Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Εκτός όμως του προβλήματος του χρόνου, υπήρχε πάντα και το πρόβλημα του χώρου. Οι άνθρωποι είδαν ελάχιστα την περίοδο αυτήν, αλλά κι αυτοί που την είδαν, ήταν επίσης ελάχιστοι, λόγω των πρακτικών του συστήματος και της δυνατότητας επικοινωνίας, που ήταν ελάχιστη.

Με βάση τα παραπάνω, τίθεται το ζήτημα, αν είναι δυνατόν ο πανίσχυρος Θεός των Ιουδαίων, που ταυτίζεται με το μοναδικό Θεό, να βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Δία που ακόμα και το βασίλειό του είναι ελάχιστο. Αν μετά το αμάρτημα ο άνθρωπος εντάχθηκε στον κάτω κόσμο, ακόμα και σήμερα, Θεός του ανθρώπου είναι ο Πλούτωνας και όχι ο Δίας. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο άνω κόσμος, είτε τον βλέπει ο άνθρωπος είτε όχι, είναι ίσος σε μέγεθος με τον κάτω. Ο Θεός γέννησε τον Υιό Του δύο φορές, ώστε ο κόσμος να μοιραστεί στα τρία και να υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης του Σχεδίου. Ο Ποσειδώνας, ο Δίας κι ο Πλούτωνας δεν είναι τρία διαφορετικά πρόσωπα, αλλά ένα, που ανάλογα με τις συνθήκες που ελέγχει, παίρνει χαρακτηριστικά. Το ίδιο πρόσωπο στη θάλασσα είναι ο Ποσειδώνας και το ίδιο επίσης πρόσωπο στην ξηρά είναι ο Δίας ή ο Πλούτωνας. Ο άνθρωπος που παλεύει μέσα στη θάλασσα, έχει ανάγκη τον Ποσειδώνα κι ο ίδιος άνθρωπος ως μέλος του συστήματος της ξηράς, το Δία ή τον Πλούτωνα, ανάλογα με την ποιότητα του συστήματος. Οι τρεις αυτοί Θεοί είναι καταστροφείς, αλλά και λυτρωτές ταυτόχρονα. Οι διαφορετικοί κόσμοι που ελέγχουν, απαιτούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, που τους δίνουν και την ιδιαίτερη ισχύ.

Είπαμε σ άλλο σημείο ότι, αν ο Δίας δεν ήταν νυμφευμένος, δε θα ήταν δυνατό να πάρει την κοσμοκρατορία. Στην ξηρά ο κοσμοκράτορας πρέπει πάντα να είναι νυμφευμένος, ώστε η ίδια γνώση να στηρίζει και το σύστημα. Ο Πλούτωνας που είναι Θεός επίσης της ξηράς, πρέπει να είναι κι αυτός νυμφευμένος, όπως και συμβαίνει. Για να κυβερνήσει ο Πλούτωνας τον κόσμο του, θα πρέπει να έχει γυναίκα κι επομένως δομή, ώστε η κοινή τους γνώση να παγιδεύει τους ανθρώπους. Ο Οδυσσέας κατά την είσοδό του στον Άδη, φοβάται μόνον την Περσεφόνη και όχι αυτόν καθ αυτόν τον Πλούτωνα.

Ποια όμως είναι η Περσεφόνη, που τόσο πολύ τρομάζει τον ισόπαλο του Δία σε γνώση; Η Περσεφόνη είναι η γνώση του συστήματος, που διατηρεί τους νεκρούς στον κάτω κόσμο. Για τους Ιουδαίους, η Περσεφόνη είναι η γνώση του συστήματος τους, που στηρίζεται στην παράδοση. Για τους Έλληνες, τα Ομηρικά Έπη και για τους χριστιανούς του μεικτού κόσμου, τα επτά μυστήρια. Περσεφόνη = Παράδοσις = 54 = Επτά μυστήρια = Ομηρικά Έπη.

Κανένας δεν μπορεί ν αντισταθεί στη Γυναίκα του θεού του κάτω κόσμου, γιατί η γνώση της είναι τρομερή για Θεούς κι ανθρώπους. Φορείς αυτής της γνώσης είναι οι δούλοι του Κυρίου, που δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους τη Θέωση. Η Περσεφόνη είναι αυτή, που κρατά στα χέρια της τη Μέδουσα = 30 = Θάνατος, και το κεφάλι αυτής. Κεφάλι της Μέδουσας = 77 = Βασιλεία των νεκρών = Υιός του Ανθρώπου = Θεός Διόνυσος. Περσεφόνη = 54 = Εβδομήκοντα επτά. Ο Πλούτωνας στον κάτω κόσμο, δεν ενεργεί, παρά κάθεται στο θρόνο του. Η Περσεφόνη και οι κριτές φέρουν το βάρος της διατήρησης της δομής του κάτω κόσμου. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι πιστεύουν ότι κατά την πανσέληνο συμβαίνουν άσχημα πράγματα και συνδέουν το φαινόμενο με τον κάτω κόσμο. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά είναι αποτέλεσμα της γνώσης, που δόθηκε. Κατά τη διάρκεια της Πανσέληνου εμφανίζονται οι λυκάνθρωποι, που οδηγούν τους νέους ανθρώπους στον κάτω κόσμο. Ο Χριστός παρομοίασε τον κόσμο με ποίμνιο κι επέστησε την προσοχή απέναντι στους λύκους τους άρπαγες, όπως τους χαρακτήρισε.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζει ο άνθρωπος είναι ότι το σύστημα της Περσεφόνης είναι ένα θηλυκό, επομένως στατικό σύστημα. Η Περσεφόνη δεν είναι δυνατό να βγει από τον κάτω κόσμο και να παρασύρει ανθρώπους. Η Περσεφόνη των Ελλήνων δεν είναι δυνατό να γίνει Περσεφόνη του κόσμου ολόκληρου χωρίς έξωθεν βοήθεια. Μόνον ο Υιός του Θεού μπορεί ν αλλάξει τα δεδομένα κι εφόσον  ευνοεί το Σχέδιο να την πάρει ως γυναίκα του. Το φαινόμενο της Πανσέληνου συνέβη στο παρελθόν τρεις φορές κι είναι η αιτία δημιουργίας του χριστιανικού κόσμου, που είναι ο κάτω κόσμος των Γραφών. Για να γίνει πανσέληνος, θα πρέπει η Σελήνη, που είναι οι Έλληνες των Επών ή οι καθαροί του Χριστού, να γίνουν ορατοί παγκοσμίως. Αυτό έγινε μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου και του Χριστού, όπου υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι οδήγησαν τα φαινόμενα στην επιθυμητή κατάσταση. Την τρίτη και τελευταία φορά η πανσέληνος εμφανίστηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όπου τα πάντα οδηγήθηκαν στο ίδιο αποτέλεσμα, εξαιτίας των κοινωνικών τάσεων, που βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο του συστήματος. Σελήνη = 34 = Έλληνες = Καθαροί. Πανσέληνος = 54 = Λύκοι άρπαγες = Λυκάνθρωποι.

Μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων του Υιού βρέθηκαν άνθρωποι στον κόσμο, που είχαν γνώση αρκετή, ώστε να παρασύρουν τους ανθρώπους στον κάτω κόσμο. Σήμερα αυτοί εξακολουθούν να υπάρχουν και να παγιδεύουν τις γενιές μέσα στο χρόνο. Είναι ορατοί κι αόρατοι ταυτόχρονα. Είναι αυτοί, που ελέγχουν τη ροή της γνώσης προς τους ανθρώπους κι ανάλογα με την περίπτωση, δίνουν είτε τα Έπη είτε την παράδοση των Ιουδαίων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι συνοδοί του “Αρνίου του εσφαγμένου”, που είναι ο Πάπας της Ρώμης κι ονομάζονται “καρδινάλιοι”. Καρδινάλιοι = Λύκοι άρπαγες = 54 = Λυκάνθρωποι. Για τον κάτω κόσμο θα μιλήσουμε εκτενέστερα, όταν θα εξετάσουμε την Οδύσσεια. Αυτό που πρέπει σ αυτό το σημείο να κατανοήσει ο αναγνώστης, είναι το αναγκαίο του γάμου του Πλούτωνα.

Σ αντίθεση με τ  αδέρφια του, ο Ποσειδώνας δεν έχει γυναίκα, κι επομένως δομή ανάλογη με τη γνώση του. Ο  Ποσειδώνας δεν είναι παντρεμένος, γιατί μέσα στη θάλασσα δεν είναι δυνατή η ύπαρξη συστήματος. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Ποσειδώνας είναι διαρκώς θυμωμένος. Ο Θεός αυτός υπάρχει, ώστε ν απειλεί διαρκώς τα συστήματα ξηράς υπέρ και κατά των ανθρώπων και την κατάλληλη ώρα να επιτρέψει στο Μεσσία να βγει μέσ  από τη θάλασσα. Εξαιτίας της έλλειψης σάρκας, ο Ποσειδώνας, αν και κάτοχος της ίδιας γνώσης με τ αδέρφια του, δεν έχει την ίδια διάρκεια στην εξουσία του. Μέσω της γνώσης του είναι δυνατό να καταστρέψει, αλλά και να λυτρώσει τον κόσμο, είναι αδύνατο όμως να τον εξουσιάσει, εφόσον η εξουσία απαιτεί τη σταθερότητα του συστήματος.

Ο Δίας κι ο Ποσειδώνας, σ αντίθεση με τον Πλούτωνα, εμφανίζονται με πολλούς υιούς και κόρες, πολλοί από τους οποίους παίρνουν μέρος σε πολέμους, όπως και στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας.Αυτή η σημαντικότατη διαφορά είναι αποτέλεσμα της διαφοράς, που υπάρχει ανάμεσα στους κόσμους, σ ό,τι αφορά την δυνατότητα προσέγγισης της γνώσης από την πλευρά των ανθρώπων. Πώς είναι δυνατό να γεννήσει Υιούς ο Πλούτωνας, όταν στον κάτω κόσμο υπάρχει μόνον ένα θηλυκό σύστημα, που είναι η Περσεφόνη; Όταν το σύστημα είναι ένα και μοναδικό πάντα δίνει την γνώση που το ευνοεί. Εξαιτίας αυτού του ελέγχου δεν είναι δυνατόν να γεννηθούν συστήματα που βασίζονται σε διαφορετικές γνώσεις. Η μονογαμία του Πλούτωνα διατηρεί την τάξη στον κάτω κόσμο, αφού είναι αδύνατον να υπάρξει κάποιο άλλο θηλυκό σύστημα ώστε να πάρει σπέρμα του και να γεννήσει Υιό, που θ απειλήσει την εξουσία. Είναι δυνατόν όμως ο Πλούτωνας, ως Θεός πανίσχυρος κι αρσενικός, να μην έχει Υιό, από τη στιγμή που διαθέτει γνώση, επομένως σπέρμα; Ο Δίας κι ο Ποσειδώνας μέσα στα βασίλειά τους γνωρίζουν την πρόκληση και την αμφισβήτηση των ανθρώπων..  ανεξάρτητα από τη δυνατότητα που διαθέτουν να τιμωρούν, αυτό είναι ένα φαινόμενο ενδεικτικό, των όσων συμβαίνουν στον κόσμο τους. Αντίθετα, στον κόσμο του Πλούτωνα δεν υπάρχει αμφισβήτηση και οι άνθρωποι είναι διαρκώς φοβισμένοι. Ένας Θεός αυτής της ισχύος και με γυναίκα την Περσεφόνη, ποιον είναι δυνατό να έχει υιό;

Οι Θεοί στον Όλυμπο έχουν μεταξύ τους μία απόλυτη ιεραρχία, που είναι αδύνατο ν την αγνοήσουν, είτε οι Θεοί είτε οι άνθρωποι. Τα τρία αδέρφια έχουν μοιράσει τον κόσμο και κανένας δεν απειλεί τις εξουσίες τους. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η ιεραρχία και στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκονται τ αδέρφια κάτω από την εξουσία του Δία, όλοι οι υπόλοιποι Θεοί βρίσκονται κάτω από τις εξουσίες τους. Συμβαίνει όμως αυτό; Τα παιδιά των Θεών που είναι Θεοί, είναι κατώτεροι της τριάδας; Ο Δίας είναι ισχυρότερος από τον Ποσειδώνα, αλλ  αυτό δε σημαίνει ότι μία σύγκρουση μεταξύ τους θα ήταν μία ανώδυνη γι αυτόν υπόθεση.

