Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Σ αυτό το σημείο προκύπτει το δεδομένο ότι το ποίμνιο των προβάτων απειλείται από τους λύκους.. βέβαια έχει τη γνώση, έστω κι αν αυτή δημιουργεί την παράδοση, να τους νικήσει. Ναι μεν οι Ιουδαίοι απειλούνται, αν αμφισβητήσουν την παράδοση, αλλά έχουν γνώση. Η παράδοση δεν προέκυψε ως διά μαγείας. Υπήρχε γνώση και η παρανόηση δημιούργησε την παράδοση. Η συναγωγή, που οδηγεί τα πρόβατα κι είναι πρόβατο, έχει επαφή με την τέλεια γνώση. Θεωρητικά υπάρχει πιθανότητα το πρόβατο να γίνει κριός και να οδηγήσει το ποίμνιο στη Θέωση, καταστρέφοντας την παράδοση.

Στο ποίμνιο των βοδιών το πρόβλημα της απουσίας του ποιμένα είδαμε ότι λύθηκε με τη χρησιμοποίηση της διπλής γνώσης. Κάποιοι φροντίζουν, ώστε οι άνθρωποι να γίνονται βόδια κι αυτοί οι κάποιοι είναι οι σκύλοι. Στην περίπτωση των προβάτων τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι λύκοι είναι απειλητικοί, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να κατευθύνουν το κοπάδι. Απλά υπάρχουν και το απειλούν. Το πρόβατο δεν είναι δυνατό να εμποδιστεί εξαιτίας των Λύκων ν αντλήσει γνώση, ώστε να μεταβληθεί σε κριό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι Ιουδαίοι, ακολουθώντας τους ιερείς, ναι μεν τούς δίνουν ισχύ, αλλά λόγω της γνώσης που προϋπάρχει, τα πάντα εξαρτώνται από τον ιερέα που έχει αναλάβει να οδηγεί τους ανθρώπους. Η παράδοση ωθεί απλά τον άνθρωπο στη νοοτροπία τού ν ακολουθεί, αλλά δεν είναι δυνατό να εμποδίσει τον ιερέα να γίνει Θεός και να εξοντώσει τους λύκους. Εξαιτίας των λύκων τα πρόβατα απλά μαθαίνουν να υπακούν σε εντολές και άρα να ακολουθούν.

Το πρόβλημα, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι να μην προκύψει από τη συναγωγή άμωμος. Τα πρόβατα πρέπει ν  ακολουθούν το πρόβατο κι αυτό να παραμένει πάντα τέτοιο. Η εκπληκτική θεία ευφυΐα λύνει αυτό το πρόβλημα με τον πιο ιδεώδη τρόπο. Αναμειγνύει το ποίμνιο των προβάτων με μία αγέλη χοίρων. Ο Χριστός στο Λόγο Του λέει το εξής: (Ματθ. 7.6-7.7) "Μη δωτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς." (Μή δίνετε τό άγιον εfς τά σκυλιά  καί μή ρίχνετε εμπρός εις τούς χοίρους τά μαργαριτάρια σας, μή τυχόν τά καταπατήσουν μέ τά πόδια τους καί έπειτα στραφούν καί σάς ξεσχίσουν.). Ο αυθεντικός ιουδαϊκός κόσμος δεν έχει τη δυνατότητα να παράγει σκύλους μέσα από την κοινωνία του. Ο Χριστός αναφέρεται σ αυτούς, μιλώντας  για το σύνολο του ποιμνίου. Το Άγιον = 23 = Μύρον = Σφαγή, δεν πρέπει να δίνεται στους σκύλους γιατί σ αυτήν την περίπτωση οι σκύλοι γίνονται ισχυρότεροι κι από τον ταύρο. Αυτό αφορά το κοπάδι των βοδιών. Σ ό,τι αφορά τα πρόβατα, ο κίνδυνος προέρχεται από τους χοίρους.

Η εκπληκτική θεία ευφυΐα ξεπερνά κάθε πρόβλημα, που αφορά τον έλεγχο του ποιμνίου ως εξής: δεν δίνει τη γνώση σε σαρκοφάγα. Στους λύκους δίνει την ελάχιστη γνώση, ώστε να έχουν μόνον άγρια ένστικτα. Οι λύκοι οι άρπαγες είναι συνήθως οι πρεσβύτεροι, που ζηλεύουν τους νέους. Επειδή βλέπουν τα περιθώριά τους να εξαντλούνται, αγωνίζονται για την αθλιότητα. Δε θέλουν να θεωθεί ο άνθρωπος, έστω κι αν το κόστος της δυστυχίας μοιράζεται και σ αυτούς. Ο θλιβερός πρεσβύτερος μ όπλο την παράδοση αγνοεί τη φτώχεια του και τη μιζέρια του, επειδή φοβάται το κέρδος των νέων. Φοβάται περισσότερο να δεχτεί ότι το σύνολο της ζωής του ήταν ένα σφάλμα, παρά να δεχτεί τη φτώχεια. Ο Θεός δε δίνει τη γνώση σ αυτούς, γιατί η αθλιότητά τους δε θα διατηρούσε την ελπίδα. Το σύνολο της γνώσης είτε ιουδαϊκής είτε ελληνικής μετά την εμφάνιση  του Αλεξάνδρου, το παίρνουν χοίροι. Μαργαρίτης = 50 = Θησαυρός = Πνεύμα ζωής = Άσβεστο πυρ = Ιματισμός = Οστέα νεκρών.

Οι χοίροι, όπως βλέπει ο αναγνώστης, έχουν περίπου την ίδια γνώση με τους σκύλους, αλλά δεν είναι όμοιοι μ αυτούς. Αν αυτοί οι χοίροι γίνονταν για οποιονδήποτε λόγο σκύλοι θα καταστρεφόταν ο σχεδιασμός, εφόσον θα στρέφονταν ενάντια στους λύκους. Όπως στο κοπάδι των βοδιών έτσι και στο κοπάδι των προβάτων βλέπουμε ότι η δωρεά γνώσης ανάλογα με τον τύπο της, δημιουργεί τύπους ανθρώπων. Αυτό που πρέπει να δούμε τώρα είναι, πώς αυτοί οι τύποι διαιωνίζουν την κατάσταση κι υπηρετούν το Σχέδιο. Πώς δηλαδή ένα κοπάδι προβάτων γίνεται ελεγχόμενο κι επιπλέον δεν καταστρέφεται, όταν βρίσκεται ανάμεσα στους λύκους.

