Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Σ αυτό το σημείο ο Θεός επεμβαίνει κι ελέγχει τη ροή της εξέλιξης. Η ανθρωπότητα παγιδεύεται στο νησί της Κίρκης κάτω από την εξουσία της εκκλησίας. Ο Θεός διατηρεί μέσω της ιδιομορφίας του Λόγου του Χριστού τη γνώση έξω από τον έλεγχό της κι έτσι εξασφαλίζει την ασφάλεια του Σχεδίου. Η Κίρκη δεν απειλείται από τη βάση, αλλά είναι στη θέληση του Θεού να γεννηθεί ο Υιός Του και να κατευθυνθεί προς τον οίκο Του, που ταυτίζεται μ αυτόν του Θεού. Η εκκλησία στηρίζεται στον κλειδωμένο Λόγο του Χριστού, αλλά δεν ελέγχει αυτόν το Λόγο. Ο Οδυσσέας μπορεί να ξεφύγει απ αυτήν, αν νικήσει τον κάτω κόσμο και διεκδικήσει τον οίκο του, που είναι αυτός, που συντηρεί την Κίρκη. Αν ο Οδυσσέας επιστρέψει στον οίκο του, γίνεται Κύριος των ανθρώπων και λυτρώνει κι αυτούς, που βρίσκονται στο νησί της Κίρκης και τους υπόλοιπους λαούς. Παίρνει την κυριότητα και του οίκου της Ιθάκης και γίνεται ταυτόχρονα βασιλιάς του “βασιλείου” της Ιθάκης που είναι ευρύτερη έννοια απ αυτήν του “οίκου”. Ο Χριστός αν επιστρέψει, θα ζήσει με τη γυναίκα Του, που είναι ο άνω κόσμος κι αυτό θα λυτρώσει την ανθρωπότητα. Ο Οδυσσέας θα γίνει “σάρκα μία” με την Πηνελόπη, κύριος του οίκου του και βασιλιάς του βασιλείου της Ιθάκης και όχι του οίκου της. Είναι άκρως επικίνδυνο ο Οδυσσέας να είναι βασιλίας του οίκου Του και αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα. Ο βασιλίας του οίκου είναι αυτός που δημιουργεί τον οίκο μέσω της γνώσης του. Το ζητούμενο είναι να είναι Κύριος ο ίδιος και όχι οι δούλοι. Οδυσσέας = Πηνελόπη = Μεσσίας = 45 = Άνω κόσμος, και, Έρως της Πηνελόπης = Βασίλειον της Ιθάκης = 99 = Μεσσίας Παντοκράτορας.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης ποια είναι η διαφορά μεταξύ του οίκου του Οδυσσέα κι αυτού της Ιθάκης ή Κίρκης, θα πρέπει να σκεφτεί την ακόλουθη κατάσταση. Στο χριστιανικό κόσμο την εξουσία την έχει ο Χριστός. Αυτός όμως είναι απών και η εξουσία βρίσκεται στα χέρια Του μόνο θεωρητικά. Την εξουσία την έχει η εκκλησία. Αυτό είναι το νησί της Κίρκης και μέσα σ αυτό βρίσκονται οι χριστιανοί. Αυτοί ελέγχονται από τον οίκο της Κίρκης, στον οποίο κατοικεί η μάγισσα. Όμως η εκκλησία, όπως γνωρίζει ο αναγνώστης, δεν είναι ένα πρόσωπο. Η εκκλησία είναι ένα σύνολο ανθρώπων, που ανάλογα με την οπτική γωνία από την οποία το βλέπει κάποιος ταυτίζεται ή όχι με το σύνολο των χριστιανών. Η εκκλησία είναι το σύστημα, που φέρει την εξουσία πάνω στους χριστιανούς. Η βάση των χριστιανών βλέπει ένα θηλυκό σύστημα, που έχει μία φωνή, είτε του Πάπα είτε του Πατριάρχη κι είναι ανεξάρτητο απ αυτή λόγω δικαιωμάτων. Ο απλός χριστιανός δεν ανήκει στο σώμα της εκκλησίας.

Αν αλλάξουμε οπτική γωνία, βλέπουμε πως όλοι οι χριστιανοί δεν είναι ιερείς, αλλά όλοι οι ιερείς είναι χριστιανοί. Οι χριστιανοί πιστεύουν στο Χριστό και δέχονται την εξουσία της εκκλησίας. Κι οι ιερείς πιστεύουν στο Χριστό, αλλά είναι οι ίδιοι εξουσία. Ο Χριστός βρίσκεται στην κορυφή μίας απόλυτα διαβαθμισμένης πυραμίδας. Αυτή η διαβάθμιση προκύπτει από τη διαφορά της γνώσης, που συνδέεται με την εξουσία. Το κατώτερο τμήμα αυτής της πυραμίδας βλέπει την Κίρκη κι είναι παγιδευμένο. Το ανώτερο με τη σειρά του βλέπει το Χριστό και λόγω εξουσίας τιμωρείται. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο οίκος του Οδυσσέα δεν είναι ο αχανής χριστιανικός κόσμος αλλά ο χώρος μέσα στον οποίο βρίσκεται η κορυφή της ιεραρχίας της εκκλησίας και ο οποίος είναι ο χώρος, όπου κινούνται οι φορείς της υπέρτατης εξουσίας και διεκδικούν το ρόλο του Χριστού. Η απόσταση που χωρίζει τον οίκο της Κίρκης από τον οίκο του Οδυσσέα, είναι η πορεία που πρέπει να πραγματοποιήσει ένας χριστιανός της βάσης, για να φτάσει στις ανώτατες βαθμίδες της εκκλησίας.

