Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο Δίας γνωρίζει την τύχη του Σαρπηδόνα και θλίβεται. Είναι ο μόνος ήρωας που ο Δίας θέλει να προστατεύσει από το θάνατο, δηλαδή να επέμβει στη μοίρα του. Αυτό όμως είναι αδύνατο και η επιχειρηματολογία αναπτύσσεται από  την Ήρα. Ο βέβαιος θάνατος του Σαρπηδόνα ανάγκασε το Δία να ρίξει βροχή αίματος στη Γη. Αυτό το υπερβολικό εκ πρώτης όψεως, σημαίνει ότι ο Δίας γνώριζε ότι ο Χριστός ως Βασιλεύς-Κύριος θ απειλούνταν σε κάποια στιγμή. Γνώριζε ότι θα πρέπει να θυσιαστεί ο Βασιλεύς, ώστε να περάσει η γνώση στους ανθρώπους. Η βροχή αίματος προετοιμάζει τους ανθρώπους να δεχτούν τη δωρεά, γιατί η πτώση του Βασιλέως στη Γη, απαιτεί υποδομή. Ήταν αναγκαίο κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα να δίνεται συστηματικά γνώση με τη μορφή αίματος, ώστε οριακά να υπάρχει ένα κοινωνικό στρώμα, του οποίου ο όγκος δε θα μπορεί να συντηρείται και η γνώση του να είναι ικανή ν απειλήσει το σύστημα, αλλά και να πάρει το βάρος της φιλοσοφίας. Αν κατά τη Γαλλική Επανάσταση ήταν όλοι αγράμματοι, δε θα κατάφερναν τίποτε, παρά να καταστρέψουν τον κόπο χιλιάδων ετών. Οι μορφωμένοι της Γαλλικής Επανάστασης ήταν αυτοί, που δέχτηκαν το αίμα και παγιδεύτηκαν από το σύστημα. Ο Σαρπηδόνας έπεσε στη Γη και δοξάστηκε ο Πάτροκλος.

Μετά την επανάσταση, όταν για πρώτη φορά στη Δύση μετά τον εκχριστιανισμό της απειλήθηκε το σύστημα, άρχισε ένας λυσσαλέος αγώνας. Ο αγώνας αυτός είχε ως στόχο το Σαρπηδόνα και τα όπλα του. Οι Αχαιοί μάχονταν για να πάρουν τα όπλα του κι ο Δίας το επέτρεψε, αφού αυτόν το λόγο είχε η θυσία του υιού του. Οι εκλεκτοί εκείνης της εποχής, που είχαν την ελληνική φιλοσοφία, αγωνίζονταν εναντίον της εκκλησίας, που προσπαθούσε με τρομερό πάθος ν αποτρέψει τη διασπορά της γνώσης. Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και η χρησιμότητα της βυζαντινής περιόδου. Αν δεν υπήρχε όλη εκείνη η γνώση, που γεννήθηκε από τους Βυζαντινούς, η Ρώμη θα έχανε τη μάχη απέναντι στους φιλοσόφους, που γεννιούνταν μετά την επανάσταση. Οι κληρικοί της Δύσης ήταν εξαιρετικά αδύναμοι και τραγικά αμόρφωτοι, ώστε ν αντέξουν επιθέσεις ευφυών και γεμάτων πάθος αντρών. Οι Βυζαντινοί ήταν αυτοί που έδωσαν στον Έκτορα την ισχύ, η οποία ήταν απαραίτητη, για να κερδίσει το σύστημα την πίστωση του χρόνου που χρειαζόταν.

Ο Γλαύκος, που ακολουθεί το Σαρπηδόνα, είναι η ίδια η Ρώμη με τη γνώση, που της δίνει τη δυνατότητα να επιτίθεται. Η Ρώμη, όπως γνωρίζουμε, έχει δύο διαφορετικά χαρακτηριστικά: είναι έδρα Κυρίου αλλά και Βασιλέως. Ως έδρα Κυρίου είναι στατική και πανίσχυρη μόνο στο χώρο που ελέγχει. Ως έδρα Βασιλέως είναι ισχυρή κι επικίνδυνη, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτη. Η αδυναμία της οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει ήρωας, που τη νικά κι αυτός είναι ο Αχιλλέας. Όταν η Γαλλική Επανάσταση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, η Ρώμη αναγκάστηκε να πολεμήσει ως έδρα Βασιλέως. Όταν αμφισβητούνταν τα χαρακτηριστικά του οίκου, η κατάσταση ήταν επικίνδυνη. Όταν οι άνθρωποι αμφισβητούν τους δούλους, δεν ελέγχονται, παρά μόνον αν πολεμούν.

Οι ιερείς της Δύσης αναγκάστηκαν να δώσουν μάχες κι έπαψαν ν απαιτούν υπακοή, εκμεταλλευόμενοι το φόβο του Θεού. Ήταν αναγκαίο να μιλήσουν για τα κοινωνικά κι οικονομικά προβλήματα, που θα προέκυπταν από τη διάχυση της γνώσης μέσα στην κοινωνία. Ο Γλαύκος = Ρώμη = Μακεδών = 24, απέτυχε, όπως κι ο Έκτορας, να σώσει τα όπλα του Σαρπηδόνα κι οι Αχαιοί τα μοιράστηκαν μεταξύ τους. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, ο Δίας φροντίζει να θανατωθεί ο Πάτροκλος, ώστε να εξελιχθεί το Σχέδιο. Οι άνθρωποι πήραν στα χέρια τους τη γνώση κι άρχισαν να γίνονται απειλητικοί για την Τροία. Όταν υπάρχει στη διάθεση του ανθρώπου η φιλοσοφία, είναι αδύνατο να ελεγχθεί η κατάσταση. Μπορούσε να γεννηθεί οπουδήποτε στον κόσμο ένας φιλόσοφος και ν απειλεί την Τροία. Ο Πάτροκλος έπρεπε να πεθάνει, κι αυτό το πέτυχε ο Φοίβος Απόλλωνας.

Ο Πάτροκλος δεν αντιλήφθηκε ότι η δόξα του ήταν η αρχή του τέλους του. Δεν αντιλήφθηκε ότι ο θάνατος του Σαρπηδόνα ήταν η αρχή του τέλους του. Ο Πάτροκλος έπρεπε, αν ήθελε να επιβιώσει, να εξοντώνει τους Τρώες και να στέκεται μακριά από το Σαρπηδόνα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι φιλόσοφοι εκείνης της Εποχής έπρεπε να στρέψουν το ενδιαφέρον τους προς την κοινωνία και όχι προς το κέντρο της εξουσίας. Ήταν στο χέρι τους να νικήσουν τον Έκτορα, που ταυτίζεται με τον Πέτρο και τις πρακτικές του, δίνοντας γνώση στο σύνολο στης κοινωνίας. Δεν το έκαναν όμως αυτό και στράφηκαν εναντίον της Ρώμης, όχι με πρόθεση να νικήσουν την εξουσία της, αλλά να την πάρουν στα δικά τους χέρια. Με την κίνηση αυτή λαμβάνουν τη γνώση της Ρώμης, που είναι επικίνδυνη. Ο κίνδυνος προερχόταν από το γεγονός ότι η γνώση συνδέεται άμεσα με την εξουσία. Η Ρώμη έδωσε σ αυτούς γνώση κι εξουσία, που όμως βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο Κυρίου.

