Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Όλα αυτά είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτά, γιατί συμβαίνουν, όταν ο Χριστός ως άνθρωπος είναι νεκρός κι επιπλέον απαιτούν αιώνες για την πραγμάτωση τους. Σχετίζονται με τη διπλή εμφάνιση του Ίλου και την ανάγκη θωράκισης της Τροίας από το Λαομέδοντα. Ο Υιός εμφανίζεται ως Αλέξανδρος και πεθαίνει ως  ιδανικός βασιλιάς. Δε γκρεμίζει το σύστημα, αλλά παράγει τη Ρώμη και μετατοπίζει την Τροία. Ως πρόσωπο που έδρασε με συγκεκριμένο τρόπο, παρέμεινε αλώβητος. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου υπάρχει η Ρώμη ως Τροία και μία εικόνα ιδανικού βασιλιά. Ο Χριστός λαμβάνει χαρακτηριστικά Βασιλέως και συνεχίζει το έργο του Αλεξάνδρου σ ό,τι αφορά τη βασιλεία. Απειλεί τη Ρώμη και το σύστημά της. Αυτή η ενέργεια παρασύρει τους Έλληνες, που ξαναθυσιάζονται. Η διαφορά όμως, σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση είναι ότι, ενώ οι Έλληνες θυσιάζονται, δε συμβαίνει το ίδιο με τον εκφραστή τους, που είναι αυτήν τη φορά ο Χριστός.

Ο Χριστός μετά το θάνατό Του ακολουθεί την πορεία μετάλλαξης, που απαιτεί το Σχέδιο. Γίνεται αρχικά Βασιλεύς, ακολουθεί η ενέργεια του Κωνσταντίνου να υιοθετήσει το χριστιανισμό, μ αποτέλεσμα να  γίνει ΒασιλεύςΚύριος κι ακολουθεί η στέψη του Καρλομάγνου, όπου ο Χριστός είναι απόλυτα Κύριος. Η Οδύσσεια δηλαδή ξεκινά αμέσως μετά το θάνατό Του και τελειώνει το 800 μ.Χ. Ο Χριστός είναι πλέον ο μοναδικός και πανίσχυρος Κύριος, που εξοντώνει του μνηστήρες. Μετά απ αυτήν την ενέργεια εγκαταλείπει τον οίκο Του κι ακολουθεί την υπόδειξη του Τειρεσία.

Ο Χριστός χρησιμοποίησε την έννοια της “βασιλείας”, για να πολιορκήσει τη δομή του συστήματος και να εξαναγκάσει τους κρατούντες να του παραδώσουν τον ανίσχυρο οίκο του Αλεξάνδρου, ώστε να τον κάνει πανίσχυρο. Στηρίχθηκε στο γεγονός ότι οι δούλοι είχαν οφέλη από μία γνώση ανίκητη στο χώρο της βασιλείας και ικανή να στηρίξει τον πιο ισχυρό οίκο. Οι Έλληνες ήταν ανίσχυροι ν αντιδράσουν, γιατί ο Λόγος του Χριστού είναι ανίκητος και παρασέρνει στη μέθη, μετατρέποντάς τους σ εθνικούς. Όταν όμως άρχισαν να φαίνονται τ  αποτελέσματά του και ν αποκαλύπτεται η αθλιότητα της εκκλησίας, δεν υπήρχε ο χώρος της βασιλείας και δεν υπήρχαν Έλληνες. Το 800 μ.Χ. κυρίαρχος είναι ο Ιησούς ή Λαομέδοντας κι αρχίζει να χτίζει το πανίσχυρο τείχος, που σήμερα είναι ορατό απ  όλον τον κόσμο. Ο Θεός με τη Θυσία του Υιού Του έβαλε τη γνώση μέσα σ ένα τείχος, ώστε να προστατεύεται ο θάνατος. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η γνώση ξαναμοιράστηκε, ώστε να γεννηθούν οι ήρωες, αλλά το τείχος είναι πανίσχυρο.

Η Οδύσσεια σύμφωνα με τα παραπάνω είναι η πορεία, που απαιτείται, ώστε ο οίκος του Υιού να γίνει τεράστιος κι αυτό είναι επιθυμητό για τη Λύτρωση. Η πορεία αυτή εξελίσσεται παράλληλα με τα όσα συμβαίνουν στον οίκο εφόσον ο Χριστός από τότε που ήταν ζωντανός είναι Κύριος και παράλληλα επίσης με τα όσα συμβαίνουν στη βασιλεία μετά την πρώτη κατάκτηση της Τροίας. Η Οδύσσεια σ αντίθεση με την Ιλιάδα, σ ό,τι αφορά τα μεγέθη, έχει λήξει. Ενώ δηλαδή η Ιλιάδα έπρεπε να φτάσει ως τις ημέρες μας, για ν αγγίξει τα τελικά μεγέθη, η Οδύσσεια το έχει πετύχει αυτό σ ό,τι αφορά την ισχύ και τη γνώση, από τη στιγμή που ο χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία. Από τη στιγμή δηλαδή που ο Χριστός είναι Κύριος του πιο ισχυρού οίκου, το μόνο που απομένει είναι, σ ό,τι αφορά την ιδιότητά Του, ν αναμένει την κατάλληλη ώρα, ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που επιτρέπουν επέμβαση.

Αυτά σημαίνουν ότι μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου κατακτάται εικονικά η Τροία και τελειώνει η ψευδο-Ιλιάδα, ώστε ν  αρχίσει η πραγματική Οδύσσεια. Τελειώνοντας η Οδύσσεια, δημιουργούνται οι συνθήκες, που αποκαλύπτουν ότι η Ιλιάδα εξελίσσεται μέσα στο χρόνο. Ο Χριστός επιθυμεί τώρα την πλήρη ισχύ του Αχιλλέα, ώστε να είναι δυνατόν ο Ίδιος να μπει στον οίκο Του με τη θνητή ανθρώπινη μορφή Του. Η πραγματική Οδύσσεια ολοκληρώνεται πριν την πραγματική Ιλιάδα, για να είναι δυνατή η επίθεση του Αχιλλέα, χωρίς να θυσιαστεί και να πάρει ταυτόχρονα την ευκαιρία ο Οδυσσέας να βγει από τον οίκο Του χωρίς να κινδυνεύει. Η Οδύσσεια, που ακολουθεί πάντα την Ιλιάδα σ αυτό το σημείο, αφορά αποκλειστικά έναν θνητό άνθρωπο, που μέσω αυτής, είναι δυνατό ν αποδείξει την ταυτότητά του. Ο Υιός δηλαδή, όταν θα επανεμφανιστεί, ενώ συνολικά στο χρόνο ως παρουσία είναι Κύριος που απέχει, επειδή ακριβώς εμφανίζεται ως άνθρωπος και όχι ως αφηρημένη εικόνα, είναι υποχρεωμένος να μπει στην περιπέτεια που περιγράφει η Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που θα εμφανιστεί πλέον ως Οδυσσέας, θα μπει στη λογική της Οδύσσειας, χωρίς βέβαια ν ακολουθήσει ο ίδιος την πορεία που απαίτησε αιώνες. Απλά θα είναι αυτός που θα δουν οι Φαίακες κι ο Αλκίνοος, ώστε να τον μεταφέρουν στην Ιθάκη.

