Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ο κόσμος χωρίζεται με τέτοιον τρόπο, ώστε τα χαρακτηριστικά των μνηστήρων διασκορπίζονται. Δεν υπάρχει πανίσχυρος Ευρύμαχος, γιατί η δύναμή του αυτοεξουδετερώνεται. Η γνώση του στηρίζει τις επιλογές του κι αυτές, ως τέτοιες, είναι ευάλωτες. Όταν παριστάνει το δούλο είναι Τρώας. Όταν παριστάνει τον εκλεκτό ελεύθερο, λόγω νοοτροπίας, γίνεται Αγαμέμνονας κι ερεθίζει τον Αχιλλέα. Το ίδιο συμβαίνει με τον Αντίνοο και τους υπόλοιπους μνηστήρες. Η Αθηνά κάποτε δεν επέτρεψε στον Αχιλλέα να σκοτώσει τον Αγαμέμνονα, γιατί, όπως διαπιστώνει πλέον ο αναγνώστης, τίποτε δε θα είχε εξελιχθεί. Ο Αγαμέμνονας δεν είχε ολοκληρωμένη γνώση και δε θα κέρδιζε τίποτε η ανθρωπότητα. Μετά την εμφάνιση του Χριστού απέκτησε αυτήν τη γνώση, αλλά η ευφυΐα του Χριστού έδωσε σ αυτόν διπλή υπόσταση, ώστε να χειρίζεται την κοσμοκρατορία με τρόπο απόλυτο. Αυτό έγινε με τον ιδανικότερο τρόπο και άμεση συνέπεια ήταν ο θάνατός του.

Ό,τι δεν έκανε ο Αχιλλέας με τη δύναμή του το έκανε ο Οδυσσέας με την πονηριά του. Ο Οίκος του Οδυσσέως = 90 = Θάνατος των μνηστήρων.  Οι μνηστήρες θανατώθηκαν κι ο οίκος έγινε  οίκος της αμαρτίας, όπου οι στύλοι της Ιθάκης είναι νεκροί. Στύλοι της Ιθάκης = 81 = Χριστιανισμός = Οίκος της αμαρτίας = Τόξον του Οδυσσέως = Συνέλευση των Αχαιών = Νησί της Κίρκης. Ο Οδυσσέας, όταν πρέπει να εξοντώσει τους μνηστήρες, κάνει το εξής ευφυές: δε διεκδικεί για τον εαυτό του τίποτε..  τους εντάσσει σε συνθήκες Ιλιάδας και καλεί συνέλευση. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα κινδυνεύουν από τον Αχιλλέα, που είναι ευερέθιστος στην κλοπή. Συνέλευσις των Αχαιών = 92 = Κλαυθμός των μνηστήρων = Οίκος του Εσταυρωμένου = Νησί των Σειρήνων.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε, για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης, ποιες είναι οι δυνατότητες του Οδυσσέα και πώς προστατεύεται το Σχέδιο στο σύνολό του. Εφόσον όμως τίποτε απ αυτά δεν περιγράφεται στα Έπη, εμείς πρέπει να δούμε με βάση αυτά σε ποιο σημείο βρισκόμαστε. Σύμφωνα με τα παραπάνω ο Αχιλλέας μπορεί να εξοντώσει τους μνηστήρες, αλλά εμάς μας ενδιαφέρουν αυτά, που περιγράφουν τα Έπη. Αφού αυτά λένε ότι ο Κύριος μόνος του εξόντωσε τους μνηστήρες του, εμείς θα πρέπει να δούμε πώς συνέβη αυτό. Όταν επιστρέψει ο Οδυσσέας θα πρέπει να τους εξοντώσει ή να κάνει κάτι διαφορετικό; Είναι δυνατό να σκοτώσει κάποιος ένα νεκρό; Ο Οδυσσέας έχει σκοτώσει τους μνηστήρες, από τότε που καθιερώθηκε ο χριστιανισμός. Οι άνθρωποι απλά δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει κι οι νεκροί φαίνονται σαν ζωντανοί μέσα στον κόσμο των νεκρών.

Αυτό που συνέβη είναι ότι ο Χριστός μετά τη Σταύρωσή Του, αποκάλυψε την ταυτότητά Του. Την ταυτότητά Του αναγνώρισαν πρώτοι αυτοί, οι οποίοι ήταν δυνατό να τον βοηθήσουν στην αποστολή Του, που ήταν η παντοκρατορία. Αυτοί ήταν οι πιστοί Του δούλοι κι ο Υιός Του. Μέσα στα Έπη ο Οδυσσέας εμφανίζεται την οριακή στιγμή φοβισμένος και το φόβο που νιώθει, τον συγκρίνει με την κατάσταση που βίωσε μέσα στο σπήλαιο του Κύκλωπα. Αυτή η ταύτιση δεν είναι τυχαία και δεν αφορά μόνον τα συναισθήματα, αλλά είναι γενική ταύτιση. Αυτό που περιγράψαμε ότι συνέβη μέσα στο σπήλαιο είναι, από άλλη οπτική γωνία αυτό, που συνέβη μέσα στον οίκο Του. Ο Χριστός από τη στιγμή που δίνει δικαιώματα και σταυρώνεται, αρχίζει κι εξοντώνει τους μνηστήρες. Ο πρώτος που εξοντώνεται είναι ο Αντίνοος κι αυτό συμβαίνει, όταν σε πρώτη φάση αναγνωρίζεται ο χριστιανισμός από τον Κωνσταντίνο. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δεν υπάρχει ζωή ανάμεσα στους δούλους της εκκλησίας. Δεύτερος στόχος είναι ο Ευρύμαχος, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε τέλεια ανεπτυγμένα τα χαρακτηριστικά του. Πεθαίνει οριστικά το 800 μ.Χ. και μαζί μ αυτόν  το σύνολο των μνηστήρων. Μέσα στο χριστιανικό κόσμο δεν υπάρχει πια ούτε ένας ζωντανός, που να φέρει εξουσία.

