Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο Χριστός έδωσε τα δικαιώματα στον Πέτρο κι έχτισε ένα σύστημα εξουσίας. Ο Εσταυρωμένος είναι Άρχων του κόσμου, αλλά ο Λόγος Του είναι Λόγος λυτρωτικός κι όχι εξουσίας. Ο Χριστός έδωσε δικαιώματα στον Πέτρο κι αυτός διατύπωσε Λόγο εξουσίας, που είναι ο Λόγος του άρχοντα της Γης. Έπειτα απ αυτό ο Χριστός σταύρωσε τον Πέτρο κι ο Λόγος βγαίνει από το στόμα του εσταυρωμένου, ο οποίος δεν είναι πια ο Χριστός. Αυτό, όπως είναι γνωστό, συνέβη στη Ρώμη, που είναι ταυτόχρονα το κέντρο του συστήματος εξουσίας, αλλά και κέντρο της γνώσης. Ωγυγία = 24 = Ρώμη = Τέρας, όταν Νύμφη Καλυψώ = 36 = Πέτρος, Τέρας Σκύλλα = Πιστοί = Θρόνος = 41, και, Βράχος της Σκύλλας = Αμαρτωλός Πέτρος = 73 = Θυσιαστήριον. Ο Χριστός απομονωμένος στο χώρο των νεκρών απ όλες τις απόψεις, κατορθώνει να εξελίσσει τέλεια το Σχέδιο. Αυτό το κατορθώνει χάρη στην άπειρη ευφυΐα Του και τη γνώση, που είναι γνώση Κυρίου. Πάντα ο Κύριος χτίζει οίκο. Επειδή αυτός ο οίκος χτίζεται για να καλύψει τις ανάγκες του Κυρίου, είναι πάντα επικίνδυνος, όταν αυτός απουσιάζει. Δικαίωμα του κάθε Κυρίου είναι να χτίζει τον οίκο του, όπως αυτός επιθυμεί και ν αδιαφορεί για την τύχη του εισβολέα. Ο Χριστός εκμεταλλεύεται τα δικαιώματά Του κι έτσι, στα συστήματα που ελέγχει κι έχουν τη μορφή νησιών, χτίζει οίκους.

Η εξουσία είναι πάντα συγκεντρωμένη μέσα σ έναν οίκο. Ανάλογα με το στόχο που υπηρετεί ο κάθε οίκος, τοποθετείται μέσα του μία θηλυκή οντότητα. Η οντότητα αυτή απολαμβάνει τον έρωτα του Χριστού, που σημαίνει ότι δανείζεται το πνεύμα Του. Η ασφάλεια του Σχεδίου διασφαλίζεται από το  φύλο αυτού, που έχει τη γνώση. Ακόμα και στην περίπτωση της ισοδύναμης γνώσης, δε νοείται γυναίκα Μεσσίας. Αυτή η οντότητα ανάλογα με το στόχο που έχει ο Κύριος, παίρνει συγκεκριμένα λειτουργικά χαρακτηριστικά. Η Κίρκη ελέγχει τη βάση και το μόνο, που πρέπει να κάνει, είναι να μην επιτρέψει στον άνθρωπο να ξεφύγει από το νησί της. Δεν είναι απαραίτητο να είναι όμορφη ή παρθένος. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με την Πηνελόπη.

Επειδή ο κόσμος ανέπτυξε τις γνώσεις, που οδηγούν στη Θέωση, υπάρχει πάντα κίνδυνος ν ανατραπεί το κυρίαρχο σύστημα και να γκρεμιστεί ο οίκος. Ο Χριστός έχοντας γνώση αυτής της κατάστασης, εμφανίζει την Πηνελόπη. Η Πηνελόπη είναι το τέλειο θηλυκό σύστημα, που οδηγεί στη Θέωση και γίνεται “σάρκα μία” με το Μεσσία και μόνον. Η  Κίρκη δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό κι έτσι γίνεται “σάρκα μία” με το κυρίαρχο αντρικό πνεύμα, είτε αυτό είναι του Μωυσή, του Χριστού, του Πέτρου ή του Πάπα. Η Πηνελόπη σ αντίθεση με την Κίρκη δεν ενεργεί, αλλά βάζει σε πειρασμό τα ήδη ανεπτυγμένα πνεύματα. Ελκύει τα πνεύματα μέσα στον οίκο κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον έλεγχό τους. Επειδή οι γνώσεις, που είναι δυνατό να λυτρώσουν τον άνθρωπο, είναι δοσμένες από το Θεό, υπάρχουν κοινά σημεία, τα οποία προκαλούν τον έρωτα. Κανένας δεν εγκαταλείπει το χριστιανισμό εξαιτίας της γνώσης του. Όλοι προσπαθούν ν αναπτύξουν θεωρία Λύτρωσης ανάλογη μ αυτήν του Μεσσία. Για το διάστημα κατά το οποίο συμβαίνει αυτό, η κατάσταση παραμένει απόλυτα ελεγχόμενη.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, έστω ένας φιλόσοφος με τη δύναμη της ευφυΐας του και τη βοήθεια της γνώσης του αναπτύσσει μία λυτρωτική θεωρία. Επειδή ακριβώς γεννήθηκε μέσα στο σύστημα, έχει τη δυνατότητα να βλέπει το σύνολο της κατάστασης. Βλέπει και τα θετικά και τ αρνητικά στοιχεία, που προκύπτουν από την ύπαρξή του. Έτσι η παγίδευσή του είναι βέβαιη, από τη στιγμή που δεν το εγκαταλείπει. Το σύστημα έχει δομηθεί από ένα συγκεκριμένο Κύριο και δεν υπάρχει περίπτωση να εξαλειφθεί κάποιο αρνητικό στοιχείο του, χωρίς αυτό να καταρρεύσει. Είναι τόσο έξυπνα δομημένο, ώστε τα όσα καλά προσφέρει, είναι αποτέλεσμα, των όσων αποτελούν ορατούς αρνητικούς παράγοντες.