Αυτό που πρέπει απαραίτητα να κατανοήσει ο αναγνώστης είναι ότι το ζητούμενο στο Μυστικό Σχέδιο είναι ν αγωνιστούν όλες οι γνώσεις κι όλοι οι άνθρωποι εναντίον του θανάτου. Αυτό που ενδιαφέρει αρχικά, είναι η νίκη ενάντια στην Τροία, που συγκεντρώνει την παγκόσμια γνώση. Ο οίκος υπηρετώντας το Σχέδιο, αυξάνει συνεχώς τον όγκο του και πάντα είναι ο ίδιος. Δεν έχει σημασία αν ο οίκος έχει δώδεκα δούλους ή ένα εκατομμύριο. Ο οίκος δομείται με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που είναι δυνατό να ελεγχθούν μόνον από τον Κύριο, δηλαδή από το Χριστό. Η γνώση του Κυρίου νικά το θάνατο, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό να προσφέρει στον άνθρωπο, ό,τι ο Θεός επιθυμεί. Έτσι ο Θεός δίνει στο θάνατο τη μέγιστη ισχύ μέσω του Υιού Του, ώστε να υιοθετήσει η Τροία τη γνώση Του και να παγιδευτεί.

Αυτό τ αναφέρουμε, γιατί πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, αν η Τροία δεν ταυτιστεί με τον οίκο, θα είναι ανώφελο να εμφανιστεί εκ νέου ο Χριστός. Αν εμφανιζόταν κατά το Μεσαίωνα, ακόμα κι αν δεν οδηγούνταν στην πυρά, δε θα πρόσφερε απολύτως τίποτε στους ανθρώπους. Απλά θ αχρήστευε την ιουδαϊκή γνώση και η Τροία θα εξακολουθούσε να υπάρχει, επιλέγοντας κάποια  άλλη γνώση. Όταν υπάρχουν δούλοι, που εισπράττουν υπεραξίες, δεν είναι δύσκολο να μισήσουν και να εγκαταλείψουν τον Κύριο, που τους καταργεί. Όπως προσκυνούσαν το Χριστό, θα προσκυνούσαν κι έναν ηλίθιο, που θα προστάτευε τις εξουσίες τους. Το Μυστικό Σχέδιο απαιτεί απόλυτο συγχρονισμό, ώστε να λειτουργήσει. Αν εμφανιστεί άκαιρα ισχυρός ο βασιλιάς, θα γίνει Κύριος και θα συμβεί αυτό, που συνέβη με τον κομμουνισμό. Αν αντίθετα ο Κύριος εμφανιστεί άκαιρα, θα εξοντωθεί από τους δούλους. Ο βασιλιάς πρέπει να είναι πάντα ανίσχυρος μπροστά στα τείχη, ώστε να μη μπορεί να τα γκρεμίσει, ενώ ο Κύριος πανίσχυρος μόνο μέσα στον οίκο Του. Στην οριακή στιγμή ο Υιός ως Βασιλεύς και Κύριος είναι απαραίτητο να είναι αυτός, που θα καθορίζει τα όρια του κάθε χώρου, ώστε να μην υπάρχει το φαινόμενο της θυσίας.

Με βάση τα παραπάνω, βλέπουμε ότι ο στόχος, σ ό,τι αφορά το Μυστικό Σχέδιο, είναι η ισχυροποίηση της Τροίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επηρεάζει το σύνολο της ανθρωπότητας. Οι ήρωες, είτε ο Οδυσσέας είτε ο Αχιλλέας, δεν αλλάζουν χαρακτηριστικά, εφόσον πάντα γεννιούνται από την ίδια παιδεία.

Από το στόχο που διακρίνουμε τώρα, είναι δυνατό ν αντιληφθούμε και το λόγο, για τον οποίο απαιτείται η επανάληψη. Έπρεπε να ισχυροποιηθεί η Τροία, άρα να εργαστεί ο Ποσειδώνας, έστω κι άθελά του, αφού δεν προβλέπεται αμοιβή, όπως ήταν αναγκαίο να βοηθήσουν στον πόλεμο λαμπροί σύμμαχοι, που σ άλλη περίπτωση δε θα βοηθούσαν.

Για να γίνουν αυτά κατανοητά, θα πρέπει ο αναγνώστης να μπει στη λογική του Σχεδίου. Θα πρέπει ν αντιληφθεί πώς χτίζεται η Τροία ενώ υπάρχει και πώς, ενώ φαινομενικά καταστρέφεται, ισχυροποιείται.  Ο Θεός με την ψευδο-Ιλιάδα έδωσε στους ανθρώπους την εικόνα της Τροίας κι επιπλέον παρέδωσε τη γνώση του Υιού Του είτε πρόκειται γι αυτήν της θάλασσας είτε γι αυτήν της ξηράς. Από τη στιγμή που έγινε αυτή η παράδοση κι ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας είναι στη Γη. Ελάχιστα χρόνια δηλαδή μετά το θάνατο του Χριστού, αυτό που υπάρχει στη Γη ως κατάσταση είναι ότι υπάρχει η Τροία, που είναι το αδύναμο σύστημα λόγω της προηγηθείσης δωρεάς, είτε του Αλεξάνδρου είτε του Χριστού, κι ο πιο ισχυρός Κύριος που γνώρισε ο κόσμος, που είναι ο Ιησούς. Για να γίνει πανίσχυρη η Τροία, θα πρέπει να εργαστεί ο Ποσειδώνας κι αυτό είναι αδύνατον, χωρίς την παγίδευσή του. Τείχος ισχυρό, που ν αντέχει επιθέσεις βασιλιάδων, που έρχονται από την πλευρά της θάλασσας, είναι δυνατό να κτίσει μόνον ο Ίδιος ο Θεός της. Η δυσκολία βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι της θάλασσας μισούν και πολεμούν το σύστημα της ξηράς. Ο Θεός καταφέρνει με την ψευδο-Ιλιάδα ν αναγκάσει τον Ποσειδώνα να χτυπήσει την τρίαινά του άκαιρα, ώστε ο κατακλυσμός να μην είναι δυνατό να λυτρώσει τους ανθρώπους της ξηράς.