Τα συστήματα που προέκυψαν τότε δε στηρίχθηκαν σε γνώσεις, που απειλούσαν τον αυταρχισμό, αλλά στην ελληνοϊουδαϊκή φιλοσοφία της εκκλησίας. Ήταν υποχρεωμένοι οι εξουσιαστές να υποκλίνονται στον Κύριο, αν ήθελαν να επιβιώσουν. Φοίβος = Κύριος = 35. Από τη στιγμή που αποδέχονται αυτήν τη συνθήκη, ισχυροποιούν τον Έκτορα, που τους εξοντώνει. Ενώ με τη φιλοσοφία μπορούσαν να νικήσουν τον Πέτρο, τον αγνοούν κι επιτίθενται στο Χριστό. Νικούν το Βασιλέα και τους αποδυναμώνει ο Κύριος, που δίνει τη δυνατότητα στον Πέτρο να τους εξοντώσει.

Ο Πάτροκλος έπεσε νεκρός, όταν στη Δύση μέσω του εθνικισμού  δημιουργήθηκε μία σταθερή κατάσταση, που  δεν απειλούσε το σύστημα.. όταν το κάθε εθνικό υποσύστημα πήρε ελεγχόμενα χαρακτηριστικά και δεν απειλούνταν  από τη γνώση. Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την ανθρωπότητα, γιατί δημιουργεί κοινωνίες Δυτικού τύπου. Κοινωνίες, όπου αυτοί που έχουν γνώση απολαμβάνουν τα πάντα κι αυτοί, που δεν μπορούν να την αποκτήσουν, παγιδεύονται ανά πάσα στιγμή. Ενώ δηλαδή δεν υπάρχουν ορατά τείχη μεταξύ των τάξεων, παρ όλ  αυτά δεν αναμειγνύονται. Ο φτωχός σ  αυτήν την κοινωνία αγωνίζεται να πάρει γνώση, όχι για να σπρώξει τον κόσμο προς τα εμπρός, αλλά για ν απολαύσει ο ίδιος. Όλοι αυτοί είναι ο νεκρός Πάτροκλος, που έπεσε θύμα του Έκτορα.

Η κατάσταση αυτή θα έπαιρνε μόνιμα χαρακτηριστικά, αν δεν επενέβαινε ο Θεός. Όλα τα Δυτικά κράτη θ ανέπτυσσαν ψευδοδημοκρατικά καθεστώτα, στην κορυφή των οποίων θα βρισκόταν ένας φαινομενικά ακίνδυνος βασιλιάς, που δε θα προκαλούσε τους λαούς, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει σήμερα στη Βρετανία. Λέμε φαινομενικά, γιατί ο Δυτικός βασιλιάς είναι παντελώς άβουλος  και δούλος της εκκλησίας. Από τη στιγμή που είναι δούλος της εκκλησίας, είναι τρομερά επικίνδυνος και μόνον που υπάρχει. Αν η γνώση υποκλινόταν σ αυτήν τη μαριονέτα, οι άνθρωποι θα παγιδεύονταν για πάντα σ αγώνες, που είναι δυνατό να ελεγχθούν. Αν ίσχυε αυτό, οι Τρώες θα είχαν καταφέρει να πάρουν στην Τροία το πτώμα του Πάτροκλου, πράγμα που δε συνέβη. Αυτό που συνέβη ήταν ότι ο Αχιλλέας αναγκάστηκε να πάρει ενεργό μέρος στη μάχη, χωρίς όμως να εμφανιστεί στο πεδίο της μάχης. Πριν δούμε την παρέμβαση του Αχιλλέα, χρήσιμο είναι να πούμε ότι ο Πάτροκλος μπαίνει στη μεγάλη μάχη με τα όπλα του Αχιλλέα, αλλά ταυτόχρονα έχοντας και την ηγεσία του στρατεύματός του. Είναι επικεφαλής των τρομερών Μυρμιδόνων.  Ποιοι είναι όμως οι Μυρμιδόνες και γιατί είναι τόσο ισχυροί;

Σ άλλο σημείο αναφέραμε ότι ο άνθρωπος όλους αυτούς τους αιώνες έπρεπε ν αναζητά τη Θέωση σε προσωπικό επίπεδο και να μη διατυπώνει άποψη, γιατί κινδυνεύει να μετατραπεί σε μνηστήρα και άρα να τιμωρηθεί. Όποιος όμως διατυπώνει άποψη, είναι μνηστήρας και τιμωρείται; Τιμωρήθηκε ο Σωκράτης ή ο Διογένης; Σ αυτό το σημείο βλέπουμε ότι υπάρχει μία σημαντική διαφορά κι αυτό οφείλεται στα διπλά χαρακτηριστικά του Κυρίου, που είναι και Βασιλεύς. Οι γενναίοι πολεμούν στο πλευρό του βασιλιά, διατυπώνουν άποψη και δοξάζονται. Επειδή η γνώση είναι κοινή, οι άνθρωποι, που αγωνίζονται κοντά στον Υιό, έχουν κοινή μόρφωση. Η διαφορά όμως, βρίσκεται στο αντικείμενο, που προτίθενται να υπερασπιστούν. Οι φιλόσοφοι που αγωνίζονται για το βασιλιά και τη βασιλεία, δοξάζονται κι είναι πανίσχυροι. Αντίθετα, οι φιλόσοφοι που αγωνίζονται για τον Κύριο και τον οίκο, τιμωρούνται, γιατί γίνονται μνηστήρες. Αυτό σημαίνει ότι όταν ένας φιλόσοφος αγωνίζεται ενάντια στο σύστημα και υπέρ της βασιλείας και των ανθρώπων, δοξάζεται.