Αυτό όμως που συνέβη κι αποτελεί το μυστήριο, είναι ότι ο Χριστός εξόντωσε όλους τους μνηστήρες, αλλά κι ο Ίδιος είναι νεκρός. Κληρονόμος υπάρχει, όπως υπάρχει και κληρονομιά, αλλά δεν υπάρχει Λύτρωση. Δίνοντας πνευματικά δικαιώματα, ορίζει ξανά κληρονόμους, οι οποίοι χωρίς τη λυτρωτική γνώση ταυτίζονται με τον Αντίνοο. Με τη θανάτωση των μνηστήρων κλείνει ένας μεγάλος κύκλος, όπου η νίκη του Χριστού είναι η νίκη του Κυρίου. Απ εκείνο το σημείο κι έπειτα αρχίζει μία νέα σειρά αναστάσεων νεκρών, απόλυτα ελεγχόμενη, εφόσον ο Κύριος είναι ο φονιάς αυτών, που εμφανίζονται. Από τη στιγμή δηλαδή που ο χριστιανισμός δεν ανατρέπεται και για να επιβληθεί έπρεπε να εξοντωθεί ο Ευρύμαχος, είναι αδύνατο ν απειληθεί απ αυτόν σε περίπτωση που τον αναστήσει ο Κύριος επειδή χρειάζεται την ακούσια βοήθεια του για το σχέδιο. Ο Ευρύμαχος δεν κατάφερε να διεκδικήσει την Πηνελόπη, όταν ήταν ζωντανός κι αμφισβητούσε τον κληρονόμο. Είναι αδύνατο να το καταφέρει νεκρός και κάτω από την εξουσία του Κυρίου. Αυτό που συνέβη ήταν να επαναληφθεί η ιστορία και να εξελιχτεί το Σχέδιο μ απόλυτη ασφάλεια.

Από το Μεσαίωνα του Αντίνοου φτάσαμε στη σύγχρονη εποχή συνύπαρξης του συνόλου των μνηστήρων, οι οποίοι όμως είναι νεκροί. Ο Ευρύμαχος είναι νεκρός, γιατί ο ζωντανός έχει βούληση, άρα δυνατότητα επιλογής. Ο Ευρύμαχος, που βλέπουμε σήμερα, δε γεννήθηκε από τους Έλληνες των ελληνιστικών βασιλείων, αλλά από το σύστημα κι αυτό τον κάνει ελεγχόμενο. Είναι ένας Ευρύμαχος τεράστιος σε μέγεθος, αλλά σκιά του εαυτού του σ ό,τι αφορά την ισχύ. Τα πτώματα των μνηστήρων βρίσκονται μέσα στον οίκο κι ο Οδυσσέας περιμένει την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστεί. Έξω από τον οίκο, από την πλευρά της Ιθάκης, κανένας δε γνωρίζει τι συμβαίνει. Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να δούμε πώς επιτεύχθηκε τη θανάτωση των μνηστήρων και ταυτόχρονα πώς είναι δυνατό να τελειώσει οριστικά το Μυστικό Σχέδιο.

Ο αναγνώστης ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάει ότι στόχος είναι το ποίμνιο κι ο Κύριος αγωνίζεται πάντα για τη Λύτρωσή του. Αυτό το αναφέρουμε, γιατί είναι αδύνατο σ  άλλη περίπτωση να γίνει αντιληπτή η αποστολή του Χριστού. Πριν από την εμφάνιση του Χριστού, οι άνθρωποι είχαν αναπτύξει τις γνώσεις τους κι ανάλογα με την κάθε γνώση συνέθεταν ποίμνιο με συγκεκριμένα λειτουργικά χαρακτηριστικά. Τα δύο κύρια ποίμνια είναι αυτά, που έχουμε αναφέρει κι είναι των προβάτων και των βοδιών. Ο Χριστός γνώριζε ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορούσε να εντάξει σ αυτά τα δύο ποίμνια το σύνολο των ανθρώπων. Ενεργώντας μεγαλοφυώς δομεί ένα σύστημα, που συνεχώς επεκτείνεται. Αυτό το σύστημα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει Λύτρωση, είναι δεδομένο πως θα ελέγχει και τους φορείς των εξουσιών των ποιμνίων.

Το πρόβλημα παρουσιάζεται σ  αυτό το σημείο. Ο Χριστός είναι Παντοκράτορας, συνεπώς ποιμένας του συνόλου των ποιμνίων. Η απουσία του όμως δημιουργεί πρόβλημα, γιατί τα ποίμνια δε λυτρώνονται..  παραμένουν σ αυτήν την κατάσταση κι απαιτούν διαφορετικούς ποιμένες. Ο Χριστός ως Κύριος ορίζει δούλους ποιμένες,  που έχουν σαφείς εντολές. Ο οίκος του Οδυσσέα θα λειτουργούσε τέλεια, αν αυτός ήταν παρών κι οι δούλοι εκτελούσαν πιστά τις εντολές του. Αυτό όμως δε συμβαίνει και παρουσιάζεται πρόβλημα. Ενώ υπάρχουν σαφείς εντολές, κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του και παρουσιάζεται το πρόβλημα. Είναι αδύνατο να επιβιώσουν οι μνηστήρες στον οίκο, αν κάποιος από τους δούλους δεν τους ευνοήσει. Οι μνηστήρες, ως οντότητες, είναι δεδομένο πως υπάρχουν από τη στιγμή που τα ποίμνια υπήρξαν ανεξάρτητα κι είχαν ανεπτυγμένα στο εσωτερικό τους συστήματα εξουσίας. Από τη στιγμή που το σύνολο των χριστιανών δέχεται ως ποιμένα το Χριστό, κάποιος πρέπει να βοηθά τους μνηστήρες, οι οποίοι διεκδικούν το ρόλο Του. Τους πόρνους, είτε της ελληνικής γνώσης είτε της ιουδαϊκής, κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει, ώστε ν ασκούν εξουσία. Αυτός δεν είναι τυχαίος, γιατί σ αυτήν την περίπτωση πρέπει  να έχει δικαιώματα.