Το πρόβλημα σ αυτήν την περίπτωση δεν είναι να παραμείνουν τα πρόβατα ζωντανά, αλλά να μην ξεφύγουν από το ποίμνιο. Ο Χριστός ήταν σαφής σ ό,τι αφορά τους Ιουδαίους, δηλώνοντας ότι ζουν στον κάτω κόσμο. Ο σχεδιασμός διατηρεί την κατάσταση ως εξής: ο άνθρωπος γεννιέται πάντα ως “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” με το Θεό. Τα παιδιά βρίσκονται πάντα στη Βασιλεία των Ουρανών και άρα είναι ζωντανά. Το ποίμνιο, όπως γίνεται αντιληπτό, επιβιώνει λόγω της αναπαραγωγής. Το σύστημα μέσω της παιδείας αυτά τα παιδιά τα κάνει πρόβατα. Αυτό γίνεται εύκολα με τη βοήθεια των Εντολών του Θεού, που γεννούν τον ιουδαϊσμό. Εντολαί του Θεού = Παλαιά Διαθήκη = 58 = Ιουδαϊσμός = Αυλή των προβάτων. Ο νέος άνθρωπος γίνεται πρόβατο κι αν επιχειρήσει να θεωθεί κατασπαράσσεται από τους άθλιους πρεσβύτερους, που τον μισούν. Περνώντας τα χρόνια κι εξαιτίας της αδυναμίας να γευτεί τη Θέωση, γίνεται κι ο ίδιος πρεσβύτερος κι εμποδίζει τους νέους, που στο μεταξύ έχουν γεννηθεί. Οι γενιές δηλαδή αντικαθιστούν η μία την άλλη χωρίς πρόβλημα.

Οι χοίροι, που είναι άκρως απαραίτητοι μέσα στο κοπάδι, λειτουργούν άκρως επικίνδυνα. Αν τα πρόβατα έμεναν συμπαγή, αργά ή γρήγορα κάποιο απ αυτά θα γνώριζε τη Θέωση μέσω της γνώσης. Αν όλοι οι νέοι, βλέποντας την αδικία, αποφάσιζαν να πολεμήσουν, χωρίς να διασπαστούν, ο ιουδαϊσμός θα πήγαινε στα σκουπίδια. Θα διέλυαν τους άθλιους λύκους και θα επιβίωναν. Η αγέλη των χοίρων σ αυτό το σημείο είναι απαραίτητη, επειδή όταν εισέρχεται μέσα στο ποίμνιο δεν επιτρέπει τη συσπείρωση. Αντίθετα διαλύει το ποίμνιο και σκορπά τα πρόβατα. Επειδή δεν υπάρχει φυσικός ηγέτης, τα πρόβατα πέφτουν στα χέρια των λύκων. Αν υπήρχε ο κριός, η συσπείρωση θα ήταν δυνατή, εφόσον τα πρόβατα μπορούν να τον αναγνωρίσουν. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα ο κριός αγωνίζεται με τα μέσα, που θέτει στη διάθεσή του ο Θεός. Τα πρόβατα όμως δεν αναγνωρίζουν πρόβατα κι ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να είναι αποτελεσματικός.

Όλα αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι οι νέοι από πολύ νωρίς καταλαβαίνουν την ανάγκη να πολεμήσουν απέναντι στην αδικία. Μισούν κι αντιλαμβάνονται τους λύκους. Το μειονέκτημά τους βρίσκεται στη γνώση. Τη γνώση την έχουν οι χοίροι. Οι χοίροι αναμειγνύονται με τα πρόβατα, όπως αναμειγνύονται με τους νέους οι άθλιοι πολιτικοί και ιερείς, οι οποίοι τους παρασέρνουν, επειδή έχουν γνώση. Ακολουθούν τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό κι οτιδήποτε άλλο υπάρχει. Η δουλειά των χοίρων είναι αυτή. Ο νέος σπαταλά τη ζωή του ακολουθώντας ένα ζώο και κατασπαράσσεται, όταν τα χρόνια περνούν. Τα ζώα παραμένουν ζώα κι απειλούν τους υπόλοιπους. Πόσοι άνθρωποι δεν απογοητεύτηκαν από διάφορες φιλοσοφίες και δε μίσησαν τον ηλίθιο, που τους παρέσυρε; Αν προσέξουν καλύτερα θα δουν ότι ο ηλίθιος δεν άλλαξε και δεν εξαφανίστηκε. Έπαψε ν ασχολείται μ  αυτούς, αλλά απειλεί τα παιδιά τους.

Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να δούμε τα λειτουργικά χαρακτηριστικά αυτών, που έχουν γνώση μέσα στα ποίμνια .. να δούμε τις διαφορές και τις ομοιότητες των χοίρων και των σκύλων καθώς και τη διαφορά ισχύος, που προκύπτει απ αυτές τις διαφορές. Ο χοίρος είναι γέννημα του ιουδαϊσμού κι είναι από τα δεδομένα πιο ισχυρός από το σκύλο. Είναι πιο ισχυρός, γιατί ακόμα κι αν έχει την ίδια γνώση με το σκύλο έχει πιο ισχυρό σώμα απ  αυτόν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο Πλάτωνας, για παράδειγμα, είχε γνώση κι άποψη. Επειδή ήταν παιδί της ελληνικής φιλοσοφίας, δεν είχε δούλους. Περιορίζει τα βόδια στις επιλογές τους εξαιτίας της άποψης του, αλλά δεν τα εξοντώνει. Ένας Ιουδαίος με την ίδια γνώση κι άποψη δεν ξεκολλά από τον ιουδαϊσμό κι ασκεί εξουσία. Έχει δούλους που στρέφει εναντίον των ανθρώπων, που αμφισβητούν την άποψή του. Ο Πλάτωνας έχει απλά άποψη. Ένας Έλληνας μπορεί να τον ακολουθήσει, μπορεί και όχι. Ο χοίρος δεν επιτρέπει τέτοιου είδους επιλογές. Αν μιλήσει κάποιος εναντίον της παράδοσης ή εναντίον της λογικής του έθνους κινδυνεύει.

Σ αυτό το σημείο βρίσκεται και το μυστικό της φύσης του χοίρου. Οι Ιουδαίοι είναι αυτοί, που πίστεψαν πρώτοι τη θεωρία για τον εκλεκτό λαό και το Θεό που προστατεύει ένα έθνος. Ενώ έχουν άριστη γνώση παγιδεύονται απ αυτήν την παρεξήγηση. Οι χοίροι κινούνται στο επίπεδο του έθνους. Ο λόγος τους έχει σχέση με τη Θέωση, αλλά πάντα μέσα στη λογική του έθνους. Ο κάθε χοίρος έχει άποψη και γνώση, αλλά αγνοεί τον παράγοντα άνθρωπο. Ο στόχος του είναι η λύση των προβλημάτων του έθνους κι αυτό είναι λάθος. Δεν είναι δυνατό να λυτρωθούν οι Ιουδαίοι, χωρίς να υπάρχει γενική Λύτρωση. Όσο ισχύει αυτό, τα πρόβατα ακολουθούν τους χοίρους κι εμείς γνωρίζουμε πού θα καταλήγουν. Οι χοίροι καταλήγουν πάντα στο γκρεμό. Ο Θεός μισεί τους χοίρους και πάντα τους εξοντώνει. Ο μύθος του Στάφυλου που πρόσεχε τον οίνο του πατέρα του Διόνυσου και το θαύμα του Χριστού με τους χοίρους αυτό ακριβώς περιγράφουν. Οι χοίροι παίρνουν την υπέρτατη γνώση κι αυτοκτονούν. Υπέρτατη γνώση = 61 = Επτάφωτος λυχνία = Δισχίλιοι = Άκρατος οίνος.

