Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο Χριστός έδωσε βασιλικά χαρακτηριστικά στον  Πέτρο γι αυτόν ακριβώς το λόγο.  Επειδή ήταν Κύριος, ήταν πρακτικά αδύνατο  να παγιδεύσει τους Έλληνες. Αν ήταν αρχηγός της εκστρατείας θα έπαιρνε το χρυσόμαλλο δέρας, όπως δικαιούνταν, αλλά αυτό θα είχε τραγικά αποτελέσματα για το Μυστικό Σχέδιο. Αυτό που θα συνέβαινε, θα ήταν ν  απελευθερωθεί ο Αιήτης από τα δεσμά που επέβαλε ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, αν η εκκλησία της ιουδαϊκής γνώσης έπαιρνε το σύνολο των δικαιωμάτων σ ό,τι αφορά την εξουσία μέσα στο σύστημα, χωρίς να εκχριστιανίσει τους Έλληνες, στην πραγματικότητα θα τους απελευθέρωνε. Θα τους ωθούσε προς τη φιλοσοφία, άρα εξαιτίας του ιουδαϊσμού της, θα τους έκανε εχθρούς της. Αυτό όμως δε συνέβη κι ο Πέτρος με το βασιλικό πρόσωπο κατέστρεψε τους Έλληνες, εκμεταλλευόμενος την εικόνα του βασιλιά Αλεξάνδρου. Αυτό συνέβη στην Κωνσταντινούπολη κι αποτέλεσμα αυτού ήταν η Ρώμη του 800 μ.Χ., όπου τα πάντα βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Κίρκης.

Ο Αιήτης εμφανίζεται ξανά μετά τη Γαλλική Επανάσταση, βρίσκεται όμως κάτω από τον έλεγχο της αδερφής του, η οποία κρατά το χρυσόμαλλο δέρας κι ελέγχει τον κόσμο. Ένας άνθρωπος απροετοίμαστος ν αντιμετωπίσει τη λογική των γραφών, θα διαπιστώσει φαινομενικά σφάλματα κι ανακρίβειες στην περιγραφή της εκστρατείας. Δεν μπορεί να καταλάβει, για παράδειγμα, πώς ο Αλκίνοος ήταν βασιλιάς των Φαιάκων, πώς ο Αχιλλέας ήταν γεννημένος ή πώς συνάντησε ο Οδυσσέας τα τέρατα μετά το νησί της Κίρκης από τη στιγμή που αυτά είχαν εξουδετερωθεί από τους αργοναύτες. Όλα αυτά είναι δυνατό να υπάρξουν, από τη στιγμή που υπάρχει αλληλοεπηρεασμός μεταξύ τους. Επειδή το ένα δημιουργεί τις συνθήκες, για να εξελιχθεί το άλλο και η γνώση είναι μία κι είναι του Θεού, τα άκρα είναι πάντα ίδια. Όταν κάποιος συγκεντρώνει μεγάλο μέρος της γνώσης και δεν το παραδίδει στους ανθρώπους, αλλά ζητά εξουσία είναι υποχρεωμένος να συναντήσει τον Αλκίνοο, δηλαδή τους μακάριους.

Τα Έπη και η αργοναυτική εκστρατεία περιγράφουν συνθήκες, που είναι δυνατό να επαναληφθούν. Η Ιλιάδα περιγράφει τον πόλεμο των γνώσεων ενάντια στο σύστημα. Η Οδύσσεια περιγράφει την πορεία του Κυρίου της γνώσης. Η αργοναυτική εκστρατεία περιγράφει τη διαδικασία, κατά την οποία η σκορπισμένη στον κόσμο γνώση συγκεντρώνεται στα χέρια συγκεκριμένων ανθρώπων, που αντιπροσωπεύουν τον Κύριο. Πώς μπορεί κάποιος να συγκεντρώσει γνώση, αν δε διασκορπιστεί; Μ αυτήν τη λογική η Ιλιάδα προηγείται της αργοναυτικής εκστρατείας. Η γνώση όμως, εφόσον έχει Κύριο, που είναι ο Υιός και το  σύστημα της Βαβυλώνας υπήρχε πριν από τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, σημαίνει ότι η Ιλιάδα ακολουθεί την αργοναυτική εκστρατεία. Η Βαβυλώνα για να δημιουργηθεί θα πρέπει να διασκορπιστεί γνώση ώστε στη συνέχεια να συγκεντρωθεί από το σύστημα. Βλέπουμε ότι, επειδή η γνώση είναι μία, και είτε διασκορπίζεται είτε συγκεντρώνεται, τα πάντα  είναι αλληλένδετα. Αυτό που πρέπει τώρα να δούμε, είναι πώς λειτουργεί και πού τοποθετείται στην πραγματική της κλίμακα η αργοναυτική εκστρατεία, όταν εμείς έχουμε καλύψει το σύνολο του χρόνου με τα Ομηρικά Έπη.

Τα πάντα ξεκινούν από το Λόγο του Χριστού, που είναι ο πιο ασφαλής. Ο Χριστός λέει ότι υπάρχει άνω κόσμος και κάτω, όπου κατοικούν οι Ιουδαίοι κι οι μαθητές Του. Οι Ιουδαίοι δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν εκεί όπου πάει, αλλά ο Ίδιος μετά θάνατον υπόσχεται να είναι πάντα μαζί με τους μαθητές. Το μυστικό βρίσκεται σ αυτόν, που ακολουθεί τους μαθητές και στη σχέση του με το Χριστό. Ο Υιός του Ανθρώπου είναι δυνατό να ζήσει στον κάτω κόσμο κι είναι Κύριος. Αυτός όμως, που ακολουθεί τους μαθητές, είναι το πνεύμα της αλήθειας. Ο Υιός έχει δύο ιδιότητες, είναι Βασιλεύς και Κύριος. Βασιλεύς = 39 = Ιάσονας, ενώ, Κύριος = 35 = Ηρακλής. Ο χριστιανισμός διατηρεί τα χαρακτηριστικά του, λόγω της ιδιότητας του Κυρίου, αλλά επεκτείνεται λόγω της ιδιότητας του Βασιλέα. Εφόσον οι Έλληνες είναι ο εχθρός, εμείς αναζητάμε αυτόν, που ενεργεί για την επέκταση. Κύριος Ιησούς = Υιός του Ανθρώπου = 77 = Αργοναύτης Ηρακλής. Βασιλεύς Ιησούς = Πνεύμα της αλήθειας = Αργοναύτης Ιάσονας = 81. Αργώ = Μνήμα = 18 = Φως = Χξς = Πτώμα. Πλοίον Αργώ = 52 = Ιερουσαλήμ = Κληρονόμοι.