Η τέλεια φιλοσοφία των Ελλήνων έπεσε πάνω στους λαούς, όταν δεν υπήρχαν τα δεδομένα, που οδηγούν στη Λύτρωση. Ο Αλέξανδρος ήταν η Τρίαινα του Ποσειδώνα τη στιγμή που καρφώνεται στη Γη. Τρίαινα = 33, ενώ, Ποσειδώνας = Κοσμοκράτορας = 60. Αν δεν υπήρχε η ψευδοκατάσταση της κοσμοκρατορίας της Βαβυλώνας, οι Έλληνες ποτέ δε θα παρέδιδαν τη φιλοσοφία τους. Η φιλοσοφία είχε αναπτυχθεί απ αυτούς, για να τους προστατεύει από το σύστημα και όχι για να το ισχυροποιούν. Η εικόνα όμως της κοσμοκρατορίας και του Αλεξάνδρου τους παγίδευσε, αφού το ιδανικό είναι, η εξουσία και η φιλοσοφία να συνυπάρχουν και να υπηρετούν τους ανθρώπους. Όταν οι Έλληνες εντάχθηκαν στο σύστημα, η τρίαινα παραδόθηκε στους δούλους κι υπηρετούσε το σύστημα. Ο Ποσειδώνας από εκείνη τη στιγμή, αρχίζει και δομεί το τείχος με βάση τη γνώση της θάλασσας.

Μετά την εμφάνιση του Χριστού και της διδασκαλίας Του, ο Απόλλωνας εξοντώνει τον Αχιλλέα ως Φοίβος κι ακολουθεί η θεομαχία, που παγιδεύει παντελώς τον Ποσειδώνα. Ενώ μέχρι τότε το τείχος ήταν ευνοϊκό για τους ανθρώπους, εφόσον τους προστάτευε από σκληρά συστήματα του παρελθόντος, μετά την εμφάνιση του Χριστού και χωρίς κανένας να το αντιληφθεί, ο εσωτερικός χώρος, που προστατευόταν από τα τείχη, έγινε οίκος. Ενώ μέχρι την εποχή των ελληνιστικών βασιλείων ο πολιτισμός κι οι Έλληνες προστατεύονταν από τους βαρβάρους, που βρίσκονταν έξω από το χώρο στον οποίο εδράζονταν αυτά, μετά την εμφάνιση του Χριστού μετατράπηκαν οι πολιτισμένοι λαοί σε βαρβάρους.

Ο Ποσειδώνας δεν αντιλήφθηκε αυτήν την αλλαγή κι αντί να προσφέρει στους ανθρώπους, τους καταδίκασε. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μετά τον Αλέξανδρο οι άνθρωποι, που κατείχαν τη φιλοσοφία, προσπάθησαν να δώσουν στην κοσμοκρατορία μία μορφή, η οποία θα συντηρούσε την εξουσία, για ό,τι θετικό μπορεί να προσφέρει και θα προστάτευε όσο το δυνατόν την ελευθερία. Ο εχθρός στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από τους βαρβάρους, ήταν οι Έλληνες, γιατί απειλούσαν το σύνολο του συστήματος και άρα το σύνολο των όσων αυτό προσφέρει, που αναφέραμε πιο πάνω ως θετικά, εφόσον η δημοκρατία και οι πόλεις-κράτη ήταν μη ελεγχόμενοι παράγοντες. Το τείχος αυτό χτίστηκε με μεγάλη επιτυχία κι ο κόσμος δεν ξαναγύρισε στην εποχή των πόλεων-κρατών. Οι Έλληνες δηλαδή έκτισαν ένα τείχος, που τους προστάτευε μέσα στο σύστημα, αλλά που ήταν αδύνατο να νικηθεί κι από τους ίδιους, αν για κάποιο λόγο έχαναν τον έλεγχο της κατάστασης.

Ο Χριστός εμφανίζεται ακριβώς την εποχή, κατά την οποία αυτός ο έλεγχος είναι προβληματικός. Μετατρέπει τον εσωτερικό χώρο του βασιλείου σε οίκο βαρβάρων, μ  αποτέλεσμα να εξοντωθούν οι Έλληνες. Από τη στιγμή που ο ιουδαϊσμός λαμβάνει την εξουσία, οι Έλληνες δεν είναι δυνατό να επιβιώσουν μέσα σ αυτό το σύστημα. Το μόνο δηλαδή που απομένει, είναι να γεννηθούν έξω από το σύστημα και να τ απειλήσουν από την έξω πλευρά. Αυτό είναι όμως αδύνατον, γιατί το σύστημα ελέγχει τη γνώση, που τους γεννά κι επιπλέον το τείχος είναι τόσο ισχυρό, ώστε δεν είναι δυνατό να γκρεμιστεί ούτε από τους ίδιους.