Ο φιλόσοφος παγιδεύεται, από τη στιγμή που δεν αντιλαμβάνεται τη δυναμική, η οποία στηρίζει το σύστημα. Μάχεται ενάντια σε στόχους, που είναι ανίκητοι κι έχουν δημιουργηθεί γι αυτόν το σκοπό. Θ αναφερθούμε στο παράδειγμα της εξουσίας. Το σύνολο της αθλιότητας του συστήματος προέρχεται από την εξουσία. Η εξουσία συνθλίβει τον άνθρωπο και περιορίζει την ελευθερία του. Αυτό είναι δυνατό να τ αντιληφθεί ο καθένας. Εφόσον όμως είναι τόσο εύκολα αντιληπτό αυτό, γιατί δεν προκύπτει κάποια λύση; Το σύστημα είναι φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο, ώστε ν απαιτεί εξουσία για τη λειτουργία του. Ο άνθρωπος αισθάνεται ασφαλής μέσα στο σύστημα, γιατί έχει κάπου ν απευθυνθεί, όταν οι ανθρώπινες δυνάμεις του είναι ανεπαρκείς. Το σύστημα έχει την ισχύ να εξοντώσει έναν άνθρωπο, ο οποίος στηρίζεται σε κάποιες δυνάμεις και αδικεί έναν άλλο πιο αδύναμο. Αυτό το γνωρίζει και ο δυνατός και ο αδύναμος. Η ισχύς αυτή του συστήματος όμως δεν είναι ιδιότητα, που γεννιέται ως διά μαγείας.. είναι προϊόν της εξουσίας. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, στην περίπτωση της εξουσίας υπάρχουν στοιχεία ευνόητα, που την κάνουν ταυτόχρονα μισητή, αλλά κι απαραίτητη. Το ίδιο συμβαίνει και με την υπεραξία που ο άνθρωπος μισεί, αν και ταυτόχρονα σκέφτεται ότι ένας καλά αμειβόμενος  δούλος δε ριψοκινδυνεύει να κλέψει.

Αυτά ο φιλόσοφος τα αντιλαμβάνεται, όπως κάθε άνθρωπος και πέφτει στην παγίδα. Δεν πολεμά την εξουσία με τον τρόπο που την απειλεί, αλλά πολεμά τους διαχειριστές της, για τους οποίους προτείνει αντικαταστάτες. Ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσει κάποιος την εξουσία είναι να την καταστήσει περιττή. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει ο άνθρωπος να ενισχυθεί με γνώση. Είναι απαραίτητο να εκτιμήσει ο άνθρωπος την αξία που έχει ως δημιούργημα, επομένως την αξία της ζωής. Αν συμβεί αυτό, το οποίο αφορά όλους τους ανθρώπους, είτε δυνατούς είτε αδυνάτους, η εξουσία ευνουχίζεται. Ο άνθρωπος δεν κλέβει, δε βιάζει, δεν καταστρέφει, δε σκοτώνει. Ο φιλόσοφος ακόμα κι αυτό μπορεί να τ αντιληφθεί. Είναι αδύνατον όμως να επιχειρήσει, οτιδήποτε προς αυτήν την κατεύθυνση, γιατί το σύστημα είναι τόσο άθλιο, ώστε θα τον εξοντώσει πολύ εύκολα λόγω της άρνησής του να πάρει εξουσία, ενώ ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει προβοκάτσιες. Αργά ή γρήγορα ο φιλόσοφος θ αναγκαστεί να εντοπίσει εχθρούς και να μοιράσει δικαιώματα. Αν συμβεί αυτό ο ίδιος μπαίνει στον οίκο αυτού, που έχει τέτοιου είδους δικαιώματα κι εκεί εξοντώνεται.

Το σύστημα δεν το ενδιαφέρει η ιδεολογική ταυτότητα των κρατούντων. Αυτό που το ενδιαφέρει είναι να υπάρχουν κρατούντες.  Οι κρατούντες διατηρούν πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά, που είναι ανεξάρτητα από την ιδεολογία, η οποία τους δίνει εξουσία. Για το σύστημα είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αν την εξουσία την έχει αριστοκράτης, αστός ή εργάτης. Το ζητούμενο είναι ν αποφύγει κάποιος να παραστήσει το Μεσσία στη θέση του Μεσσία. Μόνον αυτός, που έχει σχεδιάσει το σύστημα, μπορεί ν ασκήσει εξουσία, η οποία οδηγεί στη Λύτρωση. Όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται σε μία κατάσταση απόλυτα ελεγχόμενη, εφόσον ο χώρος, στον οποίο κινούνται, είναι απόλυτα οριοθετημένος. Αυτή η οριοθέτηση δεν είναι κάτι το αφηρημένο και η γνώση της μας αποκαλύπτει ορισμένα σημαντικά πράγματα.

Σ άλλο σημείο αναφέραμε ότι οι γνώσεις, που δόθηκαν από το Θεό, οδηγούν σε δύο οριακά αντίθετες κοσμοθεωρίες, οι οποίες αποτελούν τα στενά της θάλασσας. Από τη μία μεριά βρίσκεται η δημοκρατία κι ο ανθρωποκεντρισμός κι από την άλλη η θεοκρατία της Ασίας. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση αυτά τα όρια να ξεπεραστούν. Ο φιλόσοφος σ εκείνη την περίπτωση θα συντριβεί, αν επιχειρήσει να περάσει με πλοίο τα στενά. Σ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και το μυστικό της ταυτότητας των μνηστήρων, καθώς και το μυστήριο της συνύπαρξής τους. Ο φιλόσοφος δεν κινδυνεύει, όταν δεν κυβερνά πλοίο. Από τη στιγμή όμως που κυβερνά πλοίο, άρα δημιουργεί δομή δούλων, ασκεί εξουσία. Το πλοίο συνθλίβεται κι ο ίδιος, ως φορέας εξουσίας μπαίνει στον οίκο του μεγάλου Οδυσσέα. Διεκδικώντας τη θέση του Οδυσσέα στην καρδιά της Πηνελόπης, εντάσσεται στο σύνολο των μνηστήρων. Φιλόσοφοι = Μνηστήρες = Βασανισμός = 53 = Οδός Κυρίου.

Σ αυτό το σημείο θ  αναρωτηθεί ο αναγνώστης, αν η ταυτότητα των μνηστήρων ταυτίζεται με την ταυτότητα ορισμένων κορυφαίων φιλοσόφων. Αυτό δε συμβαίνει, γιατί δεν έχει καμία σημασία η ιδεολογία, που δίνει την εξουσία. Μέσα στον οίκο μνηστήρες είναι αυτοί, των οποίων οι εξουσίες είναι δυνατό να οδηγήσουν την Πηνελόπη σε κατάσταση γάμου. Αν έχει κάποιος την ισχύ αυτοκράτορα, είτε λόγω κομμουνισμού είτε λόγω σοσιαλισμού, είναι δυνατό να διεκδικήσει την Πηνελόπη. Μέσα στον οίκο τα πάντα συσχετίζονται με την εξουσία. Εδώ ο αναγνώστης θ αμφισβητούσε κι εύλογα, όσα αναφέραμε για τύπους ανθρώπων, που γεννιούνται από διαφορετικούς τύπους γνώσεων. Αν δηλαδή τα πάντα εξαρτώνται από την εξουσία τι σχέση μπορεί να έχει η γνώση, που δίνει την εξουσία.

