απουσιάζει; Ο Θεός έδωσε γνώση κι απ αυτήν προέκυψαν οι μνηστήρες, που είναι απαραίτητοι για το Σχέδιο. Ποιος όμως θα δεχόταν να παριστάνει το μνηστήρα σ έναν οίκο, όπου ο Κύριος του είναι ο ισόπαλος του Δία σε γνώση; Θα τολμούσε να μπει μνηστήρας στον οίκο του Οδυσσέα, αν αυτός δε χανόταν στη θάλασσα; Ποιος χριστιανός με την πίστη απέναντι στο Χριστό, θα δεχόταν να τρώει και να πίνει σε βάρος του; Όταν οι χριστιανοί γνωρίζουν την ισχύ και το θυμό του Χριστού, είναι δυνατό να μπουν στον οίκο του και να διεκδικούν το ταίρι του; Ο Θεός έκανε τ αδύνατο δυνατό με την απουσία του Χριστού και τα δικαιώματα, που έδωσε στους άθλιους.

Ο Πάπας, οι καρδινάλιοι, ο Πατριάρχης κι οι υπόλοιποι κληρικοί είναι μνηστήρες, που αγνοώντας τις Γραφές και τις προφητείες, βασανίζουν το ταίρι του Χριστού και τους ανθρώπους. Προσπαθούν να μπουν στη θέση του και το κάνουν μέσω της βλασφημίας. Όταν ο Πάπας ανοίγει το στόμα του κι αυτά, που λέει, είναι εντελώς διαφορετικά απ αυτά, που λέει ο Χριστός, τότε προσπαθεί να γίνει Χριστός στη θέση του Χριστού. Ο κάθε άνθρωπος βέβαια έχει δικαίωμα να λέει, ό,τι θέλει κι αυτό το εξασφαλίζει ο Θεός. Ο Πάπας όμως ή ο Πατριάρχης δεν είναι ο κάθε άνθρωπος, γιατί δανείζονται το θρόνο του Χριστού, για να εκφράσουν τις αθλιότητές τους. Αν θέλουν να μιλάνε ελεύθερα, χωρίς να υπολογίζουν το Χριστό, μπορούν κάλλιστα να καθίσουν στα σπίτια τους και κανένας δε θα τους πειράξει.

Η τιμωρία είναι αναπόφευκτη, από τη στιγμή που φέρονται σαν κύριοι μέσα στον οίκο, που ανήκει σ άλλον. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Οδυσσέας δε διαπραγματεύεται και δε συγχωρεί. Δεν υπάρχει μνηστήρας, που να μην πεθαίνει, ενώ ταυτόχρονα δε θίγεται κανένας Ιθακήσιος, που δε συμμετείχε στις αθλιότητες. Ο Οδυσσέας δεν είναι μία τυφλή δύναμη, που εξοντώνει οποιονδήποτε βρίσκει μπροστά του, με τη λογική είτε του πολέμου είτε της πληγής. Ο Οδυσσέας εξοντώνει αυτούς, που τον αδικούν ως Κύριο και καταστρέφουν τον οίκο του.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι τα Έπη περιγράφουν ως σύνολο μία μακρά πορεία, που διαρκώς συγκλίνει προς ένα συγκεκριμένο σημείο. Από την πανσπερμία γνώσεων και τον πόλεμο, από τα βασίλεια και τις πόλεις, βαδίζουμε προς τον έναν οίκο με δούλους και άρα προς τον άνθρωπο που θεώνεται. Από το άπειρο προς το πεπερασμένο. Από το ασαφές και τεράστιο βασίλειο στο συγκεκριμένο και περιορισμένο οίκο. Από τους βασιλιάδες στους μνηστήρες. Από τον κοσμοκράτορα στον οικοδεσπότη.