Ο Χριστός πριν φύγει έδωσε δικαιώματα στον Πέτρο κι εντολές να ποιμάνει τα πρόβατα. Απ αυτό το σημείο ξεκινά η αναζήτηση. Τα πρόβατα είναι η βάση της ιουδαϊκής κοινωνίας και κατ επέκταση της χριστιανικής. Τα πρόβατα έχουν ελάχιστη γνώση κι είναι εύκολο να παγιδευτούν. Ο Πέτρος και η εκκλησία αγνόησαν το Χριστό και τις εντολές Του κι άσκησαν εξουσία. Επειδή όμως ήταν δούλοι του Παντοκράτορα, σ ελάχιστο χρονικό διάστημα άρχισαν να έρχονται σε σύγκρουση μ αυτούς που έλεγχαν το ποίμνιο των βοδιών, και άρα τους πόρνους της ελληνικής γνώσης. Όλους αυτούς τους έκαναν συνένοχους και μοιράστηκαν την εξουσία. Σε πρώτη φάση δηλαδή μπαίνει στον οίκο ο Αντίνοος και σε δεύτερη ο Ευρύμαχος. Εμείς αναζητούμε το βοσκό που βοηθά τους μνηστήρες να επιβιώνουν μέσα στον οίκο. Δεν είναι δυνατό να επιβιώσουν οι μνηστήρες χωρίς τροφή.. άρα  χωρίς να υπάρχουν άνθρωποι που διαρκώς θ ανανεώνουν τα κύτταρά τους. Αυτός ο βοσκός δεν είναι άλλος από τον ηλίθιο Μελάνθιο. Μελάνθιος = 47 = Απόστολοι.

Ο αναγνώστης σ αυτό το σημείο θ αναρωτηθεί για το πώς είναι δυνατόν ο Χριστός να δίνει δικαιώματα μόνο σε ποιμένα προβάτων, αν τα ποίμνια είναι τόσο διαφορετικά. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο Χριστός ήταν Κύριος κι ως τέτοιος διέθετε το σύνολο της γνώσης. Ο χριστιανισμός εξιουδαΐζει τους ανθρώπους, επομένως ο δούλος, που παίρνει τα δικαιώματα, ελέγχει τα πρόβατα. Το σύνολο των υπολοίπων ποιμνίων, που απαιτούν γνώση, το ελέγχει ο Κύριος μέσω δούλων, οι οποίοι δεν είναι ορατοί.

Αυτό το καταφέρνει ως εξής: ο Χριστός ήταν Υιός του Θεού και Του παραδόθηκε από τον Πατέρα Του το σύνολο της γνώσης. Ο τρόπος με τον οποίο έδρασε, λόγω αποστολής, δημιουργεί ορισμένα φαινόμενα, που απαιτούν ανάλυση. Ο Χριστός παίρνει πολλούς ρόλους και ο καθένας απ αυτούς απαιτεί μέρος της γνώσης. Ο κάθε ρόλος υποτάσσεται απόλυτα στο Χριστό, αφού Αυτός έχει απόλυτη εξουσία πάνω του, γιατί κάθε στιγμή μπορεί να τον καταργήσει. Ο Χριστός λέει το εξής: (Ιωάν. 13.16) "αμήν αμήν λέγω υμίν, ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού, ουδέ απόστολος μείζων του πέμψαντος αυτόν." (Αλήθεια, αλήθεια σάς λέγω, δέν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τόν κύριόν του, ούτε απόστολος μεγαλύτερος από εκείνον πού τόν έστειλε.). Ο Χριστός εκτελεί αποστολή που ανέλαβε από τον Πατέρα Του κι οριακά ταυτίζεται μ  Αυτόν. Για όσο διάστημα υφίσταται η αποστολή, ο Χριστός λειτουργεί ως δούλος κι Απόστολος αυτού, που Τον έστειλε κι οριακά ταυτίζεται με τον Πατέρα. Ο Ίδιος δημιουργεί ρόλους που εξουσιάζει ως Κύριος. Ο Οδυσσέας αντιπροσωπεύει το σύνολο της γνώσης κι εξαιτίας της απουσίας του αφήνει δούλους. Δούλος του Οδυσσέα είναι και η έννοια του “Κυρίου”, εφόσον αυτός την παρέδωσε στους ανθρώπους.

Όταν εξετάσαμε τα ποίμνια είδαμε ότι, σ ό,τι αφορά το ποίμνιο της Ανατολής, το δύσκολο είναι να ελεγχθούν οι χοίροι. Τους χοίρους, που ταυτίζονται με τους εθνικούς, τους ελέγχει μόνον κάποιος που διαθέτει τον άκρατο οίνο. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Κύριο. Κύριος = Συναγωγή = Εκκλησία  = Εύμαιος = 35. Ο Χριστός αφήνοντας γνώση ανερμήνευτη, γεννά τον Εύμαιο. Ο Εύμαιος δεν είναι δούλος ταπεινής καταγωγής. Ο Εύμαιος είναι παιδί βασιλικής οικογένειας κι υπηρετεί τον Οδυσσέα, γιατί έπεσε θύμα των Φοινίκων. Τον Εύμαιο μετέφεραν οι Ιουδαίοι μαθητές του Χριστού, άρα ο Ίδιος από την Ασία στην Ευρώπη. Η Ευρώπη δε γνώριζε την έννοια του “Κυρίου”, που έχει σχέση με την ασιατική θεοκρατία. Φοίνικες = 46 = Ιουδαίοι = Οδυσσεύς. Πατέρας του Εύμαιου ήταν ο τρομερός Κτήσιος, ο οποίος βασίλευε σε δύο πολιτείες, που μοιράζονταν τη χώρα. Συρία = 29 = Γνώση. Κτήσιος = Ιησούς =  Εθνικός = 42 = Χοίρος = Φοίνικας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Χριστός αντιπροσώπευε τη γνώση των Ιουδαίων. Γεννήθηκε ως Ιησούς κι υπήρξε ο Κτήσιος. Αυτός γέννησε με τη διδασκαλία Του την έννοια του “Κυρίου”. Μέσω των δικαιωμάτων παραδίδει σ Ιουδαίους τον Υιό Του και ξεκινά το ταξίδι του Εύμαιου για την Ευρώπη. Η γυναίκα, που παγίδευσε τον Εύμαιο, ήταν το ιουδαϊκό σύστημα, το οποίο μεταφέρθηκε από τους Αποστόλους κι εξοντώθηκε από την παιδεία, που το συντηρεί. Η γυναίκα αυτή είναι η Άρτεμις. Τον Εύμαιο στη συνέχεια αγόρασε ο Λαέρτης, που είναι η μορφή του νεκρού Εμμανουήλ. Αυτός είναι ο χοιροβοσκός του Οδυσσέα, κάτω από την εξουσία του οποίου βρίσκονταν δώδεκα χοιροστάσια με πενήντα γουρούνες το καθένα. Ο Οδυσσέας κινδύνεψε έξω από το μαντρί, γιατί πάντα Σκύλοι = Δούλοι = 29, φυλούν τη γνώση των χοίρων.

