Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Όταν έλεγε ο Χριστός ότι δε θ αλλάξει ούτε ένα “Ιώτα” μέχρι την πραγματοποίηση του Σχεδίου που προϋποθέτει το “σκάνδαλον” ή “σύστημα”, εννοούσε ακριβώς τις απώλειες σε δούλους. Τα δύο αυτά τέρατα στα στενά της θάλασσας υπάρχουν, γιατί κανένα από τα δύο συστήματα είτε της Ανατολής είτε της Δύσης δεν έχει νικήσει την αμαρτία. Αναπτύχθηκαν πλήρως κατά τους χρόνους του Χριστού, αλλά η ανθρωπότητα δεν ήταν έτοιμη για Λύτρωση. Όσο συμβαίνει αυτό, η γνώση δε λυτρώνει, αλλά γίνεται όργανο εξουσίας. Τέρας = 24 = Ατέλεια = Αμαρτία = Ανομία. Το πλοίο  έπρεπε ν αποφύγει με κάθε θυσία τη Χάρυβδη, γιατί θα διαλυόταν. Δεν υπήρχε περίπτωση να φέρονταν οι μαθητές ως βασιλείς και να μη γκρεμιζόταν ο ιουδαϊσμός, ο οποίος έπρεπε ν ακολουθεί υπηρετώντας το Σχέδιο.

Αν ο Πέτρος μοίραζε το Λόγο κατά τρόπο όμοιο με πραγματικό βασιλιά, τ  αδιέξοδα της κοινωνίας θα κατέστρεφαν το  σχεδιασμό. Ο Χριστός έδωσε το Λόγο για να δημιουργήσει πιστούς και η πορεία αυτών είναι η πραγματική υποθήκη για την παγκόσμια Λύτρωση. Ο άνθρωπος, που ακολουθεί το Χριστό, μπορεί να γίνει όμοιός Του, Θεός. Οι πιστοί, που ακολουθούν δούλους, γίνονται δούλοι και δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Όλοι αυτοί οι πιστοί πέφτουν θύματα της Σκύλλας, επειδή πριν απ αυτούς οι δούλοι δεν απέφυγαν το θάνατο. Αυτούς κατασπαράζει η Σκύλλα κι αυτοί γίνονται ως σύνολο με τη σειρά τους η Σκύλλα, που εμποδίζει, όσους αρνούνται να γίνουν δούλοι, να γευτούν την Αιώνιο Ζωή.

Το τέρας Σκύλλα είναι η ατέλεια της κοσμοθεωρίας της Ανατολής, που όμως είναι απαραίτητο για την επίτευξη του στόχου, που είναι η τεχνολογία. Οι πιστοί, όπως τους γνωρίζουμε, είναι αυτοί, που συνθέτουν όχλους και παράγονται πάντα από την κοσμοθεωρία της Ανατολής, οπότε δεν είναι ποτέ Έλληνες. Τέρας Σκύλλα = 41 = Πιστοί = Τεχνολογία = Θρόνος = Μνημείον = Σωτηρία. Το τέρας Χάρυβδη είναι ο Ίδιος ο Υιός του Κυρίου, που δρώντας ως Βασιλεύς, έχει τη δυνατότητα μέσω του ιερού Λόγου να ρουφά τα νερά, όποτε θέλει, όπως επίσης και τ αντίθετο. Αυτό το κάνει τρεις φορές την ημέρα, γιατί η εμφάνισή Του κι οι ιδιότητές Του το κάνουν αναπόφευκτο. Ο Υιός δρα ως Βασιλεύς, ως Κύριος κι ως Βασιλεύς και Κύριος ταυτόχρονα. Τέρας Χάρυβδις = 63 = Θεός Κύριος = Υιός του Κυρίου = Ιερός Λόγος.

Το θεϊκό Σχέδιο είναι τόσο εκπληκτικό, ώστε απαιτεί ακρίβεια δευτερολέπτων για την εφαρμογή του. Αν εμφανιζόταν ο Χριστός άκαιρα, τίποτε δε θα λειτουργούσε. Ελάχιστα χρόνια νωρίτερα η Χάρυβδη ήταν πανίσχυρη και δε βρίσκονταν σ ισορροπία οι δυνάμεις στα στενά. Ελάχιστα χρόνια αργότερα τα τρομερά προβλήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θα διέλυαν τα τέρατα, εφόσον η αναρχία, θα έκανε αδύνατο τον έλεγχο της θάλασσας. Ο Χριστός εμφανίστηκε, όταν τα πάντα βρίσκονταν σε λεπτή ισορροπία. Η φιλοσοφία της Ανατολής δεν είχε ξεπεραστεί και η ελληνική γνώση βρισκόταν μπροστά σε τεράστια αδιέξοδα. Όλοι επιθυμούσαν ένα σύστημα ισχυρό, αλλά αυτοί, που είχαν γνώση, ήταν απρόθυμοι για θυσία. Η υποτυπώδης κοσμοκρατορία είχε θεμελιωθεί, βάζοντας στο έκτο βήμα την ανθρωπότητα, αλλά η γνώση, που στήριζε το σύστημα, δεν είχε την ισχύ του συστήματος της Βαβυλώνας. Τα έξι κεφάλια της Σκύλλας συμβολίζουν αυτήν ακριβώς την κατάσταση. Η κοσμοκρατορία απαιτεί δούλους για να συντηρηθεί, αλλά είναι αδύνατο να γεννηθεί απ αυτούς. Η κοσμοκρατορία γεννιέται από το βασιλιά και η Σκύλλα αναλαμβάνει το ανθρωποκτόνο έργο της. Η κραυγή της Σκύλλας είναι όμοια με γάβγισμα σκύλου, ακριβώς γιατί τα κύτταρά της είναι δούλοι. Σκύλλα = Κύνας = 17, και, Σκύλος = Σκύλοι = 29 = Δούλοι  = Γνώση.