Η ευφυΐα του Οδυσσέα επιδίωξε και κατάφερε να κάνει το μικρό οίκο του πριν τον Τρωικό πόλεμο τεράστιο και τις κατώτερες γνώσεις των βασιλέων, γνώσεις μνηστήρων. Δόμησε έναν οίκο με γνώση όμοια της Τροίας και παρέσυρε του Αχαιούς σ ασχήμιες, των οποίων το τίμημα αποκλείεται να μην πληρώσουν. Ο κόσμος με τη μορφή που είναι δομημένος, έχει την τάση να παρασύρει τους ανθρώπους στο θάνατο κι αυτό ισχύει για όλους, ανεξάρτητα από ευφυΐα και γνώση. Είναι τόσο εξαιρετική η ευφυΐα που τον δόμησε, ώστε στην πραγματικότητα αυτοί, που πέφτουν ευκολότερα θύματα, είναι οι ευφυείς άνθρωποι. Κανένας δεν μπορεί να νικήσει το σύστημα, παρά μόνον εκείνος που το δόμησε. Όλοι οι υπόλοιποι παγιδεύονται στα γρανάζια του και πεθαίνουν. Το καλύτερο για τον άνθρωπο όλους αυτούς τους αιώνες είναι ν  απέχει από τη γνώση, έστω κι αν αυτό τις περισσότερες φορές συνεπάγεται άπειρη φτώχεια. Η παγίδευση που είναι τέλεια, οφείλεται στην ταυτόχρονη εξέλιξη των Επών και στη διπλή ιδιότητα του Υιού. Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο τα Έπη περιλαμβάνουν δύο έργα διαφορετικής φύσης και συνδέονται απόλυτα σ ό,τι αφορά την εξέλιξή τους. Ενώ είναι δύο διαφορετικές προφητείες, δεν είναι δυνατό να υπάρξουν ανεξάρτητες. Κανένας δεν τόλμησε ποτέ να ερμηνεύσει μία από τις δύο κι αυτό, γιατί είναι αδύνατο.

Η παγίδευση που αναφέρουμε, γίνεται ως εξής κι αφορά το σύνολο των εκλεκτών: κύριος της παγκόσμιας γνώσης είναι ο Κύριος των Ιουδαίων. Αυτός είναι Κύριος και Βασιλεύς. Αν δεν είχε μία από τις δύο ιδιότητες, θα ήταν ευάλωτος και το Σχέδιο θα κατέρρεε. Ο άνθρωπος που γεννιέται στη Γη, έχει πάντα δύο επιλογές: μπορεί ν αναζητήσει τη γνώση, μπορεί και όχι. Οι ευφυείς την αναζητούν, γιατί είτε κινούμενοι από  την τάση του ανθρώπου για δόξα είτε για πλούτο κατανοούν ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με τις γνώσεις. Μετά απ  αυτήν τη σημαντική επιλογή, ξεχωρίζουν από τον κύριο κορμό της ανθρωπότητας και μπαίνουν σε χώρους απρόσιτους για τον απλό άνθρωπο. Από τη στιγμή που η γνώση υπάρχει και δίνεται, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας, που αφορά άλλες παραμέτρους, μπαίνουν στο χώρο της βασιλείας. Πάντα η δωρεά συνδέεται με τη βασιλεία. Όταν ο άνθρωπος μπει στο χώρο της βασιλείας, έχει τη δυνατότητα να δοξαστεί.

Ο χώρος της βασιλείας είναι ο χώρος, που περιγράφει η Ιλιάδα κι εξαιτίας του Χριστού δεν είναι εύκολη η υπόθεση της Θέωσης, λόγω των εξής παρεμβάσεων: ο κόσμος που έχτισε ο Θεός, είναι δυνατό να προσφέρει τη Θέωση σε δύο ειδών γνώσεις: στην ελληνική και στην ιουδαϊκή. Η πρώτη δε δίνεται, γιατί το σύστημα γνωρίζει την επικινδυνότητά της. Έλληνες για αιώνες δεν υπήρχαν στη Γη, επειδή δεν υπήρχαν άνθρωποι, που να διαπαιδαγωγούνται μέσω των Επών. Η ιουδαϊκή γνώση είναι επίσης τέλεια, αλλά λόγω του Χριστού και των δικαιωμάτων, είναι αδύνατο να προσφέρει Θέωση. Για ν αποθεωθεί ο άνθρωπος μέσω αυτής, πρέπει να νικήσει την παράδοση κι αυτό είναι αδύνατον, εφόσον υπάρχει η γνώση που τη νικά κι ενώ είναι ορατή, η ίδια στηρίζει την παράδοση.

