Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Για την προστασία του Σχεδίου η Πηνελόπη δεν απειλείται, εξαιτίας δύο πανίσχυρων αντρικών μορφών: η πρώτη μορφή είναι αυτή του πατέρα της και η δεύτερη του υιού της. Η ευφυΐα του Θεού έκανε το εξής: ο Οδυσσέας κινείται μέσα στο χώρο ως ήρωας, αλλά είναι ταυτόχρονα και κύριός του. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός ήταν ένας άνθρωπος, που θυσιάστηκε κι ακολούθησε το Σχέδιο. Μιλώντας όμως για εξουσία στους μαθητές, αναφέρεται στον Παράκλητο. Αυτό δηλαδή που κάνει, είναι να πολλαπλασιάσει τις ιδιότητές Του. Ο Οδυσσέας, όταν υπάρχουν οι μνηστήρες, είναι ο Ικάριος κι ελέγχει πότε απειλείται η κόρη του. Μ  αυτόν τον τρόπο είναι δυνατό να επέμβει όποτε θέλει και άρα όταν θα πρέπει να δώσει τέλος στο Μυστικό Σχέδιο.

Ο Τηλέμαχος παρουσιάζεται αδύναμος,  γιατί κι αυτός απειλείται από τους μνηστήρες. Όμως είναι πανίσχυρος, γιατί αυτή η αδυναμία του είναι τεχνητή κι είναι αυτή, που παρασύρει τους μνηστήρες.. είναι μία τρομερή παγίδα και θα δούμε πώς λειτουργεί. Ο Τηλέμαχος είναι υιός του Οδυσσέα κι είναι η γνώση, που προέρχεται από τον Οδυσσέα και την Πηνελόπη. Σ αντίθεση με άλλους ήρωες, δεν είναι δυνατό να ενσαρκωθεί από άνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος αυτός θα γίνει Μεσσίας. Ο Τηλέμαχος είναι ως ήρωας ένα μικρό κι απρόσωπο σύνολο ανθρώπων, που έχουν γνώση αποκρυφιστική. Αντίθετα μ αυτόν, οι μνηστήρες ως γνώση, είναι τεράστιοι και πανίσχυροι. Η ελληνική γνώση και φιλοσοφία είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να εξοντώσει τον Τηλέμαχο, επομένως κι αυτόν, που τη διαθέτει. Το πρόβλημα βρίσκεται στο σημείο ότι οι μνηστήρες είναι πανίσχυροι κι αθάνατοι όσο εξελίσσεται το Σχέδιο, ενώ οι άνθρωποι όχι. Ένας άνθρωπος που λαμβάνει γνώση, είναι δυνατό να ενσαρκώσει ένα μνηστήρα και μάλιστα τον ισχυρότερο. Επειδή όμως είναι θνητός, δεν μπορεί να καταστρέψει το Σχέδιο. Η γνώση που ενσαρκώνει είναι τρομερή, αλλά αυτή η ενσάρκωση για τον απλό άνθρωπο είναι στιγμιαία.

Η παγίδα του Τηλέμαχου έχει να κάνει μ αυτήν τη διαφορά. Πάντα ο θνητός άνθρωπος έχει μπροστά του μία γνώση, που φαίνεται ευπρόσβλητη, αγνοεί όμως ότι αυτή η γνώση στηρίζει αιώνιες δομές κι αιώνια συμφέροντα. Βλέπει, για παράδειγμα, ένας νέος που κατέχει τη φιλοσοφία τους μασόνους.. καταλαβαίνει ότι είναι δούλοι, καταλαβαίνει ότι φυλάγουν γνώση, που καταστρέφει τον άνθρωπο και προσπαθεί να τους νικήσει και ν αποσπάσει μέρος αυτής της γνώσης. Αυτά τα ευνόητα βέβαια ποτέ δε λειτουργούν στην πραγματικότητα. Ο νέος γερνά, πεθαίνει και η μασονία παραμένει αλώβητη και πειρασμός για την επόμενη γενιά. Το λεπτό σημείο δηλαδή, βρίσκεται στο ότι ο κάθε άνθρωπος, σε κάθε εποχή μπορεί να γίνει μνηστήρας, αλλά αυτό έχει ως συνέπεια την παγίδευσή του σ αιώνιες δομές, επομένως το θάνατό του. Οι γνώσεις είναι ισχυρές, και όχι ο άνθρωπος, που τις φέρει, χωρίς να γνωρίζει από πού προέρχονται.

Μέσω του Δούρειου Ίππου, καταφέρνει ο Οδυσσέας να δημιουργήσει μία κατάσταση, όπου οι παγκόσμιες γνώσεις, που είναι ικανές να δημιουργήσουν βασιλιάδες και πολιτισμούς, να γίνονται γνώσεις μνηστήρων και ν αγωνίζονται μάταια μέσα σ  έναν οίκο, που έχει κύριο. Με τον ιουδαϊσμό και την εκκλησία δημιούργησε ο Χριστός ένα χώρο απόλυτα ελεγχόμενο και μέσα σ  αυτόν το χώρο είναι δυνατή η εξέλιξη του Σχεδίου, εφόσον μόνον η συνύπαρξη των γνώσεων είναι δυνατό να τις ιεραρχήσει. Μετά την εμφάνιση του Υιού έπαψαν να εξελίσσονται παράλληλοι πολιτισμοί, ανεξάρτητοι μεταξύ τους. Οι γνώσεις, που ήταν δυνατό να στηρίζουν όλους αυτούς τους πολιτισμούς, μπήκαν σ ένα χώρο, που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η γνώση των Ελλήνων, των Ιουδαίων, των Αιγυπτίων κι όλων των ανθρώπων όλων των εποχών, άρχισε να λειτουργεί πάνω σε κοινή βάση. Λόγω της κοσμοκρατορίας η κάθε γνώση δεν έτεινε να διατηρήσει τη δομή της μόνον, αλλά να υποσκελίσει τις άλλες και να γίνει η κυρίαρχη. Οι Έλληνες ή οι Ιουδαίοι δεν έβλεπαν ότι τα αίτια του βασανισμού τους ήταν η γνώση, που τους έδινε αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά αγωνίζονταν να γίνουν κοσμοκράτορες. Δεν έβλεπαν ότι κινδύνευαν  από το θάνατο, αλλά αγωνίζονταν να διατηρήσουν αυτόν το θάνατο.

