Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατευθύνθηκε προς  την καρδιά του συστήματος, που ήταν η Ρώμη. Η Ρώμη είναι το θηλυκό σύστημα κι οι άνθρωποι της κατέχουν την απόλυτη γνώση. Αρήτη = Καρδιά = Ρώμη = 24 = Κήτος κλπ, ενώ, Αλκίνοος = 38 = Άβυσσος = Μακάριος = Κλαίοντες = Αινείας. Αυτό είναι ό,τι είχαμε πει για τον Αινεία, όσον αφορά τη γνώση του. Η Ρώμη κι οι μακάριοι αναγνώρισαν αμέσως το Χριστό εξαιτίας της γνώσης Του και της περιγραφής της περιπέτειάς του στον κάτω κόσμο. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα είναι αδύνατο να μην Τον μεταφέρουν στην Ιθάκη μ άπειρα δώρα.

Ο Χριστός υπηρετώντας το Σχέδιο έκανε το εξής τρομερό: σταυρώνεται και μέσα σ ελάχιστο χρόνο ανασταίνεται. Αυτή η Ανάσταση είχε ως αποτέλεσμα να μειώσει, όσο το δυνατόν, το χρόνο κατά τον οποίο μένει στον κάτω κόσμο. Ο Χριστός από τη στιγμή που αναστήθηκε, έχει περάσει μέσα σ  ελάχιστες μέρες όλη τη δοκιμασία από το νησί της Κίρκης ως το νησί των Φαιάκων. Δίνει την Αποκάλυψη στον Ιωάννη για δύο λόγους: ο πρώτος λόγος είναι για ν αποκαλυφθεί η γνώση Του, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την ταυτότητά Του και ν αναγνωριστεί από τους μακάριους και τη Ρώμη. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι επιθυμεί ο Ίδιος να δημιουργήσει μακάριους, για να μπορεί να επιστρέψει στο μέλλον εξαιτίας μίας γνώσης, που δεν έχει ξεκλειδωθεί. Αυτό σημαίνει το εξής: για ν αναγνωριστεί ως Χριστός, αποκαλύπτει ότι έχει στη διάθεσή Του τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν όλες τις προηγούμενες γνώσεις..  ταυτόχρονα βέβαια δεν τις αχρηστεύει, επειδή προσθέτει την Αποκάλυψη. Οι ευνούχοι αναγνωρίζουν το Χριστό, όμως εξαιτίας της Αποκάλυψης δεν εξαφανίζονται, αλλά αλλάζουν γνώσεις. Ο Χριστός μ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να βρίσκεται στον οίκο Του και να τιμωρεί τους μνηστήρες αιώνες πριν την αποθέωση Του.

Όταν εμείς είδαμε ότι μετά το νησί του Αιόλου ακολούθησε η καταστροφή, ο Χριστός εξαιτίας της Ανάστασής Του και της Αποκάλυψης γύρισε στην Ιθάκη πανίσχυρος, αλλά μόνο μέσα στον οίκο Του. Με τη δωρεά της Αποκάλυψης και την πανωλεθρία που υπέστη ο πνευματικός κόσμος από τους Λαιστρυγόνες, ξαναγυρίζει τον κόσμο πίσω στη Βαβυλώνα κι εξασφαλίζει το χρόνο που απαιτεί το Σχέδιο. Αυτό γίνεται επειδή οι δούλοι έχουν την εξουσία κι ο Ίδιος ξαναδημιουργεί τον Αλκίνοο. Μ αυτόν τον τρόπο εκμεταλλεύεται αυτό που προσδιορίσαμε παραπάνω ως αφηρημένο χρόνο. Ο Χριστός καταφέρνει και δημιουργεί συνθήκες τέτοιες, ώστε να είναι δυνατό να ενταχθεί μέσα τους ο θνητός άνθρωπος.

Ενώ τα πάντα εξελίσσονται μ  εντυπωσιακά αργούς ρυθμούς για το θνητό άνθρωπο, με την τελειότητα του Σχεδίου η θνητή ανθρώπινη φύση μπορεί να πάρει ρόλο μέσα σ αυτό. Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει η εκμετάλλευση του αφηρημένου χρόνου, θα δούμε τι συμβαίνει. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα είναι έννοιες, που ταυτίζονται στα πάντα εκτός από τη διάρκεια ζωής. Ο άνθρωπος είναι θνητός, ενώ η ανθρωπότητα αθάνατη. Υπάρχει η γέννηση, η νεότητα κι ο θάνατος. Στόχος είναι να νικηθεί ο θάνατος. Αυτός ο θάνατος δεν έχει σχέση με το βιολογικό θάνατο, αφού η θνητή φύση είναι βασικό χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο, ενώ για την ανθρωπότητα όχι. Ο θνητός άνθρωπος θ ακολουθεί πάντα τον κύκλο του και θα πεθαίνει, ενώ η ανθρωπότητα είναι αθάνατη, είτε υπάρχει ο βιολογικός θάνατος είτε όχι.

Ο Θεός εκμεταλλεύεται, αυτές τις ομοιότητες και τις διαφορές, ώστε ο θνητός άνθρωπος σε κάποια στιγμή ν απολαύσει τους καρπούς των κόπων της αθάνατης ανθρωπότητας. Δημιουργεί κοινές συνθήκες, ώστε να υπάρχει κοινή αφετηρία και κοινός τερματισμός, αλλά όχι και κοινή διαδρομή σ ό,τι αφορά τη διάρκειά της. Ό,τι είναι δυνατό για την ανθρωπότητα, είναι δυνατό και για τον άνθρωπο, επειδή το επιτρέπουν τα κοινά χαρακτηριστικά κι ο κοινός θάνατος. Μόνον ο κόπος δεν μπορεί να φορτωθεί στους ώμους του θνητού και γι αυτό μοιράζεται στο σύνολο της ανθρωπότητας.