Βλέπουμε λοιπόν ότι μετά τη Θυσία του Υιού, τα πράγματα στην Ιλιάδα είναι τρομερά περιορισμένα. Ο άνθρωπος μπορεί, μέσω της γνώσης, που δίνεται, να γίνει ήρωας των Επών, αλλά εκείνος ο ήρωας, που ο Υιός ελέγχει. Μπορεί να γίνει Νεοπτόλεμος λόγω της ελληνικής γνώσης, Φιλοκτήτης λόγω της ιουδαϊκής και το σύνολο των ενδιαμέσων ηρώων. Με την όμορφη γνώση του Χριστού μπορεί να γίνει ο Άντικλος, αλλά εξαρτάται απόλυτα από το Χριστό, επομένως δεν έχει δυνατότητα αντίδρασης.

Ο πιο ύποπτος ρόλος μέσα στο Δούρειο Ίππο είναι αυτός του Φιλοκτήτη. Ο Χριστός, από τότε που θυσιάστηκε, δεν ξαναεμφανίστηκε στη Γη. Ενώ υπάρχει λόγω της γνώσης που άφησε, στην πραγματικότητα δε λειτουργεί, εξαιτίας των δικαιωμάτων. Ο Οδυσσέας υπάρχει μέσα στο Δούρειο Ίππο, αλλά κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να εξομοιωθεί μ αυτόν. Είναι παρών απών. Λόγω των δικαιωμάτων όμως της ιουδαϊκής του γνώσης, μετατρέπει σ εξαιρετικά επικίνδυνο το Φιλοκτήτη. Μέσα στο Δούρειο Ίππο ο Οδυσσέας ταυτίζεται στη συμπεριφορά με το Φιλοκτήτη και προσέχει του Αχαιούς. Ο Φιλοκτήτης από τη φύση του είναι Τρώας κι ενώ αγωνίζεται εναντίον της Τροίας στην πραγματικότητα στρέφει τα βέλη του εναντίον των Αχαιών.

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός ήταν Ιουδαίος κι ως τέτοιος έδρασε. Μοίρασε γνώση, αλλά έδωσε και δικαιώματα. Ο Οδυσσέας δρα ως Φιλοκτήτης, αλλά ενώ αυτός ταυτίζεται με το Φιλοκτήτη όποτε θέλει, το αντίστροφο δε γίνεται. Όταν ένας άνθρωπος στην οποιαδήποτε εποχή μ.Χ. λαμβάνει γνώση, γίνεται ήρωας με γνώση ικανή, ώστε ν  απειλήσει την Τροία. Ο ισχυρότερος από τους ήρωες είναι ο Νεοπτόλεμος λόγω καταγωγής.. αν επιχειρούσε κάποιος να τον διακρίνει μέσα στην κοινωνία, θα έβλεπε ότι μέσα στην Τροία είναι το σύνολο των εξιουδαϊσμένων Δυτικών φοιτητών, που μόλις αγγίζουν τη φιλοσοφία των Ελλήνων, τείνουν να καταστρέψουν το σύστημα. Ο ύποπτος Φιλοκτήτης παρακολουθεί το Νεοπτόλεμο κι όταν αυτός γίνεται απειλητικός, τον εξοντώνει. Ο Φιλοκτήτης έχει στα χέρια του το τόξο του Ηρακλέως, που δεν αστοχεί. Τόξον του Ηρακλέως = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Δεύτερος θάνατος. Όταν οι φοιτητές τελειώνουν τις σπουδές τους και λαμβάνουν τα πνευματικά δικαιώματα, επομένως πρόσβαση στην υπεραξία, γίνονται Νεοπτόλεμοι, ελεγχόμενοι κι ακίνδυνοι. Η ισχύς τους δηλαδή βρίσκεται στην καταγωγή, αλλά εξαιτίας του Φιλοκτήτη, αυτή η ισχύς ελέγχεται. Όταν ο Νεοπτόλεμος πέφτει θύμα του Φιλοκτήτη, όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν ελπίδες κι εξοντώνονται με τον ίδιο τρόπο.