Η αργοναυτική εκστρατεία αρχίζει χρονικά μετά την αναγνώριση του Χριστού ως Υιού του Θεού και τη συγκατοίκησή Του στο θρόνο του Υιού με τον Αλέξανδρο. Αυτό στο χώρο σημαίνει ότι συνέβη μετά το νησί του Αιόλου. Η διαφορά μεταξύ Αλεξάνδρου και Χριστού, είναι ότι ο πρώτος σκορπά γνώση κι ο δεύτερος συγκεντρώνει. Η αργοναυτική εκστρατεία αποκαλύπτεται πλήρως σ αυτό το σημείο. Από την αναγνώριση του Χριστού ως την παντοκρατορία Του το 800 μ.Χ. έπρεπε να συγκεντρωθεί το σύνολο της γνώσης. Ήταν απαραίτητο παράλληλα με την εικόνα του Χριστού, ή Οδυσσέα, να κινηθούν κι οι αργοναύτες, ώστε να επιστρέψει στον οίκο Του και ν  αποθεωθεί, χωρίς να υπάρξει γενική Λύτρωση. Είναι δηλαδή αυτό που αναφέραμε σ  άλλο σημείο ότι ο Οδυσσέας μπήκε στον οίκο, αλλά το πλοίο επέστρεψε στην Αιολία, βρίσκοντας ένα θυμωμένο Αίολο. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί ο ελαστικός κι αδύναμος σχετικά Αίολος, ήταν αναγκαίο να γίνει ο φοβερός και τρομερός Υπερίωνας. Ο Αίολος, που στηρίζεται στο έργο του Αλεξάνδρου, είναι αδύναμος σε σχέση με τον Υπερίωνα..  που στηρίζεται στο έργο του Ιησού. Μέσω της αργοναυτικής εκστρατείας αυτή η αδυναμία εξαλείφεται, εφόσον συγκεντρώνεται το σύνολο της γνώσης και δεν υπάρχει τρόπος επαφής με τον Υιό. Ιπποτάδης Αίολος = 84 = Βασιλεύς Αλέξανδρος = Αργοναυτική εκστρατεία = Υπερίωνας Ήλιος = Υιός της παρθένου = Θεϊκός Χριστός = Μυστικός Δείπνος.

Η γνώση στο σύνολό της περνά σε χέρια που έχουν δικαιώματα, άρα σε ανθρώπους που φέρονται σαν κληρονόμοι, πράγμα που είναι τραγικό για τους ανθρώπους. Πλοίον Αργώ = Ιερουσαλήμ = Κληρονόμοι = 52. Υπερίωνας Ήλιος = 84 = Εξουσία του πνεύματος = Βλασφημία του πνεύματος. Τα Έπη δεν περιγράφουν την αργοναυτική εκστρατεία, γιατί απλά δεν είναι ορατή. Τα Έπη περιγράφουν την πορεία του Κυρίου και όχι του ειδώλου Του στον κάτω κόσμο. Περιγράφουν την πορεία της γνώσης του Κυρίου μέσα στο χρόνο και μέσα από το σύνολο των καταστάσεων, μέχρι αυτή να γίνει κυρίαρχη. Αυτή η πορεία αφορά τους ανθρώπους που έχουν τη γνώση του Κυρίου εφόσον άφησε το  Λόγο Του και περιγράφει τα όσα  συμβαίνουν σ αυτούς εξαιτίας του συστήματος ή εξαιτίας των εσφαλμένων επιλογών τους.

Η αργοναυτική εκστρατεία αντίθετα, δεν περιγράφει τα όσα συμβαίνουν σε ζωντανούς ανθρώπους, παρά σε δυνάμεις του πνεύματος. Οι ήρωές της είναι δυνάμεις και δεν ενσαρκώνονται από ανθρώπους, παρά μόνο από τον Υιό του Θεού. Συνδέονται με τα Έπη, γιατί ακολουθούν την ίδια πορεία περνώντας τις ίδιες δοκιμασίες. Ο Υιός ελέγχοντας τα πάντα, ελέγχει και τα σφάλματα των ανθρώπων εκμεταλλευόμενός τα. Αυτό που αναφέραμε πιο πάνω σαν αποτέλεσμα εσφαλμένης επιλογής των συντρόφων, αν σκεφτεί ο αναγνώστης ότι γίνεται κατ επανάληψη και μέσα στους αιώνες, αντιπροσωπεύει τάση στο χώρο του πνεύματος. Ο Υιός γνωρίζοντας τα πάντα, επιχειρεί τα πάντα χωρίς να χάνεται. Οι άνθρωποι επιχειρούν κι αυτοί τα ίδια, αλλά η άγνοιά τους τα κάνει σφάλματα που αφορούν τους ίδιους. Η κάθε επιλογή του Υιού γίνεται μ αυτόν τον τρόπο ένας ήρωας της αργοναυτικής εκστρατείας που βοηθά στην εξέλιξη του Σχεδίου. Οι αργοναύτες, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι όμοιοι στη λειτουργία με τους αγγέλους των εκκλησιών που περιγράφει η Αποκάλυψη.

Ο Χριστός με την ταχύτατη Ανάστασή Του εκμεταλλεύτηκε τον αφηρημένο χρόνο κι έφτασε αμέσως στον Αλκίνοο και στη συνέχεια στον οίκο Του. Αυτά όμως τα κάνει ο Χριστός = Οδυσσεύς = 46. Ο άνθρωπος δεν τ αντιλαμβάνεται και βλέπει την πορεία του Κυρίου, ο οποίος αποθεώνεται μετά από αιώνες. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το λεπτό σημείο. Ο Χριστός περνά τις Σειρήνες πριν καταστραφούν από τον Ορφέα, εφόσον ζωντανός οδηγούσε τους μαθητές Του προς τη Λύτρωση. Μετά τη Θυσία Του τα πάντα εξελίσσονται με τρομερά αργούς ρυθμούς για το θνητό άνθρωπο, που λόγω της μοναδικότητας της γνώσης ακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία. Το είδωλο του Χριστού είναι ορατό κι οι άνθρωποι τον αντιλαμβάνονται ως ζωντανό. Η αργοναυτική εκστρατεία ακολουθεί αυτό το είδωλο και την πορεία του. Είναι δηλαδή το είδωλο του ειδώλου. Το είδωλο του πλοίου του Οδυσσέα στον κάτω κόσμο είναι η Αργώ. Το είδωλο του Χριστού στον κάτω κόσμο είναι είτε ο Ιάσονας είτε ο Ηρακλής. Απλά ο Χριστός χάνει το καράβι και τους συντρόφους, αφού περάσει τις δοκιμασίες στο σύνολό τους, γιατί στην αντίθετη περίπτωση σταματά η εξέλιξη του Σχεδίου. Ανακρίβεια θα υπήρχε αν έχανε ο Οδυσσέας το καράβι και τους συντρόφους πριν τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Είναι αδύνατο να περάσει το είδωλο αν δεν περάσει ο Κύριος. Απλά εξαιτίας του Σχεδίου το είδωλο συνεχίζει την πορεία του, αφού ακόμα κι αν ο κύριος μίας γνώσης δε βρίσκεται στη ζωή, η γνώση αυτή μπορεί να λειτουργήσει λόγω δικαιωμάτων, όπως επιθυμεί  ο Κύριος.