Οι σκύλοι κινδυνεύουν από τους χοίρους, γιατί δεν έχουν την αντίστοιχη ισχύ. Ένας σκύλος δεν μπορεί να νικήσει ένα χοίρο. Ο χοίρος έχει την ισχύ αγέλης σκύλων κι αυτήν την ισχύ χρησιμοποιεί εναντίον των ανθρώπων, αλλά κι αυτή η ισχύς είναι δυνατόν να τον νικήσει. Ένας χοίρος θα πρέπει να έχει στην κατοχή του πολλές γνώσεις, για να υπάρξει.. να γνωρίζει για το Μωυσή, για τον Πλάτωνα, για τη φιλοσοφία κλπ. Όλα αυτά τα χρησιμοποιεί για ν ασκήσει εξουσίες. Ο σκύλος αντίθετα έχει μία άποψη, που δεν είναι απαραίτητο να υπηρετεί μία γενικότερη άποψη. Χοίροι = 42 = Αγέλη σκύλων = Μέθυσοι = Εθνικοί. Ο χοίρος αργά ή γρήγορα πέφτει στον γκρεμό, ενώ ο σκύλος όχι. Κρημνός = 38 = Καταστροφή = Άβυσσος = Μακάριος = Ευνούχος. Αυτό  σημαίνει ότι, ενώ ο χοίρος έχει αρκετή γνώση για να βοηθήσει τον άνθρωπο και κατά συνέπεια να δοξαστεί, προτιμά ν αυτοκτονήσει.

Το ποίμνιο των βοδιών είναι αδύνατο να γεννήσει χοίρο. Ο χοίρος είναι πάντα παιδί της ιουδαϊκής φιλοσοφίας. Ξεκινάμε απ αυτήν την παραδοχή, για να βρούμε τον ηγέτη των χοίρων και την ισχύ της ομάδας. Όταν ένας άνθρωπος γεννιέται μέσα σε μία κοινωνία τύπου Βαβυλώνας, γίνεται πρόβατο. Όμως μέχρι να συμβεί αυτό, βρίσκεται ως παιδί μέσα στη Βασιλεία των Ουρανών. Ο Υιός του Θεού γεννήθηκε κι Αυτός με τα ίδια δεδομένα μέσα στον ίδιο κόσμο. Υπηρετώντας όμως το Μυστικό Σχέδιο θυσιάζεται. Αυτός θυσιάζεται, αλλά Αυτός έχει ταυτόχρονα την υπέρτατη γνώση, που γεννά τους χοίρους. Ζει όπως όλοι οι όμοιοί Του με τη διαφορά ότι θυσιάζεται συνειδητά και όχι εξαιτίας της αδυναμίας. Ο Υιός γεννιέται μέσα στο ποίμνιο κι είναι το Αρνίον. Εξαιτίας των παραπάνω ο Υιός είναι και ο κάπρος. Αρνίον = 32 = Κάπρος. Αυτός είναι πανίσχυρος, γιατί διαθέτει τη γνώση η οποία δημιουργεί χοίρους, συνεπώς είναι κύριός τους. Τον κάπρο δε μπορεί να τον νικήσει άλλος από το λέοντα. Από τη στιγμή που ο Χριστός θυσιάστηκε ως Αρνίον και δεν έδρασε ως λέοντας γεννήθηκε ο κάπρος.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή μέσα στον ιουδαϊκό κόσμο υπήρχαν μόνο χοίροι, οι οποίοι ήταν ευάλωτοι. Είχαν μορφή αγέλης, αλλά ο κόσμος του περίγυρου ήταν αρκετά φωτεινός, ώστε να μην τους επιτρέπει να επεκτείνονται, αλλά και να φθείρει τις εξουσίες τους μέσα στο ποίμνιό τους. Ο κάπρος είναι η εικόνα του νεκρού Κυρίου. Κατευθύνει τους χοίρους, χωρίς να είναι παρών.

Αυτό γίνεται, επειδή ο Χριστός άφησε τον άκρατο οίνο και την εξουσία. Οι μαθητές έγιναν μέθυσοι, εφόσον δε γνώριζαν τι συμβαίνει. Εξαιτίας της άγνοιας δεν εγκαταλείπουν τον ιουδαϊσμό και φέρονται όμοια μ αυτούς, που εξόντωσαν το Χριστό. Για  να δικαιολογήσει τη θανάτωση του Χριστού,  ο Καϊάφας λέει το εξής: (Ιωάν. 11.50-11.51) "ουδέ διαλογίζεσθε ότι συμφέρει ημίν ίνα είς άνθρωπος αποθάνη υπέρ του λαού μη όλον το έθνος απόληται." (ούτε σκέπτεσθε ότι μάς συμφέρει νά πεθάνη ένας άνθρωπος υπέρ τού λαού καί νά μή χαθή ολόκληρον τό έθνος.). Σ  αυτό το σημείο λοιπόν φέρεται σαν χοίρος κι εξοντώνει το Χριστό. Η αποστολή του Χριστού ενισχύει αυτούς, που Τον σκότωσαν, επομένως η Θυσία Του έχει τη μορφή αυτοκτονίας. Ο κάπρος στρέφεται εναντίον του Χριστού και Τον πληγώνει. Αυτό στα Έπη περιγράφεται από τον τραυματισμό του Οδυσσέα κατά την επίσκεψή του στον Αυτόλυκο, Αυτόλυκος = Εκλεκτός = Θάνατος = 30, και συνέβη στον Παρνασσό. Παρνασσός = Παράδοσις = 54 = Δωρεά του Θεού. Ο Χριστός = Οδυσσεύς = 46, μπήκε στον κόσμο της παράδοσης για να πάρει τα δώρα που δικαιούνταν. Παράδοση = 43 = Κάτω κόσμος. Ο Αυτόλυκος, ο γιος του Ερμή, είναι ο εκλεκτός, που τον γεννά το Αρνίον κι αυτός σαν κάπρος τον τραυματίζει. Ερμής = Αρνίον = 32 = Κάπροι = Σύστημα. Η ελπίδα για τους  ανθρώπους είναι η θανάτωση του κάπρου από  τον Οδυσσέα.