Σ αυτό το σημείο βρίσκεται και το μυστικό της συνύπαρξης των μνηστήρων. Οι μνηστήρες δεν είναι απαραίτητα φίλοι μεταξύ τους και τις περισσότερες φορές είναι θανάσιμοι εχθροί. Ανέχονται ο ένας τον άλλο, γιατί είναι αδύνατο σ άλλη περίπτωση να βρίσκονται μέσα στον οίκο που διεκδικείται. Ο Αντίνοος κι ο Ευρύμαχος αλληλομισούνται, αλλά είναι υποχρεωμένοι ν αλληλοπροστατεύονται, όταν για κάποιο λόγο κινδυνεύει ένας από τους δύο. Η ελπίδα τους κι απαραίτητο στοιχείο για την εξέλιξη του Σχεδίου είναι να διαλέξει έναν απ αυτούς η Πηνελόπη. Οι δύο αυτοί κορυφαίοι μνηστήρες είναι οι πιο άθλιοι κι είναι αυτοί, που σχετίζονται με τη γνώση. Αυτοί έχουν τις περισσότερες ελπίδες και ταυτόχρονα τη δυνατότητα να ελέγχουν τους υπολοίπους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Οδυσσέας, όταν μελετά την εξόντωσή τους, σκέφτεται διαρκώς ότι είναι πάντα συγκεντρωμένοι. Είναι αδύνατον οι μνηστήρες να διασκορπιστούν και ν  ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες για την κατάκτηση της Πηνελόπης. Οι δοκιμασίες, που είναι δυνατό να ζητηθούν από την Πηνελόπη, αφορούν το σύνολο των μνηστήρων. Δεν είναι δυνατό να ζητήσει η Πηνελόπη κάτι διαφορετικό από τον Αντίνοο, επειδή είναι διαφορετικός από τον Ευρύμαχο. Οι μνηστήρες είναι ασφαλείς, όταν είναι όλοι μαζί και περισσότερο ασφαλείς οι δύο κορυφαίοι. Είναι με τέτοιον τρόπο σχεδιασμένος ο οίκος, ώστε ο μνηστήρας, που για τον οποιονδήποτε λόγο μπαίνει σ αυτόν, να εμποδίζεται  από τους υπολοίπους να βγει.

Για να γίνουν όλα αυτά αντιληπτά, θα πρέπει να τα δούμε στην πραγματική τους διάσταση. Ο χριστιανικός κόσμος είναι μεικτός κόσμος. Είναι μείξη του ελληνικού και του ιουδαϊκού κόσμου. Οι δύο αυτοί κόσμοι φέρουν και τις αντίστοιχες γνώσεις, που είναι δυνατό να οδηγήσουν στη Θέωση. Η αποθέωση των παιδιών τους είναι η οριακή κατάσταση την οποία είναι δυνατόν αυτές να παράγουν. Ως γνώσεις μέσα στη θάλασσα αποτελούν τα στενά της. Επειδή όμως η γνώση μεταδίδεται ανάμεσα στους ανθρώπους κι απ αυτήν προκύπτει εξουσία, οι φορείς της είναι μνηστήρες.

Οι πιο ισχυροί μνηστήρες είναι αυτοί, που διεκδικούν την Πηνελόπη μέσω των παραπάνω γνώσεων. Ο ένας τη διεκδικεί μέσω της ελληνικής κοσμοθεωρίας, που οδηγεί στη λογική των ελληνιστικών βασιλείων. Ο άλλος τη διεκδικεί μέσω της ιουδαϊκής κοσμοθεωρίας, που οδηγεί αντίστοιχα στην κοινωνία τύπου Βαβυλώνας, η οποία αποτελεί την ασιατική πρόταση και προκύπτει από τα πνευματικά δικαιώματα. Κανένας από τους δύο δεν είναι δυνατό να πάρει την Πηνελόπη, γιατί είναι αδύνατο να υπάρξει θεία κοινωνία, πριν ωριμάσουν οι συνθήκες. Όταν αυτές ωριμάσουν, είναι επίσης αδύνατον αυτοί ν απολαύσουν τον έρωτα της Πηνελόπης, γιατί τότε ακριβώς επιστρέφει ο Οδυσσέας. Οι διάφοροι φιλόσοφοι, που αναφέρθηκαν πιο πάνω δεν είναι δυνατό να διεκδικήσουν την Πηνελόπη, γιατί βρίσκονται πάντα ανάμεσα σ  αυτούς τους δύο πανίσχυρους μνηστήρες. Ό,τι κι αν προτείνουν, ως σύστημα θα βρίσκεται ανάμεσα στη δημοκρατία και τη θεοκρατία των δούλων, που εξαιτίας του Σχεδίου δρουν ως κληρονόμοι. Οι μνηστήρες μπαίνουν στον οίκο, γιατί διατηρούν πολλές ελπίδες. Οι ελπίδες αυτές είναι βάσιμες, λόγω της εμφάνισης των κοσμοκρατόρων.

Το λεπτό σημείο εδώ είναι το απαραίτητο της συνύπαρξής τους. Η μία κοσμοθεωρία ανέχεται την άλλη ακριβώς, λόγω αυτής της ελπίδας. Επειδή ελπίζουν, δεν αποχωρούν και διαιωνίζεται η κατάσταση, χωρίς να είναι αναγκαία η παρέμβαση του Οδυσσέα. Αν δηλαδή για κάποιο λόγο κάποιος απ αυτούς τους δύο εγκατέλειπε την προσπάθεια, θα κατέρρεε ο οίκος, συνεπώς θα έπρεπε να εμφανιστεί εκ νέου ο Υιός. Η εγκατάλειψη της προσπάθειας αφορά κυρίως τους ανθρώπους της ελληνικής παιδείας, που σε μία τέτοια περίπτωση θ απογύμνωναν το σύστημα από τον πλούτο της γνώσης τους και θ  αποκάλυπταν την αθλιότητα των δούλων του  ασιατικού τύπου. Αναλογίζεται ο αναγνώστης τι θα συνέβαινε αν οι Έλληνες όλων των εθνών έπαυαν να στηρίζουν το σύστημα; Θα παρέμεναν ως διεκδικητές τρισάθλιοι κι άσχετοι παπάδες, που σ ελάχιστο χρόνο θα γίνονταν η διασκέδαση των πικραμένων.