Ο Χριστός δοκίμασε τη γνώση Του σ όλες τις συνθήκες και μετά την παρέδωσε στους δούλους. Οι Απόστολοι δεν προβληματίστηκαν για τις επιλογές που θ  ακολουθήσουν. Δεν επέλεξαν αυτοί τον οίκο από τη βασιλεία. Αυτά τα επέλεξε ο Χριστός. Αυτοί πήραν έτοιμη γνώση, ανίκητη κι ακολούθησαν εντολές. Ο Πέτρος παίρνει στο τιμόνι τη θέση του Ιάσονα, όταν δεν απαιτείται η στοιχειώδης ευφυΐα κι είναι αυτός η μορφή του Ιάσονα, που πέθανε μέσα στην Αργώ. Ο Ιουδαίος Πέτρος συγκέντρωσε το σύνολο της γνώσης και σκόρπισε το θάνατο στη Γη. Ο θάνατος είναι γενική κατάσταση κατά το Μεσαίωνα μέχρι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά απ αυτήν κι εξαιτίας της γέννησης των ηρώων, έχουμε συνθήκες πολέμου και άρα συνθήκες που περιγράφει η Ιλιάδα.

Σ αυτό το σημείο σταματάμε την αναφορά στην αργοναυτική εκστρατεία και ξαναμπαίνουμε στο χώρο της Οδύσσειας. Έχοντας υπόψη μας τις ενέργειες του ζωντανού Χριστού και του αθάνατου ειδώλου Του, προσδιορίζουμε δύο επίπεδα: το ένα επίπεδο είναι αυτό που ο Χριστός κατόρθωσε και μπήκε στον οίκο Του και τ άλλο είναι αυτό που ο Χριστός βρίσκεται κάπου μέσα στη θάλασσα, νοσταλγώντας το ταίρι Του. Ο καθορισμός αυτών των επιπέδων είναι άκρως απαραίτητος, γιατί αλλιώς είναι αδύνατο ν αντιληφθούμε τι συμβαίνει και προπαντός την ταυτότητα της Καλυψώς.

Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό, όπου όλοι οι υπεύθυνοι γι αυτό που ονομάζουμε χριστιανισμό είναι ζωντανοί. Το νησί της Κίρκης, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, υπάρχει από τον καιρό του αμαρτήματος. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος πραγματοποίησε το αμάρτημα, ο Θεός τον απέβαλε από τον άνω κόσμο και τον έβαλε στον κάτω κόσμο του σκότους. Σ αυτόν τον κόσμο υπάρχει η εξουσία, άρα η αμαρτία κι άρχων είναι ο φωστήρας. Αυτός, που έχει φως, δίνει γνώση στους δούλους κι αυτοί κάνουν τη γνώση εξουσία. Ο Υιός του Θεού, που έχει τη γνώση από εκείνη την εποχή, οδηγεί την ανθρωπότητα κι είναι ο φωστήρας της είτε είναι ορατός απ όλους είτε όχι.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί το αμάρτημα δε συντελέστηκε ακαριαία και σ όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Εξαιτίας της γνώσης ο άνθρωπος μπήκε από τον άνω κόσμο στην άθλια Βαβυλώνα του σκότους κι εξαιτίας πάλι της γνώσης γεύτηκε τη δημοκρατία της υπέροχης Αθήνας. Υπάρχουν δηλαδή στάδια τα οποία η ανθρωπότητα βαδίζει και μαζί μ αυτή βαδίζει κι ο Υιός του Θεού, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος ταυτίζεται μ αυτή στο σύνολό της. Η αμαρτία έβαλε τον άνθρωπο στον κάτω κόσμο και η νίκη εναντίον της είναι η Λύτρωση. Η αμαρτία νικήθηκε, όταν εμφανίστηκε η λαμπρή Αθήνα κι αποτέλεσε τον αντίποδα της Βαβυλώνας. Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, επομένως αυτός που νικά την αμαρτία. Επειδή Υιός κι άνθρωπος είναι έννοιες, που ταυτίζονται, η νίκη της ανθρωπότητας αποδίδεται στον Υιό και τ αντίστροφο. Λόγω ομοιώτητας δηλαδή υπάρχουν δύο μορφές του  Υιού. Υπάρχει η ανθρωπότηταΥιός και ο συγκεκριμένος άνθρωπος Υιός είτε σαν Αλέξανδρος είτε σαν Ιησούς.

