Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Αν παρατηρήσει ο αναγνώστης τα Έπη, θα διαπιστώσει ότι σε κανένα σημείο δεν υπάρχει απειλή εναντίον ανθρώπων όμοια μ αυτήν του Ηλίου. Τα τέρατα, οι γίγαντες κι οι μάγισσες ξεπερνιούνται, έστω και με απώλειες. Ο Οδυσσέας χάνει συντρόφους, αλλά εξακολουθεί την πορεία του με πλοίο και συντρόφους. Η πρόκληση του θυμού του Ηλίου είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο τα πράγματα είναι απόλυτα. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιστρέψει ο Οδυσσέας με συντρόφους, αν προκληθεί αυτός ο θυμός. Ο Οδυσσέας πήγε στον κάτω κόσμο κι επέστρεψε με τους συντρόφους του. Ακόμα κι αυτό το ταξίδι δεν ήταν δυνατό να κόψει το δρόμο της επιστροφής. Στην περίπτωση του Ηλίου όμως τα πράγματα είναι απόλυτα.

Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα επιστροφής, σε περίπτωση που πειράξουν τα ποίμνια. Ο μάντης και η μάγισσα είπαν την αλήθεια στον Οδυσσέα κι αυτός στους συντρόφους του. Μέσα σ αυτό το νησί το μόνο που απαιτείται, είναι υπομονή. Αν αυτή υπάρχει οι ταξιδιώτες μπορούν να σκέφτονται το ταξίδι της επιστροφής. Στα χέρια των συντρόφων του Οδυσσέα βρίσκεται η δυνατότητα να φτάσουν στην Ιθάκη, έχοντας ξεπεράσει τις άπειρες δυσκολίες. Η μόνη λέξη που είναι δυνατό να εκφράσει τη γνώση που έχουν στα χέρια τους, είναι η λέξη “απαγορεύεται”. Απαγορεύεται ν αγγίξουν τα κοπάδια του Ηλίου, ο οποίος τα πάντα βλέπει και τα πάντα ακούει. Όταν ο Θεός είναι ο Ήλιος δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσει άνθρωπος, που παραβιάζει τις εντολές του.

Ο ίδιος ο μεγαλοφυής και πολυμήχανος Οδυσσέας δεν μπορεί ν αγωνιστεί ακόμα και για τον εαυτό του ως άνθρωπος. Η ευφυΐα του υπακούει στη γνώση, που υπαγορεύει συγκεκριμένες ενέργειες. Ο Οδυσσέας είπε την αλήθεια για να προστατεύσει τους συντρόφους του και πρότεινε συγκεκριμένα πράγματα. Η πρότασή του ήταν να κρατηθούν μακριά από το νησί, όσο διάστημα αυτό ήταν απαραίτητο. Γνωρίζει τον πειρασμό των κοπαδιών, όπως γνωρίζει και τις συνέπειες τυχόν ατοπήματος.

Αν παρατηρήσει κάποιος τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο Οδυσσέας, θα διαπιστώσει το περίεργο ότι, σ όλη την πορεία κι όπου υπάρχει κίνδυνος, ο Οδυσσέας δίνει εντολές. Ο Οδυσσέας δε συμπεριφέρεται με δημοκρατικό τρόπο. Σκέφτηκε, για παράδειγμα, να εξοντώσει τον Ευρύλοχο όταν τον άκουσε ν αρνείται να τον ακολουθήσει στον οίκο της Κίρκης. Ο ίδιος ο Ευρύλοχος και σ αυτό το σημείο συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να προκαλεί την οργή του. Τι συμβαίνει; Έγινε πιο δημοκρατικός ο Οδυσσέας; Γιατί υποτάσσεται στη θέληση της πλειοψηφίας; Ο Οδυσσέας κατ αρχήν δεν ήταν “αυταρχικός” με τη σημασία της έννοιας όπως τη γνωρίζουμε. Δεν έδινε εντολές, επειδή ήταν σκληρός μονάρχης και κύριος.

Ο Οδυσσέας ήταν σύντροφος ανάμεσα σε συντρόφους έχοντας το πλεονέκτημα της ανώτερης γνώσης κι ευφυΐας. Σύντροφος = Σύντροφοι = 48 = Παρθένοι. Όταν κάποιοι άνθρωποι έχουν ένα κοινό στόχο και βαδίζουν μαζί είναι σύντροφοι. Δημοκρατία υπάρχει, όταν μεταξύ τους δεν υπάρχει διαφορά γνώσης και η πλειοψηφία καθορίζει τις επιλογές. Όταν υπάρχουν συνέπειες από τυχόν σφάλματα, το δίκιο είναι οι επιλογές ν ανήκουν στην πλειοψηφία. Πώς είναι δυνατό ν  αντιδράσει μία ομάδα, όταν η πλειοψηφία, που απαιτούσε το σωστό, καλείται να πληρώσει το σφάλμα του ενός; Στην περίπτωση του Οδυσσέα και των συντρόφων του δεν υπάρχει η έννοια της δημοκρατίας, επειδή υπάρχει διαφορά μεταξύ αυτού και των συντρόφων. Ο κοινός στόχος δίνει το δικαίωμα σ αυτόν, που έχει αποδείξει τη γνώση του, να παίρνει αποφάσεις.

Αυτό που συνέβη είναι ότι ο Χριστός πέρασε το πλοίο από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη και σταυρώθηκε. Έδωσε δικαιώματα, έκανε δούλους κι αποθεώθηκε. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ο Χριστός έγινε ο Θεός Ήλιος. Θεός Ήλιος = Θείο βρέφος = Υιός Κύριος = 61 = Άκρατος οίνος = Νεκρός Θεός = Αντίχριστος = Υιός αγαπητός.  Έφυγε λοιπόν ο Κύριος κι έμεινε η γνώση Του στη μορφή του άκρατου οίνου. Ο τρόπος με τον οποίο δίδαξε ο Χριστός Τού δίνει τη δυνατότητα να υπάρχει ως ζωντανός, έστω και βιολογικά νεκρός. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι διαβάζουν απόλυτα τον ίδιο Λόγο μ αυτόν που άκουσαν οι μαθητές. Υπάρχουν οι απορίες, υπάρχουν κι οι απαντήσεις. Μ  αυτόν τον τρόπο ο Χριστός παραμένει ζωντανός στο πλοίο και βρίσκεται ανάμεσα στους συντρόφους. Μετά τη Σταύρωση κι αφού έδωσε τα δικαιώματα στους Αποστόλους έφτασαν στο νησί του Ηλίου. Λόγω των παραπάνω ο Χριστός υπάρχει αλλά δεν είναι ζωντανός ώστε ν ασκήσει εξουσία.