Με την πάροδο του χρόνου ξέχασαν το ζητούμενο, που είναι η άλωση της Τροίας και αγωνίζονταν μόνο για την εισαγωγή τους στο οίκο του Οδυσσέα. Έχασαν δηλαδή τον ορίζοντά τους κι έπαψαν να βλέπουν κι αυτόν ακόμα τον ίππο. Η Αποκάλυψη περιγράφει τη νέα αυτή κατάσταση από το (Αποκ. Ιωάν. 7.97.17). Οι άνθρωποι δεν έβλεπαν το Δούρειο Ίππο, αλλά το θρόνο το μέγα, το λευκό. Δούρειος Ίππος = Θρόνος μέγας λευκός = 87 = Ημέρα του γάμου του Αρνίου = Βασιλεύς της αβύσσου. Έπαψαν να αντιλαμβάνονται ότι μετατρέπονται σε μνηστήρες και φόρεσαν λευκά ιμάτια και στολές, που τα έπλυναν με το αίμα του Αρνίου. Αίμα του Αρνίου = Ιμάτιον λευκόν = Μνηστήρες = Ύδωρ και πνεύμα = Βασανισμός = 53 = Ήλιος μέλας. Καθ  όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι Αχαιοί αγνοούσαν ότι εξελισσόταν ο Τρωικός πόλεμος  και το μόνο που επιθυμούσαν, ήταν να μπουν στον οίκο του Οδυσσέα και ν ασκήσουν εξουσίες, ως μέθυσοι εθνικοί. Ο Δούρειος Ίππος θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μία τεράστια χοάνη, όπου το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης εισάγεται μέσα σ έναν περιορισμένο χώρο εξαιτίας της κι ενώ η γνώση αυτή μέχρι τότε δημιουργούσε πολιτισμούς, από εκείνη τη στιγμή απλά δημιουργούσε τύπους ανθρώπων, μέσα σ ένα ελεγχόμενο κοινωνικό σύνολο. Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στον κάτω κόσμο και το θάνατο κι αυτό εξαιτίας της απουσίας του Οδυσσέα.

Παράλληλα μ αυτήν την κατάσταση εξελίσσεται και η Οδύσσεια. Η Οδύσσεια είναι η περιγραφή της πορείας του Οδυσσέα μέχρι την επιστροφή του. Από το θάνατο στην Αιώνιο ζωή. Η Οδύσσεια είναι μία κατάσταση, όπου ο μόνος που είναι δυνατό να επιβιώσει άπειρα βασανισμένος είναι ο Οδυσσέας. Μαζί μ αυτόν ξεκινούν όλοι οι Αχαιοί, που έχουν την ίδια μ αυτόν παιδεία. Όσοι δηλαδή, δεν παρέμειναν στο χώρο της βασιλείας και δεν μπήκαν μέσα στον οίκο του ως μνηστήρες, τον ακολουθούν στο δρόμο της επιστροφής. Η Οδύσσεια είναι μία πορεία που εξελίσσεται παράλληλα μ αυτά, τα οποία εξελίσσονται στον οίκο του Οδυσσέα.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτή η πορεία. Ο Χριστός άφησε γνώση τέλεια, που είναι δυνατό να οδηγήσει στη Λύτρωση, άρα να εξομοιωθεί ο άνθρωπος μ Αυτόν. Μέσω αυτής της γνώσης και της υπάρχουσας κατάστασης, ο άνθρωπος ακολουθεί μία πορεία, που είναι γεμάτη πειρασμούς. Οι μνηστήρες, όπως κι οι σύντροφοι του Οδυσσέα, είναι της ίδιας καταγωγής και της ίδιας παιδείας. Μεταξύ του οίκου του Οδυσσέα και της θάλασσας, όπου περιπλανιέται ο ήρωας, υπάρχει ένας καθρέφτης. Ο άνθρωπος, που παίρνει γνώση από το Χριστό, δοκιμάζεται σ όλη τη διάρκεια της πορείας. Όπου χάνει συντρόφους ο Οδυσσέας, προστίθενται μνηστήρες στον οίκο  του. Ο άνθρωπος δηλαδή, που έχει τη γνώση του Χριστού κι αντιλαμβάνεται διαφορετικά απ αυτόν μία κατάσταση εξαιτίας αυτής της διαφορετικής αντίληψης παύει να τον ακολουθεί και μπαίνει μέσα στον οίκο του ως μνηστήρας.

Ο Οδυσσέας ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία, στην οποία είναι δυνατό να χαθούν συγκεκριμένοι σύντροφοι. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα είναι δυνατό να μη χαθούν, μόνον όταν κάνουν αυτά, που προτείνει ο Χριστός: να λαμβάνουν τη γνώση και ν αγαπούν τους ανθρώπους, να είναι ήσυχοι σαν τα φίδια και ν αδιαφορούν για τις τιμές των ανθρώπων. Ποιος όμως Τον ακούει; Όλοι οι άνθρωποι εκφράζουν γνώμες κι ασκούν εξουσίες με βάση την προσωπική τους φιλοσοφία. Παύουν ν ακολουθούν το Χριστό, εφόσον παύουν να βρίσκονται σε επαφή μαζί Του. Όταν τοποθετείται ο άνθρωπος σ ένα θέμα, που έχει τοποθετηθεί ο Χριστός, κολλάει σ αυτό κι αγωνίζεται. Όταν ξεπεραστεί η άποψή του, που είναι η άποψη απλού ανθρώπου, αυτός είναι πια νεκρός και δεν ακολουθεί τον Οδυσσέα. Όταν ο ιερέας μιλά για το γάμο, όπως τον αντιλαμβάνεται αυτός με βάση τα δεδομένα της εποχής του, παύει να έχει επαφή με το Χριστό, γιατί αλλάζοντας τα δεδομένα τον στέλνουν στον τάφο.