Όπως είναι προφανές πλέον, ο πιο θρασύς κι ο πιο άθλιος ανάμεσα στους μνηστήρες είναι κι ο πιο αδύναμος, χωρίς την παρουσία των υπολοίπων. Αυτός είναι ο Αντίνοος κι είναι ο πόρνος, που στηρίζεται στον ασιατικό τύπο γνώσης. Είναι γιος του επίσης τρισάθλιου Ευπείθη, που στο τέλος εξοντώνεται από τον ίδιο το Λαέρτη. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των δύο είναι η αχαριστία. Ο Ευπείθης χρωστάει χάρη στον Οδυσσέα, γιατί, αν δεν τον έσωζε ο ίδιος, θα είχε εγκαταλείψει τον κόσμο προ πολλού. Ο άθλιος Αντίνοος είναι γνήσιος γιος του πατέρα του, γιατί χρωστάει τ ανάλογα στον Τηλέμαχο. Αν δεν υπήρχε ο Τηλέμαχος, ο γιος του Οδυσσέα, και η Πηνελόπη δεν είχε υποχρεώσεις μητέρας, ο Αντίνοος δε θα μπορούσε να τη διεκδικήσει, συναγωνιζόμενος τον ανώτερο Ευρύμαχο.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου ο κόσμος άλλαξε μορφή στην Ασία κι έγινε φωτεινότερος. Η Ιερουσαλήμ των κληρονόμων ελάχιστα θ άντεχε μέσα στο χρόνο. Ο Χριστός με την εμφάνισή Του και το έργο Του την έσωσε δίνοντας εκ νέου ισχύ σ αυτήν τη νοοτροπία. Άφησε δικαιώματα, όρισε κληρονόμους και η καταγωγή του διέσωσε την Ιερουσαλήμ. Σ αυτό το σημείο ο Οδυσσέας σώζει τον Ευπείθη. Οδυσσεύς = Χριστός = 46, και, Ευπείθης = Ιερουσαλήμ = Κληρονόμοι = Υιοί του σατανά = 52.

Το χριστιανικό σύστημα, που προέκυψε μετά τη Θυσία Του, ήταν μεικτό. Ο Χριστός με  το Λόγο Του αποκάλυψε την ταυτότητά Του κι έγινε “σάρκα μία” με την Πηνελόπη. Απ αυτήν την ένωση, που συνδέεται με την κλειδωμένη γνώση, γεννήθηκε ο Τηλέμαχος. Ο Τηλέμαχος είναι η νέα δωρεά απόκρυφης γνώσης από πλευράς Χριστού, της οποίας ο κύριος όγκος είναι η Αποκάλυψη. Τηλέμαχος = 38 = Απόκρυφον. Αν ο Χριστός δεν άφηνε αυτήν τη γνώση ως κληρονόμο, όλοι οι άθλιοι δούλοι θα πήγαιναν στα σκουπίδια. Ο Μεσαίωνας της Δύσης κι επομένως η παντοκρατορία για εκείνο το διάστημα του Αντίνοου δε θα υπήρχε. Ο άνω κόσμος που είναι η Πηνελόπη, θ ακολουθούσε τον Ευρύμαχο, ο οποίος είναι το ύψιστο σημείο, στο οποίο μπορεί να φτάσει η κοινωνία, χωρίς Άνωθεν επέμβαση. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα διαλυόταν σε βασίλεια ελληνιστικού τύπου και θα έτεινε προς τη δημοκρατία κατά τρόπο ανάλογο με τα όσα ισχύουν σήμερα. Οι άθλιοι δούλοι υπάρχουν, γιατί διατηρούν τις εξουσίες τους, προφασιζόμενοι την προστασία των απόκρυφων, δηλαδή του έργου του Χριστού.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, ο Αντίνοος είναι ευχαριστημένος και μόνον που βρίσκεται στο παλάτι του Οδυσσέα. Στην πραγματικότητα δε διεκδικεί την Πηνελόπη, αλλά τη θέση του Οδυσσέα. Είναι ικανοποιημένος ν ασκεί εξουσίες και να καταναλώνει τον πλούτο του Οδυσσέα, έστω κι αν δεν κοιμάται με την Πηνελόπη. Διεκδικεί την Πηνελόπη, επειδή διεκδικείται απ  άλλους κι είναι αυτή, που δίνει λάμψη στον οίκο του Οδυσσέα. Στο σύνολο του χρόνου, που ο Τηλέμαχος είναι ανήλικος και δε διεκδικεί τίποτε, αυτός αρέσκεται να παριστάνει τον πατέρα και να κοιμάται με δούλες. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των κοινών λειτουργικών χαρακτηριστικών, που ο Αντίνοος έχει με τον Οδυσσέα. Και οι δύο λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, που είναι ασιατικής προέλευσης, αλλά διαφέρουν στη γνώση. Όλα αυτά γίνονται αντιληπτά, αν σκεφτεί κάποιος την περίπτωση του ανώτατου κλήρου. Κανένας απ  αυτούς δε θέλει να λυτρώσει τον κόσμο, άρα να κοιμηθεί με την Πηνελόπη. Εξουσιάζουν όμως τους ανθρώπους με την υπόσχεση της Λύτρωσης, καθήμενοι στη θέση του Μεσσία.

Μετά όμως από κάποιο σημείο, που έχει σχέση με την ενηλικίωση του Τηλέμαχου κι επομένως με την ωρίμανση των συνθηκών, η συμπεριφορά τους αλλάζει κι αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν το θάνατο του Τηλέμαχου. Η επιθυμία αυτή οφείλεται σε κάποιες ιδιομορφίες του Τηλέμαχου και στη μεταβαλλόμενη δύναμη του Ευρύμαχου. Ο Ευρύμαχος συνδέεται με τον ελληνικό κόσμο, συνεπώς η ισχύς του μέσα στον οίκο της απόλυτης εξουσίας συνδέεται με τη σειρά της με το ποίμνιο των βοδιών. Όταν η κοινωνία είναι κατασκότεινη, ο Αντίνοος δεν φοβάται τον Ευρύμαχο. Με το πέρασμα όμως του χρόνου, εφόσον το Σχέδιο εξελίσσεται, τα βόδια πολλαπλασιάζονται και ισχυροποιείται ο φορέας της γνώσης τους, που ασκεί εξουσία. Ο Ευρύμαχος είναι απόλυτα ισοδύναμος μνηστήρας με τον Αντίνοο, όταν οι συνθήκες τείνουν στην ωρίμανση, δηλαδή ελάχιστα πριν την επιστροφή του Οδυσσέα. Ο Αντίνοος το γνωρίζει αυτό όπως γνωρίζει και την ιδιομορφία του Τηλέμαχου. Η ιδιομορφία του Τηλέμαχου είναι ότι λειτουργικά μοιάζει με τον Αντίνοο, ενώ, σ ό,τι αφορά τη γνώση, έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Ευρύμαχο. Όταν ενηλικιώνεται ο Τηλέμαχος και προσπαθεί να δράσει αυτόβουλα, μισεί θανάσιμα τον Αντίνοο και δίνει προβάδισμα  στον Ευρύμαχο, με δεδομένο ότι το καθεστώς της κατάληψης του οίκου δεν αλλάζει.