Στα Έπη υπάρχει ένας Θεός του οποίου η δύναμη δεν είναι δυνατό να εξηγηθεί με τη λογική της ιεραρχίας. Ο Απόλλωνας είναι ο Θεός τον οποίο φοβούνται Θεοί κι άνθρωποι. Είναι ο μόνος από τους Θεούς, που δε φοβάται την τριάδα και ο μόνος που στα Έπη φτάνει ένα βήμα πριν τη σύγκρουση με τον Ποσειδώνα και σύμφωνα με το λόγο της αδερφής του περηφανεύεται στον Όλυμπο ότι θα μονομαχήσει μ αυτόν. Τι συμβαίνει με τον Απόλλωνα; Από πού αντλεί τις δυνάμεις του; Ο Απόλλωνας είναι ένα μυστήριο κι αυτό ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες. Ήταν Θεός του φωτός, αλλά συνδεόταν κι αυτός με τον κάτω κόσμο. Η λατρεία του έχει σχέση με την Ασία, απ όπου και κατάγεται. Οι Θεοί της Ανατολής είναι πάντα επικίνδυνοι για τους ανθρώπους κι οι τρομερότερες θρησκείες είχαν ως αντικείμενο λατρείας τον Ήλιο. Όταν ο Ήλιος είναι ο τρομερός Θεός, που είναι δυνατό να βλέπει τα πάντα και να τ αποκαλύπτει, ευνόητο είναι ότι ο Θεός, που είναι Κύριός του, είναι πανίσχυρος. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν στον Απόλλωνα τρομερές ιδιότητες κι είναι ο μόνος Θεός, που στα Έπη εμφανίζεται ν  ακολουθεί ασιατικές πρακτικές. Είναι ο Θεός, που είναι δυνατό να τιμωρήσει αδιάκριτα δικαίους και αδίκους. Οι άνθρωποι μέσα στα Έπη δείχνουν να φοβούνται πολύ τα βέλη του κι επιθυμούν η απόδοση της τιμωρίας αυτών που θεωρούν άξιους αυτής, να γίνει από τον Απόλλωνα.

Ποιος είναι ο Απόλλωνας και ποια η σχέση του με τα τρία αδέρφια; Για να γίνει κατανοητό το μυστήριο, θα πρέπει να δούμε τις σχέσεις των βασιλείων με τ όπλο του Απόλλωνα, που είναι ο Ήλιος. Ο Δίας κι ο Πλούτωνας είναι άρχοντες βασιλείων ξηράς. Η δύναμή τους έχει σχέση με το σκότος και με τη δυνατότητά τους να ελέγχουν το φως. Ο Δίας είναι ο Θεός τ ουρανού, αλλά η δύναμή του είναι δυνατό ν απειληθεί από τη στιγμή που ο Απόλλωνας θελήσει να εμφανίσει τον Ήλιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Πλούτωνα του κάτω κόσμου. Είναι αδύνατο να υπάρχει κάτω κόσμος κι εξουσία, από τη στιγμή που ο Απόλλωνας έχει τη θέληση να φωτίσει τους ανθρώπους. Ο Δίας είναι πατέρας του Απόλλωνα, γιατί είναι Θεός τ ουρανού κι ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στο βασίλειο. Ο Πλούτωνας επίσης είναι πανίσχυρος και διαθέτει την πιο ισχυρή σάρκα, που είναι η Περσεφόνη. Η τέλεια γνώση και το ισχυρότερο από τα συστήματα είναι δυνατό να γεννήσουν το λυτρωτή κι αυτός θα πρέπει να συνδέεται με το φως. Ο Δίας κι ο Πλούτωνας ταυτίζονται σ ό,τι αφορά τη γνώση, αλλά και σ ό,τι αφορά την πατρότητα του Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας είναι παιδί και των δύο κι απ αυτήν την ιδιότητα παίρνει την ισχύ του. Ακόμα όμως κι αυτό να συμβαίνει, δεν είναι δυνατό να εξηγηθεί το γεγονός, πώς ο Θεός αυτός με το ισχυρότερο των όπλων, δε διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία. Ο Δίας πήρε την εξουσία με τη βία, κι ένας τέτοιος Θεός θα έπρεπε να προσπαθήσει να πειθαρχήσει έναν Υιό επικίνδυνο.

Για ν αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει, θα πρέπει να εξετάσουμε τα όρια μέσα στα οποία κινείται η θεϊκή ιδιότητα. Από τον Άπειρο Θεό βαθμηδόν φτάνουμε στο Θεό, που έχει ανθρώπινη μορφή κι είναι στον ουρανό. Παραπέρα εξέλιξη δεν είναι δυνατό να υπάρξει, αφού το επόμενο βήμα είναι ο Θεόςάνθρωπος κι αυτός είναι ο Διόνυσος. Αν ο Απόλλωνας απειλήσει το Δία μ επανάσταση, θα γκρεμίσει τους Θεούς από τον Όλυμπο και θα εμφανιστεί ο Διόνυσος. Αν όμως ο νικητής των ουρανών δίνει την παντοκρατορία στο Διόνυσο, ποια είναι η σχέση μεταξύ τους; Τι σχέση έχει ο Διόνυσος με τον Απόλλωνα; Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Απόλλωνας είναι πάντα ο Υιός του Θεού του Μοναδικού. Είναι ταυτισμένος με την ιδιότητα του Υιού Αυτού, που έχει την παντοκρατορία. Είναι ο Υιός, που δρα πάντα με βάση τη θέληση του Πατέρα Του και με στόχο την εξέλιξη του Σχεδίου. Ο Χριστός μέσα στον Λόγο Του λέει ότι τα πάντα έχουν παραδοθεί στα χέρια Του και ότι ο Ίδιος είναι το Φως του κόσμου. Λέει επίσης ότι ο Θεός Πατέρας και ο Ίδιος ταυτίζονται και η διαφορά τους έχει σχέση όχι με τη γνώση, αλλά με το μέγεθος. Θεός = Πλούτων = 28 = Απόλλων.