Οι μνηστήρες μέσα στον οίκο του Οδυσσέα δεν είναι οι άνθρωποι που βλέπουμε να φέρουν τις εξουσίες. Μνηστήρες είναι οι τύποι των ανθρώπων, που γεννούν οι γνώσεις κι απλά ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τον τύπο που θα ενσαρκώσει. Οι μνηστήρες τιμωρούνται στο σύνολό τους, γιατί μπαίνουν στον οίκο και προσπαθούν εκ του πονηρού να επωφεληθούν απ τη δύναμη του Χριστού. Ο μωαμεθανισμός, για παράδειγμα, δεν είναι γνώση, που γεννά τύπο μνηστήρα, συνεπώς δεν τιμωρείται αυτός, που τον ενσαρκώνει ως εξουσία. Αντίθετα ο σοσιαλισμός είναι γνώση μνηστήρα κι αυτός που τον ενσαρκώνει, θανατώνεται. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο φιλόσοφος, που δέχεται το χριστιανισμό και πρεσβεύει το σοσιαλισμό, είναι υποχρεωμένος να σέβεται τους ιερείς. Οι ιερείς από εκείνο το σημείο κι έπειτα φροντίζουν να τον κάνουν μοιχό, ψεύτη και κλέφτη λόγω υπεραξίας. Ο Αντίνοος, για παράδειγμα, είναι ο χειρότερος και ισχυρότερος μνηστήρας. Είναι ο πόρνος, που εκμεταλλεύεται τη γνώση σε βάρος των ανθρώπων. Αντίνοος = Πόρνος = Διαφθορά = 40 = Εχθρός. Ο πόρνος είναι πάντα πόρνος, είτε βρέθηκε μ εξουσία στα χέρια του λόγω σοσιαλισμού είτε λόγω φιλελευθερισμού.

Ο Χριστός ή Οδυσσέας φροντίζει να πεθάνει αυτός μέσα στον οίκο Του κι ο θάνατος έρχεται μέσω του τόξου του. Ως Οδυσσέας φέρει το αντίστοιχο τόξο, που είναι ο χριστιανισμός κι οι κανόνες του. Τόξον του Οδυσσέως = Χριστιανισμός = Αιώνιος Κόλασις = 81. Ως Φιλοκτήτης ελέγχει τον άνθρωπο στο χώρο της βασιλείας, όταν λαμβάνει γνώση. Αν αυτός ο άνθρωπος θέλει να την μετατρέψει σε εξουσία, ο Φιλοκτήτης τον εξοντώνει σε πρώτη φάση μετατρέποντάς τον σε μνηστήρα. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα αναλαμβάνει ο Οδυσσέας. Τόξον του Ηρακλέως = Χάραγμα του θηρίου = Πνευματικά δικαιώματα = 70, όπου, Ηρακλής = Κύριος = Εκκλησία = 35, και, Οίκος του Οδυσσέως = Θρόνος του θηρίου = 90. Διερευνώντας την κατάσταση βλέπουμε ότι σ αυτό το επίπεδο οι απλοί άνθρωποι δεν μπαίνουν στον οίκο, εξαιτίας της έλλειψης γνώσης. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι είναι τα ποίμνια του Οδυσσέα που κατασφάζουν οι μνηστήρες. Αυτή η σφαγή δηλώνει ότι το σύνολο των ανθρώπων βρίσκεται μέσα στα ποίμνια. Για να συντηρηθούν οι μνηστήρες, θα πρέπει να υπάρξουν άνθρωποι, που θα τους ενσαρκώσουν. Οι τύποι των μνηστήρων θα πρέπει να συντηρηθούν στη ζωή κι αυτό απαιτεί ανθρώπινο δυναμικό με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Για να συντηρηθεί στη ζωή το γιγαντιαίο σώμα των άθλιων πόρνων, που είναι ο Αντίνοος, θα πρέπει να υπάρχει γιγαντισμός στην κοινωνία. Αυτό σημαίνει σφαγή. Κάποιοι άνθρωποι θα θυσιάζονται σαν βόδια και κάποιοι άλλοι σαν πρόβατα. Στον οίκο του Οδυσσέα θ αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω.

Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι να καταλάβει ο αναγνώστης ποια είναι η διαφορά μεταξύ του οίκου της Κίρκης και του Οδυσσέα και γιατί υπάρχει η απόσταση μεταξύ τους. Ο Οδυσσέας ελέγχοντας τη διαδρομή μεταξύ αυτών των δύο σημείων, έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί τα δεδομένα που θεωρεί απαραίτητα. Μπορεί, όποτε θέλει να τα ταυτίζει κι όποτε επίσης θέλει να παρεμβάλλει μεταξύ τους ανυπέρβλητα εμπόδια. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να δούμε την περίπτωση του Χριστού σε σχέση με τους χριστιανούς. Ο κάθε χριστιανός εξαιτίας του Λόγου του Χριστού έχει επαφή μ Αυτόν και Τον γνωρίζει. Ο Χριστός σ αυτήν την περίπτωση είναι ανάμεσα στους χριστιανούς και ταυτίζεται και με την εκκλησία και με το ποίμνιο, και έχει ταυτόχρονα τα τέλεια κι ανεξάρτητα χαρακτηριστικά Του. Ο οίκος Του σ αυτήν την περίπτωση ταυτίζεται με τον οίκο της εκκλησίας και κατά συνέπεια με τον οίκο που κατοικούν οι χριστιανοί. Εξαιτίας των παραπάνω αν εμφανιστεί μέσα σ ελάχιστο χρόνο θα διαπιστωθεί η ταύτιση. Ο Χριστός όμως δεν είναι παρών κι αυτό δημιουργεί αλλαγή στα δεδομένα. Είναι γνωστός και ταυτόχρονα άγνωστος.

Οι χριστιανοί κατοικούν σ  έναν οίκο, όπου ο Κύριος είναι η εκκλησία. Αυτό είναι το νησί της Κίρκης. Η εκκλησία και οι άνθρωποί της είναι ένα άλλο σύνολο, το οποίο εξαιτίας της γνώσης έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι ο οίκος της Κίρκης. Η κορυφή της εκκλησίας, που έχει την εξουσία και πάνω στους ανθρώπους και πάνω στους ιερείς, είναι επίσης άλλο ένα σύνολο με διαφορετικά χαρακτηριστικά, που οφείλονται και πάλι στη διαφορετική γνώση. Ιερέας είναι ένας απλός κληρικός κι επίσης ιερέας είναι κι ο Πάπας. Όμως, σ ό,τι αφορά τη γνώση, μεγαλύτερη διαφορά έχει ο Πάπας από έναν απλό κληρικό από τη διαφορά που έχει ένας απλός κληρικός από έναν απλό χριστιανό. Ο Χριστός εξαφανίζει θεωρητικά αυτές τις διαφορές μέσω του Λόγου Του, ο οποίος όμως δεν είναι κατανοητός εξαιτίας της απουσίας Του. Οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται και δεν υπάρχει το φαινόμενο της ταύτισης. Αυτό που αντιλαμβάνονται είναι αυτό που θέλει η εκκλησία κι αυτό είναι που βάζει τον άνθρωπο σε περιπέτειες.