Από τη στιγμή που ο Χριστός κατορθώνει και περνά την ιουδαϊκή παράδοση μέσα από τα στενά της θάλασσας, η ανθρωπότητα μπαίνει στο έβδομο βήμα, όπου ο αδύναμος κοσμοκράτορας γίνεται ο πανίσχυρος οικοδεσπότης. Ο Θεός δημιούργησε τις δύο κυρίαρχες κοσμοθεωρίες, ώστε ν αναπτυχθούν παράλληλα και σε κάποια στιγμή ν  αλληλοεπηρεαστούν. Το εύκολο μέρος ήταν να εισέλθει η ελληνική γνώση στην Ανατολή, ενώ το αντίθετο ήταν πολύ δυσκολότερο. Με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου γεννιέται η πρώτη μεικτή κοινωνία, όπου η κορυφή είναι ελληνική και η βάση τείνει να εξελληνιστεί. Εμφανίζεται ο Χριστός και πετυχαίνει ακριβώς τ αντίθετο, χωρίς να διασπάσει την κοινωνία. Εξιουδαΐζει τη βάση κι αυτή τείνει να εξιουδαΐσει την κορυφή. Από τη στιγμή που το πετυχαίνει αυτό, παύει να υπάρχει το στενό πέρασμα στη θάλασσα κι αυτό ταυτίζεται με τις πλαγκτές πέτρες. Οι πλαγκτές πέτρες υπάρχουν από τη στιγμή που το σύστημα ελέγχει και τους δύο τύπους γνώσεων και διατηρεί την κοινωνία του σε μεικτή μορφή.

Όταν στην ίδια κοινωνία συνυπάρχουν Έλληνες κι Ιουδαίοι, αποδεχόμενοι το σύστημα, είναι αδύνατο ν αλλάξει η κατάσταση, εξαιτίας της γνώσης. Αυτός, που το κατάφερε αυτό, είναι ο Υιός του Θεού κι αυτός μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη. Οποιαδήποτε θεωρία, δηλαδή πλοίο, που επιχειρεί να περάσει, απλά αλλάζει τους συσχετισμούς μεταξύ Ιουδαίων κι Ελλήνων μέσα στην κοινωνία, πράγμα που ελέγχεται πολύ εύκολα. Ο Υιός του Θεού δημιούργησε τις δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες κι από τη στιγμή που τις συνέθεσε, είναι αδύνατη η παρέμβαση. Πλαγκταί πέτραι = 56 = Υιός του Θεού = Λόγος του Θεού. Ο Κύριος περνά σ ανύποπτο χρόνο και μετά ακολουθεί το είδωλό του ως πνεύμα της αλήθειας ή αργοναύτης Ιάσονας. Οι πλαγκτές πέτρες που βλέπει ο Οδυσσέας μπροστά του, πριν περάσει τα στενά των τεράτων, είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα, αλλά είναι ορατό μόνον από κάποιον με τη δική του γνώση. Από τη θάλασσα μπορεί κάποιος να βγει με πλοίο, μόνον αν δεχτεί τη θυσία. Είναι απαραίτητο να υπάρξει η θυσία, γιατί σ άλλη περίπτωση τα πάντα καταστρέφονται. Βράχος της Σκύλλας = 73 = Θυσιαστήριον = Φρέαρ της αβύσσου = Μικρός χρόνος. Επειδή ο Λόγος του Θεού περιγράφει την αλήθεια, δεν επιτρέπει τέτοια κατάσταση, εφόσον ο άνθρωπος είναι υιός Του κι απαγορεύεται στον οποιονδήποτε να τον μετατρέψει σε δούλο. Αν ο Χριστός έλεγε το σύνολο των όσων γνώριζε, θα πήγαινε κατευθείαν στις πλαγκτές πέτρες και συνεπώς θα διέλυε το καράβι που στηρίζει τη δομή Του στον ιουδαϊσμό. Επιλέγει λοιπόν τα τέρατα και κατορθώνει το σχεδόν αδύνατο. Περνά ανάμεσα τους το Λόγο του Θεού που απελευθερώνει τον άνθρωπο, και πλοίον που από τα δεδομένα απαιτεί δούλους για τη λειτουργία του. Δημιουργεί δηλαδή δούλους με απελευθερωτικό  λόγο.

Από τη στιγμή που ο Λόγος του Θεού περνά τα στενά, χωρίς να λυτρώνει, γίνεται κυρίαρχος και καταστρέφει το πέρασμα. Η Σκύλλα και η Χάρυβδη συγκεντρώνουν το σύνολο της γνώσης και δεν υπάρχει περίπτωση να διαπεραστούν. Ο Οδυσσέας κατόρθωσε να περάσει, επειδή ο Βασιλεύς από τη μιά πλευρά ήταν αρκετά αδύναμος κι οι δούλοι απο την άλλη δεν είχαν τέλεια γνώση. Από τη στιγμή όμως που περνά ως Κύριος, δίνει βασιλικές ιδιότητες σε δούλο και παύουν να υπάρχουν τα στενά. Η Σκύλλα που δεν έλεγχε το χώρο της Χάρυβδης, ταυτίζεται μ αυτήν. Ο Κύριος των δούλων, που συνδέεται με τη Σκύλλα, δίνει βασιλικά χαρακτηριστικά σε δούλο κι ελέγχει απόλυτα τα στενά. Κανένας δεν μπορεί να τα διαπεράσει, γιατί από τη μία πλευρά ο Πέτρος είναι αρχιδούλος του Κυρίου κι από την άλλη ο ίδιος είναι άθλιος βασιλιάς που κυριεύει. Οι πιστοί του χριστιανισμού γίνονται παγκόσμια κυρίαρχοι κι αυτό είναι τραγικό. Είναι πιστοί στο Λόγο των δούλων και όχι Θεοί ταυτιζόμενοι με τον Υιό, από τη στιγμή που έχουν αυτήν τη δυνατότητα, εξαιτίας της κατοχής των λόγων του. Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να πούμε ότι ο Οδυσσέας γνώριζε ότι στην περίπτωση που πλησιάσει τη Χάρυβδη, θα ήταν αδύνατο να σωθεί ακόμα κι από τον ίδιο το Δία.

Αν διαβάσει κάποιος την αργοναυτική εκστρατεία, θα διαπιστώσει ότι η Αργώ βρέθηκε εκτός ελέγχου, εξαιτίας της Χάρυβδης και σώθηκε χάρη στη Θέτιδα. Σ αυτό το σημείο λοιπόν αποδεικνύεται η τρομερή ισχύς της Θέτιδας, που είναι η μητέρα του Αχιλλέα κι αυτή, που κράτησε στην αγκαλιά της το Διόνυσο. Η Αργώ, το πλοίο με το σύνολο των ηρώων αντρών, που κατευθύνουν τον κόσμο, σώθηκε από παρέμβαση γυναικείας μορφής κι αυτή είναι η θηλυκή μορφή του Θεού. Θέτιδα = Θεός = 28 = Σοφία. Περνώντας ο Οδυσσέας το πλοίο του από τα στενά, κατορθώνει και νικά τη βασιλεία, συγκεντρώνοντας τη γνώση στα χέρια των δούλων. Για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου το σύνολο της παγκόσμιας γνώσης βρίσκεται στην κατοχή ενός Κυρίου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχαν δύο κυρίαρχοι τύποι κοινωνιών, που έδιναν στους ανθρώπους συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, πλήρως ελεγχόμενα απ αυτόν, που έδωσε τη γνώση. Αυτός, που έδωσε τη γνώση, είναι ο Θεός με τη μορφή του Υιού. Ο Υιός εκείνη την εποχή είχε γεννηθεί κι αποθεωθεί, φέροντας την ιδιότητα, που αντιστοιχεί σε κάθε τύπο κοινωνίας. Από τη στιγμή όμως που η κάθε αποθέωση επηρεάζει τη μεικτή πλέον κοινωνία, αυτό, που είναι δυνατό να προβληματίσει, είναι η αποθέωση του Κυρίου, που είναι απών.