Οι φιλόσοφοι της Αθήνας ήταν Μυρμιδόνες, γιατί έθεταν τη γνώση τους και την ευφυΐα τους στην υπηρεσία του ανθρώπου. Αντίθετα μ αυτούς, οι φιλόσοφοι, που εξαντλούσαν την ευφυΐα τους για το σύστημα και για την εξουσία του Χριστού, τιμωρούνταν. Όταν προσπαθεί κάποιος μέσω της φιλοσοφίας ν αποδείξει τ αδύνατο και να δικαιολογήσει το αδικαιολόγητο, γίνεται μνηστήρας. Διαβάζει κάποιος τον υπέροχο Λόγο του Χριστού και δε μένει σ αυτόν, επομένως στη βασιλεία, αλλά προσπαθεί να στηρίξει τις πρακτικές της εκκλησίας. Υποστηρίζει εξουσίες που δε γνωρίζει τι νόημα έχουν και τι σκοπό υπηρετούν, εξαιτίας της απουσίας του Κυρίου. Επειδή η άποψή τους ευνοεί το σύστημα που έχει τη δυνατότητα να μοιράζει εξουσία κι υπεραξία, όλοι αυτοί γίνονται μέθυσοι. Ήταν μέθυσοι οι πατέρες της εκκλησίας, γιατί διατυπώνοντας απόψεις, που ευνοούσαν το σύστημα, δεν αρνήθηκαν τις εξουσίες. Άσκησαν εξουσία και προκάλεσαν το Χριστό, αφού από τα δεδομένα οι απόψεις διχάζονται, λόγω της άγνοιας των μνηστήρων, ενώ η εξουσία παραμένει και βασανίζει.

Η διαφορά δηλαδή, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, έχει να κάνει με την προέλευση της γνώσης και το σκοπό που υπηρετεί. Οι φιλόσοφοι που αγωνίζονται για το βασιλιά είναι Μυρμιδόνες, ενώ οι ίδιοι που αγωνίζονται για τον Κύριο είναι οι μνηστήρες. Ενώ ο Πλάτωνας είναι ένας, με τη γνώση του κάποιος αμφισβητεί το σύστημα και κάποιος άλλος, το υπερασπίζεται. Μυρμιδόνες = Φιλόσοφοι = 53 = Μνηστήρες = Ύδωρ και πνεύμα.

Όταν ο Χριστός μιλούσε για την ανάγκη να γεννηθεί κάποιος από ύδωρ και πνεύμα, για να γευθεί τη Θέωση, εννοούσε ότι έπρεπε να έχει στην κατοχή του γνώση. Ο άνθρωπος είναι απαραίτητο εξαιτίας του αμαρτήματος να έχει τη γνώση, που θα υποδεχθεί τη γνώση του Υιού. Απλά μέχρι να δοθεί η γνώση του Υιού, έχει πάντα μπροστά του το δίλημμα της επιλογής. Θα πρέπει να επιλέξει ποιον δρόμο θ ακολουθήσει και τι θα γίνει. Μυρμιδόνας ή μνηστήρας; Μυρμιδόνας = Μνηστήρας = 49 = Μυστήριον = Ρίζα Δαυείδ = Διόνυσος = Άνθρωπος = Θυμός μέγας, ενώ, Μυρμιδών = Μνηστήρ = Διάβολος = 39 = Βασιλεύς = Εταίρος = Αποστολή. Εξαιτίας αυτού του διλήμματος, οι άνθρωποι εξοντώνονται από το είδωλό τους.

Ο φιλόσοφος αντιλαμβάνεται την αθλιότητα της εξουσίας, αλλά φοβάται να την πολεμήσει, γιατί αντιλαμβάνεται επίσης και τα κέρδη που αυτή προσφέρει στην ανθρωπότητα. Μιλά για δημοκρατία, αλλά παράλληλα προσπαθεί να εξωραΐσει και το σύστημα της εξουσίας. Αυτό που συνέβη μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν ένας συμβιβασμός, που στην ουσία αχρήστευε τα όπλα του Αχιλλέα. Οι φιλόσοφοι αυτοκτόνησαν, όταν έθεσαν τη γνώση τους στην υπηρεσία του συστήματος. Έγιναν Μυρμιδόνες κι εξαιτίας των αδιεξόδων και της αδυναμίας να βρουν λύση, κατέληξαν μνηστήρες. Ο Πάτροκλος έπεσε θύμα κατ  αρχήν του Εύφορβου που είναι ο  ίδιος του ο εαυτός και μετά του  Έκτορα. Οι συμβιβασμοί των φιλοσόφων έδωσαν την ευκαιρία στον Πέτρο να δράσει και ν αρπάξει τα όπλα του Αχιλλέα. Ενώ μέχρι τότε η εκκλησία έκρυβε τη φιλοσοφία, γιατί την απειλούσε, με την ήττα του Πάτροκλου την έλεγχε απόλυτα. Πάτροκλος = Εύφορβος = Πολίτης = 41 = Τεχνολογία = Πιστοί. Ο Αχιλλέας κι ο Οδυσσέας έχουν λατρευτούς φίλους, που πολεμούν με τα ίδια όπλα μ αυτούς σε συνθήκες περίπλοκες, μ αποτέλεσμα να πεθαίνουν.

Μετά το θάνατο του Πάτροκλου το πρόβλημα ήταν αν θα έμπαινε το σώμα του στην Τροία ή όχι. Ενώ το Σχέδιο υπηρετείται από την απώλεια των όπλων, απειλείται, αν το σώμα του ήρωα χαθεί. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός επιδίωκε να ελέγχει η εξουσία τη φιλοσοφία, αλλά όχι το κορμί του φίλου του Αχιλλέα. Δεν έπρεπε για κανένα λόγο η εκκλησία να ελέγχει τη ροή γνώσης προς τους πιστούς των ηρώων, άρα τους ανθρώπους. Οι διάφορες κοσμοθεωρίες, που άσκησαν εξουσία, ελέγχονταν μεν από την εκκλησία, αλλά όχι και τα συστήματα παιδείας. Οι άνθρωποι έπρεπε να λαμβάνουν συνεχώς γνώση σ όλα τα επίπεδα, ώστε να βελτιώνουν διαρκώς το επίπεδό τους. Η μαζικότητα ήταν απαραίτητη για την εξέλιξη του Σχεδίου. Ενώ δηλαδή με την απώλεια των όπλων επιτεύχθηκε ο έλεγχος, το σώμα προετοίμαζε το τέλος του συστήματος.

Το μεσοδιάστημα μεταξύ της επανάστασης και της εμφάνισης του κομμουνισμού, είναι το διάστημα, κατά το οποίο το σύστημα δημιούργησε μία απόλυτα ελεγχόμενη κατάσταση για τα συμφέροντά του. Είχε πάρει τα όπλα του Αχιλλέα και προσπαθούσε να πάρει το σώμα του Πάτροκλου μέσα στην Τροία. Αυτό το κατάφερε στη Δύση κι είναι επίτευγμα της άθλιας παιδείας της. Στη Δύση και μόνο οι φιλόσοφοι κι οι πνευματικοί άντρες πρέπει να παραχθούν από το σύστημα. Η φιλοσοφία από τη φύση της είναι θέμα ευφυΐας, ταλέντου, ευαισθησίας και όχι πτυχίου και τίτλων. Ο Θεός γνωρίζοντας την κατάσταση, έστειλε τον Αντίλοχο να ειδοποιήσει τον Αχιλλέα, ώστε να παρέμβει στην κατάσταση.