Ο χριστιανός εξαιτίας της εκκλησίας δρα σαν κουφός και τυφλός. Φέρεται σαν να μην υπήρξε ποτέ ο Λόγος του Χριστού. Δε διαβάζει το Λόγο του Χριστού, αλλά ακολουθεί τις βουλές της εκκλησίας. Επειδή έτσι του έχουν μάθει, θεωρεί τον εαυτό του άσχετο, αδύναμο κι αμαρτωλό κι ακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία. Η εκκλησία ελέγχει τη γνώση που δίνει και τον κατασπαράζει. Η εκκλησία δίνει μία παιδεία, ώστε να εξασφαλίζει μία συνεχή ομοιομορφία στα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Το χριστιανό απασχολούν πάντα τα ίδια θέματα κι έχει παγιωμένες απόψεις που δεν μπορεί να ελέγξει.

Το κατόρθωμα σ αυτήν την περίπτωση είναι η υποτίμηση του Λόγου του Χριστού και των Εντολών του Θεού. Ο χριστιανός εδώ και αιώνες φέρεται στην υπέρτατη γνώση σαν να είναι μνημείο. Τη συντηρεί, την απαγγέλλει, αλλά δεν τη χρησιμοποιεί. Αυτό είναι πραγματικό κατόρθωμα και μάθημα για τις επόμενες γενιές, σ ό,τι αφορά τη συμπεριφορά του πλέον ευφυούς όντος. Θεωρητικά ο χριστιανός έχει τη γνώση να νικήσει τον κάτω κόσμο και τον πολύ πιο επικίνδυνο Άδη. Απ αυτήν τη θεωρητική δυνατότητα ξεκινά η προσωπική ιστορία του  κάθε χριστιανού, που είναι και η ιστορία του κάθε ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται, επειδή είναι υιός του Θεού, Θεός, στον άνω κόσμο.  Λόγω του αμαρτήματος πέφτει στη Γη, αλλά όχι χωρίς εφόδια. Η αξία των εφοδίων τού δίνει τη δυνατότητα να βρίσκεται πάνω στην Αιαία κι όχι μέσα σ αυτήν. Αιαία = Άδης = 21.

Ο χριστιανός ακολουθεί πάντα την ίδια διαδρομή, που είναι αποτέλεσμα του γενικότερου συνδυασμού. Δεν είναι ικανοποιημένος από τα εφόδια που έχει στη διάθεσή του και παγιδεύεται. Πάντα η εκκλησία δίνει στους ανθρώπους τη γνώση της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τείνει ο άνθρωπος προς την Κίρκη. Απ εκείνο το σημείο κι έπειτα αυτός ο άνθρωπος έχει μπροστά του τρεις επιλογές. Η πρώτη που αφορά τη βάση των χριστιανών είναι να μην αναζητήσει τη Θέωση και να γίνει δούλος της Κίρκης. Η Κίρκη τον κάνει πρόβατο και τον στέλνει στον κάτω κόσμο. Η δεύτερη και η τρίτη επιλογή έχουν να κάνουν με την άντληση γνώσης. Ο άνθρωπος που έχει γνώση και δε θέλει να θεωθεί, είτε λόγω άγνοιας είτε επειδή οι συνθήκες τον ευνοούν, γίνεται χοίρος. Η Κίρκη του δίνει γνώση, για να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους και να τους εξουσιάζει, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα. Η τρίτη επιλογή που είναι η πιο δύσκολη κι επικίνδυνη, είναι η επιλογή των ανθρώπων, που αναζητούν την υπέρτατη γνώση και τη Θέωση. Είναι η επιλογή, που απαιτεί θυσία κι αφορά ελάχιστο αριθμό ανθρώπων.

Όταν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με τη γνώση που δίνει το σύστημα προσπαθεί να ταυτιστεί μ αυτό εξασφαλίζοντας πρόσβαση στο σύνολο της γνώσης. Όμως αυτή η ταύτιση είναι καταστροφική για το θνητό άνθρωπο, επειδή τον οδηγεί στο χειρότερο θάνατο. Το σύστημα ποτέ δε δίνει γνώση επικίνδυνη γι αυτό σε συνθήκες που  δεν ελέγχει. Τι πρέπει να κάνει όμως ένας άνθρωπος, για ν αποκτήσει γνώσεις απαγορευμένες για τους κοινούς θνητούς; Ποιες είναι οι απαραίτητες συνθήκες για το σύστημα; Ο άνθρωπος γοητεύεται από το πνεύμα και μπαίνει σε χρονοβόρες διαδικασίες  αναζητώντας γνώση.

Η πλέον κατάλληλη για το σύστημα ηλικία του ανθρώπου, είναι η ηλικία της ώριμης νεότητας.. είναι η ηλικία κατά την οποία ο άντρας αναζητά τη σύντροφό του για να ηρεμήσει και να γευθεί τη χαρά της τεκνοποίησης. Το σύστημα αυτό το γνωρίζει κι επεμβαίνει την κατάλληλη στιγμή. Η επέμβαση γίνεται με τη δωρεά γνώσης σ  αντάλλαγμα, όσων είναι δυνατό να θυσιάσει ο άνθρωπος λόγω αγαμίας. Το σύστημα περιμένει τον άντρα να φτάσει σε μία ηλικία που είναι δυνατό να πάρει οριστικές αποφάσεις. Ένας εικοσάχρονος νέος είναι εντελώς αναξιόπιστος για το σύστημα σ ό,τι αφορά τη δυνατότητα ελέγχου. Αυτή η αναξιοπιστία προέρχεται από τη φυσική αναζήτηση του νέου για τον έρωτα και για την ερωτική περιπέτεια. Δεν είναι δυνατό να δώσει το σύστημα γνώση σε κάποιον, που δεν έχει έλεγχο των παθών του και των επιθυμιών του. Αντίθετα ένας νέος περίπου στην ηλικία που θυσιάστηκε ο Χριστός έχει ηρεμήσει. Έχει εκτονώσει τα πάθη του κι ανεξάρτητα από τη ζωή που έχει ζήσει, έχει σαφή εικόνα του τι θέλει.