Ο Τηλέμαχος λειτουργικά έχει ασιατικά στοιχεία. Είναι γιος κυρίου κι απαιτεί τον οίκο του πατέρα του. Επιθυμεί να φύγουν όλοι από τον οίκο του, χωρίς να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο θέμα της βασιλείας της Ιθάκης. Σ αυτό το σημείο ξεκινά η σύγκρουση με τον Αντίνοο, αφού υπάρχει σύγκρουση του πραγματικού κληρονόμου με κάποιον, που φέρεται σαν κληρονόμος. Ο Ευρύμαχος αντίθετα συμμετέχει στις αθλιότητες του Αντίνοου, αλλά προσβλέπει περισσότερο στη βασιλεία, που του εξασφαλίζει ο έρωτας της Πηνελόπης. Η συμπάθεια του Τηλέμαχου απέναντι στον Ευρύμαχο, όπως αποκαλύπτεται στο λόγο του, όταν μιλά στο Θεοκλύμενο, γεννιέται απ αυτήν την ιδιομορφία. Ο Τηλέμαχος θέλει να φύγουν οι μνηστήρες από τον οίκο του, που είναι κληρονομιά του πατέρα του. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα αφήνει τη μητέρα του ν αποφασίσει ελεύθερα.

Αν όμως συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί δεν τ αντιλαμβάνεται ο Ευρύμαχος;  Μήπως παγιδεύεται από τον κατώτερό του Αντίνοο; Γιατί προσπαθεί να εξοντώσει τον Τηλέμαχο, όταν υπάρχει αυτή η συμπάθεια; Τίποτε απ όλα αυτά δε συμβαίνει. Απλά ο Ευρύμαχος είναι επίσης άθλιος κι ενώ ξεκινά να διεκδικήσει την Πηνελόπη, στο τέλος επιβουλεύεται τον οίκο του Οδυσσέα. Ο Ευρύμαχος είναι ο πόρνος, που στηρίζεται στην ελληνική γνώση κι έφθασε στ οριακό σημείο εξέλιξης κατά την περίοδο των ελληνιστικών βασιλείων. Είναι γιος του Πολύβου, που τον έχουν ως Θεό οι Ιθακήσιοι. Πολύβος = 34 = Έλληνες = Καθαρός. Για όσο διάστημα επηρεάζεται από τον πατέρα του, είναι ερωτευμένος με την Πηνελόπη. Αποφασίζοντας όμως να μπει στον οίκο, παγιδεύεται κι ακολουθεί τον ηλίθιο Αντίνοο. Η συμπάθεια που του δείχνει ο Τηλέμαχος, έχει να κάνει με την καταγωγή του και το προβάδισμα, που του δίνει, έχει να κάνει με τη γνώση, που αντιπροσωπεύει ο Τηλέμαχος.

Η απόκρυφη γνώση, η οποία στηρίζει το σύστημα, είναι δοσμένη στα ελληνικά. Όποιος έχει τη δυνατότητα να την ερμηνεύσει, κερδίζει τον έρωτα της Πηνελόπης. Όταν απουσιάζει ο Οδυσσέας, τον πρώτο λόγο στη διεκδίκηση της Πηνελόπης τον έχουν οι Έλληνες. Οι Έλληνες, που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το Λόγο, επιδιώκουν τη βασιλεία. Η ερμηνεία όμως όταν είναι σωστή, αναγνωρίζει και τους Ιουδαίους, άρα τους κληρονόμους τους. Αυτό ικανοποιεί τον Τηλέμαχο, εφόσον του παραδίδει την κυριότητα του οίκου του. Ιουδαίοι = Οδυσσεύς = 46, και κληρονόμος είναι ο Τηλέμαχος.

Αυτή η κατάσταση όμως είναι οριακή και μέσα στις δυνατότητες μόνον του Οδυσσέα, που κινείται σ όλους τους χώρους. Οι ελληνικής παιδείας μνηστήρες αδυνατώντας να ταυτιστούν με τον Οδυσσέα και να είναι ταυτόχρονα κύριοι και βασιλείς, υποτιμούν με τη σειρά τους τη βασιλεία. Συμπράττουν με τον Αντίνοο και χρησιμοποιούν τον Τηλέμαχο για να βελτιώσουν τη θέση τους ανάμεσα στους μνηστήρες. Αυτό, όπως είδαμε, συνέβη δύο φορές στην ιστορία των ανθρώπων. Η πρώτη φορά στην εποχή μετά τον Αλέξανδρο και η δεύτερη φορά μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Οι πόρνοι της ελληνικής παιδείας αγωνίζονται, μόνον όταν δεν είναι βολεμένοι μέσα στο σύστημα. Όταν ο Αντίνοος παριστάνει τον πατέρα του Τηλέμαχου, ο Ευρύμαχος αγωνίζεται για τον Τηλέμαχο. Αυτό φοβίζει τον Αντίνοο κι έτσι τον δέχεται ως ισότιμο μνηστήρα. Όταν όμως συμβεί αυτό, έρχεται αυτόματα η ενηλικίωση του Τηλέμαχου. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Γραφές προκαλούν πνευματικές συγκρούσεις οι οποίες είναι στην ουσία, αυτές που οι ίδιες περιγράφουν δίνοντας όμως την υπόσχεση για τελική λύτρωση. Όταν ο Τηλέμαχος είναι ανήλικος σημαίνει ότι ο κύριος φορέας της εξουσίας δεν έχει ουσιαστικό αντίπαλο και διατηρεί αντιπάλους μόνο για να τους εκμεταλεύεται ισχυροποιώντας τη θέση του. Όταν οι αντίπαλοι ισχυροποιούνται και ακολουθεί μάχη δεν υπάρχει και πάλι απειλή γιατί οι ανθρωποι ακολουθούν τους πόρνους και σκοτώνονται μεταξύ τους. Το πρόβλημα που κάνει τον Τηλέμαχο ανεπιθύμητο εμφανίζεται όταν πάψουν να υπάρχουν συγκρούσεις. Όταν οι κυρίαρχες δυνάμεις συμπράττουν μετά τη σύγκρουση και δεν επέρχεται η Λύτρωση, αλλάζουν τα δεδομένα και η ελπίδα στρέφεται προς το άγνωστο. Προκαλεί η γνώση τον οποιονδήποτε να την ερμηνεύσει εφόσων οι μνηστήρες δεν επιθυμούν να το κάνουν αυτό και άρα αυτόν που δεν πρέπει και είναι ο Υιός του Θεού. Αυτό ακριβώς σημαίνει η ενηλικίωση του Τηλέμαχου. Ο Τηλέμαχος επιδιώκει να χειριστεί μόνος του μία κατάσταση, η οποία φέρνει πίσω τον πατέρα του. Είναι αδύνατο να επιστρέψει ο Οδυσσέας χωρίς τη βοήθεια του γιου του. Εξαιτίας του τέλειου σχεδιασμού, όλα αυτά γίνονται αυτόματα χωρίς εξωτερική επέμβαση.