Λόγω της επανάληψης των Επών και ταυτόχρονα της εξέλιξής τους, γνωρίζουμε την τύχη των ηρώων. Γνωρίζουμε δηλαδή ότι ο Νεοπτόλεμος ή ο Οδυσσέας δρουν μ ένα συγκεκριμένο τρόπο μετά την έξοδό τους από τον ίππο και λαμβάνουν δούλες Τρωαδίτισες. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί το πνεύμα του κάθε ήρωα προστατεύεται από μία σάρκα, που εμείς πρέπει να διερευνήσουμε. Ήταν τραγικό για την ανθρωπότητα, το γεγονός ότι οι Αχαιοί πήραν τις γυναίκες των Τρώων και μάλιστα τις ισχυρότερες. Ο Νεοπτόλεμος πήρε τη γυναίκα του τρομερού Έκτορα κι αυτό είχε ως συνέπεια, ο Έκτορας να είναι ακόμα πιο ισχυρός στην επανάληψη, αφού είχε και τη γνώση των Ελλήνων. Ο Αγαμέμνονας πήρε την Κασσάνδρα, ο επικίνδυνος Οδυσσέας τη γυναίκα του Πριάμου κι ο Μενέλαος την Ελένη. Όλα αυτά συνέβησαν μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων κι είναι μία πορεία προκαθορισμένη για τον κάθε άνθρωπο, που μπαίνει στην Ιλιάδα. Ο άνθρωπος που θα σπουδάσει οτιδήποτε και θα γίνει κάτοχος της φιλοσοφίας, άρα Νεοπτόλεμος, γνωρίζει ότι το πνεύμα του οποίου είναι μέλος, έχει μία σάρκα, που είναι αιώνες τώρα γνωστή.

Σ αυτό το σημείο βρίσκεται η παγίδα σ ό,τι αφορά τη βασιλεία. Ο άνθρωπος, που θέλει να θεωθεί και να δοξαστεί, μπορεί ν ακολουθήσει την πορεία του Νεοπτόλεμου μόνο σ  ό,τι αφορά τη γέννησή του και όχι την πορεία στο σύνολο της ζωής του. Ο κάθε άνθρωπος σ οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, αν πάρει τη γνώση της ελληνικής φιλοσοφίας αρνούμενος τον ιουδαϊσμό του χριστιανισμού και δεν μπει στο χώρο της υπεραξίας, αποθεώνεται όπως ο Αχιλλέας, αλλά θυσιάζεται. Αν δεν αποφύγει την υπεραξία, αγωνίζεται όπως προβλέπει το σύστημα και γίνεται ένας από τους άθλιους, που προστατεύουν τις υπεραξίες τους, μέσω συγκεκριμένων δομών και ψευδοφιλοσοφιών. Αυτό το νόημα έχει η Ανδρομάχη.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει να μπει στο χώρο της υπεραξίας, τα πράγματα αλλάζουν και η τραγωδία αρχίζει να εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ο άνθρωπος που αρνείται την υπεραξία, μένει πάντα στη βασιλεία κι είτε αγωνίζεται είτε όχι, δεν τιμωρείται. Κερδίζει δόξα, όποτε θέλει και κανένας δεν τον αγγίζει. Μπορεί δηλαδή με τη γνώση που πήρε, να επιστρέψει στην πατρίδα του και το βασίλειο του, που είναι μία ευτυχισμένη οικογένεια, μία αγαπημένη παρέα. Όποιος αρνείται αυτές τις αξίες, αρχίζει και μπαίνει στο χώρο, που ελέγχει ο Κύριος και σ αυτόν το χώρο δεν υπάρχει έλεος. Ποιος μπορεί να έχει απαιτήσεις ελέους, όταν με τη γνώση που λαμβάνει, ασκεί εξουσίες; Ποιος μπορεί να πάρει εξουσίες, όταν δεν ευθυγραμμίζεται με το σύστημα, συνεπώς με τους άθλιους; Δεν υπάρχει καλή εξουσία, από τη στιγμή που τη δίνει το σύστημα. Ο άνθρωπος λοιπόν, που δεν αρκείται στη γνώση και τη χαρά του Θεού, έχει πάλι μπροστά του ένα δίλημμα: ν ακολουθήσει το Χριστό στην πορεία του ή ν ασκήσει εξουσίες στην κοινωνία.