Το άλλο σημαντικό ποίμνιο, που είναι αυτό των βοδιών, αναλαμβάνει ο πιστός δούλος Φιλοίτιος. Ο Φιλοίτιος σ αντίθεση με τον Εύμαιο μπήκε στην υπηρεσία του Οδυσσέα από τον ίδιο τον Οδυσσέα. Είναι άνθρωπος γλυκός κι ευγενικός αν και πανίσχυρος. Ο δούλος αυτός σιχαίνεται τους μνηστήρες και το μόνο, που τον κρατά στον οίκο, είναι η άπειρη αγάπη του προς τον Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας όταν επιστρέφει στην Ιθάκη, δεν τον αναζητά αμέσως, γιατί κινδυνεύει το Μυστικό Του Σχέδιο. Ο κίνδυνος προέρχεται από την ιδιομορφία της γνώσης του Φιλοίτιου που τού επιτρέπει ν αναγνωρίζει τον Οδυσσέα σ οποιαδήποτε μορφή κι αυτό στρέφει το δούλο ενάντια στους μνηστήρες. Είναι αδύνατον όμως αυτό να επιτραπεί, όταν το ποίμνιο των βοδιών είναι ανίσχυρο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν πραγματοποιείται η συνάντησή τους ο Φιλοίτιος  αναφέρεται στην αφύσικη ανάπτυξη του ποιμνίου των βοδιών. Ο Φιλοίτιος, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι η δύναμη, που δεν επιτρέπει στα βόδια να ξεφύγουν από το ποίμνιο. Είναι η γνώση των Ομηρικών Επών που δίνεται στους ανθρώπους, οι οποίοι αμφισβητούν τον ιουδαϊσμό. Φιλοίτιος = 54 = Ομηρικά Έπη. Ο αριθμός 54 σ αυτήν την περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο των εννοιών που περιλαμβάνει αλλά μόνον ό,τι συνδέεται με το ποίμνιο των βοδιών.

Τα παραπάνω σημαίνουν πρακτικά ότι ο Χριστός απέφυγε οποιαδήποτε επαφή με τα Έπη, όταν εμφανίστηκε στη Γη. Αν στοιχειωδώς αναφερόταν σ αυτά, θα κινδύνευε ν αποκαλυφθεί. Το χριστιανικό σύστημα, που ακολούθησε, γνώριζε την αξία των Επών, όπως κι ο Χριστός. Ο Χριστός αναφέρθηκε στους Έλληνες, οπότε πήρε στη δούλεψή του το Φιλοίτιο. Πάντα το σύστημα ελέγχει τον ελληνικό κόσμο μέσω των Επών. Η εξόντωση των μνηστήρων έγινε δυνατή, μόνο με τη βοήθεια των δύο αυτών δούλων, οι οποίοι ελέγχουν το μέρος του ποιμνίου, που διαθέτει γνώση. Τα πρόβατα, όπως αναφέραμε, δεν έχουν γνώση κι ο έλεγχός τους είναι δυνατός, μόνο με τον έλεγχο των χοίρων. Σ αυτό το σημείο πρέπει να δούμε και την αποστολή του Μελάνθιου. Ο Μελάνθιος είναι ένας πανάθλιος δούλος, που προκαλεί συνεχώς τον Οδυσσέα. Ελέγχει τη βάση του ποιμνίου λόγω ιουδαϊσμού, αλλά σ ό,τι αφορά τη γνώση στηρίζεται στους μνηστήρες.

Αν ένας άνθρωπος έχει γνώση χοίρου, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ως χοίρος δεν ξεφεύγει από την αγέλη, γιατί υπάρχει ο Εύμαιος. Επειδή όμως ο χοίρος ασκεί εξουσία, που έχει σχέση με την Ανατολική κοσμοθεωρία, κάθε φορά που ο Αντίνοος έχει ανάγκη τροφής τον θυσιάζει και τον καταναλώνει. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ταύρους. Ο άνθρωπος, που έχει την ελληνική γνώση, ελέγχεται από το Φιλοίτιο, αλλά πέφτει θύμα του Ευρύμαχου. Οι δούλοι και ποιμένες του Οδυσσέα έχουν απλά την εξουσία να μην ξεφεύγει κανένας από το ποίμνιο. Ο άθλιος Μελάνθιος δεν ελέγχει αυτά τα ποίμνια και γι αυτό το λόγο ανέχεται τους άλλους ποιμένες, που τους μισεί.

Το ερώτημα, που προκύπτει τώρα, είναι γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί καθηλώνεται ο άνθρωπος μέσα στα ποίμνια και πού στοχεύει αυτή η θυσία; Αυτό, όπως αναφέραμε κι αλλού, οφείλεται στην απερισκεψία των συντρόφων του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας ήταν δυνατό να γυρίσει στον οίκο του ζωντανός, μόνον αν δεν πειράξει τα ποίμνια του Ηλίου. Από τη στιγμή που εξαιτίας του αυτά καταστρέφονται, ο Ήλιος θυμώνει και κόβει την πορεία της επιστροφής τού Οδυσσέα. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξευμενισμού του Ηλίου, είτε μέσω μετάνοιας είτε μέσω θυσίας. Για να ξεπεράσει ο Ήλιος το θυμό του, θα πρέπει ν αποζημιωθεί, κι εκεί βρίσκεται το μυστικό της πορείας τού Οδυσσέα. Ο Χριστός με τη γνώση Του έγινε η αιτία του θανάτου των Ελλήνων κι αυτό προκαλεί την οργή. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, είναι υποχρεωμένος να τους ξαναγεννήσει. Αυτό είναι τρομερά δύσκολο κι απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια γιατί την εξουσία τού συστήματος την έχουν άνθρωποι, που μισούν τους Έλληνες.