Οι Απόστολοι αποφασίζουν για ό,τι πρέπει να κάνουν ως συλλογικό όργανο, δηλαδή με τη λογική της πλειοψηφίας. Ο Χριστός, επειδή γνωρίζει τι συμβαίνει, έπλυνε τα πόδια των μαθητών, για να τους διατηρήσει καθαρούς. Ο λελουμένος σύμφωνα με το Χριστό, δεν έχει άλλη ανάγκη. Ο Οδυσσέας προτείνει να μείνουν στο πλοίο και να περιμένουν. Καθαροί = Έλληνες = 34 = Πλοίον.

Ο Χριστός όπως κι ο Οδυσσέας γνώριζε ότι οι Απόστολοι δεν κινδύνευαν, αν δίδασκαν μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η διδασκαλία του Λόγου του Χριστού και μόνον διατηρεί κάποιον στη θάλασσα μ ασφάλεια. Όταν μεταφέρει τα δικαιώματα στον Πέτρο δίνει τη δυνατότητα σ αυτόν ν αποφασίζει. Ο Πέτρος ήταν αυτός, που αρνήθηκε να του πλύνει ο Κύριος τα πόδια και δέχτηκε μόνον κατόπιν απειλής. Ο Πέτρος ήταν ο λελουμένος, που πήρε στο λαιμό του και τους υπόλοιπους. Λελουμένος = 44 = Ευρύλοχος. Του δόθηκε η ευκαιρία να δράσει ως ποιμένας και Θεός ζων κι αυτός αρνήθηκε. Θεός ζων = 44 = Ποιμένας. Η άρνηση αυτή οφείλεται στην ακαθαρσία του. Φαινομενικά ήταν καθαρός, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ακάθαρτος. Ακάθαρτος = 36 = Κακόβουλος = Πέτρος. Όταν ένας ακάθαρτος έχει τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων,  τότε τα πράγματα είναι δύσκολα και γι αυτόν και για τους υπόλοιπους. Ακάθαρτος Πέτρος = Τυφλός άνθρωπος = Μωσαϊκός νόμος = 72. Βόθυνος = 37 = Βλασφημία = Κόλασις, Αιώνιος Κόλασις = Χριστιανισμός = 81.

Οι Απόστολοι ακολουθώντας τον Πέτρο μπήκαν μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δίδασκαν. Τον πρώτο καιρό φέρθηκαν ευεργετικά, γιατί απευθυνόμενοι στις φτωχές μάζες, που στερούνταν γνώσης, είχαν τη δυνατότητα άντλησης δόξας. Ο Απόστολος με τη γνώση του Χριστού δρα ως ευεργέτης κι οι υπόλοιποι τον ακολουθούν σαν δούλοι, γιατί έχουν μάθει ν ακολουθούν. Δε χρειάζεται ο Απόστολος να μάθει στον άνθρωπο ν ακολουθεί σαν πρόβατο. Αυτό εννοεί η Οδύσσεια, όταν αναφέρει ότι οι σύντροφοι είχαν εφόδια από την Κίρκη. Η Κίρκη που διατηρεί τον κόσμο άβουλο, έδωσε οίνο κι άρτο στους συντρόφους του Οδυσσέα, ώστε να επιβιώσουν.

Οι Απόστολοι αγνοώντας παντελώς το Σχέδιο και βλέποντας τα χρόνια να περνούν, άρχισαν ν αμφισβητούν τον Κύριο. Είχαν εκχριστιανίσει εύκολα μεγάλες μάζες φτωχών κι άρχισαν ν αμφισβητούνται λόγω της αδυναμίας τους. Απέκτησαν τον έλεγχο των προβάτων, αλλά αυτό δε σήμαινε απολύτως τίποτε από τη στιγμή που την εξουσία, αλλά και τις όποιες προτάσεις τις είχαν οι Έλληνες. Επειδή φοβούνταν την αμφισβήτηση και την απώλεια της εξουσίας, έκαναν το μοιραίο σφάλμα. Άρχισαν να δρουν σαν κύριοι αγνοώντας τον Κύριο. Έπαψαν να διδάσκουν το λυτρωτικό Λόγο κι έγραψαν τις επιστολές. Με αρχηγό τον Πέτρο άρχισαν τη μεγάλη σφαγή. Άρχισε ο τυφλός Πέτρος να τυφλώνει κι αυτούς που έβλεπαν, τους Έλληνες. Τους Ιουδαίους δεν μπορεί να τους τυφλώσει κάποιος γιατί δε βλέπουν κι ακολουθώντας το μωσαϊκό νόμο δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα να δουν. Σφαγή = Τυφλοί = Λέπρα = 23. Στην ανάλυση της Αποκάλυψης υπάρχει πλήρης αναφορά για τους τυφλούς, τη λέπρα και τους λεπρούς.

Σ αυτό το σημείο έχει σημασία ότι οι Απόστολοι, που είναι φαινομενικά σύντροφοι του Οδυσσέα, αρχίζουν τη σφαγή. Φέρονται σαν κύριοι και δανείζονται γνώση από τους Έλληνες, για να προστατεύσουν τις εξουσίες τους. Εξιουδαΐζουν τους ανθρώπους έχοντας γνώση της αθλιότητάς τους. Ο Χριστός αυτά τα γνωρίζει και γι αυτό λέει στον Πέτρο: (Ιωάν. 21.17-21.18) "βόσκε τα πρόβατα μου. αμήν αμήν λέγω σοι, ότε ης νεώτερος, εζώννυες σεαυτόν και περιεπάτεις όπου ήθελες. όταν δε γηράσης, εκτενείς τας χείρας σου, και άλλος σε ζώσει, και οίσει όπου ου θέλεις." ("Βόσκε τά πρόβατά μου. Αλήθεια, αλήθεια σού λέγω, όταν ήσο νεώτερος, έζωνες τόν εαυτόν σου καί περιπατούσες όπου ήθελες. Όταν όμως γεράσης, θά απλώσης τά χέρια σου καί άλλος θά σέ ζώση καί θά σέ φέρη εκεί όπου δέν θέλεις".).

Ο άθλιος Πέτρος πήρε εντολές να βόσκει μόνον τα πρόβατα και να μην πειράξει το μικρό ποίμνιο, που ακούει μόνον τη φωνή του Χριστού. Τα πρόβατα σε κάθε περίπτωση είναι ευνοημένα, όταν υπάρχει, έστω και η στοιχειώδης ευεργεσία. Ο Ιουδαίος θίγεται ελάχιστα από τις εξουσίες των Αποστόλων και το κέρδος του είναι η ελευθερία που προσφέρει ο Λόγος. Αντίθετα ο Έλληνας κινδυνεύει με τύφλωση, γιατί δεν ακολουθούσε το Μωυσή, ώστε να βελτιώσει τη θέση του έστω και στοιχειωδώς εξαιτίας του λόγου των αποστόλων. Οι Απόστολοι έσφαξαν τα βόδια κι από εκείνο το σημείο αρχίζει η τραγωδία.