Επειδή η Τροία άλλαξε χαρακτηριστικά και μέγεθος, όλοι οι Αχαιοί βρίσκονται πια μέσα στον οίκο. Αυτό σημαίνει ότι όσοι αποφασίζουν ν ασκήσουν εξουσίες,  γίνονται μνηστήρες μέσα στον οίκο του Οδυσσέα, ενώ όσοι λαμβάνουν γνώση κι ακολουθούν την πορεία του Χριστού, μπαίνουν στον κόσμο της Οδύσσειας. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γλιτώσει κανένας μετά την επιλογή του να εγκαταλείψει τη βασιλεία. Οι μνηστήρες εξοντώνονται με το χειρότερο τρόπο κι αυτοί, που ακολουθούν το Χριστό χάνονται, γιατί δεν τον υπακούουν. Δεν είναι δυνατό ν ακολουθήσει κάποιος το Χριστό στην πορεία Του και να γνωρίσει τη Θέωση. Ο Ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε κι επέλεξε για τον Εαυτό Του στ όνομα της Θέωσης του ανθρώπου, την απώλεια. Αυτός είναι ο Λόγος, για τον οποίο η Οδύσσεια δε δίνει τη δυνατότητα σε κανένα να γλιτώσει. Ο άνθρωπος θεώνεται πάντα μέσω της γνώσης, κι είναι αδύνατο να συμβεί αυτό, όταν δε γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Από τη στιγμή που εγκαταλείπει το χώρο της βασιλείας, η καταδίκη είναι δεδομένη, εξαιτίας της άγνοιας σ ό,τι αφορά τις βουλές του Κυρίου. Ο τρομερός Οδυσσέας έχει σχεδιάσει την κατάσταση με τρόπο ιδανικό, ώστε να μην είναι δυνατό να ξεφύγει κανένας από όσους μπαίνουν στον οίκο του. Αυτό το καταφέρνει μέσω του έρωτα, που προκαλεί στους μνηστήρες, χρησιμοποιώντας την Πηνελόπη.

Σ άλλο σημείο αναφέραμε ότι ο Ικάριος σ αντίθεση με τον αδερφό του Τυνδάρεω, δεν προκαλεί τον ανταγωνισμό μεταξύ μνηστήρων για το γάμο της κόρης του. Ο Ικάριος διατηρεί την κόρη του μέσα στον οίκο του, επομένως ο οποιοσδήποτε θελήσει να τη δει, θα πρέπει πρώτα να εισέλθει σ αυτόν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο άνω κόσμος και η γνώση του είναι εντελώς διαφορετικής φύσης από τη φιλοσοφία. Όταν δεν υπάρχει αυστηρός έλεγχος στη γνώση, ο οποιοσδήποτε μπορεί να πάρει γνώση της φιλοσοφίας. Μπορεί χωρίς την παραμικρή υποχρέωση να πάρει το σύνολο του καρπού των Ελλήνων, αλλά και τη γνώση στην οποία στηρίζεται αυτή η παραγωγή, δηλαδή τα Έπη.