Ο Αντίλοχος είναι ο μεγαλύτερος γιος του Νέστορα κι ο αριθμός του είναι ο αριθμός των εθνικών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μετά τη Γαλλική Επανάσταση ο Θεός ξύπνησε τον εθνικισμό των δούλων της Ανατολικής εκκλησίας κι αυτοί έβγαλαν από το λήθαργο τους Έλληνες. Ο Παράκλητος, ο Νέστορας, έστειλε τους εθνικούς να ξυπνήσουν τους Έλληνες, αλλά και να τους συγκρατήσουν από την οποιαδήποτε επιπόλαια ενέργεια. Ο Αντίλοχος κρατά στο έδαφος τον Αχιλλέα συγκρατώντας  τα χέρια του, γιατί θ αυτοκτονούσε. Αυτό σημαίνει ότι, αν οι Έλληνες στα χρόνια της απελευθέρωσης δε φέρονταν σαν εθνικοί, το σύστημα θα τους αφάνιζε. Το σύστημα ήδη έλεγχε τα όπλα τους και το πάθος τους θα ήταν ανίκανο να προσφέρει το παραμικρό. Γιατί να φοβηθεί το σύστημα έναν Έλληνα, που μιλά σαν τον Πλάτωνα, τη στιγμή που το ίδιο δημιουργεί Πλάτωνες στη Δύση; Το Σχέδιο απαιτούσε εκατομμύρια Ελλήνων ώστε ν  απειληθεί το σύστημα κι αυτό έγινε με την παρέμβαση του Αντίλοχου.

Επειδή όμως ήταν απαραίτητο να τρομάξουν οι Τρώες, για να παρατήσουν το πτώμα του Πάτροκλου, ο Θεός πραγματοποίησε το εξής εκπληκτικό: δημιουργεί τους Έλληνες της Ελλάδας και δημιουργεί συνθήκες τέτοιες, ώστε το σύστημα ν αδρανήσει και  να υποτιμήσει τη δημιουργία αυτού του επικίνδυνου κράτους. Αυτό το κατάφερε γεννώντας το μεγάλο Μαρξ και δίνοντάς του τη λάμψη του Αχιλλέα σ ένα χώρο μακριά από την Ελλάδα. Ο Μαρξ γεννήθηκε Ιουδαίος, ώστε να έχει γνώση της έννοιας του “Κυρίου”, αλλά το έργο του βασίστηκε καθαρά στην ελληνική φιλοσοφία. Όταν στα Έπη αναφέρεται ότι ο Αχιλλέας πέρασε το τείχος, χωρίς να τον αντιληφθούν οι Αχαιοί, εννοείται ότι οι εκλεκτοί του κόσμου είδαν έναν υιό της ελληνικής φιλοσοφίας, αλλά όχι Έλληνα. Ενώ υπήρχαν Ελλάδα και Έλληνες, η καταγωγή του Μαρξ τους αδρανοποίησε.

Το τείχος των Αχαιών είναι πάντα τα πνευματικά δικαιώματα, που προστατεύουν τη γνώση και μέσα σ αυτό δεσπόζουν οι Ιουδαίοι. Ο Πηλείδης εμφανίζεται ως Ιουδαίος, περνά αυτά τα δικαιώματα και δρα ως Έλληνας. Τείχος των Αχαιών = Πνευματικά δικαιώματα = 70. Το σύστημα αδράνησε, γιατί ο κίνδυνος προήλθε από έναν άνθρωπο, που υποτίθεται ήταν ελεγχόμενης παιδείας και δεν ταυτιζόταν με τον ορατό κίνδυνο. Ο Μαρξ είναι ο Πηλείδης, που φωνάζει μέσα από την Τάφρο και τρομοκρατεί τους Τρώες. Από τις φωνές του Μαρξ τρομάζουν οι Τρώες κι εξοντώνονται από τα ίδια τους τα όπλα. Αν ο Μαρξ ήταν Έλληνας της Ελλάδας, τη στιγμή που έγραψε τη θεωρία του, η εκκλησία θα εγκατέλειπε την πρακτική του εθνικισμού και θ αφάνιζε τους Έλληνες. Ο Κάρολος Μαρξ ταυτίζεται με τον ισχυρό άγγελο της Αποκάλυψης και με τον άοπλο Πηλείδη. Ό,τι περιγράφει η Αποκάλυψη γι αυτόν τον άγγελο, είναι απόλυτα όμοιο μ αυτό, που περιγράφουν τα Έπη. Το μεσοδιάστημα από την εμφάνιση του Μαρξ μέχρι σήμερα, είναι το διάστημα που απαιτείται, για να ισχυροποιηθεί ο Αχιλλέας και να πάρει τα όπλα που του έχει υποσχεθεί η μητέρα του.

Η χρησιμότητα του Μαρξ και των κραυγών του Πηλείδη έχει τη σημασία, που επισημάναμε στην ανάλυση του Σχεδίου. Αν δεν υπήρχε ο κομμουνισμός και η αντιπαλότητα των συστημάτων, οι φτωχοί άνθρωποι δε θα έρχονταν σ επαφή με τη γνώση. Έδινε γνώση ο κομμουνισμός, για ν απειλήσει τον καπιταλισμό κι ανάγκαζε τη Δύση να δίνει κι αυτή γνώση για ν αμύνεται. Όλα αυτά δηλαδή, έχουν ως συνέπεια να μεγιστοποιείται το σώμα του νεκρού Πάτροκλου.  Πριν τον κομμουνισμό ο Πάτροκλος ήταν ένα  ελάχιστο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού,  ενώ τώρα είναι τεράστιος. Η Τροία, εξαιτίας των κραυγών του Πηλείδη, δεν είναι δυνατό ν αρπάξει το σώμα του Πάτροκλου,  γιατί αδυνατεί να μοιράσει υπεραξία σ αυτόν τον όγκο. Οι Τρώες από εκείνη τη στιγμή, είναι αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν κάθε προσπάθεια αρπαγής του σώματος του ήρωα και περιορίζονται στο να παγιδεύσουν τους ανθρώπους, μόνο μέσω του εθνικισμού. Το τραγικό για το σύστημα είναι ότι στρέφοντας την προσπάθειά του εναντίον του κομμουνισμού, δεν είδε ότι σ αυτόν το χρόνο αναπτύχθηκε ένα αρκετά ισχυρό ελληνικό κράτος, που ήταν δυνατό ν  απειλήσει τον εθνικισμό. Ο Αχιλλέας υπάκουσε στη μητέρα του και δεν εκτέθηκε στη μάχη άοπλος.

