Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Σ αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Οδυσσέας και κάνει την αποφασιστική δωρεά, που οδηγεί στην τραγωδία. Ο Χριστός, επειδή έδωσε τα δικαιώματα στους Αποστόλους, δεν επέτρεψε σε κανένα να νερώσει τον άκρατο οίνο. Οι σοφοί όταν γεύτηκαν εκείνο τον άκρατο οίνο, μέθυσαν κι έπαψαν να λειτουργούν με το συνηθισμένο τρόπο. Οι χριστιανοί τους έδωσαν τον οίνο κι εξουσίες. Άνοιξαν λοιπόν τις πύλες της δομής τους και σε σοφούς με ελληνική παιδεία, επειδή έβλεπαν ότι ήταν επικίνδυνο να πολεμούν ανθρώπους με γνώση. Το τραγικό για τους ανθρώπους ήταν ότι εκείνοι οι σοφοί έγιναν μέθυσοι λόγω οίνου. Μέθυσοι = 42 = Εθνικοί. Άκρατος οίνος = Οίκος του Θεού = 61. Έτσι τους παρέσυραν να πραγματοποιήσουν το  αμάρτημα που απέφευγαν, όταν δεν ήταν μέθυσοι. Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Δένδρον σαπρόν, Καρπός σαπρός = Τυφλοί άνθρωποι = 72.

Η τύφλωση ήταν αποτέλεσμα της μέθης και της αδυναμίας αντίδρασης. Από τη στιγμή που ο Κύκλωπας τυφλώθηκε, αλλά είχε τη δυνατότητα ν αντιδράσει, έστω και τυφλός, άρχισε να καλεί βοήθεια. Όταν το χριστιανικό ιερατείο άρχισε να κατακτά των γνώση της Αλεξάνδρειας, ο Αλέξανδρος που ήταν όλοι οι άνθρωποι της βασιλείας, άρχισαν να καλούν σε βοήθεια όλους τους σοφούς του κόσμου απέναντι στην απειλή τους σκότους. Μόνον οι σοφοί εκείνης της εποχής μπορούσαν θεωρητικά να σταματήσουν την άσχημη κατάσταση που ακολουθούσε. Πώς όμως μπορούσαν να σταματήσουν την κατάσταση, όταν ο Χριστός εμφανίζεται Βασιλεύς και Κύριος συνεχίζοντας το έργο του Αλεξάνδρου; Ο χριστιανισμός είχε ήδη ως κέντρο τη Ρώμη και η μάχη, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, πρόσθετε σ αυτήν ισχύ.

Η Ρώμη ήταν δημιούργημα του Αλεξάνδρου κι οι φωνές του δεν είχαν κανένα νόημα, αφού κανένας δεν αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει. Φωνάζει η Ρώμη για βοήθεια τη στιγμή που συγκεντρώνει ισχύ; Ο Οδυσσέας έδωσε ψεύτικο όνομα λέγοντας την αλήθεια. Ο “Κανένας” τύφλωσε τον Πολύφημο κι εξαιτίας του δεν πήρε καμία βοήθεια ο Κύκλωπας. Κανένας = Πάπας = Βατικανό = 25, κι αυτός είναι που παίρνει το θρόνο του Αλεξάνδρου. Μακεδών = Ρώμη = Αμαρτία =  24.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα που έπρεπε να ξεπεραστεί μετά την τύφλωση του Κύκλωπα, ήταν η έξοδος από το σπήλαιο. Οι Ιουδαίοι πήραν την κοσμοκρατορία μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά δεν είχαν ελπίδες να επιβιώσουν ως σύστημα, αφού ο οίκος έχει σταθερά χαρακτηριστικά και έχει αδυναμία στην επέκταση. Αυτό που έκαναν ήταν εκείνο που περιγράφεται στα Έπη. Νίκησαν τη βασιλεία κι αφού τύφλωσαν τον Αλέξανδρο, τον εκμεταλλεύτηκαν. Σ όλο το χώρο έξω από τον οίκο χρησιμοποίησαν την έννοια της βασιλείας κι έδωσαν στο Χριστό εικόνα όμοια με του Αλεξάνδρου.

Η εκκλησία επέτρεψε τη διασπορά λογοτεχνημάτων με θέμα τον Αλέξανδρο, ώστε να παγιδεύονται οι άνθρωποι που προσηλυτίζονται. Μαθαίνουν οι άνθρωποι για τον νικητή και όμορφο βασιλιά Αλέξανδρο και η εκκλησία παρουσιάζει με την ίδια εικόνα το Χριστό. Επεκτείνεται η βασιλεία του Χριστού αλλά η τραγωδία είναι ότι επεκτείνεται και ο οίκος Του λόγου του εξιουδαϊσμού. Όταν ο τυφλός Αλέξανδρος παραμέρισε τους Έλληνες = Λίθος = 34, για να βγει το ποίμνιο από το σπήλαιο, επέτρεψε στους Ιουδαίους να βγουν στην κοινωνία με γνώση και εικόνα ανάλογη των ανθρώπων που ακολουθούσαν το Μεσσία. Ο κριός, που εγκαταλείπει τελευταίος το σπήλαιο και  μεταφέρει τον Οδυσσέα, είναι η μορφή του θνητού Αλεξάνδρου που θυσιάστηκε. Υπάρχει ο Ποσειδώνας ως Πατέρας, Θεός της θάλασσας, κι ο Αλέξανδρος ή Πολύφημος ως Μεσσίας, που προέρχεται από τον ελληνικό κόσμο. Σε σχέση με την ανθρωπότητα η αθάνατη μορφή τού Αλεξάνδρου είναι όμοια μ αυτήν του ποιμένα και του ποιμνίου. Όμως επειδή ο Αλέξανδρος υπήρξε θνητός, συνεπώς μέλος του ποιμνίου, είναι ο κριός. Έτσι συνδέονται αυτές οι τρεις μορφές. Ο Χριστός θυσιάστηκε 33 ετών ως Βασιλεύς, ενώ ήταν Κύριος, ώστε να μπορέσει να περάσει κάτω απ τα χέρια του Πολύφημου χρησιμοποιώντας τον κριό.  Κριός = 33.