Ας φανταστεί ο αναγνώστης το γράμμα ωμέγα κεφάλαιο: “Ω”. Έστω πως τα δύο άκρα του  αντιπροσωπεύουν την αφετηρία και τον τερματισμό, τη γέννηση και τη Λύτρωση, δηλαδή την Αιώνιο Ζωή. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα βαδίζουν τον ίδιο δρόμο κι αναζητούν το ίδιο πράγμα. Κάπου στη μέση εμφανίζεται ο θάνατος, που αποτελεί το εμπόδιο για τη Λύτρωση. Σ αυτό το σημείο επεμβαίνει ο Θεός και δημιουργεί τις απαιτούμενες συνθήκες. Το ωμέγα είναι δυνατό να διαγραφεί ως πορεία κι από τον άνθρωπο κι από την ανθρωπότητα. Η διαφορά βρίσκεται στο χρόνο, που είναι μεταβλητή παράμετρος, ώστε να μπορεί να προσαρμόζεται και στα μέτρα του θνητού ανθρώπου. Από τη στιγμή που ο θάνατος έχει σχέση με τη γνώση, είναι θέμα δωρεάς. Σ  αυτό το σημείο ο Θεός ελέγχει την πορεία της ανθρωπότητας κι εξελίσσει το Σχέδιο. Το άλμα που απαιτεί ο θάνατος για να ξεπεραστεί, μπορεί να είναι για τον άνθρωπο ελάχιστα χρόνια, ενώ για την ανθρωπότητα μπορεί αυτό να σημαίνει χιλιάδες χρόνια.

Το Σχέδιο είναι τέλειο, γιατί η ανθρωπότητα ως σύνολο ανθρώπων αποκτά αμέτρητες ποσότητες γνώσης, αλλά είναι άμεσα εξαρτώμενη από τον άνθρωπο. Ανεξάρτητα από τη συνολική γνώση της, ο κάθε άνθρωπος κάθε εποχής μπαίνει στις ίδιες συνθήκες και η προσωπική του πλέον πορεία είναι δυνατό να επηρεάσει τη γενικότερη πορεία. Ο Θεός με τη δωρεά που έκανε μέσω του Υιού Του, έδωσε στην ανθρωπότητα το σύνολο της γνώσης, ώστε να μη μπορεί ως σύστημα να βγει από το θάνατο χωρίς έξωθεν επέμβαση. Μ αυτόν τον τρόπο κι εξαιτίας της γνώσης που παραδίδεται στους ανθρώπους, εξαρτά το σύστημα από τον άνθρωπο και όχι το αντίθετο. Μ  αυτήν τη συνθήκη δημιουργεί ο Θεός την κατάσταση, που δίνει στον Υιό τη δυνατότητα να επανεμφανιστεί. Αν η δωρεά ήταν μερική, θα υπήρχε μία ασήμαντη πιθανότητα η ανθρωπότητα ως σύνολο να παρασύρει τον άνθρωπο, πράγμα επικίνδυνο για το Σχέδιο. Η απόλυτη εξάρτησή της από τον παράγοντα άνθρωπο είναι η τέλεια επιλογή για δύο λόγους: ο κυριότερος είναι ότι η ανθρωπότητα πληρώνει τα δικά της σφάλματα και τις δικές της επιλογές. Ο άλλος λόγος είναι ότι δίνεται σε κάθε άνθρωπο, ανάλογα με την αξία του, η δυνατότητα άντλησης δόξας.

Ο κόσμος είναι έτσι δομημένος, ώστε ο κάθε άνθρωπος να έχει δυνατότητα να φέρεται ως Υιός του Θεού. Ο Θεός θα ήταν άδικος στην περίπτωση που ξεχώριζε τον Υιό Του και τον γεννούσε Βασιλιά ή Κύριο σε συνθήκες, που θα ήταν απαγορευτικές για τους υπόλοιπους.  Ο Θεός έδωσε τα πάντα σ όλους τους ανθρώπους, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση αδικίας. Με την άριστη εκμετάλλευση των παραπάνω και με τη Θυσία του Υιού ο Θεός καταφέρνει και συνεχώς αυξάνει το μέγεθος τους κέρδους για τον άνθρωπο. Με τη δωρεά δίνει ελεγχόμενα χαρακτηριστικά στην ανθρωπότητα και μέσω των παλινδρομήσεων πολλαπλασιάζει τα μεγέθη.

Η Βαβυλώνα, η Ρώμη ή το Βατικανό είναι κέντρα, που στηρίζονται στην ίδια γνώση κι είναι θέμα μίας στιγμής για τον Υιό να τα καταλύσει. Η ισχύς τους όμως σε συνδυασμό με τη Θυσία του Υιού δίνει την ευκαιρία στο Θεό να ελέγχει ο ίδιος το χρόνο της γέννησής Του κι εξαιτίας αυτού να παίρνει ο Υιός χαρακτηριστικά αθανάτου. Δημιουργεί τη Βαβυλώνα των χιλιάδων ανθρώπων και βάζει αυτό το σύνολο να διαγράψει το ωμέγα. Εμφανίζεται ο Αλέξανδρος κι ακριβώς τη στιγμή που είναι έτοιμος να διαγράψει την ίδια διαδρομή ως άνθρωπος, θυσιάζεται και η ανθρωπότητα ξαναπάει στην αφετηρία. Δημιουργείται η Ρώμη των εκατομμυρίων ανθρώπων κι εμφανίζεται ο Χριστός, που δημιουργεί με τη σειρά του το Βατικανό των δισεκατομμυρίων.

Η διαφορά Βασιλέως και Κυρίου σ αυτό το σημείο παρουσιάζει την ιδιομορφία ότι ο Βασιλεύς κινούμενος από την αφετηρία προς το τέρμα δημιουργεί τις συνθήκες της Ιλιάδας κι ο θάνατός Του έχει αποτέλεσμα τη γέννηση των Κυκλώπων. Ο Κύριος κινείται ακριβώς αντίθετα και η πορεία αυτή περιγράφεται από την Οδύσσεια. Έτσι θανατώνει τους επικίνδυνους Κύκλωπες δρώντας στην αρχή ευεργετικά, αλλά η απουσία Του γεννά τους σημαντικά αθλιότερους Λαιστρυγόνες. Ο αφηρημένος χρόνος που μεσολαβεί, είναι εκμεταλλεύσιμος γιατί η γνώση, που στηρίζει τη δομή του κύριου συστήματος το οποίο φέρει την εξουσία, είναι ελεγχόμενη από τον Υιό.

Η Οδύσσεια είναι γραμμένη με τέλεια σειρά, γιατί το σύστημα που έχει ως φωστήρα τον Ήλιο, αν και προϋπάρχει αυτής, παρ  όλ αυτά εξαιτίας των μετακινήσεών του μέσα στο χρόνο και τη συνεχή ισχυροποίηση του, ακολουθεί. Ενώ η Βαβυλώνα προϋπήρχε του Υιού του Θεού και της Θυσίας Του, εξαιτίας του Σχεδίου εμφανίζεται εκ νέου μετά απ Αυτόν. Ο Μεσαίωνας ήταν αδύνατο να υπάρξει χωρίς την εμφάνιση του Υιού και η Ρώμη που τον διατηρούσε, ήταν η πιο ισχυρή μορφή της Βαβυλώνας.