Μετά το Μυστικό Δείπνο, όπου ο Χριστός μοίρασε τα δικαιώματα, ακολούθησε η Σταύρωσή Του, επομένως από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ο Χριστός ακολουθεί τους Αποστόλους  ως πνεύμα. Αναθέτει την αποστολή και τους ελέγχει με βάση τις εντολές που τους έδωσε. Όταν ο Χριστός βιολογικά ζωντανός έστειλε  για πρώτη φορά τους Αποστόλους να διδάξουν στ όνομά Του, τους έστειλε, γιατί έπρεπε στη συνέχεια να τους δώσει συμπληρωματική γνώση σ΄οτι αφορά τις απαιτήσεις Του απ αυτούς. Δίδαξε τους Αποστόλους και τους έδωσε δικαιώματα. Στην επιστροφή άκουσε τους προβληματισμούς τους και τους ενημέρωσε με σαφήνεια για τις απαιτήσεις Του. Δωρεάν πήραν και δωρεάν έπρεπε να δώσουν. Ήταν Απόστολοι ενός συγκεκριμένου Κυρίου, συνεπώς δεν μπορούσαν να τον ξεπεράσουν, αλλά μόνο να ταυτιστούν μαζί Του. Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να μιλούν απόλυτα όμοια μ Αυτόν και όχι να διατυπώνουν ως κύριοι δική τους άποψη.

Επειδή ο Χριστός είναι τέλειος και όχι ψεύτης κι υποκριτής, ό,τι λέει σχετικά μ ένα συγκεκριμένο θέμα, είναι απόλυτο και δεν εξαρτάται από επιμέρους παράγοντες. Ό,τι απαιτήσεις είχε από τους Αποστόλους ζωντανός, είχε και νεκρός. Ο Χριστός δεν ήταν θυμωμένος με τους ανθρώπους, ώστε να δώσει άλλες εντολές στους Αποστόλους μετά τη Σταύρωσή Του. Μετά τη Σταύρωσή Του ο Χριστός ήταν απών, αλλά και παρών, εφόσον έδωσε σαφείς εντολές σ ό,τι αφορά τους Αποστόλους. Τους είπε να μην κατακυριεύουν τα έθνη, όπως κάνουν οι βασιλείς επάνω στη Γη και να διαχωρίσουν την έννοια του “Θεού” απ αυτήν του “Καίσαρα”.

Ο Χριστός σταυρώνεται ακριβώς μετά το πέρασμα από τα στενά της θάλασσας για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν η ανάγκη που υπήρχε για την εξέλιξη του Σχεδίου, να παρερμηνευτεί ο Λόγος Του και να παραβούν οι Απόστολοι τις εντολές. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο τέλειος Κύριος θυσιάζεται και δε ζητά θυσία μόνον από τους άλλους. Από τη στιγμή που έπρεπε να υπάρξουν δούλοι για την εξέλιξη του Σχεδίου, ο Ίδιος προσφέρει τον Εαυτό Του. Θα ήταν μικρός και τιποτένιος αν προσπαθούσε να γλιτώσει τη ζωή του, τη στιγμή που γνώριζε το κόστος των επιλογών του για την ανθρωπότητα.

Το πλοίο εγκαταλείπει τα στενά και πλησιάζει το νησί του Ηλίου. Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι να καταλάβουμε τι συνέβη στον κόσμο μετά τη νίκη του Κυρίου απέναντι στη βασιλεία και τι ακριβώς είναι το νησί του Ηλίου. Όπως είδαμε στην ανάλυση του Σχεδίου, για να φτάσουμε στην παντοκρατορία του Χριστού, έπρεπε να δημιουργηθούν διάφορα συστήματα ξηράς και να πραγματοποιηθούν κατακλυσμοί. Η γνώση η θεία και η ανθρώπινη στο σύνολό τους είναι η θάλασσα, ενώ τα διάφορα συστήματα, που είναι προϊόντα αυτής της γνώσης, είναι τα νησιά. Μετά από μία συγκεκριμένη διαδικασία φτάσαμε στο σύστημα του χριστιανισμού, που είναι κυρίαρχο κι ανίκητο. Είναι κυρίαρχο, γιατί φωστήρας του είναι ο ισχυρότερος από τους φωστήρες, δηλαδή ο Ήλιος. Είναι ανίκητο, γιατί μέσα σ αυτό υπάρχουν κάτω από πλήρη έλεγχο οι Έλληνες, που δίνουν ισχύ στη θάλασσα. Το νησί έχει σταθερά χαρακτηριστικά, γιατί στηρίζεται σε γνώση, που δημιουργεί δούλους, οι οποίοι ασκούν εξουσίες ανεπηρέαστοι από τη γενική γνώση της θάλασσας. Νησί = Δούλοι = Γνώση = 29. Όπως είναι φυσικό το ισχυρότερο νησί στον κόσμο και στο σύνολο του χρόνου, είναι το νησί, του οποίου η δομή στηρίζεται στη γνώση του Ηλίου, που είναι ο ισχυρότερος από τους φωστήρες. Είναι το νησί, που δεν το επηρεάζει καμία γνώση, απ όπου κι αν προέρχεται. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού, από τη στιγμή που είχε ως στόχο την παντοκρατορία, που είναι ο μόνος τρόπος για την ανάπτυξη της τεχνολογίας, φυσικό είναι κατά την εξέλιξή του να εμφανίσει ένα τέτοιο σύστημα. Αυτό το σύστημα είναι εξαιρετικά ισχυρό κι όμοιο μ αυτό της Βαβυλώνας.

Το πρόβλημα βρίσκεται, όπως είδαμε και στο γεγονός ότι δεν είναι δυνατό να ενταχθούν μέσα σ αυτό άνθρωποι, που έχουν γνώση και κατοικούν χώρους, όπου η επιβίωση είναι δύσκολη. Για να παρακάμψει αυτήν τη δυσκολία ο Θεός, δημιουργεί δύο τύπους κοινωνιών μέσω δύο διαφορετικών γνώσεων και χρησιμοποιεί τον Υιό του με τρόπο μεγαλοφυή.