Ο Χριστός δημιούργησε της συνθήκες επέκτασης του ιουδαϊσμού, αλλά ταυτόχρονα  άφησε γνώση, που τον εξοντώνει. Θεμελίωσε ένα σύστημα σε μία βάση που νικά, όποτε επιθυμεί. Το ίδιο ακριβώς περιγράφει κι ο μύθος του θεόμορφου Άδωνι. Άδωνις = 33 = Εμμανουήλ. Ήταν απαραίτητο για τη Θέωση του ανθρώπου να πάρει ο Οδυσσέας τα δώρα του παππού του, έστω κι αν κινδύνευε. Ήταν απαραίτητο για τη Θέωση να τηρηθεί αυτό που ήταν γραμμένο: (Ματθ. 26.31-26.32) "γέγραπται γαρ, πετάξω τον ποιμένα, και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης." (διότι είναι γραμμένον, Θά κτυπήσω τόν ποιμένα καί θά διασκορπισθούν τά πρόβατα τού ποιμνίου.). Ο κάπρος χτύπησε τον ποιμένα κι επέτρεψε στους χοίρους να σκορπίσουν το ποίμνιο. Η Κίρκη μετατρέπει τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους λόγω της γνώσης τους. Αν δεν είχαν γνώση, θα τους έκανε πρόβατα. Η συνολική ισχύς των χοίρων είναι η ισχύς της αγέλης. Αγέλη χοίρων = Δύο χιλιάδες = Αμαρτωλός λαός = Πατριάρχης = 55 = Πάσα εξουσία.

Για όσο διάστημα ένας μέθυσος είναι Πατριάρχης και φέρει το σύνολο της εξουσίας, είναι αδύνατο ν αλλάξει το παραμικρό. Οι δούλοι είναι ευνούχοι κι οι χειρότεροι δούλοι είναι μέθυσοι. Αγέλη χοίρων = 55 = Λαιστρυγόνας. Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και η ισχύς των Λαιστρυγόνων, που είναι τεράστια κι απειλεί τους πάντες. Λαιστρυγόνες = 59 = Άρχων του κόσμου = Υιός του Λαέρτη = Δούλοι του Θεού. Σ αυτό το σημείο μπορεί ο αναγνώστης ν  αντιληφθεί τις σχέσεις μεταξύ Κυκλώπων και Λαιστρυγόνων. Οι δυνάμεις αυτές ανέχονται η μία την άλλη εξαιτίας των συμφερόντων τους. Συνεργάζονται σ ό,τι αφορά την τάξη μέσα στην κοινωνία, αποβλέποντας όμως σε διαφορετικά πράγματα.

Αν διαβάσει κάποιος όσα περιγράφει η Οδύσσεια και τη σειρά με την οποία συμβαίνουν τα γεγονότα, θ αναρωτιόταν,  αν ήταν απαραίτητη όλη αυτή η πορεία. Ο Οδυσσέας γνωρίζοντας τον τρόπο λειτουργίας των ποιμνίων θα έπρεπε λογικά να εγκλωβιστεί στο νησί της Κίρκης αμέσως μετά την Τροία κι επομένως να ξεκινήσει από εκεί. Σ  αυτό το σημείο βρίσκεται το μυστήριο της πορείας, που για να γίνει κατανοητό, θα πρέπει να σκεφτούμε τι επιδιώκεται και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του Οδυσσέα.

Ο Χριστός γνώριζε ότι την εποχή κατά την οποία έζησε, η αδιέξοδη κατάσταση της κοινωνίας ήταν αδύνατο να γίνει ελεγχόμενη,  αν χειριζόταν τη γνώση Του όπως υποδεικνύει η λογική. Αν έδινε δηλαδή το άγιον στους σκύλους και τους μαργαρίτες στους χοίρους. Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται  η ανάγκη της πορείας. Σκοπός του Χριστού δεν ήταν να δώσει την εξουσία στους άθλιους και να διατηρήσει την ισχύ του πάνω στα ποίμνια. Στόχος του ήταν να ξαναγυρίσει την κοινωνία στο αρχικό σημείο και η γνώση, που έλεγχε τότε τους ανθρώπους να παραμείνει ως κεφάλαιο για το μέλλον. Επιδίωξε λοιπόν να κάνει πρόβατα ανθρώπους που είχαν γνώση κι επιλογές, ώστε να θεμελιώσει την παντοκρατορία. Παγιδεύοντας τους ταύρους, δημιουργεί συνθήκες, που είναι δυνατό να εγκλωβίσουν το σύνολο της ανθρωπότητας στον κάτω κόσμο. Αν ο χριστιανισμός επεκτεινόταν μόνο σε χώρους όπου κυριαρχούσε η άγνοια και η δεισιδαιμονία και δεν άγγιζε τους Έλληνες, τίποτε δε θα λειτουργούσε. Η πορεία μέχρι το νησί της Κίρκης είναι η αρχική πορεία του χριστιανισμού και στόχος της είναι ο εξιουδαϊσμός των Ελλήνων.

Πριν από την εμφάνιση του Χριστού οι Λαιστρυγόνες είχαν μόνον ποίμνια προβάτων και δεν μπορούσαν ν εξασκήσουν εξουσία πάνω στα βόδια. Οι δούλοι του Θεού είχαν ισχύ μόνο στους Ανατολίτες και όχι στους Έλληνες. Ο αιφνιδιασμός των Λαιστρυγόνων σημαίνει ότι μετά τον Αλέξανδρο κι εξαιτίας των Ελλήνων οι ιερείς της Ανατολής είδαν τις εξουσίες τους να μειώνονται. Οι ιερείς έτρεμαν τη βασιλεία, γιατί η δωρεά μεταμορφώνει τα ποίμνια. Ο Χριστός λειτουργώντας μεγαλοφυώς πετυχαίνει το αδύνατο. Με το Λόγο Του πολεμά τους ιερείς και γίνεται συμπαθής στους Έλληνες. Εκχριστιανίζονται οι Έλληνες κι ακολουθούν Κύριο και δούλους. Έτσι οι Λαιστρυγόνες αιφνιδιάζονται καθώς βλέπουν κάποιον, που ενώ θεωρητικά τους πολεμά, τους ενισχύει και τους ξαναδίνει τη χαμένη ισχύ.