Σήμερα ζούμε τη νύχτα όπου αναμένει ο Πηλείδης τα όπλα, που του υποσχέθηκε η Θέτιδα. Ο Αχιλλέας σήμερα έπαψε να είναι θυμωμένος κι είναι θέμα χρόνου να βγει στη μάχη.

Το σύνολο του διαστήματος που περιγράφεται ως θυμός τους ήρωα, είναι αυτό που περιγράφει η Αποκάλυψη. Η Αποκάλυψη αναφέρεται στο χρόνο, από την εμφάνιση του Αλεξάνδρου κι εντεύθεν. Θυμός του Αχιλλέως = Αλέξανδρος ο Μακεδών = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75 = Βασιλεύς της γης = Ιερείς του Θεού = Βασιλεύς των Αχαιών = Οικία του ισχυρού = Μεγάλη ημέρα του Θεού = Διάβολος Πέτρος = Πάπας της Ρώμης = Βατικανό της αμαρτίας = Αρνίον εσφαγμένον = Ταύρος εσφαγμένος. Για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο υπεύθυνος είναι ο Αγαμέμνων, που είναι οι εκλεκτοί, οι οποίοι αναζητούν την υπεραξία, προκαλώντας το θυμό του ήρωα.

Η Αποκάλυψη τελειώνει, όταν ο Αχιλλέας παύει να είναι θυμωμένος κι όταν ο Αγαμέμνονας του αποδίδει τις πρέπουσες τιμές. Από τη στιγμή που ο Πηλείδης ξαναβγαίνει στο πεδίο της μάχης, έστω κι άοπλος, είναι θέμα χρόνου το τέλος της Αποκάλυψης. Αυτό εννοεί η Αποκάλυψη όταν λέει: (Αποκ. Ιωάν. 10.7) "ότι χρόνος ουκέτι έσται, αλλ' έν ταις ημέραις της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν μέλλη σαλπίζειν, και ετελέστη το μυστήριον του Θεού," (ότι δέν θά υπάρξη πλέον καθυστέρησις, αλλ όταν σαλπίση ο έβδομος άγγελος καί ακουσθή η φωνή του, τότε τό μυστικό σχέδιον τού Θεού θά εκπληρωθή,). Ο ισχυρός άγγελος είχε πρόσωπο όπως ο Ήλιος, αλλά δεν ήταν ο Ήλιος. Τα Έπη, όταν ο Αχιλλέας φωνάζει, τον ονομάζουν Αιακίδη. Φωνή μεγάλη = Αιακίδης = 41 = Σωτηρία = Πάτροκλος = Διδασκαλία. Στην Αποκάλυψη ο άγγελος κράζει φωνή μεγάλη, ως Λέοντας, και μετά μιλούν οι επτά βρονταί. Λέοντας = Τάφρος = 28 = Κοιλιά = Λήνος = Άνωθεν. Επτά βρονταί = Μεσσίας = 45, και, Μεγαλόκαρδος Πηλείδης = Μεσσίας Παντοκράτορας = Λόγος της προφητείας = 99 = Ναός του Υιού του Ανθρώπου.

Το Μυστήριον του Θεού τελειώνει, όταν αυτός, που ορκίζεται, ταυτίζεται με τον ζώντα εις τους αιώνας.. όταν ο θυμός του Αχιλλέως κι ο θυμός του Οδυσσέως εκδηλωθούν ταυτόχρονα. Θυμός του Αχιλλέως  = Ιερός ίππος = 75 = Μεγάλη ημέρα του Θεού, ενώ, Θυμός του Οδυσσέως = 87 = Δούρειος Ίππος = Ημέρα του γάμου του Αρνίου, όταν δηλαδή η μεγάλη ημέρα του Θεού γίνει ημέρα του γάμου του Αρνίου.

Το σύνολο των όσων διαδραματίζονται έχουν ως στόχο την τεχνολογία, που είναι άκρως απαραίτητη για την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο λόγος καθυστέρησης της Λύτρωσης και τα Έπη το περιγράφουν εκπληκτικά. Η Θέτιδα περιμένει τον Ήφαιστο να φτιάξει τα όπλα του Υιού της, τη στιγμή που αυτός φτιάχνει θαυμάσια πράγματα για τους Θεούς. Η ρομποτική τεχνολογία που έχει αναπτύξει η ανθρωπότητα σήμερα, περιγράφεται μέσα στα Έπη εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι αυτοματισμοί που σήμερα μόνον είναι δυνατό να δούμε στην παραγωγή περιγράφονται στα εργαστήρια του Ηφαίστου. Ο Θεός θέλησε, αυτά που γνώριζαν κι απολάμβαναν οι Θεοί, να τα γευθεί ο άνθρωπος. Ο Ήφαιστος εργάστηκε στην πραγματικότητα για τον Υιό του Θεού, τον άνθρωπο, ο οποίος και θα κατοικήσει στον ουρανό. Για να συμβούν όμως όλα αυτά, ήταν αναγκαίο να θυσιαστεί ο Πάτροκλος. Ήταν απαραίτητο να καταναλώσει η ανθρωπότητα τη  γνώση της στον έλεγχο των ανθρώπων, ώστε να διοχετευθεί η άπειρη ανθρώπινη ευφυΐα στον τομέα της τεχνολογίας. Πάτροκλος = 41 = Τεχνολογία. Η ελπίδα για τη Λύτρωση και ταυτόχρονα καταλύτης της διαδικασίας, ήταν η εμφάνιση του Καρόλου Μαρξ ή Πηλείδη μέσα σε νεφέλη, ύστερα από υπόδειξη της Ίριδας. Κάρολος Μαρξ = 50 = Πηλείδης = Άσβεστο πυρ = Αχιλλεύς ζων, και, Κάρολος = 33 = Αχιλλέας. Η νεφέλη προστατεύει απλά το Σχέδιο και κάνει δυνατή την εμφάνιση του Ηλίου, χωρίς δυσμενείς κι ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Σ αυτό το σημείο χρήσιμο είναι να πούμε ότι από τη στιγμή που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ μέχρι την εμφάνιση του Μαρξ, οι μωαμεθανοί έπρεπε ν αποφεύγουν την κατανάλωση των χοίρων και του οίνου. Η κοινωνία τους δηλαδή, έπρεπε να παραμείνει έξω από την εθνικιστική λογική και να μην εισάγει κλειδωμένη γνώση που ενισχύει την εξουσία. Μετά την εμφάνιση του Μαρξ, η Δύση μπαίνει στην τελική ευθεία προς τη Θέωση, ενώ οι μωαμεθανοί μπαίνουν στην περίοδο του Ραμαζανίου. Επειδή έσπασαν τα στεγανά της γνώσης στη Δύση κι ήταν δυνατό στον οποιονδήποτε να έρθει σε επαφή μ αυτήν, ο Θεός απαγόρευσε στους μωαμεθανούς να πάρουν οτιδήποτε. Έπρεπε το Ισλάμ να φτάσει στο τέλος του Σχεδίου με τ αρχικά χαρακτηριστικά, γιατί το Σχέδιο θα ήταν δυνατό ν απειληθεί. Η απειλή οφείλεται στο γεγονός ότι η Μαρξιστική λογική έχει κοινά χαρακτηριστικά με τη μωαμεθανική. Ο διεθνισμός τους κι ο εύκολος διαχωρισμός μεταξύ πιστών κι απίστων, κομμουνιστών και μη, θα ήταν δυνατό να παντρέψει τις δύο αυτές κοσμοθεωρίες. Αν συνέβαινε αυτό, θα οδηγούμασταν στην τραγωδία, γιατί το Ισλάμ θα έδινε την ευκαιρία στη Δύση να δημιουργήσει δίπολο, αιώνιο κι ανίκητο. Έπρεπε ο κομμουνισμός ν αφορά λαούς  μέσα στο χριστιανισμό, ώστε να καταρρεύσει ο ίδιος και να παρασύρει μαζί του και το υπόλοιπο σύστημα, εξαιτίας της ανισορροπίας.  Οι μωαμεθανοί ήταν απαραίτητο μετά το Μαρξ να μην αγγίζουν τίποτε και να μη βάζουν στο στόμα τους καμία νέα γνώση. Στόμα = 20 = Δομή.