Αυτό που ενδιέφερε το Θεό κι ήταν το ζητούμενο απ όλη την πορεία του Οδυσσέα, ήταν η γνώση, που υπήρχε πάντα από την εποχή του αμαρτήματος, να επηρεάσει την πορεία του κόσμου και να επιστρέψει και πάλι στο χώρο που είναι ελεγχόμενη. Έπρεπε οπωσδήποτε να γεννηθούν Γίγαντες μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, για να είναι δυνατή η δόμηση του τεράστιου οίκου του Θεού. Αυτό ήταν δυνατό μόνο με τη δημιουργία εκλεκτών οι οποίοι είναι και οι υπεύθυνοι για το θάνατο που γεύεται η ανθρωπότητα. Ο Υιός του Θεού μπορούσε να γεννηθεί οποιαδήποτε στιγμή  και να καταλύσει όποιο σύστημα ήθελε μέσω  της δωρεάς. Όμως αυτό θα ήταν καταστροφικό, γιατί ο Θεός δημιούργησε το σύστημα, ώστε να παράγει καρπούς και όχι να βασανίζει τους ανθρώπους. Εχθρός είναι η Βαβυλώνα, αλλά δεν ήταν σφάλμα η δημιουργία της. Αν ήταν σφάλμα ο Θεός που μεριμνά για τον άνθρωπο θα την είχε καταστρέψει ήδη με τη βοήθεια του Υιού.

Όταν φτάνει ο Οδυσσέας στο νησί της Κίρκης κλείνει ένας τεράστιος κύκλος και η ανθρωπότητα επιστρέφει στο σημείο, απ όπου ξεκίνησε. Πήρε λοιπόν τον καρπό της γνώσης και μαζί μ αυτόν και την υποχρέωση της θυσίας. Η Κίρκη στέλνει πάντα τον Οδυσσέα στον κάτω κόσμο, όπως και τον κάθε άνθρωπο. Η ελπίδα για την ανθρωπότητα υπάρχει, γιατί ο Οδυσσέας είναι αρκετά ισχυρός κι ο μόνος, που μπορεί να περάσει τη δοκιμασία παρασύροντας το σύνολο της ανθρωπότητας στη Λύτρωση, όταν αυτό είναι επιθυμητό από το Θεό.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η Κίρκη, θα πρέπει να έχει υπόψη του την ανάλυση του Μυστικού Σχεδίου. Η Κίρκη σχετίζεται πάντα με το ισχυρότερο σύστημα ξηράς και το Θεό Ήλιο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να νικηθεί από άνθρωπο της θάλασσας, γιατί είναι αδύνατο να φτάσει στο νησί της άνθρωπος, που δεν είναι παιδί του συστήματος της ξηράς, δηλαδή δούλος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί ένας Έλληνας να φτάσει στ  άδυτα της γνώσης είτε της Βαβυλώνας είτε της Ρώμης. Αυτό δεν έχει σχέση απαραίτητα με την ισχύ που έχει αυτή η γνώση σ  ό,τι αφορά τη δυνατότητα εξουσίας αυτού που την κατέχει η οποία πολλές φορές ήταν ασήμαντη, αλλά έχει σχέση με τον τρόπο με τον οποίο αυτή δίνεται. Ακόμα κι ελάχιστοι άνθρωποι να έχουν απομείνει μ αυτήν τη γνώση, δεν την παραδίδουν σε μη μυημένους, δηλαδή μη δούλους. Αυτοί που πλησίασαν πιο κοντά απ  όλους, ήταν οι Κύκλωπες των ελληνιστικών βασιλείων, αλλά η γέννηση του Χριστού κι οι Λαιστρυγόνες έκαναν αυτήν την προσέγγιση  χωρίς κέρδος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που σχετίζεται με τη θάλασσα, στην ιδανικότερη περίπτωση θα πέσει θύμα των Λαιστρυγόνων.

Ο μόνος τρόπος για να εισέλθει κάποιος στο νησί της Κίρκης είναι ν ακολουθεί το Χριστό, να δέχεται την ιουδαϊκή φιλοσοφία για τον οίκο και τους δούλους και να προσπαθεί να ξεφύγει από το θάνατο. Αυτό βέβαια είναι αδύνατο για τον άνθρωπο, γιατί, όταν βασική προϋπόθεση, για να φτάσει στο νησί, είναι ο θάνατος, είναι αδύνατο να φερθεί σαν ζωντανός. Η μόνη μάχη που μπορεί να δώσει ο άνθρωπος σαν ζωντανός, έστω κι αν είναι παιδί της ιουδαϊκής φιλοσοφίας, είναι στο νησί των Λαιστρυγόνων. Μόνον όταν πολεμά εναντίον των δούλων του Θεού, είναι δυνατό να κερδίσει κάποιος δόξα κι έτσι, εξαιτίας αυτής της μάχης, να γυρίσει πίσω στο νησί των Κυκλώπων.. να δοξαστεί και να γίνει ένας σοφός, που ανάλογα με τις επιλογές του θα είναι είτε τυφλός είτε μονόφθαλμος.