Αυτό, που πρέπει να δούμε, είναι πώς συμβαίνουν και τι ακριβώς σημαίνει η απόπειρα εναντίον της ζωής του Τηλέμαχου. Ο Τηλέμαχος, όπως αναφέραμε, είναι η απόκρυφη γνώση. Η ζωή του κινδυνεύει μόνο μέσα στη θάλασσα και ποτέ στην Ιθάκη ή μέσα στον οίκο. Είναι αδύνατον το σύστημα να καταστρέψει την απόκρυφη γνώση μέσα στο χώρο που ελέγχει, γιατί αυτό προϋποθέτει δωρεά. Η καταστροφή δεν έχει σ αυτήν την περίπτωση σχέση με την απόκρυψη. Καταστροφή σημαίνει πρόκληση κατακλυσμού, ώστε μεγάλη ποσότητα  ψευδούς γνώσης να μειώσει την αξία της αληθινής. Αν υπήρχαν χιλιάδες διαφορετικές εκδοχές της Αποκάλυψης, θα ήταν δυνατόν ανάμεσα σε πολλές παραπλήσιες να δοθεί και η αληθινή, ώστε να χάσει την αξία της. Αν συμβεί αυτό, δεν είναι δυνατό να επιστρέψει ο Οδυσσέας, γιατί δε θα μπορεί ν αναγνωριστεί ως πραγματικός, τη στιγμή που θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι, που θα γνωρίζουν την εκδοχή του. Η καταστροφή αυτή είναι δυνατό να συντελεστεί μόνο μέσα στη θάλασσα και μόνον, όταν οι μνηστήρες συμπράξουν στο σύνολό τους.. όταν οι κυρίαρχες δυνάμεις μοιραστούν την εξουσία και νιώσουν απειλή από την απόκρυφη γνώση. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, οι συσχετισμοί ισχύος δεν επιτρέπουν καμία απόπειρα.

Όταν ο Αντίνοος είναι πανίσχυρος, χρησιμοποιεί την απόκρυφη γνώση για ν  ασκεί εξουσία και δεν την καταστρέφει. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν ο Αντίνοος ήταν πανίσχυρος, η εκκλησία απειλούσε και τρόμαζε τον κόσμο μέσω της Αποκάλυψης. Δράκοι και θηρία κυνηγούσαν τους ανθρώπους, επειδή βόλευε τους άθλιους. Αν αμφισβητούσε κάποιος τις Γραφές, τον περίμενε η Ιερά Εξέταση. Μ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκαν οι Γραφές, μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Η επανάσταση ήταν σημαντικότατο γεγονός, γιατί μετά απ αυτήν άρχισαν να γεννιούνται άνθρωποι ελληνικής παιδείας, επομένως να ξανασυγκεντρώνει δυνάμεις ο Ευρύμαχος.

Σ αυτό το σημείο η απόκρυφη γνώση άρχισε να γίνεται αιτία σύγκρουσης των δύο κυρίαρχων μνηστήρων. Η εκκλησία μετά την επανάσταση άρχισε να φοβάται την απόκρυφη γνώση, γιατί οι άνθρωποι της ελληνικής παιδείας ήταν δυνατό να την απειλήσουν μέσω αυτής, εφόσον είχαν σοβαρές ελπίδες να την ερμηνεύσουν και άρα να αποκαλύψουν το βρομερό ρόλο της. Απ εκείνη τη στιγμή κι έπειτα η εκκλησία επιθυμεί την ουσιαστικά de facto αναγνώρισή της, ως υπέρτατη εξουσία και την καταστροφή των Γραφών. Αυτό που συνέβη όμως, ήταν οι νέοι διεκδικητές της εξουσίας να χρησιμοποιούν τη γνώση ως όπλο για να επικρατήσουν. Για να μη βρεθεί σε μειονεκτική θέση η εκκλησία, αναγκάστηκε ν ανέχεται τη γνώση, έστω κι αν αποτελεί βόμβα στα θεμέλιά της. Η σύγκρουση αυτή διήρκεσε μέχρι την εξεύρεση της ιδανικής ισορροπίας, σ ό,τι αφορά τον καταμερισμό της εξουσίας.

Η εκκλησία είναι απαραίτητη, γιατί συντηρεί τα πνευματικά δικαιώματα και οι ψευδοδημοκράτες ελέγχουν το σύνολο των επιλογών της κοινωνίας. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, τα πάντα είναι επικίνδυνα για την ανθρωπότητα. Έτσι η υπέρτατη εξουσία μπορεί να δώσει σ ένα σύστημα “τιμής ένεκεν” την Πηνελόπη και να εξοντώσει τον Τηλέμαχο. Αυτό επιχειρείται κατά τον εικοστό αιώνα, όταν οι πολιτικοί, διαχωρίζοντας τη θέση τους απ αυτήν της εκκλησίας, την προσκυνούν. Ως γνήσιοι υποκριτές δε διεκδικούν την “αποθέωση” κι αναγνωρίζουν τους επαγγελματίες “αγίους”. Αυτό το κάνουν εκ του πονηρού, γιατί γνωρίζουν ότι οι ίδιοι δεν έχουν υλικό κέδρος από την Πηνελόπη. Γνωρίζουν επίσης πως οι αντίπαλοί τους δεν επιθυμούν να κοιμηθούν μαζί της, αλλά επιθυμούν τον οίκο του άντρα της.

Εφόσον όμως συμβαίνει αυτό, γιατί δεν κατόρθωσαν να εξοντώσουν τον Τηλέμαχο; Σήμερα, για παράδειγμα, ακόμα κι ένας ιερέας είναι δυνατό να ισχυριστεί, χωρίς να κινδυνεύει, ότι η Αποκάλυψη είναι ένα εμπνευσμένο λογοτεχνικό κείμενο και τα θηρία αναφέρονται “ποιητική αδεία”, για να δώσουν την απαραίτητη έμφαση. Αυτή η άποψη είναι απειλή για τη ζωή του Τηλέμαχου γιατί υποβαθμίζει την αξία των Γραφών. Κάποτε το “ποιητική αδεία” έστελνε κάποιον στην πυρά. Τι συμβαίνει όμως; Γιατί επιβιώνει ο Τηλέμαχος; Οι Θεοί προστατεύουν τον Τηλέμαχο, γιατί ο Θεός πατέρας σχεδίασε με τέλειο τρόπο το σύστημα.