Το σύνολο όσων πέτυχε ο εξελληνισμός της Ανατολής, το κατέστρεψε ο εξιουδαϊσμός της Δύσης για τους ανθρώπους. Επιτυγχάνοντας αυτό ο Χριστός ενισχύει και τον οίκο Του. Όταν έφτασε στο νησί της Κίρκης, είδε άγρια θηρία να φυλάνε τον οίκο της. Αυτό ενισχύει τον κάτω κόσμο κι είναι έργο του Χριστού. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός ο κάτω κόσμος ήταν τρομερά αδύναμος. Οι Ιουδαίοι ήταν ένα μικρό ποίμνιο προβάτων, που έτεινε προς τη διάλυση. Οι λύκοι οι άρπαγες ήταν αδύναμοι λόγω των Ελλήνων κι οι ελάχιστοι χοίροι τύπου Καϊάφα δοκιμάζονταν σκληρά. Το ιουδαϊκό σύστημα αργοπέθαινε, γιατί ο Θεός δεν είχε δώσει ακόμα τα σημάδια, που το ενίσχυαν. Ο “εκλεκτός” λαός είδε την αποθέωση του άπιστου Αλεξάνδρου κι άρχισε να κλονίζεται. Ο Χριστός εκτελώντας την αποστολή Του τέλεια  επιλέγει Ιουδαίους και τους αποκόπτει από τον ιουδαϊκό κορμό. Ο Λόγος Του νικά και ο ιουδαϊσμός ακολουθεί.

Όταν εκχριστιανίζεται η αυτοκρατορία, ο ιουδαϊσμός που δεν άλλαξε χαρακτηριστικά, γίνεται πανίσχυρος. Στον οίκο της Κίρκης υπάρχουν πλέον τα θηρία, τα οποία είναι πανίσχυρα. Οι χοίροι έχουν παγκόσμια ισχύ και τέλεια γνώση. Ο Χριστός έφυγε από τον οίκο του και γύρισε, χωρίς πρακτικά να τον έχει εγκαταλείψει. Αυτό το φαινομενικά άτοπο στηρίζεται σε κάτι πολύ βασικό. Μέσα σ έναν οίκο ο μόνος που γνωρίζει τι συμβαίνει, είναι ο κύριος του και κανένας άλλος. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ οίκου και βασιλείας. Ο Κύριος ποτέ και σε κανένα δε δίνει λογαριασμό σ ό,τι αφορά τα του οίκου του. Για την εξέλιξη του Σχεδίου ο τρομερός Οδυσσέας εκμεταλλεύεται την αδυναμία των ανθρώπων να δουν τι συμβαίνει μέσα στον οίκο. Αν ο άνθρωπος είναι έξω απ αυτόν βλέπει, όσα επιτρέπονται να βλέπει. Αν όμως για τον οποιονδήποτε λόγο μπει μέσα στον οίκο παγιδεύεται. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να μπαίνει απρόσκλητος σε οίκο ανθρώπου.

Ο Οδυσσέας αυτά τα γνωρίζει και στηρίζεται στις δύο ιδιότητές του. Είναι Κύριος και Βασιλεύς. Από τον οίκο του βγαίνει ως Βασιλεύς κι είναι ορατός. Οι άνθρωποι βλέπουν το βασιλιά Οδυσσέα και τον θαυμάζουν. Ως βασιλιάς είναι ευεργέτης και γι  αυτό είναι αγαπητός. Όμως το πρόβλημα βρίσκεται στην ιδιότητα του κυρίου. Ο τετραπέρατος Οδυσσέας δημιουργεί έναν οίκο-παγίδα κι απουσιάζει. Η απουσία του σε συνδυασμό με τη λαμπρότητα του οίκου του και την ομορφιά της γυναίκας του αποτελούν ένα μεγάλο πειρασμό. Οι άνθρωποι μπαίνουν στον οίκο του, επειδή πιστεύουν ότι αυτός λείπει και δε θα ξαναεμφανιστεί. Αυτή η δυνατότητα τους δίνεται εξαιτίας της βασιλικής ιδιότητας του Οδυσσέα, που είναι ασθενής.

Ο Οδυσσέας είναι ένας γλυκός βασιλιάς του οποίου η δύναμη είναι η εξυπνάδα. Ευεργετεί κι είναι αγαπητός. Δεν είναι σε καμία περίπτωση βασιλιάς τύπου Αχιλλέα του οποίου η δύναμη είναι τρομερή. Κανένας και ποτέ δε θα τολμούσε να μπει στον οίκο του Αχιλλέα, χωρίς να είναι απόλυτα βέβαιος ότι ο Αχιλλέας είναι νεκρός. Ο Οδυσσέας υποτιμάται ως βασιλιάς, γιατί στηρίζει τη βασιλεία του στην ευεργεσία και η απουσία του την υποβαθμίζει.

Αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό, αν σκεφτεί κάποιος τι συμβαίνει με το Χριστό. Ένας γλυκός κι όμορφος Χριστός θυσιάζεται για τους ανθρώπους και συγχωρεί κι αυτούς ακόμα τους σταυρωτές Του. Όλοι οι άθλιοι δούλοι υποτιμούν το Βασιλέα Χριστό γιατί δεν Τον φοβούνται. Δεν τηρούν τίποτε απ  όσα είπε και προτιμούν να υπακούουν στους δούλους.

Σ αυτό το σημείο είναι η παγίδα. Δε φοβούνται το Βασιλέα κι ακολουθώντας τους δούλους μπαίνουν στον οίκο. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό τα πράγματα αλλάζουν τελείως. Ο Χριστός δεν είναι ο γλυκός Βασιλεύς, αλλά ένας σκληρός Κύριος, που διαθέτει δούλους σκληρούς και βασανιστές. Οι άθλιοι δε διστάζουν να διαπράξουν τα αίσχη, γιατί δε γνωρίζουν από που κινδυνεύουν. Τον Οδυσσέα τον γνωρίζουν στη μορφή που είχε, όταν έφυγε στην Τροία. Τον θυμούνται νέο και πανέμορφο βασιλιά. Δε φοβούνται, γιατί έχοντας αυτήν τη γνώση ρισκάρουν. Αν επιστρέψει, πιστεύουν ότι θα σωθούν εγκαταλείποντας έγκαιρα τον οίκο, εφόσον έχουν γνώση για να τον αναγνωρίσουν, ενώ, αν δεν επιστρέψει, πιστεύουν ότι θα κερδίσουν τον οίκο του.

Ο Πάπας ή ο Πατριάρχης δε φοβούνται γιατί έχουν την εικόνα του όμορφου Χριστού. Τι μπορεί να τους κάνει ένας όμορφος νέος; Αυτό που αγνοούν όμως κι είναι η βάση του Σχεδίου είναι η μυστική επιστροφή του Κυρίου. Ο Κύριος επιστρέφει, όταν επιθυμεί ο Ίδιος κι επειδή γνωρίζει τον οίκο Του έχει τη δυνατότητα να εξοντώσει όλους τους άθλιους που είναι δυνατό να βρει μέσα σ αυτόν. Εκμεταλλεύεται τόσο τέλεια τα χαρακτηριστικά του οίκου, ώστε ακόμα κι όταν τα νεκρά σώματα των μνηστήρων παραμένουν άταφα, ο περαστικός θα νομίσει ότι μέσα στον οίκο γίνεται γάμος.