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός υπήρχε γνώση που νικούσε τον κάτω κόσμο και την κατείχε ο Υιόςανθρωπότητα. Ταυτίζοντας τις γνώσεις των δύο μορφών του Υιού, είναι δυνατό να ταυτιστεί η πορεία τους στο χρόνο, έστω κι αν ο Υιός είναι θνητός. Ο Υιόςάνθρωπος όμως δε γεννήθηκε ούτε στην Αθήνα ούτε στη Ρώμη που ήταν, η μεν νικηφόρα πόλη και η άλλη αποδέκτης της νίκης. Γεννήθηκε στην Ιουδαία, η οποία βρισκόταν στο βήμα της Βαβυλώνας και η κοινωνία της βίωνε τις συνθήκες τιμωρίας λόγω του αμαρτήματος. Αυτό συνέβη, γιατί η παραπάνω ταύτιση έπρεπε να είναι πραγματική κι επιπλέον υπήρχε σ εξέλιξη το Σχέδιο. Ο Υιόςάνθρωπος του Θεού ήταν απαραίτητο, όπως ο Υιόςανθρωπότητα να βιώσει τις συνθήκες της Βαβυλώνας, να τις νικήσει και να εμφανιστεί ως σωτήρας.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε για το λόγο ότι η πορεία του Οδυσσέα μέχρι το νησί της Κίρκης είναι η πορεία του Υιούανθρωπότητα, που ταυτίζεται με τον Υιόάνθρωπο λόγω γνώσης. Η γνώση είναι κοινή και είναι του Χριστού. Η πορεία όμως αυτή δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί από θνητό γιατί διαρκεί αιώνες. Ο Χριστός όταν παραδίνει την γνώση Του η Τροία φλέγεται και καταλαμβάνεται από τους Αχαιούς. Από εκείνη την στηγμή ο Οδυσσέας εγκαταλείπει το πεδίο της μάχης και ακολουθεί την πορεία προς το νησί της Κίρκης. Ο Υιός όμως του Θεού, ο θνητός άνθρωπος-Χριστός που είδαν οι Ιουδαίοι, γεννήθηκε στο νησί της Κίρκης, ώστε να εξελιχθεί το Σχέδιο. Ο Χριστός ταυτίστηκε με τον άνθρωπο, ώστε να του αποδοθεί η πορεία της ανθρωπότητας, συνεπώς να εμφανιστεί ως Οδυσσέας. Γεννήθηκε σε συνθήκες όμοιες μ αυτές της Βαβυλώνας,  για να υπάρχει η απαραίτητη ομοιότητα στην κλίμακα του θνητού. Ο ενήλικας άνθρωπος Χριστός είναι ο τέλειος Οδυσσέας, που μπαίνει στον οίκο της Κίρκης και ζητά απ  αυτή να τον βοηθήσει να επιστρέψει. Όταν Υιός και Κίρκη ταυτίζονται, η ανταλλαγή γνώσης μεταξύ τους είναι ύποπτη. Η Κίρκη λέει στον Οδυσσέα ότι απαραίτητη προϋπόθεση για  την επιστροφή του είναι το ταξίδι στον Άδη. Αυτό το ταξίδι είναι απαραίτητο, γιατί ο μάντης Τειρεσίας μπορεί να δώσει τη γνώση που απαιτεί η επιστροφή. Το ύποπτο σημείο είναι, που ο παντογνώστης Υιός είναι αναγκαίο να πάει στον Άδη για να πάρει γνώση. Για να φύγει ο Οδυσσέας από το νησί της Κίρκης θα πρέπει να περάσει απαραίτητα από τον κάτω κόσμο, δηλαδή να μπει στο χώρο των νεκρών. Θα πρέπει λοιπόν να πεθάνει και ν αναστηθεί. Αυτό που μας προβληματίζει σ αυτό το σημείο είναι το πότε αναστήθηκε ο Χριστός. Μετά τη Σταύρωσή Του ή σε κάποια άλλη στιγμή; Αυτό αρχικά φαίνεται εκτός λογικής και θα δούμε τι συμβαίνει.

Κατ αρχήν θα πρέπει να δούμε τι ακριβώς σημαίνει ανάσταση. Ο νεκρός ανασταίνεται, όταν επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών. Όταν ξεφεύγει από τον κάτω κόσμο και γίνεται μέλος του άνω. Αυτή όμως η κίνηση προϋποθέτει γνώση. Για να ξεφύγει κάποιος από τον κάτω κόσμο, απαιτείται γνώση κι αυτή η ενέργεια από μόνη της προσθέτει γνώση στη γνώση. Το πρώτο δεδομένο δηλαδή είναι η γνώση. Το δεύτερο είναι η συμπεριφορά του ανθρώπου, γιατί ο ζωντανός άνθρωπος διαφέρει από το νεκρό στο ότι αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και ζει, όπως αυτός επιλέγει. Επικοινωνεί με το περιβάλλον του κι αυτό σημαίνει ότι παίρνει, αλλά και δίνει γνώση.

Μ αυτά τα δεδομένα βλέπουμε ότι ο Χριστός δεν είναι ζωντανός μετά την Ανάστασή Του, όπως την περιγράφουμε. Δε συναναστρέφεται με ζωντανούς και δε διδάσκει, εφόσον η ποσότητα και η ποιότητα της γνώσης Τού το επιτρέπει. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι οι Ιουδαίοι σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού βρίσκονται στον κάτω κόσμο. Η κοινωνία τους και η παράδοσή τους, που της δίνει χαρακτηριστικά, είναι η αιτία αυτής της κατάστασης. Ο Υιός του Θεού γεννήθηκε Ιουδαίος κι έζησε ως Ιουδαίος μέχρι τα τριάντα του χρόνια. Σύμφωνα με τα παραπάνω ήταν νεκρός κι από τη στιγμή που νίκησε τον ιουδαϊσμό επέστρεψε στη ζωή κι άρχισε να διδάσκει, με σκοπό ν αναστήσει νεκρούς, που ήταν μέλη μίας νεκρής κοινωνίας. Σύμφωνα με τη λογική, δηλαδή, ο Χριστός αναστήθηκε, όταν άρχισε να φέρεται σαν ζωντανός και άρα να κινείται προς τον άνω κόσμο. Σ αυτό το σημείο έχουμε το πρόβλημα ότι ο Οδυσσέας σύμφωνα με τα Έπη επισκέπτεται την Κίρκη κατά την επιστροφή του από τον πόλεμο και δε γεννιέται στο νησί της. Υπάρχει δηλαδή ανακρίβεια με τη γέννηση του Χριστού ως Ιουδαίου. Την απάντηση τη δίνει ο Χριστός στο Λόγο Του: (Ιωάν. 8.58-8.59)  "αμήν αμήν λέγω υμίν, πριν Αβραάμ γενέσθαι εγώ είμι." (Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, πρίν γεννηθή ο Αβραάμ Εγώ υπάρχω.). Αυτό είναι σημαντικότατο, γιατί ο Αβραάμ είναι ο γενάρχης των Ιουδαίων.

Αν δεν υπήρχε ο Αβραάμ, δε θα υπήρχαν οι Ιουδαίοι. Ο Χριστός δηλώνει ότι υπάρχει πριν από τον Αβραάμ, επομένως αυτό συνεπάγεται ότι είναι επισκέπτης στο ιουδαϊκό σύστημα. Υπήρχε λοιπόν πριν απ αυτό κι ως Υιός αγωνιζόταν, ώσπου η μοίρα τον έφερε ανάμεσα σ Ιουδαίους. Ο άνθρωπος-Χριστός με τα θνητά χαρακτηριστικά γεννήθηκε ανάμεσα σ Ιουδαίους, γιατί δεν υπάρχει αθάνατος βιολογικά άνθρωπος. Ο Θεός-Χριστός γεννήθηκε Άνωθεν πριν από τον Αβραάμ και η παρουσία Του στη γη ήταν η επίσκεψή Του στον κάτω κόσμο. Όταν άρχισε να διδάσκει, επέστρεψε στον κόσμο των ζώντων κι ακολούθησε τη μοίρα Του, αλλάζοντας την κλίμακα για την εξέλιξη του Σχεδίου.