Ο Οδυσσέας στη συνέχεια προκαλεί τον Πολύφημο, ώστε να δυσχεράνει τη θέση των δούλων, όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι πέτρες που πετά στη θάλασσα, δεν είναι τίποτε άλλο από Έλληνες, που ζητούν ολοένα και μεγαλύτερες θυσίες από τους δούλους της εκκλησίας. Έπρεπε οι δούλοι ν αγγίξουν τα όρια του βασανισμού που είναι δυνατό ν αγγίξει ο άνθρωπος για να λάβουν εξουσίες. Έπρεπε να είναι αξιολύπητοι μέσα στην αθλιότητά τους. Ήταν αναγκαίο οι χειρότεροι άνθρωποι της κοινωνίας ν  αναρριχώνται στις ανώτατες βαθμίδες και να τιμωρούνται με το σκληρότερο τρόπο .. θρασύδειλοι, άθλιοι, βρωμιάρηδες, άγαμοι και κομπλεξικοί..  δούλοι που δεν υπήρξαν ούτε θα υπάρξουν ξανά στον κόσμο όμοιοί τους.

Από τη στιγμή που τυφλώνεται ο γιος του Ποσειδώνα, τα πάντα αρχίζουν και γίνονται δύσκολα για τους Ιουδαίους. Ο Θεός δε δέχεται τη θυσία του κριού κι ο εφιάλτης ακολουθεί. Είναι αδύνατον να δεχτεί ο Θεός τη θυσία του κριού γιατί δεν έχει νόημα. Όταν οι δούλοι ασκούν εξουσίες και μετατρέπουν τους  ανθρώπους σε δούλους δεν έχει αξία η δωρεά του Λόγου Του Χριστού που οδηγεί σχεδόν πάντα στη θυσία. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα η κοσμοκρατορία ανήκει στους χριστιανούς κι οι Έλληνες αρχίζουν σταδιακά να εξαφανίζονται. Είναι θέμα χρόνου να έρθει ο αυτοκράτορας της Ρώμης σ επαφή με το ιερατείο και να ζητήσει την υποστήριξή του, ώστε να μπορεί ο ίδιος να υφίσταται. Οι Ιουδαίοι έχουν την τελευταία ευκαιρία να επιστρέψουν στην Ιθάκη. Μέχρι εκείνο το σημείο υποτίθεται πως δομούσαν συστήματα εξουσίας, για να πολεμήσουν την εξουσία των εθνικών. Από τη στιγμή που οι εθνικοί παραδίδονται, θεωρητικά δεν υπάρχει κανένας λόγος να διατηρείται η εξουσία. Ο δούλος του Κυρίου, Πέτρος, πήρε την κοσμοκρατορία και το μόνο που απομένει είναι να μοιράσει τη γνώση στο ποίμνιο και ν αυτοκαταργηθεί. Αυτοί που υποτίθεται αδικούσαν τους χριστιανούς, εξαιτίας της πίστης τους στο Λόγο του Χριστού, δεν υπήρχαν. Άνθρωποι του Χριστού είχαν πλέον την εξουσία που Τον σταύρωσε.

Από τη στιγμή που εξοντώθηκε ο Κύκλωπας, ο Οδυσσέας κατευθύνεται προς την Αιολία. Σ αυτό το μεσοδιάστημα ο Ποσειδώνας δεν είναι απειλητικός, γιατί τα πάντα εξαρτώνται από τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του. Ο Ποσειδώνας μισεί τον Οδυσσέα από τη στιγμή που τύφλωσε το γιο του, αλλά δεν είναι δυνατό να δράσει πριν ο Οδυσσέας εκδηλώσει τις προθέσεις του και πραγματοποιήσει το λάθος. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός κι οι σύντροφοί Του κατόρθωσαν κι εξιουδάϊσαν τους σοφούς στη μεγάλη μάχη. Τους έβαλαν μέσα στον οίκο, όπου υποχρεωτικά υπάρχουν μόνον τυφλοί. Όταν μπαίνει κάποιος μέσα στον οίκο και τον οδηγεί ο τυφλός Πέτρος, είναι υποχρεωμένος να φέρεται σαν τυφλός, ακόμα κι αν βλέπει. Ο Ποσειδώνας που είναι ο Θεός της θάλασσας, πέτυχε μέσω του Αλεξάνδρου και της φιλοσοφίας να δώσει το φως σ αρκετούς ανθρώπους κι αυτή ήταν η δόξα του.

Οι Ιουδαίοι προκαλούν το μίσος του Ποσειδώνα, γιατί τυφλώνουν το γιο του, υπηρετώντας την έννοια του “οίκου”. Είναι απαραίτητο να τυφλωθούν οι άνθρωποι, όσο διάστημα γίνεται ο πόλεμος των κόσμων για τη λήψη της εξουσίας. Ο Ποσειδώνας δεν μπορεί ν αντιδράσει, γιατί θα πρέπει να δει τι σκοπό έχουν αυτοί, που τυφλώνουν τους ανθρώπους. Αν ο κόσμος παίρνει τη μορφή του οίκου κι οι δούλοι με την εξουσία που διαθέτουν αυτοκαταργούνται και μοιράζουν γνώση δίνοντας το φως στους ανθρώπους, δεν υπάρχει πρόβλημα για τον Ποσειδώνα. Στο δικό του έργο προστίθεται και το έργο του Κυρίου. Οι άνθρωποι αποκτούν το φως τους κι εκτιμούν και το έργο του Ποσειδώνα. Είναι αδύνατο να εκτιμηθεί το έργο του Χριστού, χωρίς το ίδιο να συμβεί και σ αυτό του Αλεξάνδρου από τη στιγμή που λειτουργούν συμπληρωματικά.