Η θεία ευφυΐα εκμεταλλεύεται τις διπλές ιδιότητες κι εξελίσσει ένα εκπληκτικό Σχέδιο. Οι άνθρωποι βλέπουν έναν όμορφο Βασιλέα κι αγνοούν τον πανίσχυρο Κύριο, που ακολουθεί και κυριεύει τα πάντα. Ο Οδυσσέας νικά ως βασιλιάς χωρίς τα λειτουργικά του χαρακτηριστικά να είναι της ίδιας φιλοσοφίας. Ξεκινά από την Ιθάκη και η ανθρωπότητα γνωρίζει ένα λαμπρό βασιλιά. Κυριεύει την Τροία και δε δημιουργεί βασιλεία, αλλά οίκο. Οποιαδήποτε γνώση και άρα φορέας της υπάρχει μέσα στη βασιλεία, εγκλωβίζεται στον οίκο και γίνεται γνώση μνηστήρα. Απ αυτήν την ιδιομορφία του Οδυσσέα, που κυριεύει τα πάντα προκύπτει το μυστήριο των πολλαπλών σημείων εκκίνησης της Οδύσσειας καθώς και των διαδρομών. Ο Οδυσσέας είτε φεύγει από την Ιθάκη είτε από την Τροία είναι το ίδιο και τ αυτό. Οι άνθρωποι βλέπουν απλά ένα βασιλιά, που φεύγει από ένα χώρο και δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει σ αυτόν το χώρο.

Έτσι ο Χριστός φεύγει από την Ιουδαία ως Βασιλεύς έτοιμος να πολεμήσει στην Τροία, που είναι ο παγκόσμιος χώρος του πνεύματος. Αναγνωρίζεται από τον αυτοκράτορα, συνεπώς καταλύει το σύστημα και ξαναφεύγει,  για να επιστρέψει στην Ιθάκη. Το 800 μ.Χ. γίνεται απόλυτος Κύριος κοσμοκράτορας και δεν εμφανίζεται. Ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση κι ανάμεσα στους βασιλιάδες που αγωνίζονται εκ νέου στον πόλεμο, είναι κι ο Χριστός. Νικά, αφού επιβίωσε ο χριστιανισμός κι αγωνίζεται να επιστρέψει. Πού όμως βρίσκεται ο Χριστός; Πού βρίσκεται ο τρομερός Βασιλεύς της Ιθάκης; Πάντα βρίσκεται μέσα στον οίκο Του. Επιστρέφει κρυφά, αφού εμφανιστεί ως Βασιλεύς. Εκμεταλλεύεται την ιδιότητα που έχει η βασιλεία σ ό,τι αφορά την επέκτασή της κι εγκαθιστά πάνω στην έκτασή της οίκο. Ως Βασιλεύς προσέλκυσε του δώδεκα Αποστόλους και δημιούργησε τα θεμέλια του οίκου, νίκησε τους Έλληνες κι άντεξε τη Γαλλική Επανάσταση.

Τα πάντα λειτουργούν με βάση την κρίση Του από τη στιγμή που είναι Κύριος και δίνει εντολές, είτε είναι ορατός είτε όχι .. είτε ο οίκος είναι μικρός και περικλείει δώδεκα άτομα είτε τεράστιος και περικλείει εκατομμύρια ατόμων. Μέσα στον οίκο δεν υπάρχει ο όμορφος νέος Βασιλεύς με τα λαμπερά μάτια και την άπειρη καλοσύνη. Μέσα στον οίκο υπάρχει ένας φοβερός και τρομερός πρεσβύτερος Κύριος, που, αφού σφραγίσει τις εξόδους, εξοντώνει τους πάντες. Ο Θεός δημιούργησε το σύστημα με τέτοιο τρόπο, που να λειτουργεί αυτόνομα και χωρίς ανάγκη εξωτερικής επέμβασης, ώστε ο θνητός Υιός Του να είναι μέσα σ αυτό αθάνατος. Από τη στιγμή που ο Υιός καθορίζει τη λειτουργία του συστήματος, τίποτε δεν αλλάζει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Η παγίδα του οίκου έχει σχέση με όσα αναφέραμε για το Χριστό και τους Ιουδαίους. Αν δεν υπήρχε το Μυστικό Σχέδιο, ο Χριστός θ αγωνιζόταν ως Κύριος και δε θα εγκατέλειπε την Ιουδαία. Η ιουδαϊκή κοινωνία είχε τη μορφή οίκου και η εμφάνιση του Χριστού ήταν εσωτερική ιουδαϊκή υπόθεση. Οι Ιουδαίοι είχαν το πρόβλημα κι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του για να τους βοηθήσει. Όμως οι Ιουδαίοι Τον αποβάλλουν σταυρώνοντάς Τον και η γνώση Του πλέον Τον κάνει υπέρ-επικίνδυνο Βασιλέα. Ο Χριστός ποτέ δεν είπε ότι ήταν Βασιλεύς των Ιουδαίων, αντίθετα μάλιστα έδωσε γνώση γι αυτό στη συνομιλία  Του με τον Πιλάτο. Ο Χριστός, σ ό,τι αφορά τους Ιουδαίους, ήταν Κύριος. Το συμφέρον των Ιουδαίων ήταν να τον αναγνωρίσουν ως Κύριο, γιατί ήταν ο τέλειος Κύριος, που θα έδινε λυτρωτικές εντολές και θα έπαιρνε πάνω Του το σύνολο του κόστους της Θυσίας και του κόπου που απαιτούσε η Λύτρωσή τους. Αυτός ήταν ο καλός ποιμένας, που θυσιάζεται για το ποίμνιο. Καλός ποιμένας = Θεός Κύριος = 63 = Υιός του Κυρίου. Οι άρχοντες των Ιουδαίων αυτό δεν το κατάλαβαν και Τον εξόντωσαν.

Σ αυτό το σημείο ξεκινά η τραγωδία. Η βιολογική εξόντωση κάποιου που έχει γνώση, τον κάνει επικίνδυνο. Ο κάτοχος μίας γνώσης είναι αθάνατος. Όταν μάλιστα αυτός είναι Κύριος και η γνώση Του τέλεια, το αμέσως επόμενο πράγμα, που ακολουθεί, είναι η μετάλλαξη. Όταν ο Κύριος δίνει αγάπη κι εξοντώνεται βιολογικά, γίνεται πάντα Βασιλεύς που όμως είναι ανεξέλεγκτος και άρα επικίνδυνος. Η βασιλεία λειτουργεί ως παγίδα, γιατί η επεκτατική της τάση αργά ή γρήγορα θα περιβάλλει τον οίκο, αφού η γνώση, που τη στηρίζει προέρχεται απ αυτόν.