Η προστασία οφείλεται στα πνευματικά δικαιώματα. Κάθε εκδοχή είναι δυνατό να δομήσει σύστημα μέσα στο σύστημα και να τ απειλήσει. Αν οι εκδοχές υπήρχαν πριν από την επανάσταση τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Σήμερα είναι αδύνατο να γίνει αυτό, γιατί έξω από την υπεραξία υπάρχουν άνθρωποι και των δύο τύπων γνώσεων, που αγωνιούν για τη δική τους αποκατάσταση κι αναζητούν κυρίους. Ο χριστιανισμός διασπάστηκε σε διάφορα δόγματα, χωρίς να υπάρχει σοβαρή διαφορά στη γνώση. Εύκολα φαντάζεται ο αναγνώστης τι θα συνέβαινε, αν κάποιοι είχαν γνώση ν απειλήσουν την κεντρική εξουσία.

Από τα όσα είδαμε μέχρι τώρα διαπιστώνουμε μία αδιέξοδη κατάσταση. Υπάρχει ένας τρομερός οίκος, οι μνηστήρες κι ένας κληρονόμος, που δεν είναι δυνατό να εξοντωθεί. Σε τι μπορούν να ελπίζουν οι μνηστήρες, από τη στιγμή που ο ενήλικας πια κληρονόμος τούς μισεί; Η ελπίδα τους έχει σχέση με τη γνώση που έχουν και τη θεωρούν ασφαλή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Γνωρίζουν, όσα επιτρέπει ο φοβερός Οδυσσέας να γνωρίζουν κι αυτό είναι τραγικό γι αυτούς. Οι μνηστήρες στηρίζονται στην ένωση των δυνάμεών τους. Ο Υιός του Θεού είναι Κύριος των κυρίων και Βασιλεύς των βασιλέων κι αυτό του δίνει ισχύ και στα δύο επίπεδα. Ο Αντίνοος αισθάνεται πανίσχυρος, έχοντας τη συμμαχία του Ευρύμαχου, γιατί τα προβλήματα των δούλων του ασιατικού τύπου δημιουργούνται από το χώρο της βασιλείας.

Ο Ευρύμαχος σ ένα στεγανοποιημένο σύστημα, όπως ο χριστιανισμός, αντιπροσωπεύει το σύνολο των δυνάμεων της βασιλείας. Συμπράττοντας με τον Αντίνοο εξαλείφει την αδυναμία του, ως μη νόμιμου κληρονόμου κι αυτό του επιτρέπει να φέρεται ως τέτοιος. Ο Αντίνοος είναι Υιός του Ευπείθη κι αυτή είναι η ατέλειά του. Σ αυτό το σημείο βρίσκεται και η δυσαρμονία σ ό,τι αφορά τις γνώσεις και τους φορείς τους. Ο Ευρύμαχος είναι γιος του Πολύβου και συνδέεται άμεσα με τους Έλληνες. Ο Αντίνοος αντίθετα δε συνδέεται άμεσα με τους Ιουδαίους, αλλά μόνο με τη νοοτροπία τους. Ο Αντίνοος είναι γιος αυτών, που λειτουργούν ως κληρονόμοι. Δε συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη γνώση, αλλά μ όποια είναι διαθέσιμη για τέτοιου είδους πρακτική. Ο Ευρύμαχος το γνωρίζει και πάνω σ αυτό στηρίζει τις απαιτήσεις του. Κληρονόμοι του Υιού του Θεού είναι οι Ιουδαίοι και κανένας άλλος. Ιουδαίοι = Χριστός = 46 = Οδυσσεύς. Αν συμπράξουν οι δύο αυτοί μνηστήρες, έχουν την εντύπωση ότι ελέγχουν την κατάσταση. Ο ενήλικος πλέον κληρονόμος θα προκαλέσει την εμφάνιση του πατέρα του κι έτσι είναι εύκολη η εξόντωσή του, όταν οι μνηστήρες συνεργάζονται.

Ο Οδυσσέας έχει πάντα τη μορφή ανθρώπου και το σύστημα υποτιμά τον άνθρωπο, όταν δεν έχει προβλήματα λειτουργίας. Πιστεύουν οι μνηστήρες ότι, όταν εμφανιστεί ο Οδυσσέας, όπου κι αν εμφανιστεί, θα είναι εύκολος στόχος. Ο αναγνώστης δεν έχει παρά να φανταστεί μία κατάσταση, όπως η σημερινή, κι έναν άνθρωπο, όπως ο Χριστός, που απειλεί το σύστημα στο σύνολό του. Αν κατορθώσει το σύστημα σύμφωνα με τη γνώση του να τον εξοντώσει, μπορεί να λειτουργεί για πάντα σαν κληρονόμος χωρίς πρόβλημα. Όλα αυτά θα ήταν πιθανά, αν το Σχέδιο ήταν  ανθρώπινο κι όχι θεϊκό. Ο τρομερός Οδυσσέας ενεργεί πάντα με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην αφήνει πολλά περιθώρια. Η εμφάνισή του δε θα γίνει στο επίπεδο που ελέγχουν αυτοί, αλλά στο επίπεδο στο οποίο οι συγκεκριμένες συμμαχίες δεν έχουν νόημα. Ο Υιός του Θεού θα μπει στη μάχη ως Βασιλεύς με τη μορφή του Αχιλλέα και στο συγκεκριμένο επίπεδο δεν μπορεί να συνεταιρισθεί ο Ευρύμαχος μαζί με τον Αντίνοο. Ο Ευρύμαχος γεννιέται από την ήττα των Ελλήνων και ζωντανός Αχιλλέας σημαίνει αδύναμος Ευρύμαχος. Ο Οδυσσέας δεν είναι κουτός, ώστε να μπει μέσα στον οίκο του και να ζητά το δίκιο του από ανθρώπους, που δεν αναγνωρίζουν τίποτε. Ο Οδυσσέας βγάζει από το λήθαργο τους τρομερούς Έλληνες κι ο κόσμος μπαίνει στον πόλεμο της Τροίας.