Από την πλευρά της Δύσης εμφανίζει τον Υιό Του ως Βασιλέα των Ελλήνων. Οι Έλληνες είναι το ισχυρότερο πλοίο της θάλασσας και δεν παγιδεύονται μέσα σε συστήματα ξηράς. Με τη βασιλική ιδιότητα του Υιού παγιδεύονται και δε βλέπουν ότι εντάσσονται σε σύστημα, γιατί καταλαμβάνουν την κορυφή του. Εξαιτίας της διπλής φύσης των ελληνιστικών βασιλείων, δομείται η πρώτη μεικτή κοινωνία η οποία λόγω των χαρακτηριστικών των Ελλήνων, δεν είναι ούτε νησί ούτε πλοίο.

Ο Αλέξανδρος δημιούργησε το νησί του Αιόλου με το συνδυασμό της γνώσης των Ελλήνων και της νοοτροπίας των Ασιατών. Από πλευράς ισχύος το νησί αυτό είναι ευάλωτο, γιατί είναι προσεγγίσιμος ο κύριός του. Για να το δημιουργήσει ο Αλέξανδρος, έκανε τρομερή δωρεά γνώσης κι εξαιτίας των Ελλήνων, αλλά και των Ασιατών, που έτειναν να εξελληνιστούν, οι εξουσίες ήταν χαλαρές. Δεν είναι δυνατό ν αναπτυχθούν ισχυρές εξουσίες, όταν υπάρχει η Αλεξάνδρεια της άπειρης γνώσης και η Αθήνα της δημοκρατίας. Εκείνη την εποχή ήταν η μοναδική φορά, που οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να γίνουν Θεοί, χωρίς μεγάλο κόπο. Ο Αλέξανδρος ήταν ο Αίολος και το νησί του η Αιολία. Αίολος = 33, Αιολία = 28 = Σοφία = Άνωθεν, Αλεξάνδρεια = 45 = Άνω κόσμος. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί μόνο μ  αυτόν τον τρόπο ήταν δυνατή η θεμελίωση της κοσμοκρατορίας. Ο Θεός εκμεταλλεύεται στη συνέχεια την αδιέξοδη κατάσταση κι εμφανίζει τον Υιό Του με τη μορφή του Κυρίου.

Ο Αίολος συναντάται με τον Οδυσσέα κι απ αυτήν τη συνάντηση ήταν δυνατή η επιστροφή του στον οίκο του. Εξαιτίας της απιστίας των συντρόφων του, ο Οδυσσέας ακολουθεί μία περίπλοκη πορεία, που περνά από τον κάτω κόσμο και φτάνει στο νησί του Ηλίου. Αυτό που συνέβη είναι ότι ο Χριστός απέδειξε ότι είναι Υιός του Θεού με το Λόγο Του και την Ανάστασή Του. Το σύστημα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον αναγνώρισε αφού στηρίζεται και το ίδιο στη γνώση του Υιού του Θεού. Η αναγνώριση του Χριστού από το σύστημα είναι η συνάντηση Οδυσσέα και Αιόλου. Το σύστημα όμως δεν καταλύθηκε, όπως ήταν δυνατό λόγω της γνώσης του Χριστού. Αυτό δε συνέβη, γιατί ο Χριστός ήταν Κύριος κι άφησε δικαιώματα σε δούλους. Ταυτίζεται λοιπόν ο Χριστός με το Βασιλέα και το σύνολο της γνώσης χάνεται από τα μάτια των ανθρώπων. Ο Ιπποτάδης Αίολος = Βασιλεύς Αλέξανδρος = 84, ήταν αγαπητός από τους ανθρώπους για τη γενναιοδωρία του. Προερχόταν από τη θάλασσα και πραγματοποιούσε δωρεά.

Όποιος έμπαινε στα ελληνιστικά βασίλεια, μπορούσε να γίνει Θεός, εξαιτίας της γνώσης των Ελλήνων. Ο Χριστός γεννιέται Ιουδαίος και ζει στον κάτω κόσμο. Επιλέγει Ιουδαίους ως Αποστόλους και κάνει δωρεά, η οποία συνοδεύεται από δικαιώματα. Εξαιτίας της δωρεάς, ταυτίζεται με τον Αίολο, αλλά το δυστύχημα είναι οι Ιουδαίοι Απόστολοι. Ο Υιός του Ανθρώπου, που είναι ο φωστήρας Ήλιος και δεν έχει σχέση με τη θάλασσα, γίνεται λόγω της ιδιομορφίας του Λόγου Του ο Θεός Ήλιος και η ταύτισή Του με τον  Αίολο αλλάζει τα χαρακτηριστικά της Αιολίας. Υιός του Ανθρώπου = 77 = Φωστήρας Ήλιος, Θεός Ήλιος = 61 = Άκρατος οίνος, και, Ιπποτάδης Αίολος = 84 = Θεϊκός Χριστός = Υιός της παρθένου.

Οι Ιουδαίοι αποκτούν ισχύ πάνω στους Έλληνες κι ο ιουδαϊσμός αλλάζει τα χαρακτηριστικά της Αιολίας. Το νησί παύει να είναι πλωτό και παίρνει χαρακτηριστικά ξηράς.  Νησί του Αιόλου = Νησί του Ηλίου = 64. Σ  ό,τι αφορά την άσκηση εξουσίας, το μειονέκτημα εξαλείφεται, εφόσον δεν είναι δυνατό να προσεγγίσει κάποιος τη γνώση, επομένως την κορυφή του συστήματος. Κύριος του συστήματος δεν είναι πλέον ο Αίολος, αλλά ο Ήλιος, ο οποίος δεν είναι δυνατό να προσεγγιστεί. Το σύνολο της γνώσης μεταβιβάζεται στα χέρια των δούλων, που παίρνουν πλέον ισχύ από τον Ήλιο. Έχοντας υπόψη μας την ισχύ της γνώσης του Ηλίου και τη διαφορά της με τις υπόλοιπες, δικαιολογούμε ορισμένα συμβάντα, αλλά όχι το σύνολό τους. Ο Ήλιος έχει την ισχυρότερη γνώση, αλλά τι απέγινε το σύνολο της υπόλοιπης; Αυτό που συνέβη, είναι ότι οι δούλοι, στηριζόμενοι στην τελειότητα της γνώσης του Ηλίου, απέκρυψαν τη γνώση της θάλασσας κι ό,τι ήταν δυνατό να δημιουργήσει. Μέσω της υπεραξίας και των δικαιωμάτων μετέτρεψαν τους Έλληνες σε δούλους και τους απέκοψαν από τη θάλασσα. Μετά απ αυτήν την ενέργεια η θάλασσα νεκρώνεται και μέσα της βυθίζονται οι γνώσεις, που είναι δυνατό ν απειλήσουν το σύστημα.