Ο Οδυσσέας φτάνει στο νησί του Αιόλου όταν ο Κωνσταντίνος υιοθετεί ως επίσημη θρησκεία το χριστιανισμό κι ο ίδιος γίνεται ελέω Θεού αυτοκράτορας. Από εκείνη τη στιγμή θεωρητικά το Μυστικό Σχέδιο θα έπρεπε να λήξει, γιατί ο κόσμος της βασιλείας υποτάσσεται στους δούλους του Κυρίου και η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του Χριστού. Εκείνη τη στιγμή αποθεώνεται ο Χριστός ως Βασιλεύς κι αυτό που απομένει, είναι να γυρίσει στον οίκο Του, ώστε να πάρει την κοσμοκρατορία και ν αποθεωθεί ως Κύριος στην Ιθάκη. Η αποθέωση του Χριστού είναι η απόδειξή παγκοσμίως της ταυτότητας του ως Υιού του Θεού. Αυτό είναι δυνατόν να συμβεί γιατί όλη η γνώση που υπάρχει στον κόσμο, είναι με τέτοιον τρόπο δοσμένη, ώστε να προσαρμόζεται στον Υιό. Ο Αλέξανδρος αποθεώθηκε, όταν η παγκόσμια γνώση προσαρμόστηκε στο πρόσωπό του. Ο αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν διάδοχος του Αλεξάνδρου, επομένως διαχειριστής της εξουσίας του. Ο Χριστός με την πορεία Του μέσα στο χρόνο και τις μάχες που κέρδισε ο Λόγος Του, έφτασε στο σημείο της αποθέωσης, δηλαδή στη συνάντησή του με τον Αλέξανδρο. Ενώ η αποθέωση αφορά γενικά τον Υιό, σ αυτήν την περίπτωση σχετίζεται αποκλειστικά με τις ιδιότητες του Υιού. Αποθεώθηκε ο Βασιλεύς Αλέξανδρος και γεννήθηκε η Ρώμη. Ο Χριστός ως Βασιλεύς αποθεώθηκε στο Σταυρό, αλλά ως Κύριος αποθεώθηκε, όταν ο θρόνος της Ρώμης τέθηκε κάτω από την εξουσία των δούλων Του. Αυτή η αποθέωση των δύο ιδιοτήτων του Υιού συμβαίνει Άνωθεν, αφού εκεί βρίσκεται το σύνολο της Σοφίας, επομένως ο Θεός.

Όταν συμβαίνει αυτή η αποθέωση δεν υπάρχει γνώση, που να μην την επιβεβαιώνει και να μην υποτάσσεται σ αυτήν. Σ αυτό το σημείο δεν υπάρχει άνθρωπος οποιασδήποτε γνώσης, που ν αμφισβητεί το παραμικρό. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, που να υποστηρίζουν μέσω των γραφών κάποιο πρόσωπο, είτε τον Αλέξανδρο είτε το Χριστό αμφισβητώντας την αντίθετη άποψη. Είτε πρόκειται για Έλληνες είτε για Ιουδαίους, ο Χριστός είναι ο Υιός Βασιλεύς και Κύριος. Ο Αίολος που κατοικεί στην Αιολία, είναι η προηγούμενη εικόνα του Υιού, που γνώρισε τη μερική αποθέωση, εφόσον ήταν μόνο Βασιλεύς. Αίολος = 33 = Αχιλλέας = Σοφοί, ενώ, Αιολία = Θεός = Σοφία = 28 = Σιών = Κοιλιά.

Όταν ο Αίολος συναντιέται με τον Οδυσσέα μέσα στην Αιολία, οι δύο ιδιότητες του Υιού ταυτίζονται κι ένας είναι πλέον ο Υιός Βασιλεύς και Κύριος ο τριαντατριάχρονος  Υιός του Θεού. Αχιλλέας = 33 = Εμμανουήλ = Τρίαινα = Ήλιος. Το νησί προστατεύεται από χάλκινα τείχη γιατί η Σοφία του Θεού δεν μπορεί να είναι εύκολα προσεγγίσημη, αφού υπάρχει Κύριος. Από τη στιγμή που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο, του οποίου η εξέλιξη απαιτεί εξουσία σ ό,τι αφορά τη διαχείριση γνώσης, τα τείχη είναι απαραίτητα, ώστε να μπαίνουν μέσα, μόνο όσοι υπηρετούν το Σχέδιο. Χάλκινα τείχη = Φιλοσοφία = 48 = Λαός του Θεού = Παρθένος, όταν, Αιολία = Άμωμος = Σιών = 28.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, η Αιολία είναι η εικόνα του Υιού του Θεού, μέσα στην οποία κρύβεται η γνώση. Ανάλογα με το χρόνο κατά τον οποίο αυτή είναι ορατή, έχει διαφορετικό Κύριο, αφού δύο είναι οι εμφανίσεις του Υιού. Ο ιπποτάδης Αίολος είναι ο βασιλιάς Αλέξανδρος, τη στιγμή που ο Χριστός αγγίζει τη Θέωσή Του, ενώ ο Χριστός σήμερα είναι Βασιλεύς και Κύριος. Ιπποτάδης Αίολος = 84 = Βασιλεύς Αλέξανδρος = Θεϊκός Χριστός = Υιός της παρθένου = Υπερίωνας Ήλιος. Εμάς μας ενδιαφέρει σ αυτό το σημείο αυτός που συναντά ο Χριστός και όχι αυτός που συναντά ο σύγχρονος άνθρωπος και άρα ο βασιλιάς Αλέξανδρος. Ο Αίολος μέσα στο νησί του είχε την τέλεια κοινωνία, που αποτελείται μόνον από τους γιους και τις κόρες του, που είναι παντρεμένοι μεταξύ τους. Αυτή η κατάσταση που φαίνεται αιμομεικτική, περιγράφει την πραγματικότητα, αφού Άνωθεν εκεί που βρίσκεται ο Θεός το σύνολο των θηλυκών συστημάτων είναι “σάρκα μία” με το πνεύμα του Μεσσία. Έξι κόρες = 48 = Φιλοσοφία = Ωραία Ελένη = Παρθένος, ενώ, Έξι υιοί = Αλέξανδρος = Μεσσίας = Πνεύμα Άγιον = Άνω κόσμος. Στην Αιολία το σύνολο των θηλυκών συστημάτων, που είναι δημιουργήματα του Θεού, είναι ιδανικά, επειδή οι εξουσίες τους διαπνέονται από το πνεύμα του Μεσσία. Μέσα στην Αιολία βρίσκεται η θεϊκή μορφή του Αλεξάνδρου, που είναι εξιδανικευμένη.

Η διαφορά μεταξύ Πολύφημου κι Αιόλου βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Πολύφημος είναι μέχρι ενός σημείου βάρβαρος. Αυτό γίνεται, γιατί τα ελληνιστικά βασίλεια έχοντας μέσα τους την εξουσία, έδιναν άλλη όψη στον Αλέξανδρο απ αυτήν, που θεωρείται ιδανική. Οι διωγμοί των χριστιανών και η εξουσία πάνω στους ανθρώπους ήταν έργα του Πολύφημου και της εικόνας του κοσμοκράτορα, που ακολούθησε τον Αλέξανδρο κι οπωσδήποτε απέχουν πολύ από τη συμπεριφορά του Υιού του Θεού.