Όταν τα Έπη αναφέρουνε ότι ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας εργάστηκαν, ο πρώτος στο χτίσιμο των τειχών κι ο δεύτερος στη φροντίδα του ποιμνίου, εννοούν αυτό που γνωρίζουμε από την ιστορία: ο Αλέξανδρος κι οι Έλληνες φρόντισαν για την ισχύ του συστήματος και ο Χριστός με τους μαθητές Του ποίμαιναν τους ανθρώπους. Ο Χριστός λέει ότι είναι ο “ποιμήν ο καλός”, αλλά η τραγωδία των ανθρώπων οφείλεται στο γεγονός ότι το ποίμνιο ελέγχεται από τον Πέτρο. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, το ζητούμενο είναι να παγιδευτούν οι άνθρωποι της θάλασσας, ώστε να ισχυροποιηθεί το σύστημα της ξηράς. Ο Θεός των Ιουδαίων, ο Χριστός, ο Ιησούς, ο Απόλλωνας, ο Λαομέδοντας, ο Παράκλητος, ο Πρίαμος κι ο Οδυσσέας συνδέονται άμεσα με το σύστημα ξηράς, επομένως με τον ισχυρότερο από τους φωστήρες, που είναι ο Ήλιος. Ο Απόλλωνας δηλαδή δεν αδικήθηκε από το Λαομέδοντα, αλλά συμμετείχε στο Μυστικό Σχέδιο. Ο Χρύσης ήταν η πρόφαση που χρειαζόταν για να πάρει το μέρος των Τρώων, ώστε να μην αφήσει το δημιούργημα της Τροίας στο έλεος του Ποσειδώνα. Αυτός είναι κι ο λόγος που ο Ποσειδώνας μισεί θανάσιμα τον Οδυσσέα.. αυτό γίνεται όταν ο Οδυσσέας αποκαλύπτει πλέον στην Οδύσσεια τις προθέσεις του. Ο Οδυσσέας και ο οποιοσδήποτε ήρωας, που συνδέεται με την έννοια του “οίκου”, κινδυνεύει πάντα από το Θεό της θάλασσας. Οίκος ποτέ δε χτίζεται πάνω στην άμμο της θάλασσας. Αυτός ήταν κι ο λόγος, για τον οποίο ο Χριστός ήταν Ιουδαίος κι οι μαθητές Του επίσης. Δώδεκα Απόστολοι = 68 = Δώδεκα θεμέλιοι.

Η επιλογή αυτή ήταν απαραίτητη, γιατί μόνον μ αυτόν τον τρόπο έχει νόημα η Οδύσσεια και είναι δυνατόν να επιτευχθούν οι στόχοι του Υιού. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, υπήρχαν άνθρωποι με γνώσεις κι άνθρωποι χωρίς καθόλου γνώση. Υπήρχαν διάφορα συστήματα ξηράς μέσα σ έναν κόσμο, που είχε υποστεί κατακλυσμό. Ο Χριστός ήθελε να δομήσει τον οίκο Του, που υπήρχε πάντα, αλλά χωρίς να είναι ορατός. Ήθελε δηλαδή να δημιουργήσει συνθήκες, που θα υπηρετούσαν το Σχέδιο ερήμην Του, ώστε να μπορέσει να επιστρέψει σαν Κύριος. Ως Βασιλεύς αγωνίζεται τέλεια κι ακολουθεί την πορεία του Αλεξάνδρου. Δίνει δωρεά στους ανθρώπους, που είναι δυνατό να τους λυτρώσει. Όσο είναι ζωντανός, πραγματοποιεί ορισμένες κινήσεις, που απαιτούν διερεύνηση. Δίνοντας δικαίωμα στους μαθητές Του να μεταφέρουν το Λόγο Του, τους δίνει βασιλικές ιδιότητες. Καθοριστικό σ αυτό το σημείο είναι το “δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δώσατε”. Όποιος μεταφέρει το Λόγο του Χριστού ατόφιο, γίνεται όμοιός Του, δηλαδή αποκτά βασιλικά χαρακτηριστικά.

Ένας Έλληνας φιλόσοφος κι οποιοσδήποτε άλλος, ο οποίος προσφέρει γνώση στους ανθρώπους, είναι όμοιος με τους μαθητές, που μοιράζουν τη γνώση του Χριστού. Λέμε όμοιος και όχι ίσος, γιατί υπάρχει διαφορά στην ποιότητα της γνώσης. Ο Χριστός δίνει γνώσεις στους μαθητές Του και πλένει τα πόδια τους, ώστε να είναι καθαροί. Αυτό το κάνει, για να τους δείξει τι ακριβώς θέλει απ  αυτούς. Να μοιράζουν από τον πλούτο τους, χωρίς να το εκμεταλλεύονται. Όπως Αυτός, που είναι ο Διδάσκαλος, πλένει τα πόδια των μαθητών, έτσι κι οι μαθητές πρέπει να πλένουν τα πόδια αυτών, που θα γίνουν μαθητές τους.

Όλα αυτά, έχουν σχέση με τη βασιλεία και τη δωρεά. Ο Χριστός γεννά καθαρούς, επειδή είναι τεράστια η γνώση Του. Καθαροί = Έλληνες = 34 = Πλοίον = Κιβωτός. Με τη βασιλική του γνώση ο Χριστός απειλεί το σύστημα και το νικά, εφόσον παραδίδει αυτήν τη γνώση. Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου γνώσης, θεωρητικά η Τροία κι ο θάνατος έχουν νικηθεί. Ο Χριστός δηλαδή κι όλοι αυτοί, που πήραν τη γνώση Του, μπαίνουν στα πλοία για την επιστροφή στην πατρίδα. Αυτό συμβαίνει από την πλευρά της βασιλείας, επομένως είναι απαραίτητο να μπουν στη θάλασσα. Ο Χριστός όμως δε σταμάτησε εκεί.. έκανε και μία άλλη κίνηση, που είναι επίσης καθοριστική. Έδωσε πνευματικά δικαιώματα στους μαθητές Του. Με τη δωρεά κάνει τους μαθητές Του Έλληνες, ώστε ν αγωνίζονται με τα ιδανικά όπλα, ενώ με τα δικαιώματα τους διατηρεί Ιουδαίους. Με τις δύο αυτές κινήσεις θέτει δύο όρια, που είναι απαραίτητα για την εξέλιξη του Σχεδίου. Με τη δωρεά μπαίνουν στα καράβια, για να επιστρέψουν στον οίκο για τον οποίο μίλησε ο Χριστός, ενώ με τα δικαιώματα τους κάνει δούλους του οίκου Του. Οι ίδιοι άνθρωποι, ανάλογα με το πώς λειτουργούν είναι είτε φίλοι είτε δούλοι. Φίλοι από την πλευρά της βασιλείας, εφόσον κάνουν δωρεά και δούλοι από την πλευρά του οίκου, αφού εξαιτίας δικαιωμάτων ασκούν εξουσίες.