Αντίθετα η γνώση του άνω κόσμου δεν παραδίδεται μ αυτόν τον τρόπο. Ο άνθρωπος για να πάρει αυτή τη γνώση θα πρέπει να εξιουδαϊστεί εφόσων εξαιτίας της εκκλησίας αυτή είναι η βασική προϋπόθεση για να πάρει κάποιος τη γνώση του Χριστού. Θα πρέπει να μπει στον Κάτω Κόσμο και άρα να έρθει αντιμέτοπος με το θάνατο. Είναι υποχρεωμένος να μυηθεί σε μυστήρια κι αφού τα πάντα ελέγχονται, στην πραγματικότητα η λήψη της γνώσης θα τον βρει, όχι στην κατάσταση που ο ίδιος επιθυμούσε, αλλά σ αυτήν που το σύστημα επιθυμεί. Από την εποχή του αμαρτήματος υπάρχει πάντα η λυτρωτική γνώση του άνω κόσμου, αλλά φυλάσσεται με ιδιαίτερη προσοχή, εφόσον τυχόν διασπορά της, καταστρέφει το σύστημα, άρα τις εξουσίες των δούλων και την υπεραξία. Για να έρθει κάποιος σ επαφή μ αυτήν,  θα πρέπει από τα δεδομένα να είναι ακίνδυνος, συνεπώς θα πρέπει πρώτα να ευνουχιστεί. Είναι αδύνατο να επιτραπεί σ επικίνδυνες κατηγορίες ανθρώπων η οποιαδήποτε επαφή. Τέτοιες κατηγορίες είναι οι νέοι, όπως επίσης κι οι άνθρωποι, των οποίων η βασική παιδεία είναι έξω από το σχεδιασμό. Είναι αδύνατο ν αφεθεί ένας βουδιστής ή ένας σιντοϊστής, που δεν έχει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, να πάρει την απόκρυφη γνώση.

Αυτό που συμβαίνει και παγιδεύει τους ανθρώπους σ αυτό το σημείο, είναι ότι ο άνθρωπος μπαίνοντας στη βασιλεία λαμβάνει γνώση, γιατί η γνώση κατακτάται μόνο με γνώση. Η γνώση που δίνεται, είναι απόλυτα ελεγχόμενη κι είναι αυτή, που δίνει ο Κύριος των Ιουδαίων. Ο άνθρωπος δηλαδή, θα πρέπει να πάρει γνώση, που του δίνει προκαθορισμένα χαρακτηριστικά, άρα να μπει στο Ίλιον και μέσα στο Δούρειο Ίππο. Αυτό συμβαίνει ειδικά στην εποχή μας, σε πολύ νεαρή ηλικία κι ο άνθρωπος παγιδεύεται. Μπαίνοντας ο νέος στο χώρο της γνώσης, βλέπει τον άνω κόσμο, δηλαδή την Πηνελόπη και γοητεύεται. Όταν ο Χριστός μιλά για τέλεια και πανανθρώπινη λύση με το γλυκό και κατανοητό τρόπο που γνωρίζουμε, είναι αδύνατο να μην παγιδευτεί ο άνθρωπος. Είναι αδύνατο να μην επιχειρήσει να πάρει δόξα σ έναν κόσμο, που διψά για Λύτρωση. Επειδή όμως αυτό δε συμβαίνει, ελκύεται από τον κάτω κόσμο. Αυτό συμβαίνει, γιατί αναζητώντας τη συμπληρωματική γνώση, που του χρειάζεται, αναγκάζεται να προσκυνά αυτούς, που έχουν τα δικαιώματά της. Στην περίπτωση της φιλοσοφίας τα πράγματα είναι απλά και όχι απαραίτητα καταδικαστικά. Στην προηγούμενη όμως περίπτωση, τα πάντα είναι διαφορετικά. Η εκκλησία, οι μασόνοι, οι Εβραίοι και το σύνολο σχεδόν των ταγμάτων, που έχουν στην κατοχή τους γνώση, απαιτούν από τον άνθρωπο ν ακολουθεί ορισμένους κανόνες και στόχος αυτών είναι να τον καταστήσουν ακίνδυνο. Όταν ο άνθρωπος γεράσει και γίνει δούλος, είναι τέλειος ευνούχος.