Η Αιολία παρουσιάζεται ως πλωτό νησί, γιατί συνδυάζει τις δύο γνώσεις, που γεννούν τις δύο ιδιότητες του Υιού. Είναι νησί, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να νικηθεί η δομή της από τη θάλασσα κι είναι πλωτή, γιατί η ελληνική γνώση τής δίνει τη δυνατότητα να μετακινείται μέσα στη θάλασσα. Στο διάστημα κατά το οποίο ο Οδυσσέας βρίσκεται πάνω σ αυτήν κι αποκαλύπτει την ταυτότητά του, αυτή δεν παραμένει σταθερή, αλλά κινείται. Αυτό είναι απαραίτητο για το Σχέδιο και θα δούμε γιατί.

Όταν οι χριστιανοί έκαναν κέντρο τους τη Ρώμη, ο Οδυσσέας μπήκε στην Αιολία, όταν αυτή βρισκόταν στη θέση της Ρώμης. Από εκείνη τη στιγμή κι ως την εποχή του Κωνσταντίνου η Αιολία μετακινείται προς την ανατολή και φτάνει στη θέση της Νέας Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης. Αυτό σημαίνει ότι, όταν ο Οδυσσέας πήρε όλα τα εφόδια για να επιστρέψει στην πατρίδα του, το κέντρο του χριστιανισμού βρισκόταν στη Νέα Ρώμη. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί έπρεπε να μείνει πανίσχυρη η Ρώμη. Η ανάγκη αυτή ξεκινά από το γεγονός ότι ναι μεν ο αυτοκράτορας έγινε ελέω Θεού άρχων, αλλά η βασιλεία κι οι Έλληνες που ακόμα υπάρχουν, δεν παύουν ν απειλούν τον οίκο. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο οίκος και το βασίλειο συνυπάρχουν κι αυτό κάνει την κατάσταση προβληματική.

Ο Αίολος σφάζει τον εννιάχρονο ταύρο, ώστε να βοηθήσει τον Οδυσσέα να επιστρέψει. Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος του Αλεξάνδρου είχε ήδη τελειώσει και η θυσία του ταύρου αποσκοπούσε στον περιορισμού των τάσεων που δημιουργεί η ελληνική παιδεία. Εφόσον υπήρχαν δούλοι που δήθεν υπηρετούσαν την υπόθεση της Λύτρωσης, που είναι δυνατή μέσω του Λόγου του Χριστού, τους παραδόθηκε ο έλεγχος της παγκόσμιας γνώσης και τους δόθηκε υποτίθεται η γνώση να ελέγχουν τις τάσεις που δημιουργούν όλες οι υπόλοιπες, ώστε να κυριαρχήσει η τέλεια. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που αναγνωρίστηκε παγκόσμια  ο Χριστός, ο άνεμος είναι ένας κι είναι ο άνεμος, που προκαλείται από το Χριστό. Άνεμος = 28  = Σοφία = Θεός. Αυτός ο άνεμος είναι δυτικός και συνδέεται με την κοσμοκρατορία, αφού σ αυτόν υποτάσσεται ο Αλέξανδρος. Δυτικός άνεμος = 60 = Κοσμοκρατορία. Οι ιερείς του χριστιανισμού από τη στιγμή που πήραν την κοσμοκρατορία έπρεπε να φερθούν σαν βασιλιάδες και να κάνουν τη δωρεά προς όλους τους ανθρώπους. Από τη στιγμή που οι φιλόσοφοι, όποια τάση κι αν υπηρετούσαν, αναγνώριζαν το Χριστό, έπρεπε να δώσουν στους ανθρώπους την τέλεια γνώση του Χριστού μέσω του ελέγχου της παιδείας. Ο άνθρωπος δεν έπρεπε πλέον να συγκεντρώσει τεράστιες ποσότητες γνώσης και ν αναζητά την αλήθεια, επειδή η αλήθεια είναι προσιτή και η τέλεια γνώση σε περιορισμένο όγκο. Ζέφυρος = 39 = Βασιλεύς = Εταίροι = Διάβολος.

Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η σημασία αυτών που αναφέραμε πιο πάνω, σχετικά με τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε η χαμηλή ποιότητα των ιερέων ως ανθρώπων, οι οποίοι ζήλεψαν τη δόξα του Χριστού. Αυτοί είδαν ότι η θυσία τους δεν είχε αποτέλεσμα. Πώς να κάνει δωρεά ένας μίζερος άνθρωπος; Πώς να δράσει σαν βασιλιάς όταν έχει θυσιαστεί, για να γίνει υψηλόβαθμος δούλος; Μπορούσε ένας σακάτης δούλος, που παριστάνει το σπουδαίο, να μιλήσει για την ισότητα και την αγάπη; Εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου κι αλλάζει το σύνολο του κόσμου. Αποφασίζουν να υπερασπιστούν τον οίκο προστατεύοντας τις θέσεις τους. Αυτό το κάνουν με τη χρησιμοποίηση της εξουσίας που τους δόθηκε πάνω στη γνώση, ώστε να είναι ορατή μόνον η τέλεια που είναι ο Λόγος του Χριστού. Ενώ τους δόθηκε η ελληνική φιλοσοφία, για να προωθήσουν το Λόγο του Χριστού, αυτοί μέσω της φιλοσοφίας προστάτευσαν την αθλιότητά τους. Έδωσαν στους φτωχούς τον άκρατο οίνο τους τύφλωσαν κι έκαναν συνενόχους τούς ανθρώπους, που είχαν γνώση. Ενώ ο Οδυσσέας πλησίαζε την Ιθάκη, αυτοί άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, μ αποτέλεσμα να χαθεί κάθε ελπίδα επιστροφής. Αφού συνέβη αυτό, δεν είναι δυνατό να γυρίσει ο Οδυσσέας πίσω στην Ιθάκη όσο κι αν το επιθυμεί, αν δεν περάσει πρώτα από τον κάτω κόσμο. Ο κόσμος πήρε τα χαρακτηριστικά οίκου κι εξαιτίας των Ελλήνων, που υπερασπίστηκαν την εξουσία, μπήκαν μέσα στον οίκο όλοι οι μνηστήρες ακόμα κι οι ισχυρότεροι. Επειδή ο οίκος στηρίζεται στο Λόγο του Χριστού και οι δούλοι παίρνουν απ  Αυτόν εξουσίες, άσχετα αν η Οδύσσεια συνεχίζεται, ο Οδυσσέας βρίσκεται ταυτόχρονα και στον οίκο του τιμωρώντας τους μνηστήρες. Αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται, γιατί ο χριστιανισμός μετά τον Κωνσταντίνο άγγιξε την κοσμοκρατορία, έστω κι αν είχε συνέταιρους τους Έλληνες της βασιλείας. Ο Χριστός από εκείνη τη στιγμή δρα ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές καταστάσεις εκμεταλλευόμενος τη διπλή ιδιότητά Του.