Μ αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στους άπιστους απέναντι στον Αλλάχ, προστέθηκαν εκτός από τους εθνικιστές κι οι κομμουνιστές. Ο κομμουνιστής είναι από τα δεδομένα άπιστος απέναντι στο Μωάμεθ, αφού η ιδιοκτησία είτε γης είτε μέσου παραγωγής θεωρείται θεμελιώδης. Επιπλέον ο Μαρξ εκφράζοντας τη θεωρία του, έρχεται σ  αντιπαλότητα με το Μωάμεθ, εφόσον και οι δύο προτείνουν μοντέλα ζωής με άπειρες διαφορές μεταξύ τους. Ένας είναι ο Αλλάχ κι ένας ο προφήτης Αυτού. Αν ο Μαρξ υποταχθεί στο θεμελιώδες αυτό, παύει να λειτουργεί με τον τρόπο που γνωρίζουμε.

Η Ιλιάδα, περιγράφοντας τα συμβαίνοντα από την πλευρά της βασιλείας, βρίσκεται σήμερα, όπως αναφέραμε, στο σημείο όπου ο Αχιλλέας περιμένει τα όπλα που του έχουν υποσχεθεί. Ως προφητεία που ξεκινά την περιγραφή της από την αρχή της κτίσης, έχει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ολοκληρωθεί. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των όσων αφορούν το διάστημα, πριν από την εμφάνιση του Αχιλλέα στο πεδίο της μάχης, όπως και να εξεταστούν και σ οποιαδήποτε κλίμακα, είναι αδύνατο να ξανασυμβούν. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία περίπτωση να οδηγηθεί ο ανθρωπότητα σ επανάληψη και να εκδηλωθεί εκ νέου, για παράδειγμα, ο θυμός του Αχιλλέα. Ακόμα κι αν ο Αγαμέμνονας είναι αμετανόητος, δεν υπάρχει επανάληψη. Ο Αχιλλέας σ αυτήν την περίπτωση θα τον εξοντώσει, χωρίς να τον σταματήσει κανένας. Ό,τι ακολουθεί λοιπόν τις κραυγές του Αχιλλέα, εξακολουθεί να είναι προφητεία, ενώ ό,τι έχει προηγηθεί, είναι ιστορία και παρελθόν. Η ανθρωπότητα θα δει με τα μάτια της το λυτρωτικό αγώνα του Αχιλλέα και θα δει επίσης τη ζωή αντί για το θάνατο, που γεύεται αιώνες τώρα. Ο ήρωας θ αποθεωθεί μπροστά στα  τείχη της Τροίας και δε θα συναντήσει το θάνατο. Εκείνη τη στιγμή θα ταυτιστούν οι δυνάμεις της βασιλείας, κι οι Θεοί θα ταυτιστούν με το Μέγα Θεό κι ο Αχιλλέας με τον Υιό Του, τον άνθρωπο. Οι Αιθίοπες του Μέμνονα, η Πενθεσίλεια κι όλοι οι ήρωες, που οδηγούν στην αποθέωση του Αχιλλέα, θα εμφανιστούν για τελευταία φορά.

Πριν δούμε με λεπτομέρεια τι ακολουθεί, χρήσιμο είναι να υπογραμμίσουμε ορισμένα βασικά πράγματα. Ο Αχιλλέας κινείται πάντα μέσα στα πλαίσια της βασιλείας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η αποθέωσή του δεν είναι δυνατόν από μόνη της να δώσει τη Λύτρωση στους ανθρώπους. Ο ήρωας αυτός είναι δυνατό να φτάσει μέχρι τα τείχη της Τροίας, αλλά είναι αδύνατο να εισέλθει σ αυτή. Ο θάνατος του Αχιλλέα αυτό ακριβώς περιγράφει. Ο ήρωας πεθαίνει πάντα, όταν προσπαθεί να εισέλθει στην Τροία. Η δόξα του είναι ο αγώνας του έξω απ αυτήν κι ο τελικός έλεγχος του χώρου έξω από τα τείχη. Ο Αλέξανδρος πέθανε ακριβώς τη στιγμή που νίκησε τις εξουσίες των δούλων κι επιχείρησε να χτίσει δομή με χαρακτηριστικά οίκου. Δοξάστηκε ως βασιλιάς και πέθανε την στιγμή της μετάλλαξής του σε Κύριο. Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας του ήρωα, είναι προφανές ότι τα Έπη ως προφητεία θα ήταν ανεπαρκή, αν δεν περιέγραφαν και την πορεία του ήρωα Κυρίου. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια εναλλάσσονται εκπληκτικά, ώστε στο τέλος η κατάσταση να είναι τραγική για τους δούλους και λυτρωτική για τους ανθρώπους.