Ο Οδυσσέας δεν επιστρέφει πίσω, γιατί αφενός έχει τις δυνατότητες να επιβιώσει σε σύστημα ξηράς, αφετέρου είναι αποφασισμένος να γυρίσει πίσω στην Ιθάκη. Όταν ο Χριστός δίνει συμβουλές για την κατάκτηση της Αιωνίου Ζωής, στην πραγματικότητα συμβουλεύει τον άνθρωπο να μην τον ακολουθήσει στην πορεία της θυσίας. Αυτός πήρε τις αποφάσεις Του σε πλήρη συνείδηση και θυσιάστηκε, γιατί ήταν ο μόνος, που μπορούσε να νικήσει το θάνατο. Ο Χριστός παραμένει ζωντανός εξαιτίας του Λόγου Του. Στη συνέχεια, φτάνει στο νησί της Κίρκης και μαζί μ  αυτόν φτάνουν όλοι οι άνθρωποι, που δέχονται το Λόγο Του, αλλά οι συνθήκες μέσα στις όποιες γεννιούνται έχουν αλλάξει εντυπωσιακά. Ο άνθρωπος δε γεννιέται πλέον μέσα στα χαλαρά ελληνιστικά βασίλεια ούτε μέσα στη  Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που διατηρεί τους δεσμούς με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Το νησί της Κίρκης είναι απόλυτα ελεγχόμενος χώρος με χαρακτηριστικά οίκου. Ο άνθρωπος σ αυτό το νησί δεν έχει ορατούς αντιπάλους, ώστε ν αγωνίζεται και να μισεί εχθρούς. Το νησί της Κίρκης είναι μία παγίδα κι αφορά αποκλειστικά αυτούς, που έχουν γνώση και θέλουν να επιστρέψουν στην Ιθάκη. Η Κίρκη σε καμία περίπτωση δεν επιτίθεται σ αυτούς, που βρίσκονται στο νησί της, αν είναι αδιάφοροι κι επιπλέον χωρίς γνώση. Η Κίρκη απειλείται, μόνον όταν βρει κάποιος τον τρόπο να ξεφύγει από το νησί. Αυτό βεβαίως είναι αδύνατο, επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα προσανατολισμού. Σ αυτό το νησί ο άνθρωπος δεν είναι δυνατό να δει πού είναι η ανατολή και πού η δύση. Ο Ήλιος φωτίζει τους ανθρώπους με μυστήριο τρόπο, ώστε, αν κάποιος επιθυμεί να φύγει, να μην ξέρει ποια κατεύθυνση ν ακολουθήσει. Το νησί της Κίρκης, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι ο ίδιος ο χριστιανισμός. Νησί της Κίρκης = 81 = Χριστιανισμός = Ιουδαϊκός κόσμος = Οίκος της αμαρτίας = Βασιλεία των βαρβάρων. Μέσα στο χριστιανισμό που ταυτίζεται με τον ιουδαϊκό κόσμο, η γνώση που δίνεται είναι μία και είναι ο Λόγος του Χριστού.

Αυτά που αναφέραμε παραπάνω σημαίνουν ότι ο χριστιανός που γεννιέται όλους αυτούς τους αιώνες, γίνεται σύντροφος του Χριστού. Αν παραμείνει κοντά στο πλοίο του Οδυσσέα και δεν αναζητά, ό,τι και ο ίδιος ο Οδυσσέας, δηλαδή την Ιθάκη, δεν κινδυνεύει. Ο αδιάφορος χριστιανός, που δεν προκαλεί το σύστημα με τη γνώση του Χριστού, δε γίνεται στόχος του. Αντίθετα απ αυτόν, ο χριστιανός που σκέφτεται σύμφωνα με το Χριστό, βλέπει ότι συνθλίβεται μέσα στο χριστιανικό κόσμο κι αναζητά τρόπο διαφυγής. Σ αυτό το σημείο έχει νόημα η έλλειψη δυνατότητας προσανατολισμού. Ο άνθρωπος βλέπει τον Ήλιο, δηλαδή την αλήθεια. Δεν μπορεί να καταλάβει όμως, προς τα πού πρέπει να κατευθυνθεί. Να πολεμήσει; Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γυρίσει στο νησί του των Λαιστρυγόνων, που αποφεύγει. Αν κηρύξει κάποιος τον πόλεμο στην εκκλησία, θα δει ότι αυτό έχει ξαναγίνει και φαινομενικά δεν αλλάζει τίποτε. Ακόμα κι αν επιβιώσει, θα πάει προς το νησί των Κυκλώπων. Ο άνθρωπος θέλει να πάει μπροστά.. βλέπει την αλήθεια του Χριστού κι όσα έχουν συμβεί και δεν καταλαβαίνει ποια η διαφορά μεταξύ εμπρός και πίσω. Βλέπει τη δημοκρατία της Αθήνας ως κάτι, που έχει νικηθεί από ανώτερες γνώσεις κι αδυνατώντας να κάνει σωστή εκτίμηση, δεν τολμάει ν απομακρυνθεί από το νησί της Κίρκης.

Σ αυτό το σημείο αρχίζει και λειτουργεί η παγίδα. Η Κίρκη γνωρίζοντας τι συμβαίνει, περιμένει στον οίκο της να εμφανιστούν αυτοί, που θέλουν να εγκαταλείψουν το νησί. Όταν έχει κάποιος γνώση και δεν μπορεί ν αποφασίσει τι ακριβώς επιθυμεί, κατευθύνεται πάντα προς το σημείο, όπου είναι δυνατό να βρει μία απάντηση. Σ όλη τη διάρκεια των αιώνων μέσα στο χριστιανικό κόσμο, συμβαίνει αυτό, που περιγράφει η Οδύσσεια. Οι άνθρωποι που ακολουθούν το Χριστό, κατευθύνονται προς το λαμπρό οίκο της Κίρκης. Ο οίκος αυτός είναι λιθόκτιστος, άρα πανίσχυρος. Η ιδιομορφία που εκπλήσσει τους συντρόφους τού Οδυσσέα, είναι η υποταγή των άγριων θηρίων και η συνεισφορά τους στην ασφάλεια της Κίρκης. Για να γίνει αντιληπτή η ταυτότητα της Κίρκης, θα πρέπει να δούμε το έργο του Χριστού. Ο  Χριστός ήταν άντρας κι έκανε τη δωρεά, που είναι δυνατό να λυτρώσει τον κόσμο. Μαζί όμως με τη δωρεά άφησε δικαιώματα στους Αποστόλους. Γνωστοποίησε την ανάγκη της δικής Του Θυσίας, καθώς και την εμφάνιση των μελλοντικών σκανδάλων. Όλα αυτά ως σύνολο γνώσης, είναι η γνώση του Υιού. Με τη Θυσία του Χριστού κι εξαιτίας των δικαιωμάτων, το πακέτο της γνώσης του Υιού παραδίδεται σ  ένα θηλυκό σύστημα, που ναι μεν εκφράζει τον ίδιο Λόγο, αλλά έχει διαφορετική φύση. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς προκύπτει το πρόβλημα.