Ο Οδυσσέας δεν μπορεί ν αλλάξει τίποτε, γιατί εκείνη την ώρα βρισκόταν μακριά κι οι Θεοί τον είχαν κοιμίσει. Έδωσε γνώση, αλλά δεν υπήρχε η εξουσία του. Προσευχήθηκε και τον πήρε ο ύπνος. Ύπνος = 28 = Θεός, ενώ, Προσευχή = 48 = Παρθένος. Όταν ξύπνησε αντιλήφθηκε απλά την κνίσσα, που ήδη προκαλούσε το Θεό. Κνίσσα = 33 = Μαρτυρία. Αυτή η κνίσσα ερεθίζει το Θεό, γιατί ο Θεός δέχεται μόνον τη θυσία, που υπηρετεί τον άνθρωπο.

Όταν οι σύντροφοι του Οδυσσέα αποφάσισαν τη σφαγή, θεώρησαν καλό να θυσιάσουν στον Ήλιο. Τίποτε όμως δεν έγινε δεκτό κι αυτό, γιατί ποτέ και κανένας δεν έχει δικαίωμα να σφάζει τα βόδια του Ηλίου. Η μόνη σφαγή που επιτράπηκε ποτέ, ήταν αυτή του Αλεξάνδρου. Ο Θεός θυσίασε το μόσχο το σιτευτό, για να  βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων της Ασίας. Έδωσε γνώση βοδιών σε πρόβατα κι αυτό ήταν ευεργεσία. Μόσχος ο σιτευτός = Βασιλεύς της Ασίας = Μόσχος εσφαγμένος = 85. Η ασφάλεια της ανθρωπότητας δε θιγόταν, γιατί υπήρχε στη συνέχεια ο οίνος, με τον οποίο θα ραντίζονταν τα κομμάτια. Όταν ο Θεός υποβάθμισε τη δημοκρατία, με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου ευεργέτησε την Ασία. Όμως τους Έλληνες που θυσιάζονταν μέσα στις δομές των βασιλείων είχε τη δυνατότητα να τους λυτρώσει με τον οίνο που έφερνε ο Υιός με τη μορφή του Χριστού. Οι ηλίθιοι Απόστολοι ξαναθυσίασαν Έλληνες,  χωρίς να έχουν τον οίνο.. αυτόν τον είχαν καταναλώσει πριν τη θυσία. Η κνίσσα που ευχαριστεί το Θεό, είναι ο Αχιλλέας και ποτέ ο Άδωνις.

Ο Οδυσσέας το μόνο που μπορούσε πλέον να κάνει, ήταν να κλαίει και να οδύρεται. Τα  βόδια ήταν σφαγμένα και η μοίρα των αθλίων προκαθορισμένη. Η Λαμπετία αντιλήφθηκε τη σφαγή κι ενημέρωσε τον πατέρα της. Αυτή η ενημέρωση σημαίνει ότι όταν οι άνθρωποι της φιλοσοφίας αντιλαμβάνονται δούλους να  χρησιμοποιούν τη φιλοσοφία υπέρ της εξουσίας, δρουν επικίνδυνα. Απαιτούν από τους δούλους να υποστούν τα χειρότερα, για ν ανεχθούν οι ίδιοι τις εξουσίες. Μ αυτόν τον τρόπο ο Ήλιος εκδηλώνει αρχικά το θυμό του εναντίον των αθλίων και κατόπιν εναντίον αυτών, που τους ακολουθούν. Αυτός ο θυμός εκφράζεται μέσω του ιερού Λόγου, που είναι γραμμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξοντώνει τον άθλιο. Θυμός του Ηλίου = Οργή του Αρνίου = Ιερός Λόγος = Γέεννα του πυρός = Αλήθεια του Θεού = 63. Εξαιτίας της αθλιότητας αυτών που συνέβησαν τότε, ο Ήλιος θέλησε να κατέβει στον κάτω κόσμο και ν  απειλήσει τους αθανάτους. Θα ήταν απόλυτα λυτρωτικό για τους ανθρώπους να κατέβαινε τότε ο Ήλιος στον κάτω κόσμο, συνεπώς να λύτρωνε τα κοπάδια του. Ο Αιγιόχος όμως δεν το επέτρεψε. Αιγιόχος Δίας = 70 = Οικοδεσπότης = Κύριος του Ηλίου.

Αυτό που συνέβη έπειτα, είναι αυτό, που γνωρίζουμε από την ιστορία. Άρχισαν άνθρωποι της ελληνικής παιδείας, που είναι οι πατέρες της εκκλησίας, να μιλούν σαν Έλληνες και να υπηρετούν το θάνατο. Μούγκριζαν τα σφαγμένα βόδια σαν να ήταν ζωντανά. Ο κάθε άθλιος χειριζόταν τη φιλοσοφία, όπως ήθελε παίρνοντας δικαιώματα από τον Πέτρο. Επειδή το Μυστικό Σχέδιο βρίσκεται σ  εξέλιξη και δεν είναι κατανοητό, ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του επιβιβάστηκαν ξανά στο πλοίο. Αυτό συνέβη, γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Επειδή ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των Αποστόλων, αυτοί εμφανίζονται καθαροί, ανεξάρτητα από τη δραστηριότητά τους. Κανένας δε συνδέει τους Αποστόλους με καμία αθλιότητα. Ο Οδυσσέας τους ανεβάζει στο πλοίο κι από εκείνο το σημείο και πέρα τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Δία.

Αν παρατηρήσει κάποιος όσα συμβαίνουν, θα διαπιστώσει ότι ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοι βρίσκονται πάνω στο πλοίο και δεν υπάρχει νησί μπροστά τους εκτός από την Ιθάκη. Αυτό είναι απόλυτο, γιατί ο μάντης, όπως και η Κίρκη, έδωσαν αυτήν την πληροφορία. Αν δεν πειράξουν τα κοπάδια του Ηλίου, η επιστροφή είναι δυνατή χωρίς ενδιάμεση στάση. Το μόνο που χρειάζεται, είναι η υπομονή. Αυτή η κατάσταση όμως στην οποία εγκαταλείπεται  ένα νησί κι εμπρός είναι η Ιθάκη, δεν είναι πρωτόγνωρη. Στην ίδια κατάσταση είχαν βρεθεί όταν εγκατέλειψαν και την Αιολία. Σ αυτό το σημείο υπάρχει απόλυτη ταύτιση των δεδομένων με τη διαφορά ότι τα μεγέθη έχουν γίνει τεράστια, ανθρωποκτόνα κι ανίκητα. Αίολος = Ήλιος = 33, Νησί του Αιόλου = Νησί του Ηλίου = 64, Ιπποτάδης Αίολος = Υπερίωνας Ήλιος = 84, Θυμός του Αιόλου = Θυμός του Ηλίου = 63, και τέλος, Ασκός του Αιόλου = Θεός Ήλιος = Θεός Αίολος = Επτά σφραγίδαι = Άκρατος οίνος = 61.