Ο Οδυσσέας έχοντας αυτήν την αποστολή, θα πρέπει να παρακάμψει ένα μεγάλο αριθμό προβλημάτων, που φαίνονται κατ  αρχήν ανυπέρβλητα. Για να γίνει αντιληπτή η φύση των προβλημάτων, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τα δεδομένα. Από τη στιγμή του αμαρτήματος, όταν ο άνθρωπος πήρε γνώση για το Θεό, ακολούθησε το δρόμο της θυσίας. Δύο γνώσεις διαφορετικές μεταξύ τους δόθηκαν στους ανθρώπους, ώστε μέσω αυτών να υπάρχει δυνατότητα Θέωσης. Η γνώση των Επών γεννά τα βόδια και η γνώση των Εντολών τα πρόβατα. Αυτά τα δύο ποίμνια είναι δημιουργήματα του τρομερού Ηλίου κι είναι τα μόνα επιθυμητά από το Θεό, γιατί είναι δυνατό να λυτρωθούν. Ο Υιός Του μπορεί είτε ως ταύρος είτε ως κριός, να τα οδηγήσει στη Θέωση.

Πριν από την εμφάνιση του Χριστού, αυτά τα ποίμνια υπάρχουν στον κόσμο ανεξάρτητα και προστατεύονται. Μετά απ  αυτήν την εμφάνιση όμως, ο χαλαρός κι ανεξάρτητος χώρος εντάσσεται σε μία δομή, που καταστρέφει το ένα ποίμνιο, παίρνει τα δικαιώματα πάνω στη γνώση και δεν επιτρέπει την επανεμφάνισή του. Ο Οδυσσέας, που είναι υπεύθυνος της σφαγής, θα πρέπει να δράσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να ξαναδημιουργηθεί το κατεστραμμένο ποίμνιο. Έχοντας την απόλυτη γνώση παίρνει τη θέση του Ηλίου και με εφόδιο το ποίμνιο των προβάτων, ξεκινά την αποστολή να γεννήσει ξανά τους ταύρους. Ο Οδυσσέας όμως είναι απών, όπως ο Χριστός κι αυτό δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα. Θα πρέπει  να δημιουργήσει μία δυναμική που από μόνη  της και χωρίς εξωτερική παρέμβαση να υπηρετεί το Σχέδιο.

Απ αυτήν την ανάγκη υπάρχει και η διαφορά μεταξύ των ποιμνίων του Ηλίου και του Οδυσσέα. Ο Ήλιος έχει μόνον πρόβατα και βόδια. Ο Οδυσσέας έχει τα ίδια κι επιπλέον τους χοίρους και τα ερίφια. Αυτά τα ποίμνια είναι άκρως απαραίτητα να υπάρχουν,  γιατί, όπως είδαμε κι αλλού, όταν αναμειγνύονται με τα πρόβατα, προκαλούν ορισμένα φαινόμενα. Μετά το 800 μ.Χ. έχει ολοκληρωθεί στον κόσμο η σφαγή των βοδιών κι ο Κύριος ξεκινά μία πορεία.. στόχος της είναι να ξαναδημιουργηθούν οι συνθήκες τις οποίες νίκησε, μέχρι να γίνει Κύριος κυρίων. Το μόνο ποίμνιο, που έχει στη διάθεσή του, είναι αυτό των προβάτων, λόγω του εξιουδαϊσμού. Στη διάθεσή Του είναι επίσης οι δούλοι, οι οποίοι μπορούν με τις γνώσεις τους να ελέγχουν άλλου είδους ποίμνια, που όμως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν. Ο Οδυσσέας με μεγαλοφυία και μ εκπληκτική μεθοδικότητα δημιουργεί το ποίμνιο, του οποίου η απουσία προκαλεί την οργή του Ηλίου. Ελέγχει το χώρο, από το νησί της Κίρκης μέχρι το νησί της Ιθάκης, όπου διαδραματίζεται το σύνολο των συμβάντων.

Ο Λόγος του Χριστού είναι διατυπωμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να υπάρχει προσωπική σχέση μεταξύ αυτού και του ανθρώπου στο σύνολο των επιπέδων. Ο Χριστός πιάνει από το χέρι τον κάθε άνθρωπο, ως άτομο, αλλά και  την ανθρωπότητα στο σύνολό της την οποία οδηγεί σ έναν κόσμο εξαιρετικά  επικίνδυνο. Σ αυτόν τον κόσμο υπάρχει θάλασσα και το πλοίο του Χριστού είναι το μόνο, που μπορεί ν αντέξει. Ο Χριστός απευθύνεται σ Ιουδαίους, δηλαδή, σε πρόβατα. Το πρόβατο μόνον ακολουθεί τον ποιμένα με τον επιθυμητό τρόπο.

Θα εξετάσουμε τα συμβαίνοντα από το 800  μ.Χ. και μετά, όταν Παντοκράτορας κι ελπίδα των χριστιανών είναι αποκλειστικά και μόνον ο Χριστός. Μέχρι εκείνη την εποχή υπήρχε πολυσύνθετη δραστηριότητα και η σφαγή των  βοδιών δεν είχε σταματήσει. Ο Χριστός παίρνει τα πρόβατα και αρχίζει να προσφέρει σ αυτά γνώση. Η γνώση αυτή αποκτάται στην πορεία και δεν είναι κοινή για όλους. Το ποίμνιο των προβάτων υπάρχει και γύρω απ αυτό υπάρχουν οι λύκοι οι άρπαγες. Χοίροι δεν υπάρχουν, γιατί εξαιτίας της γνώσης του Χριστού ελέγχονται και τα πρόβατα και οι λύκοι χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Το πρόβλημα είναι ότι τα πρόβατα θα πρέπει να κατευθύνονται. Ποιοι κατευθύνουν τα πρόβατα; Όλοι όσοι δεν ξεφεύγουν από τον ιουδαϊσμό και αποκτούν γνώση, γίνονται τα μισητά ερίφια. Τα ερίφια παίρνουν το ρόλο του κριού και παγιδεύουν τα πρόβατα, αφού τα κατευθύνουν προς τους λύκους. Ερίφιον = 44 = Ποιμένας = Δικέρατος = Όλεθρος = Ποντίφιξ. Ερίφια = 35 = Οδηγοί =  Εκκλησία = Συναγωγή, ενώ, Έριφος = 40 = Πόρνος.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι μέσα στο ποίμνιο δημιουργείται μία ειδική τάξη, που λόγω γνώσης κατευθύνει το ποίμνιο. Ο Ποντίφικας του μεσαίωνα είναι επικεφαλής αυτής της τάξης, και παίρνει την ισχύ του ποιμένα, που είναι ο ζωντανός Θεός. Το σύνολο όλων αυτών είναι η ίδια η εκκλησία. Όλοι αυτοί έχουν λειτουργικά χαρακτηριστικά πόρνων κι εκμεταλλεύονται το ποίμνιο και την άγνοιά του. Οι χοίροι είναι απαραίτητοι, μόνον όταν το ποίμνιο των προβάτων επηρεάζεται από το ποίμνιο των βοδιών και τείνει ν αλλάξει τη φύση του. Αυτό που έχει σημασία εδώ, είναι ότι για το διάστημα κατά το οποίο η εκκλησία διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο στη γνώση, δηλαδή μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, υπάρχουν στον κόσμο μόνον πρόβατα κι ερίφια. Το διάστημα δηλαδή, κατά το οποίο Παντοκράτορας είναι ο Χριστός και η γνώση ελεγχόμενη, ο Μελάνθιος εξουσιάζει το ποίμνιο και βοηθά τον Αντίνοο. Αυτό το ποίμνιο έχει μηδενικές πιθανότητες για Θέωση, αλλά είναι απαραίτητο να υπάρξει ως βάση για τη δημιουργία του μελλοντικού διπλού ποιμνίου.