Το σύστημα έκλεψε τη γνώση της Αιολίας και κατόπιν τη βύθισε. Ο περίφημος μύθος της Ατλαντίδος είναι αυτή ακριβώς η ενέργεια. Ο Ποσειδώνας δημιούργησε το βασίλειο της Ατλαντίδος, αλλά οι διάδοχοι ήταν ανίκανοι να το διατηρήσουν στη ζωή. Ατλαντίς = 28 = Αιολία. Οι Έλληνες της θάλασσας έχασαν τη μάχη από τους Ιουδαίους της ξηράς και η Τρίαινα νικήθηκε από τον Ήλιο. Ο Απόλλωνας νίκησε τον Ποσειδώνα, όπως άλλωστε περηφανευόταν σ όλους τους Θεούς του Ολύμπου. Εξόντωσε τον Αχιλλέα μπροστά στις σκαιές πύλες κι έδωσε δόξα στον Οδυσσέα. Ο Χριστός θυσιάστηκε, αλλά εξαιτίας της Θυσίας, εμφανίστηκε το τρομερό βρέφος της Ανατολής, ο πανέμορφος Άδωνις. Αχιλλέας = Τρίαινα = 33, Αχιλλεύς = Έλληνες = 34, Οδυσσεύς = 46 = Ιουδαίοι, Άδωνις = Ήλιος = 33 = Εμμανουήλ. Πλωτό νησί = 51 = Σκαιαί πύλαι.

Από εκείνη τη στιγμή ένας εξαιρετικά θυμωμένος Ποσειδώνας καταδιώκει τον Οδυσσέα και γίνεται θύμα του θυμού του. Ο τρομερός Θεός της θάλασσας παγιδεύεται και καταστρέφει, ό,τι δεν πρέπει. Οι Έλληνες, από τη στιγμή που μπήκαν στο χριστιανικό κόσμο, νομίζοντας ότι υπηρετούν το πνεύμα και τον άνθρωπο, κατέστρεψαν, ό,τι είχαν δημιουργήσει. Δεν άκουγαν την ωδή των Σειρήνων για τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά την ωδή του Ορφέα. Αυτή η ωδή περιέγραφε το δικό τους δράμα που δεν αντιλαμβάνονταν. Ο Ορφέας στην ωδή του περιέγραφε το θυμό του Ποσειδώνα απέναντι στο Δία. Πάνω στο θυμό αυτό ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του το στήριγμα της Γης τη Δυκαονία και τη σκόρπισε στον Πόντο. Δυκαονία = 28 = Ατλαντίς = Αιολία. Όπως βλέπει ο αναγνώστης οι Έλληνες έβγαλαν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια. Με κόπο έφτασαν στη δημοκρατία και δεν μπόρεσαν ν αντιληφθούν την αθλιότητα του Πέτρου. Υπηρέτησαν λοιπόν οι ελεύθεροι τους δούλους κι αυτοκτόνησαν. Δημιούργησαν την Ατλαντίδα κι αντί να την απολαύσουν, την καταπόντισαν. Ατλαντίς = Αιολία = 28 = Θιάκι, Τρίαινα = 33 = Αχιλλέας, Ατλάντιοι = Έλληνες = 34 = Θιάκοι.

Ο Ποσειδώνας χάνει την κοσμοκρατορία και η ανθρωπότητα βρίσκεται οριστικά κάτω από την εξουσία του Αιγιόχου Δία και του τρομερού Υιού Του Απόλλωνα. Ο κόσμος χάνει τα χαρακτηριστικά τού βασιλείου και μπαίνει στη λογική του οίκου, όπου ο οικοδεσπότης ελέγχει τα πάντα μέσω των δούλων του. Ποσειδών = 50 = Ελεύθερος = Πηλείδης = Αχιλλεύς ζων = Αγαθή μερίδα. Αιγιόχος Δίας = 70 = Οικοδεσπότης  = Οίκος του λάβρυος = Πνευματικά δικαιώματα = Χρυσόμαλλο δέρας.

Οι αργοναύτες σ αυτό το σημείο τελειώνουν την αποστολή τους, ενώ ο Αιήτης είναι ανίσχυρος κι ο Αλκίνοος, που μπορεί να του ξαναδώσει την ισχύ του παγιδεύεται. Οι στρατιώτες τού Αιήτη ζήτησαν πίσω την κόρη του βασιλιά τους, αφού έχασαν το δέρας, αλλά συνάντησαν την άρνηση. Η Μήδεια δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το σύστημα που θα μπορούσαν οι Έλληνες να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους, στην περίπτωση που θα έχαναν τα δικαιώματα της γνώσης. Σκεπτόμενοι πονηρά, δημιούργησαν τις ιδανικές γι  αυτούς συνθήκες, που ήταν αδύνατο να επηρεαστούν από την πορεία των υπολοίπων. Πίστευαν ότι στη χειρότερη των περιπτώσεων, θα επέστρεφαν στη γνώση της δημοκρατίας. Μήδεια = Γνώση = 29, και, Μάγισσα Μήδεια = Νησί του Αιόλου = 64. Αυτό, που δεν μπόρεσαν να προβλέψουν, ήταν ο έρωτας, που ελέγχεται από το Θεό.