Για ν αντιληφθούμε τι συμβαίνει, θα πρέπει να δούμε το στόχο, που υπάρχει κι επιπλέον το πώς είναι δυνατό να επιτευχθεί. Είναι απορίας άξιο, γιατί ήταν απαραίτητη όλη αυτή η πορεία, που οδηγεί στην ίδια κατάσταση, εφόσον ο στόχος είναι να δοθεί ο ασκός του Αιόλου στους άπιστους συντρόφους. Για να γίνουν όλα αυτά κατανοητά θα πρέπει να γνωρίζουμε το στόχο του Σχεδίου. Ο στόχος είναι να δοθεί η πλήρης γνώση και να χαθούν οι σύντροφοι του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας δεν είναι δυνατό να γυρίσει με συντρόφους, γιατί είναι αδύνατο να υπάρχει η επιθυμητή εξέλιξη. Αν επιβιώσουν οι σύντροφοί του είναι ανώφελη η θυσία του κι αδύνατη η εκμετάλλευση αυτού που αναφέραμε ως αφηρημένο  χρόνο.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν η θεωρία του Χριστού επέτρεπε στον οποιονδήποτε  άλλο εκτός από τον Ίδιο να φτάσει στην Ιθάκη, θα καταστρεφόταν το Σχέδιο. Όταν στην Ιθάκη φτάνει σύντροφος του Οδυσσέα, είναι δεδομένο πως θα φτάσει κι ο ίδιος, συνεπώς είναι αναγκασμένος ν αποκαλυφθεί άκαιρα. Η πορεία που ακολουθείται, είναι τρομερά σύνθετη και καταλήγει στο ίδιο σημείο, γιατί είναι απαραίτητο να εξαλειφθούν τ αδύνατα σημεία, που επηρεάζουν την εξέλιξη. Ο ασκός του Αιόλου είναι η ίδια γνώση με τον άκρατο οίνο, αλλά έχει μειωμένη ισχύ. Όταν παραβιάζεται ο ασκός, είναι αδύνατο να πλησιάσουν την Ιθάκη ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του, αλλά επίσης είναι αδύνατο να χαθούν.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, το πρόβλημα είναι η εξάλειψη κάθε απειλής από τη γνώση. Το Σχέδιο κινδυνεύει, όταν υπάρχουν σύντροφοι του Οδυσσέα και περιφέρονται στη θάλασσα. Είναι δυνατό να υπάρξει ο Μεσαίωνας, όταν υπάρχουν άνθρωποι, που κατέχουν τη φιλοσοφία και συντροφεύουν τον Οδυσσέα; Ακόμα κι αν η Ρώμη δεν αναγνώριζε τον Οδυσσέα ως Κύριο θα είχε πρόβλημα, αν μία γνώση όμοια με το Λόγο του Χριστού βρισκόταν κάτω από την κατοχή του ανθρώπου. Όλα αυτά ήταν αρνητικοί παράγοντες, που έπρεπε να εξαλειφθούν. Έπρεπε ο κόσμος που είχε στην κατοχή του τη γνώση κι έτεινε προς τη Θέωση να τη χάσει και ταυτόχρονα να χάσει το δικαίωμα πάνω σ αυτήν. Εξαιτίας της Αθήνας και της φιλοσοφίας της, οι Έλληνες είχαν χάσει τα ζωώδη χαρακτηριστικά που δίνουν τα Έπη και διατηρούν τους ανθρώπους μέσα στο ποίμνιο. Ο Σωκράτης ή ο Πλάτων κι οι άλλοι φιλόσοφοι διεκδικούσαν μ αξιώσεις τη Θέωση κι ήταν αγαπητοί στο Θεό κι ομοούσιοι του Υιού. Όταν υπάρχει η γνώση τους κι είναι κατανοητή οι υπόλοιποι, που την παίρνουν, τείνουν ν εξομοιωθούν  μ αυτούς.

Τα ελληνιστικά βασίλεια έσφυζαν από πνευματική δραστηριότητα κι υπήρχε μεγάλος αριθμός πραγματικών ανθρώπων. Όμως το Μυστικό Σχέδιο απαιτούσε θυσία κι αυτό σημαίνει ότι έπρεπε οι Έλληνες να ξαναγυρίσουν στην κατάσταση, που είναι ελεγχόμενη. Η εκπληκτική θεία ευφυΐα πέτυχε το ακατόρθωτο με τις εμφανίσεις του Υιού. Η Ιλιάδα περιγράφει τη μεγάλη μάχη των γνώσεων, ενώ η Οδύσσεια την πορεία κατά την οποία ένας εξαιρετικά τρομερά πολύπλοκος κι ανεξέλεγκτος  κόσμος μπαίνει σ ένα χώρο με χαρακτηριστικά, που θεωρητικά έχουν νικηθεί  κι είναι μισητά. Το μυστήριο της Οδύσσειας, που την κάνει εκπληκτικά όμορφη και τρομερά επικίνδυνη, είναι το παράδοξό της .. είναι η λογική του παραλόγου και η δυνατότητα της πραγματοποίησης του αδύνατου. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί η Οδύσσεια περιγράφει μία αλήθεια στης οποίας την ουσία για να μπει κάποιος, θα έπρεπε ν  ακούσει πολλά διαφορετικά ψεύδη, εφόσον κανένα απ αυτά δεν εκφράζει την  αλήθεια από μόνο του.

Για να γίνει αυτό κατανοητό θα πρέπει ο αναγνώστης ν αντιληφθεί ότι  η Οδύσσεια από την αρχή μέχρι το τέλος είναι αληθινή και περιγράφει μία πορεία, η οποία είναι απόλυτα συνεχής. Ταυτόχρονα αυτή η συνεχής πορεία είναι μοναδική και πολλαπλή μαζί, αφού η κάθε διαδρομή διατηρεί ανεξάρτητα στοιχεία, χωρίς να επηρεάζει την τέλεια συνέχεια. Είναι ταυτόχρονα συνεχής κι ασυνεχής. Έχει ένα σημείο εκκίνησης κι ένα σημείο τερματισμού, όπως μία συνεχής διαδρομή και δεν επηρεάζεται από τα διαφορετικά σημεία εκκίνησης των άλλων ανεξάρτητων και ταυτόχρονα εξαρτημένων απ  αυτή διαδρομών.