Αυτό γίνεται κατανοητό αν δει κάποιος τη συμπεριφορά της εκκλησίας. Ο Χριστός μιλά για θυσία, αλλά θυσιάζεται ο Ίδιος για να γλιτώσουν οι υπόλοιποι. Αντίθετα η εκκλησία ζητά τη θυσία των ανθρώπων για να επιβιώσει η ίδια. Η θυσία των δούλων της είναι μία εντελώς διαφορετική κατάσταση απ  αυτήν του Χριστού κι είναι αποτέλεσμα του μίσους του Θεού απέναντι σ αυτούς. Αυτό που έχει σημασία σ αυτό το σημείο, είναι ότι η εκκλησία κι ο Χριστός έχουν τον ίδιο Λόγο και θεωρητικά την ίδια γνώση. Η εκκλησία, διατηρώντας τα δικαιώματα στο Λόγο του Υιού, έχει τη δυνατότητα να μιλά όμοια μ αυτόν..  γι αυτό ο Οδυσσέας περιγράφει  την Κίρκη ως τρομερή θεά μ ανθρώπινη φωνή. Η ανθρώπινη φωνή είναι περίεργη σ αυτήν την περίπτωση, γιατί αν παρατηρήσει κάποιος το λόγο της εκκλησίας θα διαπιστώσει ότι μιλά σαν άνθρωπος. Κατακρίνει, ό,τι κατακρίνει ο Χριστός κι ο κάθε άνθρωπος, τη στιγμή που είναι υπεύθυνη για το σύνολο των αθλιοτήτων. Μιλά σαν να προσπαθεί να προστατεύσει τον άνθρωπο από κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, τη στιγμή που αυτή έχει την εξουσία.

Έτσι ο Πάπας μιλά για ταπεινότητα κι ειλικρίνεια, όταν απευθύνεται προς τους φτωχούς, τη στιγμή που κατοικεί σ  ανάκτορα και κάθεται πάνω στον πιο σκληρό κι ανθρωποκτόνο θρόνο. Η Κίρκη δεν είναι τίποτε άλλο απ την μάγισσα, που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνει σε χοίρους, όσους προσπαθούν να διαφύγουν από το νησί της. Έχει γνώση ισοδύναμη με τον Υιό, γιατί Αυτός της το επέτρεψε. Αυτός μίλησε για την ανάγκη της θυσίας κι εξαιτίας του Λόγου Του και των δικαιωμάτων, γεννήθηκε αυτή.

Μετά την αποθέωση του Χριστού και την τύφλωση του υιού του Ποσειδώνα, ο ιπποτάδης Αίολος πήρε τη μορφή του Υπερίωνα Ηλίου. Αυτό συνέβη, όταν ο κόσμος πέρασε από τα ελληνιστικά βασιλεία στο χριστιανικό σύστημα. Ο Υιός του Ανθρώπου = Φωστήρας Ήλιος = 77, έγινε ο Παντοκράτορας και στον οίκο Του Θεού, Θεός είναι πλέον ο Θεός Ήλιος. Θεός Ήλιος = 61 = Νεκρός Θεός = Αντίχριστος = Οίκος του Θεού. Ο Χριστός όμως μόνο θεωρητικά έχει την εξουσία, εφόσον στη Γη υπάρχει θηλυκό σύστημα, το οποίο διαχειρίζεται αυτήν την εξουσία. Το θηλυκό αυτό σύστημα ταυτίζεται, σ ό,τι αφορά τη γνώση και την ισχύ, με τον αντίχριστο. Όπως βλέπουμε Αντίχριστος = Θεός Ήλιος = Μάγισσα Κίρκη = 61, οι ταυτίσεις βέβαια συνεχίζονται σ όλα τα επίπεδα, εφόσον Κίρκη = 26 = Υιός = Σατανάς = Νεφέλη, και, Μάγισσα = 35 = Εκκλησία = Συναγωγή = Κύριος. Από τη σύνδεση της Κίρκης με τον Υιό, είναι δυνατό να γίνει αντιληπτός ο λόγος, για τον οποίο ο Οδυσσέας χώρισε τους συντρόφους του σε δύο ομάδες κι ο ίδιος παρέμεινε επικεφαλής της δεύτερης. Αυτό οφείλεται στη διπλή εμφάνιση του Υιού και στ αδύναμα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου ως Κυρίου. Από τη στιγμή που αποθεώνεται ο Υιός είτε ως Αλέξανδρος είτε ως Ιησούς, έρχεται πάντα αντιμέτωπος με την Κίρκη. Γι αυτό άλλωστε δημιουργήθηκε η μάγισσα.

Ο Θεός δημιουργεί ένα σύστημα, το οποίο με τη σειρά του δημιουργεί οίκο και παραδίδει αυτόν τον οίκο στον Υιό. Επειδή ακριβώς το σύστημα αυτό είναι ένα, ενώ ο Υιός εμφανίζεται δύο φορές και φέρει δύο ιδιότητες, η αποθέωση των ιδιοτήτων χωρίζει τους συντρόφους του Υιού σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα, που είναι και η ασθενέστερη, κατευθύνεται πρώτη προς την Κίρκη και παγιδεύεται. Η ασθενικότητά της οφείλεται στα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου. Μετά την αποθέωσή του ο Αλέξανδρος άφησε τον κόσμο ορφανό κι αυτό σημαίνει ότι δεν είχε τη δυνατότητα να τον συντροφεύσει. Ενώ το έργο του είναι μεγαλειώδες, είναι ευάλωτο από πλευράς δωρεάς. Ενώ ο Αλέξανδρος έδωσε τεράστιες ποσότητες γνώσης ως σύστημα στους ανθρώπους, δεν τους έδωσε ένα συγκεκριμένο έργο, ώστε να προστατεύσει τον άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο  από δυσμενείς συνθήκες. Αυτές οι συνθήκες  εξαρτώνται άμεσα από τις επιλογές των δούλων κι αυτό σημαίνει ότι είναι μέσα στις δυνατότητές τους να κάνουν δωρεά γνώσης ή όχι. Καθώς πεθαίνει ο Αλέξανδρος δημιουργεί την πρώτη ισχυρή μορφή της Κίρκης κι οι σύντροφοί του αντιμετωπίζουν το σύστημα απροστάτευτοι.

Αντίθετα με τον Αλέξανδρο ο Ιησούς δεν αφήνει τους συντρόφους Του απροστάτευτους. Η τέλεια γνώση Του κι ο περιορισμένος όγκος της βρίσκεται πάντα στη διάθεση του ανθρώπου, είτε αυτός ζει στο Μεσαίωνα είτε στη σύγχρονη εποχή. Ο Χριστός είναι ζωντανός, όσο υπάρχει Ο Λόγος Του και βοηθά τους ανθρώπους, που θέλουν τη βοήθειά Του. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης η διαφορά αυτή είναι τεράστιας σημασίας, γιατί ο άνθρωπος, που γεννιέται μέσα στις συνθήκες που δημιουργεί ο Αλέξανδρος, έχει γνώσεις, αλλά όχι την απαιτούμενη θωράκιση. Δε γνωρίζει ακριβώς τι αναζητά. Βλέπει τα δεδομένα κι έχει γνώση να πολεμήσει, αλλά εκεί παγιδεύεται. Πάντα παγιδεύεται ο άνθρωπος, όταν αναπτύσσει προσωπική φιλοσοφία σ έναν  κόσμο, που είναι δομημένος με βάση τη φιλοσοφία του Θεού.