Το σύστημα των Ελλήνων έχει αξία και τους προστατεύει, μόνον όταν είναι παρθένο. Όταν δηλαδή δεν ακολουθεί άντρα. Παρθένος = 48 = Φιλοσοφία. Η Μήδεια, που είναι η γνώση των Ελλήνων, ερωτεύτηκε παράφορα τον Υιό του Ανθρώπου. Η Μήδεια ερωτεύτηκε τον Υιό του ανθρώπου, ο οποίος δίδαξε τους ανθρώπους και θυσιάστηκε γι αυτούς. Αυτό, που ήταν τραγικό, είναι ότι ο Υιός του Ανθρώπου χάθηκε κι απέμεινε το πνεύμα της αλήθειας. Πνεύμα της αλήθειας = 81 = Αργοναύτης Ιάσονας. Η Μήδεια έχασε την παρθενικότητά της άδικα, επειδή δεν μπόρεσε ν αντιληφθεί ότι ο άντρας που προκάλεσε τον έρωτά της, ήταν ο Κύριος, που θυσιάστηκε και όχι ο Βασιλεύς, που έχει μία συγκεκριμένη αποστολή. Η Μήδεια απαγορεύεται ν ακολουθήσει βασιλιά, αφού είναι κόρη του τέλειου βασιλιά. Η Μήδεια ακολουθεί μόνον τον Κύριο. Παρθένος Μήδεια = 77 = Αργοναύτης Κύριος = Αργοναύτης Ηρακλής. Η Μήδεια παρασύρεται από βασιλιά κι αναγκάζεται να διαπράξει ανόσια πράξη, εφόσον είναι υποχρεωμένη να εξοντώσει τον αδερφό της. Ο Άψυρτος, ο λαμπρός Υιός του Αιήτη είναι το ίδιο το Αρνίον, το οποίο γεννιέται από την ελληνική γνώση. Ο έρωτας αυτός, που προκαλεί δεινά, δεν προκαλείται απευθείας από το Θεό, αλλά από τον Υιό του, που είναι ο κληρονόμος. Ο Χριστός γνώριζε τι ακριβώς συμβαίνει κι έδωσε με τέτοιον τρόπο τη γνώση Του, ώστε να παρασύρει τη Μήδεια. Χριστός = Εριννύες = 46 = Ευμενίδες = Ιουδαίοι.

Οι Εριννύες προκάλεσαν το ερωτικό πάθος στη Μήδεια κι από εκείνο το σημείο κι έπειτα καταδιώκουν την Αργώ και τους ήρωες. Το σύνολο όλων αυτών είχε ως αποτέλεσμα, οι Έλληνες να χάσουν τα τέλεια χαρακτηριστικά τους και να επιστρέψουν στην αρχική κατάσταση. Ενώ είχαν κατακτήσει τη φιλοσοφία κι έζησαν τη δημοκρατία μ αποτέλεσμα να διεκδικούν τη Θέωση, επέστρεψαν στην κατάσταση, στην οποία ο άνθρωπος γίνεται απλά Έλληνας. Ο άνθρωπος, που έχει γνώση της φιλοσοφίας και ζει σε καθεστώς δημοκρατίας, δεν είναι Έλληνας, αλλά Θεός. Ο ίδιος άνθρωπος, όταν αυτά τα αγνοεί και ξεκινά από την αρχική γνώση των Επών, γίνεται Έλληνας κι ακολουθεί τη μοίρα των Ελλήνων, που είναι η θυσία. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι της γνώσης δεν εκτιμούν την ελευθερία, οι Έλληνες γίνονται μέλος του ποιμνίου. Γίνονται ποίμνιο, γιατί είναι δυνατό να ελεγχθούν οι αντιδράσεις τους.

Οι άνθρωποι, που διαπαιδαγωγούνται με τα Έπη, έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία οδηγούν σε συγκεκριμένη πορεία. Από τη στιγμή όμως που το σύστημα έχει γνώση αυτής της πορείας, εφόσον η ίδια έχει γίνει στο παρελθόν, τα πάντα ελέγχονται. Απλά το ποίμνιο αυτό έχει άλλες απαιτήσεις, που το διαφοροποιούν από το ποίμνιο της Ανατολής. Οι Έλληνες δεν καταπιέζονται εύκολα από το σύστημα, αλλά είναι δυνατό ν  αυτοκαταπιεστούν με τιμές κι υπεραξίες. Δεν ακολουθούν εύκολα ηγέτη ανεξέλεγκτο, αλλά είναι δυνατό να παγιδευτούν με τη μεταφορά δικαιωμάτων. Με τα δικαιώματα ζητούν από τους άλλους να τους ακολουθήσουν κι υποχρεώνονται ν ακολουθούν αυτόν που δίνει δικαιώματα. Η τραγωδία των Ελλήνων οφείλεται στην εγκατάλειψη της Αιολίας και της Θέωσης, καθώς και στην ένταξή τους στο σύστημα. Με βάση τη γνώση μας για το Μυστικό Σχέδιο, όλα αυτά οδηγούν τον κόσμο στο σύνολό του στην αρχική κατάσταση, που συνδέεται με το προπατορικό αμάρτημα.

Ο Θεός έδωσε τα Έπη στους ανθρώπους και γέννησε τους Έλληνες, έδωσε τις Εντολές και γέννησε τους Ιουδαίους. Ο χριστιανισμός, που είναι σύνθεση των δύο αυτών διαφορετικών κοινωνιών, ευνόητο είναι ότι εφόσον λειτουργεί, έχει τον έλεγχο των δύο αυτών διαφορετικών τύπων γνώσης. Επειδή ο κάθε τύπος γνώσης έχει ανεξάρτητα χαρακτηριστικά κι αν γίνει αντιληπτός καταστρέφει το Σχέδιο, ο Κύριος έδωσε πνευματικά δικαιώματα σε δούλους, αλλά όχι την απόλυτη γνώση. Οι δούλοι γνωρίζουν, μόνον όσα επιτρέπεται να γνωρίζουν και βλέπουν, όσα επιτρέπεται να βλέπουν. Γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι οι Έλληνες ελέγχονται σαν ποίμνιο και πώς συμβαίνει αυτό, αλλά δε γνωρίζουν το λόγο που υπάρχουν σαν ποίμνιο και το σκοπό που υπηρετούν. Ο μόνος που έχει απόλυτη γνώση, των όσων συμβαίνουν στη μεικτή κοινωνία της συνολικής και τέλειας γνώσης, είναι ο κληρονόμος κι αυτός είναι ο Ήλιος. Ο Ήλιος είναι αυτός, που δημιούργησε το νησί και καμαρώνει το ποίμνιό του. Αυτός έχει την πνευματική ιδιοκτησία των γνώσεων, που το δημιουργούν και γι αυτό έχει τη δυνατότητα να δίνει δικαιώματα πάνω στη γνώση. Ουρανοδρόμος Ήλιος = 96 = Πνευματική ιδιοκτησία = Υιός του Διός Ήλιος = Υιός του Κυρίου Εμμανουήλ. Ο Ήλιος δε θέλει σε καμία περίπτωση να πειράξει κάποιος αυτό το μεικτό ποίμνιο. Ο Χριστός όλα αυτά τα γνωρίζει και τα δίνει ως γνώση στους Αποστόλους. Αναφερόμενος στους πιστούς Του και στον Εαυτό Του, ο Χριστός κάνει την ταύτιση του ποιμνίου των προβάτων και του ποιμένα. Απευθύνεται σ Ιουδαίους κι αναφέρεται σε πρόβατα, που έχουν βοσκό.