Το σύστημα σ αυτό το σημείο επεμβαίνει με τη λογική του “μήλου της Έριδος”. Όπως προτείνουν οι Θεές στον Πάρη δρόμο προς τη Θέωση έτσι και η εκκλησία κάνει το ίδιο. Ο κύριος δρόμος, που αφορά τους χριστιανούς, είναι αυτός του γάμου. Ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται την παγίδα, επειδή έχει ηρεμήσει. Ο δρόμος, που εξετάζουμε σ  αυτήν την περίπτωση, είναι ο δρόμος της θυσίας. Η εκκλησία προτείνει το δρόμο της αγαμίας, εκμεταλλευόμενη με τον καλύτερο τρόπο την παρανόηση, που υπάρχει γύρω από τις επιλογές του Χριστού, που είναι ο Υιός του Θεού, Θεός. Η εκκλησία ποτέ και για κανένα λόγο δεν ερμήνευσε τη στάση ζωής του Χριστού. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι η αγαμία. Ο άνθρωπος είναι αδύνατο να πάρει γνώση από το σύστημα αν δεν είναι άγαμος. Το σύστημα χρονοτριβώντας εκμεταλλεύεται τη θνητή φύση του ανθρώπου και τα χαρακτηριστικά που αναπτύσσει, όταν γίνεται πρεσβύτερος.

Όταν ο άνθρωπος εγκαταλείψει τα εγκόσμια κι αναζητά τη Θέωση, προσπαθώντας να εξομοιωθεί πλήρως με το Χριστό, αρχίζει το ταξίδι προς τον κάτω κόσμο. Αυτό το ταξίδι είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον άνθρωπο, που θέλει να επιστρέψει στην Ιθάκη και να γνωρίσει τον άνω κόσμο. Είναι αδύνατο να μην πραγματοποιηθεί, γιατί μ αυτόν τον τρόπο είναι δομημένος ο κόσμος. Ο άνθρωπος, που δεν έχει γνώση και δε ζει μέσα στο σύστημα, δεν αναζητά τον άνω κόσμο, γιατί δε γνωρίζει τι ακριβώς είναι ο κάτω κόσμος. Δεν είναι δυνατόν ο ελεύθερος ν αναζητά τη Λύτρωση, όταν δεν έχει αυτήν την ανάγκη. Ο σχεδιασμός είναι τέλειος, γιατί ελέγχονται οι πιθανές διαδρομές, που είναι δυνατό ν ακολουθήσει ο άνθρωπος. Ο άπλός άνθρωπος του κάτω κόσμου δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει κι εξαιτίας της άγνοιάς του παραμένει εγκλωβισμένος μέσα σ αυτόν, χωρίς όμως να βιώνει τραγικές συνθήκες, αφού προστατεύεται από την άγνοιά του. Η γνώση, αν για οποιονδήποτε λόγο του δοθεί, δημιουργεί συνθήκες ταξιδιού. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, για ν απεγκλωβιστεί ο δυστυχής άνθρωπος του κάτω  κόσμου, δε χρειάζεται μόνον τη γνώση του άνω κόσμου, αλλά χρειάζεται ταυτόχρονα κι απόδειξη της ύπαρξης του κάτω κόσμου, που ναι μεν είναι μέλος του, αλλά το αγνοεί. Απ αυτήν την ανάγκη, που είναι αποτέλεσμα της δυσπιστίας προς τον Υιό, προέρχεται η υποτίμηση του Λόγου Του. Ο Χριστός περιγράφει ακριβώς τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, για να γίνει μέλος του άνω κόσμου. Ποιος όμως τον ακούει; Μοίρασε κανένας την περιουσία του, έχοντας σώας τας φρένας; Ποιος υπηρετεί μέχρι αυτοθυσίας φίλους κι εχθρούς;

Όλα αυτά φαίνονται παράλογα, γιατί ο άνθρωπος δε γνωρίζει το σχεδιασμό και πολύ περισσότερο τον ίδιο τον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτά τ ακραία από  βάθους καρδίας, πάντα παίρνει πολλαπλάσια ανταπόδοση, γιατί όλα αυτά τα κάνει σ ανθρώπους κι όχι σε ζώα. Ο Λόγος του Χριστόυ δεν είναι κατανοητός γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί τα περι Υιού ανθρωπότητας και Υιού ανθρώπου. Ο Χριστός μιλά στον άνθρωπο αλλά μιλά και στην ανθρωπότητα. Αν ο άνθρωπος τον ακούσει μεταβάλλεται η συμπεριφορά της ανθρωπότητας. Απευθυνόμενος στον κάθε άνθρωπο μιλά γι αυτοθυσία κι υπηρεσία. Αν όμως όλοι υπηρετούσαν με τον ίδιο τρόπο, ποιο θα ήταν τ αποτέλεσμα; Αυτά δεν τ αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος και θεωρεί την κοινωνία ένα σύνολο, που έχει αρπαχτικές διαθέσεις. Έτσι θεωρεί και τον εαυτό του αφελή, αν της προσφέρει με τη θέλησή του αυτά, που του ζητά μ άσχημο τρόπο.

Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Χριστός στη Γη, έπρεπε να δώσει δυο διαφορετικές γνώσεις: η πρώτη έχει σχέση με τον άνω κόσμο και ταυτίζεται με τη διδασκαλία Του, η δεύτερη με την πορεία ενός ανθρώπου, που προέρχεται από τον κάτω κόσμο και αγωνίζεται να κερδίσει την Αιώνιο Ζωή. Η δεύτερη γνώση που μας ενδιαφέρει δίνεται άμεσα, μέσω της διδασκαλίας, αλλά και έμμεσα, εφόσον είναι γνωστή η πορεία που ακολούθησε ο Χριστός στη ζωή Του. Οι Λόγοι Του δε θα είχαν αξία, αν δεν έδειχνε έμπρακτα τη ματαιοδοξία, των όσων αγωνίζονται στον κάτω κόσμο. Ο Χριστός μπορούσε να γίνει Βασιλεύς κι αρνήθηκε. Μπορούσε να πάρει τιμές και δε δέχτηκε. Όμως διατηρεί τον Εαυτό Του στο επίπεδο του ταπεινού προκαλώντας με τη γνώση Του τούς μηχανισμούς του συστήματος.