Στον κόσμο που ζούμε, είναι δυνατή η επιβίωση μόνο με βάση το Λόγο του Χριστού. Μπορεί ο άνθρωπος να γίνει όμοιος με τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, αλλά η ανασφάλεια, που είναι αποτέλεσμα της προσωπικής επιλογής, στο τέλος θα τον σκοτώσει. Αυτή η ανασφάλεια προκύπτει πάντα εξαιτίας του συστήματος, που φέρει την εξουσία και βάζει τον άνθρωπο σε πειρασμό. Σε μία ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία δεν υπάρχει ανασφάλεια, γιατί τα πάντα προσφέρονται στους ανθρώπους και δεν παρατηρείται το φαινόμενο της συγκέντρωσης γνώσης, εξουσίας, πλούτου, μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες που δεν ελέγχονται από τους ανθρώπους. Όταν ο Αλέξανδρος νίκησε το Δαρείο και κατέλυσε το σύστημα της Ανατολής, δημιούργησε αυτήν την ανασφάλεια. Ελάχιστοι άνθρωποι με γνώση θα αποφύγουν να μπουν στον οίκο, όπου υπάρχουν συγκεντρωμένα τα πάντα. Ο Αλέξανδρος ως Υιός δημιούργησε τις συνθήκες, ώστε να κινηθούν οι σύντροφοί του προς την Κίρκη αλλά ο θάνατός του τους άφησε χωρίς προστασία. Με το θάνατό του πρόσθεσε ισχύ στο σύστημα της Βαβυλώνας κι ο ίδιος σαν θηλυκό σύστημα έγινε η Κίρκη.

Η Κίρκη κι ο σατανάς ταυτίζονται, γιατί όπως είδαμε κι αλλού δεν ενσαρκώνονται από συγκεκριμένο πρόσωπο, που βρίσκεται ζωντανό ανάμεσα σε ζωντανούς, αλλά γεννιούνται εξαιτίας του θανάτου του Υιού και της κληρονομιάς Του. Όσο δεν υπάρχει Λύτρωση, κάθε εμφάνιση του Υιού ισχυροποιεί το σατανά κι αυτό περιγράφει το ρόλο του, με δεδομένο την ύπαρξη του Σχεδίου. Ο Υιός δηλαδή είναι ο σατανάς ή η Κίρκη, όχι εξαιτίας κάποιου σφάλματος, αλλά εξαιτίας του Σχεδίου και όχι επειδή δρα, αλλά επειδή ακριβώς δεν δρα και επιτρέπει στους δούλους να ευεργούν. Ο σατανάς υπάρχει, επειδή ο Υιός αφήνει γνώση σε δούλους και δε δρα ο Ίδιος. Ο περίφημος αντίχριστος, που ενσαρκώνεται από άνθρωπο, ταυτίζεται με το σατανά εξαιτίας του κοινού στόχου, αλλά διαφοροποιείται στο ότι ενσαρκώνεται από πρόσωπο και δρα ως ζωντανός άνθρωπος.

Για να γίνει αυτό κατανοητό θα πρέπει να δούμε τη σχέση Χριστού κι εκκλησίας. Η αθλιότητα της εκκλησίας προέρχεται από τα δικαιώματα, που έχει πάνω στο Λόγο. Ο σατανάς είναι αυτός, που της τα δίνει, αλλά αυτό είναι αφηρημένο, εφόσον την εκκλησία την έχτισε ο Πέτρος κι οι Ιουδαίοι. Όλος αυτός ο απρόσωπος μηχανισμός είναι ο σατανάς. Επειδή όμως τα δικαιώματα στον Πέτρο δόθηκαν από το Χριστό εν ζωή, ο Ίδιος ο Χριστός, όταν το κάνει αυτό, λειτουργεί σαν αντίχριστος. Μάγισσα = Εκκλησία = Συναγωγή = 35. Κίρκη = Σατανάς = 26, και, Μάγισσα Κίρκη = 61 = Αντίχριστος.

Μετά την αποθέωση του Αλεξάνδρου το σύνολο του κόσμου, που είχε γνώση, βρέθηκε μέσα σ ένα κοινό σύστήμα, το οποίο ήταν Ανατολικής φιλοσοφίας, οπότε συνδεόταν με το Θεό Ήλιο. Αυτοί που είχαν τη δυνατότητα να βγουν απ αυτό το σύστημα, ήταν αυτοί, που είχαν την ανάλογη γνώση και τέτοιοι ήταν οι Έλληνες κι οι Ιουδαίοι. Εξαιτίας του Σχεδίου πρώτοι δρουν οι Έλληνες και μετά οι Ιουδαίοι. Η αδυναμία των Ελλήνων οφειλόταν στο γεγονός ότι η γνώση τους δεν βρισκόταν στη μορφή που είναι δυνατόν να βοηθήσει τον απλό άνθρωπο και στο ότι ο ίδιος ο Αλέξανδρος νεκρός υπηρετούσε πλέον  το σύστημα και όχι τους συντρόφους του. Αυτός που ανέλαβε να οδηγήσει τους Έλληνες ήταν ο Ευρύλοχος, ο οποίος ήταν η εικόνα του Αλεξάνδρου με το σύνολο της εξουσίας που του πρόσφερε ο θρόνος της Βαβυλώνας. Αυτή η εξουσία του έδινε τη δυνατότητα να οδηγήσει τους συντρόφους του προς τον οίκο της Κίρκης.

Πριν δούμε την πορεία των ομάδων προς την Κίρκη, χρήσιμο είναι να δούμε το περιβάλλον, μέσα στο οποίο αυτές κινούνται. Ο Θεός δημιούργησε ένα σύστημα ξηράς και δύο λαούς, που επιβιώνουν σε διαφορετικό περιβάλλον. Αυτό έγινε, ώστε σε κάποια στιγμή αυτά τα στοιχεία να υπηρετούν το Μυστικό Σχέδιο, επομένως να στηρίζουν το σύστημα για τον απαιτούμενο χρόνο. Οι Έλληνες κινούνται πάντα μέσα στη θάλασσα, οπότε είναι δύσκολος ο έλεγχός τους. Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι, όσο αυτοί υπάρχουν, ο Θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας, πάντα μπορεί ν  απειλήσει το σύστημα. Όσο υπάρχουν δηλαδή Έλληνες ανεξάρτητοι κι έξω από το σύστημα, είναι αδύνατο να δομηθεί σύστημα, που να διεκδικεί την κοσμοκρατορία. Η αδυναμία αυτήν είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή, αν σκεφτεί κάποιος πώς θα μπορούσε να συνυπάρξει ένας ευρωπαϊκός Μεσαίωνας δίπλα σε μία δημοκρατική Αθήνα. Οι άνθρωποι θα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και η λαμπρή Αθήνα θα διασκέδαζε με την ηλιθιότητα των δούλων της Ρώμης.