Ο άνθρωπος ακολουθεί το Χριστό, μόνον όταν παραβλέπει τα μεταβλητά στοιχεία και μένει προσκολλημένος στο Λόγο Του. Αυτή η προσκόλληση είναι δυνατή με την άρνηση της οποιασδήποτε τοποθέτησης. Δεν πρέπει ν ασχολείται με κανέναν και τίποτε, παρά μόνο με τον εαυτό του. Να είναι καλός, ν αγαπά τους ανθρώπους, τη γυναίκα του, το παιδί του, να δίνει γνώση, αλλά να μην προσπαθεί να μεταφέρει την άποψή του στους άλλους. Από τη στιγμή που το κάνει αυτό, είναι μνηστήρας και τιμωρείται. Η τιμωρία είναι άμεση και σκληρή, γιατί ο Χριστός τιμωρεί μεν τους άθλιους, αλλά οι άθλιοι έχουν εξουσία και τιμωρούν τους ανθρώπους. Από τη στιγμή που κάποιος εκφράζεται δημόσια, θέτει τον εαυτό του κάτω από την κρίση των αθλίων και τιμωρείται. Δεν έχει δηλαδή σημασία τι υποστηρίζει ή τι εκφράζει. Αν υποστηρίζει το σύστημα, τον εξοντώνει ο Υιός, ενώ σ  αντίθετη περίπτωση τον εξοντώνει το ίδιο  το σύστημα. Ο Χριστός λέει στον άνθρωπο ν ακολουθεί τις παραδόσεις, να νηστεύει κλπ, μόνο για να μην προκαλεί. Να μην κάνει τα ίδια με τους υποκριτές, αλλά και να μην αντιδρά στα διάφορα ερεθίσματα θέτοντας κατ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του στην κρίση των εξουσιαστών. Η αντίδραση αποκαλύπτει τον άνθρωπο και τον μετατρέπει σε στόχο του συστήματος. Ακριβώς επειδή είναι δύσκολο, για έναν άνθρωπο, που έχει γνώση να μένει αμέτοχος στα συμβαίνοντα, γι αυτόν το λόγο ο Χριστός μακαρίζει τους “φτωχούς τω πνεύματι”. Όλους αυτούς τους αιώνες, την καλύτερη και μακρύτερη ζωή έζησαν αυτοί, που δεν είχαν την παραμικρή γνώση κι ακόμα περισσότερο, όσοι γεννήθηκαν έξω από το χριστιανισμό. Είναι καλό να γνωρίζει κάποιος για το Χριστό ή για τη φιλοσοφία, αλλά όταν αυτή η γνώση μετατρέπεται σ εξουσία, είναι προτιμότερη η φτώχεια και η άγνοια.

Η Οδύσσεια αυτό ακριβώς περιγράφει. Ο Χριστός είναι υποχρεωμένος ν  αγγίζει όλες τις δομές της θάλασσας, αφού ο κόσμος που σήμερα βλέπουμε, είναι το σύνολο αυτών των δομών, που έχουν επηρεαστεί από τη γνώση του Χριστού. Ο άνθρωπος, που ακολουθεί το Χριστό και τη γνώση Του, είναι αναγκασμένος ν αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, που υπάρχουν στον κόσμο. Ο Λόγος του Χριστού, δηλαδή ο Ίδιος ο Χριστός, έφτασε στη Ρώμη της εξουσίας πριν την εποχή του Κωνσταντίνου. Ο Χριστός συνέχισε την πορεία του, όχι όμως και το σύνολο των πιστών. Όσοι  θέλησαν να γευθούν την εξουσία, χάθηκαν στη Ρώμη. Το σύστημα της Ρώμης σ αυτό το παράδειγμα είναι ένα νησί, που προφανώς είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ο Θεός βάζει τον Οδυσσέα σε περιπέτειες μέσα στη θάλασσα, ώστε να λαμβάνει τα στοιχεία που θέλει από τα διάφορα συστήματα και να τα προσθέτει στον οίκο του, με τη μορφή γνώσης. Ενώ δηλαδή στον Τρωικό πόλεμο οι γνώσεις αγωνίζονται μεταξύ τους, στην Οδύσσεια εμφανίζονται σαν νησιά οι δομές που δημιουργούνται εξαιτίας αυτών των γνώσεων.

Τ ότι δεν κατακτά τα νησιά ο Οδυσσέας, δείχνει κάτι άλλο και όχι αδυναμία. Όταν κατακτάς ένα σύστημα, σημαίνει ότι τοποθετείς τη γνώση σου στην κορυφή του. Αυτό όμως συνεπάγεται στατικότητα, αφού το σύστημα, που είναι ήδη διαμορφωμένο, έχει συγκεκριμένες διαστάσεις. Ο Οδυσσέας δεν ενδιαφέρεται να γίνει κύριος του ελληνικού, του ιουδαϊκού ή του γερμανικού συστήματος. Ο Οδυσσέας περνά από τα συστήματα, ώστε οι σύντροφοι που χάνει, να γίνονται μνηστήρες με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, για να υπάρχει σε κάποια στιγμή το σύνολο της γνώσης στον οίκο του. Οι Σλάβοι, για παράδειγμα, είχαν πριν τον εκχριστιανισμό τους ένα σύστημα, που στηριζόταν στις παραδόσεις και τη γνώση τους. Ο Χριστός δεν παραδίδει τη γνώση Του σ αυτούς, ώστε οι Σλάβοι να έχουν ισχυρότερη γνώση, επομένως σύστημα. Περνά απ αυτούς και οι σύντροφοί Του, που συνδυάζουν το Λόγο Του με τις παραδόσεις των Σλάβων, χάνονται από την Οδύσσεια κι εισέρχονται στον οίκο Του. Μέσα δηλαδή στον οίκο, υπάρχει μνηστήρας, που συνδύασε και τη σλαβική παράδοση με το Λόγο του Χριστού.

Όσο προχωρά ο Οδυσσέας, τόσο επεκτείνεται κι ο οίκος του. Αυτή η πορεία όμως δεν είναι δυνατό να είναι ατέρμονη, αλλά έχει κάποιο τέλος. Αυτό το τέλος είναι το ζητούμενο και σ αυτό το σημείο υπάρχει ταύτιση του οίκου του Οδυσσέα και της Τροίας. Ο Θεός με τη διασπορά γνώσης, δημιούργησε βασίλεια και μία δεξαμενή, όπου συγκεντρώνει αυτήν τη γνώση, την Τροία. Μέσω του Τρωικού πολέμου συγκεντρώνει τη γνώση στο σύνολό της μέσα στην Τροία. Ο τετραπέρατος Οδυσσέας αλλάζει τα χαρακτηριστικά του κόσμου  και συγκεντρώνει τη γνώση σ έναν οίκο. Αυτό είναι δυνατόν αν ο ήρωας κατακτήσει πλήρως την Τροία και την μετατρέψει σε οίκο του.

Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και η πολυτιμότητα της θάλασσας, που είναι το περιβάλλον, μέσα στο οποίο εξελίσσεται η Οδύσσεια. Ο Οδυσσέας είναι Κύριος, συνεπώς αντιπροσωπεύει σύστημα ξηράς. Η Οδύσσεια δεν μπορεί να εξελιχθεί σ  επίπεδο ξηράς, γιατί δεν είναι δυνατή η μετακίνηση γνώσης από σύστημα σ σύστημα. Τα συστήματα ελέγχουν τη βάση τους και δεν είναι δυνατό να διατηρήσουν τη δομή τους, αν δοθεί στους ανθρώπους γνώση. Εκείνη την εποχή όμως, υπήρχαν συστήματα, που απειλούνταν από τη θάλασσα της συνολικής γνώσης κι ο Χριστός περνώντας τη θάλασσα μεταξύ των συστημάτων, παρέδιδε γνώση στην κορυφή και όχι στη βάση. Μόνο μ αυτόν τον τρόπο μπορεί κάποιος να παρακάμψει την ιεραρχία των συστημάτων ξηράς. Πρέπει να υπάρχει απειλή από τη θάλασσα και η γνώση που μεταφέρεται μέσα της να είναι χρήσιμη για το σύστημα.