Αυτή η πρόκληση αποκαλύπτει τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και είναι γνώση, που δε δίνεται μέσω διδασκαλίας, αλλά είναι δυνατό να την πάρει ο άνθρωπος μέσω της παρατήρησης. Δεν αποδεικνύει τίποτε το να περιφέρεται κάποιος σε μία κοινωνία και να χλευάζει τους σημαντικούς άντρες της. Αυτό μπορεί να το κάνει κι ένας βλάκας, που θα ήθελε την αναγνώριση και δεν το κατάφερε. Ο Χριστός αρνήθηκε το σύνολο των τιμών που είναι δυνατό να προσφέρει το σύστημα. Μία τέτοια άρνηση προσφέρει γνώσεις, εφόσον κινητοποιεί μηχανισμούς. Απομονώνοντας ανθρώπους μέσα στην ιουδαϊκή κοινωνία με τη γνώση Του, τους διατηρεί ζωντανούς, όσο είναι ζωντανός ο ίδιος και η πιο πάνω δραστηριότητα αποκαλύπτει τους μηχανισμούς του κάτω κόσμου. Οι Απόστολοι, για όσο διάστημα περιφέρονται με το Χριστό στην Ιουδαία, βλέπουν ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα μέσα στον Άδη. Απλά ο Τάνταλος ή ο Σίσυφος πρέπει ν αποκαλυφθούν μέσω των αριθμών, για να γίνουν αντιληπτοί.

Πριν δούμε ακριβώς, όσα συμβαίνουν στον κάτω κόσμο, θα πρέπει να εξετάσουμε τη γενική κατάσταση, με βάση δύο δεδομένα που αναφέραμε πιο πάνω: το πρώτο δεδομένο είναι ότι υπάρχουν δύο επίπεδα, από τα οποία το ένα αφορά τους ανθρώπους, που γνώρισαν το Χριστό και πήραν τα δικαιώματα και τ  άλλο το σύνολο των ανθρώπων, που ακολούθησαν. Το δεύτερο δεδομένο είναι αυτό, στο οποίο υπάρχει ταύτιση μεταξύ ανθρώπου κι ανθρωπότητας.

Οι πρώτοι, που ακολούθησαν τη διαδρομή από τον Αιαία ως το Νησί του Ηλίου, ήταν οι  Απόστολοι. Αυτοί πήραν την υπέρτατη γνώση,  συνεπώς τη δυνατότητα να χειριστούν τα ποίμνια κατά βούληση. Διαπράττοντας τ  ολέθριο γι αυτούς σφάλμα της σφαγής των βοδιών, προκαλούν το σύνολο των ουρανίων δυνάμεων. Ήταν καθαρά θέμα χρόνου να επιστρέψει ο Χριστός και να τους εξοντώσει. Όλοι οι Απόστολοι, που μαρτύρησαν με επικεφαλής τους Πέτρο και Παύλο, τιμωρήθηκαν για την απιστία τους. Υπέφεραν σωματικά τον οριακό βασανισμό, που είναι δυνατό να γευτεί ο άνθρωπος μέσα στο σύστημα, που αυτοί διατήρησαν κι επέκτειναν.

Σ αυτό το σημείο ο Χριστός είναι ο Αιγιόχος Δίας, που κόβει την ημέρα του γυρισμού στους συντρόφους τού Οδυσσέα.  Ο Οδυσσέας ο ίδιος όμως δεν είναι δυνατό να χαθεί και πέφτει μέσα στη θάλασσα. Είναι αδύνατο να κατευθυνθεί προς τον οίκο του, γιατί τα δικαιώματα του Λόγου τα φέρουν άνθρωποι, που τον μισούν. Είναι επίσης αδύνατο να επιστρέψει στο νησί της Κίρκης, γιατί είναι βιολογικά νεκρός κι ο Λόγος Του που τον διατηρεί ζωντανό είναι εντελώς διαφορετικός απ αυτόν της εκκλησίας και άρα δεν έχει θέση σ αυτήν.

Πρακτικά αυτές οι δύο διαφορετικές επιλογές σημαίνουν ότι ο Χριστός δε λειτουργεί ως ζωντανός μετά τη Σταύρωσή Του. Όταν ο χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία, δεν ήταν ζωντανός για να διεκδικήσει την εξουσία της. Επειδή ακριβώς δεν ήταν ζωντανός, δεν μπορούσε να ξεκινήσει την ίδια πορεία μέσα στην ιουδαϊκή βάση του χριστιανισμού, όπως έκανε μέσα στην Ιουδαία. Ενώ δηλαδή η γνώση Του τον κρατάει αθάνατο, δεν υπάρχει πιθανότητα ούτε ο Ίδιος εφόσον θυσιάστηκε ούτε κανένας άλλος λόγω της γνώσης Του να διεκδικήσει την κορυφή ή ν απειλήσει το σύστημα από τη βάση. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας, που προκύπτει από τη βασιλική εικόνα του Χριστού και τα δικαιώματα του Κυρίου, ο Οδυσσέας κατευθύνεται προς τα στενά της θάλασσας. Επιβιώνει εξαιτίας της βασιλικής του ιδιότητας, επομένως από την πλευρά της Χάρυβδης. Αν έπεφτε στην πλευρά της Σκύλλας, όταν βρισκόταν στη θάλασσα, θα καταστρεφόταν το Μυστικό Σχέδιο.

Αυτό σημαίνει ότι όταν θυσιάστηκε ο Χριστός, η γνώση Του μπήκε στο χώρο της άπειρης ανθρώπινης γνώσης και κινδύνευε. Αν δικαιολογούσε δικαιώματα και μιλούσε για τους εκλεκτούς, ο Λόγος Του θα ήταν ευάλωτος. Δε μιλά για δικαιώματα, αλλά τα παραχωρεί. Ενισχύει με τα έργα του τη Σκύλλα, όταν περνάει με το πλοίο, αλλά επιβιώνει με το Λόγο Του. Η  συκιά που κρεμιέται πάνω της, είναι το δέντρο, που παρ όλη την ταύτισή του με τον Κύριο, δεν παράγει καρπούς. Είναι η συκιά που καταράστηκε ο Ιησούς. Δένδρον = Εκκλησία = 35 = Ευρώπη. Καταραμένον δένδρον = 70 = Σαπρόν  δένδρον = Πνευματικά δικαιώματα = Καθολική εκκλησία = Μυστικό Δείπνον.