Αυτά τα λέμε για το λόγο ότι ο Ποσειδώνας μισεί θανάσιμα τον Οδυσσέα, από τη στιγμή που αυτός τύφλωσε τον Πολύφημο. Λογικά ο Ποσειδώνας θα έπρεπε να καταδιώκει συνεχώς τον Οδυσσέα, όσο αυτός προσπαθεί να κινηθεί στο περιβάλλον, στο οποίο αυτός είναι πανίσχυρος. Κάθε φορά δηλαδή που ο Οδυσσέας μπαίνει στη θάλασσα, είναι αναγκαίο ο Ποσειδώνας ν απειλεί τα καράβια του, πράγμα που δε συμβαίνει. Αν παρατηρήσει κάποιος την Οδύσσεια θα δει ότι ο Ποσειδώνας παγιδεύεται. Αυτό γίνεται, γιατί όσο ο Οδυσσέας βρίσκεται αδύναμος στη θάλασσα δεν τον προκαλεί, αλλά όταν οι συνθήκες τον ευνοούν, τυφλώνει το γιο του. Ακριβώς σ  αυτό το σημείο βρίσκεται η παγίδα. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ο Ποσειδώνας δεν μπορεί να δράσει κι απλά μισεί τον Οδυσσέα. Το μίσος αυτό δεν είναι ικανό να προκαλέσει κανένα κακό στον Οδυσσέα, γιατί η δύναμη του Ποσειδώνα βρίσκεται μέσα στη θάλασσα, όταν αυτή είναι ζωντανή κι όχι νεκρή. Ο Ποσειδώνας επανεμφανίζεται μόνον, όταν επιχειρεί ο Οδυσσέας να περάσει από το νησί της Καλυψώς στο νησί των Φαιάκων.

Πρακτικά όλα αυτά σημαίνουν ότι οι Ιουδαίοι με το Λόγο του Χριστού έδρασαν στην αρχή για το καλό των ανθρώπων και δεν προκάλεσαν το ελληνικό στοιχείο. Δεν επιχείρησαν να εξιουδαΐσουν απευθείας τους λαούς, αλλά ακολούθησαν το δρόμο της δωρεάς. Όσο υπάρχει δωρεά, οι Έλληνες δεν αμύνονται, γιατί η φιλοσοφία τους επιβεβαιώνει το Λόγο του Χριστού. Ο Χριστός μ αυτόν τον τρόπο μπαίνει στη θάλασσα και δεν απειλείται από τον Ποσειδώνα. Το σφάλμα του Ποσειδώνα και των Ελλήνων ήταν ότι δέχτηκαν τη δωρεά κι αγνόησαν τον ιουδαϊσμό, που κρύβεται από πίσω της. Αυτός ο ιουδαϊσμός έφερε τον Οδυσσέα στο νησί των Κυκλώπων, εφόσον σαν σύστημα εξουσίας διεκδικούσε την κοσμοκρατορία. Οι Έλληνες έπρεπε εξαρχής να πάρουν το Λόγο του Χριστού και να πολεμήσουν τους δούλους του χριστιανισμού, όσο ήταν αδύναμοι.

Οι πρώτοι Έλληνες που εκχριστιανίστηκαν ήταν απαραίτητο να πολεμήσουν τους Αποστόλους και το λόγο τους, προστατεύοντας το Λόγο του Χριστού σ ό,τι αφορά τις προτάσεις για τον άνθρωπο και τις αξίες. Αν γινόταν αυτό, το πλοίο του Οδυσσέα θα καταστρεφόταν κι ο Οδυσσέας θα ταυτιζόταν  με τον Ποσειδώνα, με αποτέλεσμα η θάλασσα, άρα οι Έλληνες να παραμείνουν πανίσχυροι. Αυτό όμως δεν έγινε και οι δούλοι πήραν την εξουσία, τυφλώνοντας τον Πολύφημο. Η αποθέωση του Ιουδαίου Χριστού είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση των Ελλήνων, συνεπώς των δυνάμεων της θάλασσας.

Από εκείνο το σημείο κι έπειτα δεν μπορεί να δράσει ο Ποσειδώνας, γιατί δεν υπάρχουν δυνάμεις μέσα στη θάλασσα. Τρικυμία = 34 = Έλληνες. Ο Οδυσσέας κινείται μ ασφάλεια από τη στιγμή που η εκκλησία έχει στεγανοποιήσει τη γνώση και μέσα στην κοινωνία κυρίαρχο στοιχείο είναι η άγνοια. Η αποθέωση του Χριστού στην πραγματικότητα μεταφέρει τη γνώση με ιδανικό τρόπο από τη θάλασσα και την κυρίαρχη κιβωτό στην ξηρά και στο σύστημα, όπου φωστήρας είναι ο Ήλιος. Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο απαραίτητη προϋπόθεση για την επιστροφή του Οδυσσέα και των συντρόφων του είναι να μην ερεθιστεί ο Ήλιος. Στο μεσοδιάστημα δηλαδή από το νησί των Λαιστρυγόνων ως το νησί της Καλυψώς ο Ποσειδώνας είναι αδύναμος και η προσοχή στρέφεται στον Ήλιο.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς είναι το νησί της Κίρκης και γιατί, ενώ βρίσκεται στη θάλασσα, δεν απειλείται απ  αυτήν. Όταν ο Αλέξανδρος πήρε την κοσμοκρατορία, στην πραγματικότητα έβγαλε τους Έλληνες από τη θάλασσα μ αποτέλεσμα την εξασθένησή της. Αυτό που έμεινε δηλαδή στον κόσμο, ήταν μία θάλασσα νεκρών, αφού οι δυνάμεις της είχαν βγει στην ξηρά κι ένα πανίσχυρο νησί που είναι το σύστημα της Βαβυλώνας, το οποίο επιπλέον προστατεύεται  απ τη θάλασσα. Οι Έλληνες κινούνται πάντα κάτω από την εξουσία του Υιού στην ξηρά και η Οδύσσεια τους βάζει κάτω από την εξουσία του Οδυσσέα, γιατί ο Υιός είναι πάντα Ένας, έστω κι αν εμφανίζεται με διαφορετική ιδιότητα σε διαφορετικό χρόνο. Οι σύντροφοι του Υιού εξαιτίας της γνώσης τους ψάχνουν στο νησί τρόπο διαφυγής, εφόσον η θάλασσα, που εξασφαλίζει επαφή με τους φωστήρες, είναι αδύνατο να βοηθήσει. Αυτό που βλέπουν στην αρχή είναι καπνός στη μέση του νησιού κι αυτό μας παραπέμπει άμεσα στην Αποκάλυψη. Καπνός = 28 = Σοφία = Θεός, όταν, Κάμινος = 33 = Ήλιος. Κάμινος του πυρός = Αληθινός άγιος = 74.