Η εξαιρετική θεία ευφυΐα δημιούργησε συνθήκες, που να είναι τρομερές κι ανίκητες, είτε αυτές ευνοούν το Σχέδιο, σ  ό,τι αφορά την εξέλιξή του, είτε ευνοούν τον Υιό, σ ό,τι αφορά την τελική νίκη. Είναι ανίκητες για οποιονδήποτε αποπειράται ν απειλήσει το Σχέδιο κι είναι παντελώς ανίσχυρες, όταν εμφανίζεται ο Υιός. Ο Θεός έδωσε τη διπλή ιδιότητα του Βασιλέως και του Κυρίου στον Υιό, γιατί μ αυτόν τον τρόπο είναι δυνατό να εξοντώσει τους δούλους οριστικά. Ο Υιός, ως Βασιλεύς, εξοντώνει τον οποιονδήποτε εγκαταλείπει την Τροία κι ο Ίδιος ο Υιός, ως Κύριος,  εξοντώνει τον οποιονδήποτε εισέρχεται σ αυτήν. Ο Θεός ταύτισε την Τροία με τον οίκο Του, ώστε ο Υιός να είναι αυτός, που στηρίζει την Τροία, επομένως να έχει τη δυνατότητα ν αυτοκαταργηθεί. Δίνει δόξα στο Βασιλέα έξω από την Τροία κι εξουσία στον Κύριο να ελέγχει την πορεία του Σχεδίου.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά, θα πρέπει να δούμε τα Έπη από μία γενικότερη άποψη. Η Ιλιάδα τελειώνει, όταν κατακτάται η Τροία και η Οδύσσεια, όταν γίνεται κύριος του οίκου του ο Οδυσσέας. Το τραγικό για την ανθρωπότητα είναι ότι ο μεγάλος Αχιλλέας, ο λαμπρότερος των βασιλέων, χάνεται τη στιγμή που αγγίζει τις πύλες της Τροίας, ενώ ο μεγάλος Οδυσσέας είναι υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την Ιθάκη, μετά την εξόντωση των μνηστήρων. Ο Οδυσσέας είναι πανίσχυρος στον οίκο του, αλλά ο φόνος των μνηστήρων τον κάνει αδύναμο σ ό,τι αφορά τη δυνατότητα εξόδου απ αυτόν.

Ο Θεός με την ελεγχόμενη αλληλοδιαδοχή των Επών πετυχαίνει την ταύτιση του οίκου με την Τροία, κατά την έσχατη ώρα, στην οποία ο Υιός θα εμφανιστεί ως Βασιλεύς και Κύριος. Ο Βασιλεύς θα κυνηγήσει τους Τρώες μέχρι τα τείχη, αλλά ο Κύριος θα είναι αυτός, που θ ανοίξει τις θύρες. Όταν ο Οδυσσέας βγει από τον οίκο του μετά την εξόντωση των μνηστήρων, θα βρει απέναντί του τον Αχιλλέα και όχι τους θυμωμένους Ιθακήσιους.

Αυτό το νόημα έχει και η δημιουργία των δύο εντελώς διαφορετικών λαών, που είναι οι Έλληνες κι οι Ιουδαίοι. Ο Θεός επιτρέπει στους Έλληνες ν αγωνίζονται εναντίον των δούλων, όσο σκληρά επιθυμούν. Πάντα όμως ο Φοίβος = Κύριος = 35, τους περιμένει, όταν προσπαθούν να πάρουν εξουσία. Αντίθετα, οι Ιουδαίοι είναι πανίσχυροι μέσα στον οίκο, αλλά όταν προσπαθούν να βγουν στο χώρο της βασιλείας, είναι ευάλωτοι. Το “ου μοιχεύσεις” μέσα στον οίκο στηρίζει τη δομή, αλλά μέσα στη βασιλεία απαιτεί ανάλυση και θέτει σε κίνδυνο το σύνολο των όσων στηρίζουν τον ιουδαϊσμό. Οι Ιουδαίοι δεν μπορούν να βγουν έξω από τον οίκο, γιατί θα χάσουν την εξουσία. Η Λύτρωση λοιπόν απαιτεί κάποια στιγμή η ελληνική και η ιουδαϊκή φιλοσοφία να συμπράξουν.. οι Έλληνες και οι Ιουδαίοι, που είναι οι κυρίαρχοι των δύο διαφορετικών χώρων, να ταυτιστούν. Να γεννηθεί δηλαδή ο Αχιλλεύς Οδυσσεύς, που σημαίνει να προστεθεί η μία γνώση στην άλλη. Αχιλλεύς Οδυσσεύς = 80 = Έλληνες Ιουδαίοι = Βασιλεία των Ουρανών = Κέρας της αμάλθειας = Αθάνατοι άνθρωποι = Αστραπή αστράπτουσα = Βασιλεύς των Ελλήνων = Μακεδόνας Οδυσσεύς = Μακεδόνας διδάσκαλος, όταν, Βασιλεύς της Μακεδονίας = 99 = Μεσσίας Παντοκράτορας = Υιός του Θεού του Υψίστου = Πολύτροπος Οδυσσέας = Μεγαλόκαρδος Πηλείδης.

Όπως βλέπει ο αναγνώστης δεν υπάρχει καμία περίπτωση Λύτρωσης σε παγκόσμια βάση, χωρίς τη σύμπραξη των δύο κυρίαρχων μορφών παιδείας. Όσο υπάρχει οίκος, που διατηρεί δικαιώματα, οι Έλληνες θα θυσιάζονται κι όσο υπάρχουν αυτοί, οι Ιουδαίοι θα κινδυνεύουν. Θιακοί = Έλληνες = Αχιλλεύς = 34, και Ιουδαίοι = Τείχος μέγα = Οδυσσεύς = 46. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο το σύστημα φοβάται την πλούσια Μακεδονία. Οι Έλληνες της Μακεδονίας είναι αρκετά πλούσιοι, για ν  ανεχθούν τη δουλεία κι αρκετά φτωχοί, για να διεκδικήσουν με πάθος αυτά που τους προτείνει η παιδεία τους και τους στερεί το σύστημα.

Το σύστημα όλους αυτούς τους αιώνες γνωρίζει την αδυναμία των ανθρώπων, που γεννιούνται απ  αυτούς τους τύπους παιδείας και τους εξοντώνει. Όταν είπαμε ότι έχει την ευκαιρία μέσω του Μενελάου να διαιωνίζει την κατάρα, σ αυτό το σημείο αναφερόμασταν.  Προκαλεί τους Έλληνες και τους εντάσσει μέσα στον οίκο, εξοντώνοντάς τους. Από την άλλη πλευρά ο επικίνδυνος Λόγος του Χριστού εξοντώνει τους δούλους, αφού δίνει ταυτόχρονα γνώση και δικαιώματα. Η λυτρωτική γνώση προκαλεί κάποιον να μπει στη βασιλεία, αλλά εξαιτίας του οίκου, γίνεται μνηστήρας κι ακολουθεί τη μοίρα του.