Οι διαδρομές αυτές είναι οι ακόλουθες. Η πρώτη και κύρια είναι αυτή στην οποία ο νικητής της Τροίας, ο μέγας Οδυσσέας, ξεκινά από την Τροία για να επιστρέψει στην Ιθάκη. Αυτή η διαδρομή περιγράφεται από το σύνολο της Οδύσσειας κι είναι αληθινή και συνεχής. Οι υπόλοιπες διαδρομές είναι ανεξάρτητες, αληθινές και τέλειες, αλλά, αν δοθούν ως αληθινές πορείες, είναι ψευδείς, αφού δεν περιγράφουν την αλήθεια. Η πρώτη απ  αυτές τις διαδρομές είναι κοινή με τη μεγάλη μέχρι το σημείο, στο οποίο οι σύντροφοι του Οδυσσέα ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου έξω από την Ιθάκη. Η δεύτερη πορεία είναι ο κορμός της Οδύσσειας, που περιγράφει το σύνολο της πορείας μέχρι την επιβίβαση των συντρόφων στο πλοίο έξω από το νησί του Ηλίου. Η τρίτη πορεία είναι αυτή που ξεκινά από το νησί της Κίρκης και καταλήγει στο ίδιο σημείο με τη δεύτερη. Οποιαδήποτε διαδρομή απ αυτές ακόμα και η δεύτερη, αν παραδοθεί ως αυτόνομη, είναι ψευδής, γιατί δεν περιγράφει την αλήθεια στο σύνολό της. Σ  αυτό το σημείο θ αναρωτηθεί κάποιος για τη λογική των παραπάνω. Σ  αυτό το σημείο βρίσκεται το μυστήριο. Το σύνολο της πορείας δεν περιγράφει το σύνολο της αλήθειας αλλά ένα μέρος της. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε τι συμβαίνει.

Ο Οδυσσέας ξεκινά την πορεία επιστροφής μετά την πτώση της Τροίας. Ο Χριστός ξεκινά την πορεία προς τη Θέωση νικώντας τον ιουδαϊσμό, χωρίς όμως να τον καταστρέψει. Στην πορεία όμως ξαναεμφανίζεται ο ιουδαϊσμός, οπότε ο Χριστός θα πρέπει να τον ξανανικήσει κι επομένως ν αρχίσει εκ νέου την πορεία Του. Ο Χριστός κι οι σύντροφοί Του αποβλήθηκαν από το ιουδαϊκό σύστημα και διδάσκοντας τον κόσμο τον εξιουδάϊσαν. Το μυστήριο αρχίζει πλέον ν αποκαλύπτεται. Άλλη πορεία ακολουθούν οι Έλληνες, που βρίσκονταν έξω από τον ιουδαϊκό κόσμο κι ακολούθησαν τους αποβληθέντες  Ιουδαίους και άλλη επίσης πορεία ακολουθεί ο μεικτός χριστιανικός κόσμος, στον οποίο οι άνθρωποι που γεννιούνται μέσα σ αυτόν, είναι είτε Έλληνες είτε Ιουδαίοι. Όλα αυτά μας οδηγούν στα ποίμνια του Ηλίου και γι αυτό ο αναγνώστης θα πρέπει πάντα να σκέφτεται τι επιδιώκεται στο τέλος και όχι τι εμφανίζεται στην πορεία. Επιδίωξη του Χριστού δεν ήταν ν  αποδείξει ότι ήταν Υιός του Κυρίου, πράγμα πανεύκολο γι Αυτόν, αλλά ν αποθεωθεί ως Ήλιος, να συγκεντρώσει τις νικήτριες γνώσεις και να δημιουργήσει τα ποίμνια. Δημιούργησε κάτι που υπήρχε αλλάζοντας όμως τις γενικές συνθήκες και την κλίμακα. Τα βόδια είχαν κύριο τον Ήλιο, όπως και τα πρόβατα, αλλά ήταν αδύνατο να συνυπάρξουν. Συνυπήρχαν βέβαια επί αιώνες Έλληνες και Ιουδαίοι, αλλά συνυπήρχαν σε διαφορετικές κοινωνίες. Το δύσκολο είναι να συνυπάρξουν μέσα σε μία κοινή κοινωνική δομή, γιατί οι Ιουδαίοι απειλούνται με εξελληνισμό. Τα πρόβατα τείνουν να γίνουν βόδια κι απ εκείνο το σημείο ξεκινά ο αγώνας για τη Θέωση. Για να ξεπεράσει η θεία ευφυΐα τα προβλήματα που δημιουργεί η ισχύς των βοδιών, κάνει το εξής εκπληκτικό: ο Χριστός δεν αγγίζει καθόλου τα πρόβατα του ιουδαϊκού κόσμου και κατευθύνει τους Αποστόλους προς τους Έλληνες της αυτοκρατορίας.

Μ αυτόν τον τρόπο ξεκινά η Οδύσσεια κι οι καθαροί μπαίνουν στο πλοίο. Σ αυτήν την πορεία τ  αποκορύφωμα είναι η σφαγή του ταύρου από τον Αίολο και η παράδοσή του στον Οδυσσέα. Η σφαγή αυτή θα μπορούσε να είναι λυτρωτική κι εξηγήσαμε σ άλλο σημείο τι σημαίνει πρακτικά. Εδώ μας ενδιαφέρει ότι ο Αίολος είχε εξουσία να σφάξει τον ταύρο, που αντιπροσωπεύει το σύνολο της ελληνικής γνώσης. Η εξουσία προκύπτει από τη γνώση του Αιόλου σ ό,τι αφορά την επίσκεψη του Οδυσσέα και την αδυναμία να υπάρξει Θέωση εκείνη την εποχή.

Όταν οι Έλληνες εγκατέλειψαν τη δημοκρατία της Αθήνας ξαναμπήκαν στη λογική του ποιμνίου εξαιτίας του Αλεξάνδρου. Αυτή η λογική σε συνδυασμό με τη νοοτροπία της Ανατολής έδωσαν σ αυτούς ισχυρά ζωώδη χαρακτηριστικά. Ενώ είχαν γνώση της φιλοσοφίας και γνώριζαν ότι ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει τέλεια μόνον ελεύθερος, παγιδεύτηκαν.