Το σύστημα είναι πάντα φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο, ώστε να έχει ένα κέντρο, που να ελκύει τους ανθρώπους της γνώσης. Ένα κέντρο ορατό στο σύνολο του χώρου που αυτό ελέγχει. Η Βαβυλώνα, η Ρώμη ή το Βατικανό, είναι ορατά κέντρα μέσα στο σύστημα και η ανακάλυψή τους δεν είναι θέμα συγκυριών. Η παγίδα βρίσκεται σ αυτό ακριβώς το σημείο: οι άνθρωποι με γνώση βλέπουν το κέντρο, απ όπου μπορούν να πάρουν απαντήσεις και κινούνται προς αυτό. Η αδυναμία τους οφείλεται στην άγνοια αυτού, που θα συναντήσουν. Αγνοούν δηλαδή ότι η Αγία Σοφία δίνεται με τρόπο που υπηρετεί το Σχέδιο, άρα παγιδεύει. Ο καπνός που βλέπει ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η γνώση που κρύβει τους φωστήρες και δεν επιτρέπει τον προσανατολισμό του ανθρώπου.  Είναι ο καπνός του βασανισμού όλων των δούλων, που εκμεταλλεύονται τη Σοφία του Θεού υπέρ των συμφερόντων τους κι ενάντια στους ανθρώπους. Καπνός του βασανισμού = Υιός της απωλείας = 83 = Θεός του βασανισμού = Κύριος της αβύσσου = Οίνος πορνείας = Οίκος της Ιθάκης = Οίκος της Κίρκης = Θρόνος του Ιησού. Επειδή  η Σοφία του Θεού δόθηκε από τον Υιό ο οποίος θυσιάστηκε με τη μορφή δωρεάς, αυτό που είναι ορατό από το σύνολο της ανθρωπότητας, είναι ο καπνός της καμίνου. Καπνός = Θεός = 28, ενώ, Κάμινος = 33. Αυτό δηλαδή, που βλέπουν οι άνθρωποι, είναι ο Καπνός καμίνου = Επτά μυστήρια = Ομηρικά Έπη = Παράδοσις = Φως του κόσμου = 54.

Ο χριστιανικός κόσμος είναι όπως αναφέραμε μεικτός κόσμος και το σύστημα αυτό το εκμεταλλεύεται. Το σύνολο των χριστιανών βλέπει τον καπνό, αλλά ανάλογα με την παιδεία του βλέπει αυτό, που κατανοεί. Οι άνθρωποι, που βρίσκονται στο νησί της Κίρκης, άρα μέσα στο χριστιανισμό, βλέπουν ανάλογα με το αν είναι Ιουδαίοι ή Έλληνες είτε την παράδοση που για τους χριστιανούς είναι τα Επτά Μυστήρια είτε τα Ομηρικά Έπη. Όλοι αυτοί είναι θύματα του χριστιανισμού και κατοικούν στο νησί, χωρίς να φαίνονται, γιατί το επίπεδο του νησιού, που είναι ορατό, αφορά μόνον τους ανθρώπους της γνώσης. Οι άνθρωποι, που επηρεάστηκαν από τον καπνό, κατοικούν στον Άδη και στον κάτω κόσμο και στην ουσία συνθέτουν το νησί. Αιαία = 21 = Άδης = Γυναίκα, και, Κάτω κόσμος = Μοιχαλίς = 43. Ο άνθρωπος γεννιέται σ αυτό το νησί και η Μάγισσα = Εκκλησία = 35 τον στέλνει στον Άδη. Αυτοί, που βρίσκονται κάτω από την εξουσία του Υιού, μπαίνουν μέσα στον οίκο λόγω γνώσης και προσπαθούν να νικήσουν τη μάγισσα, πράγμα που είναι αδύνατον. Καθώς πλησιάζουν στον οίκο, βλέπουν λιοντάρια και λύκους, που προστατεύουν το σπίτι, αλλά είναι φιλικά με τους επισκέπτες. Η εκκλησία προστατεύεται από το λέοντα της Αποκάλυψης, που είναι η μορφή του Βασιλέως κι είναι ανίκητος. Λέοντας = Θεός = Άμωμος = 28. Οι λύκοι είναι τα θηρία που γεννήθηκαν, για να προστατεύουν τη γνώση εξαιτίας της γνώσης. Λύκοι = Τάφος = Βαβυλώνα = 20 = Στόμα, και, Λύκοι άρπαγες = Λυκάνθρωποι = Καρδινάλιοι = 54 = Επτά μυστήρια.

Το σύνολο αυτής της εικόνας μάς δείχνει την κατάσταση, που επικρατεί αιώνες τώρα μέσα στο χριστιανισμό. Αν δει κάποιος το χριστιανικό κόσμο απ έξω και όχι παγιδευμένος, θα δει ένα  νησί, που είναι το σύστημα του, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται η εκκλησία. Θα δει επίσης έναν οίκο μεγαλειώδη και θηρία φιλικά. Ο Πάπας είναι πάντα φιλικός εξωτερικά προς τους ανθρώπους, έστω κι αν διατηρεί τα χαρακτηριστικά τού λιονταριού λόγω του θρόνου.  Το ίδιο ισχύει για τους καρδινάλιους. Οι άνθρωποι παραξενεύονται αρχικά με τη φαινομενική ευγένεια των πανίσχυρων δούλων. Αυτό, που δεν αντιλαμβάνονται, είναι τι ακριβώς τους περιμένει μέσα στον οίκο και πώς συμπεριφέρεται η εκκλησία.

Back to content | Back to main menu