Μετά το θάνατο του Χριστού ο οίκος είναι πανίσχυρος, αλλά τρομερά μικρός. Οι μαθητές μπαίνουν στη θάλασσα κι αρχίζουν και μοιράζουν γνώση, αλλά ταυτόχρονα εξιουδαΐζουν τους λαούς λόγω δικαιωμάτων. Από τους δώδεκα μαθητές που έχουν γνώση και δικαιώματα, μέσα σ ελάχιστο χρόνο πάμε, για παράδειγμα, στους δέκα χιλιάδες χριστιανούς, που έχουν γνώση, χωρίς το ίδιο να συμβαίνει και σ ό,τι αφορά τα δικαιώματα. Ενώ όλοι εντάσσονται με τα ίδια δικαιώματα στη βασιλεία, δε συμβαίνει το ίδιο και στον οίκο. Όλος ο κόσμος είναι δυνατό να έχει τη γνώση των Αποστόλων, αλλά είναι αδύνατο να έχει τα δικαιώματά τους. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας, ο οίκος λαμβάνει σταθερά χαρακτηριστικά και μεταφέρεται μέσα  στο χρόνο χωρίς καμία αλλαγή. Ο οίκος από τότε μέχρι σήμερα είναι απολύτως ίδιος σε ότι αφορά τα λειτουργικά του χαρακτηριστικά και το μόνο που παρουσιάζεται ως μεταβλητός παράγοντας είναι το μέγεθός του. Αυτό τ αναφέρουμε γιατί αυτό που μας απασχολεί, είναι τι συνέβη από την πλευρά της βασιλείας, αφού ο οίκος δε μεταβάλλεται. Αυτό που μας ενδιαφέρει να δούμε είναι πώς επεκτείνεται ο χριστιανισμός στο χώρο της βασιλείας και ποιες δυσκολίες συναντά, και όχι η λειτουργία τού οίκου, που δομείται πάνω σ αυτόν το ν χώρο μετά τη νίκη του Βασιλέως. Ο οίκος λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Η Οδύσσεια αφορά το Χριστό και τους μαθητές Του, που έχουν γνώση και όχι εξουσία, αφού αυτήν την έχει ο Παράκλητος. Ενώ ο Χριστός ως οικοδεσπότης είναι απών, και διαχειριστές της εξουσίας οι δούλοι, ως Βασιλεύς είναι παρών, γιατί υπάρχει η γνώση Του και αγωνίζεται εναντίον άλλων γνώσεων σαν  να είναι ο εκφραστής της ζωντανός.

Η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να μεταφέρεται γνώση, όπως επιθυμεί ο Χριστός. Δίνεται δηλαδή έτοιμο, ό,τι πρέπει να δοθεί κι απαντώνται απορίες Ιουδαίων και όχι Ελλήνων. Έχει μεγάλη σημασία το δεύτερο, γιατί οι Ιουδαίοι θεωρούν αυτονόητα ορισμένα πράγματα, ενώ οι Έλληνες όχι. Οι “εκλεκτοί του Θεού” ή οι “δούλοι του Κυρίου” είναι έννοιες, που δεν απασχολούν τους Ιουδαίους, ενώ το ίδιο δεν συμβαίνει με τους Έλληνες. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, η γνώση λαμβάνει τα τελικά χαρακτηριστικά, που υπηρετούν το Σχέδιο.

Ο Χριστός έθεσε δύο όρια και με τον τρόπο που έδωσε τη γνώση, ελέγχει την πορεία αυτών, οι οποίοι την κατέχουν. Ο κάθε άνθρωπος σε κάθε εποχή λαμβάνει την τέλεια γνώση και παγιδεύεται στον ιουδαϊσμό. Εξαιτίας του ιουδαϊσμού, έχει τις ίδιες απορίες με τους μαθητές και κατευθύνεται προς την έννοια του “οίκου”. Ο Χριστός, εξαιτίας της διδασκαλίας Του, που περιγράφεται μ  αυτόν τον τρόπο στη Διαθήκη, μένει πάντα ζωντανός, εφόσον Αυτός απαντά στα ερωτήματα των μαθητών. Δεν έδωσε γνώση με τέτοιον τρόπο, ώστε όσοι κατανοούν να γίνονται διδάσκαλοι και ν απαντούν οι ίδιοι στα ερωτήματα των ανθρώπων. Ο Ίδιος απαντά σ ό,τι είναι δυνατό να προβληματίζει τον άνθρωπο. Αυτό γίνεται, γιατί ο Χριστός έχει ως στόχο, να παίρνουν όλοι την ίδια ακριβώς γνώση εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την επαφή των ανθρώπων με το Λόγο Του.

Το Πλοίον = Καθαροί = 34 μπαίνει πλέον στη θάλασσα όπως κι ο Χριστός = Κυβερνήτης = 46 = Οδυσσεύς. Με την είσοδό του στη θάλασσα ο Ποσειδώνας δεν είναι εχθρικός απέναντί του, γιατί ο Οδυσσέας ήταν αυτός, που κυρίεψε και κατέστρεψε την Τροία, που τόσο μισούσε ο θαλάσσιος Θεός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, όταν οι μαθητές ξεχύθηκαν στα πέρατα του κόσμου, να μεταδώσουν το Λόγο του Χριστού, οι άνθρωποι της γνώσης τούς καλοδέχτηκαν, χωρίς να υποπτεύονται τον ιουδαϊσμό που ακολουθούσε και δεν ήταν ορατός.

Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να πούμε ότι πολλές φορές μέσα στα Έπη και μάλιστα, όταν συμβαίνουν άσχημα πράγματα στους συντρόφους τού Οδυσσέα, οι σύντροφοι είτε δεν υπακούουν στις εντολές του είτε ο Οδυσσέας δεν μπορεί για κάποιους λόγους να εμποδίσει τα σφάλματά τους. Ο Οδυσσέας, για παράδειγμα, κοιμόταν, όταν άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Οδύσσεια εξελίσσεται στους αιώνες, κι οι σύντροφοι του Οδυσσέα είναι θνητοί και λαμβάνουν γνώση από τη Διαθήκη. Αυτός που γνωρίζει το Λόγο του Χριστού, γνωρίζει τις εντολές Του. Επειδή όμως ο Χριστός είναι απών, σε ορισμένα ερωτήματα που προκύπτουν, είτε γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση είτε επειδή συμφέρει κάτι άλλο, ο Χριστός δεν εισακούεται. “Δωρεάν εδώσατε” λέει ο Χριστός κι οι ιερείς κατοικούν παλάτια. Ποιος φταίει; Αυτός που τιμωρεί;

Εξαιτίας της τέλειας γνώσης τού Χριστού οι μαθητές Του και σύντροφοι φτάνουν κατευθείαν στον άνω κόσμο. Ανάμεσα στις άπειρες γνώσεις που υπήρχαν στον κόσμο, αμέσως ξεχώρισε η γνώση του Χριστού κι έδωσε στους μαθητές την ευκαιρία να εισπράξουν πρόσθετη δόξα και πλούτο, πριν φτάσουν στο βασίλειο της Ιθάκης. Ίσμαρος = 45 = Άνω κόσμος = Αλεξάνδρεια. Οι Αλεξανδρινοί αμέσως κατάλαβαν την αξία του Λόγου του Χριστού..  εκεί δόθηκε η πρώτη μάχη, όπου οι μαθητές κέρδιζαν ό,τι ήθελαν. Λεφτά, γυναίκες κι ό,τι επιθυμεί η ψυχή τους. Οι Κίκονες ήταν οι άνθρωποι, που υπερασπίζονταν την τότε κυρίαρχη δομή. Κίκονες = 35 = Κύριοι = Ευρώπη = Συναγωγή = Εκκλησία.