Ο Χριστός βρήκε το ρωμαϊκό σύστημα μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας και τον κόσμο έτοιμο να μεταφέρει μία γνώση μέσα στη θάλασσα, που απειλεί το σύστημα. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει στην αρχαία Βαβυλώνα, γιατί το σύστημα θα εξόντωνε το Χριστό, χωρίς κανένα κέρδος για τους ανθρώπους. Θα έκρυβε τη γνώση Του κι αυτή θα χανόταν. Είναι βασικό δηλαδή, να υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες, όπου οι άνθρωποι θα είναι δυνατό να λαμβάνουν γνώση, χωρίς ν απειλείται απόλυτα το σύστημα κι ανάμεσα στις πολλές γνώσεις να περνά όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα η τέλεια. Επιπλέον μέσω της θάλασσας επικοινωνούν και συστήματα, που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Η θάλασσα είναι δημιούργημα τέλειας γνώσης κι ατελούς. Θάλασσα είναι δηλαδή ότι εκρέει από το σύστημα εξαιτίας είτε της λειτουργείας του είτε της φθοράς του και το συνολό της πανανθρώπινης εργασίας πάνω σ αυτήν. Έτσι, αρχικά γύρω από το κάθε σύστημα δημιουργείται μία θάλασσα, που οριακά καταλαμβάνει το χώρο κι ενώνει τα συστήματα, δίνοντας δυνατότητα επικοινωνίας.  Ήταν πρακτικά αδύνατο δηλαδή, στα χρόνια της ισχύος του αιγυπτιακού, αλλά και του βαβυλωνιακού συστήματος, να υπάρξει οποιαδήποτε επικοινωνία. Αυτός είναι κι ο λόγος που ο Χριστός εμφανίστηκε μετά τον Αλέξανδρο κι ο Οδυσσέας επιδίωκε τη θυσία του Αχιλλέα.

Αυτό που έχει σημασία σ αυτό το σημείο είναι ότι οριακά, με τη λήξη της Οδύσσειας, ο οίκος του Οδυσσέα και η Τροία ταυτίζονται. Αυτή η ταύτιση είναι οριακή κι ως τέτοια, δεν αντέχει στο χρόνο. Όταν δηλαδή συμβαίνει, η ανθρωπότητα είτε λυτρώνεται είτε ξαναρχίζει ένα νέο κύκλο. Ο Θεός καταφέρνει, κάθε φορά που συνθέτει μία δομή μ ελεγχόμενα χαρακτηριστικά, να την αποσυνθέτει, δημιουργώντας τις ίδιες ακριβώς συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργεί τη Βαβυλώνα, της οποίας τα χαρακτηριστικά είναι κατ αρχήν χαρακτηριστικά οίκου. Δημιουργεί τα βασίλεια και προκαλείται πόλεμος. Ο πόλεμος έπρεπε να τελειώσει, όταν εμφανίστηκε ο Χριστός, πράγμα όμως που δε συνέβη. Αυτό που συνέβη, ήταν ότι με τον Αλέξανδρο το βασίλειο περνά στην Ευρώπη, συνεπώς η Τροία. Εμφανίζεται ο Χριστός και το 800 μ.Χ. μετατρέπει το βασίλειο σε οίκο. Εκείνη την εποχή, σ ό,τι αφορά τη βασιλεία, κυρίαρχος είναι ο Ιησούς ή Λαομέδοντας, ενώ σ ό,τι αφορά τον οίκο, κυρίαρχος είναι ο Χριστός τιμωρός. Η Τροία κι ο οίκος ταυτίζονται κι αυτό διαρκεί ως τη Γαλλική Επανάσταση. Η απόλυτα ελεγχόμενη αυτή κατάσταση δεν είναι δυνατό να λυτρώσει τους ανθρώπους, γιατί το μόνο που κάνει, είναι να δημιουργήσει εκ νέου τις αρχικές συνθήκες. Ο οίκος δηλαδή, διαχωρίζεται από την Τροία κι οι άνθρωποι αναγκάζονται να ξαναπολεμήσουν στην Τροία, που μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων είναι ισχυρότερη παρά ποτέ.

Αυτή η σύνθετη κατάσταση είναι άκρως απαραίτητη για την εξέλιξη του Σχεδίου, γιατί είναι η μόνη, που οδηγεί στη Λύτρωση. Όσο το σύστημα έχει τη δυνατότητα να μετατρέπει τον κόσμο σε χώρο με χαρακτηριστικά οίκου, είναι αδύνατο να λυτρωθεί ο άνθρωπος. Ο οίκος βρίσκεται κάτω από την εξουσία των μνηστήρων και των μέθυσων, επομένως κινδυνεύει κι αυτός ο Ίδιος ο Κύριος. Αν εμφανιζόταν ο Χριστός κατά το Μεσαίωνα, οι δούλοι θα τον οδηγούσαν στην πυρά, πριν οι άνθρωποι αντιληφθούν το παραμικρό. Η ταυτότητά Του θ αναγνωριζόταν, αλλά το ζητούμενο, που είναι το κέρδος για τους ανθρώπους, θα ήταν ανέφικτο.

Για να οδηγήσει ο Θεός το σύστημα σ αδιέξοδη κατάσταση, το παρασύρει σε σφάλματα. Τα σφάλματα αυτά είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν, εξαιτίας της φαινομενικής ισχύος, που προσδίδουν στο σύστημα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το σύστημα έφτασε πριν τη Γαλλική Επανάσταση, σε τρομερά δύσκολη θέση κι έπρεπε να βρει μία λύση. Η βία και η καταστολή προκαλούν τον άνθρωπο κι είναι θέμα χρόνου ν αντιδράσει. Το σύστημα εφάρμοσε την ιδανική λύση, που είναι αδύνατο ν ανατραπεί, χωρίς εξωτερική επέμβαση. Αυτό ακριβώς επιδίωκε  κι ο Θεός: να υπάρχει ένα σύστημα, που να μην ανατρέπεται ως το χρόνο που απαιτεί το Μυστικό Σχέδιο κι όταν έρθει η στιγμή, αυτό να μη μπορεί ν αντιδράσει εξαιτίας  των επιλογών που κάποτε το έκαναν άτρωτο. Η ιδανική λύση που επέλεξε το σύστημα είναι να διατηρεί η εκκλησία τα χαρακτηριστικά οίκου ώστε να δημιουργεί έναν τεράστιο ιστό πάνω από έθνη, λαούς, ιδεολογίες. Με τα χαρακτηριστικά του οίκου κι εξαιτίας της σχέσης με το Θεό, διατηρεί τα πνευματικά δικαιώματα πάνω στο Λόγο Του, άρα στην υπέρτατη γνώση.