Αν ο Οδυσσέας παρέμενε στον οίκο του και δεν έφευγε για την Τροία, κανένας Ιθακήσιος δε θα γνώριζε το θάνατο. Ο Οδυσσέας θα έδινε τη χαρά στους οικείους του ως τέλειος Κύριος κι απ αυτήν τη χαρά θα επωφελούνταν και η υπόλοιπη Ιθάκη. Αν ο Χριστός παρέμενε ζωντανός Κύριος των Ιουδαίων, οι Ιουδαίοι θα ήταν Θεοί. Όλοι οι υπόλοιποι θα έπαιρναν χαρά από τη χαρά των Ιουδαίων. Οι Ιουδαίοι δε λυτρώνονται αλλά ακολουθούν  το βασιλιά τους στον πόλεμο. Όταν ο Χριστός λέει: (Ιωάν. 14.28) "υπάγω και έρχομαι προς υμάς." (Πηγαίνω καί θά έλθω σ εσάς”.) , αυτό ακριβώς εννοεί. Ο Κύριος φεύγει από τον οίκο Του με βασιλικά χαρακτηριστικά. Κυριεύοντας όμως το χώρο γύρω από τον οίκο κι αφού μετατρέψει σε οίκο το χώρο που κατέκτησε, επιστρέφει χωρίς πρακτικά να έχει απομακρυνθεί. Αυτοί στους οποίους απευθύνεται βρίσκονται πάντα μέσα στον οίκο, οπότε τηρώντας τις εντολές Του δεν αισθάνονται την απουσία Του. Όλοι οι υπόλοιποι που Τον γνώρισαν ως Βασιλέα, χωρίς να το αντιληφθούν, μπαίνουν σε μία κατάσταση, που είναι άσχημη και δεν τους αφορούσε. Ήταν δεδομένα άσχημη, γιατί οι Ιουδαίοι είχαν ανάγκη τη Λύτρωση κι αυτοί την επιδίωκαν. Αυτοί βρίσκονταν μεσα στον οίκο κι υπέφεραν από τους αχρείους δούλους. Όταν σταυρώνουν το Λυτρωτή, κάνουν αδύνατη τη Λύτρωση μέσα στον οίκο κι ο εξιουδαϊσμός του γύρω χώρου δημιουργεί τα ίδια δεδομένα μέσα κι έξω από τον χώρο που ορίζε ο οίκος στην αρχή.

Ο Χριστός θα πρόσφερε στον άνθρωπο, μόνον αν παρέμενε ζωντανός. Ο Οδυσσέας αντίθετα θα πρόσφερε στην Ιθάκη, μόνον αν αρνιόταν να πολεμήσει στην Τροία και μεριμνούσε για τον οίκο του. Ο Κύριος της Ιθάκης = 87 = Κύριος του αμπελώνος = Κύριος των Ιουδαίων, θα ήταν ο Λυτρωτής της. Καθώς μετακινείται απ αυτήν κυριεύει όλο τον κόσμο, αφού αγωνίζεται ως Βασιλεύς κι ο παγκόσμιος χώρος γίνεται πλέον Ιθάκη, που υποφέρει από την απουσία του Κυρίου. Ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, έφερε τον τίτλο του Βασιλέως των Ιουδαίων κι απ αυτό το σημείο ξεκινά η τραγωδία. Βασιλεύς των Ιουδαίων = 91 = Βασιλεύς της Ιθάκης = Κύριος της Κολάσεως = Μήνις του Οδυσσέως. Ο Χριστός γίνεται Κύριος της Κολάσεως κι αυτό σημαίνει ότι ο Ίδιος βαδίζει στην απώλεια κι ο κόσμος Τον ακολουθεί. Οίκος = Θάλασσα = 31 = Απώλεια, ενώ, Χριστιανισμός = 81  = Αιώνιος Κόλασις = Ιουδαϊκός κόσμος = Οίκος της αμαρτίας.

Στο επίπεδο των Θεών αυτό σημαίνει ότι ο Ήφαιστος έχει ήδη πέσει στη Γη κι εκεί βρίσκεται πληγωμένος, δεχόμενος τις φροντίδες των Σιντίων. Σιντίες = Ιουδαίοι = 46 = Χριστός, και, Σιντίας = Εθνικός = Ιησούς = 42. Όταν ο Μεσσίας γίνεται μέλος αυτής της κοινωνίας, αρχίζει και πολλαπλασιάζει το μέγεθος του οίκου. Λήμνος = 31 = Οίκος. Μεσσίας Ιουδαίος = 91.

Όλα αυτά τ άκρως επικίνδυνα για τους ανθρώπους έγιναν λόγω της ανάγκης για παγκόσμια Θέωση. Ο Τειρεσίας λέει στον Οδυσσέα την αλήθεια, όταν προφητεύει στον κάτω κόσμο. Ο Οδυσσέας δεν έχει στόχο να γίνει μόνον κύριος του οίκου του, αλλά να κάνει ευτυχισμένους όλους τους λαούς γύρω του. Για να γίνει αυτό, προϋποθέτονται θυσίες. Οι λαοί γύρω του έχουν δική τους γνώση κι οι εξουσίες τους απειλούνται. Ο πονηρός βασιλιάς πρέπει όλους αυτούς να τους παγιδεύσει. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, η Ιθάκη θα πρέπει να γίνει τεράστια και τα βασίλεια των λαών να ενταχθούν στη δομή της. Θα πρέπει οι βασιλιάδες των λαών να γίνουν μνηστήρες, συνεπώς να μπουν στον οίκο, που λειτουργεί με βάση τη φιλοσοφία του Οδυσσέα. Η Ιθάκη =  Κόλαση = 26 = Υιός = Πληγή = Φόβος = Πρόβατα = Κίρκη, θα πρέπει να γίνει τεράστια. Το νησί της Κίρκης = Νησί της Ιθάκης = Χριστιανισμός = 81, είναι απαραίτητο να ελέγχει μεγάλο μέρος του παγκοσμίου πληθυσμού κι επιπλέον να έχει μέσα του τις ισχυρότερες γνώσεις, ώστε να ευεργετηθούν οι γύρω λαοί, που σ αυτήν την κλίμακα είναι το σύνολο των ανθρώπων.