Ο σκοπός της Ανάστασής Του, όπως την ορίζει η εκκλησία, έχει τελείως διαφορετική σημασία. Το θεϊκό Σχέδιο λειτουργεί τέλεια, γιατί ο Χριστός αναστήθηκε από το Σταυρό και φέρθηκε σαν νεκρός, αποδεικνύοντας όμως ότι ήταν ζωντανός μέσω του Λόγου Του πριν από τη Θυσία. Έκανε δηλαδή ένα θαύμα για να επιβεβαιώσει τις Γραφές, και η δύναμή Του ήταν ο Λόγος Του, όπως είχε διατυπωθεί μετά την πραγματική Ανάσταση. Όλα αυτά τα έκανε για το λόγο ότι ως ζωντανός ανάμεσα στους ανθρώπους έπρεπε να ξεφύγει από το νησί της Κίρκης και να επιστρέψει στον οίκο Του. Ακολουθεί τη διαδρομή και θυσιάζεται εξαιτίας του Σχεδίου. Η εικονική Ανάστασή Του και η παύση της διδασκαλίας Του είχε ως συνέπεια να δοθεί ένας Λόγος που οδηγεί στην ίδια πορεία, η οποία θ ακολουθηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους.

Στο νησί της Κίρκης υπάρχει μία παγίδα τεράστια. Η παγίδα αυτή έχει ως στόχο να δημιουργήσει συνθήκες όμοιες μ αυτές που νίκησε ο Υιός, χωρίς όμως να τις καταστρέψει. Ο Υιός νικά το θάνατο και αποθεώνεται. Αυτοί που Τον βλέπουν και είναι Ιουδαίοι, Τον ζηλεύουν και θέλουν να Τον ακολουθήσουν, αφού ζουν στον κάτω κόσμο. Όλοι οι υπόλοιποι θαυμάζουν τον Ιουδαίο Θεό και εξιουδαΐζονται επιθυμώντας να κάνουν το ίδιο.  Αν δεν εξιουδαΐζονταν, δε θα γνώριζαν τον κάτω κόσμο, άρα δε θα υπήρχε η ανάγκη να τον νικήσουν. Γι αυτό η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ Οδυσσέα και Κίρκης είναι  ύποπτη. Η Κίρκη λέει στον Οδυσσέα ότι είναι απαραίτητο να πάει στον κάτω κόσμο, αν θέλει να επιστρέψει. Αυτό υποτίθεται είναι αναγκαίο για να λάβει τη γνώση του Τειρεσία. Αν παρατηρήσει όμως κάποιος μέσα στα Έπη, θα δει ότι οι γνώσεις της Κίρκης, σ ό,τι αφορά τους κινδύνους του ταξιδιού, είναι ανώτερες του μάντη. Ο Χριστός γνώριζε τι έπρεπε να κάνει και το έκανε. Έπρεπε να νικήσει τον κάτω κόσμο και τον νίκησε. Δε ζήτησε όμως κι από τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Οι μαθητές Του όμως, επειδή εξιουδαΐζουν τον κόσμο, δε δίνουν επιλογές στους ανθρώπους. Τους δείχνουν το Λόγο του νικητή και μ όπλο τα δικαιώματα πάνω στο Λόγο, τους εντάσσουν στον κόσμο, που έχει φαινομενικά νικηθεί, αλλά παραμένει πρακτικά ανίκητος.

Ο Χριστός λέει ότι πρέπει να πεθάνει, για ν αναστηθεί. Αυτό όμως αφορά τον Ίδιο κι είναι αληθινό. Επειδή δεν το ερμηνεύει, παγιδεύει τους ανθρώπους, που τείνουν να εξομοιωθούν μ αυτόν. Το δίνει δηλαδή ως γνώση με τη μορφή του άκρατου οίνου. Άκρατος οίνος = Μάγισσα Κίρκη = 61. Ο Ίδιος λέει στον Εαυτό Του τι πρέπει να κάνει, για ν ακούν οι άλλοι. Αυτόν το Λόγο κρατά για αιώνες ανερμήνευτο η θηλυκή εκκλησία και γίνεται έτσι για τους ανθρώπους η Κίρκη. Η ασφάλεια του Σχεδίου στηρίζεται στο γεγονός ότι η Κίρκη στέλνει τον άνθρωπο στον κάτω κόσμο με τέτοιον τρόπο, ώστε στην επιστροφή του απ αυτόν να μην την παρακάμπτει, αλλά να επιστρέφει σ αυτήν.

Αυτό συμβαίνει, γιατί η εκκλησία εξιουδαΐζει τους ανθρώπους και παράλληλα στηρίζεται στη γνώση, η οποία νικά τον ιουδαϊσμό. Με τον εξιουδαϊσμό στέλνει τον άνθρωπο στον κάτω κόσμο και στην περίπτωση που αυτός νικήσει, εξομοιώνεται απλά με το Χριστό ακολουθώντας την πορεία του απ  εκεί και πέρα. Ο Χριστός εν ζωή πήρε τους μαθητές Του κι εγκατέλειψε το νησί. Τα δισεκατομμύρια όμως των χριστιανών, που ακολουθούν, περιφέρονται ανάμεσα στον κάτω κόσμο και το νησί της Κίρκης. Αυτό εννοεί όταν λέει: (Ιωάν. 12.31-12.32) "νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν, ο αρχών του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω." (Τώρα γίνετε δίκη τού κόσμου τούτου, τώρα ο άρχων τού κόσμου τούτου θά εκβληθή έξω.), ενώ, Άρχών του κόσμου = 59 = Εσταυρωμένος, Κρίσις του κόσμου = 81 = Χριστιανισμός = Νησί της Κίρκης, και, Οίκος της Κίρκης = Υιός της απωλείας = 83 = Πιστοί του Ιησού.

Ο Χριστός από τη στιγμή που δε λειτουργεί με μέσο τη διδασκαλία Του σαν ζωντανός μετά τη Σταύρωσή Του, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα, το οποίο παγιδεύει τους ανθρώπους. Άφησε στους ανθρώπους ένα Λόγο ανερμήνευτο και πολύπλοκο, που δεν επιτρέπει γενική Λύτρωση. Άκρατος οίνος = Θείο βρέφος = Οίκος του Θεού = Μάγισσα Κίρκη = 61. Εξαιτίας του ιουδαϊσμού, οι άνθρωποι μπαίνουν σε συνθήκες κρίσης και πορεύονται κατευθείαν στον κάτω κόσμο. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα βλέπουμε ότι τα δύο επίπεδα στα οποία αναφερθήκαμε, διακρίνονται εύκολα. Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό που ο ζωντανός Χριστός συνέχισε την πορεία του και το δεύτερο είναι αυτό που οι νεκροί χριστιανοί έχουν εγκλωβιστεί στον κάτω κόσμο. Ο αφηρημένος χρόνος που αναφέραμε αποκαλύπτει την αξία  του σ αυτό το σημείο. Η ανθρωπότητα έχει εγκλωβιστεί για αιώνες στο θάνατο, παράγει τεχνολογία κι ο Υιός έχει πάντα δυνατότητα επέμβασης. Τα δύο επίπεδα έρχονται σ επαφή για το λόγο ότι ο Χριστός ζωντανός είπε την αλήθεια. Πήρε συντρόφους, εγκατέλειψε τον ιουδαϊκό κόσμο κι ακολούθησε μία πορεία.