Από τη στιγμή που καταφέρνει η εκκλησία αυτήν τη συνθήκη, αρχίζει και μοιράζει γνώση σ όλον τον κόσμο, μέσω των συστημάτων παιδείας. Επειδή η γνώση προέρχεται απ αυτήν κι επειδή αυτή διασφαλίζει την υπεραξία, μέσω των δικαιωμάτων, λαμβάνει και τη μορφή της Τροίας. Η βάση δηλαδή της εκκλησίας, που είναι η Ρώμη λόγω των πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά και της δωρεάς, έχει δύο πρόσωπα: είναι η Τροία κι ο  οίκος του Οδυσσέα. Αυτή η κατάσταση είναι ανίκητη, γιατί σ ό,τι αφορά τον οίκο, μόνον ο Οδυσσέας είναι δυνατό να εξοντώσει τους μνηστήρες, ενώ σ ό,τι αφορά τη βασιλεία, η Τροία είναι ανίκητη. Ο άνθρωπος, που έχει γνώση κι είναι δυνατό ν απειλήσει το σύστημα, είναι εντελώς αδύναμος. Αν το πολεμήσει ως άνθρωπος της εκκλησίας, επομένως χρησιμοποιώντας το Λόγο του Χριστού, γίνεται απλά ένας από τους μνηστήρες κι ελέγχεται. Αν το πολεμήσει ως βασιλιάς, άρα μέσω δωρεάς γνώσης, νικιέται εύκολα, γιατί η εκκλησία μοιράζει έτοιμη την υπέρτατη γνώση της φιλοσοφίας. Το σύστημα έχει πάντα την ευχέρεια, να παίζει το παιχνίδι του Μενελάου και της Ελένης, προκαλώντας Τρωικό πόλεμο. Ο φιλόσοφος, που είναι άμωμος, είναι αδύνατο να μην παρουσιαστεί ως Πάρης και να εξοντωθεί στη συνέχεια.

Αυτό που αποτελεί τραγικό σφάλμα του συστήματος, είναι η άγνοια από μέρους του, του θανάσιμου ελαττώματός του. Το ελάττωμα αυτό είναι ότι μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων, μέσα στην Τροία βρίσκεται σε μόνιμη βάση, ο Δούρειος Ίππος. Η Τροία ξαναδομήθηκε, αλλά ο ίππος δεν καταστράφηκε. Μέσω αυτού του ίππου, πήρε τη δυνατότητα το σύστημα να περάσει από την φιλοσοφία του χαλαρού βασιλείου σ αυτήν του ισχυρού  οίκου ώστε να μπορεί ν αμύνεται απέναντι σ οποιαδήποτε απειλή. Ο ίππος αυτός, είναι η δύναμη και ταυτόχρονα η αδυναμία του συστήματος.

Αδυναμία είναι μόνο σε μία περίπτωση, που έπρεπε το σύστημα με κάθε θυσία ν αποφύγει. Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση ν αφήσει να γεννηθούν Έλληνες. Μέσα στον ίππο υπάρχουν τα Ομηρικά Έπη, που, μόνον όταν δίνονται με τον τρόπο, ο οποίος ισχύει στη Δύση, είναι ελεγχόμενα. Ο Θεός σ αυτό το σημείο επενέβη, ώστε να δημιουργήσει κατάσταση ανεξέλεγκτη. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν ο εθνικισμός έγινε το κύριο όπλο του συστήματος, οι δούλοι της Ανατολικής εκκλησίας έπεσαν στην παγίδα του Χριστού. Πίστεψαν ότι μπορούν ν αυξήσουν τις εξουσίες τους βγάζοντας τους Έλληνες από το λήθαργο. Νόμισαν ότι μπορούν να κρατήσουν ένα λαό κάτω από τον έλεγχό τους, μέσω μίας παράδοσης, της οποίας δε γνώριζαν την ισχύ. Οι Έλληνες έχουν το χαρακτηριστικό ν αναπτύσσονται διαρκώς και να μην ελέγχονται. Ήταν θέμα χρόνου τα επικίνδυνα Έπη να γίνουν η βασική τους παιδεία. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, ανατρέπονται τα πάντα, γιατί οι Έλληνες = Αχιλλεύς = 34, δεν παραμένουν μέσα στο Δούρειο Ίππο κι απειλούν την Τροία. Όταν το σύστημα παγιδεύει τους ανθρώπους, μέσω του Τρωικού πολέμου, φυσικό είναι να κινδυνεύει από τη γέννηση του τρομερότερου των ηρώων.

Η ευφυΐα του Θεού αποκαλύπτεται και πάλι σ αυτό το σημείο. Με τη γέννηση του Αχιλλέα απειλείται το δίδυμο βασιλείου-οίκου, από την πλευρά του βασιλείου. Από την πλευρά δηλαδή, που είναι ευάλωτο, αφού προκαλεί τους ανθρώπους να βρουν λύση στα προβλήματά τους κι επομένως να πολεμήσουν. Ο Υιός καταδιώκει τους Τρώες έξω από την Τροία κι ο Ίδιος με την ιδιότητα του Κυρίου, εισέρχεται μέσα στον οίκο. Γι αυτό είναι επικίνδυνη η διπλή ιδιότητα του Υιού. Σήμερα το σύστημα φαίνεται πανίσχυρο, αλλά δεν είναι. Αρκεί να επιτεθεί κάποιος με τρόπο όμοιο μ αυτόν του Μαρξ κι όταν το σύστημα αρχίσει να αιμορραγεί, να χτυπήσει τους δούλους του οίκου κατευθείαν στην καρδιά. Το σφάλμα του συστήματος ήταν η διατήρηση δύο κέντρων με την ίδια γνώση, αλλά όχι με την ίδια ισχύ. Η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να διαλυθεί από τα θεμέλια, γιατί διατηρώντας το Δούρειο Ίππο, χωρίς την απαιτούμενη ισχύ, επέτρεψε τη γέννηση των Ελλήνων. Το Ισλάμ, για όσο καιρό απαιτούσε το Σχέδιο, δημιουργούσε την απαιτούμενη δυναμική, που δεν επέτρεπε αυτήν τη γέννηση, αλλά όταν υποχώρησε, τα πράγματα έγιναν ανεξέλεγκτα. Ο Δούρειος Ίππος της Ανατολής έγινε η κοιλιά της Θέτιδας και η γέννηση του Αχιλλέα αναπότρεπτη. Κοιλιά της Θέτιδος = Δούρειος Ίππος = 87 = Νεφεληγερέτης Δίας, όταν, Θέτιδα = Θεός = 28.