Σ αυτό το σημείο τελειώνει το πρώτο επίπεδο της Οδύσσειας, αφού ο Χριστός κατόρθωσε να μπει ως Βασιλεύς μέσα στα τείχη και ταυτόχρονα να ελέγχει το χώρο που αυτά προστατεύουν. Ενώ μέχρι αυτό το σημείο ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του αγωνίζονται μέσα σ έναν κόσμο, που προϋπάρχει της περιπέτειάς τους, ό,τι ακολουθεί είναι αποτέλεσμα των λαθών των δούλων. Ο Οδυσσέας πλέον κινδυνεύει σοβαρά μέσα στη  θάλασσα εξαιτίας του Ποσειδώνα, αλλά και στη στεριά εξαιτίας των δούλων.

Η Επιστροφή στην Αιολία γίνεται το 800 μ.Χ, όταν ο Αίολος δεν δίνει πια καμία ευκαιρία στο θεομίσητο πλέον Οδυσσέα. Όταν ισχυροποιήθηκε η Ρώμη οι δούλοι απολάμβαναν εξουσίες και δεν είχαν καμία διάθεση να επιτρέψουν την επανεμφάνιση της απειλητικής γι αυτούς βασιλείας. Οι ασκοί του Αιόλου σκόρπισαν το θάνατο, την απελπισία κι έφεραν το Μεσαίωνα. Ασκοί του Αιόλου = 61 = Άκρατος οίνος = Οίκος του Θεού = Θεός Ήλιος, ενώ ο ιπποτάδης Αίολος δεν είναι πλέον ο ελαστικός Αλέξανδρος, αλλά ο φοβερός και τρομερός Υπερίωνας που συνδέεται με τον Ιησού. Ιπποτάδης Αίολος = Υπερίωνας Ήλιος = 84. Όταν ο Ήλιος είναι φωστήρας ενός συστήματος ξηράς, είναι τόσο ισχυρή η εξουσία του, ώστε σε περίπτωση που δεν είναι παρών και οι δούλοι είναι άθλιοι, είναι προτιμότερο για τον άνθρωπο να πεθάνει.

Μετά τη δεύτερη προσέγγιση του Οδυσσέα στην Αιολία τελειώνει η Οδύσσεια σαν περιγραφή, όσων συμβαίνουν στον κόσμο και ο Οδυσσέας βρίσκεται στον οίκο του τιμωρώντας τους μνηστήρες, αλλά αδυνατώντας να βγει έξω απ αυτόν. Ο κόσμος έχει αλλάξει μορφή κι όσοι βρίσκονται μέσα στον οίκο, τιμωρούνται, ενώ οι υπόλοιποι δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί το τόξο του κι εξοντώνει τους μνηστήρες μέσα στον οίκο, ενώ, όσον αφορά τη βασιλεία, επειδή ελέγχει τη γνώση, δρα ως Φιλοκτήτης μέσα στο Δούρειο Ίππο. Μέσα στον οίκο χρησιμοποιεί το τόξο του, ενώ έξω απ αυτόν το τόξο του Ηρακλή. Τόξον του Ηρακλέως = Πνευματικά δικαιώματα = 70, ενώ, Τόξον του Οδυσσέως = Χριστιανισμός = Ακάνθινος στέφανος = Αιώνιος Κόλασις = Βασιλεία των βαρβάρων = Πνεύμα της αλήθειας = 81, όταν, Παράκλητος = Κάτω κόσμος = 43.

Η συνέχεια της Οδύσσειας αφορά μία άλλη κατάσταση που βιώνουν οι άνθρωποι όλων των εποχών εξαιτίας του Λόγου του Χριστού, χωρίς να μπορούν να επέμβουν σ  έναν κόσμο, που ήδη έχει δομηθεί. Ο Χριστός κι όλοι όσοι αντλούν γνώση απ Αυτόν προσπαθούν να επιστρέψουν στην Ιθάκη,  χωρίς να έχουν τη δυνατότητα ν  αλλάξουν τον κόσμο. Το περίεργο σ  αυτήν την πορεία βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είτε πριν από την κοσμοκρατορία του χριστιανισμού είτε μετά απ  αυτήν την ακολουθούν. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος είναι δομημένος από τον Αλέξανδρο ή το Χριστό. Σημασία έχει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα επέμβασης. Αυτή η δυνατότητα δόθηκε μόνο σε μία στιγμή στους ιερείς, που ήρθαν για πρώτη φορά σ επαφή με την κοσμοκρατορία.

Στα Έπη ακολουθεί τη συνάντηση με τον Αίολο, γιατί οι κυριότερες απώλειες των συντρόφων του Χριστού οφείλονται στους Λαιστρυγόνες, που είναι αποτέλεσμα των λαθών των ιερέων του χριστιανισμού. Η Οδύσσεια έπρεπε με βάση τη λογική να ξεκινά από το νησί της Κίρκης, επειδή περιγράφει την περιπέτεια του Χριστού μέσα στον κάτω κόσμο, μέχρι να ξαναγυρίσει ζωντανός στον οίκο Του .. το ίδιο ισχύει και για όλους όσους παίρνουν τη δωρεά. Αυτό όμως είναι αδύνατο, επειδή υπάρχουν δύο επίπεδα στη σχέση Χριστού κι ανθρωπότητας. Ο Χριστός είναι φίλος και σύντροφος του ανθρώπου και υπάρχει σχέση σε προσωπικό επίπεδο. Επειδή όμως απ αυτήν τη σχέση άλλαξε κι ο κόσμος, σε κάποια στιγμή τα νέα δεδομένα επιβάλλουν διαφορετική περιγραφή των όσων συμβαίνουν. Προσωπική σχέση είχε ο άνθρωπος, που έβλεπε στις μέρες του την αποθέωση του Χριστού και συμμετείχε στην αλλαγή του κόσμου και προσωπική σχέση είχε επίσης, όταν έμπαινε σ έναν κόσμο, που δεν άλλαζε. Ο Χριστός θυσιάστηκε υπηρετώντας το Σχέδιο και μπήκε στον κάτω κόσμο μαζί μ  όλους όσους ακολουθούν το παράδειγμά Του.  Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, όλοι αυτοί είτε πέφτουν θύματα των Λαιστρυγόνων είτε φτάνουν στο νησί της Κίρκης, όπου υπάρχει γνώση, αλλά και η δοκιμασία του θανάτου.