Όλους αυτούς τους αιώνες υπάρχουν άνθρωποι που δε δίνουν σημασία στους δούλους κι ακολουθούν το Λόγο του ζωντανού Χριστού. Αυτοί όλοι ακολουθούν την ίδια πορεία με το Χριστό κι είναι μαζί Του, άσχετα αν τους χωρίζουν αιώνες. Για να πραγματοποιηθεί αυτή η πορεία, θα πρέπει ο άνθρωπος εγκαταλείποντας το νησί της Κίρκης να μένει προσηλωμένος στο λόγο της για τους κινδύνους. Νησί της Κίρκης = 81 = Ιουδαϊκός κόσμος = Χριστιανισμός. Για ν ακολουθήσει κάποιος το Χριστό θα πρέπει να εγκαταλείψει τον ιουδαϊκό κόσμο και κατ επέκταση  το γέννημα του που είναι ο χριστιανισμός. Ό,τι είναι επικίνδυνο μετά απ αυτήν την ενέργεια, το γνωστοποιεί ο Χριστός, συνεπώς και η Κίρκη, αφού στηρίζεται στο Λόγο Του κι αυτόν δίνει.

Για να εξασφαλιστεί η δυνατότητα να θεωθεί ο άνθρωπος χωρίς να απειλήται το σχέδιο απαιτούνται κάποια δεδομένα. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας φορέας που εξαιτίας του οι άνθρωποι θα μπορούν να εγκαταλείπουν τον κάτω κόσμο χωρίς όμως να είναι ανεξέλεγκτοι στη συνέχεια. Αυτός ο φορέας δημιουργήθηκε από το Χριστό εν ζωή και αφορούσε τους μαθητές Του τότε και το σύνολο των χριστιανών αργότερα. Αυτόν τον φορέα θα τον εξετάσουμε στο χρόνο κατά τον οποίο γεννήθηκε. Θα δούμε πως προστατεύει ο Χριστός τη γνώση Του οδηγώντας τους ανθρώπους προς την επιθυμητή κατεύθυνση μέσω δωρεάς. Αυτή η πρακτική γεννήθηκε τότε και υφίσταται μέχρι τις ημέρες μας.

Με βάση τη λογική, για να εγκαταλείψει κάποιος ένα νησί, θα πρέπει να έχει ένα πλοίο. Αυτήν η ανάγκη από μόνη της επιβάλει στον Χριστό να πραγματοποιήσει κάποιες ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι από την στιγμή που αναστήθηκε πραγματικά και είδε τα συμβαίνοντα στην κοινωνία έπρεπε να ενεργήσει ανάλογα. Είδε τον ιουδαϊκό κόσμο κι είχε τη δύναμη να τον εγκαταλείψει. Αυτό όμως για ένα φορέα της γνώσης δεν είναι τόσο απλό. Τι να έκανε μόνος Του; Να δίδασκε για μερικά χρόνια και να χανόταν; Να έμπαινε στη θάλασσα ως άνθρωπος; Θα δίδασκε μερικά χρόνια, και πριν πεθάνει βιολογικά ο Λόγος Του θα παραποιούνταν. Θα μιλούσε σ αγράμματους,  άλλα θα έλεγε, άλλα θα καταλάβαιναν κι άλλα θα μετέδιδαν. Εξαιτίας αυτής της αλλοίωσης του Λόγου, ο Χριστός δε θ αναγνωριζόταν και φυσιολογικά θα χανόταν στη θάλασσα της ανθρώπινης γνώσης. Ο Χριστός χρειαζόταν ένα πλοίο και μάλιστα πανίσχυρο,  που ν αντέχει κάτω από τις οποιεσδήποτε συνθήκες.

Απ αυτήν την ανάγκη ξεκινά και μοιράζει δικαιώματα στους Αποστόλους. Ξεχωρίζει δηλαδή ορισμένους ανθρώπους  και τους δίνει δικαιώματα στη γνώση. Όταν κάποιος παίρνει τέτοιου είδους δικαιώματα, το πρώτο που κάνει είναι να συντηρεί ατόφιο το Λόγο, που του δίνει ισχύ. Οι Απόστολοι έπρεπε να θυμούνται ότι οι παρθένοι ήταν δέκα, γιατί μόνον έτσι θα είχαν ισχύ. Δώδεκα παρθένοι είναι λανθασμένη γνώση, δηλαδή γνώση χωρίς ισχύ. Μέσω των δικαιωμάτων προστατεύεται η γνώση και υπάρχει δυνατότητα μετακίνησής της μέσα στο χώρο και το χρόνο, χωρίς να υπάρχει απώλεια. Βλέπουμε ότι ο Χριστός λύνει ένα σημαντικό πρόβλημα μέσω των δικαιωμάτων, αλλά όχι το σύνολο. Το πλοίο πρέπει όχι μόνο να έχει μορφή, αλλά να είναι και ισχυρό. Το καλό πλοίο δεν είναι αυτό, που επιπλέει στ απάνεμα λιμάνια, αλλά  αυτό που αντέχει τις θαλασσοταραχές. Ο Χριστός έπρεπε να φτιάξει πλοίο, ώστε καμία τρικυμία στο χώρο του πνεύματος να μην είναι ικανή να το καταστρέψει.