Στο διάστημα της φαινομενικής απουσίας του Χριστού ο οίκος Του επεκτείνεται χωρίς καμία εξωτερική επέμβαση εξαιτίας της πονηριάς των βασιλιάδων, που διεκδικούν τον ισχυρότερο των οίκων. Το νησί της Κίρκης που είναι ο χριστιανισμός αυξάνει διαρκώς το μέγεθός του, γιατί οι πονηροί βασιλιάδες των Γαλάτων, των Γερμανών, των Σλάβων, γοητεύονται από την ισχύ της Ρώμης και διεκδικούν τη θέση του καθήμενου, δηλαδή του θρόνου Του. Μ αυτόν τον τρόπο δομείται τέλεια το νησί της Κίρκης κι είναι πανίσχυρο. Ως σύνολο είναι η αιώνια Κόλαση, που είναι ο χριστιανισμός, ενώ η κορυφή του, που είναι ορατή από τη θάλασσα, είναι ο Άδης = Αιαία = 21.

Ο οίκος της Κίρκης βρίσκεται πάνω στον Άδη κι ελέγχει αυτούς, που έχουν γνώση να τον νικήσουν. Αυτοί που μπορούν να τον νικήσουν είναι όσοι έχουν μείνει ζωντανοί, είτε εξαιτίας του Λόγου του Χριστού είτε της φιλοσοφίας των Ελλήνων είτε λόγω νεότητας κι έρωτα. Αυτούς παγιδεύει η Κίρκη και τους στέλνει στον κάτω κόσμο κατά τρόπο μυστήριο από άλλη οδό ή τους μετατρέπει σε χοίρους. Ο οίκος της είναι τρομερός, πανίσχυρος κι είναι ο οίκος της Ιθάκης. Οίκος της Ιθάκης = Οίκος της Κίρκης = 83 = Ποίμνιον του Ηλίου = Πιστοί του Ιησού. Εξαιτίας των διπλών ιδιοτήτων του Χριστού οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει κι εισέρχονται σ αυτόν τον οίκο. Ο παγκόσμιος εκχριστιανισμός με τη βοήθεια  της Κίρκης, που είναι η εκκλησία και του άκρατου οίνου, που είναι ο αντίχριστος, δημιούργησαν κοινά δεδομένα μ αυτά που συνάντησε ο Χριστός, όταν γεννήθηκε και τα οποία εγκατέλειψε, όταν έφυγε για τον πόλεμο.

Σ αυτό το σημείο κλείνει ένας πολύ μεγάλος κύκλος, που ευθυγραμμίζει τα δεδομένα, που υπάρχουν στον παγκόσμιο χώρο μ αυτά που υπήρχαν μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όταν γεννήθηκε ο Χριστός. Υπήρχε τότε μια αυτοκρατορία που μέσα της υπήρχε το σύνολο της γνώσης και επίσης το Ιουδαϊκό σύστημα που είχε τη μορφή οίκου ο οποίος είχε την ανάγκη Κυρίου. Σήμερα οι αναλογίες παραμένουν ίδιες σε παγκόσμια κλίμακα. Υπάρχει ένας πλανήτης στο σύνολο του γνωστός και μέσα σ αυτόν υπάρχει το σύνολο της γνώσης. Μέσα σ αυτόν όμως υπάρχει και το χριστιανικό σύστημα που είναι όμοιο με το ιουδαϊκό και άρα έχει την μορφή οίκου που επίσης έχει την ανάγκη Κυρίου όπως κάποτε συνέβαινε με το αντίστοιχο αυθεντικό Ιουδαϊκό.

Ο Χριστός υποτίθεται έδωσε γνώση για να λυτρώσει αυτούς που βασανίζονταν κι αντί για Λύτρωση, εξαιτίας της γνώσης, επεκτάθηκε ο βασανισμός. Ο Χριστός βγήκε από το μυστηριώδη οίκο του Πατέρα Του, για να λυτρώσει τους Ιουδαίους, που ήταν το βασίλειόν Του κι ενώ ο οίκος παρέμεινε άγνωστος, το βασίλειο έγινε τεράστιο. Ο Χριστός αποκάλυψε τον οίκο Του, αλλά ταυτόχρονα τον απέκρυψε. Άνοιξε τον οίκο Του για το γάμο Του κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο άνοιξε ο Πατέρας Του τον οίκο στο Μωυσή. Όταν οι Ιουδαίοι κι οι χριστιανοί μπήκαν μέσα, διαπίστωσαν ότι η γνώση τους είναι ικανή να τους εντάξει στον οίκο, αλλά τα πάντα εξαρτώνται από την ευφυΐα τους. Ο άνθρωπος ανάλογα με την ποιότητά του λυτρώνεται ή καταδικάζεται. Ο καθαρός τιμάται από τον οικοδεσπότη και κερδίζει την Αιώνιο Ζωή. Ο ακάθαρτος, ο αμαρτωλός, γίνεται μνηστήρας και το φυσικό είναι να πηγαίνει στην Κόλαση. Όταν καλούν κάποιον σ ένα γάμο και διεκδικεί τη γυναίκα του γαμπρού, δεν είναι δυνατό να ελπίζει.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σε προσωπικό επίπεδο, είναι η κατάσταση, που επικρατούσε στον κόσμο στον οποίο γεννήθηκε ο Χριστός και στο χριστιανισμό, που ακολούθησε. Στο γενικό επίπεδο ο άνθρωπος έχει μπει σ έναν οίκο που δεν τον αντιλαμβάνεται, οπότε αγνοεί την όλη κατάσταση. Αντιλαμβάνεται όμως κάτι που είναι κι επιδίωξη του Χριστού, δηλαδή τη δυνατότητα να δει τον οίκο Του. Έτσι η ταυτόχρονη αποκάλυψη κι απόκρυψη σημαίνει ακριβώς αυτό. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον οίκο λόγω του Χριστού όταν εκχριστιανίζεται κι όταν εισέρχεται σ αυτόν, τον βλέπει πάλι μπροστά του γιατί στην πραγματικότητα εξιουδαΐζεται και βλέπει ότι έβλεπαν οι Ιουδαΐοι προ Χριστού.

Ο Οδυσσέας έφυγε από το νησί της Κίρκης κι επέστρεψε σ  αυτό, για να μπορέσει να ξαναφύγει. Για να φύγει, νίκησε τον ιουδαϊσμό και η εδραίωσή του στον παγκόσμιο χώρο είναι η επιστροφή του, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να φύγει προς τον οίκο του. Ο Οδυσσέας προσπαθεί να φύγει απ αυτό το απρόσωπο και τεράστιο σύνολο των χριστιανών και να κατευθυνθεί στον οίκο του. Οίκος του Οδυσσέως = 90 = Οίκος κεκοσμημένος = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Εκκλησίαι της Ασίας = Θρόνος του θηρίου = Πρωτότοκος των νεκρών.

Back to content | Back to main menu