Το μυστήριο είναι η αναφορά του σ ένα άλλο ποίμνιο, το οποίο χαρακτηρίζει “μικρόν” και δε βρίσκεται στην ίδια μάντρα με τους πιστούς Του, οι οποίοι είναι παιδιά της Ανατολικής κοσμοθεωρίας. Αυτό το μυστήριο αν συνδυαστεί με την άποψη του Χριστού για τους Έλληνες, αποκαλύπτει την ταυτότητα τού ποιμνίου. Μικρόν ποίμνιον = 79 = Ποίμνιον βοδιών = Ελληνικός κόσμος. Αυτό το ποίμνιο ανήκει στον Ήλιο, αλλά μόνον όταν είναι ανεξάρτητο. Ο Χριστός έχει ένα μεγάλο ποίμνιον προβάτων, επειδή είναι Κύριος κυρίων. Οι Έλληνες, από τη στιγμή που εκχριστιανίζονται, μπαίνουν στο ποίμνιο των προβάτων, αφού ο εξιουδαϊσμός δίνει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το σημαντικό είναι ότι το μικρό ποίμνιον είναι μέρος του μεγάλου, άσχετα αν έχει ιδιόμορφα χαρακτηριστικά. Οι Έλληνες ελέγχονται είτε ως πρόβατα όμοια με τους Ανατολίτες είτε ως βόδια, έχοντας την ισχύ της γνώσης τους. Το μεγάλο ποίμνιο είναι το ποίμνιο των προβάτων, που είναι οι πιστοί του Ιησού, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους. Από τη στιγμή που ακολουθεί κάποιος τον Ιησού, επομένως τους δούλους, ανήκει στο ποίμνιο των προβάτων είτε είναι Έλληνας είτε Ιουδαίος. Ποίμνιον προβάτων = Πιστοί του Ιησού = 83 = Ποίμνιον του Ηλίου. Το μεγάλο ποίμνιο, που είναι το σύνολο του χριστιανικού κόσμου, περιλαμβάνει τα δύο ποίμνια κι είναι αποτέλεσμα της ιουδαϊκής παράδοσης την οποία μεταφέρουν οι Απόστολοι. Το ποίμνιο αυτό δημιουργείται από τη γνώση, που μεταφέρεται μέσω δικαιωμάτων κι έχει ως αποτέλεσμα οι τυφλοί να οδηγούν τυφλούς. Μεγάλον ποίμνιον = 72 = Ανάστασις νεκρών = Ανάστασις ζωής = Τυφλοί άνθρωποι = Μωσαϊκός νόμος = Σαπρός καρπός, όταν, Δένδρον σαπρόν = 70 = Πνευματικά δικαιώματα.

Αυτό, που μας προβληματίζει σ  αυτό το σημείο, είναι ότι, αν το ποίμνιο του Ηλίου χωρίζεται σε μικρό και σε μεγάλο, πώς είναι δυνατό στο νησί να υπάρχουν από επτά κοπάδια των πενήντα ζώων για κάθε είδος. Αυτό, που προσδιορίζουν οι αριθμοί, δε συνδέεται με τον αριθμό των πιστών, αλλά με την ποιότητα της γνώσης τους. Τα κοπάδια είναι επτά, γιατί και τα δύο ποίμνια έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και παρ όλο τον πλούτο τους παραμένουν στον κάτω κόσμο του εβδόμου βήματος, όπου υπάρχει οικοδεσπότης. Επτά κοπάδια = 43 = Κάτω κόσμος. Ο αριθμός των ζώων αποκαλύπτει την ολοκλήρωση του κύκλου και την παραγωγή της τέλειας γνώσης. Πριν από την εμφάνιση του Αλεξάνδρου το ποίμνιο των βοδιών δεν αποτελούνταν από επτά κοπάδια των πενήντα ζώων. Το ίδιο συνέβαινε και με το ποίμνιο των προβάτων πριν από την εμφάνιση του Χριστού. Από την αποθέωση του Χριστού και μετά, τα δύο αυτά κυρίαρχα ποίμνια δεν αλλάζουν. Ό,τι ήταν δυνατό να παράγει η ελληνική ή η ιουδαϊκή γνώση είχε παραχθεί. Ο Ήλιος έκτισε ένα σύστημα πανίσχυρο, το οποίο λειτουργεί χάρη στους δούλους της συνολικής γνώσης. Νησί του Ηλίου = 64 = Δούλοι του Ηλίου = Κοπάδια του Ηλίου.

Όσο υπάρχουν δούλοι, άρα σύστημα, είναι αδύνατον η ανθρωπότητα να γνωρίσει τη Θέωση. Τα κοπάδια υπάρχουν, επειδή ακριβώς δεν είναι δυνατόν οι άνθρωποι να γίνουν Θεοί. Αυτό οφείλεται στην αμαρτία των πατέρων κι είναι ο πρώτος θάνατος. Σύστημα του Ηλίου = Διαθήκη του Θεού = Θάνατος πρώτος = 67 = Αμαρτία των πατέρων. Εφόσον ο Χριστός αποθεώθηκε, με την ιδιότητα του Κυρίου, έδωσε σε κάποιον δούλο τη δυνατότητα να δει, όσα μόνον ο Ήλιος μπορούσε να δει. Ο Χριστός το έπραξε αυτό δίνοντας τα δικαιώματα στον Πέτρο. Θυσιάζεται ο Κύριος και οι δούλοι βλέπουν τον κόσμο, όπως ο ποιμένας μπορεί να τον δει, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Ο καλός ποιμένας, όπως δηλώνει ο Χριστός, είναι αυτός, που προστατεύει το ποίμνιο από τους άρπαγες λύκους.. αυτός που θυσιάζεται για το ποίμνιό του. Καλός ποιμένας = Απόλυτη εξουσία = 63 = Υιός του Κυρίου = Θεός Κύριος = Αειπάρθενος.
Οι δούλοι είναι ολιγόπιστοι και μόλις βλέπουν τους λύκους να πλησιάζουν, εγκαταλείπουν το ποίμνιο. Οι άνθρωποι δε θεώνονται, γιατί το ποίμνιο δεν τ οδηγεί ο Θεός, αλλά οι δούλοι. Έτσι το διατηρούν ποίμνιο ζώων, γιατί τους συμφέρει. Αυτή η διατήρηση, όπως είδαμε, γίνεται μέσω των ειδικών γνώσεων, που κάνουν τους ανθρώπους ελεγχόμενους. Οι Ιουδαίοι γίνονται πρόβατα, εξαιτίας της παράδοσής τους. Οι Έλληνες γίνονται βόδια, εξαιτίας των Επών. Ενώ οι χριστιανοί είτε Έλληνες είτε Ιουδαίοι γίνονται  πρόβατα, εξαιτίας των Επτά Μυστηρίων. Κεφαλή του Ηλίου = Ομηρικά Έπη = Παράδοσις = Επτά Μυστήρια = 54. Απ αυτήν την κατάσταση κι εξαιτίας της απουσίας του Κυρίου, κατασπαράσσονται τα ποίμνια και δεν ακολουθούν το Χριστό. Οι Έλληνες φοβούνται ν  απελευθερωθούν, λόγω των Επών και των Μυστηρίων και οι Ιουδαίοι, λόγω της παράδοσης. Αυτοί, που τους οδηγούν, τα γνωρίζουν αυτά και γίνονται φορείς των παραπάνω γνώσεων, άρα λύκοι, εξαιτίας των συμφερόντων τους. Λύκοι άρπαγες = 54 = Λυκάνθρωποι = Καρδινάλιοι = Επτά μυστήρια = Περσεφόνη. Αυτό που μένει να δούμε είναι η ταύτιση αυτής της κατάστασης, που προκύπτει από το Λόγο του Χριστού, με τα όσα περιγράφουν τα Έπη.