Ο Δούρειος Ίππος, όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης, είναι η εκδήλωση του έρωτα ή της σοφίας του Οδυσσέα, που έχει ως στόχο την κατάκτηση της Πηνελόπης. Όποιος ελέγχει το Δούρειο Ίππο, συνεπώς το σύνολο των γνώσεων, έχει ελπίδες για τον έρωτα της Πηνελόπης, αφού μπορεί να γίνει Μεσσίας. Μέσω του Δούρειου Ίππου η γνώση του Οδυσσέα αποκτά τη σπουδαιότητα, που απαιτεί ο γάμος με την Πηνελόπη. Δούρειος Ίππος = Μυστήριον του όφεως = 87  = Κύριος των Ιουδαίων = Έρως του Οδυσσέως. Ο άνθρωπος μπαίνοντας σ αυτόν τον  κόσμο ερωτεύεται αυτό, που δεν πρέπει, δηλαδή το ταίρι του Οδυσσέα. Δεν εγκαταλείπει τον ίππο, ώστε να μείνει στη βασιλεία, αλλά φέρεται σαν ερωτευμένος, ακολουθώντας την Πηνελόπη στον οίκο, όπου ο θάνατος είναι δεδομένος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν τους μνηστήρες κι αυτό που αναζητούν, είναι ο έρως της Πηνελόπης. Όλοι αυτοί έχουν μπει στην κατάσταση, που βιώνει ο Οδυσσέας, επομένως στον έρωτά του κι αναζητούν τον έρωτα, που δυστυχώς γι αυτούς δεν είναι δυνατό να τους δοθεί. Μνηστήρες = Ιμάτιον λευκόν = 53 = Βασανισμός = Οδός Κυρίου = Πνεύμα ακάθαρτον = Τετραπέρατοι = Φιλόσοφοι = Πουριτανοί. Τα ονόματα των μνηστήρων προσδιορίζουν απλά τη γνώση, μέσω της οποίας διεκδικούν τον έρωτα της Πηνελόπης, αφού από τα δεδομένα δεν έχουν τη συνολική του Οδυσσέα.

Τι είναι όμως ο έρωτας της Πηνελόπης, που είναι τόσο επιθυμητός; Ποια είναι η δύναμή του, ώστε άνθρωποι πλούσιοι, νέοι κι όμορφοι, όπως οι μνηστήρες να διακινδυνεύουν τα πάντα; Ο άνθρωπος από τη στιγμή που λαμβάνει τη γνώση του άνω κόσμου, αγωνίζεται για την απόλυτη δόξα. Αγωνίζεται για τη δόξα του Μεσσία. Μεσσίας = Οδυσσέας = 45. Αυτή η δόξα δίνεται σ αυτόν, που θα κατακτήσει τον άνω κόσμο, συνεπώς θα γίνει ταίρι της Πηνελόπης. Η Πηνελόπη ερωτεύεται πάντα το Μεσσία και ο έρωτάς της είναι η απόδοση του συνόλου των ιδιοτήτων σ Αυτόν. Έρως της Πηνελόπης = Υιός του Θεού του Υψίστου =  99 = Μεσσίας Παντοκράτορας = Οδυσσέας Παντοκράτορας = Πολύτροπος Οδυσσέας = Βασίλειον της Ιθάκης = Ναός του Υιού του Ανθρώπου.

Σ αυτό το σημείο θ αναρωτηθεί κάποιος πώς είναι δυνατόν όλους αυτούς τους αιώνες, που υπάρχει η γνώση στα χέρια των ανθρώπων, να μη βρεθεί ούτε ένας να την ξεκλειδώσει. Αυτό είναι δυνατό, γιατί ο θνητός νικιέται πάντα από τους αθάνατους. Ακόμα κι αυτός που θα ήταν δυνατό ν αγγίξει την αλήθεια, δε θα μπορούσε να την εκμεταλλευτεί. Θα ήταν πρόωρο, επομένως δε θα υπήρχε στη διάθεσή του το σύνολο των δεδομένων. Αν το ξεκλείδωμα των Γραφών δε συνοδεύεται από πανανθρώπινη Λύτρωση, είναι αδύνατο να μην ξεχαστεί ή να μην υποτιμηθεί. Ο Θεός δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να εργαστεί πάνω στις Γραφές, αλλά αυτή η δυνατότητα δεν τον ωφελεί πρακτικά.

Back to content | Back to main menu