Η χριστιανική κοινωνία είναι μία κοινωνία με μεταβλητά χαρακτηριστικά. Είναι  μία σύνθεση της οποίας η γενική εικόνα είναι ανάλογη των συσχετισμών, που υπάρχουν μέσα της, σ ό,τι αφορά τον αριθμό των Ελλήνων και των Ιουδαίων. Χριστιανική ήταν η κοινωνία του Μεσαίωνα και χριστιανική είναι επίσης και η σημερινή κοινωνία. Ο αναγνώστης βλέπει ότι όσο περισσότεροι είναι οι Έλληνες, τόσο χαλαρότερη γίνεται η εξουσία, μ αποτέλεσμα η κοινωνία  στο σύνολό της ν αλλάζει όψη. Το σύστημα γνωρίζει ότι απειλείται από τους Έλληνες και δημιουργεί συνθήκες, οι οποίες δεν επιτρέπουν τη γέννησή τους. Όταν αυτό είναι αδύνατο διαμορφώνει συνθήκες, που εμποδίζουν την επέκτασή τους μέσα στην κοινωνία. Μέσα στο χριστιανικό κόσμο εξελίσσεται μία σκληρή πάλη, ώστε οι συσχετισμοί να ευνοούν την εξουσία. Συμφέρει στο σύστημα να είναι όλοι Ιουδαίοι και να διατηρεί τα πνευματικά δικαιώματα όλων των γνώσεων. Αυτό το κατάφερε κατά το Μεσαίωνα, όταν οι λαοί ζούσαν το απόλυτο σκοτάδι.

Βλέπουμε ότι χριστιανός είναι ένας καθυστερημένος κι αγράμματος άνθρωπος και χριστιανός είναι επίσης ένας λαμπρός φιλόσοφος, που λατρεύει το Χριστό. Το σύστημα ευνοεί τους πρώτους, γιατί καθώς τους ελέγχει δίνει ισχύ στους δούλους του και γεννά το γιγαντισμό μέσα στην κοινωνία. Αυτός ο γιγαντισμός είναι χρήσιμος για την εξουσία,  γιατί ελέγχει την κοινωνία κι αμύνεται στις απειλές. Ένας άθλιος δούλος μπορεί να εξοντώσει οποιονδήποτε τον απειλεί, με την ισχύ του πάνω σε καθυστερημένους ανθρώπους.  Μέσα στην κοινωνία των χριστιανών υπάρχουν αυτοί, που ακολουθούν τους δούλους κι αυτοί που απειλούν. Επειδή αιώνες τώρα ο γιγαντισμός και η εξουσία είναι αποτέλεσμα του Λογού του Χριστού, η απειλή είναι δυνατή μόνο μέσω αυτού του Λόγου. Βλέπει κάποιος έναν άθλιο ιερέα και τον απειλεί μέσω του Λόγου του Χριστού κατηγορώντας τον για απιστία. Από τη στιγμή που πήραν την κοσμοκρατορία οι χριστιανοί, ανάλογα με το προσωπικό τους επίπεδο, είτε ζουν στη γη των Λαιστρυγόνων είτε ακολουθούν το Χριστό.

Οι Λαιστρυγόνες, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι οι δούλοι του Θεού, που έχουν μία συγκεκριμένη άποψη και η ισχύς τους είναι ανάλογη των ανθρώπων, που τους ακολουθούν. Λαιστρυγόνες = 59 = Δούλοι του Θεού. Είναι όμοιοι με τους Κύκλωπες, αλλά τρομερά αθλιότεροι. Όπως οι Κύκλωπες, έτσι κι αυτοί μισούν και τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του. Η διαφορά βρίσκεται στο λόγο, που γεννά το μίσος. Συνέφερε στην ανθρωπότητα να εξόντωναν οι Κύκλωπες τους Ιουδαίους, γιατί το φως συμφέρει πάντα τους ανθρώπους. Αντίθετα οι Λαιστρυγόνες μισούν τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, γιατί φοβούνται μήπως χάσουν τις εξουσίες τους. Συμφέρει στην ανθρωπότητα να νικήσει ο Οδυσσέας τους Λαιστρυγόνες. Αν δεν υπήρχε ο Χριστός, Λαιστρυγόνες δε θα υπήρχαν. Ως Οδυσσέας τους συναντά, γιατί ο Λόγος Του, που γενικά πολεμά την εξουσία, είναι αδύνατο να μη βρεθεί αντιμέτωπος μ αυτά που δημιούργησαν οι δούλοι. Αναφέραμε τα παραπάνω για τη χριστιανική κοινωνία, γιατί για ν  ακολουθήσει κάποιος τον Οδυσσέα, θα πρέπει να κατανοεί το Λόγο Του. Όταν υπάρχουν Έλληνες, ο Οδυσσέας έχει αρκετούς συντρόφους, που αντιλαμβάνονται το Λόγο, αφού είναι γραμμένος στα ελληνικά.
Ο Οδυσσέας έρχεται σε σύγκρουση με τους Λαιστρυγόνες, μόνον όταν η κοινωνία δεν είναι απόλυτα ιουδαϊκή. Επειδή η αποθέωση του Χριστού έγινε στη Νέα Ρώμη, όπου υπήρχαν Έλληνες, μετά την Αιολία ο Οδυσσέας φτάνει στη γη των Λαιστρυγόνων. Η σύγκρουση Οδυσσέα και Λαιστρυγόνων έγινε μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μόνο μέσα σ  αυτήν την κοινωνία ήταν δυνατόν ο Οδυσσέας να έχει συντρόφους. Αυτή η σύγκρουση έγινε στη Δύση μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά, επειδή το σύστημα είχε την εμπειρία της πρώτης σύγκρουσης, έλεγχε την κατάσταση. Καθ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα υπάρχουν μόνο Λαιστρυγόνες τους οποίους υπηρετούσαν οι χριστιανοί. Σήμερα όλοι οι θρησκόληπτοι, που φέρονται, όπως τους επιβάλλουν οι δούλοι, είναι όμοιοι με τους ανθρώπους του Μεσαίωνα και κύτταρα των Λαιστρυγόνων.