Ο Απόλλωνας υπάρχει από τη στιγμή που ο άνθρωπος διέπραξε το αμάρτημα και μπήκε στο χώρο του σκότους. Ως Θεός είναι αρχαιότερος από το Δία, τον Ποσειδώνα, αλλά και τον Πλούτωνα με την ανθρώπινη μορφή. Το μυστήριο βρίσκεται στο ότι διατηρεί πάντα την ιδιότητα του Υιού. Ο Δίας, πριν γίνει Πατέρας των Θεών και των ανθρώπων, ήταν ο Απόλλωνας. Όσο βοηθά τον Πατέρα Του, το Θεό, στην εξέλιξη του Σχεδίου, είναι ο Υιός, επομένως ο Απόλλωνας. Όμως όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν το Θεό με τη μορφή του Δία και τα πάντα ταυτίζονται στο πρόσωπό του, χάνει την ιδιότητα του Υιού και παίρνει αυτήν του Πατέρα. Επειδή όμως το Σχέδιο εξακολουθεί να υπάρχει και δε μετατρέπεται η κοινωνία σε θεία κοινωνία, είναι απαραίτητο και πάλι να υπάρχει Υιός, ο οποίος είναι ο Απόλλωνας που γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες. Όταν το Σχέδιο φτάσει στ οριακό σημείο κι εμφανιστεί ο Θεός-άνθρωπος, που είναι ο Υιός του Θεού, τότε αυτός θα πάρει την ταυτότητα του Απόλλωνα. Ο Διόνυσος, όσο δρα υπέρ του Σχεδίου και δε γίνεται Πατέρας των ανθρώπων, είναι ο ίδιος ο Απόλλωνας. Όταν γίνει Πατέρας, έρχεται η Λύτρωση και διαδέχεται το Δία, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της θεογονίας. Ο Διόνυσος δεν είναι δυνατόν ως Πατέρας να γεννήσει τον Απόλλωνα, γιατί, για να υπάρχει ο Ίδιος, θα πρέπει  ο Ήλιος ν αποκαλυφθεί κι επομένως να πάψει να υφίσταται το μυστήριο.

Η γέννηση του Απόλλωνα είναι εξαιτίας της φύσης του περίπλοκη κι είναι δυνατό ν αποκαλυφθεί μόνο με τη βοήθεια των αριθμών. Ως Υιός του Θεού και Θεός, που δίνει εξουσία σε συστήματα ξηράς για να γεννηθεί, θα πρέπει να υπάρχει τόπος που να καλύπτει τις ιδιομορφίες της φύσης του και να μπορεί να δεχτεί την ισχύ του. Για να γεννηθεί, θα πρέπει να υπάρχει σύστημα ξηράς πανίσχυρο, ώστε να μην απειλείται για κανένα λόγο η κορυφή του. Το σύστημα είναι απαραίτητο, γιατί θα πρέπει πάντα να υπάρχει η απαιτούμενη απόσταση μεταξύ ουρανού και Γης, εκλεκτών από μη. Η γυναίκα που συλλαμβάνει το σπέρμα του Θεού, πάντα υποφέρει για να γεννήσει τον Υιό Του.

Αυτό συμβαίνει πάντα, γιατί, όπως ο αναγνώστης γνωρίζει από την ανάλυση, ο Θεός δίνει γνώση για να δομηθεί σύστημα, αλλά αυτή η γνώση βασανίζει τους ανθρώπους. Δημιουργεί άσχημες συνθήκες μέσα στην κοινωνία κι ωθεί ανθρώπους στη μόνη επιλογή που δίνει το σύστημα κι είναι αυτή της υπομονής μέχρι την έλευση του Υιού. Η μητέρα του Υιού του Θεού, που είναι γήινο σύστημα, ψάχνει απεγνωσμένα κατάλληλο τόπο για να γεννήσει. Αυτή η προσπάθειά της οφείλεται στο γεγονός ότι είναι θνητή και καταδιώκεται από τη γυναίκα του Δία. Το μυστήριο της θνητής μητέρας και της αθάνατης αντιζήλου, οφείλεται στη συνεχή αλλαγή κλίμακας, που υπάρχει κατά την εξέλιξη του Σχεδίου. Διαδοχικά λοιπόν, Μητέρα του Υιού είναι η θνητή Μαρία η Ιουδαία, η ίδια η Ιουδαία ως χώρος, η αυτοκρατορία της Ρώμης και το παγκόσμιο σύστημα.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τα όρια που κινείται η μητέρα του Υιού, θα πρέπει να σκεφτεί δύο διαφορετικές εικόνες, που είναι ταυτόχρονα και όμοιες. Η Μαρία που ήταν η μητέρα του Χριστού, ήταν μία φτωχή Ιουδαία. Μετά την αποθέωση του Χριστού αποθεώνεται ταυτόχρονα και η μητέρα Του, εφόσον ο ίδιος δεν εγκαταλείπει λόγω Σχεδίου την ιδιότητα του Υιού. Η Μαρία με την ίδια εικόνα γίνεται η πανίσχυρη μητέρα του Υιού. Επειδή Αυτός λόγω αποθέωσης ταυτίζεται με τον Πατέρα, η ίδια γίνεται σύζυγός Του, αφού αυτή γεννά τον Υιό. Το παγκόσμιο σύστημα είναι φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο, ώστε να έχει δυνατότητα να γίνει “σάρκα μία” με τον Υιό, που το ίδιο έχει  γεννήσει. Λόγω αυτής της διπλής ιδιότητάς  του, υπάρχει το φαινόμενο της αντιζηλίας και της καταδίωξης.

Η Λητώ και η Ήρα ταυτίζονται, χωρίς να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Η διπλή εμφάνιση του Υιού είναι άκρως απαραίτητη, γιατί ο Υιός είναι Θεός του φωτός κι Υιός του Δία και του Πλούτωνα. Δεν είναι δυνατό να γεννηθεί κατευθείαν μέσα σε σύστημα ξηράς, γιατί θα το διαλύσει. Η Ήρα είναι το σύστημα του οποίου σύζυγος είναι ο Δίας, άρα το σύστημα, που φέρει την κοσμοκρατορία. Ως σύστημα ξηράς απειλείται άμεσα, αν γεννηθεί λυτρωτής. Πάντα τα σκληρά συστήματα επιδιώκουν να πείσουν τους ανθρώπους ότι οι θυσίες είναι απαραίτητες για τη Λύτρωση. Υπόσχονται Λύτρωση κι επιβιώνουν.. για να διαιωνιστεί η κατάσταση, αναζητούν το Λυτρωτή για να τον εξοντώσουν. Ο Υιός, όταν γεννιέται, απειλεί το σύστημα που ελέγχει το μητρικό του σύστημα, επομένως απειλεί αυτό που φέρει την κοσμοκρατορία. Αυτή η απειλή έχει ως στόχο την αλλαγή των χαρακτηριστικών λειτουργίας του κυρίου συστήματος κι αυτό που θα προκύψει, είναι η σάρκα Του.