Από τη στιγμή που γεννιέται ο Αχιλλέας, το σύστημα είναι υποχρεωμένο να τον παρακολουθεί και να μην επιτρέπει τη δράση του. Είναι όμως τόσο τέλειο το Σχέδιο, ώστε αυτή η φροντίδα, που εκ πρώτης όψεως είναι αποτελεσματική, αντί να τον εξασθενεί, τον ισχυροποιεί. Μέσα στο χρόνο δείχνει ότι παγιδεύεται, αλλά στην πραγματικότητα ισχυροποιείται. Οι Έλληνες κάθε φορά που πολεμούν παγιδευμένοι, αναγκάζουν το σύστημα να προσφέρει γνώση. Ο πόλεμος δηλαδή, ανεβάζει τη διαπραγματευτική ικανότητα της κοινωνίας.  Επειδή αμφισβητούν διαρκώς το σύστημα, η εκ νέου παγίδευση απαιτεί εκ νέου δωρεά. Από τους ελάχιστους Έλληνες κι άπειρους εξιουδαϊσμένους χριστιανούς της απελευθέρωσης, μέσω των πολέμων, φτάνουμε στο σημερινό οριακό επίπεδο, όπου οι νέοι είναι στο σύνολό τους Έλληνες. Δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή νέος στην Ελλάδα, που να μην έχει διδαχθεί τα Έπη, επομένως να μην είναι γνήσιος Έλληνας. Αυτή η κοινωνία ελέγχεται, μόνον όταν το επιτρέπει ο Θεός, συνεπώς σε κάποια στιγμή θα υπηρετήσει το Μυστικό Σχέδιο ξεφεύγοντας από τον έλεγχο του συστήματος.

Οι Γραφές αυτήν την πορεία της ισχυροποίησης, την περιγράφουνε ως εξής: ο Αχιλλέας δε διαπαιδαγωγείται ούτε από τη μητέρα του ούτε από τον ήρωα Πηλέα. Παραδίδεται πάντα στον Κένταυρο Χείρωνα. Ο Χείρωνας τον γυμνάζει οριακά κι αυτή η εκγύμναση είναι πολλές φορές βασανιστική. Είναι όμως απαραίτητη, γιατί μόνο μέσω αυτής, ο ήρωας γίνεται εξωπραγματικά ισχυρός. Τα πάντα ξεκινούν μέσα από το Δούρειο Ίππο, όπου ο ήρωας γεννιέται. Μέσα στον ίππο διατηρείται η επιθυμητή κατάσταση, όπως είδαμε, με τη δράση του Οδυσσέα και του Φιλοκτήτη. Οι Έλληνες, δηλαδή ο Αχιλλέας, καθ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας δέχονταν τα βέλη του Φιλοκτήτη. Όπως ήταν διαμορφωμένη η μεικτή κοινωνία Ελλήνων και μωαμεθανών, ήταν εύκολος ο έλεγχος, γιατί οι άνθρωποι, που διαπαιδαγωγούνταν, μέσω των Επών, έπαιρναν πνευματικά δικαιώματα κι εξοντώνονταν. Η μεικτή κοινωνία δηλαδή, επέτρεπε το θάνατο των Ελλήνων, εφόσον τους έδινε τα χαρακτηριστικά εκλεκτών. Το πρόβλημα με τους Έλληνες γεννιέται, μόνον όταν υπάρχει αμιγής ελληνική κοινωνία κι αναγκάζονται να συνυπάρξουν πλούσιοι και φτωχοί με την ίδια γνώση.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Φιλοκτήτης εξακολουθεί να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, αλλά είναι απαραίτητη και η συνεισφορά του Χριστού ή Οδυσσέα. Από τότε μέχρι σήμερα, το ελληνικό κράτος δε διαλύεται, γιατί τα πνευματικά δικαιώματα, που είναι δυνατό ν απειληθούν, μέσω των Επών ενισχύονται, εξαιτίας της πίστης των Ελλήνων στο Χριστό. Οι Έλληνες παγιδεύονται σε αντιμωαμεθανική λογική κι ανέχονται την ιουδαϊκή φιλοσοφία του συστήματος, έχοντας την εντύπωση ότι προστατεύουν την πίστη τους.

Αν όμως παρατηρήσει κάποιος τι συμβαίνει, θα διαπιστώσει ότι τα πνευματικά δικαιώματα και ο Λόγος του Θεού, είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτός έδωσε το Λόγο και τα δικαιώματα. Μέσα στο χρόνο, εξαιτίας του Χριστού, οι Έλληνες ισχυροποιούνται ως σύστημα, αποκτώντας ολοένα και πιο τέλεια χαρακτηριστικά. Διατηρούνται δηλαδή, μέσω της ιουδαϊκής φιλοσοφίας, και τελειοποιούνται, μέσω της ελληνικής. Χείρωνας = Χριστός = Ιουδαίοι = Διδάσκαλος = Φιλοκτήτης = 46, ενώ, Χείρων = Δαίδαλος = Μωυσής = Παιδεία = 36. Οι Ιουδαίοι είναι αυτοί, που ανέλαβαν τη δημιουργία ενός ισχυρού ελληνικού σώματος, που από τα δεδομένα τείνει προς διάλυση. Ήταν απαραίτητο οι Έλληνες να συγκροτήσουν ένα εθνικό σώμα κι αυτό είναι δυνατό μόνο με τη συνύπαρξη στον ίδιο κορμό, Ελλήνων και βαρβάρων. Ο Χείρωνας ως Ιουδαίος είναι από τα δεδομένα βάρβαρος, εφόσον οι Ιουδαίοι λειτουργούν με το γνωστό τρόπο. Κένταυρος = Βάρβαρος = 37 = Αμαρτωλός = Εξουσία. Ο παιδαγωγός του Αχιλλέα, ο Φοίνικας, είναι κι αυτός γνωστός μας κι είναι αυτός, που προσπαθεί να μάθει στον Αχιλλέα να υπομένει τη θυσία για την υπέρτατη δόξα. Φοίνικας = Ιησούς = 42 = Εθνικοί = Μέθυσοι. Είναι αδύνατο για τους Έλληνες, όσο κι αν το επιθυμούν, όποιες κι αν είναι οι δυνατότητές τους, ν  ανατρέψουν το σύστημα, χωρίς να το επιτρέψει ο Χριστός, κι αυτό σημαίνει να τους επιτραπεί. Ο Χριστός με την άποψη που διατύπωσε για τους Έλληνες, παγίδευσε το σύστημα και μ αυτόν τον τρόπο έχει πάντα στη διάθεσή Του τη δύναμη ν απειλήσει το σύστημα από την πλευρά της βασιλείας.