Σ αυτό το σημείο οι σύντροφοι δείχνουν για πρώτη φορά ανυπακοή κι απ αυτό το σημείο ξεκινά η τραγωδία της Οδύσσειας. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα έπρεπε ν αρπάξουν, ό,τι ήταν δυνατόν από τον άνω κόσμο και να τον εγκαταλείψουν επιστρέφοντας στην πατρίδα τους. Οι μαθητές του Χριστού έπρεπε να επιστρέψουν  στην Ιουδαία και να λυτρώσουν τους Ιουδαίους, εφόσον οι αλεξανδρινοί αναγνώρισαν την ταυτότητα του διδασκάλου τους. Η λύτρωσή θεωρητικά θα ήταν εύκολη υπόθεση εφόσων οι μαθητές Του είχαν και το Λόγο του Χριστού και τα αποδεικτικά στοιχεία για την ταυτότητά Του. Αυτό όμως δεν έγινε κι έπεσαν στην παγίδα.

Όποιος έχει το Λόγο του Χριστού ως όπλο μπορεί και πολεμά χωρίς απώλειες στο φως. Οι μαθητές πολεμούσαν εκμεταλλευόμενοι  το φως της κοινωνίας των ελληνιστικών βασιλείων, αλλά δεν έβλεπαν ότι όσο νικούν λόγω του ιουδαϊσμού προκαλούν συσκότιση, που απειλεί και τους ίδιους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέσα στα ελληνιστικά βασίλεια μπορεί κάποιος να πάρει δόξα μιλώντας όμοια με το Χριστό. Όταν όμως εξαιτίας αυτού του Λόγου επικρατεί ο ιουδαϊσμός, τότε όποιος επιχειρεί να τον χρησιμοποιήσει εκ νέου εξοντώνεται, όπως ο Ίδιος ο Χριστός. Οι Κίκονες γι αυτόν το λόγο πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, όσο προχωρά η νύχτα. Κερδίζουν δόξα οι πρώτοι, που πολεμούν τη συναγωγή κι εξαιτίας της εκκλησίας που δημιουργείται λόγω ιουδαϊσμού, όλοι οι υπόλοιποι που δρουν όμοια, κινδυνεύουν.

Όλα τα δεινά γεννιούνται σ  αυτό το σημείο, γιατί η επαφή των Αποστόλων με την Αλεξάνδρεια τους έκανε να ερωτευθούν την Πηνελόπη. Ενώ ο Λόγος του Χριστού στρέφεται εναντίον της εξουσίας, επειδή οι Απόστολοι βλέπουν ότι η παγκόσμια εξουσία στηρίζεται στη γνώση του Χριστού, τη διεκδικούν και γίνονται μνηστήρες. Οι πρώτοι μνηστήρες ήταν οι μαθητές του Χριστού κι αυτός ήταν ο λόγος της θανάτωσής τους. Όταν ο Πέτρος κι οι υπόλοιποι άρχισαν να γράφουν τις επιστολές τους και ν αναπτύσσουν τις προσωπικές τους απόψεις, υπέγραφαν στην πραγματικότητα την καταδίκη τους. Βλέπουμε λοιπόν πώς λειτουργούν τα είδωλα. Ξεκινούν όλοι μαζί την Οδύσσεια και οι απώλειες των συντρόφων σ αυτή, δημιουργούν τους μνηστήρες. Με την πάροδο του χρόνου και την ισχυροποίηση του χριστιανισμού, που έχει μέσα του το στοιχείο της εξουσίας λόγω μνηστήρων, ο Χριστός κι οι μαθητές Του φτάνουν στο νησί των Λωτοφάγων.
Πάντα όταν υπάρχει εξουσία σ  ένα χώρο και δεν ασκείται απ ένα κέντρο, είναι αδύνατο να μην υπάρξει διασταύρωσή τους. Ήταν αδύνατον οι ηγέτες των χριστιανών να μη συναντηθούν μ  αυτούς, που ασκούσαν εξουσία στο χώρο, που επεκτεινόταν ο χριστιανισμός. Λωτοφάγοι = Αμαρτωλοί = Εξουσία = Μοιχοί = 37 = Βάρβαροι = Κακούργοι. Όλοι αυτοί ήταν φιλικοί με τους συντρόφους του Οδυσσέα, όχι επειδή ήταν άνθρωποι αγαθοί, αλλά επειδή ήταν βάρβαροι, όμοιοι μ αυτούς. Η εξουσία πάντα είναι φιλική με τους Ιουδαίους, γιατί δεν απειλείται απ αυτούς. Ο εξιουδαϊσμός  της κοινωνίας ποτέ δεν απειλεί το σύστημα,  όταν δεν υπάρχει πρόβλημα στη μοιρασιά μεταξύ των δούλων. Αυτό είναι κι ο λόγος για τον οποίο οι Λωτοφάγοι δεν ήταν εχθρικοί με τους συντρόφους του Οδυσσέα, αλλά τους έδωσαν να φάνε Λωτό. Λωτός = 24 = Ρώμη = Αμαρτία. Όταν αυτοί που παίρνουν αν εξουσίες από τη Ρώμη απολαμβάνουν υπεραξίες, δεν έχουν πρόβλημα σ ό,τι αφορά τη γνώση που τους προσφέρει τα παραπάνω.