Όταν η θνητή Ολυμπιάδα είναι η Λητώ, η Ήρα είναι το σύστημα της Μακεδονίας. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος έχει μητέρα τη Μακεδονία, όταν η Ήρα είναι το περσικό σύστημα. Η Ήρα είναι υποχρεωμένη να καταδιώξει τη μητέρα Του Υιού, γιατί απειλείται. Η Περσική Αυτοκρατορία έπρεπε να πολεμήσει εναντίον της Μακεδονίας, γιατί ο Υιός της διεκδικούσε τη θέση του μεγάλου βασιλέως. Όταν ο Αλέξανδρος γίνεται κοσμοκράτορας, αποθεώνεται και το νέο πια σύστημα γίνεται Ήρα, έχοντας όμως χαρακτηριστικά όμοια με της Λητώς, εφόσον αυτή γέννησε τον κοσμοκράτορα και στη συνέχεια έγινε σύζυγός του. Ο Αλέξανδρος είναι πλέον ο Δίας και ταυτίζεται με τον Πατέρα.

Το Σχέδιο δε σταματά σ αυτό το σημείο, αλλά εξελίσσεται. Ο Δίας γέννησε τον Απόλλωνα, αλλά το ίδιο δε συνέβη με τον Πλούτωνα. Η Λητώ και πάλι είναι ανάμεσα στους θνητούς. Η Μαρία είναι η Λητώ, αλλά βρίσκεται στον κάτω κόσμο. Η Ιουδαία είναι η Ήρα, αλλά ταυτόχρονα είναι και η Περσεφόνη. Αυτό συμβαίνει γιατί το ιουδαϊκό σύστημα εκείνη την εποχή ήταν το πλέον καθυστερημένο σύστημα και η τέλεια μορφή του κάτω κόσμου. Για να μην καταστραφεί το Σχέδιο, ενεργεί και πάλι ο Δίας για λογαριασμό του Πλούτωνα. Ο Χριστός στρέφει τους Αποστόλους προς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δεν απειλεί τον ιουδαϊσμό. Η Μαρία είναι η Λητώ και η Ήρα είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η σύγκρουση και πάλι είναι φυσική, εφόσον υπάρχει απειλή. Ο Χριστός αποθεώνεται, παίρνει τη θέση του Δία και το χριστιανικό σύστημα είναι πλέον η Ήρα. Επειδή όμως το χριστιανικό σύστημα είναι μεικτό και στηρίζεται στην ελληνοϊουδαϊκή φιλοσοφία, η Ήρα και η Περσεφόνη ταυτίζονται σε ισχύ, χωρίς όμως να έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και άρα χωρίς να είναι το ίδιο πρόσωπο. Η διαφορά με την περίπτωση του Αλεξάνδρου είναι ότι ο Χριστός στον κόσμο του φωτός είναι ο Δίας, όπως ο Αλέξανδρος, αλλά είναι ταυτόχρονα κι ο Πλούτωνας. Ο χριστιανισμός στηρίζεται στον ιουδαϊσμό, συνεπώς  Κύριος είναι ο Πλούτωνας.

Η ενέργεια του Χριστού να στρέψει τους Αποστόλους έξω από τον ιουδαϊκό κόσμο, απέβλεπε στο να γεννηθεί ο Φωστήρας μέσα στο σκοτεινό κάτω κόσμο και λόγω της Θυσίας να μη φωτίζει. Το φως τυφλώνει τους υπόλοιπους κι ακολουθεί ο ιουδαϊσμός, σαν να μη γεννήθηκε ποτέ ο Χριστός. Αν οι Απόστολοι δίδασκαν τους Ιουδαίους, θα κατέρρεε το σύστημά τους και το Σχέδιο θα καταστρεφόταν. Ο κύκλος της διπλής εμφάνισης του Υιού κλείνει με τη γέννηση του Απόλλωνα, που είναι Θεός άκρως απαραίτητος για την εξέλιξη.

Φωστήρας δεν είναι δυνατό να πέσει στη Γη απευθείας. Ο Αλέξανδρος προκαλεί κατακλυσμό και μεταφέρει τη θάλασσα μέσα στην Ασία της ξηράς.. πάνω σ αυτήν επιβιώνει μόνον το “πλοίον” ή η “Κιβωτός”, που είναι οι Έλληνες και η κορυφή του ιουδαϊκού συστήματος που είναι πρακτικά αβύθιστη. Ο Θεός, που είναι η Σοφία, μετακινείται μετά την αποθέωση του Αλεξάνδρου μέσα στη θάλασσα, λόγω των Ελλήνων..  υπάρχει επίσης σε σταθερό σημείο, λόγω των Ιουδαίων. Με τη γέννηση του Χριστού και λόγω των γνώσεων των Ελλήνων και των Ιουδαίων, που είναι ίδιες και διαφορετικές ταυτόχρονα τα δύο σημεία ταυτίζονται κι επιτυγχάνεται η σταθερότητα της  Δήλου. Δήλος = 28 = Θεός = Σοφία = Αιολία = Ατλαντίς  = Άνωθεν.

Ο συνδυασμός Ελλήνων κι Ιουδαίων δημιουργούν νησί, που δεν μπορεί ν  απειλήσει σε καμία περίπτωση η θάλασσα, η οποία είναι ο μεγάλος εχθρός των συστημάτων. Καμία γνώση δεν είναι δυνατό να νικήσει το χριστιανικό σύστημα. Η Λητώ κατορθώνει μ αυτόν τον τρόπο να γεννήσει τον Απόλλωνα και να πάρει τη θέση της δίπλα στο Δία ως Ήρα πλέον. Το μυστήριο συνεχίζεται, γιατί η Λητώ θα εμφανιστεί πάλι ανάμεσα στους ανθρώπους έχοντας και πάλι ν  αντιμετωπίσει την Ήρα στην ισχυρότερη της μορφή και τον πύθωνα, που την καταδιώκει. Πύθων = 27 = Όφις = Όχλος, και, Πύθωνας = Βάρβαροι = 37 = Αμαρτωλοί = Εξουσία. Η θνητή γυναίκα που θα γεννήσει τον Υιό του Θεού, και πάλι θα καταδιώκεται από τους άθλιους, που βασανίζουν τους ανθρώπους, μέχρι να γεννήσει τον Απόλλωνα. Απόλλων = Θεός = Άμωμος = 28.

Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και η ισχύς της Θέτιδας και το απαραίτητο της ύπαρξής της. Η Θέτιδα είναι η απόλυτη θηλυκή μορφή του Θεού, που υπάρχει πάντα μέσα στη θάλασσα και μετακινείται, χωρίς να είναι δυνατό να πάθει κακό. Η Θέτιδα συνδέεται με τα Έπη κι είναι απρόσβλητη. Τα Έπη είναι η μοναδική γνώση, που λειτουργεί με τον επιθυμητό τρόπο, χωρίς ν απειλείται. Μπορούν να περάσουν μπροστά από τα μάτια όλων των σοφών του κόσμου και κανένας να μην αντιληφθεί τίποτε παραπάνω, απ όσα ο Θεός επιτρέπει. Η Θέτιδα μέσω των Επών γεννά το μονάκριβο Υιό της, που είναι ο Αχιλλέας, δηλαδή οι Έλληνες. Το σύνολο της γνώσης που γεννά τους Έλληνες είναι η Αιολία, συνεπώς η ίδια η Θέτιδα. Ενώ αυτό το σύνολο βρίσκεται στη θάλασσα, δεν απειλείται από καμία δύναμη. Διατηρείται όποτε θέλει στην επιφάνεια κι όποτε θέλει βυθίζεται, χωρίς να κινδυνεύει από τις ανθρώπινες γνώσεις. Ο θεός για την εξέλιξη του σχεδίου εκμεταλεύεται αυτές τις δυνατότητες της Θέτιδοςι. Ο Υιός πέφτει από τον ουρανό στην Αιολία, η οποία δεν απειλείται από τη γνώση και μετακινούμενη αυτή αγγίζει την κορυφή του συστήματος, που στηρίζεται σε φωστήρα και δεν απειλείται απ Αυτόν. Σ  αυτό το σημείο πρέπει να θυμηθεί ο αναγνώστης τα όσα είπαμε για το αβύθιστο ελληνικό σύστημα και την επίσης αβύθιστη κορυφή του Ιουδαϊκού συστήματος. Ο κατακλυσμός γι αυτόν το λόγο είναι απαραίτητος. Η γνώση του Θεού, μέσω της θάλασσας, αγγίζει την κορυφή του συστήματος και για να γίνει αυτό θα πρέπει η βάση του να είναι βυθισμένη. Ο Χριστός γεννήθηκε στην Ιουδαία και μέχρι ν αντιληφθούν οι Ιουδαίοι τι συνέβη, οι Έλληνες τον είχαν κάνει Κοσμοκράτορα και μετέτρεψαν τον κόσμο ολόκληρο σ ιουδαϊκό.

Η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του Υιού της αρσενικής μορφής του Θεού απ  αυτόν της θηλυκής, είναι ότι ο Υιός του Πατέρα έχει πλήρη γνώση, γεννιέται σ  ανύποπτο χρόνο κι είναι θεωρητικά αβοήθητος. Η μητέρα του καταδιώκεται, γιατί το κύριο σύστημα παρουσιάζει καθυστέρηση, σ ό,τι αφορά την αντίληψη των όσων συμβαίνουν. Οι δούλοι του συστήματος δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν τι σχεδιάζει ο Θεός. Η Ήρα μισεί πάντα τη μητέρα, όπως και τον Υιό, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση και να ενισχυθεί η ίδια. Μισεί θανάσιμα τη Λητώ και την Αλκμήνη, για όσο διάστημα δε γνωρίζει πού βρίσκονται κι αν έχουν συλλάβει από το Δία. Αντίθετα, ο Υιός της θηλυκής μορφής του Θεού γεννιέται πάντα με πληθώρα καλών οιωνών κι είναι ορατός. Κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να τον απειλήσει και να τον αμφισβητήσει. Ο Αλέξανδρος από τη στιγμή που γεννήθηκε, μακαριζόταν και η αποθέωσή του φάνταζε φυσιολογική. Ο Χριστός αντίθετα, κρυβόταν μέχρι την ώρα που έπρεπε να δράσει. Φοβόταν μήπως αναγνωριστεί και τον ενθρονίσουν  ως Βασιλέα. Ο Υιός της Θέτιδας παίρνει εξαιρετική δόξα, αλλά είναι ολιγόζωος λόγω γνώσης. Η Θέτιδα δίνει ως μητέρα γνώση, αλλά όχι στην ποσότητα που δίνει ο Πατέρας. Ο Αλέξανδρος είχε μερική γνώση, που ήταν αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο την πήρε. Ήρθε σε επαφή με την γνώση, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν εξαρτημένο από τη δική του ανθρώπινη κρίση κι ευφυΐα. Σ αντίθεση μ αυτόν, ο Χριστός ήταν παντογνώστης,  αφού ο Πατέρας Τού αποκάλυψε τα πάντα.

Το Μυστικό Σχέδιο στηρίζεται σ αυτές τις ιδιαιτερότητες και λειτουργεί. Πέφτει ο φωστήρας και η ισχύς του, ανάλογα με το περιβάλλον που πέφτει, δημιουργεί έναν από τους τρεις αδερφούς. Επειδή όμως ο Δίας κι ο Πλούτωνας κινδυνεύουν από το φωστήρα, γίνεται το εξής τρομερό: πέφτει ο φωστήρας στη θάλασσα και πάνω στη Θέτιδα. Γεννιέται μ αυτόν τον τρόπο ο Ποσειδώνας. Η γέννηση αυτή, επειδή υπάρχει ταυτόχρονα θάλασσα και σύστημα, εμφανίζει το Δία. Όπου όμως υπάρχει ο Δίας, υπάρχει κι ο Πλούτωνας. Τα δύο αυτά αδέρφια προκαλούν τον Ποσειδώνα και τον αναγκάζουν να δράσει πρώτος. Πετά την τρίαινα ο Ποσειδώνας και τ αδέρφια του εμφανίζουν τον Ήλιο, ως γνώση αντίδρασης στη δράση του και όχι ως λυτρωτική γνώση.