Με τη γέννηση του Αχιλλέα στα νεότερα χρόνια, η προφητεία μπαίνει στην τελική της ευθεία κι αυτό γιατί το μέγεθος του ήρωα είναι ικανό να προκαλέσει παγκόσμιο φαινόμενο. Το σύνολο του διαστήματος της απουσίας, είναι το σύνολο του χρόνου που αυτός είναι θυμωμένος. Με τη μετατόπιση της Τροίας στην Ευρώπη, η θεία ευφυΐα κατορθώνει και δημιουργεί καταστάσεις ανίκητες. Αυτό οφείλεται στην ισχύ και την καταγωγή του Αχιλλέα. Ενώ δηλαδή κατά την πρώτη περίπτωση του πολέμου ο Αχιλλέας κι ο Μενέλαος προέρχονται από την Ευρώπη και το Αρνίον, ο Πάρης από την Ασία, σ αυτήν την περίπτωση όλοι είναι κοινής καταγωγής και ταυτίζονται. Δεν υπάρχει ο Ασιάτης Πάρης, που έχει τη δυνατότητα ν αδικήσει το Μενέλαο  και να παρασύρει τον Αχιλλέα. Ο Μενέλαος κι ο Πάρης ταυτίζονται και με τη γέννηση του Αχιλλέα αποκτούν τη δύναμή του, ώστε ο νέος βασιλιάς, που θα διεκδικήσει την Ελένη, να είναι πρακτικά ανίκητος, χωρίς όρκους και δεσμεύσεις, που παρασύρουν στη θυσία. Ο Αχιλλέας ως Μενέλαος και Πάρης έχει την ισχύ να προστατεύσει μόνος του τον έρωτά του, ώστε να είναι αδύνατη η εκ νέου διεξαγωγή του Τρωικού πολέμου. Αν αυτό γίνει κατορθωτό, απογυμνώνεται ο οίκος από την ισχύ του κι οι δούλοι μένουν απροστάτευτοι. Τότε και μόνο μπορεί ο Υιός να μπει μέσα στον οίκο και να τους εξοντώσει όλους, χωρίς καθόλου έλεος.

Με βάση τη γνώση μας, σ ό,τι αφορά τον τελικό στόχο, μπορούμε να τοποθετήσουμε την προφητεία μέσα στο χρόνο και να δούμε πως ακριβώς λειτουργεί συνολικά. Σ ό,τι αφορά το σύνολο του χρόνου, η προφητεία βρίσκεται σήμερα στη φάση, στην οποία ο Αχιλλέας περιμένει από τη μητέρα του τα όπλα, που φτιάχνει ο Ήφαιστος. Ο Τρωικός πόλεμος εξελίσσεται από την εποχή του αμαρτήματος, κι ο θάνατος του Αλεξάνδρου, που συνοδεύεται από την ελληνιστική λογική και πρακτική, είναι η εκδήλωση του θυμού του Αχιλλέα. Από τότε ως σήμερα, οι Έλληνες δεν έχουν ξαναπολεμήσει και δικαιώνεται ο Πηλείδης, όταν λέει ότι θα έρθει μία μέρα που οι Αχαιοί θα επιθυμήσουνε τον Αχιλλέα. Δικαιώνεται ο Αχιλλέας, όταν προειδοποιεί τον Αγαμέμνονα για τα δεινά που ακολουθούν, επειδή πρόσβαλε τον άριστον των Αχαιών.

Οι Αχαιοί μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, νοστάλγησαν πολλές φορές τον Αχιλλέα, αλλά ο θυμός του ήταν πανίσχυρος. Οι άνθρωποι δεν ξαναντίκρυσαν από τότε μέχρι σήμερα άντρες της ισχύος των Ελλήνων φιλοσόφων. Μάταια περίμεναν κατά το Μεσαίωνα ή τις παραμονές των παγκόσμιων πολέμων, άντρες του μεγέθους του Πλάτωνα, του Σωκράτη, ή του Περικλή. Ο θυμός του Αχιλλέα προκαλεί το σύνολο των δεινών στους Αχαιούς κι είναι το αίτιο του σκοτεινού Μεσαίωνα. Χωρίς τον Αχιλλέα, οι Τρώες, οι δούλοι,  οι βάρβαροι κυβερνούν τους ανθρώπους κι απειλούν το σύνολο της γνώσης. Αυτό στα Έπη περιγράφεται ως εύνοια του Δία απέναντι στους Τρώες, ώστε να προσθέσει δόξα στο νεαρό κι αδικημένο ήρωα, ικανοποιώντας την επιθυμία της μητέρας του. Οι Αχαιοί απειλήθηκαν μ αφανισμό και κινδύνεψαν ακόμα και τα πλοία τους. Η προστασία τους εξασφαλίστηκε μέσω του τείχους και για το διάστημα που οι Αχαιοί βρίσκονται μέσα σ  αυτό, η ανθρωπότητα γνωρίζει τον όλεθρο. Τείχος των Αχαιών = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη. Καθ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, δεν υπάρχει εκλεκτός, που να μπορεί να επιβιώσει έξω από το τείχος. Οι Τρώες = Δούλοι = 29 ή Δάρδανοι = Βάρβαροι = 37, έστελναν στην πυρά, οποιονδήποτε απειλούσε το σύστημα.

Η Γαλλική Επανάσταση και η αρχικά ανεξέλεγκτη διασπορά γνώσης είναι ο χρόνος, κατά τον οποίο ο αγαπημένος φίλος του Αχιλλέα, ο Πάτροκλος, παίρνει τα όπλα του και μπαίνει στη μάχη, για να εισπράξει τη δόξα του. Ο  Πάτροκλος αντιπροσωπεύει το σύνολο των ανθρώπων, που ήρθαν σ επαφή με τη γνώση των Ελλήνων και δέχτηκαν ν  αγωνιστούν υπέρ των ανθρώπων. Επιτέθηκαν  εναντίον της Τροίας επικεφαλής των Μυρμιδόνων και η υπέρτατη δόξα τούς δόθηκε από τον Ίδιο το Θεό. Ο Θεός έδωσε στον Πάτροκλο τη δόξα να σκοτώσει τον Υιό Του, το μέγα Σαρπηδόνα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μετά απ  αυτήν, οι άνθρωποι που πολεμούσαν εναντίον του συστήματος, είχαν αποκλειστικά ελληνικά όπλα. Η περίοδος του κλασικισμού είχε ως αποτέλεσμα, να εμφανιστούν οι πιστοί της ελληνικής φιλοσοφίας και να πολεμούν με βάση την ελληνική γνώση. Η Δυτική φιλοσοφία, στην οποία οι άνθρωποι χωρίζονται σ εκλεκτούς και μη, είναι μεταγενέστερη κι όπως θα δούμε, προέκυψε από την ήττα των παραπάνω. Η μάχη εξελισσόταν στη Δύση αποκλειστικά, εφόσον οι Έλληνες της Ελλάδας δεν υπήρχαν και το Ισλάμ απέχει από τον πόλεμο.