Σ αυτές τις συνθήκες τα πάντα είναι διαφορετικά και τα μεγέθη είναι τρομερά. Σ αυτό το επίπεδο ο μέγας Οδυσσέας είναι τρομερός γιατί γνωρίζει τι συμβαίνει και ποιος είναι δυνατό να επικρατήσει. Η αδυναμία του στο επίπεδο του οίκου είναι η ανθρώπινη μορφή του. Είναι αδύνατο να κάνει, οτιδήποτε διαφορετικό από τον Υιό του. Αν η χριστιανική κοινωνία ήταν στο σύνολό της Δυτικού τύπου, δηλαδή διαβαθμισμένη, ο Οδυσσέας με τη βοήθεια του Υιού του στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έπαιρνε τη θέση του Αντίνοου, γεγονός που δε θ ανέτρεπε τίποτε. Θα εμφανιζόταν στην Αγγλία, για παράδειγμα, και θα είχε ν αντιμετωπίσει εξουσία σύνθετη, που ελέγχει δύο διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Απ αυτούς τους ανθρώπους, όσοι έχουν γνώση, είναι βολεμένοι. Οι Έλληνες της Αγγλίας απολαμβάνουν πολλά πράγματα, για να τα εγκαταλείψουν εν ονόματι της Λύτρωσης. Όταν όμως αυτοί, που έχουν γνώση, δεν ακολουθούν τον Οδυσσέα, απαιτείται εξουσία,  επομένως επανερχόμαστε στην αρχική κατάσταση.

Ο Οδυσσέας δεν είναι δυνατό να γίνει αρχηγός σε μία ταξική επανάσταση, οποιασδήποτε μορφής. Δεν μπορεί να οδηγήσει σ αγώνες ούτε τους εργάτες ούτε τους κυρίους. Αυτό είναι αδύνατο, γιατί κινδυνεύει η ζωή του Μεσσία, όταν εξομοιώνεται με τον Αντίνοο. Για να υπάρξει ο Μεσσίας, απαιτείται σύγκρουση σε γενικό επίπεδο. Απαιτείται να ηγηθεί μίας δύναμης, που θα συγκρουστεί με το μοντέλο του μεικτού χριστιανικού κόσμου. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να συγκρουστούν μέσα σε μία κοινωνία εσωτερικές δυνάμεις όπως είναι οι τάξεις από το να συγκρουστούν διαφορετικά κοινωνικά μοντέλα. Ο Μεσσίας απαιτεί αυτό το διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο, που προφανώς σχετίζεται με τη βασιλεία. Από την πλευρά της βασιλείας κινδυνεύει ο Αντίνοος κι από την ίδια πλευρά κινδυνεύει κι ο Ευρύμαχος, ο οποίος την ξεπούλησε.

Όπως βλέπει ο αναγνώστης το σύνολο του παιχνιδιού παίζεται στο αν θα υπάρξουν Έλληνες ή όχι. Έλληνες μέσα στον του οίκο του Οδυσσέα είναι μία κατάσταση, ανάλογη με έναν ταύρο μέσα σε υαλοπωλείο. Είναι αδύνατο να μην καταστρέψουν τα πάντα. Για ν  αντιληφθεί ο αναγνώστης αυτήν την κατάσταση, θα πρέπει να διαβάσει τα Έπη στο σημείο, όπου περιγράφεται η σύγκρουση Αχιλλέα κι Αγαμέμνονα. Όταν υπάρχουν Έλληνες, ο Αντίνοος κι ο Ευρύμαχος ταυτίζονται. Οι πόρνοι για τους Έλληνες είναι ίδιοι, ανεξάρτητα από τη γνώση, που τους δίνει δικαιώματα. Ο οίκος του Οδυσσέα, όπου υπάρχουν συγκεντρωμένες οι δυνάμεις, που διεκδικούν τον άνω κόσμο, μετατρέπεται σε χώρο συγκέντρωσης Αχαιών. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο ο Υιός του Θεού εμφανίστηκε ως Ιουδαίος. Μετέτρεψε το χώρο της βασιλείας σε οίκο, χρησιμοποιώντας κοινή γνώση.

Οι δούλοι έχοντας εξουσία ελέγχουν τη βασιλεία για όσο διάστημα τους επιτρέπεται. Έτσι την εξαφάνισαν κατά το Μεσαίωνα και την ανέχονται σήμερα. Αν για οποιονδήποτε λόγο όμως εμφανιστεί Κύριος και τους πάρει τα δικαιώματα, θα διαπιστώσουν ότι βρίσκονται στη μέση μίας μάχης σαν απλοί Τρώες, έχοντας απέναντί τους ένα φοβερό και θυμωμένο Αχιλλέα. Γι αυτόν το λόγο η τρομερή ευφυΐα του Οδυσσέα είναι ανίκητη. Θωρακίζει τους δούλους, όταν πρέπει και τους απογυμνώνει την κατάλληλη στιγμή. Μέσα στον οίκο του έδωσε δικαιώματα σε δούλους, τα οποία τους κάνουν πανίσχυρους. Πόσο όμως είναι δυνατό ν αντέξουν σε μία επίθεση Ελλήνων;

Η αλλαγή αυτή γίνεται μ εκπληκτικό τρόπο, γιατί αλλάζουν παντελώς τα δεδομένα. Μέσα στον οίκο πανίσχυροι είναι οι μνηστήρες κι ο αγώνας γίνεται μεταξύ των ψευδοκληρονόμων και των υποστηρικτών τους και του πραγματικού  κληρονόμου. Μέσα στη βασιλεία ο αγώνας γίνεται κατά πρώτο λόγο μεταξύ ελευθέρων και δούλων. Οι Αχαιοί πολεμούν τους Τρώες. Όμως ο αγώνας αυτός δε διεξάγεται χωρίς προβλήματα, γιατί μεταξύ των Αχαιών υπάρχει σύγκρουση. Οι εκλεκτοί πολεμούν τους δούλους, αλλά ταυτόχρονα εκλεκτοί απειλούν εκλεκτούς, γιατί υπάρχει κλοπή, αδικία κι υπεραξία. Η αλλαγή, όπως βλέπει ο αναγνώστης, είναι κάτι σαν αλλαγή αξόνων, αν υποτεθεί ότι η κοινωνία έχει τέτοιους. Μέσα στον οίκο η μελέτη αφορά τον κάθετο άξονα. Οι εκλεκτοί βρίσκονται στην κορυφή κι οι απλοί άνθρωποι μεταξύ των οποίων κι ο Μεσσίας στη βάση. Ο Μεσσίας είναι ευάλωτος, γιατί η βάση δεν μπορεί να τον βοηθήσει απέναντι στις εξουσίες των εκλεκτών. Αλλάζοντας άξονα και στο οριζόντιο επίπεδο, η κοινωνία αλλάζει ριζικά μορφή. Σ αυτήν την περίπτωση συμμετέχουν οι άνθρωποι κι οι δυνάμεις των αθλίων χάνουν ισχύ.

Back to content | Back to main menu