Είδαν την αποθέωση του Αλεξάνδρου και την επιβεβαίωση των Γραφών και παρασύρθηκαν από την Ανατολική νοοτροπία της μοιρολατρίας. Έχασαν τις ψυχικές δυνάμεις που απαιτεί ο αγώνας για την ελευθερία και στις δύσκολες στιγμές περίμεναν τη βοήθεια του Θεού. Αυτή η συνήθεια είναι Ανατολικής προέλευσης κι είναι αυτή, που προετοιμάζει την έλευση του Μεσσία, ενώ ταυτόχρονα καθηλώνει τους ανθρώπους στη λογική του ποιμνίου. Το πανίσχυρο κοπάδι των βοδιών κινδυνεύει, μόνον όταν ο Κύριος παίρνει τα δικαιώματα της γνώσης, που το διατηρεί στη ζωή. Ο Αλέξανδρος ήταν βασιλιάς και τα ελληνιστικά βασίλεια που προέκυψαν από την αδυναμία της επίτευξης της γενικής Θέωσης, ήταν αρκετά ισχυρά λόγω των Ελλήνων. Η ασφάλεια του κόσμου σχετίζεται με τη βασιλεία, γιατί ο Κύριος έχει δούλους και τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα, αν για κάποιο λόγο χάσει τη ζωή του.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι να μην υπάρχουν πάνω στη γνώση δικαιώματα, που είναι δυνατό να πέσουν σε λάθος χέρια. Η τραγωδία των Ελλήνων οφείλεται στο γεγονός ότι καθηλώθηκαν στη λογική του ποιμνίου και περίμεναν τον Κύριο. Η ασφάλειά τους ήταν ότι μόνον ο πραγματικός Κύριος, ο Υιός του Κυρίου, μπορούσε να προσεγγίσει τη γνώση. Όλοι οι ψευδοκύριοι εξοντώνονται με τον πιο άγριο τρόπο από τους Κύκλωπες, που αποτελούν απαραίτητο σταθμό πριν την Αιολία. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κανένας γελοίος δεισιδαίμονας δεν μπορούσε να παραστήσει το Μεσσία μέσα στα ελληνιστικά βασίλεια. Οι δούλοι αυτών των βασιλείων, που ήταν ταυτόχρονα κι Έλληνες μπορούσαν μέσω της γνώσης να ελέγξουν οποιονδήποτε. Αυτοί οι πανίσχυροι δούλοι ήταν οι Κύκλωπες κι ήταν αυτοί, που προστάτευαν τα βόδια από τη σφαγή και που ταυτόχρονα εμπόδιζαν τη Θέωσή τους. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης αυτό θυμίζει τη Λαμπετία και τη Μήδεια την κόρη του Αιήτη. Κύκλωπας = 29 = Γνώση = Μήδεια = Λαμπετία = Δούλοι = Σκύλοι = Φίλοι. Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται πλήρως η φύση αυτών, που ελέγχουν τα βόδια. Ο καλός ποιμένας χρησιμοποιεί σκύλους στην περίπτωση των βοδιών. Ο σκύλος κατευθύνει τα βόδια όπου επιθυμεί ο ποιμένας κι ενώ είναι σαρκοφάγο ζώο δεν επιτίθεται σ αυτά. Ενώ ο σκύλος έχει χαρακτηριστικά όμοια με το λύκο, δε θίγει το ποίμνιο.

Έχοντας υπόψη μας το Μυστικό Σχέδιο βλέπουμε ότι ο Θεός έδωσε τα Έπη στους ανθρώπους και γέννησε τους Έλληνες. Οι Έλληνες παρήγαγαν την επιθυμητή γνώση, η οποία ήταν η φιλοσοφία. Μ αυτές τις γνώσεις και την αδυναμία να υπάρξει γενική Θέωση, μπορεί κάποιος να ποιμάνει τους Έλληνες. Στους φτωχούς Έλληνες λοιπόν δίνει τα Έπη και τους κάνει μέλη του ποιμνίου των βοδιών, ενώ στους υπόλοιπους δίνει φιλοσοφία κι Έπη και τους κάνει σκύλους. Οι σκύλοι είναι αυτοί, που, είδαμε στην αρχή ότι δρουν ευεργετικά, εφόσον προστατεύουν το ποίμνιο από τη σφαγή. Ταυτόχρονα όμως δεν επιτρέπουν να γεννηθεί ταύρος μέσα στο ποίμνιο, ώστε να το κατευθύνει προς τη Θέωση. Οι σκύλοι υπηρετούν πάντα τον ποιμένα, χωρίς να τον ελέγχουν στις επιλογές του. Σ αυτό το σημείο εμφανίζεται το μειονέκτημα των σκύλων. Αναγνωρίζουν τον Κύριο και Του επιτρέπουν να εισέλθει μέσα στη μάντρα. Μπαίνει στη μάντρα ο Κύριος και μαζί μ αυτόν μπαίνουν κι οι δούλοι Του. Ο Κύριος δεν τους επιτρέπει να πειράζουν τους δούλους του κι από εκείνο το σημείο κι έπειτα δε γνωρίζουν ποιον υπηρετούν.

Ο Χριστός κατάφερε να περάσει από τους σκύλους που Τον αναγνώρισαν, αλλά ήταν νεκρός. Οι σοφοί των ελληνιστικών βασιλείων δεν είδαν το Χριστό ζωντανό, αλλά τον αναγνώρισαν από το έργο Του. Το σφάλμα ήταν που η αναγνώριση έγινε, όταν ο Χριστός ήταν νεκρός και διεκδικούσαν την εξουσία Του οι δούλοι. Ο πιο ισχυρός κι αγαπημένος σκύλος του Οδυσσέα ήταν ο Άργος. Το κάθε ποίμνιο έχει πάντα ένα φυσικό ηγέτη, που γεννιέται μέσα σ αυτό. Ο ελληνικός κόσμος γέννησε τον Αλέξανδρο και τον ακολούθησε. Ο Αλέξανδρος ήταν ο Ταύρος = 27 = Άνδρας = Άρσεν. Ο Θεός θυσιάζοντάς τον παγιδεύει τους Έλληνες. Ο ταύρος τους οδηγούσε στην αποθέωση, αλλά μετά το θάνατό του δεν ελέγχεται. Έτσι γίνεται ο ισχυρότερος των σκύλων, που διατηρεί το ποίμνιο Του κάτω από έλεγχο. Ο ποιμένας μπορεί να χειριστεί, όπως θέλει αυτόν το σκύλο, καθώς επίσης και τους υπόλοιπους που αυτός γεννά. Ο Χριστός ήταν ο ποιμένας κι εκμεταλλεύτηκε το έργο του Αλεξάνδρου, όπως επιθυμούσε. Άργος = Ταύρος = 27. Ο Χριστός ως Υιός του Κυρίου και ποιμένας σφάζει τον ταύρο για το καλό της ανθρωπότητας έχοντας τον οίνο που απαιτεί η θυσία. Ο Μεσσίας λειτουργεί πάντα ως ταυροκτόνος, εφόσον μόνον μ αυτόν τον τρόπο θεώνονται οι άνθρωποι, που συνθέτουν τα ποίμνια. Ταυροκτόνος = 45 = Μεσσίας  = Αλέξανδρος = Οδυσσέας, ενώ, Ταυροφόνος = 46 = Χριστός = Διδάσκαλος = Παναληθής.