Όταν ο Πέτρος πήγε στη Ρώμη, έφαγε το Λωτό κι απολαμβάνοντας τις εξουσίες ξέχασε  και τον Κύριο και την επιστροφή στην πατρίδα. Δεν τον ενδιέφερε να γλιτώσει τους Ιουδαίους από τους ανθρώπους, που σταύρωσαν τον Κύριο. Τον ενδιέφερε να εξιουδαΐσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ώστε να πολλαπλασιάσει τις εξουσίες του. Σ αυτό το σημείο θα έλεγε κάποιος ότι ο  σκοπός επιτεύχθηκε, εφόσον στόχος ήταν να  γίνει η Ρώμη κέντρο του χριστιανισμού έχοντας ταυτόχρονα και την παγκόσμια εξουσία.  Αυτό όμως δεν ήταν το ζητούμενο, εφόσον ο Χριστός θέλει οίκο στον οποίο να είναι Κύριος.

Η κοινωνία τότε είχε δύο μεγάλα στρώματα. Υπήρχαν Έλληνες και βάρβαροι. Όσο οι Έλληνες ήταν βολεμένοι δεν τους ενοχλούσε το γεγονός ότι οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις εξιουδαΐζονταν. Με τη γνώση τους έλεγχαν τους ηγέτες των χριστιανών κι ασκούσαν τις εξουσίες τους ως Ρωμαίοι. Ο Χριστός όμως δεν επιθυμούσε αυτήν την κατάσταση, που είναι επιβαρυντική μόνο για τους φτωχούς, αλλά με τη βία πήρε τους συντρόφους Του, για να τους οδηγήσει στο νησί των Κυκλώπων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο χριστιανισμός προοδευτικά άγγιξε τα όριά του μέσα στην αυτοκρατορία. Οι φτωχές μάζες εκχριστιανίστηκαν και προς στιγμήν ήταν όλοι βολεμένοι. Ο Χριστός με το Λόγο Του περί οίκου και εξαιτίας των εντολών για παγκόσμιο προσηλυτισμό, ανάγκασε τους μαθητές Του να διεκδικήσουν την κοσμοκρατορία. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από ένα σημείο κι έπειτα υπήρχαν δύο τεράστιες δυνάμεις, που ήταν αδύνατο να μην έρθουν σε σύγκρουση, αφού κι οι δύο είχαν δυνατότητες για τη λήψη της κοσμοκρατορίας. Από τη μία πλευρά υπήρχαν οι Έλληνες που είχαν την εξουσία και τη γνώση κι από την άλλη οι χριστιανοί που ήταν ένα εξαιρετικά ομοιογενές και πολυπληθές σύνολο.

Το σφάλμα για την ανθρωπότητα ξεκίνησε από τη γη των Κικόνων, όταν οι ηγέτες των πρώτων χριστιανών, οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους Ιουδαίοι, άρχισαν να χτίζουν εσωτερική δομή μέσα στο χριστιανικό κόσμο.  Αυτό οφείλεται στην ιουδαϊκή τους παιδεία και στο πολύ χαμηλό πνευματικό τους επίπεδο. Ήταν άνθρωποι φτωχοί, αγράμματοι, θύματα των προλήψεων της εποχής και με τρομερά συμπλέγματα κατωτερότητας απέναντι στους μεγάλους φιλοσόφους της εποχής. Αυτό έχει μεγάλη σημασία και θα δούμε γιατί.

Οι μαθητές βρέθηκαν έξαφνα με μία τρομερή γνώση και χωρίς καμία ιδιαίτερη παιδεία σε προσωπικό επίπεδο, ώστε να έχουν δυνατότητα να διακριθούν. Αν ο Χριστός έδινε τη γνώση σ έναν άντρα της παιδείας του Πλάτωνα, τα πάντα θα λειτουργούσαν υπέρ των ανθρώπων. Ο Πέτρος ήταν αδύνατο να λάμψει μέσα στην κοινωνία παίρνοντας δόξα  βασιλιά. Είδε τη γνώση σαν ευκαιρία να ξεφύγει από τη μιζέρια του και δεν την παρέδιδε. Του ήταν αδύνατο να παραδώσει τη γνώση σ ένα λαμπρό φιλόσοφο και να τον κάνει λαμπρότερο κρατώντας για τον εαυτό του τη δόξα ενός κασετόφωνου. Χρησιμοποίησε τη δύναμη του Λόγου και δελέασε Ιουδαίους μ εξουσίες, ώστε να στήσουν ένα μηχανισμό όμοιο με τη συναγωγή. Πήρε από τον ιουδαϊκό κόσμο έτοιμους δούλους κι αντικατέστησε τις εντολές του Μωυσή με το Λόγο του Χριστού. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, ο ίδιος έγινε μνηστήρας, ενώ ο χριστιανισμός απέκτησε πανίσχυρο ιερατείο, του οποίου η ταπεινή καταγωγή και τα ταπεινά κίνητρα δεν επέτρεπαν σε καμία περίπτωση να εγκαταλείψει  τις εξουσίες.

Όταν έφτασε ο Οδυσσέας στο νησί των Κυκλώπων για τη μεγάλη σύγκρουση με τον υιό του Ποσειδώνα, ήταν πιο δυνατός απ  ό,τι περιγράφει η Οδύσσεια, αλλά οι σύντροφοί του πλήρωσαν το μεγάλο τίμημα. Όταν ο χριστιανικός κόσμος διεκδικούσε την κοσμοκρατορία, ήρθε σε σύγκρουση μ αυτούς που ήδη την είχαν και δεν εννοούσαν να την εγκαταλείψουν. Κύκλωπες = Σοφοί = 33 = Τρίαινα = Αχιλλέας. Ο ισχυρότερος απ αυτούς ήταν ο υιός του Ποσειδώνα ο Πολύφημος. Αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι το τότε υπάρχον σύστημα ήταν δημιούργημα της εμφάνισης του Αλεξάνδρου κι αυτοί που το στήριζαν ήταν οι Έλληνες, που θυσιάζονταν ακολουθώντας τη μοίρα του Αλεξάνδρου. Οι σοφοί εκείνου τους συστήματος ήταν άνθρωποι της ελληνικής παιδείας που, επειδή υπηρετούσαν το σύστημα, ήταν Νεκροί = 33. Όλοι αυτοί ήταν οι Κύκλωπες κι όλοι τους είχαν μία προσωπική φιλοσοφία για το πως πρέπει να λειτουργεί το σύστημα. Ο πιο ισχυρός απ όλους ήταν ο Αλέξανδρος. Πολύφημος = 45 = Αλέξανδρος = Μεσσίας.