Στόχος του Χριστού κατά πρώτο λόγο σ αυτό το σημείο είναι να μπουν στο ποίμνιο των προβάτων, όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι και να υπάρχει οργανωμένη παραγωγή εριφίων. Από τη στιγμή που το σύνολο του Δυτικού κόσμου εκχριστιανίζεται, ο πρώτος στόχος επιτυγχάνεται και το ενδιαφέρον στρέφεται στο δεύτερο στόχο, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει το σύστημα σε σφάλμα. Το σφάλμα είναι δυνατό να διαπραχθεί, σε περίπτωση που η παραγωγή εριφίων είναι μεγαλύτερη από τις δυνατότητες απορρόφησης που έχει το σύστημα. Όταν αυτοί που έχουν γνώση, έστω κι εξιουδαϊσμένοι, είναι υπεράριθμοι, δημιουργείται πρόβλημα. Η Γαλλική Επανάσταση σ αυτήν την περίπτωση είναι οριακή στιγμή. Αυτό που συνέβη τότε, ήταν να γίνει η επανάσταση και το σύστημα να χάσει προς στιγμή τον έλεγχο. Από το νησί της Κίρκης άρχισαν να φεύγουν άνθρωποι μαζικά, έχοντας ως στόχο να πλησιάσουν την Αιολία. Για να μπορέσουν όλοι αυτοί να ταξιδεύσουν, χρησιμοποίησαν ελληνική γνώση και δημιούργησαν συνθήκες όμοιες μ αυτές,  που προϋπήρξαν επί βυζαντινής εποχής. Αμφισβήτησαν τους δούλους, επομένως απείλησαν τους Λαιστρυγόνες. Η ήττα τους ήταν θέμα χρόνου, από τη στιγμή που το σύστημα διέθετε την εμπειρία. Ήταν η πρώτη φορά μετά το 800 μ.Χ. που εμφανίστηκαν ταύροι στη Γη.

Ο τελικός έλεγχος όμως υπήρξε δυνατός κι αυτό σημαίνει πως η εκκλησία συνδέθηκε με το σύστημα παιδείας μετά την επανάσταση. Η σύνδεσή της αυτή είχε ως στόχο τον έλεγχο των ανθρώπων της γνώσης, αφού μέσω της δυνατότητας κατεύθυνσής τους τούς οδηγούσε σ ελεγχόμενο απ αυτή χώρο. Από τη στιγμή δηλαδή που συνδέεται το σύστημα παιδείας με την εκκλησία, παύουν οι μορφωμένοι ν απειλούν τους  Λαιστρυγόνες κι ακολουθούν την πορεία του Οδυσσέα. Η διαφορά με τους συντρόφους του Οδυσσέα είναι ότι, ακόμα κι αν ακολουθούν την ίδια πορεία, δε βρίσκονται στο πλοίο του Οδυσσέα, επομένως δεν υπακούουν σ  εντολές του. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η κοσμοκρατορία βρίσκεται στον οίκο του Οδυσσέα, συνεπώς οι κάτοχοι της φιλοσοφίας πρέπει να μπουν μέσα σ αυτόν για το καλό των ανθρώπων.

Όταν γεννήθηκαν οι Έλληνες έπρεπε ή να γκρεμίσουν το σύστημα απορρίπτοντας το  χριστιανισμό ή να ολοκληρώσουν την πορεία τους μέχρι τον οίκο του Οδυσσέα, χωρίς ν αλλάξουν χαρακτηριστικά. Έτσι οι Έλληνες έγιναν εκλεκτοί, λόγω του μικρού αριθμού τους κι αυτό ήταν ο θάνατός τους. Φεύγοντας από το νησί της Κίρκης, έφτασαν έξω από το νησί των Σειρήνων και παγιδεύτηκαν. Η παγίδευση έγινε δυνατή, γιατί δεν αποφάσισαν εξαρχής ποιον δρόμο θ ακολουθήσουν, αφού η εκκλησία είχε τον έλεγχο της γνώσης. Για να περάσει κάποιος με ασφάλεια αυτό το νησί, θα πρέπει να επιλέξει αν θ ακούσει την ωδή των Σειρήνων και θα παραμείνει Έλληνας, βγαίνοντας από το περιβάλλον της Οδύσσειας ή θα κλείσει τ  αυτιά του και θ ακούσει το Χριστό, φερόμενος ως Ιουδαίος, έχοντας όμως γνώση. Οι περισσότεροι, που γεννήθηκαν τότε, παγιδεύτηκαν και δέχτηκαν τον ιουδαϊσμό, που γεννά εκλεκτούς, οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση στηρίζονται στην ελληνική  γνώση. Τότε μπήκε στον οίκο ο Ευρύμαχος και κατασπάραξε τους ανθρώπους της ελληνικής γνώσης. Όσοι δεν παγιδεύτηκαν από τις Σειρήνες αποτέλεσαν τους ταύρους, που γεννήθηκαν από την ωδή των Σειρήνων και ταυτόχρονα τη συντηρούν. Όλοι αυτοί νίκησαν την ιουδαϊκή νοοτροπία σε προσωπικό επίπεδο, αλλά όχι τον ιουδαϊσμό. Ο ιουδαϊσμός δε νικιέται, γιατί όλους αυτούς τους παγιδεύει μέσω των Επών. Ωδή των Σειρήνων = 80 = Βασιλεία των Ουρανών = Βασιλεύς των Ελλήνων. Η ύπαρξή τους όμως κάνει αδύνατο τον έλεγχο μέσω των παλιών πρακτικών. Αυτό συμβαίνει, γιατί, όταν ο κόσμος είναι στο σύνολό του ένα ομοιογενές ποίμνιο προβάτων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος τα πρόβατα να γίνουν ταύροι, αντλώντας γνώση.