Το ισχυρότερο πλοίο που εμφανίστηκε ποτέ στη Γη, ήταν το σύστημα των Ελλήνων, που είναι οι ίδιοι οι Έλληνες. Ο Χριστός όλα αυτά τα γνωρίζει και τα περιγράφει μέσα στο Λόγο του. Ως δωρητής γνώσης έχει τη μορφή Βασιλέως. Δίνει γνώση στους μαθητές κι απ αυτήν τη γνώση παίρνουν ισχύ. Βασιλεύς = Ναυπηγός = 39 = Διάβολος. Αφού δώσει γνώση ως Βασιλεύς, είναι υποχρεωμένος να προστατεύσει την έννοια της “βασιλείας”. Η βασιλεία προστατεύεται, όταν η γνώση δεν οδηγεί σ εξουσία, όμοια μ αυτήν που ασκεί ο Κύριος. Ο Χριστός πλένει τα πόδια των μαθητών του, γιατί τους θέλει ανθρώπους της βασιλείας, επομένως καθαρούς. Καθαρός = Πλοίον = 34 = Έλληνες. Αν δεν έδινε δικαιώματα, δε θα έπλενε τα πόδια των μαθητών, γιατί ο Λόγος του Χριστού χωρίς δικαιώματα δημιουργεί μόνον καθαρούς. Εξαιτίας όμως αυτών των δικαιωμάτων και του Σχεδίου, ο Χριστός οφείλει να δείξει το καλό παράδειγμα. Όλοι αυτοί, που πήραν γνώση και δικαιώματα, ήταν οι Απόστολοι του Ιησού. Ήταν Απόστολοι του Ιησού και όχι του Χριστού, γιατί έδρασαν με τον τρόπο που έδρασαν, εξαιτίας της γνώσης που πήραν από τον Ιησού και όχι από το Χριστό της πλήρους γνώσης. Απόστολοι του Ιησού = Ποντοπόρον πλοίον = Κύριος Παντοκράτορας = 89, όταν,  Λελουμένος = 44 = Θεός ζων = Παντοκράτωρ = Ναύσταθμος = Ναυπηγείο.

Και σ αυτό το σημείο συμβαίνει αυτό, που αναφέραμε για την γέννηση του Ιησού στην Ιουδαία. Δημιουργούνται συνθήκες, που αλλάζουν την κλίμακα, ενώ στην πραγματικότητα προϋπάρχουν. Όπως ο Χριστός υπάρχει πριν τον Αβραάμ έτσι κι οι Απόστολοί Του υπάρχουν πριν τη συγκεκριμένη πράξη. Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο τους στέλνει να εκτελέσουν αποστολικό έργο, πριν τους δώσει τα επίσημα δικαιώματα. Μ  αυτόν το σύνθετο τρόπο ο Χριστός αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής. Περιφέρεται με τους μαθητές μέσα στην Ιουδαία, έχοντας δώσει άτυπα δικαιώματα. Μιλά για τη Βασιλεία των Ουρανών, χωρίς να γίνεται κατανοητός πρώτα από τους ίδιους τους μαθητές. Οι μαθητές δηλαδή, ενώ ακούν φέρονται σαν κουφοί. Αυτό οφείλεται στο συνολικό Λόγο του Υιού, που μιλά για θεία κοινωνία, επομένως για την αναγκαιότητα της θυσίας.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το πέρασμα από το νησί των Σειρήνων. Ο Οδυσσέας αποκαλύπτει τον ιερό λόγο της Κίρκης στους συντρόφους του κι αυτοί δέχονται να κλείσουν τ αυτιά τους, εξαιτίας αυτού του λόγου. Ο μόνος που ακούει την ωδή των Σειρήνων είναι ο Χριστός, που γνωρίζει, αλλά κι αναζητά τη Βασιλεία των Ουρανών. Η παγίδα αλλά και βασικός συντελεστής στην εξέλιξη του Σχεδίου είναι η διατύπωση του ιερού Λόγου. Ιερός Λόγος είναι η αλήθεια του Θεού, που εκφράζεται από τον Υιό, είτε με την άποψη για την αναγκαιότητα της θυσίας είτε με γνώσεις τύπου Αποκάλυψης. Στην κλίμακα των θνητών με τον υπέροχο Λόγο Του ο Υιός του Θεού προσελκύει τους ανθρώπους, με την υπόσχεση της Βασιλείας των Ουρανών. Υιός του Θεού = Λόγος του Θεού = 56 = Αίμα του Ιησού =  Σειρήνες. Ωδή των Σειρήνων = 80 = Βασιλεία των Ουρανών = Κέρας της αμάλθειας.

Ο Χριστός αρνήθηκε αυτό που γνώριζε, προσπαθώντας ταυτόχρονα να το πλησιάσει. Οι μαθητές, που γοητεύτηκαν από τα δικαιώματα και τις εξουσίες, δεν άκουγαν κι ούτε ήθελαν ν ακούσουν για τη βασιλεία.  Η μόνη ωδή που εμείς γνωρίζουμε ότι νικά την ωδή των Σειρήνων, είναι η ωδή του Ορφέα. Με  τη γνώση για τα είδωλα εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι, όταν ο Χριστός αποκαλύπτει ως Οδυσσέας τον ιερό Λόγο, το είδωλό Του ως Ορφέας, άδει. Ορφέας = 32 = Αρνίον, και, Ορφεύς = 33 = Εμμανουήλ. Ωδή του Ορφέως = 63 = Ιερός Λόγος = Αλήθεια του Θεού = Αιώνιος ζωή.

Η παγίδα βρίσκεται σ αυτό το σημείο. Οι μαθητές υποτίμησαν τη Βασιλεία των Ουρανών ως την προσφερόμενη στη Γη κατάσταση και προτίμησαν την Αιώνιο Ζωή που δε γνώριζαν τι είναι. Ενώ είδαν ένα ζωντανό Χριστό ανάμεσα σε νεκρούς, δεν κατάλαβαν τι συμβαίνει και περίμεναν να σταυρωθεί για ν αναστηθεί. Ο Χριστός είχε αναστηθεί και φερόταν ως ζωντανός κι αυτοί περίμεναν να τον δουν να νικά το θάνατο που είχε νικήσει. Νησί των Σειρήνων = Μαρτυρία της αλήθειας = Ανάστασις του Χριστού = 92.

Ο θάνατος που προκαλούν οι Σειρήνες οφείλεται στο γεγονός ότι η γνώση της Βασιλείας των Ουρανών μέσα στο θηλυκό ιουδαϊκό κόσμο, δεν αποφέρει και σημαντικά πράγματα. Επειδή συνδέεται με την ελληνίκη γνώση εξελληνίζει τον άνθρωπο και τον στέλνει στον κάτω κόσμο μέσω άλλης οδού. Όταν ο Κύριος είναι ο Ήλιος δεν υπάρχει πιθανότητα επιβίωσης. Αν ο Οδυσσέας εξόντωνε την Κίρκη, όπως ήταν στις δυνατότητές του, ο λόγος των Σειρήνων θα ήταν λυτρωτικός, αλλά δε θα υπήρχε ιερός Λόγος. Όμως χωρίς αυτόν το Λόγο δεν υπάρχει οίκος κι επομένως θα πρέπει να πάψει ο Οδυσσέας να ελπίζει σε επιστροφή στον οίκο του ως Κύριος. Από τη στιγμή που οι μαθητές δεν εκτιμούν το Λόγο για τη Βασιλεία των Ουρανών κι ακολουθούν τον Κύριο, φτάνουν στην οριακή στιγμή πριν τη Θυσία, όπου μοιράζονται τα δικαιώματα. Ο Χριστός δίνει δικαιώματα και άρα χρησιμοποιεί τον Ιερό Λόγο. Ταυτόχρονα τους συνιστά να παραμείνουν Καθαροί χρησιμοποιώντας την ωδή των Σειρήνων. Καθαροί = Έλληνες = 34. Ο Χριστός μέσω μίας τελετής πραγματοποιεί αυτό, που έκανε άτυπα, όσο δίδασκε, εφόσον επέτρεπε σε Αποστόλους να Τον ακολουθούν. Η στιγμή αυτή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το πλησίασμα μπροστά στα τέρατα, που βρίσκονται στα στενά της θάλασσας. Τι είναι όμως αυτά τα στενά και γιατί είναι τόσο μεγάλη η ισχύς τους;