Σ αυτό το σημείο τελειώνει η πρώτη διαδρομή και το πλοίο του Οδυσσέα πλησιάζει την Ιθάκη. Ο Θεός δεν επιθυμούσε να επιστρέψει το πλοίο στην Ιθάκη, γιατί ο κόσμος δε θα κέρδιζε τίποτε απολύτως. Χρονικά αυτή η προσέγγιση έγινε, όπως αναφέραμε, σ άλλο σημείο, όταν ο Κωνσταντίνος αναγνώρισε το χριστιανισμό. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ισχύ του ασκού του Αιόλου, που ταυτίζεται με τον άκρατο οίνο. Στην Ανατολική Αυτοκρατορία μετά απ αυτήν την ενέργεια συνυπάρχουν δύο συστήματα, που στηρίζονται στις δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Έχουμε το σύστημα του αυτοκράτορα, που συνδέεται με τη βασιλεία και συνεπώς την ελληνική γνώση και το σύστημα της εκκλησίας, που συνδέεται με τον οίκο και τον ιουδαϊσμό. Το κατόρθωμα σ αυτήν τη φάση είναι ο συνεταιρισμός μεταξύ Ελλήνων κι Ιουδαίων στην κορυφή της εξουσίας. Ο Οδυσσέας γυρίζει στην Ιθάκη όταν υπάρχει σύστημα, που στηρίζεται στη γνώση του. Ο ασκός του Αιόλου είναι ισχυρός, όσο ο άκρατος οίνος, αλλά εκείνη την εποχή ήταν ισχυρός μόνο για τους χριστιανούς.

Στην αυτοκρατορία όμως υπάρχουν κι Έλληνες, που δεν έχουν εκχριστιανιστεί. Όλοι αυτοί ακολουθούν το Χριστό κι όχι τον Ιησού αναζητώντας τη Θέωση. Εξαιτίας της συνύπαρξης στην κορυφή βασιλέως και δούλων, εκ του πονηρού παραδίδεται ο έλεγχος της γνώσης στους δούλους. Οι Έλληνες χάνοντας την εξουσία πάνω στη γνώση είναι οι πρώτοι, που βλέπουν το θυμωμένο Αίολο. Ο χρόνος περνάει κι οι δούλοι γίνονται Γίγαντες, που απαγορεύουν εκ νέου την προσέγγιση στην Αιολία. Αυτή η απαγόρευση έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανιστεί κάθε ελπίδα για το κοπάδι των βοδιών. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία ελπίδα να γεννηθεί ταύρος. Αυτό είναι φυσικό από τη στιγμή που η μόνη γνώση, που είναι προσεγγίσιμη είναι η γνώση του Λόγου του Χριστού. Ο άνθρωπος ακολουθεί πλέον το Χριστό και προσπαθεί να επιβιώσει από το Λόγο Του και μόνον. Ο Χριστός έδρασε σαν Ιουδαίος, αφού ήταν τέτοιος και δίνει εντολές. Όμως οι εντολές κάνουν τον άνθρωπο πρόβατο, ανεξάρτητα από το ποιόν αυτού που τις δίνει. Ό,τι υγιές απέμεινε στην αυτοκρατορία έπαψε να έχει ισχύ κι έγινε πρόβατο.

Σ άλλο σημείο αναφέραμε ότι τα πρόβατα, όταν συνυπάρχουν με τα βόδια, τείνουν να γίνουν κι αυτά βόδια. Οι μοιρολάτρες της Ανατολής τείνουν πάντα να εξελληνιστούν. Αυτό το δεδομένο δημιουργεί μία πρόσθετη ανάγκη που, αν δεν καλυφτεί, είναι δυνατό να καταστρέψει το Σχέδιο. Επειδή τα βόδια έχουν υπάρξει και η ελληνική γνώση υπάρχει, έστω και σ απρόσιτες βιβλιοθήκες, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να γίνουν τα πρόβατα βόδια. Είναι ανάγκη να προστατεύεται η Αιολία για χάρη του Σχεδίου και από την πλευρά των προβάτων.

Όπως υπήρχαν Γίγαντες πριν την Αιολία, έτσι πρέπει να υπάρχουν και μετά απ αυτήν. Η διαφορά μεταξύ αυτών των Γιγάντων είναι ο στόχος τους και το ποιόν τους. Οι Κύκλωπες προσφέρουν θετικές υπηρεσίες  στην ανθρωπότητα, γιατί προστατεύουν τον  ελληνικό κόσμο κι επιτρέπουν στους ανθρώπους να γεύονται τη Θέωση. Τα άσχημα κι ανθρωποκτόνα χαρακτηριστικά τους ήταν προϊόντα της αδυναμίας για γενική Θέωση. Η αγάπη τους για τα ποίμνια της Ανατολής, δηλαδή για τα πρόβατα ήταν δεδομένη, εφόσον η γνώση δε σφραγιζόταν. Διατηρούσαν τα ποίμνια, κι αυτό βέβαια ήταν αρνητικό, αλλά υπήρχε ελευθερία.

Από την άλλη πλευρά της Αιολίας υπάρχουν οι Λαιστρυγόνες. Αυτοί όλοι είναι πανάθλια υποκείμενα, που έχουν στόχο να μην αφήνουν να προσεγγίζει κανένας, οποιαδήποτε  γνώση και προπαντός αυτήν του Θεού. Οι Λαιστρυγόνες είναι αρχαιότεροι των Κυκλώπων,  εφόσον υπάρχουν απ τον καιρό του αμαρτήματος. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος διέπραξε το αμάρτημα κι έχτισε τη Βαβυλώνα, έγινε πρόβατο. Το αμάρτημα έγινε εξαιτίας της γνώσης του Θεού. Υπάρχει ο Θεός, που είναι η Σοφία, οι ιερείς που έχουν τα δικαιώματα πάνω στη γνώση και τα πρόβατα, που είναι οι άνθρωποι οι οποίοι τους ακολουθούν και δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει. Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι Λαιστρυγόνες έχουν ως στόχο να μην πλησιάζουν τα πρόβατα το Θεό. Θεός = 28 = Σοφία = Αιολία. Λαιστρυγόνες = 59 = Δούλοι του Θεού, και, Πρόβατα = 26 = Κίρκη = Φόβος = Κόλαση. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αυτοί έχουν πάντα ως στόχο να ελέγχουν το νησί της Κίρκης. Πάντα δηλαδή εξοντώνουν αυτούς, που για τον οποιονδήποτε λόγο ξεφεύγουν από τη μάγισσα.