Ο Οδυσσέας παρατηρεί ότι οι δρόμοι της ημέρας και της νύχτας αγγίζονται και ότι ένας άυπνος άνθρωπος θα έβγαζε διπλούς μισθούς φυλάγοντας βόδια και βοσκώντας πρόβατα. Αυτή η παρατήρηση σημαίνει ότι μέσα στο χριστιανικό κόσμο υπάρχει το σύνολο της γνώσης και το ποίμνιο είναι μεικτό. Επειδή υπάρχουν Έλληνες κι Ιουδαίοι, που ελέγχονται από συγκεκριμένες γνώσεις, είναι δυνατό για κάποιον, που κατέχει αυτές τις γνώσεις, να τους ελέγχει απόλυτα.
Όπως και η Αιολία έτσι και η γη των Λαιστρυγόνων έχει προστασία απ την πλευρά της θάλασσας. Το μοναδικό της λιμάνι προστατεύεται από θεόρατα και αδιαπέραστα βράχια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο χριστιανικός κόσμος είναι δυνατό ν  απειληθεί μόνον από μία γνώση, η οποία και το στηρίζει. Αυτό που είναι δυνατό να δει κάποιος σ αυτήν τη γη, είναι το κάστρο του Λάμου στην πόλη Τηλέπυλο. Αυτή η πόλη είναι το ίδιο το χριστιανικό σύστημα, όπου κατοικούν οι δούλοι. Τηλέπυλο = 32 = Σύστημα = Πόρνη = Σκάνδαλον = Ιουδαία = Βηθλεέμ. Ο Λάμος είναι ο κυρίαρχος του συστήματος και δεν είναι άλλος από το δούλο Πέτρο στην πιο ισχυρή μορφή του μετά τον έλεγχο της γνώσης από την εκκλησία. Είναι ο ίδιος ο Άδης, που στην Ιλιάδα έχει τη μορφή του Έκτορα. Κηφάς = 21 = Άδης = Έκτωρ = Λάμος. Η διαφορά μεταξύ Αντιφάτη και Λάμου είναι ότι ο Αντιφάτης κι ο Λάμος ταυτίζονται, αλλά ο Αντιφάτης είναι αυτός, που κατασπαράζει τους συντρόφους του Οδυσσέα, ενώ ο Λάμος είναι η εικόνα του. Για να γίνει αυτό κατανοητό θα πρέπει να μπει κάποιος στη θέση των συντρόφων του Οδυσσέα. Έστω ότι έχει κάποιος τη γνώση του Χριστού και πνίγεται από την αδικία. Βλέπει τους δούλους του Θεού και θυμώνει. Ο Λάμος είναι ένα πρόσωπο, που κατευθύνει τους δούλους κι έχει συγκεντρωμένη την ανθρώπινη γνώση. Αυτό το πρόσωπο δημιουργεί τις συνθήκες, αλλά δεν ασχολείται με τον κάθε αμφισβητία. Ο Πάπας ή ο Πατριάρχης ενσαρκώνουν το Λάμο, αλλά δεν είναι ο ίδιος ο Λάμος, εφόσον ο Κηφάς έχει ολοκληρωμένα και ανεξάρτητα χαρακτηριστικά. Στην κοινωνία πολεμούν ως Αντιφάτης και προστατεύουν το Λάμο και την εικόνα του όταν απειλούνται. Ο Αντιφάτης κατασπαράζει τους ανθρώπους και τους στέλνει στην πυρά.

Οι άνθρωποι πέφτουν θύματα του έργου του Λάμου, το οποίο είναι η παιδεία που αυτός δημιούργησε. Αντιφάτης = 36 = Πέτρος = Παιδεία = Μωυσής = Σταυρός. Ένας χριστιανός μπορεί σ όλη του τη ζωή να μην έχει ακούσει ποτέ τι λέει ο Πάπας, αλλά πέφτει θύμα της παιδείας που αυτός στηρίζει. Ενώ αυτά που λέει ο Πάπας ταυτίζονται στην ουσία μ  αυτά που παίρνει ο άνθρωπος μέσω της παιδείας, έχουμε δύο διαφορετικές καταστάσεις.  Η κόρη του Αντιφάτη που είναι το θηλυκό σύστημα, το οποίο μεταφέρει τη γνώση, πάντα προδίδει τους συντρόφους του Οδυσσέα και πάντα είναι αυτή, που μεταφέρει νερό στην πόλη. Το σύστημα παίρνει Ύδωρ ζων = Παιδεία = 36, πάντα από την Αρτάκια βρύση, που αντιπροσωπεύει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο των δούλων.

Όταν ο σύντροφος του Οδυσσέα γεννιέται μέσα στην κοινωνία πρέπει ν  αντλήσει γνώση από τη συγκεντρωμένη. Δεν μπορεί να γίνει επαναστάτης κάποιος αγράμματος, γιατί ούτε γνώση έχει, ώστε να δημιουργήσει ούτε μπορεί ν αμφισβητήσει χωρίς την υπάρχουσα. Το σύστημα της παιδείας έχει μόνο μία αδυναμία κι αυτή οφείλεται στο Λόγο του Χριστού. Μπορεί κάποιος να το παρακάμψει στηριζόμενος αποκλειστικά σ αυτόν το Λόγο, αλλά είναι αδύνατο να μην αποκαλυφθεί, αφού θα πάει να επιβεβαιώσει τις ιδέες του στη συγκεντρωμένη γνώση. Αρτάκια βρύση = 50 = Θησαυρός = Αγαθή μερίδα = Πνεύμα ζωής = Ναός του Θεού. Αυτό τον αποκαλύπτει πάντα και οι Λαιστρυγόνες τον κατασπαράζουν. Ο άνθρωπος αυτός εγκαταλείπει τον άνω κόσμο και τον Οδυσσέα, γιατί είτε γίνεται λόγω γνώσης Λαιστρυγόνας είτε εξοντώνεται από τους θρησκόληπτους. Λαιστρυγόνας = 55 = Πατριάρχης = Πάσα εξουσία = Αμαρτωλός λαός = Διάβολος ζων.

Μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αυτή η σύγκρουση ήταν μεγάλη κι οι απώλειες σημαντικές λόγω της ύπαρξης των Ελλήνων. Οι διάφορες απόψεις που πέρασαν στην ιστορία  ως αιρέσεις, ήταν πλοία, που συντρόφευαν τον Οδυσσέα και χάθηκαν. Από εκείνη τη στιγμή το πλοίο του Οδυσσέα σώθηκε κι αυτό σημαίνει ότι παρέμεινε μόνον ο Λόγος του Χριστού απαλλαγμένος από κάθε είδους διαφορετική προσέγγιση. Ό,τι λέει ο Χριστός και μόνον, είτε είναι κατανοητό είτε όχι. Αυτό είναι το δόγμα της εκκλησίας και σ΄αυτό στηρίζεται.