Ο Χριστός δε χάθηκε μέσα στον κόσμο των Ελλήνων, γιατί κανένας ποτέ δεν κατανόησε τη σημασία του Μυστικού Δείπνου. Επειδή όμως αυτή η ταύτιση δέντρου και Χριστού είναι στιγμιαία, ο Οδυσσέας πέφτει στη θάλασσα και κατευθύνεται προς μία σταθερή δομή, που είναι ένα νησί. Ο Οδυσσέας δεν κινδυνεύει από τη Σκύλλα, γιατί έχει ήδη πληρώσει το κόστος, που αυτή συνεπάγεται. Ο Χριστός θυσιάστηκε ως δούλος του Πατέρα Του με τη λογική της εξομοίωσης κι επέλεξε δούλους. Τα πνευματικά δικαιώματα, που έδωσε κατά το δείπνο, δεν είναι μία διαδικασία, η οποία απαιτεί διαρκή επανάληψη. Αυτά δίνονται μία φορά και σ ανύποπτο χρόνο, ώστε να μην επηρεάζεται ο Λόγος στο σύνολό του. Ο Χριστός λέει γι αυτόν, που θα τον παραδώσει το εξής: (Ιωάν. 13.26) "Εκείνος έστιν ώ εγώ βάψας το ψωμίον επιδώσω." (Είναι εκείνος, εις τόν οποίον αφού βουτήξω τό ψωμί, θά τού  τό δώσω,). Ο Χριστός παίρνει τον άρτο και τον δίνει σ αυτόν, που θα Τον παραδώσει. Μ αυτόν τον τρόπο μεταφέρει δικαιώματα και φυσικό είναι να έχει δυνατότητα παράδοσης κι αυτός που παίρνει τέτοιου είδους δικαιώματα. Άρτος και οίνος = 70 = Πνευματικά δικαιώματα.

Εξαιτίας των παραπάνω, ο Χριστός ως Βασιλεύς σώζεται από το καταραμένο δέντρο. Ο Χριστός όμως διατηρεί και την ισχύ της Σκύλλας, εφόσον Αυτός έδωσε τα δικαιώματα, που μεταφέρονται και γεννούν δούλους. Έτσι Αυτός κρύβεται πίσω από την Σκύλλα, χωρίς να φθείρεται. Ο Πέτρος είναι αυτός, που φαίνεται, αλλά αυτό συμβαίνει, γιατί ο Κύριος το επέτρεψε. Ο Οδυσσέας και η Σκύλλα συνυπάρχουν, χωρίς αυτή η συνύπαρξη να είναι ορατή από την πλευρά της θάλασσας. Πρακτικά αυτό το βιώνει ο κλασικός άνθρωπος της θάλασσας, που είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος υπηρετεί την ελευθερία. Διαβάζει το Λόγο του Χριστού και τον λατρεύει. Προσπαθώντας όμως να συνθέσει κοσμοθεωρία, άρα πλοίον, κατασπαράζεται από τη Σκύλλα, που είναι οι δούλοι του Χριστού, οι οποίοι φέρουν την εξουσία. Τέρας Σκύλλα = 41 = Πιστοί = Σωτηρία.

Το θηλυκό ον, που από την πλευρά της θάλασσας φαίνεται ως τέρας, υπηρετεί το Μυστικό Σχέδιο, επομένως απολαμβάνει τον έρωτα του Οδυσσέα, εφόσον δανείζεται το πνεύμα του. Εμείς με τη γνώση των Επών είδαμε πιο πάνω ότι αυτόν τον έρωτα δε τον απολαμβάνει ούτε η Κίρκη ούτε η Πηνελόπη. Ο Οδυσσέας με βάση όλα αυτά διατηρεί σχέσεις με την Καλυψώ. Η σπουδαιότητα του Σχεδίου και τ  απαραίτητο της Θυσίας, που αφορά τον Υιό, κάνουν τη Σκύλλα ένα θαλάσσιο τέρας κι αναπόφευκτο κακό.

Η Κραταιή, η μητέρα της Σκύλλας, είναι η θηλυκή μορφή του Θεού, αφού το Μυστικό Σχέδιο είναι μέρος της Σοφίας του Θεού. Το φύλο στην προκειμένη περίπτωση προσδιορίζει, ό,τι και στην περίπτωση της Θέτιδας. Η Σοφία γεννά το τέρας όχι μέσω εντολών, άρα τέλειας γνώσης, αλλά εξαιτίας της παρανόησης. Ο Θεός δε δημιουργεί το τέρας. Το σύστημα, που φέρει τη Σοφία Του, είναι υπεύθυνο. Ο Υιός του Θεού, που φέρει τη γνώση Του, ισχυροποιεί το τέρας, εφόσον θυσιάζεται αφήνοντας ως κληρονόμο Του το σύστημα. Η θυσία αυτή είναι, που μας οδηγεί στο νησί της νύμφης. Ο Χριστός θυσιάστηκε με συγκεκριμένο τρόπο και για συγκεκριμένο λόγο. Ο χρόνος της απουσίας Του είναι επίσης καθορισμένος. Εξαιτίας όλων αυτών και της γνώσης για το χριστιανικό σύστημα, είναι δυνατό ν αντιληφθούμε την ταυτότητα της νύμφης, καθώς και το σημείο στο οποίο βρίσκεται το μυστηριώδες νησί της. Ο Χριστός σταυρώθηκε έχοντας γνώση της αποστολής Του. Χρησιμοποίησε το σύνολο της γνώσης Του, για να υπηρετήσει το Μυστικό Σχέδιο, που οδηγεί στην αποθέωση του ανθρώπου. Αρνήθηκε να λειτουργήσει ως Μεσσίας, πήρε την απόλυτη εξουσία κι έγινε σύμφωνα με τα όσα είχε προφητεύσει, ο Άρχων του κόσμου. Άρχων του κόσμου = 59 = Εσταυρωμένος. Δίνει τα δικαιώματα στον Πέτρο κι ο Ίδιος ανεβαίνει στο Σταυρό του Μαρτυρίου. Τίποτε δεν είναι δυνατό ν αλλάξει τη μοίρα Του, άρα το “Ιώτα” που είχε αναφέρει, σ ό,τι αφορά το σχεδιασμό. Ιώτα = 17 = Καλυψώ = Σκύλλα.

Ο Χριστός εγκλωβίζεται στο νησί της νύμφης κι είναι αδύνατο να βοηθήσει τους ανθρώπους. Ο εγκλωβισμός αυτός είναι δυνατό να γίνει κατανοητός, αν σκεφτεί ο αναγνώστης το συνολικό έργο του Χριστού. Η Καλυψώ τον διεκδικεί για σύζυγο κι αδιαφορεί για τα συναισθήματά του. Ο Ίδιος παραδίδεται στον έρωτά της κατά τη διάρκεια της νύχτας κι ο Ίδιος κλαίει κι οδύρεται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο Χριστός αγωνίζεται ενάντια στον ιουδαϊσμό κι ο Ίδιος δίνει τα δικαιώματα στον Πέτρο. Επιτρέπει στους Ιουδαίους να τον σταυρώσουν κι αγωνίζεται κατά τη διάρκεια της ζωής Του να νικήσει τις συνθήκες, που οδηγούν στη Σταύρωση. Η νύμφη Καλυψώ απολαμβάνει τον έρωτα του βασιλιά της Ιθάκης, διαιωνίζοντας την άσχημη κατάσταση κι αδιαφορώντας για τον κλαυθμό του. Νύμφη Καλυψώ = Σταυρός = 36 = Πέτρος, όταν, Κλαυθμός του Οδυσσέως = 91 = Βασιλεύς των Ιουδαίων.