Ο Οδυσσέας αιφνιδίασε τους Λαιστρυγόνες, καθώς ερχόταν από την πλευρά της Αιολίας και κατευθυνόταν προς το νησί της Κίρκης. Πάντα αιφνιδιάζεται ένας άθλιος δούλος του Θεού, όταν βλέπει άνθρωπο με σοφία και γνώση να θυσιάζεται. Αυτήν την κίνηση έκανε ο Υιός του Θεού και κατέπληξε τον κόσμο. Σ αυτό το σημείο βρίσκεται η ουσία του μυστηρίου. Ο Υιός του Θεού γεννήθηκε στην κοινωνία των προβάτων κι άγγιξε τη Θέωση. Το ποίμνιο, όπως και στην περίπτωση των βοδιών, γέννησε το φυσικό του ηγέτη, που είναι ο κριός. Ο Χριστός πήρε τη μορφή του κριού και με το Λόγο Του προσπάθησε να μετατρέψει τα πρόβατα σε Θεούς. Κριός = 33. Οι Ιουδαίοι προετοιμάστηκαν ακριβώς, για να μην αποτρέψουν τη θυσία. Ήταν πρόβατα και δεν είχαν τη δύναμη ν αντιδράσουν. Πρόβατο είναι ο άνθρωπος, που ζει μέσα στη δυστυχία και τη φτώχεια και φοβάται την οποιαδήποτε αλλαγή. Είδαν τον Υιό του Θεού με τα μάτια τους κι έκραζαν “σταύρωσον”. Άνθρωποι, που ήταν ιδιαίτερα φτωχοί και δυστυχισμένοι, προτίμησαν τη ζωή που ζούσαν από το ν αλλάξουν ζωή. Θυσίασαν μία νέα ζωή, η οποία δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να ήταν χειρότερη απ αυτήν που ήδη ζούσαν. Αυτήν τη συμπεριφορά έχει το ποίμνιο των προβάτων, εξαιτίας της Κίρκης. Κίρκη = Φόβος = Σατανάς = 26, Μάγισσα Κίρκη = Επτάφωτος λυχνία = 61, Μάγισσα = Συναγωγή = 35 = Κύριος = Πρόβατον = Φαεθούσα, και, Μαγική ράβδος = Παράδοσις = Άστρο του Δαυίδ = Θέλημα Κυρίου = 54.

Πρακτικά όλα αυτά σημαίνουν ότι η παράδοση των Ιουδαίων, που δίνει ισχύ στη συναγωγή, σταύρωσε το Χριστό. Η ισχύς της συναγωγής στον τομέα της γνώσης είναι αυτό που παρουσιάζεται ως επτάφωτος λυχνία, ενώ η ισχύς της μέσα στην κοινωνία είναι η παράδοση. Όλα αυτά όμως μας οδηγούν στον εκλεκτό του Θεού το Μωυσή. Ο Μωυσής αντέχει τις επιθέσεις, γιατί τα πρόβατα οδηγούνται από πρόβατο κι είναι ακίνδυνα. Ο Κύριος είναι ο Μωυσής, αλλά η άγνοιά του τον κάνει πρόβατο και όχι κριό όμοιο με τον Υιό. Ο Χριστός εμφανίστηκε στους Ιουδαίους γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Αν εμφανιζόταν στην Αθήνα, το ποίμνιο των βοδιών θα τον ακολουθούσε και θα εξόντωνε τους σκύλους. Ο Μωυσής δεν μπορεί ν αντέξει επίθεση βοδιών. Ο Κάστορας των μύθων και αδερφός του Πολυδεύκη χάνει τη ζωή του, εξαιτίας των βοδιών, γιατί χάνεται ο έλεγχος. Κάστορας = 36 = Μωυσής, Κάστωρ = Κίρκη = Σατανάς = 26. Η Φαεθούσα ποτέ δεν πλησιάζει τα βόδια.

Ο Χριστός στο Λόγο Του λέει ότι οι Ιουδαίοι ζουν στον κάτω κόσμο. Αν αυτοί είναι τα πρόβατα ποιοι τους απειλούν και τους σκοτώνουν; Η τραγωδία των Ιουδαίων οφείλεται στο γεγονός ότι το πρόβατο οδηγεί πρόβατα. Ο φυσικός ηγέτης έχει πάντα σχέση με τη βασιλεία. Ο Κύριος έδωσε Εντολές στο Μωυσή κι αυτό τον έκανε ηγέτη. Οι Εντολές όμως κάνουν τον άνθρωπο πρόβατο. Μέσω των δικαιωμάτων το πρόβατο δίνει την εξουσία σε πρόβατο κι ακολουθεί ο θάνατος. Το ποίμνιο των προβάτων κινδυνεύει πάντα από τους λύκους. Ο κριός μπορεί να τα σώσει, γιατί μπορεί να γίνει λέοντας. Λέοντας = 28 = Θεός. Ο Χριστός ήταν υποχρεωμένος να φερθεί ως λέοντας, αν οι Ιουδαίοι δεν Τον σταύρωναν και Τον αγαπούσαν. Τα πρόβατα όμως ακολουθούν πρόβατα και πέφτουν στα δόντια των λύκων. Οι λύκοι είναι οι Ιουδαίοι, που χωρίς ειδική γνώση, παρά μόνον αυτήν της παράδοσης, κατασπαράζουν τα πρόβατα λόγω της αδυναμίας τους. Λύκοι = 20 = Βαβυλώνα = Τάφος = Δομή, ενώ, Λύκοι άρπαγες = Λυκάνθρωποι = 54 = Παράδοσις. Τέτοιοι είναι όλοι οι Ιουδαίοι, που στ όνομα της παράδοσης δεν επιτρέπουν σε κανένα να βγει στον άνω κόσμο. Ένας πρεσβύτερος Ιουδαίος που είναι αντικειμενικά τυφλός και  ζει μέσα στη μιζέρια, όταν συμβουλεύει ένα νέο, δρα σαν λύκος εναντίον προβάτου. Αυτοί κατάλαβαν πρώτοι το βρυχηθμό του λιονταριού, όταν ο Χριστός απείλησε τις παραδόσεις.

Back to content | Back to main menu