Στη Δύση η επανάσταση και οι οπλισμένοι μ ελληνικά όπλα άνθρωποι, είχαν ως στόχο το αυταρχικό σύστημα, που είχε χαρακτηριστικά οίκου. Στόχος ήταν η νίκη απέναντι στην άθλια και σκληρή εκκλησία και στο επίσης άθλιο πολιτικό σύστημα. Η εκκλησία όμως είναι δημιούργημα του Χριστού κι όταν απειλείται η εξουσία της, απειλείται η εξουσία Του. Δεν έχει σημασία αν είναι σύμφωνος ο Χριστός με τις πρακτικές της, σημασία έχει ότι από τη στιγμή που ο Χριστός ευνοεί την εξουσία λόγω Σχεδίου κι αυτήν απειλείται, είναι αναγκασμένος να πολεμήσει. Ο αγώνας αυτός έχει ως στόχο να διατηρηθεί το σύστημα, όσο αυτό είναι επιθυμητό. Ο Χριστός είναι Ιουδαίος και πολεμά υπέρ της Τροίας, αφού εξαιτίας του Σχεδίου, είναι ανάγκη να προστατευθεί αυτή. Είναι όμως δυνατό να χάσει μάχη ο λαμπρός Υιός του Θεού;

Ο Υιός του Θεού είναι ανίκητος, αλλά για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε τη συνολική κατάσταση. Μέχρι την επανάσταση στη Δύση, ο οίκος και η Τροία ταυτίζονταν. Με τη διασπορά της γνώσης ακολούθησε διαχωρισμός τους κι ο Υιός έπρεπε να συμμετέχει σε δύο διαφορετικές καταστάσεις.  Ήταν αναγκαίο ως Κύριος ν αγωνίζεται μέσα στον οίκο Του κι ως Βασιλεύς έξω από την Τροία και υπέρ αυτής. Ο Χριστός, λόγω της φιλοσοφίας Του, είναι πάντα προσαρμοσμένος στην ιδιότητα του Κυρίου, ενώ ως Βασιλεύς είναι αδύναμος, όταν υπερασπίζεται την Τροία. Η γνώση του είναι τρομερή, αλλά εξαιτίας του αληθινού Λόγου Του, δεν μπορεί να δρα όπως ο Πέτρος, που είναι τρομερά σκληρός και ψεύτης. Μετά την επανάσταση και την κατάρρευση του θεοκρατικού συστήματος στη  Δύση, σ ό,τι αφορά την κοινωνία, ο Χριστός με τα χαρακτηριστικά που του είχαν προσδώσει, είχε ηττηθεί. Οι ιδιότητες του Βασιλέως και του Κυρίου είχαν διαχωριστεί, μ αποτέλεσμα να ηττηθεί ο Βασιλεύς.

Αυτή η κατάσταση περιγράφεται στην μονομαχία Πάτροκλου και Σαρπηδόνα. Ο Θεός έδωσε τα όπλα του ισχυρότερου από τους βασιλιάδες στον Πάτροκλο, ώστε να νικηθεί η εικόνα του Βασιλέως-Κυρίου και να είναι δυνατή η εξέλιξη του Σχεδίου. Αν δε σπάσει αυτό το δίδυμο των ιδιοτήτων, δεν μπορεί να υπάρξει πόλεμος, συνεπώς δεν μπορεί να μπει σ αυτόν ο Αχιλλέας. Πάτροκλος = 41 = Πιστοί. Σαρπηδών = Χριστός = Οδυσσεύς = Ιουδαίοι = 46. Ο πόλεμος απαιτεί μεγάλο αριθμό γνώσεων, που ν αντιπαρατίθενται μεταξύ τους. Όταν ο Κύριος ταυτίζεται με το Βασιλέα η δωρεά είναι μία, επομένως ένας είναι και ο Βασιλεύς. Δεν είναι δυνατό να υπάρξει πόλεμος, όταν οι άνθρωποι, που απειλούν το σύστημα, γνωρίζουν ότι το σύστημα προσφέρει και άρα ότι το συμφέρει. Ο Σαρπηδόνας έπρεπε να νικηθεί, ώστε η δωρεά να μην προέρχεται από μία πηγή και λόγω δικαιωμάτων, να ελέγχεται.

Έπρεπε οι άνθρωποι να πάρουν τη γνώση των φιλοσόφων, ώστε τ αδιέξοδα της κοινωνίας και τ  αντικρουόμενα συμφέροντα να οδηγήσουν στη σύγκρουση των επιμέρους γνώσεων, με άμεσα ωφελημένο το κυρίως σύστημα. Οι άνθρωποι έγιναν εθνικιστές, σοσιαλιστές, καπιταλιστές, οτιδήποτε άλλο και μάχονταν μεταξύ τους, αγνοώντας ότι μ αυτόν τον τρόπο γίνονταν δούλοι του συστήματος. Αγνοούσαν ότι για να υπάρξουν και μόνο στην κοινωνία ως πρόταση, θα έπρεπε να υποκλιθούν στην εκκλησία, ώστε να πάρουν δικαιώματα. Αγνοούσαν δηλαδή ότι προσκυνούσαν αυτό, που υποτίθεται πολεμούσαν κι ήταν το αίτιο της δυστυχίας τους. Ο Θεός μ αυτόν τον τρόπο κατάφερε να προστατεύσει για όσο διάστημα επιθυμούσε  τον οίκο Του, αλλά να βάλει σε περιπέτειες την Τροία. Όταν το σύστημα δέχεται να κυκλοφορούν οι διάφορες ιδέες μέσα στην κοινωνία, δέχεται τον πόλεμο. Ο Θεός αυτό ακριβώς επιθυμεί: να παγιδεύσει το σύστημα στη διατήρηση των συνθηκών του πολέμου, ώστε να έχει πάντα τη δυνατότητα να γεννήσει τον Αχιλλέα.

Back to content | Back to main menu