Ο Χριστός ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν Βασιλεύς των Ιουδαίων. Το σύστημα τον διατηρεί Βασιλέα πάνω στο Σταυρό, για να διαιωνίζει τις εξουσίες του. Ο κλαυθμός έχει σχέση μ αυτήν την άρνηση. Ο Χριστός αρνούμενος να δράσει ενεργητικά ως Κύριος αυτών, στην πραγματικότητα παραδίδει το πνεύμα του Κυρίου σ αυτούς, που έχουν λόγο να το εκμεταλλευτούν κι αυτοί είναι Ιουδαίοι. Παραδίδοντας τον Εαυτό Του παραδίδει τη Σοφία Του. Σοφία = 28 = Έρως. Έρως του Οδυσσέως = 87 = Κύριος του αμπελώνος = Κύριος της Ιθάκης = Κύριος των Ιουδαίων. Η νύμφη ανταποδίδει αυτόν τον έρωτα κι αυτός είναι ο βασανισμός του Κυρίου. Έρως της Καλυψούς = 73 = Αδώνιδος Κήποι = Ζων της θάλασσας = Θυσιαστήριον = Μικρός χρόνος = Βράχος της Σκύλλας. Ο Χριστός αποδέχεται αυτόν τον έρωτα κι εξελίσσει το Σχέδιο, για το χρόνο που αυτό είναι απαραίτητο. Ο χρόνος αυτός είναι επτά έτη .. αυτός ο αριθμός συνδέεται με το έβδομο βήμα των δικαιωμάτων τού οικοδεσπότη κι ο Ίδιος τον χαρακτηρίζει ως “μικρό χρόνο”.

Η αδυναμία του Οδυσσέα να ξεφύγει από τη νύμφη, οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ταυτόχρονα θνητός κι αθάνατος. Αθάνατος λόγω του έργου του και θνητός λόγω της απουσίας του μετά τη βιολογική εξόντωσή του. Για να μπορέσει να διεκδικήσει από τη νύμφη την επιστροφή του στην Ιθάκη, θα πρέπει να ξαναγεννηθεί κι αυτό θα γίνει, μόνον όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, που έχουν σχέση με την Ιλιάδα. Ο Οδυσσέας, όσο κι αν προσπαθεί όσο κι αν κλαίει, είναι αδύνατο να βοηθηθεί από τους αθανάτους. Αυτό είναι φυσικό, γιατί ο δρόμος της επιστροφής διακόπηκε, εξαιτίας της σφαγής των βοδιών του Ηλίου. Για όσο διάστημα δεν υπάρχουν αυτά, είναι ανώφελη η ελπίδα.

Είναι αδύνατο να ξαναγεννηθεί ο Υιός, όταν μέσα στην κοινωνία δεν υπάρχουν οι δυνάμεις, που είναι δυνατό να ωθήσουν τις εξελίξεις. Δε θα υπήρχε κανένα κέρδος για την ανθρωπότητα, αν ο Χριστός επέστρεφε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η κοινωνία απαιτεί ανθρώπους με γνώση και διάθεση γι  άντληση της τέλειας γνώσης, για να μπορέσει να κατευθυνθεί προς τη Θέωση. Μία κοινωνία άβουλων προβάτων, που αναζητούν κύριο, δεν είναι δυνατό να σταθεί στα πόδια της. Αργά ή γρήγορα τα συμφέροντα των αθλίων θα την παγιδεύσουν. Οι προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και τα ταμπού, που χαρακτηρίζουν τα πρόβατα, δεν είναι δυνατό να εξαλειφθούν ως διά μαγείας. Ο άνθρωπος πρέπει ν αντιληφθεί την ταυτότητά του και να στέκεται ως ίσος προς ίσον απέναντι στον όποιο ευεργέτη του. Η ευγνωμοσύνη, η αγάπη και η εκτίμηση δεν πρέπει να τον υποδουλώνουν κι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί σε μία κοινωνία, της οποίας η βάση είναι μηδενικής γνώσης. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο άνθρωπος να βρίσκεται στο έλεος ανθρώπων και να στηρίζεται στην καλή θέληση των ευεργετών.

Με την άπειρη ευφυΐα Του ο Χριστός κατόρθωσε την υπόθεση Θέωση να την κάνει παγκόσμια και προσεγγίσημη. Επέβαλε το σκότος στη φωτεινότερη κοινωνία που γνώρισε ο κόσμος κι έθεσε τα θεμέλια της παγκόσμιας Λύτρωσης. Με την πορεία του μέσα στο χώρο που περιγράφει η Οδύσσεια, μετέτρεψε το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη σ ελεγχόμενο χώρο, που σε κάποια στιγμή θ  αποδώσει τους απαραίτητους για τη Θέωση καρπούς. Ο Χριστός έγινε Παντοκράτορας, ώστε ελέγχοντας την πορεία τού κόσμου να οδηγήσει μ ασφάλεια το λατρευτό Του Θεό-άνθρωπο στη Θέωση. Αφέθηκε στον έρωτα της Καλυψώς, που δε σμίγει ούτε με Θεούς ούτε με ανθρώπους, ώστε η ανθρωπότητα να βαδίσει τον απαραίτητο γι αυτή δρόμο.  Ο Οδυσσέας υποφέρει στο νησί της νύμφης, γιατί δεν εννοεί να εγκαταλείψει τη θνητή του φύση. Η Καλυψώ μπορεί να τον κάνει αθάνατο κι ενδεχόμενη αποδοχή αυτής της πρότασης από τον Οδυσσέα θα ήταν καταστροφή για την ανθρωπότητα.