Μετά την απώλεια των συντρόφων του Οδυσσέα ο κόσμος μπαίνει στο Μεσαίωνα της Ρώμης κι επιστρέφει στην πραγματικότητα στην εποχή της Βαβυλώνας. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού είναι τόσο ευφυές, που είναι αδύνατο να μην παγιδεύσει τους ανθρώπους. Ο Θεός Δημιούργησε τη Βαβυλώνα κι έδωσε τις γνώσεις για να νικηθεί. Εξελίχθηκε ο Τρωικός πόλεμος κι ενώ οι άνθρωποι κατέκτησαν τη γνώση του άνω κόσμου ξαναγύρισαν εκεί, απ  όπου ξεκίνησαν. Ενώ μέσα από τρομερές θυσίες δημιούργησαν τα δεδομένα, που επιτρέπουν σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων να γνωρίσουν τον άνω κόσμο κι οι υπόλοιποι να τον αναζητούν.. εξαιτίας των δούλων κανένας δεν μπορεί να γνωρίσει τον άνω κόσμο και κανένας επίσης ν αποφύγει  τον κάτω. Ενώ ο κόσμος ήταν χαλαρός κι ανεξάρτητος, μέσω των παραπάνω έγινε σκληρός κι άμεσα εξαρτώμενος από την τύχη του Οδυσσέα. Η πληθώρα των ανθρώπινων γνώσεων χάθηκε και τα πάντα εξαρτώνται από έναν και μόνον άνθρωπο.

Για να εκτιμήσει κάποιος το Σχέδιο, αρκεί να σκεφτεί ότι από τη στιγμή που γεννιέται ο κάθε άνθρωπος, αγωνίζεται για τη Θέωση αναπτύσσοντας δική του φιλοσοφία. Αν σ αυτό προσθέσει τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, που υπήρξαν στη Γη όλους αυτούς τους αιώνες, θα καταλάβει το μέγεθος της ευφυΐας που κατευθύνει τον κόσμο και την υπόθεση Λύτρωση την εξαρτά άμεσα από ένα και μόνον πρόσωπο.

Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να δούμε γενικά το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε, ώστε να γίνει κατανοητή η Οδύσσεια. Η Οδύσσεια χωρίζεται σ επίπεδα κι αυτό απαιτεί διερεύνηση. Ο Οδυσσέας από τη στιγμή που εγκαταλείπει τη γη της Τροίας, περιπλανιέται ως τη στιγμή της αποθέωσής του, που γίνεται στην Αιολία. Στην Αιολία παίρνει το σύνολο των εφοδίων που απαιτεί η επιστροφή του στην πατρίδα. Ο Χριστός αποθεώθηκε νεκρός και η πορεία Του προς την αποθέωση, αλλά και μετά απ αυτήν, είναι ορατή, όταν υπάρχει στην κοινωνία γνώση. Ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του ήταν ορατοί μέχρι και το τέλος της βυζαντινής περιόδου, επειδή υπήρχαν Έλληνες.

Αφού ο Οδυσσέας φτάσει στο νησί της Κίρκης, κανένας δεν είναι δυνατό να τον δει εκτός από τους συντρόφους του και την ίδια την Κίρκη. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο χρόνος από τη στιγμή που φτάνει στο νησί της Κίρκης ως την επανεμφάνισή του είναι εντελώς αφηρημένος. Μπορεί να είναι χίλια χρόνια, μπορεί να είναι και μία στιγμή. Μέχρι να φτάσει στη γη των Λαιστρυγόνων, βλέπουμε ότι απαιτείται χρόνος, που δεν είναι δυνατό να μην υπάρξει.
Ο Χριστός δεν μπορούσε να γίνει Κοσμοκράτορας μέσα σε πέντε μέρες μετά τη Σταύρωσή Του. Ήταν απαραίτητο να περάσει κάποιος χρόνος, ώστε να πραγματοποιηθούν ορισμένα πράγματα. Αντίθετα από την Κίρκη ως το νησί των Φαιάκων, τα πάντα εξαρτώνται από τον Οδυσσέα. Ο Χριστός μέσα σε μία στιγμή μπορούσε ν αποφασίσει να μη θυσιαστεί και ν αποκαλύψει τη γνώση Του.

Είναι καθαρά θέμα επιλογής να φτάσει ο Οδυσσέας στο νησί των Φαιάκων. Απ  αυτό καταλαβαίνουμε και ποιοι είναι οι Φαίακες, οι οποίοι είναι οι μόνοι, που μπορούν να οδηγήσουν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη. Οι Φαίακες είναι οι δούλοι, που έχουν στην κατοχή τους τη γνώση, η οποία έχει δοθεί από το Θεό.  Όλη η γνώση της ανθρωπότητας από τη Βαβυλώνα ως την τελευταία δωρεά, που είναι η Αποκάλυψη, βρίσκεται στα χέρια των Φαιάκων. Οι Φαίακες αναγνώρισαν τον Αλέξανδρο και οι Φαίακες αναγνώρισαν το Χριστό. Φαίακες = Δούλοι = Άγγελοι = 29 = Κρυπτόν = Τράπεζα = Φίλοι. Οι Φαίακες έχουν ένα βασιλιά που σημαίνει ότι το σύνολο της γνώσης τους έχει διαχειριστή.

Ο Οδυσσέας όταν φτάνει στο νησί των Φαιάκων, δεν πρέπει να είναι ορατός για την προστασία του Σχεδίου. Οι δούλοι δεν πρέπει να μπορούν να τον πλησιάσουν, γιατί είτε θα τον αναγνωρίζουν είτε θα τον σκοτώσουν. Αν μοίραζε ο Χριστός τη γνώση Του σε δούλους του συστήματος της αυτοκρατορίας, θα κατέστρεφε το Σχέδιο, επειδή απαιτείται να πάει η γνώση Του κατευθείαν σ αυτούς, που έχουν εξουσία πάνω στους δούλους. Η νεφέλη που τον προστατεύει, είναι η νεφέλη που πάντα προστατεύει τον Υιό του Ανθρώπου κι είναι δημιούργημα της Αθηνάς. Μ αυτόν τον τρόπο ο Οδυσσέας πέρασε μέσα στο παλάτι κι ήρθε σε επαφή κατευθείαν με τον Αλκίνοο και τη γυναίκα του την Αρήτη.

Back to content | Back to main menu