Μέσω ειδικής γνώσης χώρισε ο Θεός τον κόσμο σ Ανατολή και Δύση. Η θεοκρατία της Ανατολής κι ο ανθρωπισμός της δημοκρατίας της Δύσης είναι, όταν βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη, τα στενά της θάλασσας. Το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης ελέγχεται  σ αυτά τα στενά. Αν, για παράδειγμα, γεννηθεί ένας φιλόσοφος σ οποιαδήποτε εποχή και συντάξει μία κοσμοθεωρία, είναι αδύνατο ν αποφύγει  τα στενά. Θα πρέπει είτε να πλησιάσει την ελληνική κοσμοθεωρία είτε την ιουδαϊκή, συνεπώς της Ασίας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Το σύστημα που προτείνει θα πρέπει είτε να υπηρετεί τον άνθρωπο είτε την εξουσία.

Το πρόβλημα του Χριστού ήταν τεράστιο, γιατί έπρεπε να περάσει μία θεωρία λυτρωτική για τον άνθρωπο, αλλά παράλληλα να διατηρεί δούλους, εφόσον το Μυστικό Σχέδιο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Ήταν απαραίτητο να διατυπώσει θεωρία, που δε νικιέται από τους Έλληνες της βασιλείας, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί σύστημα. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, το δύσκολο είναι να περάσει το πλοίο ανέπαφο από τα στενά. Το δύσκολο είναι να μεταφέρουν λυτρωτικό Λόγο άνθρωποι που διατηρούσαν δικαιώματα, δηλαδή άνθρωποι που δε λυτρώνονται από το Λόγο που μεταφέρουν. Έπρεπε ο Οδυσσέας και το πλοίο του, που ήταν προϊόν της ιουδαϊκής παράδοσης, να περάσουν ανάμεσα από τις δύο κυρίαρχες κι εχθρικές μεταξύ τους κοσμοθεωρίες. Πλοίον του Οδυσσέως = 93 = Ιουδαϊκή παράδοσις = Πανάκριβος Οδυσσέας = Παρθένος Μεσσίας, όταν, Οδυσσέας = Χριστός = Ιουδαίος = 46 = Κυβερνήτης.

Σ αυτό το σημείο φαίνεται η χρησιμότητα της ιουδαϊκής παράδοσης για την εξέλιξη του Σχεδίου. Μεταφέρεται μέσω αυτής η τέλεια γνώση, χωρίς να υπάρχει περίπτωση Λύτρωσης. Οι Ιουδαίοι γνώριζαν τις τέλειες Εντολές κι ήταν καθηλωμένοι στο βήμα της Βαβυλώνας. Αιώνες μετά οι χριστιανοί γνώριζαν το Λόγο του Υιού και σφάζονταν μεταξύ τους όπως τα πρόβατα. Ο Χριστός γνώριζε ακριβώς πώς έπρεπε να κινηθεί κι έδρασε τέλεια. Έδωσε δικαιώματα, ώστε να κρατηθεί κοντά στην ιουδαϊκή παράδοση και μ αυτόν τον τρόπο δημιούργησε δούλους. Η δημιουργία δούλων είναι ένα αρνητικό φαινόμενο και δεν επιτρέπεται στον Υιό να δρα μ αυτόν τον τρόπο. Ο Υιός έχει δικαίωμα μόνο να λυτρώνει τον άνθρωπο και να τον εντάσσει στη Βασιλεία των Ουρανών, συνεπώς να τον κάνει αθάνατο. Φαινομενικά ο Υιός δεν έδρασε τέλεια, εφόσον κάποιους αδίκησε. Πρακτικά όμως δεν αδίκησε κανένα, γιατί όταν έδωσε τα δικαιώματα έδωσε κι εντολές. Είπε στους μαθητές ότι δεν υπάρχει δούλος ανώτερος του κυρίου του κι απόστολος ανώτερος αυτού, που τον έστειλε. Έδωσε έναν τέλειο Λόγο και τη δυνατότητα σ αυτούς, που τον πήραν, να εξομοιωθούν μ Αυτόν.

Όταν ο δούλος Πέτρος γράφει τις επιστολές, κάνει αυτό, που δεν επιτρέπεται. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι ο Χριστός γνώριζε από πριν τι ακριβώς θα κάνουν οι δούλοι και κατά συνέπεια τι θα πάθουν, αλλά δεν τους ενημέρωσε, όταν τους έδωσε τα δικαιώματα. Ο Οδυσσέας γνώριζε ότι για να περάσει τα στενά, θα έπρεπε να δεχτεί τις απώλειες από το ανίκητο κακό τη Σκύλλα. Γνώριζε ότι δεν υπήρχε ελπίδα να περάσουν από την πλευρά της Χάρυβδης και συμβιβάστηκε. Ο Χριστός, όπως ο Οδυσσέας, για να υπάρχει εξέλιξη, δρα με τρόπο περίπλοκο. Για να παρακαμφθούν οι Σειρήνες, αποκαλύπτεται η αλήθεια, ενώ, για να περάσει το πλοίο από τα στενά, ένα μέρος αυτής της αλήθειας παραμένει άγνωστο. Το πλοίο αρχίζει πλέον και μπαίνει στα στενά, καθώς ο Χριστός έχει κάνει τις επιλογές Του. Αρνείται δηλαδή τη βασιλεία και προσκολλάται στην ιδιότητα του Κυρίου. Οι μαθητές Του παρακολουθούν τη Χάρυβδη, που τσακίζει τα πλοία κι αγνοούν τον κίνδυνο, που υπάρχει πίσω τους. Χάρυβδις = 39 = Βασιλεύς = Διάβολος, και, Σκύλλα = Κύνας = Πυρ = Ιώτα = 17.

Back to content | Back to main menu