Για να γίνει αυτή η πρόταση κατανοητή, θα πρέπει ο αναγνώστης να δει την περίπτωση του Χριστού στο σύνολό της. Ο Χριστός είχε τρομερή γνώση και πολέμησε μέσω αυτής. Πήρε δόξα κι αγαπήθηκε. Όμως η Θυσία Του και το μυστήριό της, έδωσαν στον κόσμο την εικόνα του θεϊκού προσώπου Του. Αγαπήθηκε σαν άνθρωπος, αλλά η αποθέωσή Του ήταν αποτέλεσμα της Θυσίας. Σήμερα, ανεξάρτητα από το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος την πορεία του, βλέπει το Χριστό ως Υιό του Θεού, Θεό κι ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι Θεϊκός, Απρόσιτος, Τέλειος κι Αμόλυντος. Κάτω απ Αυτόν βρίσκεται ένα ανθρώπινο γένος, που μη γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνει, θεωρεί τον εαυτό του το εντελώς αντίθετο και τείνει προς το πρότυπο. Η διατήρηση αυτής της απόστασης, που χωρίζει το Χριστό από τον άνθρωπο, είναι η πρόταση της Καλυψώς. Το σύστημα επιθυμεί το Χριστό Εσταυρωμένο στο Σταυρό του Μαρτυρίου, Παντοκράτορα και Τέλειο. Ο Χριστός επιδιώκει το ακριβώς αντίθετο..  επιθυμεί να γυρίσει ως άνθρωπος και να ζήσει μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων. Ο Χριστός υπέφερε από ανθρώπους που αγαπούσε και θεωρούσε φίλους τη στιγμή που αυτοί αναζητούσαν ισχυρό Κύριο και προσδοκούσαν ισχυρές εξουσίες. Ο Χριστός επιθυμεί να επιστρέψει, για ν ακολουθήσει την αντίθετη πορεία. Στόχος Του είναι η συμφιλίωση του θείου με το ανθρώπινο.

Μέχρι να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, στεγανοποιείται ο χώρος της γνώσης κι ακολουθείται μία συγκεκριμένη λειτουργία. Η στεγανοποίηση εξασφαλίζεται με τον εξιουδαϊσμό των ανθρώπων. Όλες οι δυνάμεις του πνεύματος, που αφέθηκαν ελεύθερες, πριν από την εμφάνιση του Χριστού, συγκεντρώνονται στα χέρια του συστήματος και παύουν να είναι προσεγγίσημες. Αυτή η αδυναμία προσέγγισης τις περνά στο χώρο των νεκρών, εφόσον δεν υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι μπορούν να τις ενσαρκώσουν. Όταν δεν δίνονται τα Έπη στους ανθρώπους, δεν υπάρχουν Έλληνες, συνεπώς δεν υπάρχει Αχιλλέας. Επειδή όμως κάποτε δόθηκαν κι αυτοί έδρασαν, ο Αχιλλέας υπάρχει στον κάτω κόσμο.

Αν ο άνθρωπος για τον οποιονδήποτε λόγο έρθει σ επαφή με τη γνώση, θα δει τους Έλληνες ως πνεύμα κι όχι ως σάρκα. Ο Σωκράτης ή ο Πλάτωνας ζουν, μόνον όταν υπάρχει κοινωνία, τα μέλη της οποίας βρίσκουν κοινές μ αυτούς καταστάσεις. Αυτή η συνθήκη είναι απαραίτητη, γιατί η έτοιμη γνώση διατηρεί την κοινωνία σε σταθερή κατάσταση, ενώ η παραγόμενη τείνει να ξεπεράσει τα ήδη υψηλά όρια. Αλλάζοντας ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας την ποιότητα της βάσης, παύει να παράγεται ανάλογη γνώση, εφόσον παύει να υπάρχει η ίδια νοοτροπία. Ο λόγος του φιλοσόφου, που απειλεί το σύστημα, χάνει την ισχύ του και γίνεται μία αδιάφορη γνώση. Αυτό είναι φυσικό, όταν σκεφτεί κάποιος ότι οι Ιουδαίοι θυσιάζονται, έχοντας τέλεια γνώση και μάλιστα γνώση με τη μορφή Εντολών. Όταν δεν μπορεί κάποιος να σωθεί με Δέκα Εντολές που τις απαγγέλλει, είναι αδύνατο να το κατορθώσει ψάχνοντας την αλήθεια μέσα σε χιλιάδες βιβλία, όπου κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει τίποτε.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, το ζητούμενο ήταν ο εξιουδαϊσμός του χώρου, όπου υπάρχει η γνώση. Όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν ως φυσική συνέπεια. Ο Χριστός, που με τη Θυσία Του το κατορθώνει, στο διάστημα της απουσίας Του παραμένει στο νησί της Καλυψώς. Το νησί της Καλυψώς είναι το σύστημα, που κατέχει την υπέρτατη γνώση. Ο άνθρωπος μπορεί να τ αντιληφθεί, αλλά είναι αδύνατο να το δει. Δεν μπορεί να δει το Χριστό να δίνει δικαιώματα στον Πέτρο κι αυτόν στους υπόλοιπους δούλους. Είναι αδύνατον όμως να δει έναν ιερωμένο δίπλα του και να μη φανταστεί αυτό που δε μπορεί να δει. Το σύστημα αυτό δεν εδράζεται πάνω στην κοινωνία των ανθρώπων. Αφορά αποκλειστικά νεκρούς βιολογικά δούλους. Ο Χ δούλος της εκκλησίας όταν πεθάνει κι εγκαταλείψει την εξουσία, γίνεται μέλος αυτού του συστήματος. Όλοι οι δούλοι, που υπηρέτησαν την εκκλησία κι αποτελούν την παράδοσή της, αποτελούν το νησί πάνω στο οποίο βρίσκεται ο Εσταυρωμένος.

Όπως βλέπει ο αναγνώστης, το νησί της Κίρκης, ενώ στηρίζεται στην ίδια γνώση με το νησί της Καλυψώς, δεν είναι το ίδιο. Στο νησί της Κίρκης περιφέρονται άνθρωποι ζωντανοί βιολογικά και εξαιτίας της γνώσης υπάρχουν είτε σαν ζώντες είτε σαν νεκροί. Στο νησί της Καλυψώς δεν είναι δυνατό να πλησιάσει κανένας. Αυτοί που το συνθέτουν είναι οι νεκροί δούλοι που έχουν πεθάνει και βιολογικά, άρα με ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά. Χριστός = Οδυσσεύς = 46, Νύμφη Καλυψώ = Σταυρός = 36, Νησί της Καλυψούς = 74 = Βασιλεία του κόσμου = Μυστικόν Δείπνον = Σπήλαιον ληστών = Υποχρεωτική αγαμία = Ώρα του πειρασμού. Το όνομα αυτού του νησιού προσδιορίζει τον τόπο, στον οποίο αυτό βρίσκεται.

Back to content | Back to main menu