Οι Κύκλωπες παρουσιάζονται πολλοί, τεράστιοι και μονόφθαλμοι για τους λόγους  ότι οι άνθρωποι που έχουν την ελληνική παιδεία, δεν έχουν ποτέ ταυτόσημη άποψη, όταν ζουν σ έναν κόσμο, όπου δεν υπάρχει η τέλεια λύση για τα προβλήματα των ανθρώπων. Ο καθένας αναπτύσσει τη δική του προσωπική άποψη, άσχετα αν για διάφορους λόγους υπηρετεί την πιο αποδεκτή και συμφέρουσα. Οι Κύκλωπες είναι τεράστιοι, γιατί όπου υπάρχει κοινωνία που συντίθεται από ανθρώπους με διαφορετικό επίπεδο γνώσης, υπάρχει το φαινόμενο του γιγαντισμού.

Ο Πλάτωνας στην Αθήνα ήταν ένας άνθρωπος, ενώ στα ελληνιστικά βασίλεια ήταν ένας Γίγαντας, αφού η γνώση παρέμενε γνώση ενός ανθρώπου, αλλά το σώμα του ήταν έξω από την ανθρώπινη λογική. Οι πλατωνιστές μπορεί να ήταν χιλιάδες και η γνώση του ενός ανθρώπου είχε τη δύναμη χιλιάδων. Οι Κύκλωπες ήταν μονόφθαλμοι και βέβαια πλεονεκτούσαν απέναντι στους υπόλοιπους και δε συνέβαινε  το αντίθετο. Είχαν επαφή με την αλήθεια σ έναν κόσμο που ήταν τυφλός. Τυφλοί άνθρωποι = 72 = Μωσαϊκός νόμος = Καρπός σαπρός = Τεθλιμμένη οδός. Οι άνθρωποι αιώνες τώρα παραμένουν τυφλοί, γιατί όπως τόνισε ο Χριστός, επιτρέπουν σε τυφλούς να τους οδηγούν και γι αυτό βρίσκονται διαρκώς στο βόθυνο. Βόθυνος = 37 = Μοιχεία = Βάρβαροι.
Οι Κύκλωπες που αντιπροσωπεύουν τους σοφούς εκείνης της εποχής, είχαν την επαφή με την αλήθεια και η γνώση τούς επέτρεπε να ζουν χωρίς φόβο. Είχαν τη γνώση που σήμερα έχει ένας σοφός, αλλά τους έλειπε η γνώση της τεχνολογίας. Υστερούν σε σχέση με τον τέλειο άνθρωπο κατά έναν οφθαλμό και σύμφωνα με την επιστήμη έχουν μειωμένη την ικανότητα της όρασης κατά το 1/5. Επιβεβαιώνουν έτσι το Μυστικό Σχέδιο, που θέλει οι τέλειοι άνθρωποι να γεννηθούν, αφού βαδίσουν δύο φορές την πορεία προς το πέμπτο βήμα. Όταν ο Πολύφημος λέει ότι δε φοβάται τον Αιγιόχο Δία, λέει την αλήθεια και δε βλασφημεί. Αν δεν τυφλωθεί ο Κύκλωπας, ο Αιγιόχος Δίας είναι ανίσχυρος να του κάνει κακό, αφού γνωρίζει πολύ καλά ο ένας τον άλλο. Αιγιόχος Δίας = Πνευματικά δικαιώματα = Οικοδεσπότης = Σαπρόν δένδρον = 70, όταν, Τυφλός άνθρωπος = Καρπός σαπρός = 72.

Όταν ένας σοφός άνθρωπος βλέπει τι συμβαίνει γύρω του δε φοβάται την παγίδευση. Ο Αιγιόχος έχει ισχύ απέναντι στους δούλους του οίκου και όχι στους Γίγαντες της βασιλείας. Είναι δυνατόν ο Σωκράτης να φοβηθεί το Θεό που τον λατρεύει; Είναι δυνατό να γίνει δεσπότης και να τρέμει την οργή Του; Αγαπά το Θεό, αλλά δούλος δε γίνεται. Ο Οδυσσέας μπαίνει στο σπήλαιο του Πολύφημου έχοντας δύο μάτια μαζί με τους συντρόφους του. Στο σπήλαιο έχουμε δηλαδή ένα Χριστό, που βλέπει τα πάντα.. έχουμε επίσης  έναν Αλέξανδρο, που μειονεκτεί στη γνώση και τους συντρόφους του Οδυσσέα, που θεωρητικά βλέπουν, ενώ στην πραγματικότητα είναι τυφλοί.

Ο Κύκλωπας είναι πιο δυνατός από τους συντρόφους του Οδυσσέα για το λόγο ότι : ο Χριστός είναι ήδη νεκρός και βοηθά όσο είναι δυνατό να βοηθήσει ο Λόγος Του. Ο Χριστός παρουσιάζεται αδύναμος, γιατί η σύγκρουση Βασιλέως και Κυρίου είναι ευνοϊκότερη για το βασιλιά, όταν πρόκειται για τη λήψη εξουσίας. Όταν δηλαδή το χριστιανικό ιερατείο διεκδίκησε την κοσμοκρατορία, η μεγάλη μάχη έγινε στην Αλεξάνδρεια = Σπήλαιον = 45 = Άνω κόσμος. Ο Κύριος κι ο Βασιλεύς συγκρούστηκαν μακριά από τα μάτια των ανθρώπων για την εξουσία. Οι Ιουδαίοι ιερείς ήταν αδύναμοι εμπρός στους σοφούς, που προστάτευαν την εξουσία του βασιλιά. Ο Αλέξανδρος = 45 = Πολύφημος, κατασπάραξε πολλούς συντρόφους του Οδυσσέα πριν τυφλωθεί. Αυτό σημαίνει ότι οι σοφοί έβλεπαν τους στόχους των δούλων και τους έφεραν σ εξαιρετικά δύσκολη θέση. Επειδή ακριβώς η εξουσία που διεκδικούσαν ήταν μεγάλη, αναγκάστηκαν να υποβληθούν σε μέγιστες θυσίες για τη λήψη της. Η υποχρεωτική αγαμία, η σιδηρά πειθαρχία, ήταν αποτελέσματα των απαιτήσεων ανθρώπων που έβλεπαν τι συμβαίνει. Όμως ακόμα κι αν έκαναν ότι τους ζητούσαν, ήταν αδύνατο να εγκαταλείψουν οι σοφοί τη βασική τους φιλοσοφία για την ελευθερία, τον έρωτα κλπ.

Back to content | Back to main menu