Όπως βλέπει ο αναγνώστης, υπάρχουν δύο αντίθετες τάσεις, που έχουν κοινό σημείο εφαρμογής. Η μία η τάση, η ελληνική, τείνει να γκρεμίσει τα τείχη της Τροίας απ  έξω προς τα μέσα, ενώ η ιουδαϊκή κατά την αντίθετη φορά. Αυτό έχει ως συνέπεια να αλληλοεξουδετερώνονται και να δημιουργούν το πλέον επιθυμητό δεδομένο που είναι ο έλεγχος του συνόλου των γνώσεων. Το δεδομένο αυτό προκύπτει γιατί ενώ οι γνώσεις των ανθρώπων είναι άπειρες και τεράστιες, το σημείο που δέχεται τις μεγαλύτερες πιέσεις, είναι ελεγχόμενο. Ενώ υπάρχουν άπειρες γνώσεις, που έχουν κοινό στόχο με τις δύο κυρίαρχες, παρ όλ αυτά δεν απειλούν το Σχέδιο. Όταν οι πιο σημαντικές εξουδετερώνονται, οι υπόλοιπες δεν έχουν ελπίδες. Ο Θεός επιθυμεί να δημιουργηθεί ένα τέτοιο σημείο, γιατί μόνο μ αυτόν τον τρόπο είναι δυνατό να ελεγχθεί το Μυστικό Σχέδιο από έναν και μόνον άνθρωπο .. έναν που θα μπορεί να γκρεμίσει τα τείχη είτε ως Ιουδαίος είτε ως Έλληνας, χωρίς να φοβάται την αντίθετη γνώση.

Με βάση όλα αυτά είναι ευνόητο ότι ο Βασιλεύς και Κύριος βρίσκεται μέσα στα τείχη της Τροίας, προσπαθώντας να την ενισχύσει ή να την καταστρέψει, ανάλογα με την πορεία του Σχεδίου. Το θείο Σχέδιο απαιτούσε τη διπλή εμφάνιση του Υιού, ώστε ως Βασιλεύς να θυσιαστεί, συνεπώς να μπει μέσα στα τείχη από την έξω πλευρά, ενώ ως Κύριος να θυσιαστεί επίσης, αλλά μόνο φαινομενικά, γιατί ο Κύριος σ αντίθεση με το βασιλιά, είναι δυνατό να επιβιώσει στον κάτω κόσμο. Ο Χριστός γεννήθηκε Ιουδαίος, αλλά ήταν ζωντανός στον κάτω κόσμο των Ιουδαίων. Η Ανάστασή Του πιστοποίησε τη δυνατότητά Του αυτή, ώστε ο κόσμος να μη χάσει την ελπίδα. Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να συναντηθούν οι δύο ιδιότητες, είναι το απαραίτητο διάστημα για το Σχέδιο. Είναι ο χρόνος, κατά τον οποίο Αχιλλέας βρίσκεται στον κάτω κόσμο αδύναμος κι ο χρόνος που απαιτεί ο Κύριος να επιστρέψει στον οίκο Του. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, είναι ευνόητο πλέον ότι οι αριθμοί επιβεβαιώνουν απλά τα συμβαίνοντα. Τείχη της Τροίας = Σωτηρία του κόσμου = 77 = Ομήρου Οδύσσεια = Σκηνή του Μαρτυρίου = Βασιλεία των νεκρών = Υιός του Ανθρώπου.

Σ αυτό το σημείο εύλογα θ αναρωτηθεί ο αναγνώστης, γιατί ο Κύριος μπαίνει σε περιπέτειες, άρα στον κόσμο της Οδύσσειας και δεν εξοντώνει κατευθείαν τους μνηστήρες, εγκαταλείποντας τον οίκο Του. Γιατί δηλαδή ο Κύριος δε φτάνει κατευθείαν στον οίκο Του με δεδομένη την ισχύ Του. Όπως θυσιάστηκε ο Βασιλεύς έξω από τα τείχη, έτσι να θυσιαζόταν κι ο Κύριος μέσα στην Τροία. Αυτή είναι η λογική, αν το Σχέδιο ήταν ανθρώπινο και όχι θεϊκό. Σ αυτήν την περίπτωση όμως η λογική δε λειτουργεί, επομένως είναι αδύνατο να παράγει καρπούς. Ο ρόλος του Χριστού ήταν τόσο περίπλοκος, που είναι αδύνατο να περιγραφεί με βάση τη λογική. Ο Χριστός ήταν ο Υιός-Κύριος κι έπρεπε να φέρει σε πέρας μία αποστολή εξαιρετικά δύσκολη. Ήταν αναγκαίο να φερθεί ως ιδανικός Κύριος και να μοιράσει το κεφάλαιό Του, χωρίς αυτή η δωρεά να επηρεάσει την ισχύ Του και το μέγεθος του κεφαλαίου. Η εκπληκτική Του ευφυΐα έκανε το εξής: εμφανίστηκε ζωντανός με χαρακτηριστικά Βασιλέως, πραγματοποιώντας την απαραίτητα δωρεά.

Ζωντανός απέφευγε να έρθει σ επαφή μ ανθρώπους της βασιλείας, που είναι οι Έλληνες. Ως Βασιλέα δηλαδή τον είδαν αυτοί, που δεν κατανοούν τη βασιλεία. Διαχωρίζει τον Εαυτό Του από τους Ιουδαίους και δίνει δικαίωματα σε μαθητές, που είναι Ιουδαίοι. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, η Θυσία Του είναι Θυσία Βασιλέως και όχι Κυρίου. Ο Χριστός δηλαδή θυσιάστηκε για τις ιδέες Του, αλλά ταυτόχρονα έμεινε ζωντανός ως Κύριος, αφού άφησε πίσω Του κεφάλαιο και δούλους. Χειρίστηκε εκπληκτικά τις δύο διαφορετικές ιδιότητες, ώστε να παρασύρει και τους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Οι Έλληνες ακολουθούν το βασιλιά και πέφτουν πάνω στα τείχη της Τροίας, για να τα καταστρέψουν. Οι Ιουδαίοι από την άλλη πλευρά αγωνίζονται για τη διατήρηση του κεφαλαίου και του οίκου. Οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες συναντώνται μέσα στα τείχη και δομούν τη νέα χριστιανική τάξη, που είναι ελληνοϊουδαϊκής φιλοσοφίας, τη βασιλεία  των νεκρών. Όλα αυτά έγιναν, γιατί ο Χριστός δεν ήταν δυνατό να εμφανιστεί ως Κύριος, λόγω της ανωριμότητας της κατάστασης. Ο Χριστός δε θυσιάστηκε από τη μέσα πλευρά του τείχους, αλλά από την εξωτερική. Διένυσε το πλάτος των τειχών νεκρός και λόγω της ιδιότητάς Του ως Κυρίου, εξόντωσε, ό,τι υπήρχε μέσα στην Τροία. Όταν πια είναι Κύριος, συνεπώς αθάνατος και πανίσχυρος, δε θυσιάζεται αλλά απέχει.

Back to content | Back to main menu