Αν δεν υπήρχε η Θέτιδα κι εμφανιζόταν ο Χριστός, η γνώση Του είτε θα κατέστρεφε τα πάντα είτε θα χανόταν. Η Θέτιδα δίνει δόξα στον Υιό της κι αυτή η δόξα δημιουργεί το θρόνο, στον οποίο θα καθίσει ο Υιός του αρσενικού Θεού. Από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό, ο Απόλλωνας έχει γεννηθεί κι ο άνθρωπος ανάλογα με το χώρο όπου κατοικεί, βλέπει τα όσα επιτρέπεται να βλέπει. Αν είναι Έλληνας βλέπει το Δωδεκάθεο, ενώ αν είναι Ιουδαίος τον Πλούτωνα, χωρίς να γνωρίζει τίποτε γι Αυτόν. Όλα αυτά θα ήταν αδύνατο να συμβούν χωρίς τη Θέτιδα. Αυτή παίρνει στην αγκαλιά της το Διόνυσο, όταν αυτός πέφτει τρομαγμένος στη θάλασσα και Αυτή πάλι βοηθά τον Ήφαιστο, όταν ακολουθεί κι αυτός τη σκληρή του μοίρα.

Η διαφορά των δύο παραπάνω από τον Αχιλλέα, είναι ότι αυτοί είναι Θεοί, που δρουν, πριν φτάσουν στη Θέτιδα κι εξαιτίας του Δία. Ο Αχιλλέας γεννιέται από τη Θέτιδα και δρα εξαιτίας της. Όταν η Θέτιδα πηγαίνει στον Όλυμπο να ζητήσει χάρη από το Δία, προκαλεί το πιο σοβαρό επεισόδιο ανάμεσα στους Θεούς. Η Θέτιδα παρουσιάζεται αδύναμη, γιατί ο Δίας είναι παντοκράτορας κι έχει εξουσία ακόμα και πάνω στη θηλυκή μορφή του Θεού, εφόσον είναι δυνατό να χειριστεί τη γνώση των Ελλήνων, όπως Αυτός επιθυμεί. Η Θέτιδα όμως, όταν τον πιάνει από το πιγούνι κι από τα γόνατα, μιλά ταυτόχρονα στον Πατέρα της, τον αδερφό της και τον Υιό Της. Αυτό που του ζήτησε δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά να εξαφανίσει τα Έπη και να πάψουν να γεννιούνται Έλληνες, ώστε οι Αχαιοί να εξολοθρευτούν από τους Τρώες. Ο Δίας εκπλήρωσε την υπόσχεσή του και η ανθρωπότητα μπήκε στη φάση του Μεσαίωνα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Θεός κατάφερε με τη διπλή γέννηση του Υιού να γεννήσει τον τρομερό Απόλλωνα, χωρίς να χαθεί ο έλεγχος της εξέλιξης. Ο τρομερός Θεός του Ηλίου άφησε την υπέρτατη γνώση στους ανθρώπους κι αυτοί, χρησιμοποιώντας την εσφαλμένα, δε λυτρώνονται. Υπέρτατη γνώση = 61 = Θεός Ήλιος = Θείο βρέφος. Ο Ήλιος = 33, στρέφεται εναντίον της τρίαινας. Τρίαινα = 33 και το κέρδος  για τον άνθρωπο είναι μηδενικό. Ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας μ αυτόν τον τρόπο είναι δυνατό ν ακολουθήσουν τη μοίρα τους, που τους ήθελε ν  αποβάλλονται από τον Όλυμπο, χωρίς ν απειλούν το Δία. Το απαραίτητο αυτής της συνθήκης αποκαλύπτεται μόνον από τη γνώση των Επών. Ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας ήταν αυτοί, που εργάστηκαν υπέρ της Τροίας, δίνοντάς της με το χτίσιμο των τειχών, τη δυνατότητα ν αμυνθεί, για όσο καιρό απαιτεί το Σχέδιο, απέναντι στους Αχαιούς.

Πρακτικά η σύγκρουση των δύο αυτών Θεών είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή, μόνον αν ο αναγνώστης σκεφθεί τι συνέβη, μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων. Ο Αλέξανδρος μοίρασε στον κόσμο φιλοσοφία κι επομένως έδωσε τη δυνατότητα Θέωσης. Επειδή όμως αυτό έγινε μέσω κατακλυσμού, οι άνθρωποι είτε δηλητηριάστηκαν από το Άλας είτε πνίγηκαν. Κατακλυσμός σημαίνει ότι ο κόσμος δεν πήρε ένα βιβλίο, με το οποίο η γνώση θα μπορούσε να να γίνει κτήμα του ώστε να λυτρωθεί, όπως στην περίπτωση του Χριστού, αλλά παραδόθηκε το σύνολο της γνώσης. Άπειρη γνώση χρήσιμη κι άχρηστη, λυτρωτική και καταστροφική παραδόθηκε στους ανθρώπους, που είχαν μεταξύ τους συγκρουόμενα συμφέροντα. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, ήταν η γέννηση της άπειρης διαφθοράς των ελληνιστικών βασιλείων και της μεγάλης ηθικής κατάπτωσης κι εκφυλισμού των λαών.

Όταν ο Χριστός ήρθε στη Γη, είχε το όπλο του Ηλίου και παρέδωσε τόση γνώση σε όγκο, που είναι δυνατό να γίνει κτήμα των ανθρώπων. Λόγω όμως των πνευματικών δικαιωμάτων και της κατάστασης, που επικρατούσε στην κοινωνία, οι Απόστολοι έστρεψαν την ισχύ της γνώσης έξω από το σύστημα, που καταλυόταν απ αυτήν. Ενώ η γνώση αυτή παραδόθηκε σε Ιουδαίους, για να λυτρωθούν από το ιουδαϊκό σύστημα, οι Ιουδαίοι μαθητές μέσω αυτής, πολέμησαν μέσα στη ρωμαϊκή κοινωνία κι αρνήθηκαν να κάνουν την αυτοκριτική τους, όπως όφειλαν. Νικούσαν τους εθνικούς, τους Έλληνες και τους βαρβάρους, αλλά από πίσω τους ακολουθούσε η κατάρα του Θεού, που είναι ο κάτω κόσμος. Αυτοί οι άνθρωποι πραγματοποίησαν εκ νέου το αμάρτημα, που οδηγεί κατευθείαν στον κάτω κόσμο, αλλά ταυτόχρονα καταστρέφει και τη Γη. Οι ιερείς του χριστιανισμού είναι αυτοί, που παίρνουν τα δικαιώματα πάνω στη γνώση του Ηλίου και τιμωρούνται, όπως ο διάβολος.