Ο νέος σχεδιασμός ήταν τέλειος κι ανάλογος με την ευφυΐα του Οδυσσέα. Το σύστημα βλέποντας ότι κινδυνεύει από τους ταύρους, επιστράτευσε τον εθνικισμό. Άρχισε να παράγει χοίρους, μέσω της ιουδαϊκής φιλοσοφίας και σκύλους μέσω της ελληνικής. Στόχος του συστήματος ήταν, οι ταύροι να μη συνθέσουν αγέλη. Η αγέλη των ταύρων δεν ελέγχεται σε καμία περίπτωση, λόγω ισχύος. Μέσω του εθνικισμού το σύστημα καταφέρνει και διασπά τους ταύρους. Ενώ, για παράδειγμα, οι φιλόσοφοι αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα, διαχωρίζονται σε Γάλλους, Γερμανούς κλπ. Μ αυτόν τον τρόπο το τεράστιο ποίμνιο διασπάται κι ελέγχεται τέλεια.

Ο έλεγχος είναι γενικός, αλλά επιτυγχάνεται μόνο σ εθνικό επίπεδο. Αυτό γίνεται ως εξής: το κάθε έθνος γίνεται ένας τέλειος μικρόκοσμος, ο οποίος είναι απόλυτα όμοιος με το σύνολο του κόσμου. Σε κάθε έθνος υπάρχουν πρόβατα, ταύροι, χοίροι, λύκοι και σκύλοι. Μετά την εμφάνιση του Χριστού έγινε αυτό, που είχε προφητεύσει. Οι χοίροι πήραν τους μαργαρίτες κι οι σκύλοι το μύρο. Αυτό έχει ως συνέπεια την ανάπτυξη της απόλυτης ισχύος από μέρους τους. Οι χοίροι είναι αδύνατο να μη διασπάσουν ένα ποίμνιο προβάτων, όση κι αν είναι η γνώση του. Ενώ οι  σκύλοι είναι δυνατό να νικήσουν ένα μεμονωμένο ταύρο. Σ αυτό το σημείο οι ποιμένες έχουν ως αποστολή να μη μπορεί κανένας ν αλλάξει τη φύση του. Δεν πρέπει να υπάρξει το φαινόμενο της αυτομετάλλαξης. Δεν πρέπει οι χοίροι να γίνουν ταύροι, λόγω γνώσης.

Αυτό που συμβαίνει μέσα σε κάθε εθνική κοινωνία, είναι ότι το σύστημα κρατά το μεγάλο μέρος του πληθυσμού στο ποίμνιο των προβάτων. Οι χοίροι κι οι σκύλοι δεν επιτρέπουν στα πρόβατα να έρθουν σ επαφή με άλλα πρόβατα των άλλων ποιμνίων. Έτσι τα πρόβατα της Γαλλίας δεν έχουν επαφή μ αυτά της Ιταλίας. Οι χοίροι παραδίδουν εκ του πονηρού την εξουσία στα ερίφια, ώστε να οδηγούν τα πρόβατα στους λύκους κι έτσι να τα τρομάζουν. Το κάθε εθνικό ποίμνιο έχει ταύρους δικούς του. Το σύστημα καταφέρνει, ελέγχοντας τη γλώσσα, να ελαχιστοποιεί τους ταύρους. Επειδή οι ταύροι έχουν σχέση με την ελληνική παιδεία, μέσα στο εθνικό ποίμνιο δεν υπάρχει πιθανότητα τα πρόβατα  να γίνουν ταύροι, λόγω αδυναμίας συνεννόησης. Η απειλή σ αυτήν την περίπτωση είναι η επαφή μεταξύ των ταύρων, που ανήκουν σε διαφορετικά ποίμνια. Αυτό όμως ελέγχεται, γιατί οι σκύλοι είναι πανίσχυροι.

Όταν ένας Γάλλος φιλόσοφος μιλά για ειρήνη κι αγάπη προς τους τεχνητούς εχθρούς, που είναι οι Γερμανοί, το ποίμνιο συσπειρώνεται εναντίον του κι οι σκύλοι τον εξοντώνουν. Η μακροβιότητα του σχεδιασμού αυτού απειλείται, μόνον όταν τα ερίφια αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται μέσα στα ποίμνια,  χωρίς το σύστημα να μπορεί να τα συντηρήσει. Αυτό το πρόβλημα λύνεται με τους πολέμους. Τα ποίμνια πολεμούν μεταξύ τους και η φθορά τα επαναφέρει στ αρχικά δεδομένα του σχεδιασμού.

Το σύστημα πέτυχε ένα σχεδιασμό, που δεν απειλείται, ακόμα κι όταν υπάρχει το ποίμνιο των βοδιών, το οποίο δύσκολα ελέγχεται. Όπως αντιλαμβάνεται αναγνώστης, κίνδυνος υπάρχει μόνο στην περίπτωση, που ένα εθνικό ποίμνιο γίνει για κάποιο λόγο ποίμνιο βοδιών, οπότε δεν μπορεί να ελεγχθεί. Οι σκύλοι έχουν ισχύ μόνον απέναντι σε μεμονωμένους ταύρους κι όχι απέναντι σε πανίσχυρες αγέλες. Πώς όμως είναι δυνατό να δημιουργηθεί ένα τέτοιο ποίμνιο, από τη στιγμή που αυτοί, οι οποίοι έχουν την εξουσία, γνωρίζουν την επικινδυνότητά του; Τα πάντα ξεκινούν από τη δίψα για εξουσία, που χαρακτηρίζει τους εξιουδαϊσμένους δούλους. Η δίψα αυτή σε συνδυασμό με την άγνοιά τους δημιουργεί συνθήκες, όπου είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί το μεγάλο λάθος.