Όπως γνωρίζουμε από το Σχέδιο, για να υπάρξει σύστημα απαιτείται μία αντρική μορφή που να έχει γνώση και μία θηλυκή που να στηρίζεται σ αυτήν και ν  ασκεί εξουσίες. Ο Υπερίωνας Ήλιος γονιμοποιεί το θηλυκό και τέλειο σύστημα της Αιολίας, από τη στιγμή που είναι Κύριος των πάντων κι έχει αποθεωθεί. Επειδή είναι Θεός, επιβεβαιώνει τις Γραφές κι εξαιτίας του Σχεδίου γεννά θηλυκά συστήματα, τα οποία έχουν σχέση με την κάθε γνώση. Ο Υιός του Ανθρώπου = Φωστήρας Ήλιος = 77, έδωσε το σπέρμα Του στο θηλυκό σύστημα της υπέρτατης γνώσης κι απ αυτήν την ένωση γεννήθηκαν δύο νύμφες. Σπέρμα του Ηλίου = 68 = Δώδεκα Απόστολοι, Υπέρτατη γνώση = 61 = Θεός Ήλιος. Νέαιρα = Άνωθεν = 28 = Αιολία. Οι νύμφες αυτές είναι δύο, γιατί οι γνώσεις είναι δύο κι ο Χριστός τις επιβεβαίωσε ταυτόχρονα. Αυτές οι νύμφες έχουν ως αποστολή να προσέχουν το ποίμνιο του Ηλίου. Η Φαεθούσα πάντα προσέχει το ποίμνιο των προβάτων και η Λαμπετία το ποίμνιο των βοδιών. Η Φαεθούσα είναι ο θηλυκός μηχανισμός, που δεν επιτρέπει στο ποίμνιο της Ανατολής να ξεφύγει από τον έλεγχο, για όσο διαρκεί το Σχέδιο. Φαεθούσα = 35 = Κύριος = Συναγωγή = Εκκλησία.

Πριν από την εμφάνιση του Χριστού η Φαεθούσα ήταν απόλυτα η συναγωγή. Η νύμφη αυτή αδυνατεί να φυλάξει τα βόδια, γιατί η ισχυρή της εξουσία τα προκαλεί, οπότε είναι δυνατό ν απειλήσουν τη ζωή της. Τα βόδια τα φυλάει η αδερφή της η Λαμπετία, που τα παγιδεύει. Η Λαμπετία δεν επηρεάζεται σε καμία περίπτωση από τη δύναμη των βοδιών. Τα βόδια την επιθυμούν κι αυτό μας παραπέμπει, στα όσα αναφέραμε για τη Μήδεια. Μήδεια =  Λαμπετία = 29 = Γνώση. Η πλήρης ισχύς των δύο αυτών θηλυκών συστημάτων αποκαλύπτεται από  τη φύση τους. Νύμφη = 19 = Θήλυ. Νύμφη Φαεθούσα = 54 = Παράδοσις = Περσεφόνη. Νύμφη Λαμπετία = 48 = Παρθένος = Φιλοσοφία.

Βλέπουμε λοιπόν αυτό, που συμβαίνει στον κόσμο, την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός. Οι Έλληνες παραμένουν στην κατάσταση που γνωρίζουμε, εξαιτίας της γνώσης και της φιλοσοφίας, ενώ οι Ιουδαίοι, εξαιτίας της συναγωγής και της παράδοσης που στηρίζει τις ισχυρές εξουσίες. Οι Έλληνες της γνώσης εκ του πονηρού φέρονταν εκείνη την εποχή ως ποίμνιο. Διαχώρισαν τους εαυτούς τους ως σύνολο, εξαιτίας των συμφερόντων τους. Απ αυτήν τη γνώση γεννιέται η πονηριά των Ελλήνων. Συμπεριφέρονται γενικά ως ποίμνιο και νομίζουν ότι δε χάνουν τίποτε σε προσωπικό επίπεδο, επειδη γνωρίζουν ότι η υπόθεση της Θέωσης είναι προσωπική επιλογή κι ο δρόμος προς αυτή μοναχικός. Η γνώση των Ελλήνων και η φιλοσοφία έδιναν στο σύστημα τη δυνατότητα να ελέγχει τους Έλληνες και τα παιδιά τους. Η μεικτή κοινωνία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν εκείνη την εποχή  το νησί του Ηλίου. Θρινακία = 41 = Υπερίων = Σωτηρία = Θρόνος.

Με την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων και τα δύο ποίμνια είχαν φυσικό ηγέτη για πρώτη φορά. Οι δύο γνώσεις είχαν γεννήσει τον ταύρο και τον κριό. Ο Ήλιος καμάρωνε το ποίμνιο, γιατί μέσα σε μία ισχυρή κοινωνία υπήρχε για πρώτη φορά η δυνατότητα Θέωσης. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα σ αυτήν τη δομή, είχαν τη δυνατότητα να ελπίζουν. Η ελληνική γνώση έδινε δυνατότητα στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να  λυτρώνεται σε προσωπικό επίπεδο. Ο Χριστός γνώριζε τι θ ακολουθήσει μετά  το θάνατό Του κι ενημέρωσε τους Αποστόλους, που ήταν οι σύντροφοί του στο ταξίδι.

Back to content | Back to main menu