Ο Απόλλωνας συνδέεται μ ένα μύθο, που μόνον οι αριθμοί αποκαλύπτουν τη σημασία του. Ο διάβολος στον Παράδεισο παρουσιάζεται ως το πιο έξυπνο ον κι είναι αυτός, που δίνει τη γνώση στους ανθρώπους. Τιμωρούνται οι άνθρωποι, αλλά τιμωρείται κι ο όφις. Ο μύθος του Απόλλωνα αυτό ακριβώς περιγράφει. Ο Φαέθων είναι υιός του και θέλοντας να τ αποδείξει, ζητά από τον πατέρα του να χειριστεί το άρμα του Ηλίου. Ο Πατέρας αρνείται, αλλά η πίεση που δέχεται από τον υιό είναι μεγάλη και στο τέλος υποχωρεί. Ο αδύναμος Φαέθων χάνει τον έλεγχο του άρματος και προκαλεί καταστροφές στη Γη. Μαζί με τις καταστροφές όμως, προκαλεί και την οργή του Δία, που στο τέλος τον εξοντώνει.

Ο Φαέθων, από τη στιγμή που παίρνει τον έλεγχο του Ηλίου, γίνεται διάβολος, εφόσον ο Ήλιος δίνει βασιλικές ιδιότητες λόγω δυνατότητας ευεργεσίας. Διάβολος = Βασιλεύς = 39. Φαέθων = Άνδρας = Άρσεν = Όφις = 27. Θεός Ήλιος = Επτά σφραγίδαι = Άκρατος οίνος = Θείο βρέφος = 61. Φωστήρας Ήλιος = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = 77. Κύριοι του Ηλίου = Πνευματικά δικαιώματα = Διάβολοι ζώντες = Δούλοι του διαβόλου = Δεύτερος θάνατος = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη = 70. Ο διάβολος μέσω αυτού του μύθου αποκαλύπτεται κι είναι αυτός, που πήρε τα δικαιώματα πάνω στην υπέρτατη γνώση. Ο Πέτρος ήταν ο Φαέθων, που σε κάποια στιγμή θα έχανε τον έλεγχο. Ο Χριστός, όταν τον προειδοποιεί στο τέλος του Κατά Ιωάννη, σ αυτόν τον έλεγχο αναφέρεται. Η καταδίκη του ήταν θέμα χρόνου να συμβεί, αφού τον Ήλιο είναι δυνατό να κυβερνήσει μόνον ο Απόλλωνας. Άρμα του Ηλίου = 48 = Ευχή του Θεού.

Μέσω αυτής της ελεγχόμενης από το Θεό σύγκρουσης, η γνώση έρχεται στα χέρια των ανθρώπων κι αρχίζει να εξελίσσεται το Σχέδιο. Το θείο σπέρμα, δηλαδή ο Θεός Ήλιος, βρίσκεται στη Γη κι έχει παραδοθεί σε δούλους, που είναι πλέον οι κύριοί του. Αυτή η γνώση είναι το σπέρμα του Διός, που αρχίζει να γονιμοποιεί τις γυναίκες, που θα γεννήσουν τους ήρωες. Δούλοι οκνηροί = Κύριοι του Ηλίου = 70 = Σπέρμα του Διός. Η σύγκρουση του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα είναι τόσο ισχυρή και τόσο τέλεια, ώστε τ αποτέλεσμά της είναι οι άνθρωποι χωρίς κανένας να τ αντιληφθεί να εισαχθούν στον κάτω κόσμο. Οι πανίσχυροι Θεοί μονομάχησαν και δημιούργησαν τραγικές για τους ανθρώπους συνθήκες. Ο Απόλλωνας αρνήθηκε τη μονομαχία μπροστά στους Θεούς, αλλά την πραγματοποίησε, όταν έπρεπε κι ήταν αδύνατο να βοηθήσει οποιοσδήποτε τους ανθρώπους.

Αυτή η μονομαχία δεν περιγράφεται ευθέως στα Έπη, γιατί δεν έπρεπε οι άνθρωποι να πάρουν αυτήν τη γνώση και να τρομάξουν. Προϊδεάζεται όμως ο άνθρωπος, όταν στην Ψ Ραψωδία οι Θεοί δρουν κατά βούληση κι ένας τρομερά θυμωμένος Ουρανός ακολουθεί τη δράση τού κοσμοσείστη Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας δημιουργεί στη Γη τέτοια τρομερά φαινόμενα, ώστε ακόμα κι ο άρχοντας του κάτω κόσμου ανησυχεί μήπως η γη σκάσει πάνω από το βασίλειό του. Όταν όμως ο Ποσειδώνας δημιουργεί όλα αυτά τα φαινόμενα εναντίον της Τροίας, ευνόητο είναι ότι το ζενίθ της δράσης του βρίσκεται στο σημείο, όπου αυτή απειλείται. Όταν ο Αχιλλέας απειλεί να γκρεμίσει τις πύλες μόνος του, ο Ποσειδώνας απειλεί τη Γη. Ο Αχιλλέας είναι Υιός Θεάς της θάλασσας και σκοτώνεται από Θεό τ ουρανού. Αν ο Αχιλλεύς αντιπροσωπεύει τ όπλο του Ποσειδώνα, αυτός που τον εξοντώνει, είναι υποχρεωμένος να μονομαχήσει μαζί του. Γι  αυτήν την τρομερή θεομαχία θα μιλήσουμε, όταν θα δούμε αυτήν καθ αυτήν την πλοκή της Ιλιάδας. Εδώ απλά την αναφέρουμε, γιατί είναι αναγκαίο ο αναγνώστης ν αντιληφθεί πώς είναι δυνατό να δοθεί γνώση λυτρωτική και να έχει αντίθετα αποτελέσματα απ αυτά, που σε φυσιολογικές συνθήκες είναι δυνατό να προκύψουν.

Back to content | Back to main menu