Από το 800 μ.Χ. ως τη Γαλλική Επανάσταση, το σύνολο του χριστιανικού κόσμου έχει τη μορφή ποιμνίου προβάτων, στο οποίο η άγνοια είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Χάρη όμως στην ευφυΐα του Χριστού και την εθνικιστική νοοτροπία που αναπτύσσουν οι Ιουδαίοι, ένα ελάχιστο μέρος του ποιμνίου διατηρεί ξεχωριστά χαρακτηριστικά, χωρίς να ξεφεύγει από το ποίμνιο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι, που έχουν ως μητρική γλώσσα την ελληνική. Δεν είναι Έλληνες, γιατί δεν έχουν γνώση. Είναι όμως απαραίτητοι για τη μελλοντική γέννηση των Ελλήνων. Αυτό έγινε κατορθωτό από την αναφορά του Χριστού περί Ελλήνων και από την υπερεκτίμηση που έχουν οι δούλοι στην ικανότητά τους να ελέγχουν τα ποίμνια. Οι δούλοι δε φοβούνται ποτέ γενικούς χαρακτηρισμούς, που ισοπεδώνουν τον άνθρωπο. Όταν άνθρωποι αναφέρονται γενικά ως Γερμανοί, Έλληνες ή ακόμα κι οικολόγοι, ζωόφιλοι, είναι εύκολη υπόθεση ο έλεγχός τους. Οποιαδήποτε ιδεολογία καλύπτει τον άνθρωπο, τον κάνει ελεγχόμενο.

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, το σύστημα κλονίστηκε σοβαρά και για να επιβιώσει ανέπτυξε τον εθνικισμό. Μέσα στο ποίμνιο των προβάτων σκόρπισε τους χοίρους. Το σφάλμα όμως διαπράχθηκε στο ελάχιστο χρονικό διάστημα, που τα πράγματα είχαν ξεφύγει από τον έλεγχό του. Αυτό έγινε όταν μετά την επανάσταση, άρχισαν να φεύγουν από το νησί της Κίρκης πλήθη ανθρώπων, τα οποία αναζητούσαν τη Λύτρωση μέσω της γνώσης. Το σφάλμα δεν έγινε στο νησί των Λαιστρυγόνων, όπου η κατάσταση είναι ελεγχόμενη, αλλά στο νησί των Σειρήνων. Οι Σειρήνες είναι ανίκητες κι αυτό το γνωρίζει ο Χριστός. Θα ήταν αδύνατο να περάσει σύντροφος του Οδυσσέα μπροστά απ αυτές, χωρίς να έχει βουλωμένα τ αυτιά του. Ο ίδιος ο Οδυσσέας δεν άντεξε στον πειρασμό, αφού, για να τα καταφέρει, ήταν δεμένος. Οι Σειρήνες λειτουργούν ως αντίποδας του Ορφέα, που είναι ο Εμμανουήλ. Όταν ένας άνθρωπος περνά απ  αυτές μόνο με την ωδή του Ορφέα, είναι δυνατό να τις αγνοήσει.

Όπως λειτουργούν τα στενά της θάλασσας, λειτουργούν κι οι δύο αυτές δυνάμεις. Η διαφορά τους βρίσκεται στη γνώση, που παράγει την ωδή. Οι Σειρήνες έχουν στα χέρια τους τον καρπό της ελληνικής γνώσης, που είναι η φιλοσοφία, ενώ ο Ορφέας τον καρπό της ιουδαϊκής, που είναι ο Λόγος του Θεού. Ο άνθρωπος αντιστέκεται σ αυτές, μόνον αν χρησιμοποιήσει κερί μέλισσας, για να κλείσει τ αυτιά του, έχοντας υπόψη του μόνον αυτά που λέει ο Κύριος, που είναι Κύριος των Ιουδαίων. Κερί της μέλισσας = 87 = Κύριος των Ιουδαίων = Κύριος του αμπελώνος = Έρως του Οδυσσέως. Ο Οδυσσέας οδηγούμενος από τον έρωτά του, αναπτύσσει γνώση, που παρασύρει τους συντρόφους, ώστε στον κατάλληλο χρόνο να τον παρασύρουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Ωδή των Σειρήνων = 80 = Βασιλεύς των Ελλήνων = Αθάνατοι άνθρωποι = Δένδρον της ζωής, ενώ, Ωδή του Ορφέως = 63 = Ιερός Λόγος = Αλήθεια του Θεού. Ο Χριστός, έχοντας συντρόφους Ιουδαίους, κατόρθωσε και πέρασε μπροστά από τις Σειρήνες.

Μετά την επανάσταση όμως ο Ίδιος δεν ήταν επικεφαλής κι οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ν αντισταθούν στις Σειρήνες. Οι άνθρωποι πήραν τη γνώση των Ελλήνων κι έγιναν ταύροι. Όταν το σύστημα ανέκτησε τον έλεγχο, έπαψαν να γεννιούνται ταύροι και μέσα στο ποίμνιο υπήρχαν ερίφια της ελληνικής γνώσης. Οι λίγοι ταύροι όμως, που γεννήθηκαν τότε, ήταν αρκετοί για να δημιουργήσουν πρόβλημα. Ο ιστορικός χώρος, που φιλοξένησε τους Έλληνες, ήταν ήδη έτοιμος να δεχτεί το σπέρμα των Ελλήνων. Υπήρχαν άνθρωποι με υποδομή σ ό,τι αφορά τη γλώσσα, ώστε να δεχτούν τη γνώση των Επών. Οι ταύροι εκείνης της εποχής κατευθύνθηκαν προς τον ελλαδικό χώρο, ακολουθώντας τη γνώση τους. Αναζήτησαν Έλληνες, αλλά βρήκαν μόνον πρόβατα. Η ιδιομορφία των ανθρώπων εκείνων, ήταν ότι ανέπτυξαν την εθνικιστική τους φιλοσοφία πάνω σ  επικίνδυνη βάση, αφού συνέδεαν την ταυτότητά τους με τους τρομερούς Έλληνες της αρχαιότητας. Αυτή η σύνδεση είναι επικίνδυνη, γιατί αργά ή γρήγορα τα πρόβατα θα ζητήσουν γνώση, που μεταλλάσσει το ποίμνιο. Η εθνικοαπελευθερωτική επανάστασή τους, από την οποία προέκυψε το ελληνικό κράτος, δεν ήταν ελληνική επανάσταση. Ήταν μία επανάσταση, που ακολουθούσε το νέο σχεδιασμό του συστήματος, ο οποίος υπαγόρευε τη διάσπαση των ποιμνίων μ εθνικά κριτήρια.

Back to content | Back to main menu